Kategorie: Rubrieke

Afrikanerrevolusie – die alternatief vir die NDR

Verandering vind op twee maniere plaas, stadig en inkrementeel of skielik en revolusionêr, selfs rampspoedig. President Ronald Reagan het op ‘n stadium verwys na die uitvinding van die motor wat die perdekar laat verdwyn het. Jare lank het perdekarvervaardigers hul voertuie bietjie vir bietjie verbeter en gemoderniseer – totdat die binnebrandenjin en die motor op die toneel veskyn het. Dieselfde geld vir die vervaardigers van tikmasjiene wat verdwyn het toe die persoonlike rekenaar in die sewentigerjare aangekondig is.

Niemand sou kon ontken dat Suid-Afrika sedert 1994 in die greep van revolusionêre verandering verkeer nie. Trouens, die ANC-bewind is heeltemal openlik oor sy strewe na maatskaplike omwenteling en beskryf die proses as die “nasionale demokratiese revolusie”. Hierdie revolusie vee alles in sy pad uit, van Afrikaanse skole en universiteite, ons ou munisipaliteite toe elke dorp nog sy eie dorpsraad gehad het, tot die gewese Suid-Afrikaanse weermag (SAW) en ‘n groot deel van die blanke bevolking wat reeds die land verlaat het. En nog is’t einde niet! Die nasionale demokratiese revolusie van die Afro-sosialistiese beweging bekend as die ANC staan eintlik nog maar in sy kinderskoene. Die huidige bewind praat reeds daarvan dat grondhervorming, die nagmerrie van die kommersiële boer, versnel gaan word, dat transformasie nog nie ver genoeg gevorder het nie en dat ‘n nasionale gesondheidstelsel in werking gestel gaan word.

Die gemiddelde Afrikaner staan verdwaas voor die radikale veranderinge wat hy beleef en word deur die media, wat ook grootliks onder beheer van die radikales verkeer, verwar. Die enigste alternatief waaraan hy kan dink, is om na ‘n Engelssprekende land soos Australië, Kanada, Nieu-Seeland, Brittanje of die VSA te emigreer. Intussen stem die oorblywende Afrikaners in die land vir die liberale party, die DA, wat geen prinsipiële fout in die Suid-Afrikaanse stelsel raaksien nie, maar ‘n verbetering in “dienslewering” teweeg wil bring.

Beter “dienslewering” gaan nie die land stabiliseer, ongebreidelde geweldsmisdaad keer, die hospitale tot hul vorige glorie herstel of skoon water vir ons bring daar waar watersuiweringstelsels in vele plattelandse gebiede reeds in duie gestort het nie.

Vuur kan net met vuur beveg word. Die revolusie kan slegs deur ‘n ander of teenrevolusie geneutraliseer word.

Onmiddellik klink die vraag op: Maar hoe? Ons is magteloos, skaakmat, te min. De Klerk het ons verraai en die buiteland is ons vyandig gesind. Hoe op aarde kan ons verandering in Suid-Afrika bewerkstellig sonder om soos die Boeremag of ander samesweerders in die tronk te beland? En watter ander bloudruk vir Suid-Afrika kan daar wees as die huidige, sogenaamde “demokrasie”, wat eintlik maar net ‘n eufemisme vir plundery en korrupsie is?

Ek wil my nie bepaal by die tegniese aspekte van verandering nie. Feit is dat Suid-Afrika deur die nasionale demokratiese revolusie militêr so verswak is dat selfs Zimbabwe ons sou kon inval en oorneem. China sou ons moeiteloos kon koloniseer en ons minerale rykdomme vir homself toeëien. Die vernietigingswerk van die ANC se revolusie het ‘n magsvakuum geskep wat enige middelslag- of selfs kleiner moondheid sou kon uitbuit om beheer in die land oor te neem. Die magsvakuum, wat in die eerste plaas deur die onbekwaamheid van die huidige bewindhebbers geskep word, sal een of ander tyd gevul word; daarvan kan ons seker wees. Selfs die Afrikaner in sy huidige verswakte, verwarde, moedelose toestand sou dit kon vul, as hy maar net die wil daartoe sou ontwikkel.

Selfs al duur die huidige apatie voort en aanvaar die Afrikaner soos tans om passief die ANC se nasionale demokratiese revolusie te verduur, tesame met alles wat dit behels, soos geweld, diskriminasie, regstellende aksie, grondonteiening, omgewingsverval, besoedelde water, korrupsie, ens., sou wanorde so toeneem dat die Afrikaner in elk geval terwille van sy oorlewing vir een of ander gekoördineerde optrede moet kies.

Nadat die IMF vandeesweek sy tevredenheid oor die Zimbabwiese ekonomie uitgespreek het en sogenaamde “verinheemsing” as ‘n legitieme politieke en ekonomiese beleid erken het, is dit helder dat die internasionale gemeenskap geensins sal ingryp of selfs kritiek sal lewer indien die ANC se revolusie die omvang van Mugabe s’n aanneem en die meeste blankes uit die land verdryf word nie.

Die enigste afleiding wat die Afrikaner uit die gebrek aan enige internasionale optrede of sanksie in die Zimbabwe-geval kan maak, is dat ons op onsself aangewese is. Geheel en al.

 

‘n Hegte basis as eerste vereiste

As ons vandag die ontredderdheid van hierdie eens magtige, gedissiplineerde en georganiseerde volk, die Afrikaner, aanskou, dan moet ons onsself avfra hoe ons in hierdie haglike situasie beland het? Sonder om te veel stil te staan by die geskiedenis van De Klerk en die Nasionale Party se oorgawe en alles wat dit voorafgegaan het, moet ons erken dat die grootste enkele fout van die Afrikaner was dat hy nooit ‘n hegte basis vir homself uitgehou het nie.

Ons het hele tuislande vir ander volkere geskep, met uitgebreide adminstrasies, polisiemagte, weermagte en dies meer. Ons het Jonas Savimbi befonds sodat hy in die suide van Angola vir homself ‘n militêre en magsbasis by Jamba kon onderhou, maar nooit was daar ‘n vierkante kilometer van Suid-Afrika wat die Afrikaner vir homself toegeëien het nie. Slegs Orania of Kleinfontein kan daarop aanspraak maak dat hulle Afrikanergebiede is, maar hulle beskik oor geen weermagte nie en kan môre deur tienduisend toitoiende swartes oorgeneem word.

Wat ook al gebeur, moet die Afrikaner terwille van sy oorlewing oor ‘n hegte basis beskik. Gegrond op dr. Willem van Heerden se navorsing in die vroeë negentigerjare, wat in die boek Hartland van die Afrikaner gepubliseer is, kom die volgende deel van Suid-Afrika die Afrikaner toe. Dit is sy hegte basis waarsonder geen langtermynoorlewing moontlik is nie.

Vanweë die huidige verspreiding van ons bevolking, is dit die enigste deel van die land waarin ons ‘n Afrikaner= en blanke meerderheid binne die afsienbare toekoms kan behaal. Indien enige negatiewe scenario’s, soos byvoorbeeld volskaalse volksmoord, realiseer, sou hy op hierdie gebied kon terugval en daarvan sy Israel maak wat hy met hand en tand kon verdedig. Afrikaans moet ook van meet af aan die enigste amptelike taal van die gebied wees sodat ‘n onverdeelde, konsekwente en sterk nasionale identiteit daar kan ontwikkel en gedy. Ten minste vier Afrikaanse universiteite sou in daardie gebied gevestig kon word, asook honderde Afrikaanse hoër- en laerskole sodat ons taal en kultuur veilig sou wees.

Die ANC het hom al male sonder tal, op die mees ekstreme manier, tot vyand van die Afrikaner verklaar. Onlangs het die leier van die ANC-jeugliga, Julius Malema, die liedjie “Skiet die Boer” bevorder. Toe die sing daarvan deur die hof verbied is, het die ANC daarteen appèl aangeteken. Die enigste moontlike afleiding hieruit kan wees dat Afrikanervolksmoord inderdaad verklaarde ANC-beleid is! Daarom sal die ANC, solank hy aan bewind is, nooit toelaat dat die Afrikaner sy vryheid of ‘n hegte basis in die vorm van grondgebied verkry nie.

Nieteenstaande ANC-vyandigheid teenoor ‘n Afrikanergebied of volkstaat, dwing omstandighede ons onvermydelik daartoe en het steun vir die begrip oor die afgelope jaar of twee geweldig toegeneem. Om grondgebied te verkry moet die hoofdoel van die Afrikanerrevolusie wees. Dis nie onwettig nie, want die grondwet van 1996 maak in artikel 235 vir ‘n volkstaat voorsiening.

 

Dink territoriaal

By al die verrassende lesse wat ons van die revolusionêre ANC sedert 1994 geleer het, is daar ook die territoriale imperatief wat die huidige bewind aanvuur. As ons kyk na grondhervorming, maar ook die inpalming van Afrikaanse universiteite, skole, hospitale en ander instellings, dan geskied dit streng territoriaal. Elke stukkie grondgebied of gedeeltes van instellings wat steeds onder Afrikanerbeheer staan, word deur die ANC as ‘n probleem gesien.

Die geskiedenis van die afgelope sestien jaar is by uitstek dié van territoriale verowering en oorname van magsinstrumente, soos die polisie en weermag, die SAUK, maar ook ekonomiese instellings soos die semistaatsorganisasies. Grond in die fisieke en letterlike sin, soos plase of woongebiede, is egter by uitstek in die ANC se visier. Die Nasionale Demokratiese Revolusie sal nie voltrek wees alvorens die totaliteit van die grond en eiendom van Afrikaners nie op een of ander manier vervreem is nie, baie soortgelyk aan die proses wat hom oor die afgelope tien jaar in Zimbabwe voltrek het.

Deur bloot aan te bly op ons plase en in ons huise en – bygesê, nie te emigreer nie – is ons reeds besig om weerstand teen die proses van verowering te bied. Die Afrikaner en daardie deel van die blanke bevolking wat hom goedgesind is, beset – en besit – steeds ‘n groot deel van die land, veral in die gebied wat ek op grond van dr. Willem van Heerden se navorsing uitgewys het.

Ons hoef nie noodwendig Orania toe te trek om ons kleim af te steek nie; ons kan dit doen daar waar ons reeds in groot getalle woon. Uiteraard is daar dele van die land waar Afrikanervestiging so yl is dat sulke gebiede vir alle praktiese doeleindes reeds verlore is. Soos wat onstabiliteit toeneem, gaan dit toenemend moeiliker vir ons mense raak om hul eiendomsreg en selfs hul lewens buite die huidige Afrikanermeerderheidsgebiede te handhaaf. Intimidasie en geweld, ook deur die staat se gewapende magte teen lede van minderheidsgroepe, het so alledaags geraak dat diegene wat geïsoleerd leef reeds intens blootgestel is.

Wat Orania, Kleinfontein en ander gebiede reeds met hul begrip van “volkseie arbeid” bewys het, is dat Afrikaners nie afhanklik van vreemde arbeid hoef te wees nie. Die aangewese weg om in te slaan, is om ten minste alle sekerheid- en beskermingsdienste in ons gebiede deur ons eie mense te laat verrig. Dít op sigself sal ‘n geweldige bydrae lewer om effektiewe beheer oor ons eie gebiede te verkry.

 

‘n Defensiewe strategie

Die volkstaat en uiteindelike onafhanklikheid kan op twee maniere verkry word. Aan die een kant kan dit aggressief of aanvallend geskied waardeur ons op ‘n dag ná die voorbeeld van Slowenië en ander lande ‘n eensydige onafhanklikheidsverklaring uitroep. Slowenië het op dié manier in 1991 binne tien dae onafhanklikheid van die ou Joego-Slawië verkry. Die Slowene het ongeveer ‘n jaar lank min of meer in die geheim hierop voorberei.

Aan die ander kant kan onafhanklikheid ook defensief nagestreef word, deur eenvoudig dít wat ons reeds besit en beheer te bestendig, te beskerm en te sorg dat ons vyand se planne gefnuik word. Ons moet bereid wees om ons huidige woonbuurte en plase, veral in die groter volkstaatgebied soos ek dit uitgemerk het, te verdedig. Soos die Moslems in Wes-Europa wat reeds die polisie toegang tot hul ghettoes ontsê, moet ons ook toenemend die staat uit ons gebiede probeer hou.

Ons eie mense moet wet en orde begin handhaaf, nie die vreemdes nie. Ons moet insgelyks begin om ons eie ID-dokumente uit te reik en mettertyd selfs ons eie paspoorte. ‘n Staat hoef nie amptelik onafhanklik te wees om paspoorte uit te reik nie.

Die huidige eenheidstaat móét uiteindelik verbrokkel weens sy interne teenstrydighede. Op daardie oomblik sal ons formeel onafhanklik word. Intussen moet ons alles in ons vermoë doen om ons eie alternatiewe strukture op te rig, te befonds en sterk te maak.

 

‘n Suider-Afrikaanse konfederasie

Een van die eerste oogmerke van ‘n toekomstige Afrikanerregering in ‘n eie Afrikaanse republiek sou wees om ‘n Suider-Afrikaanse konfedarasie van state te skep. Aangesien Lesotho, Swaziland en Botswana reeds deur middel van die Doeane-unie in meerdere of mindere mate van Suid-Afrikaanse befondsing vir hul begrotings afhanklik is, sou hulle geredelik tot so iets instem.

Die Afrikaanse republiek, Lesotho, Swaziland en Botswana, voormalige TBVC-state en verskillende outonome kantons waarin Suid-Afrika mag verbrokkel, sou ‘n konfederasie vorm, waarskynlik met die hoofkantoor in Gaborones omdat die hoofstad van Botswana vir ander, meer noordelike state ook in die toekoms meer bereikbaar sal wees. Die konfederale parlement behoort insgelyks in Gaborones gesetel te wees.

 

Wie is ‘n Afrikaner?

Heelwat van wat ek hier te sê het, berus op die veronderstelling dat die Afrikanervolk hom weer opnuut sal selfidentifiseer en gesamentlik sal begin optree. Die ou vraag, wat deur ons vyande met soveel vermakerigheid gestel word – asof “Suid-Afrikanerskap” nie ‘n nog veel problematieser begrip is nie! – duik op: “Wie is ‘n Afrikaner?”

Die Volksraadsverkiesingskommissie het reeds in ‘n hoë mate dié vraag beantwoord deur middel van sy voorwaardes vir deelname aan ‘n Afrikanerverkiesing:

“Verklaring deur aansoeker: Ek, die ondergetekende… verklaar hiermee die volgende:

16.1 dat ek lid van die Boere- of Afrikanervolk (“die Volk”) is, EN

16.2 dat ek ten volle of verreweg oorwegend deur die Volk as lid daarvan aanvaar word, EN

16.3 dat ek die Volk se vryheidsideaal nastreef deur te glo dat die Volk homself moet regeer volgens norme en waardes eie aan sy kultuur, in gehoorsaamheid aan God wat ons by Bloedrivier en elders uitgered het, EN

16.4 dat geen ander volke of rasse – hetsy Blank of nie-Blank – die reg het om die Volk te oorheers nie, EN

16.5 dat ek die Volk se reg op selfbeskikking opeis omdat ek ‘n proses ondersteun waarvolgens my Volk uiteindelik alleen sy eie grondgebied sal bewoon, bewerk en regeer, EN

16.6 dat die Volk op so ‘n grondgebied moet besluit soos gelei deur verwikkelinge in die proses om ons selfbeskikking te herstel, EN

16.7 dat ek my reg uitoefen om deel te neem aan ‘n proses waardeur ‘n ope nominasie en demokratiese verkiesing van Volksraadslede as verteenwoordigers van die Volk sal plaasvind, wat my bogenoemde eise en regte as lid van die Volk namens my sal stel en beding, EN

16.8 dat ek wil deelneem aan die verkiesing van Volksraadslede welke verkiesing deur die Volksraadverkiesingsommisssie gefasiliteer word; EN

16.9 dat ek kennis dra van die Volksraadverkiesingskommissie se bepalings tot uitvoering van genoemde verkiesingsproses en dit aanneem;

DAAROM VERKLAAR EK volkome vrywillig dat ek as kieser op die Volksraadverkiesingskommissie se kieserslys geregistreer wil word.”

Daar is vir my twee belangrike elemente by bogaande definisie van Afrikanerskap wat sekerlik enige internasionale ondersoek sou kon deurstaan: (1) Dat Afrikaners mekaar as sodanig herken en aanvaar; en (2) dat elke Afrikaner homself ook invididueel tot lid van die volk verklaar. Laasgenoemde sluit aan by die klassieke teoretikus oor volkskap of nasionaliteit, Ernest Renan, se gedagte van ‘n “daaglikse peblisiet” wat lede van ‘n volk uitvoer om telkens weer deur hul verskillende nasionale optredes vir lidmaatskap van daardie volk “te stem”.

 

Die weerstand is reeds aan die gang

Soos ek reeds hierbo geskets het, selfs indien die Afrikaner nooit daadwerklik of aggressief optree om sy vryheid en sy erfenis in dié land teen die huidige aanslag te beskerm nie en al “sit hy net op die draad”, noop omstandighede hom egter om bepaalde keuses uit te oefen. In ‘n wesentlike sin is weerstand reeds aan die gang, want sowel invididuele as groepe Afrikaners is besig om hulself teen die huidige fisieke en kulturele verval te verset. Ons hoef maar net te kyk na die ongekende uitstorting van misnoeë en verset op die internet, wat ‘n goeie aanduiding van die algemene gevoel verteenwoordig.

Deur gepaste leiding en aanmoediging kan die huidige weerstand wat op ‘n verskeidenheid maniere plaaslik manifesteer, aangroei tot ‘n algemene beweging na onafhanklikheid.

Daar was maar slegs enkele kere in ons geskiedenis dat daar so ‘n swaar verantwoordelikheid op die Afrikanerintellektuele en –leiers gerus het om die volk in sy dors na vryheid te inspireer.

Ons sou ons hele nageslag verraai indien ons nie nou begin werk om ons eie gebiede ordentlik te beveilig en toenemend uit die greep van die ANC-staat los te wikkel nie.

deposit mobiletopcargo отзыв

Ag dankie vir dié ‘navorsing’!

Wat ‘n voorreg was dit nie as belastingbetaler om drie en ‘n half miljoen rand op te dok vir die Sentrum vir die Studie van Geweld en Geregtigheid (SSGG) se sogenaamde studie na die oorsake van geweldsmisdaad nie. In dié sogenaamde studie maak die sogenaamde navorsers ‘n aardskuddende, verbysterende, ongehoorde gevolgtrekking: Geweldsmisdaad is toe te skryf aan, ja, reg geraai: Kolonialisme en apartheid. Slaat vir my plat met ‘n veertjie!

Dis witmense se skuld, dus, dat skoolmeisies verkrag word deur ‘n bende skoolseuns.

Hoe dan anders? Het enige iemand, in die era van polities-korrekte waansin, verwag dat diegene wat skoolmeisies verkrag en dit afneem op selfone, sestienjarige burgers van Lesotho wat dokters verkrag of sub-menslike barbare wat vrouens vir ure lank martel tydens plaasaanvalle en huisbesettings, dan sélf die blaam moet dra? Kom, wees nou redelik! Dit sou mos absurd wees om toerekeningsvatbaarheid vir hul eie optrede van swart geweldenaars te verwag. Watter deel van: Alles wat verkeerd gaan, is immer, altyd die witman en sy rassisme se skuld, verstaan julle nie?

As iemand wat nie ‘n aanhanger van die religie van nie-rassigheid was nie, egter totaal onredelik wou wees, kon hy die ganse sogenaamde studie met groot gemak aan flarde ruk met eenvoudige feite.

  • Die blamering van apartheid en kolonialisme kom uiteraard neer op ‘n ongeskrewe bekentenis dat dit juis nie blankes is wat buitensporige vlakke van geweldsmisdaad pleeg nie, en is een van die min geldige gevolgtrekkings in die sogenaamde studie. Dit is nie bendes blankes wat huise in Soweto binneval en die inwoners vir ure lank martel, en hulle dan met ‘n tuinvurk doodsteek nie.
  • Daar was geen trekarbeid, myne, apartheid of kolonialisme tydens die grootskeepse volksmoord in die 1830’s bekend as die Dikafane nie. Daar was in der waarheid vóór 1835 bitter min blankes wat ooit in die binneland gekom het, buiten ‘n paar verdwaalde sendelinge. Tydens die Dikafane is ‘n onbekende aantal swartes, maar waarskynlik in die honderde duisende, voor die voet uitgewis deur Sjaka se impi’s. Dit was inteendeel die aankoms van die Voortrekkers wat waarskynlik bygedra het tot die beëindiging van die Dikafane. Binnelandse stamme soos die Sotho’s behoort na regte vir Piet Retief en Andries Pretorius as hul volkshelde te sien.
  • Die bende wat na bewering die skoolmeisie by die Jules-hoërskool in Johannesburg verkrag het en die aanval op selfone verfilm het, het nooit apartheid beleef nie, omdat hulle ná 1994 gebore is. So ook was daar nooit apartheid in Lesotho nie, en was een van die verkragters van die dokter in die Pelonomi-hospitaal op 16 te jonk om self apartheid te beleef het. Apartheid het vir alle praktiese doeleindes teen 1990 glad nie meer bestaan nie. Nietemin bieg die sogenaamde studie dat een-derde van alle moorde gepleeg word deur diegene wat ná 1990 gebore is.
  • Die sogenaamde studie blameer trekarbeid en spesifiek die myne vir die kultuur van geweld. Baie van die trekarbeiders wat wel op myne gewerk het, het ook uit lande soos Malawi gekom. Malawi het egter ‘n veel  laer gewelddadige misdaadkoers as Suid-Afrika. Hoe verklaar die sogenaamde navorsers Malawi se onvergelykbare misdaadkoers?
  • Daar is gebiede met veel erger armoede en werkloosheid as Suid-Afrika, byvoorbeeld die krotbuurte van Moembaai, waar die geweldskoers ‘n fraksie van Suid-Afrika s’n is. Die Nobelpryswenner Amartya Sen wys byvoorbeeld daarop dat daar geen duidelike verband tussen armoede en geweldsmisdaad is nie.

Iemand wat egter dapper genoeg is om bostaande feite hardop te uiter, sal ongetwyfeld deur die kranksinnige linkses, en veral die blanke linkses, as ‘n rassis uitgekryt word, indien hy nie van haatspraak aangekla sal word nie. Die waarheid is duidelik ‘n gevaarlike ding vir die fanatici in die kerk van anti-rassisme.

Dus sal ek, as ‘n goeie, toegewyde burger van die Nuwe!, Verbeterde! Suid-Afrika, my hande saamslaan, my kop knik en saam met die res van die blankes bieg dat geweldsmisdaad eintlik my en my mede-blankes se eie skuld is. Ja, ons, ons kinders, hulle kinders en hulle kinders se kinders is en bly vir ewig skuldig aan die misdade van apartheid en kolonialisme.

casino registerЛобановский

Die Tea Party se lesse vir Afrikaners

Die Republikeine het skoonskip gemaak in die VSA se verkiesing vir die Amerikaanse Kongres en ook goed presteer in die verkiesing vir die Senaat. Die linkse waansin waarmee Amerika se halfbloedprins se verkiesing ‘n skamele twee jaar gelede begroet is, is lank reeds vergete. Die verkiesing is as ‘n referendum oor president Obama se prestasie sedert 2009 voorgehou. As die verkiesing dan wel ‘n eksamen was, is president Obama ‘n druippunt deur die Amerikaanse kiesers gegee. Herinner nogal sterk aan ‘n ander swart politikus se H vir Houtwerk…

Die Republikeine se oorwinning in die verkiesing kan aan een groep se idees toegeskryf word: Die Tea Party. Sowat 40% van alle Amerikaners wat die stemlokale verlaat het, het gesê hulle steun die Tea Party-beweging. Linkses, liberales, en skrywers in die hoofstroom-media soos Maureen Dowd van die ekstreem-linkse New York Times het gestik in hul komkommer-toebroodjies by die blote gedagte aan die Tea Party.

Dis weliswaar onduidelik hoe effektief die Tea Party-beweging as ‘n organisasie is. Is dit eens ‘n organisasie met ‘n eenvormige strategie, visie of strukture? Die Washington Post, ‘n linkse koerant soos bykans al die hoofstroom-media in die VSA, het probeer om al die takke van die Tea Party-beweging te kontak, en te vra hoeveel lede hulle het. Dit het geblyk dat die meeste van die respondente nooit enige kontak met ‘n politikus gehad het nie, en dat hulle ledetal eintlik maar klein was. Nietemin was die Tea Party-beweging die gogga wat vir die Demokratiese baba slapelose nagte besorg het, en nie om dowe neute nie.

Waarom?  Wat het die Tea Party-gedoen om homself so effektief te maak, al is hy gedisorganiseerd en het hy eintlik min volgelinge? Watter lesse bevat dit vir Afrikaners, indien enige?

Ek meen dat daar wel twee gróót lesse vir Afrikaners in die Tea Party is:

·         Dis nie hoeveel ingeskrewe lede jy het nie, of hoe goed jou strukture is nie. Dis die inhoud en gehalte van jou boodskap wat tel.

 

·         Jou boodskap se trefkrag maak staat op twee komponente: Die boodskap self en hoe dit kiesers raak, en hoe dit oorgedra word.

Wat was die Tea Party se boodskap? Was dit dat wit Amerikaners om rassistiese redes nie van die halfbloedprins in die Withuis hou nie? Nee! Dit het gegaan oor Amerikaners se gatsakke. Oor belasting. Die Tea Party is vernoem na die Bostonse teepartytjie, waartydens die Amerikaners se voorouers in opstand gekom het teen die onregverdige belastings wat die Britse koloniale meesters op hul onderdane in Amerika wou hef. Dit het eweneens nie vir die moderne Tea Party oor aborsie, godsdiens in Amerikaanse skole of al die ander gewone gevegte gegaan nie, maar oor belasting.

Dus: Kultuur, taal, tydskrifte in Woolworths, kwotas op die rugbyveld ensovoorts verwek weliswaar passievolle belangstelling vir ‘n kort tydjie, en Afrikaners mag vir ‘n paar minute opgewonde raak oor die ANC se magsmisbruik teen Hoërskool Ermelo se taalbeleid, maar vir Jan Publiek gaan dit op die lange duur veel meer oor sake wat hom en sy beursie raak. Die Amerikaanse kieser was kwaad oor werkloosheid en die pogings van die Demokrate om die VSA in ‘n sosialistiese staat te omvorm, en die Tea Party het dit briljant raakgesien en uitgebuit.

Die les vir Afrikaners? Eenvoudig. Die ANC is ideologiese sielsgenote met die Amerikaanse Demokrate. Baie van die ANC se radikale rassisme soos regstellende aksie het sy oorsprong op linkse kampusse in die VSA, asook in die Black Consciousness-beweging. Die ANC is ons Demokrate en Black Panther-beweging, behalwe dat die ANC veel, veel meer radikaal-links, swart-fascisties en Marxisties is as selfs die linkse voormalige professor wat in die Withuis sit. Die Afrikaner gaan eweneens binne die volgende paar jaar geslaan word met buitensporige addisionele belasting, benewens die buitensporige belastinglas wat ons reeds dra. Nes die Demokrate se planne om gesondheidsorg te sosialiseer, wil die ANC ook die geklike NHI hier instel.

As jy jou organisasie as ‘n leier vir Afrikaners wil posisioneer, leer jou les oor wat vir die kiesers belangrik is: Hul beursies. Fokus op die swak of geen opbrengs wat ons, die belastingmelkkoeie, vir ons belasting kry. Waarom moet ons dubbel betaal vir skoolgelde as ons reeds belasting betaal? Waarom kry ons nie ‘n effektiewe polisiemag nie? Ons betaal immers vir een. Hoe kan ons die ANC effektief bekamp? Deur ons belasting terug te hou.

Dit help egter nie net dat jou idees goed is nie. Dit moet ook goed oorgedra word en gekommunikeer word. Die Tea Party se wapen van massa-bekoring was Sarah Palin. Haar kennis van geografie mag gebrekkig wees, sy skiet wilde diere, sy sukkel soms met die Engels (“refudiate”), maar eisj! Sy is fotogenies en sy is nie skaam om haar boodskap oor te dra nie.

Siende dat mnr Jaap Kelder-hulle reeds ‘n Tea Party in die kleine het met hul belastingbetalersverenigings wat die ANC regime se getransformeerde stadsrade so op hul plek hou, is die enigste vraag waar ons ‘n Afrikaner-weergawe van Sarah Palin gaan kry? Is daar enige aanvallige dames wat wel ter tale is, en wat iets groots wil bereik?

детские игриДанильченко Юрий Брониславович Харьков

Grondeise voed volkstaatgedagte

Die Grondeisekommissaris het pas sy grootste enkele eis vir restitusie teen ‘n enkele grondeienaar te laat vaar, toe die eis wat namens twee stamme op sowat 20 000 Ha van mnr. Charl Senekal in KwaZulu-Natal ingestel was, opgeskort is.

Senekal het twee volkekundiges aangestel wat bevind het die twee stamme het nooit die grond besit nie. Boonop moes die grondeisekommissaris reeds twee keer in verband met dié saak in die hof verskyn, maar het nie opgedaag nie.

Dit is nie die eerste keer dat eise na behoorlike historiese navorsing in die stof byt nie. Dit laat die vraag ontstaan in hoe ‘n mate die staat se navorsers in die eerste plek die geldigheid van talle eise geëvalueer het, en op sterkte van hierdie sogenaamde navorsing bereis was om sake verbete in die howe te beveg. Uiteraard op die slagoffer van die ongeldige eis en die belastingbetalers se koste.

Grondeise is ‘n emosionele aangeleentheid, onder meer oor die regering se voortgesette verkondiging van sy doelwit om landelike armoede deur grondbesit te verlig. Dat ‘n boer in Suid-Afrika se half-woestynklimaat ‘n taamlike groot stuk grond en heelwat kundigheid nodig het om suksesvol te kan boer, is lank reeds ‘n bekende feit. Hiersonder word armoede, en nie welvaart nie, gekweek.

‘n Tweede aspek wat nie uit die oog verloor moet word nie, is dat ongeldige grondeise ‘n klimaat van polarisasie en selfs verbittering, skep.

Derdens skep dit ‘n klimaat van onsekerheid, en so ‘n klimaat is nie bevorderlik vir die stabiliteit wat nodig is om voedselsekuriteit te verseker nie. Die onsekerheid het weer ‘n invloed op werksgeleenthede in ‘n omgewing – en dit skep armoede.

Die vrotsige of bevooroordeelde navorsing werp natuurlik ‘n donker wolk oor die betroubaarheid van ander navorsing wat vir die staat gedoen word, soos die navorsing oor die geldigheid van plekname.

Dit het onlangs geblyk dat een van die Vrystaat se plekname-komiteelede self voorgestel het dat Bloemfontein se naam na Mangaung verander word. As rede voer hy aan dat swart mense die naam Mangaung gebruik het voor die blankes die plek Bloemfontein begin noem het. Dit, terwyl reeds gepubliseerde navorsing deur historici, onder meer gebaseer op die werk van die gesaghebbende Theal, meen die naam is afgelei van die omstrede Korannahoofman, Jan Bloem, wat geleef het voor die Basothovolk nog deur Mosjesj byeengebring is.

Wat die swart mense –Tswanasprekendes wat deel van die sogenaamde Legoya-kultuur – dit genoem het voor hulle deur uitdelgingsoorloë vernietig is, weet niemand nie. Nog minder weet iemand wat die Koi en San die omgewing of hul nedersettings daar genoem het voor daar nog swart mense in die omgewing was.

Wat wel bekend is, is dat die naam Bloemfontein ouer is as die naspeurbare herkoms van Mangaung. Maar skynbaar moet geskiedenis vir persepsie terugstaan.

In ‘n ander geval is selfs ‘n standbeeld laat maak van ‘n persoon wat volgens die mees betroubare geskiedskrywing nooit bestaan het nie, en die oorsprong van die naam van die fiktiewe hoofman nog in groot onduidelikheid gehul is. Volkekundiges wat meen hulle weet waar die betrokke naam vandaan kom, herlei dit onder meer na ‘n rituele bees toe.

Om polariserende persepsies in plaas van historiese feite in ‘n gepolariseerde heterogene samelewing te laat gedy is soos petrol op die vuur. Dit maak dat die ras-koppetellery in rugbyspanne ‘n hoogs emosionele saak word, nie so seer oor die afsnypunt van getalle nie, maar oor die impak op die kollektiewe psige waar ‘n onlosmaaklike deel van die streek se bevolking soos vreemdelinge in hul eie land begin voel.

En dan verbaas te wees as die volkstaatgedagte momentum kry.

современное протезирование зубовtopcargo отзыв

Hitler was links! en ander gedagtes uit Nederland

Van al die lande waar een of ander regse of konserwatiewe beweging tans aan die gang is, is Nederland by verre die opwindendste. Eers was daar die flambojante Pim Fortuyn, eertydse Marxistiese sosioloog wat agterna die sin van tradisie ingesien het. Fortuyn het binne ‘n paar jaar, deur ‘n hele aantal boeke en onderhoude, die grondslag vir ‘n nuwe politiek in Nederland gelê. Hy is natuurlik tragies deur ‘n linkse landgenoot vermoor.

Een van die beste boeke om die linkses te verstaan, was nog altyd Raymond Aron se Die opium van die intellektuele. Daarin verduidelik hy onder andere dat die romantiek van geweld onlosmaaklik aan die romantiek van die revolusie verbind is. Terwyl Pim Fortuyn deur ‘n linkse Nederlander vermoor is, is die filmmaker Theo van Gogh deur ‘n Moslem omgebring, ‘n daad wat insgelyks skokgolwe deur die normaalweg vreedsame Nederlandse samelewing gestuur het.

Ná Fortuyn het Geert Wilders op die toneel verskyn om die vaandeldraer van die Nederlandse regse beweging geword. Hy is bygestaan deur Martin Bosma wat vanaf die eerste oomblikke toe Wilders uit die VVD bedank het hom vanaf 2004 by die nuwe beweging, aanvanklik bekend as “Groep Wilders”, ingewerp het. Hy het sy pos as joernalis bedank en sonder ‘n inkomste in ‘n agterkamertjie van die Nederlandse parlement vir die nuwe beweging begin arbei.

Nie net het Bosma vele van Wilders se toesprake geskryf nie, maar openbaar hom veral ná die verskyning van sy jongste boek as die intellektuele stukrag agter die Partij voor de Vrijheid. So ‘n week gelede het ek deur Bosma se toedoen ‘n komplimentêre eksemplaar van sy boek ontvang en watter verkwiklike verrassing is dit nie! Dit heet: De schijn-élite van die valse munters – Drees, extreem rechts, die sixties, nuttige idioten, Groep Wilders en ik. ‘n Mondvol, maar juis daarom nie minder interessant nie.

Op een of ander stadium wil ek ‘n breedvoerige resensie oor die boek skryf as ek dit klaar gelees het, maar my opgewondenheid verlei my daartoe om hier enkele eerste indrukke met my lesers te deel.

Soos sommige “nuwe filosowe” van die jare sewentig in Parys, veral Jean-François Revel, word Bosma geïnspireer deur sekere Amerikaanse denkers. Maar dan veral die “ontnugterde liberale” soos Irving Kristol wat homself beskryf as:  a liberal who’s been mugged by reality. Bosma, wat self uit ‘n linkse, Arbeidersgesinde, huis afkomstig is, verskaf ‘n hele lang lys van Amerikaanse en ander denkers wat hom beïnvloed het, soos: Friedrich von Hayek, skrywer van The road to serfdom, William F. Buckley Jr., skrywer van God and man at Yale, Allan Bloom, uit wie se pen The closing of the American mind verskyn het, asook Norman Podhoretz wat Breaking ranks publiseer en Leo Strauss, outeur van On Tyranny.

Interessant omtrent hierdie toonaangewende Amerikaanse filosowe is dat, soos Bosma dit stel, hulle “dikwels Joods (is), van huis uit brandarm, dikwels afgestudeer aan die City College of New York, dikwels Trotskiïsties was en almal met Links gebreek het…”

Ook  behou Bosma ‘n sagte plekkie vir Ronald Reagan, die Amerikaanse president wat ook sy bes gedoen het om finansiële sanksies teen Suid-Afrika in die tagtigerjare af te weer en uiteindelik onder druk van die Swart Koukus deur sy eie party, die Republikeine, verraai is, om wel sanksies teen ons toe te pas.

Met soveel van Bosma se idees kan ‘n mens saamstem. Hy blameer die radikalisme van die sestigerjare vir baie wat in die Weste verkeerd geloop het. Die invloed van die neo-Marxisme, waaronder die Frankfortskool en Gramsci, wat die universiteite en agterna die joernaliste en die media stormenderhand verower het, kan nie geringskat word nie. ‘n Kulturele revolusie het die Westerse kultuur van binne af gerysmier en daaruit het die multikulturele ideaal – Bosma verwys daarna as “die multikul”, want ons word gekul – ontstaan.

Maar heel dikwels haal hy ‘n merkwaardige Nederlander aan: Jacques de Kadt. Dié het reeds in 1939 ‘n ontleding van fascisme verskaf waarin hy aantoon dat Hitler meer sosialis as nasionalis was. Trouens, die stryd tussen kommunisme en fascisme is die tweestryd tussen twee sosialismes. ‘n Ander Nederlander, die sosioloog Jacques van Doorn, het tot presies dieselfde slotsom gekom in sy uitgebreide studie oor Duits socialisme wat in 2008 verskyn het.

Bosma se boek behoort ook wyd deur Afrikaners gelees word. Die Afrikaner se probleem is dat hy nie ‘n goeie begrip van linkse denke het nie. Vandaar ons mense se verwondering oor die staat wat deesdae op alle gebiede in ons lewens ingryp, die ideologie van “multikul” en “transformasie” wat geen lewensterrein, nóg die skool of universiteit, nóg die sakeonderneming, nóg die kerk of selfs die gesin, ontsien nie. Dwarsdeur die Westerse wêreld is min of meer dieselfde proses besig om hom te voltrek waar Westerlinge deur nie-Westerlinge vervang word. Bosma noem byvoorbeeld dat in ‘n land soos Frankryk, wat eens op ‘n tyd selfs die setel van die Katolieke Kerk en die georganiseerde Christendom was en waarin Calvyn gebore is, een uit elke drie babas wat tans gebore word, reeds Moslems is.

Een van die mees defaïtistiese uitsprake wat ek onlangs in Afrikaans gelees het, is die volgende, nogal van ‘n akademikus wat homself ‘n Afrikaner noem: “Hoekom kan daar nie ‘n einde wees aan ‘n kudde mense, bekend as die Afrikaner, nie?

Daar was ‘n einde aan groot beskawings wat oor eeue gestrek het. Wat verhoed dat ‘n troppie mense, wie nie eens ‘n unieke ‘beskawing’ gevestig het nie, nie ook ‘n ‘einde’ kan hê nie?

Wil ‘Die Afrikaner’ steeds so arrogant wees om op voortbestaan aan te dring, en hoe verkry hy/sy ‘n ewige voortbestaan?”

Dit is natuurlik onverdunde ANC- en Naspers-ideologie wat hier met presieuse hovaardigheid herhaal word, nogal binne die kader van ‘n “Filosofiekafee”. Soveel wat ons deesdae in Afrikaans lees, is genoeg om ‘n mens moedeloos of selfs naar te maak. Óf dit gaan om ‘n konformistiese verheerliking van die multikul soos hierbo, óf dis mense sonder enige intellektuele of politieke agtergrond wat byna Middeleeuse uitsprake oor teokrasie maak en die Bybel as hul enigste politieke handboek beskou.

Daarom verteenwoordig Martin Bosma ‘n vars bries. By die lees van sy boek skep ‘n mens weer moed en kry daardie gevoel van: Ons is nie alleen nie. Nie net bestaan daar enorm veel raakpunte tussen die Nederlandse problematiek en ons eie nie, maar die helderheid waarmee Bosma die historiese en ideologiese omgewing skets waarbinne ons huidige stryd plaasvind, is goud werd.

Afrikaners besef dit nie, maar vir ‘n groot deel van die twintigste eeu het ons oor ‘n baie suksesvolle regse beweging beskik wat kommunisme suksesvol afgeweer het en ook tot een van die merkwaardigste ekonomiese, kulturele en menslike ontwikkelings waar op aarde ook al gelei het. Veral, natuurlik: in Afrika. Maar omdat die Afrikaner intuïtief regs en nie intellektueel regs was nie, was ons bydrae tot die regse beweging in die Weste grootliks beperk tot ‘n praktiese demonstrasie van hoe ‘n behoudende en gematigde nasionalistiese of patriotiese samelewing met multi-etniese elemente kon werk.

Op die ou einde het ons egter geen argumente meer oorgehad om dít wat vir ons dierbaar was en wat ons voorouers met soveel opoffering gevestig het, te verdedig nie. De Klerk en sy geesgenote het wel verraad gepleeg; dit was egter nie bloot uit listigheid nie, maar ook uit domheid en oningeligtheid.

Vandag, met sy rug teen die muur, het die Afrikaner geen ander keuse as om sy opstand teen die beklemmende linkse multikul-stelsel in dié land ordentlik te beredeneer met verwysing na die hooftemas van die Westerse politieke debat nie. In dié opsig is Martin Bosma se boek ‘n handige handleiding wat ook plaaslik versprei behoort te word, al het baie Afrikaners verleer om Nederlands te lees.

Omdat Bosma insgelyks joernalis is, is syne geen droë akademiese relaas nie, maar neem hy die leser op ‘n toer deur die Nederlandse politiek en Westerse denke met heelwat interessante anekdotes rondom sy politieke wedervaringe.

In Afrikaans het ons insgelyks so iets nodig. Oor die afgelope tien jaar is daar by ons ook ‘n felle stryd gevoer, al was dit net ‘n stryd om te bly voortbestaan en nie heeltemal onder te gaan nie. Tot dusver het niemand nog daardie stryd, wat ewe ongewild en ondankbaar was as dié van Geert Wilders se Partij voor de vrijheid in Nederland, beskryf nie en loop dit gevaar om in die vergetelheid te versink.

Tot tyd en wyl daardie onlangse Afrikanerstryd verwoord word, kan ‘n mens egter met interesse en genoegdoening Martin Bosma se relaas oor die konserwatiewe revolusie in Nederland lees.

Ek gebruik hier doelbewus die term van die Duitser Carl Schmitt, “konserwatiewe revolusie”. Onder al die regse denkers van die twintigste eeu is Schmidt van soveel belang dat selfs die linkses hom, soos Nietzsche voorheen, nie kon ignoreer nie.

Nie so lank gelede nie het ek en die besoekende Israeli Avigdor Eskin juis ‘n uur lank in ‘n sauna oor ‘n konserwatiewe revolusie vir die Afrikaner en Suid-Afrika gefilosofeer. Dit was asof ons, kaal en swetend in die stoombad, soos die siniese filosowe van ouds gestroop van alle wêreldse besittings, die kortpad na die waarheid kon vind. Die sinici in ou Griekeland was bekend vir hul “kortpad na die waarheid” wat met persoonlike opoffering gepaard gegaan het.

As die Afrikaner nie binnekort ‘n kortpad na vryheid vind nie, is ek bevrees ons tyd in Afrika gaan uitgespeel wees. Maar by die lees van Martin Bosma, is die ondergang van Nederland en Wes-Europa ook nie so ver weg nie.

Tensy ons doelgerig en daadkragtig begin optree.

болезни десен лечение народными средствамиАлександр Фильчаков прокурор

Mamparralanga se gees van Mabuza

Besonder baie moeite is gedoen om Suid-Afrikaners ‘n rat voor die oë te draai na dit rugbaar geword het dat ‘n kabinetskommeling op hande is.

Dit herinner aan die tyd toe ‘n eertydse premier van Mpumalanga, terwyl hy sy provinsie in die grond in regeer het, gesê het dit is in die haak vir politici om kluitjies te bak.

Wanneer ‘n verrassingsaanval op die vyand beplan word, en die suksesse en beperkte lewensverlies deur doeltreffende geheimhouding bepaal word, maar dit lek uit, is ‘n blatante leuen dalk een ding. Die slim ding is egter om die aanval af te gelas aangesien dit die vyand in die geval van ‘n lekkasie plaaslik tien teen een se ore ook sou bereik het.

Verder deug leuens net om ‘n regering se geloofwaardigheid te ondermyn, en kan ‘n positiewe ekonomiese groeikoers by voorbaat byna vir seker op die maag geskryf word.

Na talle regstreekse ontkennings oor ‘n kabinetskommeling, het ‘n ongewoon omvattende skommeling waartydens die snoeiskêr ook mildelik ingelê is wel plaasgevind. Sewe ministers is in die proses weggelaat, nog is geskuif en die geledere van adjunkministers is verder aangevul.

Terwyl van die weglatings, soos Siphiwe Nyanda by kommunikasie, Mayande Sibiya by vrouesake, gestremdhede en kinders, Membathisi Mdlalana by arbeid, Buyalwa Sonjica by water- en omgewingsake en Makhenkezi Stofile by sport duidelik onvermydelik was, is dit ongelukkig so dat daar nog ministers is wat eintlik in dieselfde bootjie moes wees. Verdediging, mynwese, die staatsdiens en plaaslike regering spring in die oog, maar kenners wys daarop dat die bekleërs sulke politieke swaargewigte is dat dit ondenkbaar is om hulle die trekpas te gee.

Of die weglatings, soos formeel verklaar is, enige impak op die regering se planne sal hê om spoedig miljoene werksgeleenthede te skep, is ‘n ope vraag.

Minstens lyk dit of die president nou besef dat die politieke beloning van kaders, en ‘n doeltreffende kabinet nie noodwendig dieselfde ding is nie.

Terwyl van die weglatings ook ‘n aanduiding is dat blatante nepotisme nie geduld sal word nie, is die boodskap nog verre van deeglik en omvattend genoeg verskaf. Die staat het juis vroeër die naweek ou mediasnoer-wetgewing ingespan om ‘n koerant te verbied om opvolgberigte oor beweerde nepotisme in veral die polisie se misdaadintelligensie-afdeling aan die groot klok te hang. Wat dit betref, word op die meeste ‘n gemengde boodskap verskaf.

Kenners meen ook dat Geoff Dodge en Barbara Hogan se afdankings eerder met aandrang van Cosatu as doeltreffendheid verband hou. Trouens, sommige kenners lees in die weglatings ‘n knieval na links.

Suid-Afrika het in die verlede al groot skade gely deur te volhard met uiters onbekwame ministers in sekere portefeuljes soos gesondheid, onderwys uit die Bengu-era, en binnelandse sake, wat agterna blyk dit bitter moeilik maak om die skip weer op koers te kry. Die tradisie van vasklou aan ‘n kader ongeag die gevolge, kan nie bekostig word nie. Minstens is daar nou ‘n kentering, hoewel nog gans te veel vrae onbeantwoord gelaat is.

Wanneer die kiesers binnekort stembus toe opruk, kan hulle gerus ook onthou dat hulle weer eens blatant vanuit die boonste gestoeltes belieg is. Dit laat beloftes oor sake van belang se geloofwaardigheid aan ‘n bitter dun draadjie hang.

купить насос для бассейна харьковАлександр Фильчаков

Die trop olifante in die hoek

Daar is ‘n paar dinge waarmee die inwoners van die landstreek Suid-Afrika kampioene is. Ek kan diegene wat per ongeluk die geografiese gebied Suid-Afrika deel, nie Suid-Afrikaners noem nie, siende hoe die ANC by monde van Butana Khompela en sy LP’s dit duidelik maak dat daar geen Suid-Afrikaanse volk bestaan nie. Daar is vir die ANC, en sekerlik dan die 90% van die swart bevolking wat vir hom stem, die ware Jakob, die “African Africans”, en dan die res; die wittes, gekleurdes en Indiërs. Waar ek dus na inwoners verwys, dui dit op diegene wat deur ongelukke van die geskiedenis suid van breedtegraad 22 suid in Afrika saamgeflans is.

Van die dinge waarin die inwoners van dié landstreek kampioene is, sluit in stakings, klipgooiery, brandstigting, die verspreiding van vigs, drankmisbruik, korrupsie, plundery, selfverryking en al daardie dinge waarvan ons daagliks in die koerant lees. Nog ‘n ding waarmee die inwoners egter van internasionale gehalte is, is om die trop olifante in die hoek van die kamer te ignoreer, en om as gevolg hiervan totaal onvanpaste oplossings vir heeltemal die verkeerde en dikwels denkbeeldige probleme te probeer bedink.

Die energie wat op die histeriese heksejag gemik teen denkbeeldige blanke rassisme verkwis word, is ‘n uitstekende voorbeeld hiervan.  Die land het ‘n geweldige misdaadprobleem. Moord, verkragtings en roof is so alledaags dat bykans niks ons meer kan skok nie. Nietemin word daar op heeltemal die verkeerde ding in terme van wetstoepassing gefokus. Geweldige hoeveelhede bronne is verkwis om die Reitzhuis-studente te vervolg, mense wie se optrede niemand seergemaak het nie, en wie se sogenaamde misdaad volkome slagofferloos was. Was die Reitz-studente egter van ‘n ander velkleur, en het hulle ‘n motor vol blankes met pangas en tuinvurke gemartel en toe uitgewis, nádat die hele bende ‘n baba in die motor verkrag het, was daar nie eens ‘n fraksie van die publisiteit of energie verspil om hulle te probeer vervolg nie.

Die ware olifant in die hoek – die ongelooflik hoë misdaadkoers – word dus geïgnoreer en daar word eerder naarstigtelik na oplossings vir denkbeeldige probleme – onder andere blanke rassisme – gesoek.

So ook bestaan daar grootskeepse ontkenning oor die trop olifante wat op ekonomiese gebied in die hoek rondmaal. Die ANC regime wil links en regs nasionaliseer, sosialiseer en die belastingmelkkoeie tot die maksimum plunder om SEB-begunstigde “African Africans” tot die maksimum te verryk. Almal verknies hulle in die proses oor hoe die vyf miljoen persoonlike belastingbetalers ooit veertien miljoen welsyn-parasiete sal kan onderhou. (Die antwoord is natuurlik dat dit onmoontlik is op die lange duur.) Gekoppel hieraan is die feit dat niemand weet wat om aan die 40% werkloosheidssyfer te maak nie.

Selfs die blanke ekonome soos mnr Mike Schussler wat dikwels op bostaande onmoontlikheid wys, ignoreer egter die trop olifante in die hoek, waarskynlik uit vrees dat ‘n storm van beskuldigings van rassisme op hulle sal neerdaal as hulle die kaalkop waarheid sou durf praat. Daardie trop olifante bestaan uit twee komponente: Eerstens die miljoen of meer onwettiges wat jaarliks oor die grense stroom. Snaaks hoe hulle so ‘n dringende behoefte het om  daardie denkbeeldige blanke rassisme eerstehands te kom beleef, terloops.

Die tweede komponent van die trop is die ongebreidelde voortplantingstempo onder sekere dele van die inwoners van die landstreek. Alhoewel vigs daarvoor gesorg het dat die oorhoofse bevolkingsaanwastempo heelwat gedaal het, is dit grootliks so omdat die gemiddelde lewensverwagting vir volwassenes dramaties gedaal het. Dit is met ander woorde ouer mense wat aan vigs sterf, maar nie vóórdat hulle twintig kinders by ses verskillende vrouens gaan verwek het nie, kinders wat self gaan werk soek voordat vigs hulle ook inhaal, of wat deur die belastingbetaler onderhou moet word as hul ouers aan vigs omkom. Dus: Alhoewel werkloosheid ‘n groot probleem is, word die ware onderliggende oorsaak, te veel kinders agv die gebrek aan seksuele selfbeheersing en ongebreidelde voortplanting, totaal en al oor die hoof gesien. Nie net word die ware probleem geïgnoreer nie, maar dra die swak oplossings vir die verkeerde probleem eintlik by tot die probleem. Kindertoelaes moedig ma’s aan om nog bekkies wat gevoer moet word, in die wêreld te bring, vir ‘n karige R200 per maand.

Omdat die inwoners egter te politiek-korrek is om die trop olifante in die hoek raak te sien nie, sal geen politieke party egter die enigste werkbare oplossings vir werkloosheid en armoede durf aan die hand doen nie. Die enigste langtermyn-oplossings is naamlik effektiewe grensbeheer en ‘n demper op ongebreidelde voortplanting.

Vergeet dus van brandstof en loodse vir die lugmag se wit-olifant Gripens. Stuur die weermag na die landsgrense om diegene wat so graag denkbeeldige blanke rassisme wil kom ervaar, by die grense om te keer en huistoe te jaag.  Stuur ‘n operasie van stapel om die 10 tot 15 miljoen onwettiges so spoedig as moontlik oorkant die Limpopo, waar hulle vandaan kom, te kry.

As die regime werklik ernstig was om werkloosheid en armoede hok te slaan, het hy ook aktief begin met maatreëls om die bevolking te beheer, sodat die grondliggende oorsaak van die probleem aangespreek kan word. Deel daarvan is om die verkeerde insentiewe wat maatskaplike toelaes veroorsaak, te verwyder. Maak die ontvangs van maatskaplike toelaes voorwaardelik daarop dat die ontvangers voorbehoedmiddel-inspuitings moet ontvang, of gesteriliseer moet word. Dit help immers nie die belastingbetaler befonds diegene wie se eie onverantwoordelikheid in terme van te veel kinders, tot verdere armoede lei nie.

Kontant-welsysnstoelaes word eweneens dikwels op drank verkwis, wat ook tot seksuele onverantwoordelikheid lei. Dit sou veel beter wees om eerder kosbewyse uit te deel, wat by ‘n supermark slegs vir stapelvoedsel soos brood en mieliemeel verruil kan word. Dit is moontlik om die bevolking te beheer, soos China ons gewys het, maar dit is te betwyfel of iemand in Suid-Afrika die visie of politieke moed het om die trop olifante raak te sien.

Hoe langer daardie trop olifante in die hoek egter moedswillig geïgnoreer word, en hoe langer die verkeerde oplossings vir probleme wat nie bestaan nie probeer word, hoe groter word die gevaar dat die olifante ons almal gaan doodtrap.

купить гидробактопкарго

Cope geblus?

“Die sowat 1,3 miljoen Suid-Afrikaners wat vir Cope gestem het, het hul stemme gemors.”

Aan die woord is nie iemand uit regeringsgeledere nie, maar Cope se adjunk-president. Of moet ‘n mens sê, geskorste adjunk-president?

Suid-Afrika se kiesstelsel maak dit moontlik dat selfs partye met bitter min steun verteenwoordiging in die parlement kan kry. Dieselfde geld vir van die groter provinsies, asook van die groter munisipaliteite. ‘n Kwart persent steun waarborg ‘n parlementêre setel, en selfs minder kan ‘n setel beteken afhangende van hoe surplusstemme op vol kwotas uiteenval.

Heelwat lande se grondwette stel minimumpersentasies voor ‘n party toetrede kan kry, soos Swede.

Die Suid-Afrikaanse stelsel verseker dat die land ‘n magdom partye het wat wel iewers verteenwoordig is. Partye sonder parlementêre verteenwoordiging, het heel waarskynlik verteenwoordiging in ‘n munisipale raad of twee. Die era van oorloopwetgewing het ook veroorsaak dat partye kortstondig op die toneel was en verdwyn het.

En dan was – of liewer –is daar Cope.

Cope se totstandkoming was om verskeie redes belangrik, en kon om nog baie meer redes nog belangriker gewees het.

Die vernaamste was die feit dat die land oorheers word deur een politieke party, die ANC. Hierdie oorheersing is eintlik vreemd aan die kiesstelsel wat die land gebruik, aangesien dié stelsel meer dikwels verhinder dat een party oorheersend word, en sorg dat koalisregerings aan die orde van die dag is.

Geen party kan daarin slaag om die ANC behoorlik uit te daag nie. Die feit dat verkiesings eerder, soos dr. Pieter Mulder dit gestel het, ras-sensusopnames is as verkiesings oor ideologie en beleid, het baie hiermee te doen.

Soos wat in Zimbabwe gebeur het, is hier ook geoordeel dat die eerste werklike opposisie vir die ANC uit ‘n skeuring in die ANC self sal voortspruit. Met die totstandkoming van die UDM is vlugtig gehoop, maar die hoop het beskaam.

Toe kom Cope. Baie dinge word reg gedoen, in so ‘n mate dat baie mense steeds oortuig is groot geld het ‘n rol gespeel, en betaal het vir uiters knap kundiges wat agter die skerms gewerk het.

Selfs groot byeenkomste het betyds begin, ‘n rariteit in partye wat ‘n swart basis het en daarom nie baie blankes trek nie. Parkeer ‘n grootkop sy luukse motor in die universiteit se roosbedding, is die party gou om ‘n mediaverklaring uit te reik om te sê jammer.

Dan, skynbaar, raak die geld op, en doen die party sy eie ding, en is dit skaars van die ANC te onderskei. Net voor dinge te sleg lyk, is die agter die skerms adviseurs skynbaar terug.

En die party trek 1,3 miljoen stemme. Hierdie prestasie moet gemeet word teen die agtergrond dat dit teoreties taamlik maklik is om parlementêre verteenwoordiging te kry, maar ook nie so maklik nie soos partye soos die Nasionale Aksie en ander al agtergekom het. In dieselfde verkiesing waarin Cope toegetree het, het die ACDP wat sedert 1993 alomteenwoordig was en in ‘n stadium ses LP’s opgelewer het, net drie LP’s op nasionale vlak verkies gekry.

Cope, so blyk dit, het waarskynlik minder skade aan die ANC aangerig as aan byvoorbeeld die ACDP, hoewel dit ‘n oorvereenvoudigde stelling is. Ook Patricia de Lille se ID het waarskynlik danksy Cope se opkoms gouer na die politieke ashoop beweeg.

Cope het selfs in die Vrystaat en elders die amptelike opposisie geword – ‘n party wat nie werklik ’n beleid gehad het nie, en waarin daar reeds voor die verkiesing weens die politieke karakter van die Shilowa-kamp ‘n mate van ontnugtering onder wit Cope-ondersteuners ingetree het.

Die res is geskiedenis, en nog deels geskiedenis in wording.

Die kiesstelsel sal verseker dat iets as Cope sal voortbestaan, minstens tot die volgende algemene verkiesing, en dan sal die vertrapping met munisipale verkiesings weer verseker dat Cope op daardie vlak ‘n rakleeftyd gaan hê.

Cope kan ook op ‘n manier uit die as opstaan.

Op ‘n manier was Cope se bestaan ‘n aanklag teen die politieke mondigheid van die Suid-Afrikaanse kiesers. In beginsel gaan verkiesings oor keuses vir beleid en ideologie.

Tog kry partye wat geen duidelike beleid het nie, steun. Die ID het ‘n paar jaar na sy ontstaan, hom tot sosiaal-demokraties verklaar, maar toe die party in die liberaal-demokratiese DA opgaan, is hierdie ideologiese onderskeid tjoepstil verswyg. Verskil die UDM se beleid werklik van dié van die ANC?

En behalwe dat Cope homself as gebonde aan die land se grondwet verklaar het en daarom byvoorbeeld nie ‘n kwessie soos die doodstraf op sy beleidstafel wil plaas nie, is dit nog nie werklik duidelik hoe Cope oor beleid dink nie. Uit die parlement en die wetgewers, selfs waar Cope die amptelike opposisie is, kom ‘n min of meer dawerende swye oor standpuntinname. Die een Cope-faksie raas skynbaar meer oor beweerde interne korrupsie as oor korrupsie binne die ANC.

Boonop was it nie asof Cope hom in ideologiese niemandsland hoef te bevind het nie. Word Suid-Afrika se politieke toneel met dié van Europa vergelyk, lyk die Suid-Afrikaanse toneel soos ‘n dam waar die watervoëls mekaar in die een hoek weens oorbevolking vertrap, terwyl ‘n groot deel van die dam skaars ‘n spikkel lewe bevat. Die bykans vakante area sluit die ideologiese spasie van die Christen-demokrasie in.

En met groot haas: Hiermee word na die Europese manifestasie daarvan verwys, soos ondervang in groot partye soos die Duitse Christen-Demokratiese Unie van Kanselier Angela Merkel, die Nederlandse Christen-Demokratiese Appèl en die Vlaamse Christen-demokrate en Vlaandere. Dit verskil aansienlik in veral styl, maar ook ideologies, met die charismatiese ACDP. Die naaste Suid-Afrikaanse verwante party, is die Christen-Demokratiese Party.

Dat Cope duidelik Christenstemme gejag het, kan nie betwyfel word nie. Eerw. Dandala is as parlementêre leier aangewys, prof. Russel Botman, ‘n teoloog, is genader om premierskandidaat te wees en toe dit deur die mat val, is dr. Allan Boesak genader. ‘n Verbintenis tot die Christen-demokrasie het egter uitgebly. Veel eerder, veral ten opsigte van die Shilowa-faksie, het dit gelyk of in dieselfde deel van die dam as dit waarin die ANC reeds saamgetrek is, geswem moet word.

Op die kort termyn sou dit sin maak. Dit is immers waar die kiesers is. Op die medium- en langer termyn was dit kortsigtig – bitter min van daardie kiesers is in daardie deel van die dam omdat hulle ideologies daar hoort. Hulle is daar omdat ras steeds die hoofbepaler is vir watter party mense in Suid-Afrika stem. Cope kon net sowel homself ideologies vestig; in die aanvanklike fase sou hy steeds weens mense se velkleur die stemme trek. Verder kon die party net wen.

Die uiteinde is dat Cope die getalle het – of steeds die getalle het – maar om al die verkeerde redes in die nuus is. Veel, veel kleiner partye, ook partye sonder parlementêre verteenwoordiging, is beleidsgewys veel meer verbaal en aktief as Cope. Danksy die 1,3 miljoen mense wat vir Cope gestem het, kry Cope heelwat staatsfondse wat hom met die komende verkiesing in staat sal stel om ‘n taamlike verkiesingsveldtog te loods – moontlik steeds sonder behoorlike, eie aard-beleid. Kleiner partye wat wel deeglik ‘n beleid het, sal weer met veel minder geld oor die weg moet kom om hul beleid – of selfs die feit dat hulle bestaan – onder die kiesers se aandag te bring.

Ter versagting, Suid-Afrikaanse kiesers is nie heeltemal uniek nie. Pres. Barack Obama het met ‘n verkiesingslagspreuk, Change, aan bewind gekom. Na die verkiesing het baie kiesers eers begin kopkrap oor watter verandering dit sou behels, en was daar grootskaalse ontnugtering. Nie dat Obama sy standpunte oor onder meer die grusame “partial birth abortions” geheim gehou het nie, dit het net so min die oog gevang dat talle mense wat aktief was in lobbies om aborsies op aanvraag weer verbied te kry, ook vir Obama gestem het. Eers na die verkiesing het hulle agtergekom dat hulle, soos die Christian Coalition of America dit uitgewys het, hul eie veldtog met dertig jaar teruggesit het. Daar word nou sekere “regstellings”met die mid-termyn-verkiesings verwag.

Interessant is dit dalk ook nie die ANC wat Cope die ergste by die stembusse verniel het nie, maar die DA, en hoofsaaklik onbedoeld.

In die aanloop tot die verkiesing het die DA, met Helen Zille aan die spits, ‘n verkiesingsveldtog geloods wat sterk elemente van ‘n anti-Zuma-karakter aangeneem het. Al was dit spoedig duidelik dat baie swart mense aanstoot neem met “die wit vrou” se aanvalle “op die swart man van statuur” is dit nie gewysig nie, en baie swart mense is weer terug in die ANC-kamp gedryf, ook uit Cope uit.

Sedertdien was Cope egter sy eie grootste vyand.

пескоструй для керхераЛобановский

Quo Vadis Afrikaner?

Dit is nou tyd vir die Afrikaner, en blankes oor die algemeen in Suid Afrika, om ‘n ernstige besluit oor hulle toekoms en deelname aan die NSA te neem. Vele skrywers en joernaliste het die situasie in die NSA mooi uitgespel die afgelope tyd, en vanuit al hierdie skrywes, is dit duidelik dat die ANC al hoe meer hulle ware kleure begin wys oor waar hulle met SA, en veral die blankes gaan.

Anton Barnard het ‘n treffende stuk geskryf, Die nuwe erfsonde, oor hoe veral die blanke Afrikanermans maar so liberaal kan wees as wat hulle wil, hulle word van meet af beskou as inherent boos. Barnard se beskrywing van Swartes wat geag word as “te-nagekom, benadeeld, onderdruk, uitgebuit”, en dat hulle dus outomaties kwalifiseer vir ‘n verhewe, sondevrye status is treffend akkuraat, en ek glo almal het dit al ervaar in hulle lewens.

Die Kroonwild van die wêreld

Die grootste gevaar in die rassestoompot van die wêreld, is nie die swartes self nie. Dit is die sogenaamde “liberale humaniste” wat die mens, maar veral die swartes van Afrika tot demi-gode verklaar het. Maar daar is ook ander oorsake vir hierdie verhewe “kroonwild” status van die swartes van Afrika.

Aan die een kant is daar die oordrewe skuldgevoel wat die Weste het teenoor Afrika, as gevolg van slawerny en kolonialisme, en aan die anderkant is daar die hulpelose massas van Afrika, wat as gevolg van hulle inherente karakter en die grondreëls van Ubuntu, “ontvangers” is en altyd sal bly. Met “Ontvangers”, bedoel ek dat hulle nooit in staat sal wees om self te produseer, te skep en te vervaardig tot eie voordeel nie, en dus nooit self in staat sal wees om welvaart te skep op die skaal wat oral elders ter wêreld plaasvind nie. Hulle moet dus altyd hulp, kos en vooruitgang ontvang.

Dit is baie interessant om te let dat, alhoewel die mense van Maleisië, Indië en elders ook as slawe gebruik was, en ook gekolonialiseer was, die mense van hierdie streke nie naastenby soveel simpatie en voordele gegun word deur die liberaliste van die wêreld, as die swartes van Afrika nie. Die Arabiere van Noord-Afrika is ook uitgesluit van hierdie status.

Die vrae wat dus moet volg is: 1) Wat is die rede dat die swartmense van Afrika hierdie verhewe status in die wêreld het? 2) Wie het aan hulle hierdie verhewe status gegee? 3) Hoe affekteer dit a) die Afrikaner, en b) die Suid Afrikaanse blanke in ons posisie in hierdie land?

1)        Die westerse blankes het, soos reeds bo vermeld ‘n geweldige skuldgevoel jeens die mense van Afrika as gevolg van slawerny in die tydperk van die sestiende tot die agttiende eeue, en die kolonisasie van Afrika. Maar daarmee saam, het die weste ook begin om ‘n skuldgevoel te ontwikkel dat hulle self so suksesvol is, en in oorvloed kan produseer. Dus sit ons nou met ‘n westerse populasie wat kyk wie is die armste, mees betreurenswaardige mense op Aarde op wie hulle hierdie skuldgevoelens kan besweer, en die antwoord is ooglopend – die bedelende swartmense van Afrika.

 

Hierdie swart Afrikane val in ‘n ander klas as die Inboorlinge (Aboriginis) van Australië, die swart oerwoudstamme van Nieu-Guinee, die Indiaan stamme van die Amazone in Suid-Amerika, die Bedoeine stamme van Noord-Afrika en die midde Ooste ens. Die bogenoemde volke en stamme vra en bedel nie hulp en geld nie. Hulle is selfversorgend. In terme van volke wat ook slagoffers was van slawerny, soos die huidige Bangladesh en Maleisië, het daardie volke opgestaan uit hulle verlede en selfversorgend geword.

 

Die swart Afrikane egter, bly hierdie hulpbehoewende welsynsgevalle. Hulle kon nie die vlakke van ontwikkeling wat kolonisasie gebring het in stand hou nie, maar na hulle die voordele en produk van westerse leiding en hulp ervaar het, het hulle hierdie onversadigbare lus daarvoor ontwikkel. En omdat hulle nie die vermoë het om selfversorgend en produserend te wees nie, speel hulle hierdie rol van hulpbehoewende welsynsgeval van die wêreld uitstekend.

 

Die geskiedenis van Afrika het egter ook bewys dat die swartman ‘n ongelooflike naiewe geloof in homself het, dat hy enige iets net so goed soos enige ander ras kan doen. Die feit dat hulle nêrens nog ooit suksesvol was nie, en die hele vasteland, met uitsondering van Noord-Afrika, een groot verhaal van mislukking, oorlog, volksmoord, hongersnood, korrupsie en oorlewing is, dring nie tot hulle deur nie. Die agteruitgang van dienste en infrastruktuur in Suid Afrika is die duidelikste bewys van hierdie stelling. Maar onbewustelik in hulle agterkoppe is daar die wete – die wit weldoeners van Europa en Amerika sal wel kom help, as daar nie meer uitkoms is nie.

 

Die profiel van Afrika en sy swartmense, pas dus die vereistes van die westerlinge se skuldgevoelens soos ‘n handskoen, en word daar dus ‘n suksesvolle simbiotiese verhouding in stand gehou. Die hulpbehoewende swartman, wat as gevolg van sy “onregverdige” geskiedenis mag misluk, moor, steel en korrup wees soveel as wat hy wil, wat ondersteun en gepamperlang word deur die westerse lande wat mislei en oorheers word deur die liberale humaniste wat die mens tot demi-god verhef het.

 

2)        Daar is egter ‘n verskil tussen gewone liberale mense, en die fanatiese  filantropiese en humanistiese liberaliste, wat deur oud generaal Jannie Geldenhuys genoem word die “Red Liberals.” In sy boek: South Africa is fantastik – Everyone’s guide how (not) to be political incorrect (p17), Protea Book House, Pretoria, 2007, skryf generaal Geldenhuys die volgende:

“Red liberals are dangerous. They are the prime source of the problems that we have with democracy today. The red liberal is a pseudo freethinker with a cause.

A red liberal with a cause – and a sponsor – is extremely dangerous. If you don’t agree with him, he becomes red with anger, aggressive and relentless. If you don’t succumb to his hang-ups, he will legislate against you. With money or power behind him, he is unmanageable. There are many of them chasting and pushing causes all over the world and in South Africa.

Red liberals stick to their sponsor’s conditions and remain focused on the set goals. They, possibly in the employ of an NGO, will coerce a government into legislation. They drive their causes to the bitter end, for the good or the bad. Red liberal NGO’s, such as the anti-huntig, anti-gun lobbies, or those fighting AIDS or protecting illegal aliens, present their projects to the government as if every one of them is the foremost priority for the country, if not for the salvation of the whole planet.

The next holier than thou red liberal does exactly the same. His cause is also priority number one.”

Dit is ‘n feit dat die wêreldopinie deur “Red Liberals” gedryf word, veral in die weste. En hierdie groepe is die pionne van die Internasionale Geldmag, wat “beskik oor nasies en volke, en die gang van hulle lotsgevalle kan bepaal.” Hulle gebruik hierdie hoë profiel liberaliste om hulle doelwitte te verseker, en hulle sit baie geld daarin. Dit is die rede hoekom die westerse lande se regerings so liberaal is, so verdraagsaam teenoor emigrante van ander rasse, en so anti-Christen is. Ek het onlangs ‘n artikel gelees waarin vertel word dat dit nou in Europa en Amerika polities korrek is om nie Moslems aanstoot te gee nie, maar daar mag openlik gediskrimineer teen, en die spot gedryf word met Christene en die Christelike geloof. Dit word gedryf deur “red liberals” met baie geld agter hulle, wie blykbaar die reg het om te besluit wat is aanvaarbaar en wat nie.

En hulle kleed natuurlik altyd hulle woorde en boodskappe so in, dat dit net reg klink. Dit raak altyd net die regte hartsnare van onregverdigheid, onverdraagsaamheid en vooroordele teen die groep wat hulle  wil beskerm of gewild maak.

Hoekom dan juis Afrika, en spesifiek Suid Afrika?

Hierdie vasteland is geseënd met die meeste ondergrondse rykdomme en minerale van al die vastelande, en reeds vir meer as ‘n honderd jaar misbruik die groot westerse maatskappye en lande die na-iewiteit en onvermoë van die swart Afrikaan, om beheer oor hierdie minerale rykdom te hou. Despote en tiranne word as leiers van regerings in stand gehou, vir die reg om minerale te myn en ontgin. Dit maak nie saak of daardie regering demokraties, sosialisties, kommunisties of ‘n diktatorskap is nie. Hoe meer korrup, hoe beter.

Dieselfde is al hoe meer besig om in Suid Afrika, wat ‘n ongelooflike verskeidenheid minerale het, te gebeur en dit is hoekom dit tot voordeel van die Geldmag is om die swartman in die regering te hê. Hulle sal ook alles wat nodig is en in hulle vermoë doen om hom daar te hou, dus word die “Red Liberals” mildelik befonds en bemagtig met alle hulpmiddele wat hulle vra. Hierdie Geldmag kry nou via hulle SEB frontmaatskappye oral in die land regte om te prospekteer, te myn en te ontgin, en dit is hoekom die Department van Mynwese so traag is om teen hierdie maatskappye op te tree. Al die nuwe sogenaamde swart bemagtigde mynmaatskappye word befonds deur die groot internasionale mynhuise, wat in staat is om hoë bedrae omkoopgeld te betaal.

Die feit dat daar Afrikaners en ander blankes is wat nie tevrede met die Nuwe Suid Afrika is nie, en gedurig kritiek daarteenoor uitspreek en alles bevraagteken, is vir die swartes se base net so onaanvaarbaar as vir hulle. In daardie opsig, is spesifiek die Afrikaners watnie wil konformeer en die Nuwe Suid Afrika aanvaar en omarm nie, vir die Geldmag en swartes ‘n klippie in die skoen, en is ons ‘n bedreiging wat uit die weg geruim moet word.Hulle kan nie bekostig dat enige iets die status quo bedreig of laat wankel nie.

Wat is die pad vorentoe?

Ons as Afrikaners moet aanvaar dat ons al vir jare die muishonde in die verhaal van Suid Afrika is, en dit sal nooit verander totdat ons nie meer bestaan nie. En dit is wat die ANC en hulle base uiteindelik wil hê – die Afrikaner, en in daardie opsig alle blankes wat simpatie met die Afrikaner het, moet verdwyn. Hulle sal stelselmatig die skroewe al stywer draai om ons te dwing om òf die land te verlaat, òf eenvoudig oor te gee, en in die vergetelheid te raak, ge-assimileer deur die swart massas.

Ons moet begin saamstaan, ons volkstrots terugkry, en besef dat die verdraagsaamheid teenoor ons is net kunsmatig en ‘n spel wat gespeel word ter wille van ‘n beeld wat aan die wêreld voorgehou word. In die NSA, is ons gestroop van alle selfwaarde en is daar hard gekweek aan ‘n skuldgevoel oor apartheid aan die een kant, en ‘n gees van; die Afrikaner moet bewys dat hy sal saamwerk tot voor deel van die NSA en al sy mense.

Maar ons kan nie meer naief aan hierdie spel deelneem nie! Dit is tyd dat ons wakkerword en opstaan, en vir ons eie toekoms verantwoordelikheid neem.

Maar nou vertel die “Red Liberals” vir ons dat dit nie die “inding” is om volkstrots te hê nie. Dit is nie aanvaarbaar nie, en dit is rassisties om vir jou eie mense te kies en vir hulle eksklusief ‘n beter bedeling te probeer bewerkstellig. En so het baie blankes al die NSA aanvaar, en neem lustig deel aan die ondergang van hulle eie mense. Hulle glo die liberaliste se boodskappe, want dit klink dan so reg. Dit terwyl die swartes en ANC die grootste rassiste in die huidige tydvak is, maar hulle mag mos – hulle het dan so hard ge-“struggle” vir hulle vryheid en regte. (sic)

Die Afikaner staan nou voor dieselfde vraag wat dr. DF Malan in 1948 gevra het: Quo vadis my volk? Waar gaan jy heen? Ons kan nie meer praat en stry teenoor mekaar nie. Ons moet nou ophou praat en begin doen – konstruktief, pro-aktief, en met duidelike doelwitte. Ons moet nou begin werk vir ons vryheid en ‘n onafhanklike blanke staat. Ons moet begin veg vir Vryheid, en daardie veg beteken nie noodwendig gewapende geweld nie. Daar is baie manier van veg, maar ons moet van nou af alles wat ons doen met een doel voor oë doen: ‘n Vrye soewereine staat. Dus moet ons oorgaan tot aktiewe verset en vooruitgang met doelwitte wat intern vir onsself beplan is, en nie tot “die voordeel van almal in Suid Afrika” nie.Ek haal hier die woorde oor verset van NP Van Wyk Louw aan:

“Opstand is net so noodsaaklik as ‘n volk se getrouheid.  Dit is nie gevaarlik dat verset misluk nie, wat wel gevaarlik is, is dat ‘n helegeslag sonder verset verbygaan”

Ad Libertum Persequor!!

 

 

магазин игрыФильчаков прокурор отзывы

Die nuwe erfsonde

Een van die sentrale leerstellings van die Christelike geloof is dat die mensdom inherent boos is, en nie tot enige goed in staat is sonder eksterne hulp nie. Dit is maklik om hiermee saam te stem, veral as jy in ‘n gewelddadige land soos Suid-Afrika woon, waar 20000 mense jaarliks vermoor word en 60000 verkragtings aangemeld word, met die ware verkragtingsyfer waarskynlik vier of vyf keer groter as slegs 60000. Mens hoef ook net na kleintjies op die kleuterskool se speelgrond te kyk, en te sien hoe gemeen hulle met mekaar kan wees, om te begin vermoed dat die konsep van die
erfsonde nie so ver van die kol is nie. Niemand hoef daardie kleintjies te leer om gemeen te wees nie. Dit kom van binne. Dis deel van die mensdom se aard.

Die konsep van die inherente boosheid van die mensdom, asook dié van die erfsonde, is egter gekaap deur die linkses en die politiek-korrektes wat bid by die altaar van anti-rassisme, en verwring en verdraai na iets wat hulle agenda pas. Dit is op ‘n slinkse en siniese wyse gedoen, op ‘n manier wat ontwerp is om bykans na die Christelike konsep van inherente boosheid en erfsonde te klink, en om sodoende die ordentlikheid en skuldgevoelens van die teikens daarvan, blankes,  uit te buit.

Waar die Christelike geloof dit duidelik stel dat alle mense boos is, het die kultus van anti-rassisme dit verwring en verdraai en sekeres kwytgeskeld van hierdie albatros om die nek. Dit is dus nie meer almal wat boos is nie, maar slegs blankes en spesifiek blanke mans, en in Suid-Afrika nog meer spesifiek heteroseksuele, Afrikaanssprekende blanke mans. Diegene wat nie deel is van hierdie groep nie, word op ‘n soort kontinuum van hulle boosheid onthef: homoseksuele wit mans is nie heeltemal so boos nie, al tel hulle velkleur steeds teen hulle,  tot by die uiterste van die spreekwoordelike swart lesbiër in ‘n rolstoel wat, maak nie saak hoe hard sy probeer nie, eenvoudig geen sonde kan pleeg nie.

Die erfsonde waaraan blanke mans glo onkorrigeerbaar skuldig is, word rassisme genoem. Maak nie saak hoe hard jy as blanke man probeer nie – jy kan probeer om jou besittings weg te gee en jouself in ‘n plakkerskamp te gaan vestig , soos wat fanatiese linkse professore op Stalinbos van die res van ons verwag , alhoewel hulle nie self so sal maak nie – is en bly jy steeds skuldig aan onkorrigeerbare rassisme. Jy kan eenvoudig nie ontkom aan jou erfsonde nie. Indien dan nie jou eie rassisme nie, dan dié van jou ouers en hulle ouers, tot in die sewentigste geslag. Dan word dit moontlik om te argumenteer dat die skreiende rassisme van regstellende aksie ook teen blanke kinders wat ná 1994 gebore is, toegepas kan word. Hulle dra immers ook die las van rassistiese erfsonde, al het nóg hulle, nóg hul ouers, ooit ‘n swartmens doelbewus te na gekom nie.

Dit is eweneens belangrik vir blanke mans om te begryp dat, in terme van hierdie verwronge dogma, slegs blankes rassiste kan wees. Al diskrimineer swartes teen blanke mans met rassistiese praktyke soos transformasie en regstellende aksie, word dit in terme van hierdie verwronge dogma moontlik om, soos hierdie briefskrywer aan Rapport dit stel, te glo dat swart-op-wit diskriminasie heel aanvaarbaar, positief en eintlik glad nie eens rassisties nie. Die ANC kan dan ook volhou dat dit heel aanvaarbaar is om te sing “Kill the Boer” en selfs die hof nader vir die “reg” om dit te sing. Onthou: Swartes kan nie hetsy boos, hetsy rassisties wees nie, en dus is “Kill the Boer” presies net so onskuldig soos daardie liedjies wat ons in die Kinderkrans gesing het.

Omdat slegs blankes boos is, en swartes nie, kan daar dus ‘n histeriese geskree opgaan as die swemmer Roland Schoeman kla oor iemand in die skare wat hom soos ‘n bobbejaan gedra, maar wanneer bejaarde blankes wreed
gemartel en vermoor word tydens plaasaanvalle, kan die moderne fanatici die blaam op die bejaarde dooies  self verplaas. Ons moet terloops erken dat daar ook in blanke geledere die swaksinniges is, wat maklik gebreinspoel kan
word om fanatiese lede van die kultus van anti-rassisme te word, en wat ewe luidkeels help verkondig aan die kultus se dogma. Mens dink aan voormalige Vrye Weekblad-joernaliste, of aan lede van die Kaapse Moffia, as voorbeelde. Of dit aan ‘n kombinasievan swaksinnigheid en masochisme toegeskryf kan word, weet ek nie, maar elke volk het maar sy malles, verloorders en verraaiers. Dan word die slagoffers voorgehou as die eintlike skuldiges omdat hulle die aanvallers kwansuis mishandel het (en omdat die slagoffers skuldig daaraan is om blank te wees). Die aanvallers word dan die eintlike slagoffers – die barbare wat Eugene Terre’Blanche vermoor het, word byvoorbeeld valslik voorgehou as onskuldige slagoffers wat seksueel misbruik is. Maar, weer eens, dit pas in by die dogma. Swartes, selfs diegene wat
iemand met ‘n panga doodkap, kan nie sondig nie.

Die les vir veral blanke mans hierin is duidelik: Jy kan so hard as wat jy wil probeer om te ontken dat jy ‘n rassis is. Jy kan, soos die hoogheilige Sampie Terre’Blanche dit wil hê,  jou skuldlas omarm en al jou besittings vir die armes gee en in ’n plakkerskamp gaan woon. Jy kan uitwys dat jy nog nooit enige anderskleurige te na gekom het nie. Dit gaan jou hoegenaamd niks in die sak bring nie, omdat daar geen rede of logika by die kultus van anti-rassisme betrokke is nie. Jy en jou ongebore kinders, asook hul kinders en kleinkinders, sal vir ewig die las van julle erfsonde, julle denkbeeldige
rassisme, dra.

Buiten die uitwissing van die blankes, wat nie onmoontlik is nie (teen 2100 sal Eurabië ‘n meerderheid anderskleurige inwoners hê, en in Suid-Afrika is daar ‘n verbete veldtog van etniese reiniging en moord teen blankes gemik), is daar slegs een oplossing vir hierdie dilemma. Speel die kultus van anti-rassisme se eie spel, en lei hulle na die enigste moontlike gevolgtrekking wat nie volksmoord behels nie. Daardie oplossing is om die onkorrigeerbare rassiste so ver as moontlik weg van hul sogenaamdeslagoffers te hou.

Die erfsonde van denkbeeldige rassisme kan slegs vreedsaam besweer word dmv segregasie.

games bigbangОлександр Васильович Фільчаков