Rubrieke Archives - Page 180 of 214

Pretoria is ons Thermoypylae, Masada of Alamo

10:41:10 Hoede af en 'n erkentlike kopknik gerig aan die Vryheidsfront Plus se Willie Spies, 'n skrander man, duidelik van inbors, koel onder vuur en met 'n Westerse vertroue in logika, feite, statistieke en redelikheid. 'n Week of wat terug, het hy die Afrikaner se saak deeglik, kalm en beslis verdedig op Freek Robinson se "Fokus"-program. Daar, om die Bantoe se aanslag op die Afrikaner se kultuurgoedere in die vorm van Pretoria se naam te verdedig, was 'n klein, donker, skuiweroogswartmannetjie met die naam van Console Tleane (ja dit klink vir my ook soos 'n stukkie ergonomiese meublement in 'n Koreaanse middelklasmotor).

Spies het die debat met 'n seemyl op punte gewen – en geen hond haaraf gemaak nie.

Dit is tyd dat ons die aard van die gesprek verander. Ons moet ophou om vir Bantoes te verduidelik hoekom ons reg en hulle onredelik is. Dit is tyd dat ons ophou om vir hulle te sê wat aanvaarbaar is binne die raamwerk van die grondwet wat húlle opgetrek het. Dis tyd om vir hulle te sê wat ons sal toelaat en wat ons nooit, ooit – binne, buite of wydsbeen oor die grondwet – sal duld nie.

Vir hulle is die naamsverandering 'n blote rondpouery, 'n demonstrasie dat hulle kán. Die Afrikaner het 'n baie groter reg wat betrek word in die twis: Die reg op oorlewing. Afrikaners wat vir behoud van die naam swoeg, maak hulleself nie met 'n blote etiketoefening moeg nie, roei nie bloot teen die Shakesperiaanse "wat is in 'n naam"-stroom op nie, maar stry vir die daadwerklike voortbestaan van die volk.

'n Volk word geanker aan die vasmeerpunte van sy kultuur. Die naam van 'n stad wat sentraal staan in die Afrikaner se ontstaan, oorlewing en welvaart, is 'n vername element in sy voortbestaan. Verweer hierdie ankertoue, of word hulle goedsmoeds geknip, verloor die volk aanraking met sy identiteit en nasionale wese. Hy dryf weg – of, meer toepaslik in die stralerera – hy sweef weg Perth of Auckland of Toronto toe.

Die eenvoudige waarheid is: As Pretoria se naam van ons vervreem word, gaan die Afrikanervolk verdwyn.

Dis hier waar ons die streep op die grond trek. Die suksesvolle generaal is een wat die terrein van die naderende veldslag kies. Laat Pretoria dit vir ons wees. Laat ons die vyande van die volk hier trotseer, stuit en verdryf. Ons het hier die kans om te versamel, op die voorvoet te kom en die onheiliges uitmekaar te dryf.

Pretoria is ons laaste slagstelling. Dis ons Masada, ons Thermopylae, ons Alamo.

By Thermopylae het 'n handjievol ontembare Spartane honderde duisende Persiërs lank genoeg gestuit om die Westerse beskawing te red. By Masada het rateltaai Joodse opstandelinge hulle verset teen Romeinse onderdrukking. By die Alamo was 'n beleërde groepie Texane die doring wat uitgesweer het in die vlees van Meksikaanse ekspansionisme en dit uiteindelik algeheel verteer het.

Maar die Spartane is verslaan by Thermopylae, die Joodse selote het massaselfmoord gepleeg op die hoogte van Masada en die Texas-helde is verdelg in die vesting van die Alamo.

Maar ons – ons sal die Slag van Pretoria nie verloor nie.

Want ons mág nie.

сауны фото лобановский депутат

Afrikanerraadsamestelling

Sedert die totstandkoming van die Afrikaanse Taalraad is daar berig dat ‘n aparte Kultuurraad ook benodig word om te keer dat Afrikaners en boere die prooi van menigtes word.

Die prooistatus is reeds in volle swang en loopbaandeskundiges doen steeds aanbevelings aan internasionale instansies om kreatiewe personeel in SA te werf. Die resultaat is reeds verby die magiese omkeerpunt soos gesien in emigrasie van ongeveer ’n miljoen geskoolde Afrikaners.

Die behoefte aan die Afrikanerraad word dus eksponensieël erger by die dag agv die politieke situasie. Om mense te kry om op hierdie raad te sit sal egter nie moeilik wees nie omdat emigrasie nie beperkend hierteenoor is nie. Die probleem is dat die persoonlikheids- en ondervindingsvermoëns van hierdie individue deur ons algemene mense identifiseer en voorgestel moet word want na alles, sal die raad deur ons „verteenwoordigers“ hanteer word.

Net om mense se gedagtes te terg, sou mens na ander voorbeelde kon kyk, soos byvoorbeeld:

• Die weermag: Hoogs taakgeorienteerde mense met spesialisopleiding in die gevegskuns is nodig. Bygevoeg hierby kan die Sweedse weermag as voorbeeld geneem word waar „leierskaps“-ontwikkeling en -toetsing ook baie sterk is. Verdere geskiedkundige ontwikkelling het ook gelei tot mense wat projekbestuur geformaliseer het. Vir kultuur het mens egter ’n meer filosofies-sosiale persoonlikheid nodig wat nie so taak ge-orienteerd is nie. Verder met minder projekbestuur omdat die doelwit nooit finaal sal wees nie en meer leierskap waar balans, passie en emosionele volwassenheid sterk verteenwoordig moet wees.
• Die Sjinese regering: Sjina word deur ’n Politburo beheer soos in die kommunistiese bestel. Hulle is uiters outokraties en sal riglyne beheer waar beroepe aan vaste vergoedingskale onderworpe is. So is daar bv ‘n riglyn dat ingenieurs die minste betaal word soos vergelyk met joernaliste, onderwysers, dokters, politieke verteenwoordigers (meeste), politieke werkers en fabriekswerkers. Die snaakse is egter in die „moderne“ Sjinese tyd dat elkeen van die Politburo individue ingenieurs is. Dit verklaar die „droom“ van Sjina en die ontstellende groei van 10% per jaar vir 20 jaar. As jy ’n land wil bou, kry vir jou ’n ingenieur.

Met bogenoemde in gedagte kyk mens dus na die doel wat bereik moet word met die Afrikanerraad. Dit is onteenseglik nie militaristies of opbouend van aard nie. Dus is militêre wysgere en ingenieurs (enige tegniese beroep insl dokters) uitgesluit. Filosowe is dalk te tegnies korrek en sakemense te kortsigtig. Dalk moet mens begn kyk na sosiologiese en eksterne betrekkinge mense wat goeie kommunikasie vaardighede het. Kyk bv hoe goed Obama met McCain gekompeteer het. Op hierdie stadium sou die sosiologiese – eksterne betrekkinge aspek dalk belangriker wees maar sodra ’n basis gevorm is sal kommunikasie meer belangrik word.

Individue wat oor hierdie vermoëns besit, al bly hulle in die buiteland, kan gerus hulle voelers uitsteek en hulle gedagtes vir ons neerpen. Want ons het ’n goue geleendheid om op kulturele vlak met die Sjinese saam te werk.фото моторных яхт

Prooi van menigtes

Onlangs haal Tim du Plessis van Rapport vir dr. Xolela Mangcu van Wits en Harvard as volg aan met ‘n sinnetjie: Ras + nasionalisme + staatsmag = tragedie. Die geskiedenis het die waarheid van hierdie matriks wêreldwyd as geldig bewys.

Soos bogenoemde matriks, bestaan daar ook ander bewese waarhede soos byvoorbeeld: multikulturele bevolkings + demokrasie + groepsregte = vrede en voorspoed, soos byv. in die Europese Unie. Die keersy hiervan is: multikulturele bevolkings + demokrasie  groepsregte = tragedie, wat ten beste in Afrika se geskiedenis weerspieël word.

In artikel 185 maak Suid-Afrika se Grondwet voorsiening vir bevolkingsgroepe om hulself binne nasionale rade te orden. Daardeur kan hulle op internasionaal aanvaarde groepsregte binne die grondwet aanspraak maak. ‘n Regering kan egter nie groepsregte aan gemeenskappe toeken en beskerm as ‘n minderheid nie as omlynbare entiteit bestaan en daarop aanspraak maak nie.

Sommige Afrikaanse kultuurleiers verkies om te glo dat daar ‘n soomlose gemeenskap van Afrikaanses behoort te bestaan; ‘n veelrassige gemeenskap wat Afrikaans as taal deel. Hulle verwerp en veroordeel dus enige pogings om hierdie Afrikaanssprekende gemeenskappe as verskillende etniese entiteite met verskillende behoeftes te erken.

Pogings om ‘n verteenwoordigende Afrikanerraad op te rig word as gevaarlike etniese mobilisering bekryf. Dit sal, volgens hulle, aan die bruin gemeenskap aanstoot gee. ‘n Soomlose taalgemeenskap is reeds ‘n werklikheid in die vermaaklikheidswêreld, die koerantwese, godsdiensbeoefening en op literêre gebied. Dit vorm die basis vir die omlyning van die gemeenskap van Afrikaanses.

Die Afrikaanse Taalraad wat in Meimaand vanjaar op Wellington gestig is, het waarskynlik ‘n onuitgesproke doel om ‘n soomlose Afrikaanstalige gemeenskap as ‘n sosio-politieke entiteit korporatief saam te snoer.

Alet Rademeyer berig op 27 Julie in Beeld dat ’n leesbevorderingsprojek, gesprekke met die regering oor die nasionale taalwet wat nog nie in werking getree het nie en stappe om iets te doen aan die verminderde subsidie vir die werksaamhede om die Woordeboek van die Afrikaanse Taal (WAT) as projekte te begin. Dit wil dus voorkom dat die nuwe taalraad se hoofdoel sal wees om die mark vir Afrikaanse gedrukte media uit te brei.

In sy Praagartikel, “Afrikaans, die Grondwet en jy,” (2006) hanteer Prof F.I.J. van Rensburg maniere hoe elke landsburger sy taalregte deur die bestaande kanale kan beskerm. Sy artikel wentel grootliks daarom dat Afrikaners hul taalregte amptelik kan opeis. Maar hoe doen Afrikaners dit as ‘n groep enkelinge? Met ‘n gepaste en konflikterende organisasiekultuur sal die nuwe Taalraad waarskynlik daardie rol kon vervul, maar sy samestelling sal hom waarskynlik verhoed om die staat plaaslik en internasionaal in die howe aan te vat.

Kan ‘n literêre organisasie dus ooit die plek inneem van ‘n verkose etniese kultuurraad wat deur die regering as outentieke verteenwoordigende raad vir ‘n volksgroep erken word? Hoe beskerm Afrikaners hul straatname, dorpsname, kultuurerfenisse, moedertaalonderrig op sekondêre en tersiêre vlakke? Kan aktiviste-organisasies dit vir hulle doen?

Aktivisme word beskryf as doelbewuste aksies wat op politieke of maatskaplike verandering gerig is. Hierdie aksies ondersteun of opponeer een kant van ‘n omstrede standpunt en word gewoonlik geassosieer met protes. Dit manifesteer in verskillende gedaantes soos straatoptogte, briewe in koerante en aan politici, ekonomiese veldtogte deur sekere besighede te boikot of selektief te steun en sluit selfs musieksaamtrekke en kunsfeeste in. ‘n Voorbeeld hiervan is Afriforum se beplande musiekfees by die Voortrekkermonument op 15 November.

Aksionisme is die oormatige beklemtoning van aksie, bedrywigheid en verandering en hou verband daarmee. Aktivisme en aksionisme wil dus die status quo verander en is nie op soek na stabiliteit en langdurige bestendigheid nie.

Vakunies en nie-regeringsorganisasies is tipiese aktivistegroepe wat deesdae gereeld in die nuus is. Onthou u die onlangse optogte gelei deur Steve Hofmeyer en amptenare van die vakunie Solidariteit en sy burgerregte arm Afriforum, na Oom Paul se standbeeld? Dit was ‘n tipiese voorbeeld van ‘n goed georkestreerde aktivisteveldtog.

Aktiviste-organisasies speel ‘n uiters belangrike rol in die bewusmaking van die owerhede om aandag op bepaalde knelpunte te vestig. Hulle is egter nie statutêre organisasies nie en word ook nie as amptelike verteenwoordigers van ‘n volksgroep beskou nie. Ten beste verteenwoordig sulke organisasies hul opbetaalde lede se belange. Hulle sal wel omstrede sake, wat in hul lede se belang geag word, in die howe verdedig. Aktiviste organisasies se aksies is dus daarop gemik om sy ledetal uit te brei sodat sy kontantvloeistroom jaarliks sal versterk. Die aksies moet dus baie sigbaar wees en die televisie speel ‘n groot rol daarin.

In ‘n land soos Suid-Afrika, met sy uiteenlopende etniese groeperings. is daar egter ander behoeftes ook. Die land se liberale grondwet reël die verhouding tussen individu en staat, en tussen individue. Aangesien Suid-Afrika, wat allerweë as ‘n kommunitêre land beskou word, ook die behoefte het om die verhouding tussen die staat en kultuurgroepe te reguleer, is die sogenaamde Artikel 185 Kommissie in 2002 gepromulgeer. Die doel van die Kommissie is om die regte van godsdienstige, taal en kultuurgroepe te beskerm en uit te bou.

Die onlangs gestigte Afrikaanse Taalraad, waarvan ek vroeër melding gemaak het, kan dus by die 185 Kommissie om amptelike erkenning registreer. Maar aangesien Afrikaanssprekendes uit verskillende kultuurgroepe bestaan, en aangesien taal maar slegs een aspek van mens se kultuurbelewenis is, kan die Afrikaanse Taalraad nooit ‘n verkose Griekwaraad of Verkose Sanraad of Verteenwoordigende Boereraad vervang nie.

Daardie rade is reeds op soek na erkenning deur die staat asook die internasionale gemeenskap. Hulle eis die status van inheemse kultuuretniese volksgroepe, wat op die internasionale beskerming van hul minderheidsregte geregtig is. Sulke regte val op die gebied van internasionale ooreenkomste en samewerking. Suid-Afrika, as ‘n mede-ondertekenaar van daardie ooreenkomste en protokols, is ook daardeur gebonde.

‘n Nasionale Griekwaraad bestaan reeds. Die Griekwas is die Afrikaners reeds strate vooruit met betrekking tot beskeming van hul groepsbelange en om die moontlikhede te ontgin wat binne die grondwet bestaan. Die Sangemeenskap wil volgens berigte nou die Kalahari as historiese en tradisionele grondgebied opeis vir territoriale selfbeskikking.

Intussen verlaat Afrikaners hulle hoofsaaklik op aktiviste-organisasies om hul kultuurerfenisse in die plaaslike howe te beskerm. Erfenisse soos plekname, monumente, straatname, moedertaal onderrig, skool kurrikulering, amptelike diskriminasie in die werkplek, ens. is almal internasionaal beskermde minderheidsregte. ‘n Amptelike Afrikanerraad daarenteen, sou hom direk op die internasionale gemeenskap kon beroep en die onwettige optrede van die RSA regering aan die kaak stel, iets wat burgerregte-aktiviste nie suksesvol kan doen nie.

Solank daar dus nie so ‘n amptelike raad bestaan nie, word die gaping vir die staat gelaat om met sy etniese suiweringsveldtog na hartelus voort te gaan. Dan word dit nie as regte beskou wat aan ‘n minderheidsvolk behoort nie, maar bloot as herskryf van die geskiedenis wat ‘n interne beleidsmaatreël is. Dit wil dus blyk dat slegs internasionaal erkende en omlynde minderheidsvolke, wat deur die staat erken word, se groepsregte deur die internasionale protokols beskerm word.

Amptelike erkenning deur die 185-Kommissie asook deur die internasionale gemeenskap sal outomaties volg. Daar is tans ongeveer vyftig aktiviste- en kultuurorganisasies wat hulself vir Afrikaners se belange beywer. Hulle kan op ‘n konfederale grondslag by die raad affilieer, elk met behoud van sy eie grondwet, visie, doelstellings, leierskap en agenda, maar wat op nasionale vlak vergader om brandpunte te ondersoek.

Soos die Swazi’s, Zoeloes, Ndebeles, Sjangaans en Xosas almal Nguni’s is, is al die Nguni’s nie Zoeloes nie. Netso is die Boere, en ander wit Afrikaanssprekendes almal Afrikaners, maar alle Afrikaners is nie Boere nie. Die deel van die Afrikanergemeenskap wat die sterkste kultuuretniese gevoel besit, is die groep wat hulself die Boere noem. Hulle sal waarskynlik saam met die Griekwa — en Sanrade ook een van die eerste erkende minderheidsvolke wees.

Intussen verseg Afrikaners se kultuurleiers met hul politiek korrekte beheptheid om die totstandkoming van ‘n Afrikanerraad te ondersteun. Hulle verkies ‘n strategiese alliansie met die bruin volke, ‘n strategie wat byna twintig jaar gelede deur die Afrikaner Broederbond geformuleer was.

Hulle besef klaarblyklik nie dat ‘n strategiese alliansie tussen Afrikaners en die Bruin gemeenskap baie minder politieke en finansiële wins vir die Bruin gemeenskap inhou as laasgenoemde se huidige “voorheen benadeelde” politieke status.

Wat het Afrikaners vir die ‘kleurlinge’ gedoen om hul menswaardigheid en sosiale status op te hef? Bitter min. Dit was die swart oorheersde ANC-regering wat sportkwotas opdwing, wat agt bruin spelers in die nasionale krieketspan laat kies het, wat hul sport-, akademiese en beroepsleiers op die hoogste vlakke laat aanstel en wat bruin studente vir studiebeurse laat keur. Wat kan maglose Afrikaners hulle bied as hulle reeds die mag besit om hulself polities, maatskaplik en ekonomies doeltreffend te bevoordeel?

Om dus na Tim se matriks terug te keer: Ras + nasionalisme + mag = tragedie. Afrikaners is egter ‘n magtelose kultuurgemeenskap. Binne die ANC se Afrosentriese omgewing, het hulle derhalwe geen alternatief as om hulself korporatief te orden sodat hulle doeltreffend na hul groepsbelange kan omsien deur die internasionale magshefbome tot hul voordeel in te span nie.

Die alternatief is ‘n stille aanvaarding van hul lot as prooi van die menigtes.

набор полицейского Фильчаков

Die ideale w?reld

Eerstens sou my kinders die erfgename van so ‘n ontsaglike boedel wees dat daar nie eers een sou wees nie, want ek betaal nie belasting nie en het nie ’n paspoort nie. As my dogter sou trou, sal haar massiewe bruidskat en bruilof deur organisasies en Trusts betaal word waarna hulle enige plek in die wêreld kan besoek sonder om klere in te pak, kaartjies te bespreek of in toue te staan.

Maar natuurlik moet hulle verstaan hoe dit alles werk, so hulle sal gedurende hulle wilde stadium (tussen 20 en 30), van allerlei „gebruike“ leer soos verkeersreëls, bestuurslisensies, regeringsvlakke, landsgrense, tradisies, genetiese veranderinge, sosiale siklusse en natuurlik, organisasies.

Om die waarheid te sê, hulle sal voor die ouderdom van 5 leer wat is reg en verkeerd, en dis nou nie Aristoteles se weergawe nie. Hulle sal van die wêreld sal leer tot op 18 jaar. Daarna sal hulle wetenskaplike aanwendings leer gevolg deur stelsel- en optimiseringsleer, wat beteken dat hulle teen 30 jarige ouderdom deur hulle wilde stadium sal wees, verstaan hoe dit alles werk en weet om dit te optimiseer vir ons familiedoelwitte.

Na 30 kom die moeilike gedeelte van bepaling en handhawing van die maat van gebeure – amper soos die maat van musiek, waarvoor geduld nodig is. Dit is nodig omdat kulture nie op en af gaan op bevel nie, maar dat ritme wel gebruik kan word om voordeel daaruit te trek soos wat dit aangepas word oor tyd. Vat nou maar die arme klompie Boere daar onder in Afrika – hulle kultuur was baie handig om die goudmyne vir ons te beveilig maar toe hulle „onafhanklik“ begin raak was hulle ook min genoeg om van ontslae te raak. Nou ja, hulle was op die langer duur so effens irriterend, toe moes ons maar van demografiese verskuiwings gebruik maak om hulle eens en vir altyd in ’n boksie toe te maak.

In dieselfde asem is ons nou ook besig om die Amerikaners vas te vat op 'n eenderse manier. Hulle is so vasgevang deur hulle media dat hulle omtrent nie meer kan dink sonder die een of ander „poll“ nie. Die ondervinding wat ons opgedoen het met Mandela as ’n swart Christusfiguur, was werklik opspraakwekkend suksesvol en werk op die oomblik ook fantasties met Barack Obama, veral omdat hy ’n Moslemagtergrond het.

Sodra Obama aan bewind kom sal die demokratiese „handvatsel“ op Amerika vir ewig verstewig word deur stemreg aan alle kriminele en immigrante te gee want daar is nou regtig nie tyd om te wag vir die geleidelike oorname soos wat die Arabiese Europeërs nog steeds probeer nie. Die aarde se bevolking begin nou uit sy nate bars en groei moet beheer word. Die Chinese het ’n gawe eksperiment uitgevoer met hulle enkelkindbeleid en daarmee hoë groeisyfers behaal. As die Europeërs nie alreeds so min kinders gehad het nie, sou ek ook iets daaromtrent moes doen. Maar ek is nou eers besig om Afrika en Indië in my ideale projek te behartig.

Een van die foute wat my voorvaders gemaak het was om die „boomer“ generasie toe te laat. Wat ’n gemors het dit nie veroorsaak nie! Hulle het werklik gedink dat hulle self kon besluit oor hoe om sake te doen. Gelukkig het oupa die Kennedygespuis uitgesorteer en oor tyd kon ons deur middel van „produktiwiteit“ die Amerikaners se fokus terugbring na werk toe. Hulle moet aan die werk spring, nie drome droom en snaakse besluite neem nie. En hulle verdien nog steeds te veel en is nog te gemaklik. Janee, hulle moet soos daardie Israelies begin werk, dan sal ons tevrede wees. Daarom hou ek 'n swaard oor hulle koppe, dan presteer hulle – dit is mos my grond dan nie?

Ons familie wil kompetisie graag uitskakel. Neem nou maar daardie Eerste Minister van Australië en Prinses Diana wat gedink het hulle kan self besluite neem, foeitog. Ons will ook nie regtig goeie skole onderhou nie maar dit is nogtans lekker om ’n „beheerde“ middelklas te hê wat goedjies vir ons kan maak – amper soos daar in Magdeburg (Pruise) waar my voorvaders gaan jag het, deur die jagters te vra om kleinbokkies te bring sodat lekker vars niertjies geslag kon word.

Die klomp jongmense wat so niks het om te doen nie, skep nogal ’n lekker mark vir musiek en massaprodukte soos verdowingsmiddels, drank, voorbehoedpille, aborsies, ens. Dit verkort ook hulle lewens, veroorsaak minder voortplanting wat daartoe lei dat pensioenfondse minder hoef te sukkel. Dit is natuurlik ’n doring in my vlees, maar op die stadium werk die beursidee goed genoeg agv pensioendeelname waar geld (in my geval waarde) letterlik vir my gemaak word, in elk geval. Soros help my nogal baie daar, moet ek sê.

Ek moet dit seker maar erken, maar ek hou nie van onafhanklike mense nie. Dis hoekom my Pa die handelsverdragkonsep begin het. Dan het ek nie nodig om ’n sogenaamde leier te vra of ek sy minerale kan kry nie, hy moet dit verskaf teen betaling wat internasionaal beheer word – klaar.

My ideale wêreld is dus ’n aardbol waar die mensies hard werk, nie veel voortplant nie en waar ek en my familie in rus en vrede kan gaan waar ons wil sonder om iets te betaal of te wag of te doen, behalwe om die gang van dinge te beheer, soos nou.

Dis net die son wat nou warmer en warmer begin raak. Ek wonder nog daaroor.

Springbokke se skandster

09:21:28 Die Springbokke (as dit is wat die span nog teen daardie tyd gaan heet) gaan op hulle toer na die Britse Eilande sogenaamde sterre teen rassisme op hulle truie moet dra.

Sowat van 'n naakte klap in die gesig moes blankes lanklaas verduur, nieteenstaande Beeld se afstootlike paaiery oor die aangeleentheid in sy hoofartikel nie. Dit ly geen twyfel dat rugby ‘n oorweldigend blanke sport is nie, veral in die noordelike provinsies van die land.

Rugby en slegs rugby word geteiken deur hierdie veldtog. Dit is uiters insiggewend dat geen sokkerspan – nóg die hopelose Bafana-Bafana nóg klubspanne soos Orlando Pirates – aan soortgelyke vernedering onderworpe is nie.

Dít, ten spyte van die feit dat minstens 3000 blankes elke jaar vermoor word, nie deur ander blankes nie, maar meestal deur lede van ander rassegroepe, ook dié wat sokker ondersteun. Blankes is aan die ontvangkant van staatsrassisme soos regstellende aksie wat deur die swart ANC-regime gepleeg word. Blankes se kultuur en geskiedenis word stelselmatig deur die regime uitgewis, met die jongste voorbeeld die Pretoriase straatnaamsveranderings.

Na regte behoort elke sportspan in Suid-Afrika 'n swart armband te dra as 'n teken van rou oor die etniese reiniging wat teen blankes, hulle kultuur, taal en geskiedenis gepleeg word, maar dit gebeur uiteraard nie. 'n Skedel en beendere op sokkertruie sou baie van pas gewees het, gegewe die geweldsituasie in Suid-Afrika. Dit is egter slegs een baie spesifieke sportsoort – en laat ons eerlik wees, grootliks ‘n blanke sport – asook sy ondersteuners wat geteiken word.

'n Groot ironie is dat die sogenaamde rassistiese voorval wat onlangs tot die eerste anti-rassistiese simbole op provinsiale truie gelei het, dié by Ellispark, later geblyk het 'n volslae leuen te gewees het. Die sogenaamde slagoffer, 'n swart vrou, het SARU verneder deur nie by hulle propagandageleentheidperskonferensie op te daag nie. Daar was 55 000 toeskouers, maar ten spyte hiervan en 'n R10 000-beloning, kon geen skuldiges nog geïdentifiseer word nie.

In die Derde Reich het die Nazi’s Jode geel sterre op hulle truie laat vasstik. Dit het Jode maklik herkenbaar gemaak as ‘n gerieflike sondebok vir alles wat in die samelewing verkeerd was. Insgelyks is die sogenaamde anti-rassismester op Springboktruie die presiese ekwivalent van die Juden-sterre wat die Jode in die 1930s en 1940s moes dra.

Dis 'n skandster; wat een etniese groep uitsonder, met die doel om hulle – en slegs hulle – as die pleërs van rassisme uit te wys. Die land se infrastruktuur stort in duie, anargie vier hoogty, en wie se skuld is dit, te oordeel aan die sterre op die truie? Die vraag is waarom enige blanke nog enigsins die moeite doen om 'n sport te ondersteun wie se bestuur sulke blatante, Nazi-agtige propaganda teen sy eie ondersteuners besig. Dis asof Jode die Derde Reich entoesiasties sou befonds.

Ek doen 'n beroep op alle blankes: Stem asseblief met u voete. Moet onder geen omstandighede weer 'n kaartjie vir 'n Springboktoets koop nie, totdat SARU aan blankes om verskoning vra vir sy verregaabde verkondiging van etniese haat jeens ons.

best way to promote instagram топкарго

Is ‘n liberale demokrasie moontlik in Afrika?

15:30:55 Vanjaar is die sestigste jaar van onvrede in Afrika waarin miljoene mense sedert die Tweede Wêreldoorlog in die haglikste omstandighede in Afrika gesterf het.

Waarom?

Tydens 'n besoek aan die London School of Economics (LSE) het akademici die standpunt gehuldig dat etnisiteit vir Afrika se ellendes verantwoordelik is. Dit is as rede aangevoer waarom inheemse tale moes verdwyn en deur Engels as lingua franca vir nasiebouprogramme vervang moes word. Volgens hulle manifesteer rassisme, wat as die groot euwel van vandag se wêreld beskou word, ook in die vorm van etnisiteit.

Die LSE-akademici het beweer dat, voordat vrede en harmonie in Afrika bereik sou word, multikulturele samelewings mettertyd in nuwe gewade geplooi sal móét word, ongeag die etniese – of rassesamestelling van gemeenskappe.

Hul teorie vorm die basis van 'n liberalistiese siening wat individualiteit bo kommunaliteit stel om as sosiale en regsnorm te dien. Dit verskaf die onderbou vir nasiestate gedurende die moderne era.

Hulle beweer dat kommunaliteit en gemeenskapsregte by etniese gemeenskappe as 'n oudmodiese en gevaarlike praktyk beskou moet word. Individuele regte kan dit beter as beskawingsnorm hanteer.

Liberalisme wat op 'n regsbasis gefundeer is, veronderstel dat elke individu sy eie persoonlike stel belange en doelwitte het. Die liberalisme is op soek na 'n neutrale regsraamwerk wat aan elke individu 'n gelyke kans sal bied, sodat hy as 'n vrye morele entiteit mag optree.

Voorstanders van dié ideologie argumenteer verder ook dat 'n persoon se waarde nie aan sy verwantskap met ander persone of gemeenskappe gemeet kan word nie, maar aan die keuses wat hy uitoefen. Die uitbreiding van individuele menseregte soos anti-diskriminerende maatreëls, word deur die internasionale liberale gemeenskap as vooruitgang beskou. Volgens hierdie maatreëls moet omlynings van gemeenskappe verdwyn.

Maar 'n Wêreldbankverslag beweer die teendeel. In hul belangwekkende verslag vra Ibrahim Elbadawi en Nicholas Sambanis die vraag: "Waarom is daar so baie burgeroorloë in Afrika?" Die verslag ontleed gewelddadige konflik sodat burgeroorloë beter verstaan kan word en metodes gevind kan word om daardie konflikte te voorkom.

Die Wêreldbankverslag bevind dat Afrika se burgeroorloë nie aan sy etniese of religieuse diversiteit te wyte is nie, maar aan ander oorsake. Hulle betwis dus die LSE se siening en verskaf wetenskaplike gegewens om hul bevindings te staaf.

Die verslag bevind onder meer dat 'n gebrek aan toegang tot natuurlike hulpbronne spanning binne nasiestate skep wat die basis vir burgeroorloë vorm. Met behulp van onlangs geformuleerde modelle maak hulle 'n ontleding van burgeroorloë in 161 lande gedurende die tydperk 1960 – 1999. Daarmee bewys hulle dat die hoër voorkoms van burgeroorloë in Afrika nie aan die etno-linguïstiese fragmentasie van Afrikalande te wyte is nie, maar eerder aan die voorkoms van armoede, afhanklikheid van natuurlike hulpbronne en mislukte politieke stelsels.

Armoede skep onrus; afhanklikheid van hulpbronne skep mededinging daarvoor en mislukte politieke stelsels verskaf die morele vonk wat burgeroorloë laat ontketen. Hoewel dit gewoonlik inwoners van 'n bepaalde stam of gebied is wat gemobiliseer word om vir oorlewing in opstand te kom, hou etnisiteit as sulks geen kousale verband daarmee nie.

Die verslag beweer verder dat etniese diversiteit die prosesse vir intergroeponderhandeling juis bevorder en dus politieke stabiliteit aanhelp eerder as benadeel. Hierdie prosesse verloop gewoonlik vreedsaam as etniese groepe voel dat hulle voldoende politieke verteenwoordiging geniet en wanneer die ekonomie 'n regverdige geleentheid vir produktiewe ekonomiese aktiwiteit bied.

Op die oog af klink dit na 'n heeltemal logiese formule vir vrede, naamlik voldoende politieke verteenwoordiging, gepaardgaande met voldoende ekonomiese betrokkenheid om 'n bestaan te kan maak.

Die afleiding kan dus gemaak word dat sou hierdie kernbevinding binne 'n staatkundige model toegepas kon word, daar vrede en voorspoed op die vasteland sou kon heers, mits daar nie konflik op ekonomiese gebied sou plaasvind nie.

Maar dit klink veels te Verwoerdiaans om in die praktyk toe te pas. Die Suid-Afrikaanse situasie ná 1994 druis byvoorbeeld reëlreg daarteen in. Regstellende aksie, transformasie, SEB, ens., slaag daarin om die Afrikanerminderheid van die land se hulpbronne te weerhou. Dit skep presies dieselfde spanning as wanneer een Kongolese stam verhoed word om water uit 'n rivier te gebruik, vis te vang, hout te kap of hul beeste te laat wei.

Dit is aksiomaties dat hoe wyer 'n gebied om heterogene gemeenskappe getrek word, hoe meer etniese groepe word by die gebied ingesluit en hoe kleiner is die politieke verteenwoordiging van die verskillende gemeenskappe daarbinne.

Deur Pretoria se munisipale grense byvoorbeeld tot ver buite Gauteng se grense te trek, waardeur getalryker aangrensende etniese gemeenskappe by Pretoria ingesluit word, word politieke verteenwoordiging vir Pretoria se belastingbetalers grootliks afgewater en het hulle gevolglik geen seggenskap meer in munisipale sake wat hulle ten nouste raak nie. Dan word stadsburgers deur vreemdelinge van buite bedien. Selfs Mamelodi lê nie binne die Pretoriadistrik nie, maar is deel van die aangrensende Cullinandistrik.

Onder die vaandel van die liberale demokrasie kan daardie vreemdelinge die stad se ware meerderheid, naamlik Pretoria se Afrikaners, se historiese erfenisse soos straatname na hartelus vernietig. Vir die werklike stadsmeerderheid bestaan daar geen alternatiewe institusionele kanale waardeur hul eie sake bevorder kan word nie en word die aandrang op sodanige strukture as isolasionisties, polities onkorrek en 'n hunkering na apartheid beskou.

Wat in Pretoria gebeur, is die norm regoor Afrika, en verklaar waarom die vasteland so sukkel om van homself bevry te word. Dit is waarom die vasteland se regerings nie staatkundig kan vorder nie.

Die liberale demokrasie in 'n nasiestaat is dus 'n probleem vir Afrikalande met heterogene kultuurgemeenskappe, tensy 'n verdieping van die demokrasie doelbewus nagestreef word. Bevolkings as geheel het hul selfbeskikking by onafhanklikheid ontvang, maar vir kleiner volke binne die oud-kolonies was die werklikheid anders.

Die logiese uitvloeisel van 'n liberale demokrasie in Afrika is dat slegs die grootste groepe op selfbeskikking aanspraak kan maak terwyl die kleiner volke se belange en aspirasies ondergeploeg word. Sou hulle daarteen beswaar maak, word hul besware as "rassisties" of "hunkering na die goeie ou dae" beskryf. Sulke gefrustreerde gemeenskappe word dan onstabiele gemeenskappe.

Is daar nog iemand wat glo dat die tuislandgemeenskappe vandag beter daaraan toe is sonder die selfbeskikking wat hulle voor 1994 gehad het? Is hulle gelukkig met hul huidige situasie? Gaan hulle dit nog veel langer aanvaar? Presies dieselfde geld vir die res van Afrika, waar kleiner volkies hul selfseggenskap heeltemal ontsê word.

Om op 'n liberalistiese begrip soos nie-rassigheid en die hoop op 'n gedeëtnifiseerde bevolking as 'n resep vir langdurige vrede binne 'n veelrassige land te steun, is nie slegs naïef nie, maar ook uiters gevaarlik.

Dit stuur die land onherroeplik nader aan die afgrond van rasse- en etniese spanning. Deur gemeenskappe se groepsregte te erken en te beskerm en om respek tussen groepe te bevorder, het die land 'n veel beter kans op vrede as 'n kunsmatige deëtnifiseringsproses wat almal deur 'n worsmasjien wil stuur. Hierdie stelling is veral van toepassing tussen die swart etniese groepe van die land.

In artikel 234 van die land se grondwet word voorsiening gemaak vir die formulering en instelling van sodanige groepsregte, juis om potensiële spannings tussen groepe te ontlont en om die demokrasie te verdiep. Die kommissie vir die beskerming van die regte van taal, kultuur en godsdiensgemeenskappe het volgens artikel 185 van die grondwet die opdrag om sodanige regte te identifiseer en te omskryf. Die kommissie, wat in 2002 gepromulgeer is en wat baie miljoene rande gekos het, het egter nog geen gemeenskapsregte geïdentifiseer wat hy moet beskerm nie.

Die tyd het nou aangebreek vir Afrikaners, wat hulself as 'n kultuurgemeenskap beskou, om op die beskerming van hul kultuurregte aan te dring en om hul gemeenskapsregte formeel op te eis. Daardie regte sluit in die regte op die behoud van hul erfenisgoedere soos monumente, straatname, dorpsname, moedertaalonderrig, skoolkurrikulering, ens. Vandag is Afrikaners op hulself aangewese om hul lot self te bepaal; die regering kan dit nie meer vir hulle doen nie.

roulette games no

Oorklassifisering lei tot verdeeldheid

08:59:59 Ek dink die probleem met baie Boerevolkers – net soos sekerlik met sommige Afrikanervolkers – is 'n behoefte om die "volk" te oorklassifiseer en of selfs te kategoriseer. Terwyl etniese klassifikasie van waarde is om ons eie identiteit te verstaan, moet ons sekerlik ruimte laat vir die vloeibaarheid van volksidentiteit. Die kategorieë Boer en Afrikaner dui op tydsgrepe in ons volk se proses van evolusionêre ontwikkeling.

Net soos Johann Wingard my verkeerdelik as voormalige Broederbonder, FAK- of Afriforumlid wil kategoriseer, doen hy sy eie volk onreg aan deur 'n te enge definisie. Hoewel ek met sommige aspekte van Wingard se historiese analise saamstem, het ek 'n probleem met sy behoefte om soos meeste "ou regses" die Afrikaner die Boer se mindere te maak. Of die Afrikaner met die ingryping van die NP tot stand gekom het, is werklik nie van belang nie (in elk geval is daardie argument 'n oorvereenvoudiging). Wat van belang is, is die ontstaan van daardie nasionalisme as 'n historiese werklikheid. Dit het 'n histories bepalende rol vir ons hedendaagse werklikheid en selfdefinisie.

Wingard, soos die meeste Boerevolkers, probeer ons volksevolusie omdraai deur ons terug te definieer tot in die 19de eeu. Sy neerhalende en ekslusiewe verwysing na die "Cape Dutch" is simptomaties van hierdie retrospektiewe volksdefiniëring. Dit is dan ook hier waar die Afrikanervolk 'n meer inklusiewe term is wat, anders as die "Boerevolk", voksgenote buite die Transvaal insluit eerder as om hul te vervreem. M.E.R. het mos gesê: "Paul Kruger is dan ook in die Kaap gebore!"

Net soos die Burghers van die twee republieke en die Kaapkolonie 'n gedeelde en afsonderlike verlede had, bestaan die werklikheid dat verskeie invloede (uniewording, nasionalisme, ens.) hul in die 20ste eeu in een volk saamsnoer. Bloot omdat individue die "eksperiment" of metode wat dit tot stand gebring het afkeur, maak nie daardie ontwikkeling ongedaan nie. Die Burghers ("Boere") was 'n werklikheid, net soos die Afrikaner 'n werklikheid geword het. Dis wel so dat Afrikanervolksidentiteit weens die afgang van die Afrikanerstaat skade gelei het, maar die magte van Westerse modernisering het waarskynlik net soveel en dalk selfs meer daarmee te make. Die belangrikste feit is dat die volksevolusie voortgaan.

Skoolkinders se vertoon van die Vierkleur, die Republiekvlag by sportbyeenkomste, nuutgevonde belangstelling in Afrikaner- en Boeregeskiedenis, Afrikaanse musiek, en so meer, is alles verblydende ontwikkelinge. Nogtans beteken dit nie die herrysing van die "Boerevolk" nie. Laasgenoemde is doodeenvoudig nie moontlik nie want die Boerevolk – net soos die Afrikanervolk van die Verwoerdera – is in tyd en ruimte beperk. Doodgewoon, daardie sosiaal-politieke verskynsels kan nie herleef nie. Ons etniese wese en die omstandighede is net te geheel anders. Ons etniese voorgangers is wel belangrike motiveerders vir die mobilisiering en herontwaking van ons volksnasionalisme. In die huidige konteks is die groeiende behoefte aan volksidentiteit waarskynlik 'n respons op die swart verdrukking van die Afrikanervolk. Dit maak dit geensins minder geldig nie.

Wingard kan nie deur die terugroep van die skelwoord, "Cape Dutch", die skoolseun in Caledon, Orania of Bellville wat die Vierkleur, Rebellevlag of Prinsevlag op sy tas geverf het uit ons volksbestaan definieer nie. Die Boerevolkers kan nie die horlosie tot die jaar 1900 terugdraai nie. Die proses gaan voort en 'n volk kan nie in 'n histories beperkende kategorie geplaas word nie.

Ongeag of Afrikaners die uitstekende "Ons vir jou" in hul duisende bywoon, is ons nie weer "Boere" (Burghers) nie. Ons hedendaagse politieke, kulturele en ekonomiese wêreld is net te ver verwyderd daarvan. Nogtans kan dit as waardevolle instrument dien om volksnasionalsme aan te wakker. Meeste volke oor die ganse wêreld lyk vandag radikaal anders as 'n eeu gelede. Die wese en aard van 'n volk is nóg staties nóg permanent.

Hoe dit ook al sy, in Kaapstad, Pretoria, Bloemfontein of waar ook al: ons volksnasionalisme is besig om te herontwaak. Net soos die Boerevolkers ons nie in die verlede kan laat leef nie, kan die linkses ons nie in 'n vae en gedeëtnifiseerde omskrywing (Afrikaanses) druk nie. 'n Volk se wese en strekking is nie uitgelewer aan ideoloë nie. Hul manipulasie is gewoonlik beperk tot dít wat die volk as aanvaarbaar beskou.

Of ons onsself Boere of Afrikaners noem, is minder relevant as die feit dat ons deur 'n grootse bestaanskrisis gekonfronteer word. Hierdie is ons krisis, in ons ruimte en tydsgewrig. Ons s'n verskil radikaal van ons voorouers se ervaring. Die hede bly iewers tussen die verlede en die toekoms. Ter wille van ons oorlewing as etniese en rasseminderheid mag ons nie onself intern kompartementaliseer nie. Ons moet die verlede respekteer, maar ons kan nie daarin leef nie.

Dringend gesoek: Skelnaam vir Afrikaners

09:01:21 Sinvolle gesprekke rasselangs is onmoontlik in Suid-Afrika en een van die onverwagse redes het as’t ware oorgroot skoene, 'n woer-woerstrikdas en 'n rooi neus aan: Die algehele, lamlendige onvermoë van ander rasse en selfs ander blanke taalgroepe om 'n goeie, standhoudende skelnaam vir die Afrikaner uit te dink. Daar was al pogings, ja, maar niks waaruit die gif nie verdamp het nie.

Die naam “Boer” was selfs eers 'n kwetswoord. Die Xhosas, byvoorbeeld, het die woord gevat, hom liederlik gebuig en vir ons as “mamparra” teruggegee. (Die Sunday Times het heel selfvoldaan die kat lustig aan die stert rondgeswaai… en 'n komieklike padda aangebring by hulle “Mamparra van die Week”-rubriek.) Die woord “Boer” het aanvanklik 'n veel venyniger inhoud as bloot akkerbouer of vee-eienaar bevat.

Dit was gelaai met die betekenis van stuurse, dikwels ongeletterde, nougesette rowweling. Dit was 'n nuttige brandnetel om die sogenaamdes mee te looi… as hulle net wou saamwerk. Maar hulle het nie teruggedeins van die benaming of hulle hande histeries ten hemele gegooi nie. Hulle het die naam eerder aangegryp, hulleself daarmee beskryf en toe voortgegaan om die naam in te kleur met veelbenyde eienskappe soos trots, dapperheid, skranderheid, uithouvermoë, medemenslikheid en hartlikheid – kenmerke wat deesdae met die Afrikaner vereenselwig word.

Daarmee het die Boer 'n koeëlvaste waarheid bevestig: Dis nie die naam wat die persoon vorm nie maar die persoon wat betekenis aan die naam gee. In die weermag het ek 'n Afrikanertroep gesien wat homself voorgestel het as 'n Plank (“Plenk” soos die Souties dit uitgespreek het, was hulle gunstelingskelnaam vir 'n Afrikaner wat hulle tradisioneel as dof, verstar en met bekrompe horisonne gesien het.) Maar daarna het hy, stroopsoet, voortgegaan om hulle menings te probeer uitlok oor sulke obskure onderwerpe soos die Brahms-Wagner-omstredenheid, die nasciturus-fiksie in moderne regspraak, Hamlet se worstelinge as dapperheid of lafhartigheid, die vyf punte van Calvinisme, wie John Galt werklik is en Decartes se “cognito ergo sum”-stelreël… sonder sukses.

Die feit dat hy nie net elke redenaars- en vasvrakompetisie daarna gewen het en as soort van 'n wandelende ensiklopedie, mediese handleiding, regsbiblioteek en berader opgetree het nie, maar ook opgeruimd onder druk gebly het en later in Angola kalm gereageer het onder vuur, het die Souties nie verhoed om na hom as 'n Plank te verwys nie. Maar dit was nou 'n woord wat hulle met 'n sekere besitterstrots aangewend het. Hulle het, kortom, gespog met “hulle” Plank en wee die buitestaander wat neerhalend oor hom sou wees. Hierdie troep het vir ewig die manier hoe hulle na Afrikaners – Planks – gekyk het, verander.

Hierdie beginsel – dat 'n mens betekenis aan die naam gee en nie andersom nie – is nie een wat posgevat het onder liberale blankes of onder die swart bevolking nie. Moord, verkragting of bloedskande is nie misdade wat hoegenaamd dieselfde gebelgdheid ontlok as die gebruik of selfs net verwysing na die woord “kaffer” nie.

'n Eeu gelede was hierdie 'n neutrale woord; bloot 'n naam vir die swart ras. Mohandas Ghandi, die hoogste god in al wat 'n wimperfladderende liberalis se Pantheon is, het in 1904 nog bitter in die pers gemor oor die “Kaffirs.”

Later het die woord egter blykbaar 'n betekenisverskuiwing ondergaan en dui nou, in die gemoed van swartmense, nie meer bloot hulle ras aan nie. Dit het nou die inhoud van iets soos “onnosel, lui, dierlike barbaar deurtrek met basiese welluste". Beskryf dit alle swartmense of selfs swartmense oor die algemeen? Natuurlik nie! Maar dit beskryf Idi Amin, byvoorbeeld.

Dit word toenemend moeilik om 'n naam, enige naam, te mag gebruik om swartmense se ras te identifiseer. Ander name waarvan die temperatuur geneem en wat as te koorsig beskou is, sluit “Inboorlinge,” “Bantoes,” “Naturelle” en die lompspeelse “Plurale” in. Tim du Plessis, Rapport se ontgogelde liberale redakteur, kou juis verlede Sondag sy binnewang oor die krisis of ons van “swartmense” mag praat of eerder “swart mense” moet sê.

Hy was nie die enigste rubriekskrywer wat dié naweek oor rassisme en “nie-rassigheid” getob het nie. Chris McEvoy is een van daardie selfvoldane liberalistiese Engelse meningskrywers wat nog nie besef dat sy wit vel soos 'n neonlig buite die laer skyn nie. (Hy maak byvoorbeeld protes oor misdaad af as die “lugaanvaltipe, neulerige gekerm” van wit stedelinge.) In 'n hele rubriek oor die woord “kaffer,” skryf hy nie een keer die woord uit nie. Hy dui dit nie eers aan as die gebruiklike, saggiesknor “k-woord” of “k****r” aan nie; hy praat van die “K-bom".

Dit, skryf hy, is ontwerp om swartmense “uit te haal” terwyl dit “die geboue wat hulle gemaak het, ongeskonde laat". Nee, ek speel nie. N24 het dié lawwe trapsel op hulle webwerf gepubliseer.

Dit kan nie wees dat hy besef het hoe breingevries dié stukkie filosofie van hom is nie, anders sou hy dit bloot uitgevee het. Nadat hy egter in die rondte gebrom het soos 'n vlieg in 'n Oros-plassie, en wasemrig gefantaseer het oor sulke eklektiese gedagtes soos dwelms, kodewoorde, troglodiete en die vreugde daarvan om 'n seksimplement vir 'n bejaarde grootmoeder vir haar verjaarsdag te gee, flerts hy teen die stroom van sy eie argument in. Nou is die woord nie meer ontwerp om “swartes” mee “uit te haal nie". Die ontstaansdoel is nou nie meer ter sprake nie. Dit maak nie saak waarvoor iets ontwerp is nie, beduie hy. Wat belangrik is, is waarvoor dit aangewend word. 'n Krieketkolf is gemaak om 'n “klein leerbal oor 'n oorgroot veld rond te klits” maar bloot as gevolg daarvan is dit nie aanvaarbaar om iemand daarmee oor die kop te klits nie, redeneer hy.

Ai. Dit is nie witmense wat die aanwending van die woord verander het nie. Hulle het dit deurgaans bloot gebruik om die swart ras aan te dui. Dit was swartmense wat van die woord “kaffer” as’t ware die krieketkolf gemaak het waarvan McEvoy praat en dit is húlle wat die kop hou om daarmee geslaan te word.

McEvoy reken die woord verval toenemend in onbruik maar dis net omdat hy homself toegespin het in sy eie snoesige wêreld; as’t ware sy motorvenster teen die waarheid opgerol het soos hy maak om straatbedelaars te ontmoedig. Hierdie woord is besig om veld te wen, toenemend en vinnig. Die rede daarvoor is te vind in die wortel van swartmense se beswaar teen die benaming en dit is: Minagting.

In 1994, en omtrent dwarsdeur die Mandela-era en selfs daarna, het blankes nog die nuwe gedagte van swart voortreflikheid ondersteun en het die woord “kaffer” sy weg na die argief begin vind. Maar deesdae, met 'n hernude besef van presies hoe lamlendig, onnosel, vraatsig en verroestend swartmense met die stuur van die land in hulle hande te werk gegaan het, is daar nuwe skeptisisme oor die bekwaamheid van swartmense en 'n hernude agterdog oor hulle motiewe. En die woord “kaffer", helaas, is besig om nuwe asem te skep.

MvEvoy stel darem 'n daadwerklike oplossing voor, nie een van daardie newelrige, edelagtige maar onhaalbare skimidees so geliefd onder linkse hoepels nie, maar iets prakties en haalbaar. Dit is 'n voorstel wat hy, helaas, blykbaar nie die ghoene voor het om tot die logiese einde daarvan aan te beveel nie.

Swartmense, sê hy, moet die angel uit die woord “kaffer” trek deur dit self te gebruik. Hy demonstreer dit aan hand van die voorbeeld van die swart Amerikaanse komediant, Richard Pryor, wat die skelwoord “nigger” as deel van sy komediesketse begin gebruik het. Deesdae is dit 'n alledaagse woord in die ghettolewe van swart Amerika en spoel selfs oor in die hoofstroom in.

McEvoy laat egter na om te noem dat dieselfde swartmense wat in die dwelmbendekultuur van mekaar as “niggers" praat, hulle ma’s en vrouens “tewe” noem en hulle vriende “moederbeslapers". (Laasgenoemde woord preuts en met 'n kopknik in Anton Prinsloo se rigting vertaal.) Voorts weet hy blykbaar nie dat die woord “kaffer” wel 'n verbruikerslewe onder township-swartes het nie. Voetbalbaas Irvin Khoza het dit hoeka vroeër vanjaar teenoor 'n swart joernalis gebruik en ons weet hoe dít vir hom uitgewerk het.

Maar McEvoy is nie verkeerd nie. As swartmense begin om die woord self te gebruik, en nie net in hulle eie monde te neem nie maar om aan te dring dat ander rasse ook so na hulle verwys, is die krieketknuppel uit hulle teenstanders se hande geneem.

As hulle sou voortgaan en dié naam met onderskeiding, prestasie, produksie, trots en passie vul, sal “kaffer” 'n naam wees wat met trots gedra word en waarna ander rasse en nasies aspireer.

Presies soos die naam “Boer".

Intussen, kan iemand asseblief 'n standhoudende, diepstekende skelnaam vir blanke Afrikaners uitdink? Dis darem nie regverdig dat 'n eenvoudige woord wat met 'n “k” begin vir swartmense alleenreg gee op soveel hoogheilige verontwaardiging nie.

magic bomb slot

Al kry die stad ‘n nuwe naam, Tshwane bly steeds ‘n dom bobbejaan

Die gevegte wat onlangs by die vergadering in Pretoria-Noord uitgebreek het tydens die vergadering oor die naamsverandering van Pretoria en die straatname, is net nog 'n bewys van waarmee ons te doen het. Die onbeholpe, opsetlike, Swartafrikakultuur van vernietiging wat so dikwels op ons vasteland te siene is.

Hier is ook 'n inherente teenstrydigheid ter sprake. Enersyds word daar met demokrasie gedweep, maar andersyds word die polisie in die styl van Zimbabwe ingespan om 'n vergadering waarvan die regering nie hou nie, uiteen te jaag.

Net so heers daar soveel omstredenheid rondom die betekenis van die naam, Tshwane. Vir party is dit 'n hoofman, wat daar verbygetrek het, terwyl dit vir ander weer iets soos "aap", "bobbejaan" of iets dergeliks kan beteken, en nie een swart doktor of professor kan met sekerheid sê wat dit werklik beteken nie. Welkom in Afrika!

Die ou gesegde van ape en goue ringe kan hierso opgehaal word. Al word die naam van Pretoria verander, die stad is en bly Pretoria vir mense dwarsdeur die wêreld. Geen hoeveelheid wilskrag en denke van die ANC en sy bondgenote sal dit verander nie.

Die enigste manier waarop die onbeholpe swart nasionaliste die bestaan van Pretoria, wat vir die regerende party net so belangrik is vanweë sy funksie as administratiewe hoofstad, kan uitwis, is as die stad met die grond gelyk gevee word. Dit maak nie saak hoeveel standbeelde die huidige owerheid laat giet van sogenaamde hoofmanne, ape, bobbejane en beeste nie, dit verander geen snars aan die swartman se primitiewe verlede nie.

Wat die swartman nie besef nie, is dat hy sy energie aan die verkeerde dinge bestee, en dit is wat hom vorentoe baie duur te staan kan kom. In sy groeiende wellus om onbeheersd voor te gaan en alles wat hom aan apartheid laat dink te vernietig, laat hy sy gedagtes al verder van sy eie voortbestaan dwaal, totdat hy op een oggend wakker word – vrek honger, doodsiek en met niks.

Die voedselhulp en ontwikkelingshulp wat so mildelik van die VSA en Sjina af gekom het se dae is getel. Of Zuma nou een of 100 besoeke aan dié lande bring, maak nie saak nie. Elke land se regering het 'n verantwoordelikheid om aan sy eie burgers te dink, en dit sal wel geskied ten koste van armer kleiner lande wat nie hulleself wil help nie. Lande wat ook Suid-Afrika insluit.

Die swartman se afbreek van alles wat vir die blanke belangrik is, sal nie een jota of titel verander aan sy vermoë om te kan werk en dink nie. Sy agterstand sal voortduur, en op dié manier sal hy voortgaan om blankes te antagoniseer tot op 'n punt. Saam met die voortduur van sy barbaarsheid en vernietigingsorgie is hy besig om homself te vernietig. En soos dinge al vir die laaste 14 jaar lyk is hy te dom om dit te besef.

Ons verkeer nou in die tyd wat die liberale met hulle bloeiende harte veroorsaak het en ek het slegte nuus vir hulle ook. Dít wat van die Afrikaner geëis word, gaan ook van hom verhaal word, hetsy in goed of in bloed. Die swartman gaan nie vra of jy liberaal is, en of jy 'n anti-apartheid stryder was nie. Jou velkleur is reeds genoeg om jou doodsvonnis – net soos die ander Afrikaner s'n – te teken.

Feit is, die swartman wil nie gehelp word nie. Want saam met kennis, word daar verantwoordelikheid geleer, en geen selfrespekterende swarte wil sy geboortereg van bakhandhulpeloosheid, geweld, korrupsie en rassisme verruil vir kennis en 'n beter lewe nie. So iets is ongehoord, en selfs die ANC het dit gepredik toe hulle jare terug gesê het: vryheid vóór kennis en opvoeding.

Indien die swartman dink dat die Afrikaner hom in die verlede gehaat het, wil ek graag die volgende stukkie inligting deel. Dít wat in die verlede was, is niks teenoor wat die Afrikaner nou begin voel teenoor diegene wat hom van alles wat hy gebou het, wil beroof nie.

Met dít wat die swartman nou aan die blankes doen, is hy besig om 'n uiters gevaarlike vyand te skep. Daar is min dinge so gevaarlik soos 'n Afrikaner wat moet veg vir sy voorbestaan en sy lewe. En vir dié van sy vrou, kinders en familie.

Optrede soos wat gebeur het waar 'n blanke met 'n stoel geslaan is en daarna in hegtenis geneem is, gaan nie die swartman se saak bevorder nie. Dit laat vir seker die polisie soos iets uit Zimbabwe voorkom, met ons regerende partye in die rol van Robert Mugabe. Dít, tesame met die hardhandige geruk en -pluk aan Afrikanervroue is vinnig besig om die bietjie verdraagsaamheid wat die Afrikaner het weg te vreet soos suur op 'n oop, rou wond.

Eers maak dit seer…mens kan so bietjie uithou…dan raak dit erger…hou steeds so bietjie uit…en dan breek die bande wat mens vashou. Dit is daardie tyd wat die swartman uit die pad van die Afrikaner sal moet bly.

Daarmee saam laat insidente soos wat ook onlangs in die nuus was, waartydens 'n Afrikanerman in aanhouding (op twyfelagtige gronde) deur ander (swart) gevangenes verkrag is, terwyl 'n groot groep hulle hart uitgesing het om die man se gille van pyn te verbloem 'n wrang smaak in die mond.

Wat wel duidelik is, is die feit dat die Afrikaner tot nou toe met 'n stel reëls gewerk het wat geen indruk maak op die swartman nie. Iets wat mens opmerk as mens na dele van Afrika kyk waar geweld die botoon voer, hoe wreder en gemener die persoon is, hoe hoër ag het die ander vir hom.

Tot nou toe was die Afrikaner nog net heeltyd te netjies, te beskaafd om te kan meeding in die arena wat vandag se politiek geword het. Dalk het die tyd aangebreek dat die Afrikaner moet sê: "tot hiertoe" en dat hy die netjiese beskaafdheid moet vat, keel afsny soos wat mens 'n skaap slag, en dan die stryd na die swartman neem op terme wat hy verstaan.

Die tyd wat ons as Afrikaner het om te besluit raak nou vinnig min, en elkeen sal 'n besluit moet neem na die een of ander kant toe. Gaan lê en laat hulle op jou trap, of staan op en doen iets aan die saak. Op 'n manier wat ondubbelsinnig die boodskap oordra dat sulke barbaarse gedrag soos wat onlangs plaasgevind het – en ook al die afgelope paar jaar plaasvind in die vorm van moorde, verkragtings, aanrandings, geweld en diefstal – nie meer verdra sal word nie.

Indien mense die land wil verlaat, beter hulle nou vinnig die planne in optrede omskakel, maar ek is bevrees, vir die meeste Afrikaners is dit reeds te laat.

Met die ineenstorting van die wêreldekonomie, en al hoe meer lande wat dinge begin moeiliker maak vir voornemende emigrante, sal die groter meerderheid hier moet bly en die situasie verdra, op watter manier ook al.

Om enige hoop op die VF Plus se aansoek dat die Afrikaner as minderheidsgroep en as bedreigde spesie eken moet word te plaas, is totale dwaasheid, aangesien UNPO niks aan die saak kan doen nie. Papier is baie geduldig, soos die Afrikaner al meer as eenkeer tot sy bittere spyt geleer het.

Dit is in die hande van die Afrikaner om sy eie heil uit te werk, en slegs baie genade en harde werk sal sy voortbestaan voortaan kan verseker.

Minderheidsvolke se soewereiniteit: ?n Standpunt

“Vryheid is nie ‘n toestand wat deur een of ander sosiale kontrak tussen staat en burgers beding moet word nie, dit is ook nie ‘n voorreg waarvoor mens dankbaar moet wees nie. Vryheid is gesetel in die inherente outonomie wat elke individu besit; ‘n onvervreembare sosiale reg wat onlosmaakbaar in die menslike psige gewortel is.” (Mahatma Ghandi)

In gesprekke met hooggeplaasde ANC-lede word dit duidelik dat minderheidsregte as ‘n interne aangeleentheid beskou word en dat die huidige “regstellende” maatreëls, transformasie, grondhervorming, rassekwotas en swart bemagtiging as ‘n geregverdigde regstelling van die verlede beskou word wat nie aan die internasionale reg onderhewig is nie.

Wetenskaplikes beweer egter dat vanweë die interaksie tussen minderheidsregte, soewereiniteit en kapitalisme, die regte van minderheidsvolke deesdae op die “terrein van internasionale samewerking” val.

In veelvolkige state ervaar minderheidsvolke gewoonlik ‘n verdeelde lojaliteitsgevoel wat soms tot binnekonflik lei. Hulle ervaar ondermeer dat ‘n spontane samehorigheid binne hul etniese gemeenskap bestaan, maar dat ‘n mate van identifikasie en gemeenskaplike belange terselfdertyd ook met die groter gemeenskap ervaar word.

Minderheidsvolke is dus bereid om hulle spontaan aan meerderheidsoorheersing te onderwerp en die gemeenskaplike regering te gehoorsaam. Belastingbetalers wat byvoorbeeld deur ‘n gedeelde burgerskap geborge voel, se vertroue in “hul” regering word daardeur versterk, sodat hulle bereid is om hul belastings getrou te betaal om die staat mee te finansier. Die ryker en armer streke en gemeenskappe van die land word sodoende saamgebind.

Maar daardie samehorigheid wat so spontaan tussen lede binne ‘n gemeenskap bestaan, is sigbaar afwesig tussen gemeenskappe. Apartheid se erflating het dus niks daarmee te doen nie, dis gewoon ‘n natuurwet.

Volke se reg tot selfbeskikking beteken nie noodwendig dat elke volk, hoe klein ookal, altyd sy eie onafhanklike staat sal kan vestig nie. Binne veelvolkige state kan volke vreedsaam met mekaar saamleef, soos wat byvoorbeeld die Engelse, Walliesers en Skotte binne die Verenigde Koninkryk doen. Maar hulle sal dit slegs doen as hul nasionale regte gerespekteer word en die kleiner volke nie deur die sterker volke oorheers word nie – veral nie op taal, kultuur en onderwysgebiede nie.

Sou dit gebeur, begin politieke druk opbou wat die voortbestaan van die nasiestaat bedreig – hoofsaaklik vanweë die feit dat die brose solidariteit tussen die volke van die land verbrokkel het. Die brûe tussen etnië is weggespoel. Vir die regering se nasiebouprogram om binne ‘n veelvolkige land soos Suid-Afrika te slaag, moet die solidariteit tussen die volksgemeenskappe verstewig word; beslis nie om die identiteit van gemeenskappe aan te tas of te transformeer nie. Laasgenoemde is ‘n sigbare teken van ‘n staat wat besig is om te misluk.

Deur state se soewereiniteit word die politieke onafhanklikheid van ‘n land gewaarborg en die toestand geskep waarin minderheidsvolke op hul selfbeskikking kan aandring of kan uitleef. Hoewel min volke vandag werklik soewerein is — deurdat hulle een of meer van hul soewereine magte aan ‘n groter geheel (soos bv. aan die EU, die IMF ens) afgestaan het — besit state egter nog verskeie elemente van soewereiniteit.

Die soewereiniteit van ‘n demokratiese land beteken dat sy bevolking as geheel soewerein is en sy soewereiniteit demokraties onvervreembaar is.

Binne ‘n veelvolkige land is minderheidsvolke ook soewerein, nie slegs die sogenaamde demokratiese meerderheidsgedeelte nie.

Gevolglik het geen regering of parlementêre meerderheid die reg om binne ‘n veelvolkige staat een volk sy soewereiniteit te ontneem nie – dit is onwettig en onaanvaarbaar dat ‘n geslag die reg ontneem word om sy eie leefwyse self te bepaal.

Om die 1994 magsoorgawe in Suid-Afrika dus as ‘n opsegging van Afrikaners se soewereiniteit te vertolk waar hulle hul vryheid vrywillig prysgegee het om hulle aan die arbitrêre optrede van ander volke te onderwerp, word deur puriste as ‘n juridiese dwaling en groteske politieke naïewiteit beskou.

As volksgemeenskappe mekaar se reg op hul soewereiniteit respekteer, oftewel hul reg op vryheid, kan spontane samewerking tussen vrye volke plaasvind omdat hulle op die basis van juridiese gelykheid en in ‘n gees van onderlinge vertroue en samewerking met mekaar versoen is; ‘n logiese en aanvaarbare wyse van samewerking tussen volke.

Deur die demokratiese proses egter binne ‘n veelvolkige land slegs aan te wend om die mag te bekom, waarna minderheidsvolke geminag en nuwe ongelykhede geskep word, word allerweë as ‘n vyandige daad beskou. Dan word die vernietigende kragte van wantroue en onsekerheid op die politieke landskap losgelaat en die voortbestaan van die nasiestaat bedreig.

Deur hul regte te erken en te beskerm, sodat hulle vrede bo onrus sal verkies, of in die ideale scenario, waar ‘n konflikomgewing in ‘n voorspoedomgewing omskep kan word, sal die allerbelangrike gevoel van sekuriteit vir ‘n minderheidsvolk geskep word.

Die verantwoordelikheid berus dus op regerings om sy pligte na te kom ten opsigte van minderheidsregerings se reg op selfbeskikking binne die politieke werklikhede van ‘n land. Internasionaal word die vlak van volwassenheid wat deur regerings bereik is, gemeet aan die mate van selfbeskikking wat sy minderheidsvolke geniet — hoe sodanige minderhede met mag vertrou word.

Die dilemma vir Afrikaners is egter die mate wat sy volkskap onderling tussen lede van daardie gemeenskap geniet. By die Boerevolk gedeelte is die getalle klein met ‘n intense gevoel van solidariteit, maar onder Afrikaners, oftewel wit Afrikaanssprekendes, bestaan twyfel oor ‘n gemeenskaplike kultuuridentiteit, ‘n identiteit wat baie van hulle met ander Afrikaanspraters wil deel.

Binne so ‘n heterogene groep is dit vir enige regering moeilik om aan taalminderhede se eise vir minderheidsregte te voldoen, omdat lede mekaar om elke draai weerspreek.

Данильченко