Dan Roodt – Bladsy 999

$5 miljoen vir beste Afrika-leier

Annan

Kofi Annan, voormalige sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies, hoop dat ’n nuwe prys van vyf miljoen dollar vir goeie leierskap Afrika-staatshoofde sal aanspoor om hulle lande beter te regeer. Annan sal aan die hoof staan van die komitee wat die toekenning gaan maak.

Die toekenning staan bekend as die Mo Ibrahim-prys en is veronderstel om Afrika-leiers meer bewus te maak van menseregte en demokrasie. Die ses lede van die komitee het die afgelope naweek vir die eerste keer in Genève vergader. Hulle is, benewens Annan, Mary Robinson, voormalige president van Ierland, Salim Salim, gewese eerste minister van Tanzanië, Ngozi Okonjo-Iweala, voormalige minister van finansies van Nigerië, Martti Ahtisaari, voormalige president van Finland en Aicha Bah Diallo, gewese minister van onderwys van Guinee.

Annan meen swak regering is ’n probleem in die grootste deel van Afrika. Die vasteland is ook die armste streek in die wêreld met ’n hoë voorkoms van allerlei siektes.

Annan het geen Afrika-leier by die naam genoem nie. Hy het verder geweier om vrae oor Zimbabwe te beantwoord. Hy het wel die rol van die burgerlike samelewing in Afrika geprys en meen dat hierdie burgerlike bewegings staatshoofde deesdae dwing om meer aandag aan menseregtekwessies te gee. ”Daar is ’n jonger generasie van slim, geskoolde Afrikane wat hopelik ook die politiek sal betree en hierdie druk sal volhou.“

Die jaarlikse toekenning word deur die Soedanese sakeman, Mo Ibrahim, geborg. Die prys sal gaan aan oudpresidente en gewese eerste ministers van Afrikalande suid van die Sahara wat in die drie jaar wat die toekenning voorafgaan, uitgetree het en bewys van bekwame leierskap gelewer het terwyl hulle nog aan bewind was. Wenners sal vyf miljoen dollar oor ’n periode van tien jaar ontvang en daarna 200 000 dollar per jaar vir die res van hulle lewens, met ’n verder 200 000 dollar per jaar aan die liefdadigheidsorganisasie van hul keuse. In vergelyking hiermee beloop die Nobelvredesprys maar 1,5 miljoen dollar.

Die naam van die eerste wenner sal in Oktober vanjaar bekendgemaak word.

free money mobile casino no deposit topcargo

“Milit?re aanval” in Johannesburgse buurt

Dat rooftogte al hoe meer soos militêre aanvalle begin lyk, is gewis. Gister het tien persone gepoog om ’n geldwa in Linbropark, ’n kantoorpark in Johannesburg, te beroof. Een veiligheidswag is volgens die polisie doodgeskiet.

Volgens die polisie se skakelbeampte, Cheryl Engelbrecht, het die rowers om 16.15 op ’n Coin-geldwa wat binne die kantoorpark geparkeer was, begin skiet.

Hierna het ’n grootskaalse skietery gevolg.

’n Veiligheidswag van ’n ander maatskappy wat op die skietery gereageer het, is gedood en sy wapen en selfoon is gesteel.

Volgens Nick Dollman van Netcare 911 het ’n vlieënde dokter van ’n noodhelikopter gepoog om noodchirurgie op die toneel toe te pas maar die wag het aan sy beserings beswyk.

Engelbrecht sê die twee Coin-veiligheidswagte binne die geldwa is in die hospitaal behandel vir beserings wat deur gebreekte glas as gevolg van die skietery veroorsaak is.

Een van die aanvallers was na bewering in ’n Coin-veiligheidsuniform geklee, het sy gesê.

Dis nie duidelik of die geldwa besig was om kontant op te laai of af te lewer nie, maar geen fondse is gesteel nie, het Engelbrecht gesê.

Volgens die polisie was ongeveer tien mense by die roofpoging betrokke.

online casino roulette free

Nadine Gordimer deur die Franse vereer

Gordimer

Die Nobelpryswenner, Nadine Gordimer, het Saterdag die Legioen van Eer-toekenning van die Franse regering ontvang. Dit het plaasgevind tydens ’n funksie by die Pretoria-woning van Denis Pietton, die Franse ambassadeur in Suid-Afrika.

Volgens Pietton wou die Franse regering op hierdie manier ”’n groot skrywer vereer.“

”Deur u ’n Offisier van die Legioen van Eer te maak, wil ons ook hulde bring aan ’n simboliese figuur van die stryd teen apartheid, daardie absurde en verskriklike stelsel wat op ’n onrealistiese wyse gepoog het om rasse te skei.“ Volgens hom is Gordimer se werk ’n bewys van ”die triomf van menslike emosies oor wettige segregasie.“

Gordimer is tans 83 jaar oud. Sy het in 1991 die Nobelprys vir letterkunde ontvang. Verskeie van haar boeke is destyds deur die Nasionale Party-regering verban.

Volgens die skrywer is sy ”oorweldig“ deur die eer. Sy het oor haar voorliefde vir Franse letterkunde gepraat en Marcel Proust en Jean-Paul Sartre in hierdie verband uitgesonder. ”Ek ontvang die toekenning met dankbaarheid en nederigheid,“ het sy gesê.

André Brink, Miriam Makeba, Desmond Tutu en Kader Asmal is ander Suid-Afrikaners aan wie die Legioen van Eer al toegeken is.

Gordimer is bekend vir romans soos July’s People en The Conservationist. Haar jongste boek, Get a Life, is verlede jaar met gemengde reaksie begroet. Later vanjaar verskyn ’n kortverhaalbundel van haar getiteld Beethoven was One Sixteenth Black.

Sy was in Oktober 2006 in die nuus toe sy in haar Johannesburg-woning deur rowers oorval, beroof en in ’n besemkas toegesluit is.

free play

Zimbabwe maak gereed vir staking

2008 se kandidaat

Duisende Zimbabwiese werkers gaan na verwagting vandeesweek die tuig neerlê soos wat die druk op president Robert Mugabe toeneem vanweë sy bewind se gewelddadige onderdrukking van die opposisie en die ekonomiese ineenstorting van die land.

“Ons verwag dat almal gaan deelneem,” het ZCTU-segsman Kumbulani Ndlovu aan AFP gesê. Die oproep is aan almal gerig, van staatsamptenare tot winkeleienaars en bankpersoneel.

Mugabe word allerweë verkwalik vir die geweld en die ekonomiese krisis wat in die land heers, met die wêreld se hoogste inflasiekoers op 1730 persent en vier uit vyf mense wat werkloos is.

Werkers vra dat hul minimumloon opgestoot word na een miljoen Zimbabwiese dollar, wat gelykstaande is aan 4000 Amerikaanse dollar teen die snel veranderende wisselkoers, vanaf 90 000 Zim-dollar.

Die ZCTU het verklaar dat die algemene staking uitgeroep is omdat die owerhede in gebreke gebly het om die verslegtende ekonomiese krisis aan te spreek.

Maar die regering het werkers gemaan om nie op die stakingsoproep te reageer nie, omdat dit polities gemotiveer sou wees.

“Die regering het verneemd at individue in die ZCTU wat hulself met die opposisiepolitiek van die Beweging vir Demokratiese Verandering vereenselwig… wil gesien word dat hulle deelneem aan die huidige Westers geondersteunde geweld wat daarop gemik is om ’n bewindsverandering in Zimbabwe teweeg te bring,” het die minister van arbeid, Nicholas Goche, verklaar.

In September is vakunies gedwing om hul planne vir grootskaalse anti-regeringsbetogings te laat vaar nadat die organiseerders almal tydens ’n polisieklopjag opgesluit is.

Verlede maand is verskeie BDV-amptenare, waaronder die leier Morgan Tsvangirai, in hegtenis geneem en aangerand by ’n anti-regeringsvergadering – slae waarvoor sy mededinger “gevra het”, aldus Mugabe.

“Die regering van Zimbabwe behoort stappe te neem om die ekonomiese ineenstorting aan te spreek,” het die nasionale sambreelvakbonde van Nigerië, Ghana, Zambië, Malawi, Nederland, Finland en Denemarke in ’n gesamentelike standpunt verklaar wat in Zimbabwe se onafhanklike weekblad, The Standard, gepubliseer is.

Die Suid-Afrikaanse vakbondfederasie, COSATU, het gesê dat dit Dinsdag gaan betoog in solidariteit met Zimbabwiese werkers “en hul stryd teen ’n ekonomiese ramp en toenemend venynige aanvalle op hul lede en leiers”.

Die Sunday Times in Johannesburg het intussen berig dat ten minste 49 000 Zimbabwiërs elke maand onwettig na Suid-Afrika stroom.

Mugabe, wat Zimbabwe sedert onafhanklikheid van Brittanje in 1980 regeer, is Vrydag verkies om weereens as die regerende Zanu-PF-party se kandidaat in die presidensiële verkiesings aanstaande jaar te staan.

Die Britse minister van buitelandse sake, Margaret Beckett, het gister gesê dat Mugabe “verantwoordelik” gehou word vir die aanranding van nege opposisielede wat volgens haar ’n aanduiding was van die uiterstes waartoe hy in staat is om “aan mag vas te klou”. Volgens haar, “is dit verdere getuienis van hoe laag Mugabe sal daal ten einde aan die mag vas te hou”.

’n Regsverteenwoordiger van die opposisie-BDV het gesê dat die groep om 23.00 GMT uit die hospitaal deur staatsveiligheidsagente verwyder is. Hulle is Saterdag daarin opgeneem weens beserings wat hulle verlede week tydens die polisieklopjag in die hoofstad, Harare, opgedoen het.

“Hulle is uit die sale geneem sonder dat hulle deur die hospitaal ontslaan is,” het Alec Muchadehama gesê. Sommige het steeds druptoestelle aangehad toe hulle weggeneem is.

Volgens Muchadehama het hy die groep in die laatmiddag by Harare se sentrale gevangenis opgespoor nadat hy verskeie polisiestasies aangedoen het.

Hy het gehoop om Maandag hof toe te gaan vir ’n hofbevel wat die nege sou toelaat om sonder verdere polisie-inmenging hospitaal toe te gaan.

‘Jode het geen toekoms onder multikulti’

Alain Finkielkraut

Die bekende Paryse filosoof en meningsvormer, Alain Finkelkraut, was verlede week in Israel om die Hebreeuse vertaling van sy boek L’avenir d’une négation (Die toekoms van ‘n ontkenning, 1982) bekend te stel. In Woensdag 28 Maart se uitgawe van die Israelse dagblad Haaretz word daar verslag gedoen oor sy betoog voor ‘n uitgesoekte groep plaaslike politici en intellektuele wat deur die Instituut vir politieke beplanning vir die Joodse volk (IPBJV) gereël is.

“Die Franse Jode (waarvan daar 700 000 is – redakteur) het slegs ‘n toekoms indien Frankryk ‘n nasie bly; daar is geen moontlike toekoms vir Jode in ‘n multikulturele samelewing nie, want die mag van die anti-Joodse groepe sal moontlik groter wees,” het hy volgens die Israelse koerant gesê.

“In Frankryk heers daar ‘n stryd tussen die bourgeoisie en die immigrante, en wie ook al enigiets teen die immigrante sê, word as ‘n rassis beskou,” het Finkelkraut voortgegaan. “Die Christendom word aanmekaar aangeval, maar dis verbode om enigietys negatiefs oor Islam kwyt te raak, want dis ‘n godsdiens van onderdruktes en indien u dit sou kritiseer, is dit omdat u ‘n rassis is.”

Volgens Haaretz, wou Alain Finkielkraut nie onthul vir wie hy in die komende Franse presidentsverkiesing gaan stem nie. Die sukses van mnr. Sarkozy, het hy beklemtoon, “vloei daaruit dat hy geen sin vir politieke korrektheid het nie”, ‘n begrip wat die filosoof as “die weiering om die feite te aanvaar” definieer. Die probleem is egter dat “hy deur Links, en nou deur die sentriste, as ‘n fascis beskryf word. Hy sal hetsy as gevolg daarvan verkies word, hetsy om dieselfde rede verslaan word,” meen hy.

In November 2005 het ‘n lang onderhoud met Alain Finkielkraut wat insgelyks in die sentrum-linkse Israelse dagblad gepubliseer is, ‘n storm ontketen weens uitlatings wat op dié stadium as “rassisties” beskou is. “Hulle vertel ons dat die Franse sokkerspan ‘n reënboog is… Trouens, die hele span is vandag net swart, iets wat die hele Europa laat grinnik,” het hy in 2005 gesê.

Maar dis sy ontleding van die onluste in die Paryse voorstede wat opspraak verwek het: “Daar is gesê dat die onluste te wyte was aan hul maatskaplike omstandighede en dat ons daarin ‘n opstand van jongmense teen diskriminasie en werkloosheid moes sien. Die probleem is dat die meeste swart of Arabies is, met ‘n Moslem-identiteit… Dis duidelik dat ons hier met ‘n opstand van ‘n etnies-religieuse aard te make het.”

Hy het destyds die “koel mense” kwalik geneem vir hul verdraagsaamheid en engelagtigheid jeens die “nuwe verworpenes van die aarde”, soos die swart nasionalis Frantz Fanon se beroemde boek heet. Volgens Finkielkraut in 2005, “is daar hartstogtelike haatspraak teen die hele Frankryk. Al hierdie haat en geweld kom in die onluste na vore. Om die onluste as ‘n reaksie jeens Franse rassisme te beskou, is om jouself blind te hou vir ‘n veel groter haat: die haat vir die Weste, die Weste wat beskou word as enigste skuldige aan alle misdaad.”

“Verbeel u dat dit Blankes was soos in Rostock in Duitsland,” het die filosoof vervolg. “Onmiddellik sou elkeen sê: fascisme sal nie toegelaat word nie! As ‘n Arabier ‘n skool afbrand, is dit protes. As ‘n Blanke dit doen, is dit fascisme. Ek is kleurblind. Boosheid is boosheid, ongeag kleur. En dié boosheid is, vir die Jood wat ek is, geheel en al ontoelaatbaar.”

Na die storm wat sy woorde veroorsaak het, het die filosoof om verskoning gevra en gemeen dat hy “die slagoffer van ‘n enorme misverstand” was en beklemtoon dat dié verklarings “’n sameflansing was wat nie eie aan hom was nie”.

social media

Wie wil ‘n Afrikaan wees?

Dit was nog altyd harde werk om ‘n Afrikaner te wees.

As jy nie besig is om ‘n bestaan uit die knelgreep van ‘n taai wêreld te skoffel nie, wil die Engelse daardie selfde land van jou wegvat. Net wanneer jy hulle ten duurste omseil het, moet jy miljoene ongeskoolde Inboorlinge se welstand op jouself neem en, al hef jy hulle op tot die hoogste standaard wat hulle soort nog ooit gesmaak het, kryt die onkundige buitelanders jou uit omdat hierdie Bantoes nie in ‘n ommesientjie ryk, slim en gelukkig is nie. As jy dan die land uit radeloosheid vir hierdie Inboorlinge gee, neul en kerm hulle een stryk deur, roof en plunder jou amptelik en nie-amptelik en hou nooit op om vir jou die skuld vir hulle gebreke te gee nie.

Maar as jy dink dis moeilik om een van Die Uitverkore Volk te wees, die troos – vir wat dit werd is – is dat dit oneindig moeiliker is om ‘n blanke sosiale liberalis in die Nuwe Suid-Afrika te wees. Hierdie selfhatende witnerwe, om ‘n uitdrukking van Scott Burnett vry te vertaal, sien deesdae in afgryse hoe hulle hele ideaalstelsel voor hulle oë verkrummel. Dit is net hulle verstommende vermoë om wegkruipertjie met die werklikheid te speel en hulle hardnekkige geneigdheid tot selfbluffery wat hulle enigsins soggens in die ruïnes van hul Nuwe Suid-Afrikaanse utopie laat opstaan.

Na hulle die kranklike Nasionale Party in 1994 bygestaan het in dié se begeleide selfmoord, was die liberaliste so seker dat dit die begin van ‘n splinternuwe goue era in rasseverhoudings sou beteken. Ons almal – wit, swart en tussenin – sou soos duisende, soos miljoene, Von Trapp-kindertjies, aangetrek in hempies en broekies van gordynmateriaal, hand-aan-hand, die minlike Mandela heel vooraan, oor die groen heuwels, die wasige lig binne na die land van eindelose glimlagte huppel. Vir die liberaliste was alles so eenvoudig: Nadat die skeidings en beperkings van apartheid afgetakel is, sal ons almal uitvind dat ons eintlik – behalwe vir ‘n paar onbenullige kroeshaartjies en ‘n sonsensitiewe vel hier en daar – net dieselfde is. Noudat daar nie meer ‘n doringdraad tussen ons is nie, gaan ons almal uitvind ons hóú van mekaar en ons gaan so kuier, so opmaak vir verlore tyd, dat die lewe in die Nuwe Suid-Afrika net een, nimmereindigende karnaval sal wees.

Die karnaval, tot die liberalis se frustrasie, het toe nie sonder meer en betyds afgeskop nie. Na die wittebrood, omtrent die tyd wat Mandela uitgeskuif is om sy jare uit te leef as lewenslange bevrydingsikoon emiritus en stuitige kwinkslaer, het die swart Von Trappies hulle handjies warm gevryf en met onbeteuelde gulsigheid ingedons om – amptelik of nie-amptelik – hulleself te help aan die rykdom van die land. En, omdat hulle instinktief en met rede geïntimideer is deur die skrander, taai, vindingryke Afrikaner, het hulle hom probeer afkamp met ‘n swetterjoel rassistiese wette en ‘n uitgebreide veldtog van leuens oor die Afrikaner en sy geskiedenis. Selfs hierdie kampanje, het die liberalis geredeneer, sou maar net ‘n hikslaggie gewees het in die N.S.A., as die Afrikaner maar net op sy rug wou rol soos ‘n klein hondjie wat homself natpiepie uit dankbaarheid dat die A.N.K. sy magie kielie terwyl hulle sy werk vat, sy plase onteien, sy land verniel, sy vrouens laat verkrag en sy kinders laat vermoor. Om Vadersnaam, d.w.s. in die naam van die Heilige Madiba, kan die Afrikaner nie maar net verdwyn nie!

Toe hulle besef die kulture van Afrika en die Weste gaan nie soos twee lou strome water vanself saamvloei om een snoesige, eiesoortige kulturele identiteit te vorm nie, het die liberaliste besluit dis tyd om prakties te raak. As die ronde wit gat verseg dat die vierkantige swart pen daarin sal pas – en laat dit klink soos wat dit klink – dan is dit tyd om ‘n bliksemse groot hamer te vat en om dit daarin te foeter. ‘n Intensiewe mediaveldtog was die werktuig van keuse vir die liberalis: Die mense moes net “meer leer van mekaar se kulture” en dan sal wit minder wit word en swart minder swart. Al wat sou oorbly sou ‘n glorieuse Nuwe-Suid-Afrika-grys wees, ‘n land met volmaakte rassesimmetrie, ‘n soort Blingola vol gebalanseerde gee en neem. (Die blanke gee en die swarte neem.) Die idee was om elemente van een kultuur oor te dra op die ander.

So is die Engels-Afrikaanse leksikon uitgebrei met sulke Afrika-juwele soos “yebo”, “amabokoboko”, “Bafana bafana”, “tata ma chance”, “ubuntu”, “shozoloza”, “Mzanzi”, en “Sho’t left”. Ons is vergas op Mozart se Towerfluit waarvan die stel ‘n mynkampong vol koorlede in rubberstewels is en Bizet se Carmen het sommer Xhosa in die mond gekry in ‘n vollengte fliek, Carmen u Khayalitsha, wat die liberale resensente die soort hyggeluide laat maak het wat vir die klankbaan van ‘n pornofliek gebruik kan word. Maar hulle beste pogings ten spyt – Mozart het nie vir Mandoza van die Sowetan se vermaakblaaie verdryf nie en die halsstarrige Afrikaner luister Laurika, Theuns, Kurt, Matthys en het van Steve Hofmeyr die grootste liedjiesmous in Suid-Afrika gemaak. Yster en klei. Olie en water. Die kulture van die Weste en van Afrika méng nie.

Selfs wetgewing om die Afrika-kultuur kunsmatig oor te plant, het nie gewerk nie. Al wat blanke kinders in gemengde skole van die Afrikaan se kultuur geleer het, is dat jy moet skerp kyk of jy word gelem. Dié skole het ghetto’s geword wat, behalwe vir die skooldrag, lyk soos die ergste buurtes in Harlem, New York. Die Afrikaner-jeug het heeltemal eiehandig verbete sosiale rassiste geword en die “k-woord” en sy ietwat ligter nefie, die “h-woord” herontdek.

Baie sosiale liberaliste het teen hierdie tyd bes gegee. Maar daar is nog ‘n paar hardnekkiges wat nie rus vir hulle siele sal kry nie. Hulle het die aanslag verskuif van die wetgewende en die kunsterreine na die metafisiese. Deesdae vestig hulle hulle hoop op die filosofies-volkekundige blink idee dat ons almal Afrikane is. Van bo in die Noorde tot diep in die Suide van Afrika is ons – velkleur, watse velkleur? – almal net dieselfde! As ons dít net in onsself kan ontdek, is die kind se naam Witwillem – oftewel Witsipho. Ons almal – wat dieselfde is – is anders as die mense van Europa, Amerika of Asië. Hier het ons almal dieselfde kultuur – wat toevallig die kultuur van Afrika is of hier ooit ‘n witmens op die vasteland was of nie. Al wat ons moet doen is om hierdie Afrikaan-wees in onsself te ontdek.

Ja… maar hoe? Kultuur is nie net ‘n opvoedingsproses van ‘n paar dekades nie, dit het ook ‘n eeuelange geskiedeniskomponent en ‘n genetiese bydrae van duisende jare. Die liberalis wil hê ons moet dít wegwens. Soos wat Nataniël die manlike bevolking ‘n dekade gelede in ‘n De Kat-advertensie aangemoedig het om in aanraking met hulle “vroulike kant” te kom (“koop net die blêrrie tydskrif!”), wil die liberaliste hê ons moet ons Afrikaan-wees ontdek. Die Bybel sê wel dat die luiperd nie van kolle en die Ethiopiër nie van vel kan verander nie, maar die liberalis, soos altyd, is doodseker hy weet van beter.

In ‘n opstel in Rapport, in ‘n verkorte weergawe van ‘n Woordfees-toespraak, beduie ene Rudi Buys, ‘n jong kanon van die sogenaamde “Afrika-Afrikaan-inisiatief”, ‘n ween-in-jou-hande, sosiaal-liberale organisasie uit pienk Stellenbosch, ewe kordaat hoe maklik dit is om van ‘n Wes-Europese kultuur oor te slaan en ‘n Afrikaan te wees. Sy preutse lessie bestaan uit meer politieke korrektheid as gestruktureerde denke, meer sosiaal aanvaarbare vlerkslepery as logika en uiteindelik verteenwoordig dit ‘n resitasie van snoesige liberale formules waarvan die logiese uiteindes nie deurdink is nie. Die liberale sosialis het nog altyd ‘n ongeërgde verhouding met die waarheid gehad. Feite word gesien as onbeskof en eerlike geskiedenisvertelling druis teen hulle vertroetelde ideologieë in. Daarom is dit ironies dat een van die benaderings waarop Buys aandring, ‘n nougesette onderwerping aan die waarheid is.

Hierdie aandrang verskyn ‘n paar paragrawe voor sy – eintlik irrelevante – vertelling van ‘n wit-en-swart vergadering waar planne bespreek is om die herdenking van 16 Junie te vier. Hy onderskryf die populistiese maar valse siening dat Soweto-dag herdenking werd is omdat bloeddorstige regeringsmagte ‘n hele groep spelerige jongmense voor die voet sou afgemaai het. Dié perpetuering van ‘n nasionale mite bring vir Buys wel persoonlik nader aan sy ideaal van kuluuroorlopery, maar hierdie soort onverantwoordelike Afro-sosialistiese propaganda gaan die kulture van Suid-Afrika net nog verder van mekaar verdryf. Soos wat Paul Gallico van jeug gesê het, sal die waarheid uiteindelik gedien word.

Die res van sy selfvoldane voorstelle sluit in dat ons vir mekaar stories van Afrika moet vertel, aktivisties moet optree (alhoewel die agterdog bestaan dat die aktivisme van, sê nou maar, die Boeremag, nie Buys se Afrikaan-weestoets sal slaag nie.) Ons moet onsself vereenselwig met die Nasionale Party se verraderlike oorgawe of, soos hy dit stel, “die geskiedenis van bevryding in ons land”. Ons moet godsdienstig wees want daar is “’n groot plek in die hart van Afrika” vir godsdiens. En ons moet nuuskierig wees oor die Soedan en Senegal. Maklik, nè!

Maklik op die oog af of nie, Buys se stelsel is verbluffend weens die onsinnigheid daarvan. As jy daarvan hou om op die ritme van tromme te beweeg, staaf hy, is jy ‘n Afrikaan. Vermoedelik maak dit van Japanners, Argentyne en Amerikaanse Inboorlinge ook Afrikane. Buys wil hê dat jy van Afrikakuns moet hou. Hou my dan buite rekening. Ek is dan een van daardie onsensitiewe Europeërs wat Rembrandt en Van Eyck bo stokfiguurtekeninge en naïewe blokke helder kleur verkies.

Sy beklinkende vereiste bêre hy vir ‘n afsonderlike paragraaf waarin hy vertel hoe hy en van sy swart kollegas almal pap en vleis ingeskep het by ‘n restaurant en toe daaroor gelag het. Sien, sien!: Pap en vleis is die kos van Afrika en as jy van pap en vleis hou, is jy ‘n ware Afrikaan. Hierdie sillogisme raak gou buite sy beheer. Ek het al in verskeie koffiewinkels gesien hoe Zoeloe- en Basotho-mense vir hulleself koek en koffie bestel. Dit maak dan vermoedelik van hulle Europeërs want koek en koffie is kennelik Europese spyse.

Tog is dit nie bloot die swaksinnige vereistes wat Buys aan Afrikaan-wees stel wat opval nie, maar die vereistes wat hy verswyg omdat hy óf nie daaraan gedink het nie óf wat hy, in beste sosiaal-liberale styl, probeer wegwens.

Vir Rudi Buys om ‘n ware Afrikaan, ‘n ware inboorling van Afrika, te wees, sal hy moet begin deur van sy IK te ontlaai. Buys, neem ek aan, is ‘n gemiddelde blanke en volgens elke verantwoordelike wetenskaplike studie het die gemiddelde blanke in Suid-Afrika ‘n IK wat dertig punte hoër is as die gemiddelde swarte, die Afrikaan, s’n.

Hierdie Afrikaan het ook ‘n gans ander godsdiens, deurtrek met bygelowe en vrees vir nors, ontslape voorvaders. Vir die Afrikaner om te ver-Afrikaan, sal hy van sy Christelike geloof of, deesdae, helaas, sy sekularisme afstand moet doen. En as hy, getrou aan die aard van die Afrikaner, dit met groot ywer en entoesiasme wil doen, sal hy die wonderlike wêreld van toordokters en selfs moetiemoorde moet ondersoek. Rudi Buys eerste, sê ek.

Maar die Rudi met sy nuwe godsdiens sal, terwyl hy op sy bed –– wat op bakstene staan om die tokkelos te fnuik – lê en hierdie dinge bepeins, ook moet besef dat hy sy verhouding met sekere lewenselemente sal moet aanpas om ware Afrikaan te word. Sy verhouding met diere, byvoorbeeld, sal oorgedoen moet word. Ware Afrikane het byvoorbeeld ‘n voorliefde om bulle te martel totdat hulle van wilde vrees bulk. Hierdie praktyk is onlangs met meewarigheid en groot drif verdedig deur ‘n vooraanstaande swart joernalis wat sy kop skud vir die wittes wat nie meedoen daaraan nie. Swart plaaswerkers in die Vrystaat en elders is berug daarvoor dat hulle gaande is oor babahondjies maar, sodra die arme dingetjie eers tande wissel, word die dier verwerp en verwaarloos.

En wat van urinering en ontlasting? Hierdie liggaamlike funksie is ‘n heel natuurlike een vir die Afrikaan en hy sien geen rede dat dit in privaatheid moet geskied of agterna bedek moet word nie. Een van die ontnugterende oomblikke van my lewe was toe ek ‘n gegoede swart vrou by ‘n besienswaardigheid in die Clarens-omgewing sien hurk het by ‘n hekkie waar sy ‘n groot stomende bol agtergelaat het. Haar swart geselskap het blykbaar niks vreemd in haar daad opgemerk nie maar ons wat, in meer as een sin, aan die verkeerde kant van die heining was, moes kies of ons ons asems sou ophou en versigtig daaroor trap en of ons maar oor die draad sou klim. Net verlede week sien ek ‘n swart skoolseuntjie wat met ‘n aura van groot verligting by die laerskool se hek staan en urineer. Die skool was besig om uit te kom en die ander leerders het eenvoudig net vir hom so ‘n bietjie ruimte gegun en om hom geloop sonder om enige noemenswaardige afkeur in sy gepiepiery te wys. Pis en skyt voort, Rudi Buys, as jy eenvoudig net ‘n Afrikaan móét wees.

En dit hou nie by die nat en die onwelriekende op nie, moet Rudi Buys weet. Die Afrikaan het ook ‘n geheel en ander instelling op geslagsgemeenskap. In die Afrikaner-kultuur, met sy taboe’s en sin vir privaatheid wat op Judeo-Christelike beginsels geskoei is, is veral die vrou se liggaam ‘n heiligheid wat gekoester moet word en waarmee gemeenskap net behoorlik binne die huwelik kan plaasvind. Ontrouheid is steeds ‘n afgryslike maatskaplike wandaad en omgang met minderjariges is een van die beperkinge wat selfs deur sosiaal-liberale dwalers soos Rudi Buys onderskryf word.

Die Afrikaan dink heeltemal anders oor seks. In baie Afrika-gemeenskappe neem ouer mans die verantwoordelikheid op hulle om jong meisietjies, sommige so jonk as twaalf, seksueel touwys te maak. Vir hierdie meisietjies is daar prestige in hierdie geslagtelike opleiding. In sekere dele van Lesotho is daar ‘n speletjie waarin tien- en elfjariges volwasse gedrag naboots. Dit sluit seks in. Partykeer dring ouer seuns dié gespelery binne. Ten minste een waarnemer, Vettorino Otto, skryf die hoë voorkoms van VIGS onder jong kinders in die omgewing aan dié vermaaklikheid toe. Maar Rudi Buys kan nie, mág inderdaad nie, fout vind met dié speletjie nie. Dit is kultuur. Afrika-kultuur. Net soos wat vroulike besnydenis nie onbekend is aan die kultuur van Afrika nie.

Dit is nie net vrouens wat in die kultuur van Afrika besny word nie. Miskien sal Rudi Buys in sy kulturele ywer daaraan dink om ‘n tipiese inisiasieskool, ryk in Afrika-tradisie en -kultuur, by te woon. En wanneer hy wydsbeen by die huis op sy bed-op-bakstene lê, kan hy dalk van die ander verskille tussen die Afrikaner- en die Afrika-kultuur oorweeg. Want die Afrikaner en die Bantoe kan mekaar nie vind in hulle opvattings oor sulke fundamentele sake soos geweld, oorheersing, regering, familie, verantwoordelikheid, regte en vooruitgang nie. Miskien sal hy eerlik genoeg wees om te erken dat die twee kulture langs mekaar kan leef maar nooit deurmekaar nie. En terwyl hy Westerse antibiotika inneem om die wreedheid van die geroeste lem se snit te verlig, sal hy miskien besef dat kultuur dieper as die vel lê.

occasion headbands прокурор Фильчаков

Onluste by Paryse stasie

Polisie by die Gare du Nord

Onluste het vandeesweek in die gebou en gange van ’n stasie in die Franse hoofstad uitgebreek toe ongeveer 50 polisiebeamptes met ’n skare van 300 jeugdiges, hoofsaaklik swartes en Arabiere, slaags geraak het. Winkelvensters is gebreek, asblikke is aan die brand gesteek en sporadiese gevegte het tot eenuur in die oggend op 29 Maart geduur.

Die aanleiding tot die onluste het geskied toe ’n kondukteur ’n jong Kongolees, Angelo Hoekelet, om sy treinkaartjie op die platform van die Gare du Nord gevra het. Hierdie stasie bedien sowel noordelike Europese state soos België en Nederland as die noordelike voorstede van Parys waar groot getalle Arabiese en swart immigrante saamgetrek is. Hoekelet het beweer dat hy wel oor ’n kaartjie beskik het, maar dat hy dit laat val het, ’n verskoning wat nie vir die kondukteur aanvaarbaar was nie.

Hier is ‘n flash-video van die onluste wat by die Gare du Nord in Parys uitgebreek het (die video is ongeveer 3 Mg groot en sal binne u blaaier soos Internet-Explorer of Firefox speel):

Gewoonlik word ’n boete in so ’n geval uitgeskryf, maar dit gebeur ook dat ’n identiteitskontrole uitgevoer word om seker te maak dat die oortreder nie ’n onwettige immigrant is nie. Die Kongolees het hom teëgesit, waarna ander immigrante-jeugdiges begin het om die polisie te tart en om die winkels en ’n foto-outomaat aan te val. Volgens berigte was daar geen vooraf beplanning aan die onluste nie en het dit spontaan begin plaasvind. Volgens die vrouepolisie-offisier wat duidelik op die videomateriaal te siene is, maak die groot aantal gange van die moltreingedeelte van die stasie dit baie moeilik om oortreders vas te vat en om “behoorlik te kan werk”.

Wat ook opval, is die dissipline van die Franse polisie en hul goeie toerusting. In weerwil van die gewelddadige optrede van die onlusmakers, is niemand beseer nie.

Sedert 2005 toe grootskaalse oproer onder immigrante in die Paryse voorstede uitgebreek en duisende motors uitgebrand is, heers ’n groot debat in Frankryk oor die toekoms van die land met sy toenemende aantal swart en veral Arabiese immigrante wat nie met Frankryk identifiseer nie, swak op skool presteer en ook oor ’n hoë werkloosheidsyfer beskik. Die voorval by die Gare du Nord het reeds die verbeelding van die hele land aangegryp en mag selfs die huidige presidentsverkiesing beïnvloed waarin immigrasie en rasseverhoudings die belangrikste enkele kwessie uitmaak met die gunsteling-konserwatiewe kandidaat, Nicolas Sarkozy, wat staan vir strenger maatreëls teen onwettige immigrasie en hardhandiger polisie-optrede teen die “skorriemorrie” soos hy in 2005 na immigrantejeugdiges verwys het.

Intussen het aanrandings volgens die jongste statistieke met 14% gestyg.

beaded tiaras

Duitsland moet kernwapens aanskaf

Peter Scholl-Latour

Die 83 jarige Peter Scholl-Latour is een van die bekendste joernaliste in Duitsland. Hy praat Arabies vlot en het ’n kennis oor die wêreld wat sy kollegas dikwels in die skadu stel. Hierdie onderhoud is eksklusief met die Duitse politieke tydskrif Cicero gevoer.

Duitse buitelandse politiek bestaan net so min as ’n Duitse strategiese konsep. En die skuld daarvoor is nie voor die deur van Berlyn of enige aantal partye of politici te lê nie. Die verdere uitbreiding van die Europese Unie na 27 lede waarvan die belange uiters uiteenlopend blyk te wees, het nie net die kontinent nie maar ook Duitsland se optrede drasties ingeperk. Militêr gesproke is die Atlantiese verdragslede van ’n vyand ontneem deur die val van die Sowjetunie. Sedertdien is NAVO sogenaamd “out of area” met ’n tydlose en ruimtelik onbegrensde spokejag op internasionale terroriste bedrywig.

Diegene wat hier dinge op hul naam noem, word deur die Duitse media onvermydelik as anti-Amerikaans gebrandmerk. Dan is daar andersyds prominente Amerikaanse politici wat George W. Bush as die mees onheilsame politikus in die geskiedenis van die VSA beskou. Die kans op ’n pax americana wat ná die einde van die Koue Oorlog sonder twyfel bestaan het, is deur die blinde oorlogsugtigheid van die Bush-administrasie verspeel. Vandag behoort Duitsers uiteindelik die verskil tussen Europa se Noord-Atlantiese verbintenis met Amerika wat sy eksistensiële behoeftes asook kulturele nabyheid behels en die konkrete struktuur van die Verdrag – NAVO – te erken. Sedert die Oos-Wes-konflik bygelê is, het NAVO oorbodig geword en werk dit toenemend negatief vir Europese vennote.

As flagrante voorbeeld van hierdie mistasting is die voorneme van Washington – sonder inligting en konsultasie – om in Pole en Tsjetsjnië ’n missielafweerskerm, dus ’n hoogs ingewikkelde radarstelsel, op te rig. Dat die doel van hierdie herontplooiing aan die oewers van die Weichsel en Moldau kwansuis veronderstel is om uitsluitlik die grondgebied van die VSA te beskerm teen die ballistiese kapasiteit van ’n Islamitiese Republiek van Iran of ’n Noord-Korea, klink absurd en weerspreek die gees van Atlantiese solidariteit.

Europese state sal veel eerder sodoende in die reikwydte van kernkoppe wat eventueel uit die Ooste afgevuur word, kom as die veraf Amerika wat deur oseane beskerm word.

Duitsers behoort teen dié tyd te begryp dat die perfeksionistiese afweersisteem in ’n ekstreme geval nie geloofwaardige beskerming teen ’n blindewoedekernbedreiging van ’n vyandelike staat sal bied nie – in die afwesigheid van kontinentale konsensus – maar wel die beskikbaarheid van ’n eie nasionale kernafweervermoë. Frankryk dra deur hierdie insig met die skepping van sy Force de dissuasion al lank reeds die gevolge van sy besluit.

In die Duitse Bundestag, waar die burgerlike aanwending van kernenergie al soveel kere verwerp is, sal die voorstel van só ’n projek ’n storm van verontwaardiging veroorsaak.

Die tye onder Kohl en Mitterand – in alle lojaliteit teenoor Washington – toe daar nog oor militêre simbiose tussen Duitsland en Frankryk bespiegel is, behoort ooglopend tot die verlede. Van ’n Bondskanselier uit die Uckermark [arm, sanderige gebied in die noord-ooste van Duitsland], kan ’n mens kwalik “Karolingiese” visies verwag. In Parys daarenteen het die sin vir die grandeur van die Aandland de Gaulle se epigone handig te pas gekom.

Sedert George W. Bush en sy neo-konserwatiewe raadgewers, wat ten spyte van opportunistiese versoenende gebare aan Europa steeds bly vasklou aan ’n unilaterale VSA-politiek en die werklik relevante state soos Nietzsche dit stel as “kälteste aller Ungeheuer” behandel, bly die plegtige versekeringe van getrouheid soos dit uit die Berlynse Bundestag oor die Atlantiese oseaan weerklink, naïef en ongevraag.

Wie kan origens vir Vladimir Putin kwalik neem as hy die opstel van nuwe afweerstellings op sy land se westelike grens oorweeg? Die Warskou-aangevuurde “drang-na-die-Ooste”-uitbreiding van NAVO en die EU word as provokasie ervaar, en hy neem bloot genoegsame teenmaatreëls. Het enige van die gepatenteerde Kremlin-kritici ooit gedink hoe die Amerikaanse openbare mening sal reageer as Russiese ingenieurs hul missielsisteem – onder watter voorwendsel ook al – in Venezuela, Nicaragua of Kuba ontplooi?

Haar eie medisyne

`n Groep jongmense wat na hulself verwys as “huidig benadeelde studente” het `n ruiker wat beet, knoffel, suurlemoene en Afrika-aartappels bevat by die minister van gesondheid, Manto Tshabalala-Msimang gaan afgee. `n Verpleegster het dit namens die minister in ontvangs geneem. Sy sterk tans aan in die Folateng-kliniek in die Johannesburg Algemene Hospitaal na `n leweroorplanting. Volgens een van die studente, François Coetzee, is humor al wat in die parlement na 1994 oorgebly het. Dit was grootliks te danke aan die minister van gesondheid en haar afwesigheid laat dus `n groot leemte. Hulle hoop sy sterk gou aan dat sy weer haar posisie kan volstaan.

оборудование авто лобановский политик

Helen Zille se dapper nuwe w?reld

“Deurdat ’n opposisieparty gebruik word om linkser gedagtes as die ANC te verkondig, is weereens ’n propagandapunt vir die groot Stalinis Thabo Mbeki. Hiermee kan hy voorgee dat hy te “regs” was en dat die opposisie eintlik nog progressiewer is as hyself, waardeur die tweede fase van sy beoogde rewolusie ’n stap nader gekom het.”

’n Mens wonder wat inspireer figure soos Helen Zille om so venynig links te wees. Hoe dit ook al sy, daar is iets ernstigs verkeerd met Suid-Afrika se – weens gebrek aan ’n beter woord – demokrasie. ’n Mens moet die ANC se vermoë om opposisie uit te skakel wel bewonder, want tot dusver het elke opposisieparty die knie gebuig en in die groot swart idealis Mbeki se organisasie opgelos. Net soos die NNP se vuurhoutjiebeentjies geknak het onder die swaargewig ANC, is die enigste duidelike opposisie ook besig om langsamerhand die ANC links verby te vat met allerlei histrioniese terroristeverheerlikings. Die Zuma-faksie vorm weliswaar nog ’n uitsondering op hierdie reël.

Hierdie proses hou ’n aantal gevare in, in sowel reële terme as in terme van die boodskap wat dié verwikkelinge aan die buiteland stuur. Wat die reële terme aanbetref, begin Suid-Afrika dieselfde neiging te toon as die res van Afrika. Waar opposisielede uitgeskakel of geneutraliseer word, en die kiesers bedrieg begin voel, begin woede opbou. Sonder ’n stewige opposisie en tekens van verandering neem die wanhoop onder baie mense toe. Waar griewe nie parlementêr verwoord kan word nie, word die weg gebaan vir staatsgrepe en militêre aksies, net soos elders in Afrika.

Wat die boodskap wat Suid-Afrika na die buiteland stuur aanbetref, word die indruk gewek dat die ANC “iets goeds doen”, dat hulle “gelyk gehad het” deur met moord en terreur aan die mag te kom. Dit maak die situasie van die gewone wetsgehoorsame burger hagliker en wanhopiger, juis omdat hulle nie gehoor word nie. Die Nederlandse departement van Buitelandse Sake meen dat alles koek en ei is in Suid-Afrika; ja, ’n bietjie gewelddadig, maar niks ernstigs nie. Die klug kan nouliks groter wees.

Die res van die wêreld is onder die indruk dat as ’n mens ’n volk ’n stembus gee, dan het demokrasie vir hulle aangebreek. Met gevare soos meerderheidstirannieë, totalitarisme, diktature, ensovoorts wat ook deur stembusse aan die mag gekom het, word nie juis veel aandag aan bestee nie. Om die waarheid te sê, word diegene wat die heilige stembus se geloofwaardigheid in twyfel trek dikwels as rassiste en wit supremasiste afgemaak, veral as die linkses se weddenskappe op die spel is.

Suid-Afrika is in baie gevalle ’n voorloper in die wêreld as dit kom by multikulturalisme, en baie lande kyk na hoe Suid-Afrika (lees: die ANC) polities te werk gaan om inspirasie te vind in hul eie integrasiebeleide. Suid-Afrika is daarom ook in staat om ’n redelik goeie antwoord te gee op distopiese doemprofete van weleer. Ek fokus nou spesifiek op George Orwell met Nineteen Eighty-Four en Aldous Huxley se Brave New World, wat die twee mees bekende doemscenario’s voorstel. In Orwell se roman word ’n futuristiese “utopie” voorgestel as ’n plek waar die staat volledig beheer oor ’n mens se totale wese het. Vrye gedagtes en seksualiteit is totaal aan bande gelê. Huxley se weergawe van “vreedsame saambestaan” vergestalt juis die teenoorgestelde: mense moet hul luste laat botvier, alle verantwoordelikhede verwerp en sodoende reduseer hulle hulself tot infantiliteit en kuddegedrag (lyk soos Nederland!).

In Nineteen Eighty-Four word met haat en vrees geregeer, en in Brave New World word gedrag wat by die kudde aansluit, beloon. In albei hierdie samelewings word ’n bepaalde klas mense tot die rand van die maatskappy uitgesonder om in armoede te leef, en hulle vorm die kontras vir die “verligte” utopiste. In beide samelewings word gepoog om romantiese liefde te elimineer, en die idee van ’n familie is ook nie gewens nie. In Nineteen Eighty-Four spreek Orwell sy vrees uit dat boeke verban sal word, en in Brave New World vrees Huxley dat boeke gewoonweg nie meer gelees sal word nie. Orwell vrees dat haat die mensdom se ondergang sal word en Huxley vrees dat liefde die mens se ondergang sal word.

’n Mens kan Suid-Afrika iewers in die middel van hierdie twee strominge plaas. Daar is elemente van albei aanwesig. Internasionaal staan Suid-Afrika bekend vir sy omgee en versoening, maar heelwat burgers weet beter. Vir meer as ’n dekade is die ANC besig om propaganda te maak teen die blankes, en die Naspers-stal publiseer slegs regimevriendelike nuusberigte, met so hier en daar ’n klein anti-ANC beriggie om die indruk te wek dat hulle nie bevooroordeeld is nie. Agter die ystergordyn was daar ook gebruik gemaak van “onafhanklike” bronne om die regime se standpunt en planne te beaam en goed te keur, en Helen Zille is tans besig om presies dieselfde te doen.

Deurdat ’n opposisieparty gebruik word om linkser gedagtes as die ANC te verkondig, is weereens ‘n propagandapunt vir die groot Stalinis Thabo Mbeki. Hiermee kan hy voorgee dat hy te “regs” was en dat die opposisie eintlik nog progressiewer is as hyself, waardeur die tweede fase van sy beoogde rewolusie ’n stap nader gekom het.

Hoe dit ook al sy, die ANC sal sy wil op die bevolking afdwing. ’n Sluwe taktiek wat gebruik word, is die twee-stappe-vorentoe-een-stap-terug metode. Sodra die ANC so onbeskroomd sy (voornaamlik blanke) volksgenote wil vervreem, neem hulle ’n stappie terug om die indruk te wek dat hulle wel blankes se belange op die hart dra. Later probeer hulle weer. Dis net ’n kwessie van geduldig wees. Op dié wyse lê hulle op ’n subtiele manier beslag op alles wat leef en beef in Suid-Afrika. Die linkse Engelse dien as ’n soort katalisator om die oppermag van Thabo te versterk.

Mevrou Zille, wat blykbaar ’n aanhangster van die Black Sash was in die jare toe linkse drome nog onskuldig was, hou haarself blind vir die werklikheid van oehoeroe en die doodgebore konsep van die Afrika-Renaissance. Sy hoef net noord van die Limpopo te kyk om te sien waarnatoe sy oppad is. Vir iemand wat onder Tony Leon gestaan het vir baie jare behoort sy tog te weet hoe korrup en magsdronk die ANC eintlik is.

Wat motiveer haar? Is dit ’n soort Stockholmsindroom dat sy haar gyselnemer begin bewonder? Is dit ’n eiesoortige taktiek om die Zuma-faksie van die ANC klein te kry? Ek weet nie hoe vergesog dit is nie, maar die kans bestaan dat haar Xhosaverheerliking ’n voortsetting van die Boer-Britstryd is met ander middele. Dit wil voorkom asof die Afrikaners begin om ’n alliansie met die Zoeloes te smee, soos belangrike Afrikaners se besoek aan Jacob Zuma ‘n paar dae gelede, en dat sy as teenreaksie kant kies vir die Xhosa’s, die stam wat die groot Engelse Marxiste se harte altyd warm laat klop het.

Miskien is dit haar bedoeling om die Afrikaners in haar party na links te bekeer of anders moet hulle maar vertrek en ’n ander party gaan soek… ’n opvatting wat die Engelse al eeue lank koester en waarvan selfs die sewentiende-eeuse filosoof John Locke melding gemaak het in sy Two Treatises of Government. Waar die “I am English” voorvegters destyds hulself superieur gestel het teenoor die res van die wêreld deurdat hulle geglo het dat die Engelse ’n beter ras was, of ’n beter geloof aangehang het, waan hulle hulself nou voorvegters vir die Marxistiese gelykheidsideaal, maar slegs as jy hul taal en gewoontes oorneem. Die vorm is effens anders, maar die inhoud is dieselfde. Hulle kan hulself nie van hul eie superioriteitswaan bevry nie.

Kom ons hoop dat Zille binnekort sal insien watter fout sy gemaak het deur haar partygenote te vervreem. Nie baie mense wil in haar dapper nuwe wêreld deel wat hongersnood, armoede en ellende in Afrika gebring het nie. Hoewel, hoe wrang die ironie ook mag wees, dit vul ’n mens tog met ’n tikkie leedvermaak om te sien hoe die Ingelse chauviniste besig is om hul eie ondergang te saai sonder dat hulle dit self insien.

’n Mens sou skaars kon glo dat Orwell en Huxley al twee ook Engels was.

Wat maak Helen Zille links?

Wat die huidige verdagmakery teen Helen Zillle betref, sy is op rekord dat die ANC ras weer in Suid-Afrika vooropgestel het (re-racialisation) tot nadeel van die land en is ‘n konsekwente DA-ondersteuner wat ook op rekord is dat sy glo aan gelyke geleenthede vir almal, wit of swart, in ‘n degereguleerde vrye markekonomie. I will not use race as the key criterion for decision-making and resource allocation. There will be objective criteria: for filling posts, for allocating houses, and for all other important decisions. Dat die ineenstorting van die onderwysstelsel ‘n gevolg is van die ANC se rassebeleid waar meriete nie in ag geneem word nie. Dat sy misdaad en veral plaasmoorde as ‘n baie groot probleem sien en die afskaffing van die kommando-stelsel betreurenswaardig vind. Dat sy gekant is teen kommunisme. Wat maak haar links? Dalk dat sy Zuma, Cosatu en die SAKP as links en noodlottig vir die land sien? Dat sy nie genoeg Afrikaans praat nie?

Watter Afrikaanse politici wat ‘n mens jou aan behoort te steur is destyds met die mislukte alliansie na die DA? Dieselfde mense wat Marthinus van Schalkwyk as ‘n leier aanvaar het en voor dit mense soos FW de Klerk en daardie prokureurtjie met die snaakse kop, o ja, Roelf Meyer. Die agteruitgang en latere dekadensie van die Nasionale Party het 10 jaar na 1948 begin en ek het baie van die mense self ondervind. Ek kan nie aan een dink wat ek as kandidaat vir enige iets sou wou sien nie. Nog minder kon enige van ons kultuurfigure soos Van Wyk Louw, Opperman en ander, of enige van ons suksesvolle sakemanne/nyweraars soos Rupert en ander. (Ek verbeel my Jans Rautenbach het ook kommentaar daarop probeer lewer destyds met ‘n rolprent genaamd, Die Kandidaat.)

As hulle ‘n verleentheid was vir mede-Afrikaners, kan ek my voorstel hoe groot die verleentheid soms vir die Progs en Engelse moes gewees het wat skielik die vreemde bedmaats gekry het en omtrent alles waarmee hulle die Afrikaner gestereotipeer het oor die jare, bevestig gekry het. Kan jy vir my een Afrikaner vandag in die DA noem wat regtig die moeite werd is om na te luister?

Wat Helen Zille se man, mnr. Zille genoem hier in die Kaap, betref; hy noem homself ‘n Christen en gaan kerk toe, wat sy Marxisme effe besoedel. Die land is nog vrot van akademiese sosioloë, Afrikaners en Engelse, met bloeiende harte en onrealistiese verwagtinge. Die grootste radikale grondhervormers in hierdie land was die oorspronklike Orania-groep wat, gelei deur ‘n sendeling wat later as akademikus studente meer van die Ou Testament geleer het, Afrikaners probeer oortuig het om afstand te doen van hulle geboortegrond en nog later aan die ANC-President geskryf het hulle groep wil die "brute botsing van belange" so vermy. Vol punte vir alliterasie, maar geen punte vir enige iets anders nie. Geen wonder dat, ‘n intussen meer realistiese, Van Zyl Slabbert, wat van teologie na sosiologie as akademikus beweeg het, en oom Carel dwarsdeur alles vriende gebly het nie, al was ras of kleur een tyd ‘n ernstige punt van verskil.

Die bespiegelinge oor Helen Zille se verhouding met haar man is maar net dit en niks meer nie. Albert Hertzog was met sy Britse vrou getroud tot hy dood is en talle ander openbare figure se liefdeslewens weerspreek hulle uitlatings en oortuigings. Dan Roodt is nou besig om te doen wat Steve Hofmeyr se vyande doen wat wil weet hoekom is hy met ‘n Engelse vrou getroud. Jy kan baie dinge met ‘n taal doen, maar jy kan nie fisies daarmee liefde maak nie en daaroor is die mensdom nie baie puristies nie.

Die spekulasie oor Helen Zille se geheime anti-Afrikaanse agenda sou mens maklik bevestig kon gekry het deur met van Zyl Slabbert of enige ander Afrikaner wat met haar te doen het, te gesels. Ten minste praat sy nie die geradbraakte Afrikaans wat Tony Leon aangeleer het in dieselfde tyd toe hy sy velkleur op plakkate effens verdonker het vir verkiesings hier in die Kaap nie.

Ten slotte, Helen Suzman. Ek sien absoluut niks verkeerd daarmee dat mense haar bewonder nie en sy doen vandag meer deur haar Stigting, en saam met mense soos RW Johnson, om ‘n ware beeld aan die wêreld voor te hou van wat in Suid-Afrika aan die gang is as meeste. In elk geval het John Vorster haar al destyds as opponent bewonder en dit ook gesê.

online free slots

Die dekades van die lang messe

Die Mandela SMS-sage het blankes se saak waarskynlik ’n groot knou toegedien, omdat dit die voorwerp van hoon en spot in die media geword het. Dit het mense ook baie meer lugtig vir gerugte en waarskuwings gemaak, iets wat in die toekoms moontlik ’n duur prys mag hê. Die volgende waarskuwing mag op die werklikheid gegrond wees, maar gaan mense ag slaan daarop of gaan hulle ook dink dat dit ’n blote gerug is? Myns insiens spreek die vrees vir ’n sogenaamde nag van die lang messe, buiten die profetiese of religieuse aspekte daarvan, voorts nie van baie helder denke nie, en onderskat dit die ANC-regime se uitgeslapenheid.

In baie opsigte is die regime in politieke terme veel meer gesofistikeerd as waarvoor ons hulle krediet gee, en veral baie meer gesofistikeerd as die meeste blanke politici. Die afranseling wat die swaksinnige Roelf Meyers van die patetiese Nasionale Party by Kodesa op die lyf geloop het, is sprekend hiervan. Vir die regime om ’n kataklismiese, georganiseerde volksmoord teen blankes te pleeg of aan te spoor in ’n spreekwoordelike nag van die lang messe, sou ’n dom en kru strategie wees.

Dit sal dom wees omdat blankes hulself noodwendig militêr sal organiseer. Dit sal tot ’n burgeroorlog lei soortgelyk aan dié in Kosovo, een wat militêr gesproke vir die regime bitter moeilik sou wees om te beheer. Rewolusies soos dié wat deur die gerugte in die vooruitsig gestel word, het die neiging om hul skeppers te vernietig. Hoe weet die Xhosa-elite dat die moordenaars van blankes nie ook ryk swartes en hul eiendom sal begin teiken nie? Die SANW is in ’n toestand van terminale disintegrasie as gevolg van swak dissipline, ’n gebrek aan bestuur en MIV, met slegs 5% van sy troepe slaggereed. Moontlik sal die Verenigde Nasies moet ingryp om orde te herstel. Nadat orde herstel is of die burgeroorlog verby is, sal die oorblywende blankes waarskynlik vir hul eie veiligheid na ’n spesifieke gebied verskuif moet word, en sal veroorsaak dat ’n volkstaat tot stand kom, iets waaroor die regime geensins entoesiasties is nie.

Die land se ekonomie sal egter in die proses vernietig word, aangesien blanke oorlewendes op groot skaal sal vlug, tesame met hul kundigheid. Kyk mens na die naakte hebsug en kruipende nasionalisering waarmee die regime en sy Xhosa-binnekring blanke bates vir homself toe-eien, is dit allermins wat die Wabenzi sou wou hê. ’n Nag van die lang messe sal ook noodwendig tot die kansellasie van die 2010-sokkerwêreldbeker lei, iets wat ’n geweldige verleentheid vir die Afrosentriese bewind sou wees, om nie te praat van ’n enorme geldelike verlies vir die korrupte lede van die regime wat geldelik deur die toernooi bevoordeel gaan word nie.

Dit is weliswaar moontlik dat bendes lukraak en gewelddadig mag reageer op Mandela se dood, maar ’n kort, bloedige en grootskaalse nag van die lang messe wat deur die regime georganiseer word, is om bostaande redes myns insiens hoogs onwaarskynlik.

Andersyds is dit so dat die regime geen erg het aan die blanke setlaars op sy grondgebied nie. Die president praat van “setlaars wat nog nie vertrek het nie”. Minister Charles Nqakula beveel aan dat diegene wat kla oor misdaad, die land moet verlaat. Stel uself dus in die ANC-regime se posisie. U het twee doelwitte: U wil ontslae raak van ’n ongerieflike minderheid. Ten tweede wil u nie in die proses die gans wat die goue eiers lê en aan u obsene rykdom verskaf, nekom draai nie. Die beste scenario is een waarin die minderheid sélf besluit om landuit te verkas, sonder dat ’n bloedige en ekonomies vernietigende oorlog nodig is. Hoe doen mens dit?

• Blaas misdaad en laegraadse terreur in die geheim aan, maar weier om iets daadwerkliks aan die gevolglike misdaad te doen, sodat die minderheid in vrees en bewing lewe en gevangenes in hul eie huise word. Ontken dan dat die probleem bestaan as hulle daaroor kla en blameer dit op rassistiese persepsies.

• Maak dit duidelik dat statutêre rassediskriminasie teen die minderheid ad infinitum sal aanhou. Sodoende sal die minderheid die gevolgtrekking maak dat daar beroepsgewys bitter beperkte geleenthede vir hulle bestaan en vrywillig emigreer na lande met beter vooruitsigte.

• Wis die minderheid se kultuur, plekname en geskiedenis stelselmatig uit, sodat hulle toenemend ontuis in hul vaderland voel.

• Ontwapen die minderheid om enige moontlikheid van gewapende opstand te verwyder.

• Vervreem die minderheid deur aanhoudend al die land se probleme op die minderheid te blameer.

• Pas gedwonge integrasie toe, waarvolgens plakkers en armes aangemoedig word om op die minderheid se voorstoep te kom woon, selfs in rykmansbuurte en selfs in die enkele gebiede waar die onwelkomes die meerderheid is.

• Terwyl u al die bostaande doen, besig skynheilige praatjies van nasiebou en versoening teenoor die internasionale gemeenskap, sodat hulle nie onraad merk nie.

Die leser het waarskynlik reeds besef dat al die bostaande reeds in Suid-Afrika aan die gang is. Dit is dus heeltemal moontlik dat die regime klaar ’n veldtog van laegraadse etniese reiniging van stapel gestuur het, waarvolgens hy stelselmatig probeer om blankes te verwilder, maar op so ’n subtiele wyse dat hy hom nie internasionale veroordeling op die hals haal nie en nie die ekonomie in die proses totaal vernietig nie, of in ieder geval nie voor die Xhosa-elite hul Switserse bankrekenings volgestop het nie.

Die nag van die lang messe gaan myns insiens waarskynlik nie plaasvind nie, want ons bevind ons reeds in die dekades van die lang messe. Praatjies oor die nag van die lang messe dien slegs om ons aandag van dít wat reeds aan die gang is, af te lei.

shop games free

Oslo se verkragtingskok

In ’n polisiestudie wat in die Noorweegse hoofstad gedoen is, is bevind dat twee uit drie verkragtings deur nie-Westerse immigrante gepleeg word. Die aantal verkragtings toon ook ’n konstante toename. Dit is die eerste studie van sy soort waar misdaadstatistiek aan die hand van etniese oorsprong oorweeg word.

Van die 111 gevalle wat verlede jaar in Oslo aangekla is van verkragting, was 72 van nie-Westerse oorprong, 25 was Noorweegs of Westers en 14 onbekend.

Verkragtingsake in die hoofstad is besig om die hoogte in te klim. Tussen 1999 en 2000 het dit met 40% gestyg en dit is reeds hierdie jaar met 13% hoër.

Nege uit tien gevalle wat aangemeld word, lei nie tot vervolging nie omdat die polisie nie glo dat daar genoeg getuienis bestaan om ’n skuldigbevinding te regverdig nie.

Polisie-inspekteur Gunnar Larsen van Oslo se Moord-en-roof-afdeling sê die syfers is verbasend: Die groeiende aantal verkragtings en skakel met etniese herkoms verteenwoordig ’n duidelike neiging. Larsen wou egter nie spekuleer oor die redes wat daartoe aanleiding gee nie.

Terwyl 65% van die aangeklaagdes vir verkragting van nie-Westerse afkoms is, maak die nie-Westerse bevolking van Oslo slegs 14,3% van die algehele stadsbevolking uit. In 80% van die gevalle is die slagoffers Noorweegse vroue en 20% van immigrante-afkoms.

Larsen meen dat daar geen konteks bestaan om die resultate teen te meet nie omdat hierdie die eerste studie is waarin etniese data van nader betrag word.

"Al wat ek kan sê, is dit in ons ervaring ’n stygende tendens is. Ons sien dit aan die aantal kere wat ons tolke moet gebruik tydens die ondersoeke”, het Larsen bygevoeg.

детская кухня

PRAAG wens Louis Trichardt geluk met oorwinning

PRAAG wens Louis Trichardt geluk met sy oorwinning in die Appèlhof in Bloemfontein waarmee die totalitêre naamsverandering van Louis Trichardt omgekeer word. Nie net is die naamsverandering ondemokraties deur die ANC-oorheersde distriksmunisipaliteit deurgevoer nie, maar ook die anti-Afrikaanse kultuurminister, Pallo Jordan, het enduit volgehou dat hy oor diktatoriale magte beskik om dorpe en stede se name na willekeur te verander.

Louis Trichardt stel ‘n voorbeeld vir die stryd wat die Afrikaner tans teen etniese suiwering en die uitwissing van alle Afrikaanse plekname voer. Daar moet enduit geveg word, hetsy in die hof, hetsy met die verfkwas in die hand, maar nooit mag ons gaan lê voor die aanslag van die Xhosa-oorheersde Afro-fascistiese party wat tans ons land regeer nie. Ook ander dorpe in die Noord-Transvaal en ander dele van die land moet hulself teen naamsveranderings verset. Ons weet dat Jordan steeds van plan is om Pretoria se naam te verander en ‘n geweldige mobilisering gaan nodig wees om die minister in sy magsugtige anti-Afrikaner-venyn te stuit.

Soos die lede van Louis Trichardt se Voorsittersvereniging reeds te kenne gegee het, is die stryd nog nie gewonne nie, want hulle verwag dat die ANC met ‘n verdere aanslag op die dorpenaars sal kom ten einde hul Mugabe-agtige oorheersingspatologie te laat seëvier.

Ons wil terselfdertyd ons teleurstelling met dele van die Afrikaanse media, spesifiek die SAUK en die koerante en tydskrifte in die Nasionale Persgroep uitspreek wat uit hul pad gaan om Afrikaanse name in die land te laat verdwyn deur die lawwe ANC-name vir ons dorpe en stede te gebruik, selfs nog voor hofprosesse en dispute afgehandel is. Afrikaanse koerantredakteurs wat hul eie mense, kultuur, taal en geskiedenis verraai, moet onder die besef gebring word van hul vuige kultuurverraad. Sulke mense verdien die argwaan en die minagting van ons hele volk.

справка форма Фильчаков прокурор