Amanda Gouws se aanval op Afrikaners

ImageAmanda Gouws is een van daardie meeloperintellektuele wat op George Orwell se lys, waaroor Buks van Rensburg elders in dié ruimte skryf, sou voorgekom het. Hulle is bereid om met die maghebber, hetsy ’n linkse, hetsy ’n regse, saam te werk solank as wat hul eie posisie daardeur bevoordeel word.

Soos Gouws onlangs in Die Burger skryf, beskou sy my en ander Afrikaners as “behep met ons eie identiteit”. Ongelukkig is dit juis daardie beheptheid wat vir ons die rykste taal, kultuur en tradisie op die Afrikavasteland geskep het.

Om ’n Afrikaner te wees, is eenvoudig ’n voorreg. Vanaf Charlize Theron wat op die Amerikaanse TV haar Afrikanerskap bely het, tot Victor Matfield en sy Bloubulle wat so pas die Super 14 gewen het, verby Koos de la Rey, Eugène Marais, Van Wyk Louw, Mimi Coertse et al, staan mens eenvoudig verstom oor die hope talent, dapperheid, intelligensie en skoonheid van ons mense.

Ek lei af dat Amanda Gouws saam met Koos Kombuis uit ons volk “bedank” het en kennelik het sy lankal opgehou om enige akademiese publikasies in Afrikaans aan die “University of Stellinbosh” te lewer. Toegegee, ons Afrikaners is nie volmaak nie, maar ten minste produseer ons nie jaarliks honderdduisende moordenaars, kinderverkragters, korrupte politici, diewe en rowers soos u Suid-Afrikaners nie.

Indien Gouws haar Afrikanerskap afgesweer het op grond van enkele politieke insidente op die kampus van die Universiteit van die Noorde waarby die, let wel, Suid-Afrikáánse Weermag in 1984 betrokke was, hoe hanteer sy vandag haar Suid-Afrikanerskap?

As ek ’n Suid-Afrikaner was, sou ek elke dag moes opgooi net deur die daaglikse koerant te lees en te sien wat my volksgenote nou al weer aangevang het. Afgesien van die Colombiane met hul dwelmbaronne en soortgelyke misdaadsyfer, is u Suid-Afrikaners die slegste, luiste, domste, misdadigste spul mense op dees aarde!

Insig het gevou juis omdat dit probeer het om ’n mark onder polities korrekte Suid-Afrikaners te vind. Indien dit maar iets intelligents vir Afrikaners te sê gehad het en nie sulke idiotiese PK twak gepubliseer het nie, sou ons almal dit nog gelees het.

As diegene wat deur die eeue trots op hul taal, kultuur en afkoms was “identiteitsbeheptes” genoem kan word, dan skaar ek my graag in die geledere van Chopin, Proust, Milton, Goethe, Poesjkin et al.

Het Gouws al daaraan gedink dat Suid-Afrikaners dalk minder patologies en krimineel sou opgetree het indien hulle ’n bietjie meer patrioties was en beter geweet het wie hulle is? Die res van Suid-Afrika kan baie by Afrikaners leer.

Ek is egter bevrees, gegewe die standaard van debat onder Suid-Afrikaners wat uit die eindelose herhaling van enkele PK Amerikaanse clichés oor die melting pot en die wondere van multikulti bestaan, het ons baie min van u te leer.

big bad woldДанильченко Харьков

Orwell se lys


ImageKan Afrikaners wat met die seëvierende ANC ten nadele van hul eie mense saamwerk, vergelyk word met Europese meelopers met kommunisme en fascisme?

Daar word dikwels bespiegel dat politieke figure die produkte is van die tyd waarin hulle leef. Joseph McCarthy is geen uitsondering op die reël nie. Dié Amerikaanse senator is vandag steeds, jare na sy dood, ’n berugte figuur in die Amerikaanse politieke landskap. Hy word selfs beskou as die mees onbeholpe senator wat nog in die Amerikaanse Senaat gesit het. Sy misbruik van mag word vandag onthou as die skelwoord “McCarthy-ism” rondgeslinger word in die bekgevegte tussen Amerikaners, of deur ander Westerse politici in Europa.

Om McCarthy beter te verstaan, moet mens miskien met die einde van die Tweede Wêreldoorlog by Potsdam begin. Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het Truman, Churchill en Stalin ’n ooreenkoms by Potsdam onderhandel wat die wêreld ná die oorlog sou orden. Die ooreenkoms het ’n diep kloof tussen die Weste en die Kommunistiese Blok geopenbaar, waarna die Koue Oorlog in 1945 uitgebreek het.

Die Potsdam-ooreenkoms het Europa in ’n Kommunistiese Blok onder Stalin en ’n Westerse gedeelte onder Amerikaans-Britse leiding, verdeel. Duitsland is in twee geskeur, en Westerse en Kommunistiese magte het mekaar uiteindelik oor die muur in Berlyn aangegluur. Die ontploffing van atoombomme deur Rusland in 1949 het ’n histeriese reaksie in die VSA ontlok: Hoe het die Russe, in net vier jaar nadat die Duitsers hulle so verniel het, dit reggekry om atoomwapens te bou? Vandag word dit erken dat hulle inderdaad hulp uit die VSA gekry het. Julius en Ethel Rosenberg, lede van die Amerikaanse Kommunistiese party, het atoomgeheime aan die Russe oorhandig (iets wat Kroestjof in sy memoirs beaam het). Julius en Ethel is in 1953 tereggestel vir hulle moeite, te midde van groot omstredenheid.

Joseph McCarthy was ’n produk van dié paranoïse klimaat. Teen 1950 het McCarthy reeds ’n swartlys opgestel van individue in Amerikaanse staatdepartemente wat hy as simpatiseerders met kommuniste beskou het. Op sy oorspronklike lys was daar 205 name, wat later tot 57 verminder is. Dosyne mense is voor sy senatoriale kommittee gedaag om uitgevra te word oor hulle aktiwiteite.

“Are you now or have you ever been a member of the Communist Party or a member of any organization that is or was affiliated with the Communist Party or have you ever attended an event sponsored by the Communist Party, or signed a Communist Party petition, or attended a Communist Party rally, or read a Communist book?” het McCarthy se komitee gevra, en ’n positiewe antwoord was ’n skulderkenning. Prominente Amerikaners het deurgeloop, hulle werk verloor en is selfs van hulle vriende vervreem, soms net deur ’n vermoedelike assosiasie met ’n derderange kommunistiese organisasie. In die histeriese reaksie teenoor die kommunistiese bedreiging was selfs net ’n skramse assosiasie genoeg om die einde van ’n professionele loopbaan te beteken en om uit beskaafde geselskap verban te word. Dit is wat vandag met “McCarthy-isme” bedoel word.

Maar is dit so eenvoudig?

George Orwell (die skrywersnaam van Eric Arthur Blair), die skrywer van Animal Farm and 1984, was sy hele lewe lank ’n linksgesinde politieke aktivis. Nieteenstaande dat Orwell ’n Eton-matrikulant was, kon sy familie nie bekostig om vir sy tersiëre onderrig te betaal nie. Weens dié omstandigheid, sluit Orwell aan by die Indiese Imperiale Polisie in 1922 en doen hy diens in Burma. Gedurende dié tydperk leer hy om Britse Imperialisme te verafsku en in 1927, met sy terugkeer na Brittanje, bedank hy uit die polisie en word hy ’n skrywer en vryskutjoernalis.

In 1928 vertrek hy Frankryk toe en daar misluk sy vryskutloopbaan. Brandarm werk hy onder andere as ’n arbeider in ’n hotel om geld te verdien. In 1929 trek hy terug Engeland toe en hy baseer sy boek Burmese Days (1934) en sy essays A Hanging (1931) en Shooting an Elephant (1936)) op sy ervaringe as ’n polisieman in die Imperiale polisiediens in Burma. Teen 1936 kry hy ’n kommissie van die “Left Book Club” om armoede in die werkersklas in die noorde van Engeland te beskryf. Dit verskyn in 1937 as The Road to Wigan Pier. Terwyl die eerste helfte van die relaas handel oor die maatskaplike omstandighede onder die armes in die Noorde van Engeland, verteenwoordig die tweede helfte ’n essay deur Orwell waarin hy onverantwoordelike elemente onder linksgesindes skerp veroordeel.

Dit is moeilik om vandag te verstaan in watter mate politieke ideologie veral gedurende die 1930’s onder die invloed van linkse intellektuele was. In Engeland was dit ’n reaksie op die verskrikking van die Eerste Wêreldoorlog, en die woorde “never again” was ’n simptoom van ’n oortuiging dat enigiets beter is as oorlog, selfs ’n versagtende houding teenoor fascistiese leiers soos Hitler en Mussolini. Die intellektuele vaandeldraers van die idee was die “Bloomsbury Group”, ’n groep Engelse intellektuele wat Bertrand Russel en Virginia Woolf ingesluit het. Die groep het Churchill verafsku en het die “paaibeleid” met betrekking tot Hitler ondersteun en intellektueel aanvaarbaar gemaak.

Nieteenstaande die hersiening van geskiedenis sedert die Tweede Wêreldoorlog, het ’n groot meerderheid Engelse intellektuele, en selfs Amerikaanse en Franse intellektuele, ’n beleid van versoening met fascisme bepleit en sterk ondersteun. ’n Uitsondering op die reël was Orwell, wat verstaan het dat fascisme uiteindelik verslaan sou moes word en sy idees rondom revolusies (beide fascisties en kommunisties) het uiteindelik uiting gekry in sy twee beroemde werke: Animal Farm en 1984.

In die 1930’s bevind Orwell hom dus intellektueel ’n uitgeworpene in linkse politiek, maar hy bly deurgaans ’n opponent van fascisme en vertrek selfs Spanje toe, primêr om teen Generaal Franco se fascisme te gaan veg, eerder as om net daaroor verslag te doen. Daar word hy deur die nek geskiet, gaan ses maande Marokko toe om te herstel, en bevind homself eindelik terug in Engeland voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog. Orwell sterf in 1950. Hy was toe 46 jaar oud.

In 1949 besoek Celia Kirwin, ’n werknemer in die Britse buitelandsesakedepartment, Orwell met ’n versoek om ’n lys op te stel van skrywers en ander aktiviste wat nie geskik sou wees om vir die regering te werk nie. In die besonder wou die Britse regering skrywers huur om anti-kommuntiese propaganda te skryf. Orwell se lys is saamgestel ongeveer op dieselfde tyd as wat McCarthy in die Amerikaanse Senaat met sy anti-kommunistiese veldtog bedrywig was.

Orwell se lys is eers in 2003 gepubliseer en bevat 37 name, meestal dié van joernaliste en ander kunstenaars soos byvoorbeeld Michael Redgrave (vader van Vanessa Redgrave) en Charlie Chaplin. Daar word vandag algemeen aanvaar dat sy lys akkuraat was. Elke naam op die lys het behoort aan ’n individu wat op een of ander stadium pro-kommunistiese posisies ondersteun het.

Orwell het egter dieper insigte in die menslike kondisie gehad, in vergelyking met McCarthy. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog, word dit beweer, het Orwell en sy vriende ’n speletjie gehad: Noem die name van bekende Britse politici en sakemanne wat met die Nazi’s sou saamwerk in die geval dat Engeland soos Frankryk beset sou word.

Die houding bewys dat Orwell die politieke instinkte van mense baie goed verstaan het – die mate waartoe mense met ’n vyandige invaller saamwerk, is dikwels verbasend, en is ’n taamlik algemene verskynsel. Individue wat voor die besetting soms hard baklei om dit te verhoed, is dikwels gretig om met die nuwe heersers tydens okkupasie saam te werk. In dié opsig is persepsie van die vyand belangrik. Osama bin Ladin het eenkeer opgemerk dat mense van ’n wenperd hou. As die wenperd jou inval, dan word samewerking met hom maklik gerasionaliseer. Daar is baie voorbeelde hiervan. Die saamwerkers tydens die Nazi’s se besetting van Frankryk, die National Scouts gedurende die Anglo-Boereoorlog, die samewerking wat die wenperd ANC uit Afrikanergeledere in die tydvak 1990-1994 verkry het, en vandag ook in die oorloë in Irak en Afghanistan, waar sommige inwoners van die twee lande gretig met die Westerse alliansie werk, dikwels teen hulle eie mense wat elders besig is om die besetters, wat hulle as Kruisvaarders beskou, aan te val.

Met die Nazi’s se besetting van Frankryk in 1940 het baie bekende Franse besluit om hulleself met die nuwe omstandighede te versoen en om met die Duitsers saam te werk. Die argument onderliggend aan hulle houding was universeel en is wesentlik utilitêr: Vrede is beter as oorlog en samewerking (selfs met die vyand) spaar lewens en hou ’n ekonomie aan die gang wat hongersnood en ander ellendes verhoed.

Dat enige vrede beter is as oorlog, is ’n argument wat die Bloomsbury Group reeds gemaak het en dit het versoening met fascisme gerasionaliseer. In dié opsig staan die Bloomsbury Group se argument lynreg teenoor die houding van ’n Joseph McCarthy gedurende die Koue Oorlog. Hy het enige versoening met kommunisme as verraad beskou. Ook Orwell het versoening met fascisme as ’n groot fout beskou en sy geheime lys bewys dat hy ook versoening met kommuniste met afkeur bejeën het. Maar hy het ook ’n meer siniese houding teenoor diegene gehad wat versoening bepleit het. Gedurende ’n besetting raak dit baie maklik om ’n versoeningsbeleid te rasionaliseer; selfs in Suid-Afrika gedurende die Anglo-Boereoorlog het National Scouts aan die Britse kant hulleself geregverdig deur te pleit dat hulle optrede die oorlog verkort en lewens spaar.

Samewerking met ’n besetter verg dikwels dat saamwerkers gruweldade pleeg teen hulle eie mense of blindelings opdragte uitvoer wat dodelik is vir hulle eie mense. In die Anglo-Boereoorlog het National Scouts aktief gewerk om Boerevroue en kinders in die konsentrasiekampe te sit. In Frankryk het samewerking met Nazi’s beteken dat Franse Jode bymekaar gemaak moes word om na Duitse konsentrasiekampe vervoer te word. Net soos National Scouts die Boerekommando’s as die vyand geïdentifiseer het, het saamwerkers in Frankryk die Franse Weerstandsbeweging as ’n vyand geïdentifiseer en het soms aktief gewerk om die beweging te ondermyn. Terwyl gewone Franse burgers die Duitse besetting meestal verdra het, het hulle nietemin passiewe ondersteuning aan die Weerstand verleen. In dié geval was hulle net soos gewone burgers elders: Die Engelse burgery het die Bloomsbury Group se linkgesinde idees onderliggend aan die “paaibeleidt” verwerp en het oor hulle koppe vir Churchill as eerste minister gekies om teen die Nazi’s te veg.

Soms verstaan gewone mense wanneer dit nodig word om aktief weerstand te bied, eerder as om passief beset te word. Die Franse Weerstandsbeweging het die Duitse besetters aanhoudend aangeval en het ook onthou wie met hulle saamgewerk het. Met die bevryding van Frankryk is Nazi-samewerkers tereggestel; selfs Franse vroue wat met Duitse soldate romantiese verhoudings aangeknoop het, is opgehang of summier doodgeskiet.

Daar is skynbaar geen parallel tussen bostaande historiese gebeure en Suid-Afrika se 1994-verdrag met die seëvierende ANC nie. Sover ons weet, het Afrikaners nooit soos Orwell ’n speletjie gehad om te voorspel wie met die ANC sou saamwerk na ’n oorname nie. Nog minder het niemand soos Orwell of soos McCarthy ’n lys saamgestel om saamwerkers te teiken nie. Maar daar is nietemin ’n paar verrassings. Wie sou kon raai, gemeet aan hulle houdings in die 1970’s en 1980’s, dat soveel Afrikaners vandag versoening sou bepleit en rasionaliseer? En wie sou kon raai dat soveel hulle uiteindelik aan die ANC se kant sou skaar? In dié opsig wonder mens wat versoening dan beteken? Is dit dalk net ’n siniese oorlewingstrategie?

детектор лжи в судеданильченко юрій Харків

Kuberoorlog in Estland

Oor die afgelope paar weke het Estland se regering en staatsdepartemente duur betaal vir hul minagting van die Russiese minderheid in daardie land. Die hele debakel het ontstaan rondom die verwydering van ’n oorlogsmonument uit die Sowjettydvak. Terwyl die Russiese minderheid van ongeveer 300 000 in ’n land van 1,4 miljoen inwoners dit as simbool van hul stryd teen die Nazi’s eer, beskou die Estlanders die monument as die simbool van 50 jaar van Sowjetverdrukking. Die Estlandse regering se poging om die monument te verwyder, vergelyk nogal met die ANC se verwydering van die Standertonse Voortrekkermonument.

Aanvanklik het die Russe betoog, maar later het hulle hulself tot ’n kuberaanval teen die Estlandse staatsdepartemente, die parlement, regering, asook banke gewend. Die aanval wat insgelyks vanuit Rusland gevoer is, het behels dat hordes valse navrae na die staatsdepartemente se webwerwe geloods is. Kort voor lank was hul bedieners so oorlaai met navrae dat die een webwerf na die ander in duie gestort het.

Die aanvalle het die Estlandse staat se funksionereing drasties ingekort. Sommige komentators beweer dat die Estlandse regering meer ekonomiese skade hierdeur gelei het as sou Rusland, in simpatie met die Estlandse Russe, ekonomiese sanksies teen Estland implementeer. Die aanvalle het ook klaarblyklik van rekenaars regoor die wereld gekom.

Vir Afrikaners is hier ’n belangrike les om te leer. In die kubertydperk is regerings uiters blootgestel aan die moontlikheid van kuberaanvalle. Etniese minderhede wat nie hulself tot gewapende stryd wil wend nie, kan ’n regering binne ’n paar uur op hierdie manier op sy knieë bring. Dink byvoorbeeld watter impak sulke aanvalle in Suid Afrika sou hê terwyl daar boonop landwye massastakings deur staatsamptenare gevoer word. In so ’n geval sou Suid-Afrika onregeerbaar wees en sou die ANC effektief  blote inwoners in die Uniegebou wees.

wedding veil with tiaraАлександр Фильчаков Васильевич

Zuma ontken bewerings van buitelandse steun

Image

Jacob Zuma

Die adjunkpresident van die ANC, Jacob Zuma, het deur middel van sy regsverteenwoordiger, Mike Hulley, gereageer op bewerings dat hy geldelike steun van Angolese en Libiese leiers ontvang het ten einde vir president Thabo Mbeki uit die stoel te lig. Volgens Zuma is die bewerings deel van ’n poging om hom te diskrediteer en hy hoop dat die gereg die skuldiges sal vind.

Die Sunday Independent het gister verwys na ’n “uiters geheime” verslag in hulle besit, waarin die bewerings vervat word.

Zuma voer tans ’n veldtog om Mbeki as ANC-voorsitter te vervang ter voorbereiding van die party se nasionale konferensie wat in Desember vanjaar plaasvind.

Minister Ronnie Kasrils het reeds ontken dat die verslag deur die Geheime Diens of Nasionale Intelligensie-agentskap opgestel is. Volgens hom is daar “duister elemente“ wat die huidige politieke klimaat in die land tot hulle voordeel probeer gebruik.

Die “uiters geheime“ verslag waarna die pers verwys, is op 7 Mei anoniem na Cosatu gefaks. Die vakbond het die Nasionale Vervolgingsgesag versoek om die oorsprong van die dokument te ondersoek.

City Press het met anonieme intelligensie-beamptes gepraat wat glo die verslag is opgestel deur ’n verregse faksie wat bande het met buitelandse intelligensie-organisasies.

Polisiebeamptes het verlede week gemeen dat vroeëre bewerings van ’n sluipmoordkomplot teen Zuma ongegrond is en dat hulle beplan om persone in Zuma se entourage hieroor te vervolg. Volgens beamptes van die polisie se misdaadintelligensie-eenheid was dit alles net ’n poging om meer publisiteit vir Zuma te genereer.

тамбов жидкоетопкарго отзыв

Godsdiens nie altyd gesofistikeerd, nugter

ImageNa ‘n paar maande se gewik en geweeg het ek besluit om Richard Dawkins se omstrede The God delusion aan te skaf, hoofsaaklik om te sien of ek saam sal stem met sommige van Dawkins se standpunte. Tot my verbasing is sy betoog meer genuanseerd as wat ek gedink het, en met hierdie boek wil hy juis die vergrype van fundamentalisme van alle gelowe aan die kaak stel. Soos Dawkins dit self stel, as alle teologie op ‘n gesofistikeerde en nugtere wyse beoefen was, sou hy nooit The God delusion geskryf het nie.

In die eerste hoofstuk beskryf hy die waarheid agter die Deense spotprent-massahisterie wat nogal aandag verdien. Die hele opstand is veroorsaak deur twee imams wat asiel in Denemarke verkry het. Hulle het die twaalf spotprente – wat eintlik nogal heel gematigd was – aangedik met verhale oor die Deense regering wat Moslems sleg behandel. Tesame met die spotprente het hulle drie ander prente toegevoeg wat as beledigend ervaar mag word vir Moslems, wat niks met die spotprenttameletjie te make het nie. Een daarvan was ‘n foto van ‘n man met ‘n baard en ‘n plastiese varksnoet op sy neus. Hierdie foto was egter ‘n koerantfoto wat op op ‘n Franse dorpie tydens ‘n kermis geneem is, waar die betrokke persoon ‘n kompetisie gewen het vir die persoon wat die beste ‘n vark se snorkgeluide kon na-aap.

Die imams het sowat die hele Moslemwêreld afgereis en hierdie dossier met spotprente en anti-Deense propaganda aan almal uitgedeel. Hierdie aksie het gesorg vir die nodige ellende soos kerke wat afgebrand word, ‘n miljoendollarlosprys vir diegene wat die spotprenttekenaar sou vermoor (terwyl daar twaalf tekenaars was), proteste met "God bless Hitler" (geen idee hoe hulle die verband tussen Denemarke en Jode lê nie), "slag vyande van Islam", ensovoorts. Selfs in Nigerië is kerke afgebrand en ‘n swart Moslem het ‘n halssnoermoord op ‘n swart Christen toegepas. Die Moslemwêreld het van die Deense regering ‘n verskoning geëis, sonder om te besef dat die media in Westerse lande los van die staat funksioneer.

En dan kry ons mense soos dr. Leopold Scholtz wat vir ons in Die Burger probeer oortuig het dat Westerlinge diegene is wat nie tolerant is teenoor Moslems nie.

Let wel, die boosdoeners was imams wat in Denemarke asiel verkry het.

оборудование для мойкиФильчаков

Afrika-grense nie meer van belang nie

Image

John Tesha

Die Instituut vir Sekerheidstudies het op  25 Mei ‘n seminaar in Pretoria aangebied oor die “Verenigde State van Afrika.” Die Afrika-unie se parlement gaan in Julie vanjaar in Akkra oor dieselfde kwessie vergader.

Volgens dr John Tesha van die Afrika-forum is oop grense in Afrika nie iets om te vrees nie. Hy het verwys na Wes-Afrika, waar grense reeds geruime tyd vrylik oorgesteek kan word, sonder ‘n toeloop van mense na Nigerië, die rykste land in die streek. Dieselfde geld ten opsigte van Oos-Afrika en Kenia.

Die Afrika-forum is saamgestel uit oudregeringsleiers uit Afrika wat tot ontwikkeling op die vasteland probeer bydra.

Mnr George Mukundi van Kenia wat tans in Suid-Afrika werk, meen vreemdelingehaat kan groter eenheid in Afrika egter beduiwel. Daar word nou gedink aan drie opsies om eenheid op die vasteland tot stand te bring:

  • Meer ekonomiese samewerking om eenheid te verstewig voordat daar aan die politieke aspekte gedink word.
  • ‘n Nuwe struktuur vir Afrika met ‘n uitvoerende president (die breinkind van kolonel Ghaddafi).
  • Versterking van die AU se bestaande strukture sodat daar ‘n losse federale eenheid tot stand kom.

Volgens mnr Oziaz Tungwara, wat vir Afrimap in Zimbabwe werk, sal ‘n verenigde Afrika konkrete resultate moet lewer om mense te oortuig. “As dit my ouma in Zimbabwe kan help om haar geweefde maandjies in Durban te verkoop, is dit ‘n goeie ding.”

мыльные наборыОлександр Фільчаков прокурор

UK Schools divided on race

A remarkable picture of how Britain is ‘sleepwalking’ towards US-style segregation of schools along racial lines is highlighted today by government figures that reveal many towns are developing schools that are overwhelmingly white, Asian or black.

A majority of pupils in many areas of the country – particularly in deprived former mill towns in the north of England – have little contact with children from different ethnic backgrounds, even though they live in close proximity.

[…]

According to the Department for Education and Skills, Blackburn with Darwen council, recently the subject of a BBC Panorama documentary on the parallel lives led by different communities, is one of the most divided boroughs. Four secondary schools out of nine there attract more than 90 per cent of their pupils from just one community.

The Tories last night outlined a dramatic plan to reverse the segregation – setting targets to ensure white and Asian pupils are educated together at any academies set up in northern towns such as Blackburn.

David Willetts, the shadow education secretary, told The Observer: ‘There are towns which have been divided into two where social, ethnic and religious divisions are all aligned and create enormous tensions. Schools in these towns are becoming more and more segregated. One way to tackle them is, if you’re creating an academy, you set a target that it should take its students from both communities.’

His remarks came after new government figures illustrate the recent warning by Jack Straw, the Commons leader and MP for Blackburn, that people are ‘breathing the same air but walking past each other’.

In Straw’s borough, there are three overwhelmingly white schools – Darwen Vale High (95.5 per cent white), Darwen Moorland High (91.6 per cent white) and St Bede’s Roman Catholic High (96.3 per cent white). The segregation is matched on the other side of the racial divide. At Beardwood High, 94.5 per cent of pupils are Asian. Just 2.5 per cent of the school’s pupils are white. Only one school in the borough reflects the ethnic breakdown of a community whose population is 70.5 per cent white and 26.5 per cent Asian. Of the pupils who go to Witton Park High, 71.7 per cent are white and 26.6 per cent are Asian.

The position in Bradford, scene of race riots in 2001, is not much better. Of 28 secondary schools, 10 have 90 per cent or more pupils from one community.

Bradford’s population is 62.8 per cent white and 32.7 per cent Asian. At Ilkley Grammar School, 93.8 per cent of pupils are white, with just 2.3 per cent from the city’s Asian community. Of the pupils attending Belle Vue Boys’ School, 95.6 per cent are Asian and just 1.2 per cent are white.

Stephen Byers, a former schools minister, told The Observer: ‘These figures show that in parts of the country we are sleepwalking towards the segregation of schools on racial grounds. With no public debate, we are enshrining division and discrimination at an early age. Separate communities are growing up alongside each other with little or any common point of reference.

‘As a result people, living in neighbouring communities could for all intents and purposes be on a different planet from each other. If we want to see the development of an inclusive and healthy society, this is an issue that needs to be addressed and not simply ignored.’

Experts say there are many reasons why pupils tend to flock to schools dominated by their own community. Faith schools, for instance, are unlikely to attract many pupils from across the ethnic divide.

Ted Cantle, who wrote the landmark ‘parallel lives’ report following the 2001 riots in Burnley, Oldham and Bradford, told The Observer: ‘There is some evidence that once a school starts to divide it does reach a tipping point where one side or the other feels this school is no longer for them.’

Simon Burgess, professor of economics at Bristol University, said: ‘If you compare segregation in schools with the ethnic segregation in the neighbourhoods around that school then the segregation in schools is higher than that in the surrounding neighbourhoods.’

London – and to a lesser extent Birmingham – presents a more positive picture. Tim Brighouse, the capital’s schools ‘tsar’, said: ‘London has always been a place where waves of people have gone to over the years.’

Alan Johnson, the Education Secretary, said the government was tackling the problem. ‘This is exactly why we are bringing in a new duty to promote community cohesion. Faith schools and also non-faith schools will have to undertake action to enhance community cohesion. This can involve twinning and sharing teachers so that this kind of problem can be tackled.’

 

медицинские справки москваФильчаков прокурор

Die dood van Insig

Na aanleiding van Dan Roodt se stuk, Is die Afrikaner steeds koning? merk ek ook die volgende propagandatruuk in die Naspersstal op oor die dood van die blad Insig. Hulle probeer hierdie week in een van die media nog die laaste bietjie bloed uit hierdie oorlede glanspropagandablad tap. Die trant van die lykskouing was dan dat Insig van kant gemaak is omdat daar te min intelletuele breine onder die Afrikaner is wat werklik ‘n waardering vir artikels van hoogstaande inhoud het.

Reg van die begin van die publikasie van Insig was dit tog, selfs net met die optel en vinnige deurblaai by ‘n winkelrak, duidelik dat die inhoud van die tydskrif op ‘n taamlike blatante wyse die leser wou laat glo hoe wonderlik die reénboognasie en die huidige politieke orde is. Die meerderheid Afrikaners het tog nooit ingekoop in die twak van die reënboognasie nie.

Kan iemand wat geskool is in die sosiologie aan my die verskynsel verduidelik waarom die persoon wat aan die naakte keiser vertel hoe mooi hy geklee is tydens die proses van die leuen ook vir homself lieg? Of werk dit in die gange van Media24 so dat dit deel van die gepeupel wat daar werk se posbeskrywings is om nie vir hulleself te mag dink nie? Die magte in daardie organisasie moet tog weet dat Insig misluk het omdat  hulle  teikenmark nie die pêremis wat hulle vir ons as vye wil opdien sal eet nie.

Word hulle betaal om vir hulleself te lieg of het hulle nou maar deur die jare die domste neute in die pakkie as joernaliste getrek? Dis nogal wêreldvreemd van sulke dom joernaliste om te glo dat hulle ‘n invloed op mense wat vir hulleself dink kan uitoefen.

КОРТЫ НА МОСФИЛЬМОВСКОЙАлександр Фильчаков Васильевич

Africa’s universities collapsing

[…] 

Africa’s best universities, the grand institutions that educated a revolutionary generation of nation builders and statesmen, doctors and engineers, writers and intellectuals, are collapsing. It is partly a self-inflicted crisis of mismanagement and neglect, but it is also a result of international development policies that for decades have favored basic education over higher learning even as a population explosion propels more young people than ever toward the already strained institutions.

The decrepitude is forcing the best and brightest from countries across Africa to seek their education and fortunes abroad and depriving dozens of nations of the homegrown expertise that could lift millions out of poverty.

The Commission for Africa, a British government research organization, said in a 2005 report that African universities were in a “state of crisis” and were failing to produce the professionals desperately needed to develop the poorest continent. Far from being a tool of social mobility, the repository of a nation’s hopes for the future, Africa’s universities have instead become warehouses for a generation of young people for whom society has little use and who can expect to be just as poor as their uneducated parents.

“Without universities there is no hope of progress, but they have been allowed to crumble,” said Penda Mbow, a historian and labor activist at Cheikh Anta Diop who has struggled to improve conditions for students and professors. “We are throwing away a whole generation.”

As a result, universities across Africa have become hotbeds of discontent, occupying a dangerous place at the intersection of politics and crime. In Ivory Coast, student union leaders played a large role in stirring up xenophobia that led to civil war. In Nigeria, elite schools have been overrun by violent criminal gangs. Those gangs have hired themselves out to politicians, contributing to the deterioration of the electoral process there.

In Senegal, the university has been racked repeatedly by sometimes violent strikes by students seeking improvements in their living conditions and increases in the tiny stipends for living expenses. Students have refused to attend classes and set up burning barricades on a central avenue that runs past the university.

In the early days, postcolonial Africa had few institutions as venerable and fully developed as its universities. The University of Ibadan in southwest Nigeria, the intellectual home of the Nobel Prize-winning writer Wole Soyinka, was regarded in 1960 as one of the best universities in the British Commonwealth. Makerere University in Uganda was considered the Harvard of Africa, and it trained a whole generation of postcolonial leaders, including Julius Nyerere of Tanzania.

And in Senegal, Cheikh Anta Diop, then known as the University of Dakar, drew students from across francophone Africa and transformed them into doctors, engineers and lawyers whose credentials were considered equal to those of their French counterparts.

[…]

Today, nearly 60,000 students are crammed on a campus with just 5,000 dormitory beds. Renting a room in Dakar is so expensive that students pack themselves into tiny rooms by the half dozen.

[…]

The graffiti-scarred dormitories, crisscrossed by clotheslines, look more like housing projects for the poor than rooms for the country’s brightest youths. A $12 million renovation of the library modernized what had been a musty, crowded outpost on campus into a modern building with Internet access. But technology does not help with its most basic problem: it still only has 1,700 chairs. Students study in stairwells and sprawled in corners.

In a chemistry lab in the science department, students take turns carrying out basic experiments with broken beakers and pipettes.

Equally frustrated are the professors, many of whom could pursue careers abroad but choose to remain in Senegal. Alphonse Tiné, a professor of chemistry, said he struggled to balance his research with the demands of teaching thousands of students.

[…]

The disarray of Africa’s universities did not happen by chance. In the 1960s, universities were seen as the incubator of the vanguard that would drive development in the young nations of newly liberated Africa, and postcolonial governments spent lavishly on campuses, research facilities, scholarships and salaries for academics.

But corruption and mismanagement led to the economic collapses that swept much of Africa in the 1970s, and universities were among the first institutions to suffer. As idealistic postcolonial governments gave way to more cynical and authoritarian ones, universities, with their academic freedoms, democratic tendencies and elitist airs, became a nuisance.

When the World Bank and International Monetary Fund came to bail out African governments with their economic reforms—a bitter cocktail that included currency devaluation, opening of markets and privatization—higher education was usually low on the list of priorities. Fighting poverty required basic skills and literacy, not doctoral students. In the mid-1980s nearly a fifth of World Bank’s education spending worldwide went to higher education. A decade later, it had dwindled to just 7 percent.

Meanwhile, welcome money flooded into primary and secondary education. But it set up a time bomb: as more young people got a basic education, more wanted to go to college. In 1984, just half of Senegal’s children went to primary school, but 20 years later more than 90 percent do.

And more of those children have gone on to high school: Africa has the world’s highest growth rate of high school attendance. Abdou Salam Sall, rector of the Cheikh Anta Diop, said 9,000 students earned a baccalaureate in Senegal in 2000, entitling them to university admission. By 2006 there were more than twice that. The university cannot handle the influx. Its budget is $32 million, less than $600 per student. That money must also maintain a 430-acre campus, pay salaries and finance research.

Even those lucky enough to graduate will have difficulty finding a job in their struggling economies. As few as one third of African university graduates find work, according to the Association of African Universities.

Governments and donors in some countries are starting to spend more on higher education. The World Bank chipped in for Cheikh Anta Diop’s library renovation, and a coalition of foundations called the Partnership for Higher Education in Africa has pledged $200 million to help African universities over the next five years.

цены на бани из брусалобановский александр игоревич класс

Is die Afrikaner steeds koning?

ImageSedert 1994 is verbete pogings aangewend om die Afrikaner uit die SA geskiedenis uit te skryf, Afrikaans en die Afrikaneridentiteit te onderdruk en ons stelselmatig na die rand van die openbare lewe te verdryf. Onlangse verwikkelinge toon egter dat dié strategie besig is om te faal. In ’n hoë mate lyk dit asof die besef besig is om te terug te keer dat die Afrikaner die sleutels van Suid-Afrika se toekoms in sy hand hou.

Waarop grond ek so ’n stelling? Onlangs was ek ’n paneellid by die Mail & Guardian se debatsaand oor Bok van Blerk se “De la Rey”-lied. Dié koerant was natuurlik in die tagtigerjare die belangrikste mondstuk van die linkse beweging wat uit die buiteland gefinansier is en uiteindelik geseëvier het om die ANC en SAKP aan bewind te plaas. Daarom is dit nogal ’n belangrike barometer van die verskuiwende magspersepsie in die land as die M&G ’n onskuldige Afrikaanse liedjie oor ’n Boeregeneraal belangrik genoeg ag om vir hul kwartaallikse debatsaand in aanmerking te kom.

Ook die ander Engelstalige media is besig om minder in verwondering na die meteoriese opgang van die Xhosas en hul swartbemagtigde miljardêrs te staar en kennis te neem van wat in Afrikaans bespreek word. Enkele weke gelede is ek juis toegelaat om oor Afrikanervervreemding in die Sunday Times geskryf.

Maar verreweg die belangrikste aanduider van die Afrikaner se hermobilisering om sy regmatige plek in landsake in te neem, is te vinde in die toestand van amperse paniek wat daar by die redaksies van sommige Afrikaanse koerante in die Naspersstal heers. Terwyl Die Burger en veral Beeld streng sensuur handhaaf oor menings wat die hele suiweringsprojek teen ons bevraagteken, word dit tans op ’n negatiewe manier belig in die vorm van verbete propaganda-artikels wat die publiek wil oortuig van die minderwaardigheid van Afrikanerskap, ons historiese skuld, asook ons morele en selfs godsdienstige plig om biologies, taalkundig en kultureel met die “reënboognasie” te versmelt.

Donderdag braak professor Amanda Gouws van Stalinbos gal oor Afrikaners in Die Burger en vandag is dit FW de Klerk se broer se vorige vrou, Nina Overton-de Klerk wat ons in Beeld oproep tot ideologiese suiwerheid. Kenmerkend van elke linkse revolusie in die geskiedenis, asook ’n paar regse revolusies, is die aandrang op ideologiese suiwerheid.

Die opskrif van Overton se stuk in Beeld se By sê alles: “As Afrikaners met die mond seën en in hul binneste vloek”. Die gedagte is dat dit nie genoeg is vir die Afrikaner om die huidige revolusie te ondergaan, sy instellings soos skole, universiteite en museums, asook sy landbougrond, af te staan nie. Ons moet ons eie ondergang met oorgawe en blydskap beleef! Soos dienaars van Baäl wat in ’n beswyming rondom die goue kalf dans, moet ons uiterlik en innerlik die geloof van transformasie en Afrikanerselfmoord aanneem.

Teenoor Overton wat meen dat mens tegelyk polities korrek en Afrikaner kan wees, staan die meer ekstreme standpunt van Amanda Gouws wat meen dat die Afrikaner ’n “breër identiteit” moet verkry  en soos sy self reeds gedoen het, geheel en al van homself afstand doen. Wat hierdie “breër identiteit” sou wees, word nooit vir ons gedefinieer nie, maar mens kan aanneem dat dit ’n soort Afrosentriese Britsheid soos dié van Mbeki moet wees.

’n Eeu gelede is die Afrikaner deur die Engelse verguis omdat hy kwansuis dom en agterlik sou wees. Vandag is dit die Engelse in dié land of diegene wat Engels praat wat grotendeels dom en agterlik is terwyl ons nou op morele gronde aangeval word.

Die vraag is egter: waarom die intense behoefte om die Afrikaner af te kraak, sy selfvertroue te knak en hom as die monster van die geskiedenis voor te stel? Wel wetende dat ons die meeste onder die Britse Ryk gely het, net soos ons tans die ergste gebuk gaan onder die uiters gewelddadige Afro-revolusie wat die Xhosas en hul bondgenote (waaronder natuurlik die Britte wat steeds vanuit Londen die toutjies trek) op ons losgelaat het.

Maar natuurlik wéét almal dat die karikatuur wat daar van die Afrikaner gemaak is deur die Angel-Saksiese media en wat ons eie Naspers maar net navolg, net dít is: ’n karikatuur, ’n oordrywing, ’n stuk onwaarheid wat deur Britse joernaliste op die eiland en vanuit Johannesburg en Kaapstad die wêreld ingestuur is. Almal bly egter steeds, soos Gustav Venter redelik onlangs geskryf het, “geïntimideer deur die skrander, taai, vindingryke Afrikaner”. Vandaar die volgehoue propaganda, die onophoudelike sielkundige oorlog wat nou ook deur die vyand se meelopers in ons eie taal teen ons gevoer word. Nie omdat die Afrikaner so “dom en agterlik” is nie, maar omdat ons gevrees word! Die Britte, die Xhosas, die pas bekeerde liberaliste en linkses wat Naspers se koerante vol skryf, vrees ons komende opstand teen hierdie korrupte, onregverdige orde. Soos Van Wyk Louw dit in sy beroemde versetvers gestel het:

Julle is die oorheersers en júlle die vertrappers
van ons wat sterk is, maar magteloos verneder;
julle maal ons soos koring; julle eet ons soos brood.
…
Daarom moet julle tot needrigheid genees word,
gebreek word deur ons in ons magtige opstand
tot eenvoudig vreugdes, tot die heilige lye,
tot ’n nuwe onmiddellikheid van die heldere aarde;

Dis reeds duidelik, veral ná Bok van Blerk se “De la Rey”-lied die land soos ’n storm getref het, dat Afrikaner se “magtige opstand” reeds met ons is. Dis iets wat met liedere en patriotiese gevoelens begin het en stadig maar seker besig is om stoom op te bou. Dit borrel en prut veral op die internet, maar landwyd word vergaderings gehou waar ons mense hul misnoeë en hul frustrasies uitspreek, en waaroor die SAUK of Naspers nooit sal berig nie. Doodswyg het in 1968 teen die HNP gewerk, maar in die tydvak van selfone en skootrekenaars het mens nie meer ’n drukpers of TV-kanaal nodig om te kan kommunikeer nie.

Teenoor Winnie Mandela se barbaarse slagkreet, “Met ons vuurhoutjies en ons halssnoere, sal ons die land bevry” staan die hedendaagse Afrikanerslagspreuk: “Met ons selfone en ons skootrekenaars sal ons onsself bevry”.

Deur hul lafhartige vrese en kleingeestige beledigings, spreek ons vyande eintlik ’n vorm van erkenning uit. Hulle erken dat ons dié belangrikste volk in dié wêrelddeel is, sonder wie se drif en skeppende ywer daar nooit ’n Suid-Afrika sou gewees het nie. Selfs al is ons doeltreffend en met groot sinisme gestroop van alle politieke, ekonomiese en kulturele mag, bly ons ’n faktor.

Dis tyd dat ons moed skep uit dié “negatiewe erkenning” wat toenemend rojaal op ons uitgestort word, sy dit dan deur mindere geeste soos Amanda Gouws of Nina Overton-de Klerk.

Stel dit so: indien ons so min, onbenullig en deur die tyd agtergehaal was as wat almal voorgee, sou niemand dit nodig geag het om oor ons kommentaar te lewer nie.

подъемникидляшиномонтажа

Фильчаков прокуратура харьков

Blogs replacing blackboards

Blogs are replacing blackboards as Singapore moves high-technology into its classrooms as teaching tools, newspapers reported Wednesday.

Under the FutureSchools@Singapore programme, blogs, video-conferencing, tablet PCs, podcasts, 3-D software and interactive whiteboards will be available for learning, The Straits Times reported.

Five schools in the city state have been selected to pioneer the use of innovative teaching methods that harness info-communication technologies (ICT), the education ministry confirmed in a press release.

Tech-savvy Singapore, one of Asia’s most wired nations, aims to set up 15 such schools at primary and secondary levels by 2015.

"ICT tools such as immersive virtual environments and educational games will be used to enhance learning," the ministry statement said.

"These schools will push the frontiers of teaching and learning practices by harnessing ICT at a school-wide level," it added.

The first five schools, including a new primary that will start its student intake next year, will integrate ICT into their curriculum over four years.

Despite the new tools, the schools will stay focused on the core goals of education, planning lessons around the national curriculum and preparing students for national exams, the ministry said.

The selected schools will also study how the use of technology affects the students’ cognitive, emotional and social development, it said.

липецк режущийФільчаков Олександр Васильович

Elective genitoplasty on the rise

One of the world’s most prestigious health journals has lashed a fast-growing trend in the United States and Britain for "designer vaginas," the tabloid term for cosmetic surgery to the female genitalia.

The fashion is being driven by commercial and media pressures that exploit women’s insecurities and is fraught with unknowns, including a risk to sexual arousal, the British Medical Journal (BMJ) says.

Known as elective genitoplasty, the surgery usually entails shortening or changing the shape of the outer lips, or labia, but may also include reduction in the hood of skin covering the clitoris or shortening the vagina itself.

Anecdotal evidence suggests that the practice is spreading fast in the United States as well as in Britain, but the picture is unclear, the BMJ says.

Not only is there a disturbing lack of data about the phenomenon, there has been negligible assessment about surgical after-effects — and almost zero reflexion as to whether a labial "problem" exists in the first place, the BMJ says angrily.

In 2004-5, 800 "labial reductions" were conducted by Britain’s state-run National Health Service (NHS), more than a doubling of the figure of six years earlier. Other operations were carried out by the private sector, although the full figures are unknown.

The authors of the article, London gynaecologist Sarah Creighton and clinical psychologist Lih Mei Liao, conducted their own small-scale probe into why women sought this surgery.

"Our patients sometimes cited restrictions on lifestyle as reasons for their decision," they say.

"These restrictions included inability to wear tight clothing, go to the beach, take communal showers or ride a bicycle comfortably, or avoidance of some sexual practices.

"Men, however, do not usually want the size of their genitals reduced for such reasons. Furthermore, they find alternative solutions for any discomfort arising from rubbing or chaffing of the genitals."

Patients who sought genitoplasty "uniformly" wanted their vulvas to be flat and with no protrusion, similar to the prepubescent look of girls in Western fashion ads, they found.

"Not unlike presenting for a haircut at a salon, women often brought along images to illustrate the desired appearance," say Creighton and Liao. "The illustrations, usually from advertisements or pornography, are always selective and possibly digitally altered."

Plastic surgery to the labia carries risks, for this zone carries nerve fibres that are highly sensitive and are a key pathway of sexual arousal, the article warns sternly.

"Incision to any part of the genitalia could compromise sensitivity," it says.

The BMJ piece suggests genitoplasty is a classic example of where commercial, media and social pressures artificially create a problem, fuel concern over it and then put forward a solution for it.

"There is nothing unusual about protrusion of the labia," it says.

"It is the negative meaning that makes it into a problem — meanings that can give rise to physical, emotional and behavioural reactions, such as discomfort, self-disgust, perhaps avoidance of some activities and a desire for a surgical fix."

купит справку о болезниФільчаков Олександр Васильович прокурор

The Sampson Option

‘All the world’s a stage," observes Jacques in As You Like It, "and all the men and women merely players." No sphere of human life is more theatrical than politics. And seldom has the world’s political stage seemed more Shakespearean than it does today. To judge by the number of bodies that currently litter it, we appear to be nearing the end of Act V of The Tragedie of King George.

By the concluding scenes of Shakespeare’s greatest political tragedies – Hamlet, Julius Caesar, King Lear and Macbeth – nearly all the principal characters lie dead. So it is with King George, the tragic tale of a simple, unworldly fellow who ascends the throne of a great empire, responds heroically to an unprovoked attack, but then wreaks havoc by turning from retaliation to pre-emption.

The latest corpse to slump lifeless beneath the proscenium arch is that of Paul Wolfowitz, who last week finally resigned as president of the World Bank. As one of the principal architects of the Iraq War when he was United States deputy secretary of defence, Mr Wolfowitz was always going to be subjected to intense scrutiny in his new job.

His decision to award his girlfriend, Shaha Riza, promotion and a pay-rise was, to say the least, ill-judged, especially in the wake of his own vociferous campaign against Third World corruption.

Another central character has taken the political equivalent of slow-acting poison. Tony Blair, King George’s most loyal foreign ally, is not quite dead yet – indeed, he appears intent on delivering his final monologue in all the major capitals of the globe – but he is not long for the political world.

Think back to 2003, when the decision to invade Iraq was taken. One after another, the politicians who most strongly supported the decision have been ousted from office. The Spanish premier José Maria Aznar was one of the earliest casualties in March 2004. Leszek Miller, the man who took Poland into the war, did not last much longer. Their Italian counterpart Silvio Berlusconi went down this time last year.

As in Julius Caesar, the fault is not in the central characters’ stars, but in themselves. George W Bush’s dominant character traits, his decisiveness and tenacity, at first appeared to be strengths. But once he had been convinced by his advisers that the attacks of 9/11 furnished a pretext for the overthrow of Saddam Hussein, these became weaknesses.

As in Macbeth, King George was soon "in blood stepp’d in so far" that turning back seemed no more attractive than wading onward. Remember: the corpses that litter this stage can already be counted in the tens, if not the hundreds, of thousands.

And, as in King Lear, the whole catastrophe has stemmed from a fatal confusion at the outset between the true and the false, enemy and friends. Lear succumbs to the flattery of the ugly sisters, Regan and Goneril, and casts out the blunt but honest Cordelia (not to mention the straight-talking Kent). The mistaken identity in the tragedy of King George was that of the real enemy in the post-9/11 War on Terror.

It is almost certain that the 19 hijackers hailed from Saudi Arabia (15), the United Arab Emirates (2), Egypt (1) and Lebanon (1). The chief architect of the plot, Osama bin Laden, was also a Saudi. Contrast this list of countries with the list of members of the "Axis of Evil" identified by President Bush in his famous speech of January 2002 as "regimes that sponsor terror [and] threaten America… with weapons of mass destruction": North Korea, Iran and Iraq. President Bush was quite right to target Afghanistan in the immediate aftermath of 9/11, since the Taliban regime was sheltering al-Qaeda’s leadership. But the decision to overthrow Saddam was one of history’s great non sequiturs.

The real enemy in the Global War on Terror is not the Axis of Evil but the Axis of Allies. Today, the countries most likely to produce another 9/11 are not Iran, much less North Korea, but countries long regarded as (after Israel) America’s most reliable allies in the Greater Middle East. Step forward Saudi Arabia (almost certainly still the biggest source of funding for radical Islamists) and Pakistan (very definitely their one-stop shop for nuclear weaponry).

There is, in short, a twist in this tale. Before the curtain can fall on The Tragedie of King George, we need at least three more scenes to decide the fates of three crucial characters – the only principals still left standing aside from King George himself.

First, we need a scene in Israel. Since the failure of the war against Hezbollah in Lebanon, Prime Minister Ehud Olmert’s popularity has been in free fall. His current approval rating is around 2 per cent, by comparison with which King George is a pop idol. Somehow, despite the resignation of his foreign minister, Mr Olmert is still clinging to political life. But he surely cannot last much longer. What happens next will be crucial, for if Binyamin Netanyahu returns to power, the probability of a military confrontation with Iran goes up above 50 per cent.

Remember, Mr Netanyahu is on record as comparing the Iranian President, Mahmoud Ahmadinejad, with Hitler. "It is the year 1938," Netanyahu recently declared, "and Iran is Germany." I suspect his private views are not so very far removed from those of the renowned Israeli military historian Martin van Creveld, the professor of military history at the Hebrew University in Jerusalem.

Van Creveld is deeply pessimistic about Israel’s future, menaced on one side by an increasingly violent and fissiparous Palestinian population and on the other by a would-be nuclear Iran. But he expects his country at least to go down fighting.

"We possess several hundred atomic warheads and rockets and can launch them at targets in all directions," van Creveld declared in an interview in September 2003. "We have the capability to take the world down with us. And I can assure you that this will happen before Israel goes under."

Then we need a scene in Saudi Arabia. Here the key figure is Prince Bandar bin Sultan bin Abdul Aziz al Saud who, as Saudi ambassador to the United States, was one of the leading advocates of the attack on Iraq. Since October 2005 he has been back in Riyadh as Secretary-General of the National Security Council, where he is said to be lobbying hard for another attack: this time (you guessed it) on Iran.

Finally, the action needs to shift eastwards to Pakistan, where it is the future of General Pervez Musharraf that hangs in the balance. Eight days ago, 40 people died in rioting in Karachi, apparently as a result of attempts by pro-government forces to discourage a rally by disgruntled lawyers, who have been incensed by Musharraf’s decision to oust the head of the Supreme Court.

After eight years of his military dictatorship, Pakistan’s democratic forces are stirring. But watch out: these include the Islamist coalition known as the Muttahida Majlis-e-Amal. And the recent violence also has an ethnic dimension, pitting Mohaijirs against Pashtuns.

You thought this play was nearly over. Like many an audience at Stratford, you were starting to shift in your seat. But in truth Act V has only just begun. With war looming between Iran and Israel, and Pakistan on the brink of an upheaval that could well end with Islamists in power in Islamabad, the worst bloodshed has yet to come.

I fear, in the words of the immortal Bard, that you have not yet had your fill:

"…Of carnal, bloody, and unnatural acts,

Of accidental judgements, casual slaughters,

Of deaths put on by cunning and forc’d cause,

And, in this upshot, purposes mistook

Fall’n on the inventors’ heads

Niall Ferguson is Laurence A Tisch Professor of History at Harvard Universityалазанская долина вино белоеданильченко юрій броніславович

US named unknown Dutch company

Foreign Minister Maxime Verhagen has said in a letter to parliament that Vlemmo NV does not exist as far as he knows. This company was named by US authorities as a link between Iraq and Osama bin Laden.

On or around 25 July 2002, the Office of the Under Secretary of Defense for Policy (OUSDP) of the US gave a briefing entitled ‘Assessing the Relationship Between Iraq and al-Qaida’. This alternative intelligence report wrote that Osama Bin Laden’s al-Hijra Company had contacts with the Netherlands-based company Vlemmo NV, which was allegedly involved in the purchase by Iraq of military equipment, Verhagen confirmed.

But "the company Vlemmo is unknown in the Netherlands," according to the minister. "The company has never been registered with the Chamber of Commerce in the Netherlands and is also not known to the tax service. That the company may have served as a front for illegal arms trade with Iraq is equally unknown to me."

The 2002 OUSDP report was made public last month by the chairman of the US Senate’s defence committee, Carl Levin. "The contents of the intelligence report has only become known to me following the recent publication of the document," said Verhagen.

The minister had been asked to react by Socialist Party (SP) MP Harry van Bommel. Verhagen has now sent the OUSDP report to the Lower House. Parts of it have been rendered illegible by the US authorities.

Verhagen comments that apparent differences of opinion between US authorities on the possible connections between Iraq and Al Qa’ida "are an internal US matter." Apart from this, he wishes to "once again stress that the justification for intervention in Iraq for the Netherlands did not lie in the possible involvement of Iraq in terrorism, but in non-compliance with the UN Security Council resolutions."

super slots no deposit bonusДанильченко Юрий прокурор