Mandela-kinders takel mekaar oor geld

Nelson Mandela se kinders is hard aan die baklei oor die inkomste wat hul naam aan hulle mag verseker, en dit terwyl die oud-president nog nie sy laaste asem uitgeblaas het nie.

‘n Lid van die Mandela-familie het Maandag aan die Dispatch-koerant gesê Mandla Mandela sal uit die familie “uitgesluit” word as oudpres. Mandela sterf.

“Hy het in 2011 die oorskot van Madiba se kinders van Qunu na Mvezo gesteel omdat hy geweet het dat Mandela saam met sy kinders begrawe wil word en dat dit sy diamantveld sal wees,” het die familielid aan die koerant gesê.

Mandla Mandela, die amptelike hoof van die Madiba-stam en ‘n ANC-LP, het die oorskot van drie familielede in Qunu laat opgrawe en hulle twee jaar gelede weer in Mvezo begrawe. Mandla het Sondag in ‘n verklaring gesê hy is “ongelukkig verplig” om hom tot die hof te wend. “Die manier hoe ons hierdie saak hanteer is teenstrydig met ons gebruike en ‘n diep teleurstelling vir my oupa en sy voorvaders,” het Mandla gesê.

Die hofgeding sou Maandag in die Oos-Kaapse hooggeregshof in Mthata hervat het.

‘n Dringende interdik is Vrydag aan 16 lede van die Mandela-familie, gelei deur Mandela se oudste dogter Makaziwe (60), toegestaan wat Mandla verplig het om die oorskot na Qunu terug te bring.

Die drie familielede wie se oorskot geskuif is, is Mandela se oudste seun en Mandla se pa Makgato Mandela wat in 2005 oorlede is; Mandela se eerste dogter Makaziwe wat as ‘n baba in 1948 gesterf het; en Mandela se tweede seun Madiba Thembekile wat in 1969 in ‘n motorongeluk oorlede is.

Mandela, wat steeds in ‘n kritieke toestand in ‘n Pretoriase hospitaal is, het vroeër aangedui dat hy saam met sy familie in Qunu begrawe wil word.

Mandla voer egter aan dat Mvezo, waar hy ‘n multi-miljoenrandse hotel oprig, die geboorteplek van die Mandelas is en dat dit van geskiedkundige belang is.

‘Rassisme’: Suid-Afrika se grootste industrie

Volg Manfred Delport op Twitter en Facebook.

Daar is ‘n grappie wat tans per epos versprei word, wat meer as ‘n greintjie waarheid bevat. ‘n Swart seuntjie vra naamlik vir sy ma: “Mamma, wat is die demokrasie?” Sy ma antwoord toe dat demokrasie die swart meerderheid toelaat om te stem vir ‘n regering, wat dan vir hulle huise bou en allerhande toelaes betaal, vir die wit belastingbetaler se rekening. Die seuntjie vra dan vir sy ma of die witmense wat al die belasting betaal, dan nie kla daaroor nie. “Ja”, antwoord die ma, “en dít noem mens rassisme.”

Dikwels-denkbeeldige rassisme kan letterlik enige iets beteken. So, byvoorbeeld, vind Makaziwe Mandela die mediabelangstelling in haar vader se komende dood “rassisties.” Nugter weet hoe sy by dáárdie gevolgtrekking beland het, maar daar het julle dit: Dis rassisties vir Agence France-Presse om kameras buite die Pretoriase Harthospitaal op te stel.

Sou sy reg wees, is dit wel vreemd hoe goed rassisme vir sogenaamde slagoffers van rassisme vir Makaziwe Mandela en die res van die Mandelas was. Was dit nie vir hul professionele slagofferstatus nie, was die spul Mandelas eintlik maar net nog ‘n versameling ondergemiddelde onbenulliges, en hierby sluit ek Nelson Mandela in.

Alhoewel almal, selfs president Obama oor die naweek, telkens na die mitiese “legacy of Madiba” verwys, is dit geensins duidelik wat daardie nalatenskap presies sou wees nie. Hy is vir 27 jaar toegesluit vir ‘n mislukte terreurkomplot, iets wat in ander lande selfs met die dood strafbaar is. Hy kon weliswaar vroeër vrygelaat gewees het, maar het deurgaans geweier om geweld af te sweer. Op Kodesa was dit ander mense, Cyril Ramaphosa en Joe Slovo, onder andere, wat die meeste van die onderhandelings gevoer het, en ná een ondergemiddelde termyn as president, met Thabo Mbeki wat in werklikheid die land agter die skerms regeer het, het Mandela met sy miljoene gaan aftree.

Ek vra dus weer: Wat presies, buiten om op dikwels-mitiese rassisme te teer en daaruit skatryk te word, is Mandela se nalatenskap presies? Die antwoord is eenvoudig: Mandela, wat al deur ‘n swart Amerikaanse skrywer as iemand van slegs gemiddelde intelligensie beskryf is, is eintlik maar bloot ‘n professionele slagoffer van dikwels-mitiese wit rassisme.

Dit is nie vergesog om te sê dat Suid-Afrika se grootste nywerheid nie die mynbou of landbou is nie, maar eerder muntslanery uit denkbeeldige blanke rassisme en die uitbuitery van professionele swart slagofferstatus. Dít is dan stellig ook Mandela se enigste ware nalatenskap: Hy was bloot ‘n leidende figuur onder professionele swart slagoffers.

Presies hierdie verskynsel, dié van professionele slagoffers van apartheid of rassisme, kan mens op die ganse ANC en al wat ‘n SEB-begunstigde is, van toepassing maak. Wit skuldgevoelens was nog altyd groot geld. Voor 1994 het Skandinawiese donateurs tou gestaan om geld te skenk wat deur professionele slagoffers soos Allan Boesak opgeslurp en verduister is. Swart ekonomiese bemagtiging is eweneens niks anders as ‘n reuse-afpersingskema om munt te slaan uit die denkbeeldige nalatenskap van apartheid, oftewel denkbeeldige wit rassisme nie. Maatskappye word gyselaar gehou en gedwing om aandele te oorhandig, anders is hulle “rassisties”.

Wanneer mens bostaande snap, wanneer jy besef dat denkbeeldige wit-op-swart rassisme eintlik ‘n geweldige groot industrie in Suid-Afrika en in ander plekke soos Amerika se kranksinnige linkse universiteite is, kry jy ‘n gans en al ander perspektief op dinge. Wanneer die rektor van die Universiteit van die Vrystaat, Djônnitin Jansen, byvoorbeeld te velde trek teen denkbeeldige blanke rassisme, is hy eintlik besig met selfbemarking, en regverdig hy sy aanstelling as rektor, iets wat hy kwalik op meriete sou kon verkry het. Wanneer Makaziwe Mandela teem dat die pers rassisties is, gaan dit in wese ook nie oor rassisme nie, maar is dit ook ‘n vorm van advertensie vir haar beroep as professionele slagoffer van rassisme, wat deur naïewe blankes opgevreet word en wat dan hul beursies gretiglik oopmaak om een of ander misplaaste skuldgevoel te probeer besweer. Daar is talle ander voorbeelde van hoe hierdie industrie bemark word, vanaf die Belydenis van Belhar, tot by bykans al wat ‘n rubriek in ‘n Nasperspublikasie is.

Gaan jy as blanke toelaat dat jy deurlopend bedrieg en belieg word deur hierdie industrie? O, nee, wag. Dit sou mos rassisties wees om jou daarteen te verset

Volg Manfred Delport op Twitter en Facebook.

Zuma kritiseer gebrek aan vordering in Midde-Ooste

Suid-Afrika is bekommerd oor die gebrek aan vordering in die Midde-Ooste se vredesproses, het pres. Jacob Zuma Saterdag op ‘n mediakonferensie gesê.

“Ons is van mening dat blywende vrede in die Midde-Ooste nie moontlik sal wees sonder om ander probleme in die streek aan te spreek nie,” het hy op ‘n mediakonferensie in Pretoria gesê.

“Ons is bemoedig deur die positiewe stappe wat jy [Barack Obama] geneem het om die langstaande beperkings te verslap.”

Zuma het vroeër gesê Obama het Afrika op die regte tyd besoek.

“Ons is vandag baie bly om saam met jou te werk aan ‘n gemeenskaplike doel van die uitbreiding van handel en verhoudinge tussen die twee lande,” het Zuma op ‘n mediakonferensie gesê.

“Mnr. President, jy besoek Afrika op die regte tyd… Ons sal graag wil sien dat jy in die Suid-Afrikaanse ekonomie belê tot wedersydse voordeel.”

Jeugontwikkeling is ‘n sleutel-fokusgebied, het Zuma gesê.

Duisende het intussen weer op Tahrir Plein in Egipte se hoofstad saamgedrom vir hul beplande massa-optog om die afdanking van die land se president, Mohammed Morsi, te eis.

Inwoners wat Morsi opponeer het die nag op die plein deurgebring.

Dié plein was ook die fokuspunt van die betogings wat die voormalige leier, Hosni Moebarak, omvergewerp het.

Volgens die uitsaaier word betogings ook by die presidensiële paleis in Kaïro en die res van Egipte verwag.

Die optog volg presies ‘n jaar nadat Morsi as president ingehuldig is mbv Amerikaanse steun. Onder Morsi het onverdraagsaamheid teenoor godsdiensminderhede waaronder Koptiese Christene, met rasse skrede toegeneem.

Die organiseerders van die optog beweer dat meer as 22 miljoen mense reeds ‘n petisie onderteken het, wat ‘n beroep doen op die staatshoof om sy amp neer te lê.

Obama probeer sy beeld red met Mandela-verering

Pres. Barack Obama het nie besoek gebring aan oudpres. Nelson Mandela in die hospitaal nie.

Obama het egter Mandela se tronksel op Robbeneiland besoek om hulde te bring aan sy held.

Negatiewe publisiteit tuis in die VSA oor viktimisering van konserwatiewe politici deur die Amerikaanse inkomstediens op aanbeveling van die Obama-administrasie, die PRISM-meeluisteringskandaal wat EU-lande insluit en aanvalle deur onbemande tuie op burgerlikes sowel as Amerikaanse burgers, het die Amerikaanse president se beeld erg aangetas.

Ontleders meen sy besoek aan Suid-Afrika en ophemeling van Mandela is daarop gemik om sy swak beeld in die VSA en die wêreld tans te probeer red.

Obama hoop sy besoek sal bykomende betekenis dra aangesien die bejaarde oudpresident steeds in ‘n kritieke toestand in die hospitaal is. Madiba is drie weke gelede met ‘n herhalende longinfeksie in die hospitaal opgeneem.

Obama het die naweek gesê Mandela se “morele moed is ‘n inspirasie vir hom”.

Die Ahmed Kathrada Stigting het die naweek bevestig dat dié struggle-veteraan die president van die VSA na die eiland sal vergesel, nadat die Stigting eers gesê het hulle dra geen kennis van Obama se voorneme om die ou tronksel weer te gaan besigtig nie.

Kathrada (84) het sedert sy vrylating uit die tronk reeds talle amptelike afgevaardigdes, popsterre, politici en staatshoofde na die eiland vergesel.

Hy het ‘n vonnis van 18 jaar op die eiland uitgedien nadat hy saam met ander anti-apartheid-aktiviste soos Mandela, Walter Sisulu, Raymond Mhlaba en Andrew Mlangeni gevonnis is.

“Die stryd hier… Madiba se morele moed, die land se historiese oorgang na vryheid en demokrasie is ‘n inspirasie vir my en ‘n inspirasie vir die wêreld,” het Obama op ‘n mediakonferensie in Pretoria gesê.

“Dit is steeds [‘n inspirasie] in soveel streke wat verdeel is deur konflik, sektariese dispute, geloofs- en etniese oorloë.”

Obama het gesê Amerikaners se gedagtes is met die Mandela-familie.

Mandela is drie weke gelede met ‘n herhalende longinfeksie in die hospitaal opgeneem.

“Die triomf van Nelson Mandela en die land praat met iets diep in die menslike gees,” het Obama gesê.

Obama het met lede van Mandela se familie vergader.

Winnie val Zuma aan oor destydse besoek

Oudpres. Nelson Mandela se vorige eggenoot, Winnie Madikizela-Mandela, het pres. Jacob Zuma se besoek aan die bejaarde struggle-ikoon vroeër vanjaar, kwaai gekritiseer.

Sy het verwys na die besoek wat afgevaardigdes van die ANC vroeër vanjaar aan die afgetakelde leier afgelê het.

“Ek kan nie verduidelik hoe baie die familie seergemaak is nie. Dit was een van die mees onsensitiewe dinge wat enigiemand kon doen,” het sy Sondag aan die Britse ITV-nuusstasie gesê.

Die familie het destyds ook hul woede oor die omstrede besoek uitgespreek; veral omdat ‘n verdere video oor die besoek uitgereik is.

‘n Storm het losgebars oor dié beeldmateriaal waarin ‘n broos en uitdrukkingslose Madiba uitgebeeld word, terwyl hooggeplaastes in die ANC laggend om hom gesels.

Die ANC het destyds ook aantygings dat die beeldmateriaal van die besoek gebruik is om die party te begunstig, ten sterkste ontken.

Die video het veral op sosiale netwerke fel kritiek ontlok, en baie kykers het gevoel die bejaarde ikoon se waardigheid is deur die uitsending aangetas.

Mandela (94) is op die oomblik steeds in ‘n kritieke, maar stabiele toestand in die hospitaal nadat hy meer as drie weke gelede opgeneem is.

‘Mandela een zachte man? Hij kon geweldig boos worden’

Hélène Passtoors is een van de weinige landgenoten die kan zeggen dat ze Nelson Mandela persoonlijk heeft gekend.

Ik heb Mandela voor het eerst ontmoet tijdens zijn eerste reis naar Europa, in 1990. Later is hij ook eens komen praten in het Europees Parlement, en heb ik hem voor het eerst echt gesproken. Wat me van die ontmoeting vooral is bijgebleven, is zijn geweldige geheugen. ‘En, hoe gaat het met het kleine meisje?’, vroeg hij aan mij. Hij had het over mijn kleindochter, die twee maanden na mijn arrestatie geboren is. Mandela herinnerde zich dat nog.

Zoals hij van duizenden mensen nog dingen wist waarvan ik dacht: hoe kan die man dat in godsnaam allemaal onthouden? Ik vermoed dat het te maken heeft met zijn grote belangstelling in mensen. Hij groette iedereen die hij tegenkwam, en hield met iedereen een gesprekje. En altijd had je het gevoel dat het oprecht was. “Drie jaar geleden heb ik hem voor het laatst gezien.

Ik vond het een moeilijk moment. Ik was uitgenodigd voor een feest, samen met een vijftigtal andere ex-politieke gevangen van wie de meesten met hem op Robbeneiland hadden gezeten. Hij deed nog wel alsof, maar je kon goed zien dat hij ze niet meer herkende. Voor een zo trotse, menslievende mens moet dat heel hard zijn. “Trots is het eerste woord dat in me opkomt als ik aan Mandela denk. Zo herinner ik me een ontmoeting tussen Mandela en Bill Clinton. Mandela lag toen onder vuur omdat hij net Castro en Kadhafi had ontmoet.

Maar voor Clinton daarover iets had kunnen zeggen, nam Mandela zelf het woord. Hij zei dat voortaan niemand hen nog zou zeggen wie hun vrienden waren. ‘En niemand gaat ons nog zeggen wat wij moeten doen of denken.’ Dat was typisch Mandela. Iedereen denkt dat hij zo’n lieve zachte man was, maar dat was hij absoluut niet. Hij kon geweldig boos worden, ook in onderhandelingen. Als Mandela nee zei, dan was het nee.

“Als president heeft hij niet heel erg veel gerealiseerd. Hij had dan ook een missie die veel verder ging dan alleen maar het heil van zijn land. Ik denk dat het hem om discriminatie in het algemeen te doen was. Hij wilde systemen die op discriminatie gebaseerd zijn bannen uit de héle wereld. Dat vond hij denk ik een belangrijkere missie dan Zuid-Afrika regeren. Of hij in die missie geslaagd is? Ik heb daar mijn twijfels over. De mentale gevolgen van de kolonisatie werken volgens mij nog altijd na, ook bij links, dat zich vandaag nog altijd zeer paternalistisch tegenover Afrika durft te gedragen.”

Belgische bekent dat ze mee verantwoordelijk was voor dodelijke aanslag

Voor het ANC van Nelson Mandela streed in de jaren tachtig onder meer Hélène Passtoors, een Belgische moeder van vier. Passtoors zegt dat ze mee verantwoordelijk was voor de dodelijkste aanslag uit de geschiedenis van het ANC. Bij de zogenoemde Kerkstraat-bomaanslag in Pretoria vielen in mei 1983 negentien doden en circa tweehonderd gewonden. Dat schrijft De Morgen zaterdag.

De 71-jarige Passtoors ontkende destijds alle betrokkenheid. In werkelijkheid was haar aandeel in deze operatie groot. Zo deed ze het prospectiewerk en reed ze met de bomauto vol explosieven van Swaziland naar de plek van de aanslag. Passtoors ging bijna vier jaar achter de tralies op beschuldiging van terrorisme. De impact van de aanslag was volgens Passtoors echter veel groter dan voorzien.

“De bom was door een technische storing te vroeg afgegaan”, vertelt ze in De Morgen. “Daardoor zijn er behalve militaire ook burgerslachtoffers gevallen. Bovendien hadden we de kracht van de explosieven wat onderschat.”

“Pas in 2001 heb ik die hele kwestie kunnen loslaten”, aldus Passtoors. “In dat jaar heeft de Waarheidscommissie me amnestie verleend.

De Commissie oordeelde dat het een aanval was op een militair doelwit, het hoofdkwartier van de luchtmacht. De aanval was niet gericht op burgers.”

Belgische biecht dertig jaar later rol in bloedige ANC-aanslag op Hélène Passtoors praat voor het eerst openhartig over haar strijd. Voor het ANC van Nelson Mandela streed in de jaren tachtig ook Hélène Passtoors, een Belgische moeder van vier. In een openhartig gesprek met De Morgen vertelt Passtoors vandaag hoe ze mee verantwoordelijk was voor de dodelijkste aanslag uit de geschiedenis van het ANC.

Bij de zogenoemde Kerkstraat-bomaanslag in Pretoria vielen op 19 mei 1983 negentien doden en circa tweehonderd gewonden. Passtoors (71) ontkende destijds alle betrokkenheid. In werkelijkheid was haar aandeel in deze operatie groot. Zo deed ze het prospectiewerk, en reed ze met de bomauto vol explosieven van Swaziland naar de plek van de aanslag. Passtoors ging bijna vier jaar achter de tralies op beschuldiging van terrorisme. De impact van de aanslag was volgens Passtoors echter veel groter dan voorzien. “De bom was door een technische storing te vroeg afgegaan”, vertelt ze vandaag.

“Daardoor zijn er behalve militaire ook burgerslachtoffers gevallen. Bovendien hadden we de kracht van de explosieven wat onderschat. U moet weten: het was de allereerste autobom van het ANC.” In het interview vertelt Passtoors nog hoe ze, ondanks de heldenstatus die ze in ons land genoot, jarenlang gekweld werd door twijfels. “De volgende dag heb ik tv-beelden van de aanslag gezien. Dan besef je nog meer dat je meegewerkt hebt aan de oorlog in al zijn afschuwelijkheid. Ik heb er nog jaren nachtmerries van gehad. En twijfels. De vraag of deze aanslag wel gerechtvaardigd was, bleef me al die tijd bezighouden. “Pas in 2001 heb ik die hele kwestie kunnen loslaten. In dat jaar heeft de Waarheidscommissie me amnestie verleend. De Commissie oordeelde dat het een aanval was op een militair doelwit, het hoofdkwartier van de luchtmacht. De aanval was niet gericht op burgers. De getuigenis van een kolonel die als gevolg van de aanslag blind was geworden, was daarbij cruciaal. Hij heeft zelf aan de Commissie, dus in het openbaar, gezegd dat het een aanval op een militair doelwit was, en dat het om die reden een legitieme aanval was.”

 

Nechama Brodie manipuleer misdaadstatistiek om Steve Hofmeyr verdag te maak

Tans woed daar ‘n polemiek rondom Steve Hofmeyr se uitspraak: “My stam sterf. Soos vlieë. Ons sterf teen ’n ongekende tempo. En dít in vredestyd.”

Vandag in Rapport word Hofmeyr aangeval en ‘n artikel op die internet deur ‘n onbekende liberale joernalis, Nechama Brodie, klakkeloos aangehaal. Brodie werk glo vir Africa Check, ‘n organisasie wat sy beginsels soos volg uiteensit:

“Africa Check is a non-partisan organisation that exists to fact-check claims made in the public arena, impartially and fairly, and publish the results. We also aim to spread the culture and enable the practice of fact-checking among the wider journalistic community.”

Onder andere word Africa Check deur mnr. George Soros se Open Society Foundation for South Africa befonds. Ons weet dat George Soros ook van die “kleurrevolusies” in Oos-Europa befonds het en oor die algemeen die buitelandse beleid van die Amerikaanse Demokratiese Party ondersteun.

‘n Mens wonder nou wat die belang van Africa Check en George Soros is om plaasmoorde en haatmisdade wat teen blanke Afrikaners in ons land gepleeg word, as “nie so erg nie” en “eintlik normaal” voor te stel?

Nechama Brodie haal die 2012-slagoffers-van-misdaad-opname aan waarin 35% van alle huishoudings geglo het dat “misdaad sedert die vorige periode gestyg het”.

Kennelik is vrees vir geweldsmisdaad ‘n reële probleem in Suid-Afrika. Maar in haar artikel kom Brodie tot die groteske gevolgtrekking dat: “Public figures like Hofmeyr, who disseminate grossly misleading information about crime patterns, only serve to contribute to this underlying fear. In addition, such misinformation creates or entrenches existing racial divisions and perpetuates an unfounded fear and hatred of other races.”

Met ander woorde: Steve Hofmeyr is eiehandig verantwoordelik vir die vrees vir misdaad in Suid-Afrika! Nie die moordenaars, verkragters en ander geweldenaars waarvan ons elke dag in die media lees nie.

Nêrens in enige van Hofmeyr se uitsprake het hy al ooit rassehaat gepredik nie. Ons weet egter dat die Universiteit van die Witwatersrand ‘n instelling is wat oor jare heen Afrikanerhaat gepredik het. Trouens, enkele jare gelede was ek teenwoordig by die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie se kantore in Parktown, Johannesburg toe ‘n Wits-professor, ‘n Indiërvrou, ten aanhore van die hele vertrek vol mense gesê het: “Afrikaners het miljoene swartes onder apartheid vermoor.”

Miljoene. Omdat ek gedink het my ore bedrieg my, het ek gevra dat sy dit moet herhaal, wat sy toe gedoen het en sommer vir die effek in trane uitgebars het. Vergelyk dit met die 7 000 mense wat die skatting verteenwoordig van ‘n bekende linkse aktivis, Max Coleman, wat in 1997 ‘n verslag by die Waarheids- en versoeningskommissie van Biskop Desmond Tutu ingedien het.

Afrikaners het “miljoene” swartmense doodgemaak, maar nou kom nog ‘n Wits-verbonde instelling soos Africa Check en beweer dat die graad van moord, verkragting en geweld wat ons tans verduur, so min of meer normaal is.

Soos gewoonlik die geval is, het die Nasperskoerant, Rapport in Steve vat ‘n kans oor wit moorde vandag die kant van Brodie en Wits bo dié van Steve Hofmeyr en die Afrikanerslagoffers gekies. Enigiets wat ‘n Afrikaner verdag maak of afkraak, sal altyd simpatie by Rapport wek.

Wat was Steve Hofmeyr se “fout”, indien dit hoegenaamd ‘n fout was? Steve het bloot die aanname wat al die links-liberale kommentators in die land maak, naamlik dat “alle rassegroepe ewe veel misdaad pleeg en ewe veel daaronder ly” eerbiedig! Daarom het hy beweer dat daar min of meer al genoeg blankes doodgemaak is “om ‘n sokkerstadium vol te maak”.

Waarom is dit ‘n billike afleiding om te maak? Indien daar 50 000 mense per jaar sedert 1994 vermoor is, beteken dit ná 19 jaar dat daar bykans 950 000 moordslagoffers in die land was, dus meer mense as wat in Rwanda vermoor is!

Omdat blankes 9% van die bevolking uitmaak, sou dit beteken dat 9% x 950 000 = 85 500 mense. Dis min of meer ‘n stadion vol, miskien nie heeltemal Soccer City se volle kapasiteit nie, maar dis ‘n aardige klomp mense om vermoor te word.

Brodie en ander wil egter beweer dat daar minder as 50 000 mense per jaar vermoor is, waaroor hier onder meer. Maar tot dusver het Steve eintlik bloot die liberale logika gevolg: “Ons is almal dieselfde en pleeg almal moord teen dieselfde tempo.”

In haar artikel kom Brodie met ‘n splinternuwe bewering vorendag en dit is dat die moordsyfer vir blanke slagoffers eintlik baie laer is as vir die res van die bevolking. Trouens, slegs 1,8% van alle moorde word op blankes gepleeg.

Waarop grond sy haar bewering? Op ‘n enkele opname wat deur die Suid-Afrikaanse Polisiediens self – met ander woorde geen onafhanklike liggaam nie – gedoen is! Daardie opname is gegrond op ‘n steekproef van 1378 moorddossiere waaruit die ras van die slagoffers wel duidelik geblyk het. Toe PRAAG egter ‘n jaar gelede saam met ‘n ander Afrikaanse organisasie by die SA Polisiediens aansoek gedoen het om moordstatistiek waarin die ras van slagoffers aangedui word, is daar vir ons gesê dat “sulke inligting nie bestaan nie”.

Word daar vir ons iets weggesteek? Kan ons die Polisiediens vertrou? Ons weet dat vele polisiemanne in die nuwe Suid-Afrika korrup, onbevoeg of selfs krimineel is. Van hulle pleeg misdade in uniform met hul eie dienspistole soos onlangs op Naboomspruit gebeur het! Agterna word hulle nie eens geskors nie; hulle word bloot van ander wapens voorsien.

Dieselfde orgaan vir George-Soros-propaganda, Rapport, skryf egter uit die pen van Zelda Jongbloed die volgende op 30 Maart vanjaar:

“Die afgelope week het ons van die parlement skokkende statistieke gekry, soos dat polisie-geweld die afgelope dekade met meer as 300% toegeneem het; dat een uit elke vyf polisielede by misdadigheid betrek word; dat die polisie betrek word by eise van R800 miljoen wat spruit uit aanrandingsake en R1,1 miljard wat spruit uit skietvoorvalle.

“In die laaste twee jaar het eise in siviele sake teen die polisie verdubbel tot R14,8 miljard.

“Soveel as 41% van burgers sê hulle vertrou nie die polisie nie, terwyl 35% doodbang is vir die polisie, dieselfde mense wat hulle teen misdadige skobbejakke moet beskerm.”

Duidelik is Nechama Brodie een van die 59% van mense wat wel die polisie “vertrou”. Daar is egter omstandigheidsgetuienis wat daarop dui dat die polisie misdaadstatistieke manipuleer of selfs vervals.

Ek het ‘n ruk gelede ‘n gesprek met ‘n vrou in Pretoria gehad wat in haar huis aageval en aangerand is, darem nie verkrag nie. Sy is egter herhaaldelik gedreig dat hulle die snellers gaan trek en dit was ‘n baie traumatiese ervaring. Die vrou het maande lank gesukkel om die saak aangemeld te kry en moes uiteindelik bes gee toe die polisie dit nie wou aanvaar nie. Die rowers het haar ‘n “white bitch” genoem, iets wat die polisie nie in haar verklaring wou sien nie.

Die gebruik van die term “white bitch” kwalifiseer die insidente om in Amerikaanse terme ‘n “haatmisdaad” genoem te word. Dit is ironies dat Suid-Afrika alle Amerikaanse rasseterme soos “regstellende aksie”, “rassisme”, SEB (die plaaslike ekwivalent van “minority procurement”) oorgeneem het, maar nie “haatmisdaad” nie. Is dit omdat haatmisdaad in Suid-Afrika gewoonlik swart-op-wit is?

Ek weet van ten minste een geval waar nog ‘n gewapende roof op ‘n moord uitgeloop het. Toe is dit deur die polisie geregistreer as ‘n huisbraak met ‘n sterfgeval “aan natuurlike oorsake”! Die Vryheidsfront se woordvoerder oor justisie, Pieter Groenewald, sê hy glo nie eens die statistiek wat in die parlement verskaf word nie, “tensy dit geoudit word”.

Maar Nechame Brodie aanvaar die polisie se eie statistiek, asook hul eie steekproef van 1378 moorddossiere as die reine waarheid. Daarmee poog sy, haar George-Soros-ondersteunde vereniging en Rapport om Steve Hofmeyr tot leuenaar te maak.

Die getuienis rondom ons sê vir ons dat die moordkoers baie hoër as die amptelike syfers moet wees. Elkeen van ons ken mense wie se familielede vermoor is of het self sulke vriende of familie. Met gevorderde wiskunde sou ‘n mens seker ‘n opname kon doen om te bepaal hoeveel blankes al deur moord geraak is en dit met die polisie se statistiek vergelyk.

Die regering weier om enige rassestatistiek oor moord bekend te maak; PRAAG het twee jaar gelede daarvoor gevra en die polisiediens beweer hulle het nie sulke statistiek nie. “Ons maak mekaar dood,” dus is “ons” almal ewe skuldig.

Vanoggend het ek probeer kommentaar lewer op Rapport se artikel op die koerant se webblad, maar ná ‘n rukkie is dit verwyder. Wat gaan hier aan? Rapport pas sensuur toe om Steve Hofmeyr swart te smeer en Nechama Brodie te beskerm!

Op dieselfde kommentaarafdeling op die Rapport-werf verskyn die volgende aanhaling deur Sunette Bridges, wat teen elfuur vanoggend nog nie deur Rapport se ywerige sensors verwyder is nie (volgens ‘n meer onlangse twiet van Sunette het Rapport dit wel intussen verwyder):

“In die tydperk 1 Mei tot 27 Junie 2013 was daar 124 “swart-op-wit”-aanvalle op 202 slagoffers!

  • 38 van ons mense is vermoor, 9 is verkrag en daar was 35 plaasaanvalle in 58 dae! …en julle wil in statistieke praat?
  • Vanaf 1 Januarie 2013 tot 27 Junie 2013 het ek 230 “swart-op-wit”-aanvalle aangeteken.
  • 97 blankes is deur swart mense vermoor.
  • 3 ander het permanente breinskade en 1 is verlam.
  • 17 vroue en 2 mans is verkrag – in meeste gevalle deur ‘n hele bende!
  • Daar was 102 plaasaanvalle en 30 mense is tydens hierdie aanvalle vermoor! …en dít in 178 dae!”

Bridges skryf verder: “In een hele jaar is een swart man deur ‘n blanke man aangeval met ‘n gholfstok by ‘n gholfbaan en vir drie weke moes ons in die media lees en hoor van hierdie rassistiese aanval! Nog NOOIT is daar na ‘n enkele “swart-op-wit”-aanval verwys as rassisties nie! Julle berig nie eers oor 20% van hierdie aanvalle nie, maar gryp na elke moontlike geleentheid om die feite te weerlê. Julle stilswye is een van die grootste redes waarom dit onverpoosd voortduur! Sedert Steve se gewraakte skrywe is NOG 5 van ons mense vermoor en vandag is daar geen enkele berig oor een van hierdie moorde in Rapport nie. Slegs hierdie berig waarmee julle poog om vir ons te vertel die maan is van kaas gemaak! ‘n Mens weet nie of jy moet lag of huil nie… maar ek weet van 5 gesinne wat verseker nie vandag lag nie…”

Oor statistiek en die kwantum van aanvalle kan daar, in die afwesigheid van betroubare en eerlike syfers van die SA Polisiediens, nog lank geargumenteer word. Maar wat is die kwalitatiewe aspekte van hierdie situasie?

Daar bestaan sowel etniese as kriminele geweld in Suid-Afrika. As ‘n groep is die Afrikanerminderheid geklassifiseer as behorende tot die vyfde stadium van volksmoord: polarisering. Dié klassifikasie is deur die onafhanklike Amerikaanse organisasie Genocide Watch gedoen, wat in die monitering van wêreldwye etniese konflikte spesialiseer.

Wat blote geweldsmisdaad betref, is Suid-Afrika waarskynlik die mees gewelddadige samelewing op aarde. Ons moet ook verstaan dat die “moordsyfer” waarvan die polisie praat, net “moord met voorbedagte rade” insluit en nie dít wat in die Suid-Afrikaanse reg as “manslag” bekendstaan nie. In vele ander lande bestaan daar nie so ‘n onderskeid nie en kom dit slegs ter sprake waar oortreders gevonnis word. Moord is moord. In die syfers wat ek hier onder noem, het ek die twee kategorieë saamgevoeg sodat ons, in die gevleuelde woorde van Rapport, “appels met appels” kan vergelyk.

Hoewel ons moordkoers effens laer as dié van Hondurasm, El Salvador en die Ivoorkus is, raak Suid-Afrika egter die swaargewigkampioen van geweld ter wêreld as geweld teen vroue en gewapende roof daarby ook in ag geneem word.

Tans vind daar 27 397 moorde per jaar in Suid-Afrika plaas (Ek tel hier die SAPD se syfers vir moord en strafbare manslag bymekaar.) Daardie reële getal is die derde hoogste ter wêreld. Slegs Indië en Brasilië beskik oor meer moorde, maar hul bevolkings is soveel groter as ons s’n.

Die moordsyfer, in ag genome gevalle van manslag, oftewel moord “sonder voorbedagte rade” – is 54 per 100 000 lede van die bevolking. Dit is veel hoër as enige stad of deelstaat in die VSA. Selfs Detroit, Michigan, wat die gewelddadigste stad in Amerika is, beskik oor ‘n laer moordkoers op 48,2 per 100 000 lede van die bevolking. Suid-Afrika in die geheel vergelyk dus met Detroit, maar met 10% meer moorde. Oor die algemeen word Detroit in die VSA as ‘n stad met abnormale vlakke van geweldsmisdaad beskou, ongeveer agt keer hoër as die Amerikaanse gemiddeld.

As dit by verkragting kom, is ons koers van 127 per 100 000 meer as twee keer die koers van Detroit! Erger nog, volgens navorsing deur die Mediese Navorsingsraad van Suid-Afrika, ‘n regeringsinstelling, word verkragting in ons onderaangemeld met ‘n faktor van 25 teen 1. Die aantal verkragtings per jaar kan dus so hoog wees soos 1,3 miljoen per jaar, oftewel 3600 per dag. Om dit in perspektief te stel: dis amper vier keer hoër as die voorkoms van verkragting in die Demokratiese Republiek van die Kongo, ‘n Afrikaland waar daar ‘n burgeroorlog heers en waar verkragting as “oorlogswapen” gebruik word. Die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies het hom reeds oor verkragting in die Kongo uitgespreek, maar nie oor dieserlde misdade in Suid-Afrika nie.

Vier miljoen mense het reeds tydens die burgeroorlog in die Kongo omgekom. Na sekere beramings, sal 75% van Suid-Afrikaanse vroue ten minste eenkeer in hul lewens verkrag word. ‘n Suid-Afrikaanse vrou beskik oor ‘n groter kans om in haar leeftyd verkrag te word as om matriek deur te kom. Dis die soort “demokratiese” utopie waarin ons leef en wat deur Nechama Brodie en Rapport verdedig word.

Geweld eindig egter nie by moord en verkragting nie. Per jaar vind daar 192 670 gevalle van aanranding met die doel om ernstig te beseer, plaas. Dit verteenwoordig 359 per 100 000 lede van die bevolking. Gewone aanrandingsake wat by die polisie aangemeld word, verteenwoordig 181 670 of 359  per 100 000 lede van die bevolking. Aangesien sulke sake na alle waarskynlikheid óók onderaangemeld word, kan daar maklik ‘n miljoen gevalle van aanranding per jaar in Suid-Afrika wees.

Tesame met rooftogte by huise en sake-ondernemings, kan die aantal geweldsmisdade of ernstige oortredings per jaar miljoene wees, maklik so hoog soos vyf of ses miljoen. Aangesien daar ‘n raps meer as 50 miljoen mense in die land is, beteken dit dat ongeveer tien persent van die bevolking jaarliks die slagoffer van een of ander vorm van geweldsmisdaad is!

Die statistiek wat ek hier genoem het, is die polisie se eie, in welke mate ons hulle ook al kan vertrou. Ten minste weet ons dat hulle nie geweldsmisdaad gaan óórskat nie, eerder onderskat.

Waar laat dit ons?

Ek het my ernstige bedenkinge oor die motief van Africa Check se verdagmakery en openbare aanval op Steve Hofmeyr. Ons beskik eenvoudig tans nie oor genoeg amptelike inligting om presies te sê hoeveel swart-op-wit geweld daar tans plaasvind nie. Die debat oor die moordkoers onder die ou regering is ook kompleks, want vele van die moorde was politieke moorde wat direk uit die buiteland aangehits en befonds is en was dus nooit deel van “algemene misdaad” destyds nie. Brodie wil die konflik wat deur Britte, Swede en ander aangehits is deur wapens en plofstof in die land te versprei, saam met gemenereg-misdaad indeel om sogenaamd “moordkoerse tydens apartheid” met die huidige koerse te vergelyk.

Ironies verwys die skryfster ook na ‘n artikel deur Thomson van 2004 waarin aangedui word dat geweld onder kleurlingmans die hoogste in die land is, gevolg deur swart mans, Indiërmans en heel laaste blanke mans. Toe ek voorheen na dié artikel verwys het, is ek vir ‘n “rassis” uitgekryt. Uit Thomson se statistiek en grafieke wat jare se gegewens verteenwoordig, kan ons sien dat geweldsmisdaad onder blankes inderdaad die laagste van alle rasse is.

Gegewe egter die links-liberale haatveldtog en opstokery wat daar reeds dekades lank teen Afrikaners gevoer word, en waarvan die “Kill-a-Boer”-liedjie maar net die top van die ysberg verteenwoordig, sal dit verbasend wees indien blankes tans hoegenaamd minder aan geweldsmisdaad blootgestel is as die res van die bevolking. Intuïtief – omdat ons reeds die teiken van vyandelike propaganda is – voel ‘n mens aan dat daar méér geweld teen ons moet wees.

Statistieke kan egter nie die verontmensliking wat met plaasmoorde, asook gewapende aanvalle op kleinhoewes en huise, gepaardgaan, uitdruk nie. Die marteling, vernedering en koelbloedige teregstellings kwalifiseer sulke voorvalle om gruweldade genoem te word. Gegewe die omvang wat sulke gruweldade reeds ingeneem het, moet dit as ‘n misdaad teen die mensdom beskou word.

Soos Kevin King nou die dag op die Engelse PRAAG geargumenteer het in White genocide in South Africa: the facts, gaan volksmoord nie oor statistiek nie, maar oor die beginsel dat die dader ‘n bepaalde groep wil vernietig:

“According to the definition of genocide, “an individual criminal may be guilty of genocide even if he kills only one person, so long as he knew he was participating in a larger plan to destroy the group [or part of a group]”

Dit ly geen twyfel dat elemente in die Suid-Afrikaanse samelewing, plaasmoordenaars, maar ook links-liberale joernaliste en akademici, verenig is in hul afkeer van die Afrikaner, asook ons geskiedenis, tradisies, taal, kultuur, letterkunde en alles wat daarmee saamhang nie.

Die metodes wat hulle gebruik om ons uit te wis, verskil, maar die bedoeling stem ooreen: om ons te vernietig. Hetsy volksmoord, hetsy assimilasie, sal hulle goed pas.

Dat daar nou ‘n heksejag teen Steve aan die gang is, spreek boekdele oor die kwaadwilligheid en vyandigheid van diegene wat geweld teen ons wil normaliseer.

Nomalisering kweek aanvaarding, berusting en die soort traak-my-nie-agtigheid wat deur Rapport en ander Naspersmedia gedemonstreer word.

Ons mag nooit die huidige geweld aanvaar en as “normaal” begin sien nie.

Kobus Kok, Jesus en Mandela

Nelson Mandela het tereg al meerdere kere opgemerk dat hy nie ‘n heilige is nie en sy eerste vrou het ook hierdie feit beklemtoon. Politici en feitlik al die openbare media, bv koerante, tydskrifte, radio- en televisie-uitsendings, benader Mandela kritiekloos en wek die indruk dat hy ‘n heilige is. Sy minder vleiende verlede word nie opgehaal nie. Daar is deesdae nie ‘n gesonde balans in die uitlatings nie; iets waarop ware historici hopelik mettertyd die aandag sal vestig.

Die era waarin ons leef, dra die stempel van sogenaamde politieke korrektheid. In die praktyk beteken dit enersyds dat wit mense deur enigeen sleggesê mag word. Andersyds – en bowenal – beteken politieke korrektheid dat mense wat nie-wit is nie, nie gekritiseer mag word nie. Hoe verder van wit die pigmentasie, dus hoe donkerder die velkleur, des te meer gebiedend is dit dat net goed van diesulkes gepraat word.

Dit is in hierdie milieu dat Kobus Kok, ‘n dosent in teologie aan die Universiteit Pretoria, dit pas wys geag het om Mandela in dieselfde asem as Jesus te noem. ‘n Mens sou dink dat Kok as ‘n teoloog bewus daarvan sou wees dat gelowige mense emosioneel baie sensitief kan wees vir watter sterfling ook al met hulle godsbegrip geassosieer word. Voorspelbaar was daar dadelik kritiek. Politieke korrektheid eerder as wysheid was ongetwyfeld die dryfveer agter Kok se uitlatings en hy het verkies om daarby te hou.

In sekere kringe op die kampus, in die politiek en in die sosiale lewe – in ag genome die toestand waarin hierdie geledere is – sal Kok verhoogde aansien geniet. Daardie mense sal dink Kok se (politieke) hart is reg. Sy gesindheid is soortgelyk aan dié van die Springbok-rugbyspan en die -sewesspan wat onlangs by monde van hulle kaptein verklaar het dat hulle vir “Madiba” speel; dus nie rugby ter wille van rugby en gewoon rugby speel om te wen nie. Hierdie jongmense weet blykbaar nie dat nie-wittes in die vorige eeu herhaaldelik daarop aangedring het dat sport en politiek geskei moet word nie. Insgelyks behoort politiek uit godsdiens gehou te word, maar Kok dink anders; of beskou hy Mandela as bo die partypolitiek verhewe? – soos die DA doen.

Ek reageer na aanleiding van twee berigte, geskryf deur Neels Jackson, wat pas in Die Burger gepubliseer is. Eers die 27ste (p 4) se berig. “Daar is aspekte van … Mandela se lewe wat hom herinner aan Jesus, het … Kok … gesê. Kok het gesê hy wil nie daarmee Mandela gelykstel aan Jesus nie … Maar Jesus was ook volledig mens en ‘n visioenêre leier. In hierdie opsig toon Mandela se lewe ooreenkomste met Jesus s’n.” Dan hierdie lysie: “Leiers soos Moses, Jesus, Gandhi, Martin Luther King en Mandela het almal ‘n lang lydingspad geloop ter wille van ander.” Kok vertel hoe swaar al vyf gehad het om “hoop op ‘n beter toekoms” te wek. Deur te vergewe, “kon hulle die spiraal van geweld breek.” Hierdie bewoording wek die indruk dat die geweld net van bv die nie-Mandela-kant af gekom het en/of daar begin het. Kok meld nie of die hoop op ‘n beter toekoms werklikheid geword het nie.

Kok moes nooit met hierdie storie begin het nie. In die 29ste (p 5) se opvolgberig hou Kok egter by sy standpunt. Daar is darem ‘n ligpunt teen die einde wanneer hy tussen die jonger (en minder heilige) en die ouer (en meer heilige) Mandela onderskei: “Kok het gesê Mandela was ‘n politikus en vryheidsvegter in ‘n stadium in sy lewe. Dit was [liewer: is] nie ‘n mooi verhaal nie. Hy glo egter dat Madiba se mooi hart later in sy lewe vir hom iets beliggaam het van wat Jesus kom leer het.”

Kyk weer na Kok se lysie van vyf wonderlike indiwidue: Moses, Jesus, Gandhi, King en Mandela. Die eerste twee is tradisioneel as wit beskou, hoewel dit deesdae al hoe meer teengespreek word. Die ander drie is ongetwyfeld nie-wit. Naas die gebruik om van “liewe Jesus” te praat, is daar die gewoonte om ‘n troetelnaam vir Gandhi en Mandela te gebruik. Mahondas Gandhi word meesal Mahatma (vader van die nasie) genoem. Pleks van Nelson Mandela by sy voornaam en van te noem, gebruik sy ondersteuners graag sy stambenaming, Madiba of Tata. Terseldertyd word hy, soos Gandhi, as die vader van die nasie beskou; enersyds asof daar nie ‘n kontradiksie tussen die stam- en nasie-assosiasie is nie en andersyds asof daar regtig ‘n Suid-Afrikaanse nasie is. Suid-Afrika het klaarblyklik inwoners, maar daar is plaaslik nie ‘n inklusiewe nasie nie; daarvoor is die kulturele verskille te groot.

Daar is veral een vraag wat ek in die midde wil laat. Is daar in hierdie era van politieke korrektheid enige moontlikheid dat ‘n wit mens in dieselfde mate as Gandhi, King en Mandela verheerlik en geheilig en met ‘n troetelnaam toebedeel sal word? Ek dink nie so nie; maar daar kan baie mense wees wat moreel en andersins baie beter as daardie drie is.

Honderde trek op teen Obama se besoek

Honderde mense het buite die Caledonian-sportterrein in Pretoria Vrydag betoog teen pres. Barack Obama se staatsbesoek.

Obama se amptelike besoek is luid by die sportterrein veroordeel.

“Ontmoet die wêreld se top-moordenaar,” het een van die baniere gelees.

‘n Ander banier het ‘n foto van Obama agter tralies gewys.

Baie van die betogers het swart kappies gedra.

Plaaslike en internasionale joernaliste wat by die Medi-Clinic-harthospitaal uitgekamp het waar oudpres. Nelson Mandela behandel word, het hul na die terrein gehaas.

Obama sal Vrydag in Suid-Afrika aankom.

Obama se drie-nasie toer is ‘n eensydige affêre wat alleen tot die VSA se voordeel is, het ‘n organiseerder gesê.

“In werklikheid, is Obama is hier vir handelsbetrekkinge, nie vir die voordeel van die vasteland nie, maar die wins vir die Verenigde State van Amerika se imperialisme. Die voordeel van die Amerikaanse maatskappye om voort te gaan om ons minerale hulpbronne te buit.”

Meer as ‘n duisend aktiviste het aan ‘n optog na die Amerikaanse ambassade in Arcadia, Pretoria deelgeneem.

“Ons is hier om ons woede en frustrasies met betrekking tot voortgesette Amerikaanse oorheersing, nie net van die ekonomie nie, maar die politieke terrein ook te wys,” het hy gesê. Die organiseerders het gesê die Amerikaanse versuim om te onttrek uit Afghanistan en Guantanamo te sluit, is onaanvaarbaar.

Obama het besluit om te toer na Afrika omdat Amerika bedreig gevoel deur die Chinese infiltrasie van die groot Afrika-mark, het Buti Manamela van die YCL gesê.

“Hulle [die Amerikaners] sien dat China reeds hier is. Dit is as gevolg van die bedreiging van China, wat Amerika hier is. Hierdie hele ding [die besoek] word beïnvloed deur die feit dat Afrika se ekonomie groei,” het hy gesê.

“Dit is opportunisties van die Amerikaners om hierdie reis voor te hou as voordelig vir die vasteland as dit deel van hul stryd teen China is.”

Tientalle polisielede was ​​by die ambassade se geslote ingang teenwoordig. Meer as 20 polisievoertuie, insluitend ‘n Nyala, was ook teenwoordig.

Betogers het ‘n Amerikaanse vlag naby die ingang verbrand.

Sommige van die betogers se plakkate het gelees: “Obama, hou op om diktators in Afrika te steun. Geen olie hier, beweeg aan”, “100 jaar van volksmoord in Irak. Oorlog in 100 lande. Rampokkerstaat…”

‘n Jong seun se plakkaat het gelui: “Nee, jy kan nie spioeneer op my nie.”

Baie betogers het oranje oorpakke aangehad.