Dan Roodt, Author at praag.co.za

Taliban en die moord op Christen-hulpwerkers

Terwyl die wêreld nog geskok is oor die moord van tien mediese hulpwerkers in Afganistan word die ontleedmesse uitgehaal. En geen scenario lyk goed nie.

Die tien buitelandse hulpwerkers was lid van die organisasie IAM, maar hierdie Christen-hulporganisasie is nie die enigste Christen-organisasie wat in die land betrokke is nie.

Tradisioneel, selfs toe die Taliban aan bewind was, het ‘n Christen minder teenkanting ontlok as ‘n agnostikus of ateïs, wat aan Kommunisme en die Russiese besetting van die land gelykgestel is.

“Maar nou verander dit” aldus Laurent Saillard van die liggaam wat hulporganisasies in Afganistan koördineer.Hy deel ‘n mening wat veld wen dat diegene wat ‘n wig tussen die Afgane van die internasionale gemeenskap wil indryf, Christene as ‘n belangrike hefboom gebruik.

Verskeie Islamitiese lande is uiters onverdraagsaam teenoor mense wat Moslems tot ‘n ander geloof probeer bekeer, en baie swaar vonnisse word oplê. Voornemende sendingwerkers is besonder bewus van lande waar dit nie toegelaat word nie, en spits hulle eerder op ander toe, of probeer bloot deur ‘n voorbeeld en met humanitêre hulpverlening siele vir Christus wen.

Marokko was vanjaar twee keer in die spervuur – eers deur Nederland en toe Spanje, oor Christene wat weens beweerde sendingwerk uit die land geskop is.

Pas het die radikale Al-Shabab in Somalië drie Christen-hulpgroepe gewaarsku om die land te verlaat omdat hul lede glo sendingwerk doen, en ander organisasies gewaarsku om nie hul plek in te neem nie.

Of die tien Christene wat in Afganistan werklik sendingwerk probeer doen het, is nie bekend nie. Die Taliban se optrede kon nie op ‘n slegter tyd gekom het vir Moslems wat ‘n moskee digby die terrein van Ground Zero in New York wil oprig nie. Die Nederlandse politikus, wat onlangs van haatspraak teenoor die Islam aangekla is, Geert Wilders, is op 11 September ‘n gasspreker by die protesgeleentheid teen die moskee.

Pas is berig dat ‘n swanger Afgaanse vrou deur die Taliban 200 houe toegedien en tereggestel is omdat sy glo ‘n buite-egtelike verhouding gehad het.

Dit is dus nie net Christene wat geteiken word nie, maar Wilders is bykans oornag van oorgenoeg skietgoed voorsien.

Intussen het die Indonesiese polisie een van dié Islamitiese land se radikale Moslemleiers, Abu Bakar Bashir gearresteer. Hy was voorheen 26 maande agter tralies in verband met die Bali-bomaanslag, en word nou verdink van medepligtigheid met ‘n beplande sluipmoordpoging op die Indonesiese president deur die radikale groep, Jemaah Islamiyah. Volgens die VSA het hierdie groep bande met Al Kaïda.

Vir Navo om bloot die wortels uit Afganistan op te trek en die inwoners aan hul eie lot oor te laat is nie ‘n opsie nie. Dit is taamlik seker dat die Taliban weer die bewind sal oorneem, en dat Afgane wat met die bevrydingsmagte / besettingsmagte geassosieer is, die spit gaan afbyt.

Ground Zero bly ook ‘n ongenaakbare getuienis dat dit nie net die Afgane gaan wees wat les opsê nie. Niemand in die wêreld gaan veilig wees nie. Daarvoor het terreurgroepe te veel onderlinge bande, en het die radikale Islam as grondslag.

online slots uk topcargo отзыв

Mediavryheid: Twee kante van die munt

“ ‘n Mens kan nie wen teen hulle wat hul ink by die konka aanskaf nie.”

Dit is ‘n afgetrede regter se woorde wat sy ongelukkigheid met ‘n plaaslike koerant “besleg” het deur maar die strydbyl te begraaf. Sy stille protes is om nie meer die koerant te koop nie.

Die pen is magtiger as die swaard, veral as die pennevrug van die rolpers af gerol kom.

Dit net ter inleiding om te toon dat daar ook ‘n bona fide-element in die versugting kan wees om die media as verantwoordelike media te laat optree.

Die saak vir mediavryheid is egter oorweldigend groot. Die Belgiese politikus Yves Leterne, het terwyl hy premier was opgemerk dat die media die vierde been van die demokrasie uitmaak, weliswaar ‘n nie-statutêre been.

Die rol van ‘n vrye media is nie net om as waghond teen korrupsie en magsmisbruik op te tree nie, maar om die bevolking genoegsaam ingelig te hou om ingeligte keuses by die stembus te kan maak.

Instansies soos Verslaggewers sonder Grense se jaarlikse persvryheidsindeks is uiters belangrik, en het ook ‘n invloed op ander indekse soos die korrupsiepersepsieindeks en die beleggersvertroueindeks.

Terwyl die media in Suid-Afrika nuwe wetgewing en ‘n moontlike mediatrunaal in die gesig staar, en ‘n joernalis gearresteer is, is Ysland se onlangse nuwe mediawetgewing as gids vir mediavryheid voorgehou. Ysland, wat reeds op die voorpunt van die persvryheidsindeks was, het nuwe wetgewing gekry nadat die banksektor bestaande wetgewing wou inspan om berigte oor dié land se banksektor se ineenstorting te keer. Aan die ander kant van die munt het Italië se joernaliste, wat hul premier se sekskapeds aan die groot klok gehang het, ‘n dag lank gestaak om teen nuwe beperkende maatreëls protes aan te teken. Italië, soos Suid-Afrika, word nou op Freedom House se lys as lande aangedui waar die media net gedeeltelik vry is.

Hoe gebeur dit dat ‘n land waarvan die grondwet nie net die reg op uitdrukking waarborg nie, maar een van die min grondwette is wat pers- en ander mediavryheid pertinent daarby voeg (art. (16) (1) (a)), op ‘n indeks as “gedeeltelik vry” beskou word?

Soos alle ander menseregte wat in die grondwet vervat is, kan ook hierdie reg deur onder meer maatreëls en ander wette beperk word, maar hierdie beperkings mag nooit so wees dat dit die oorspronklike reg effektief vernietig nie. By die uitleg van wette bepaal die grondwet self ook (art 233) dat voorkeur gegee moet word aan enige redelike uitleg wat in ooreenstemming met internasionale reg is.

Wanneer state die mediavryheid begin beperk, word gewoonlik in terme van ‘n veiligheidsbedreiging geargumenteer. Vroeër vanjaar het die Nederlandse veiligheidsdiens vir ‘n ligte Watergate gesorg deur ‘n koerant en spesifiek ‘n joernalis se kommunikasie af te luister. Die staat het aangevoer dat dit nodig was weens die veiligheidsrisiko wat dié joernalis se beriggewing veroorsaak het terwyl die Dalai Lama op besoek aan die land was. Die staat het verloor.

Dit is tog nodig om ‘n oomblik stil te staan by hoe ‘n terreurbedreiging en die media ‘n wisselwerking op mekaar kan hê.

Terreur word dikwels as propaganda van die daad beskryf. Dit is ‘n vorm van kommunikasie, en wil ‘n boodskap by die teiken uitkry. Die wêreld is die gehoor, en die terroris wil hê baie mense moet kyk en hoor, nie noodwendig baie mense dood hê nie. Van die skrywers wys daarop dat dit dikwels baie makliker sou wees om ‘n stad se waterwerke te vergiftig as om ‘n bom in ‘n straat te laat ontplof. Die bom bied egter ‘n veel beter “teater” wat hom in die sitkamers van mense dwars oor die wêreld afspeel.

Lande gebruik dikwels terreurgroepe om oorlog deur afstandbeheer teen ander lande te voer. Beide die VSA en Israel vaar op Verslaggewers sonder Grense se persvryheidindeks veel beter binnelands, as in gebiede met veiligheidsprobleme wat beset word. Die VSA behaal binnelands die 20ste posisie maar in die buiteland (bv Irak) neem dit die 108ste posisie in. Israel behaal binnelands die 93ste plek, en in besette gebiede die 150ste. Die Palestyne owerheid vaar nog swakker, met die 161ste plek. Suid-Afrika, eens die mees persvrye land in Afrika, lê nou in die 33ste posisie na onder meer Ghana en Mali. In 2006, toe daar sprake van soortgelyke wetgewing was, het Suid-Afrika tot die 44ste plek teruggesak. In 2003 was Suid-Afrika nog in die 21ste posisie en die mees persvrye land in Afrika waaroor die regering se kommunikasieliggaam groot gewag gemaak het.

Die veiligheidskonteks was ook in die vroeë tagtigs die grondslag van die destydse Erasmuskommissie van ondersoek na mediavryheid. Toe ook het die media gemeen bestaande wetgewing het reeds meer as voldoende beskerming gebied. ‘n Senior joernalis het op die integriteit van die media gewys, deur te meld dat elke beduidende koerant in sy lêers genoeg inligting het om ‘n regering te sink, maar dit weens integriteit nie gebruik nie. Later twee rektore in dieselfde stad gelyktydig skelmpies gehad wat buitengewoon bevorder is, maar dit het nie die media gehaal nie.

Speel veiligheidsoorwegings nou ‘n bepalende rol in planne om die media in die bek te ruk?

Jeremy Cronin, prominente SAKP-lid en adjunk-minister van Vervoer, meen byvoorbeeld ‘n regstelling agterna, ontdaan nie die skade wat in die eerste plek deur foutiewe beriggewing aan ‘n persoon aangerig is nie.

Die ANC-jeugliga se leier, Julius Malema, het onder meer die voorgestelde beperkings as nodig beskryf omdat die media nie die rewolusie genoegsaam ondersteun nie.

Kortom, uit die ANC-geledere kom nie ‘n goed genoeg gesinchroniseerde boodskap om die argwaan teen die media mooi in ‘n neutedop te kan saamvat nie. Die implikasies van die voorgestelde wetgewing is egter duideliker: Dit gaan dit vir die regering makliker maak om korrupsie toe te smeer. Dit word byvoorbeeld as onwaarskynlik beskou dat oud-polissiekommissaris Jackie Selebi ooit suksesvol vervolg sou kon word as die voorgestelde wetgewing reeds in plek was. Dit kan ondersoekende joernalistiek onmoontlik maak.

Van die voetsoolvlak in die ANC-dampkring word onder meer die volgende gereeld gehoor:

– Die media berig net oor die slegte, en “nooit” oor prestasies van ANC-beheerde rade of die regering nie.

– Die media is nie voldoende getransformeer nie, en misdaad teen blankes kry nie soveel dekking soos wanneer swart mense die slagoffers is nie.

– Die huidige persombudsman beteken dat die pers oor homself polisieman speel en as regter optree. Dit moet deur ‘n “onafhanklike” liggaam gedoen word.

– Daar is slegs twee groot pershuise, en beide steun nie die ANC / regering nie.

Wat die laaste bewering betref, moet in gedagte gehou word dat geen politieke party ooit genoeg en nog minder te veel mediadekking kan kry. Oud-Minister Blaar Coetzee het by geleentheid gesê vir ‘n politieke party is daar nie so iets soos slegte publisiteit nie, net publisiteit. Sy party het egter later, te midde van die Inligtingsdebakel, die Citzen met staatsfondse opgerig omdat die destydse Engelse pers min of meer die geledere teen die regering gesluit het. Bykans elke politieke party in die land doen groot moeite om ‘n behoorlike media-arm te hê, en hul mediaverklarings so verbruikersvriendelik as moontlik by die media te kry.

Van die media se kant word nuuswaardigheid egter nie net deur die inhoud bepaal nie, maar die grootte van die party wat dit uitreik, en hoeveel steun so ‘n party min of meer by die lesers het. Koerante het egter ook hul eie verklaarde waardestelsels, en hoe meer ‘n party se beleid daarmee ooreenstem, hoe gunstiger nuusdekking kan dit verwag.

Weens die tegnologie en finansiële faktore, en die opkoms van gemeenskapsmedia, is al hoe meer mense vir hul nuus afhanklik van media wat nie ‘n span joernaliste het nie. Dit wat persklaar na die media kom, kry gewoon voorkeur bo dit waar die media moet kostes aangaan om na nuuskonferensies te ry, en in die proses dikwels ‘n nuuskantoor onbeman laat. Sommige partye “vrek” egter oor mediakonferensies, en kla dat sommige media doodeenvoudig nie daarby kan uitkom nie, al wil hulle hoe graag. (En dan begin dit gereeld laat wat beteken dat joernaliste wat hul tyd fyn moet sny dikwels moet vertrek voor die nuuskonferensie begin het).

Cronin verwys na wat hy as die sukses van die Openbare Beskermer in “onafhanklike” beregtiging noem. Sy keuse van om hierdie liggaam as voorbeeld te gebruik, veral onder die leiding van die vorige hoof, Lauwrence Mushwana, was waarskynlik ‘n ongelukkige keuse. (Waar Cronin kla dat ‘n regstelling agterna – veral as dit minder prominent geplaas is as die oorspronklike berig – nie die skade aan ‘n persoon regstel nie, sit die Openbare Beskermer al meer as tien jaar op ‘n verslag wat iemand wat na 1994 onregmatig benadeel is, skoon verklaar, maar dit gewoon nie uitreik nie, ten spyte daarvan dat die OB by pres. Zuma se tolvrye nommer verkla is, en ook by die VN se Menseregteraad).

Is daar ‘n geldigheid oor die ANC se besware teen die bestaande persombudsman?

Tydens een van die Reitz-4 se hofverskynings het die landdros die media en politici gewaarsku om nie die hof se bevindinge vooruit te loop nie. In die volgende uitgawe van Rapport verskyn egter ‘n brief waarin onder meer na die Reitz-4 as misdadigers verwys word. ‘n Klag by die Persombudsman lewer niks op nie.

In die RSG-besprekingsprogram, Kommentaar, is op die probleem van onervarendheid van joernaliste gewys, en wat tot baie blapse onder meer op die regstegniese terrein lei. (dan wil ‘n mens nie eens na die invloed van Engels op Afrikaanse beriggewing wys nie waar wetsatikels gereeld “seksies” word, en “setels” gereeld “sitplekke.”

In die “goeie ou dae” was dit ‘n redelik algemene praktyk om beginner-joernaliste ‘n ruk lank as hofverslaggewwers te laat werk om hulle vertroud te maak met absoluut akkurate verslaggewing. Na dit onder die knie gekry is, kan na ander meer gesogte “beats” soos landbou en die politiek beweeg word. Wêreldwyd is daar egter ‘n neiging tot verjonging in die redaksiekantore met die gevolglike verlies aan kundigheid.

Tegnologie speel ook ‘n belangrike rol. Waar verslaggewers in die “ou dae” mediaverklarings wat per teleks of per faks ingekom het, nog moes oortik, leen goed-saamgestelde mediaverklarings wat per e-pos ontvang is hulle daartoe dat elektronies “geknip” en “geplak” kan word. Sonder ‘n redelike kennis oor die onderwerp waaroor die verklaring handel, kan foute deurglip. Is dit oorgetik, is twyfelagtighede uitgelaat of opgevolg.

Opsommend: Die media kan plek-plek meer doen om te verhinder dat soveel foute gemaak word. Of ‘n voorhamer nodig is om dit te vermag is egter ‘n ander vraag. ‘n Mank demokrasie is ‘n duur prys om vir ‘n pynlik korrekte media te betaal wat nie kan waag om iets te bevraagteken nie.

casino gaming topcargo отзыв

Herrie se kerrie: Planne met inbrekers

Herrie lees van die vele voorvalle van inbrake by huise en ondernemings in Bethlehem waar die skelms toegang deur die dak gekry het.

Gelukkig voorvalle, en nie afvalle nie, na aanleiding van die inbreker in Amerika wat deur die plafon geval het en toe ‘n suksesvolle eis teen die huiseienaars ingestel het vir die beserings wat hy opgedoen het.

En dan wil Herrie tog ook maan teen die eienaars wat so video-kameras vir sekuriteitstoerusting inspan. Video-opnames, so blyk dit, is in Suid-Afrika groot moeilikheid. Dit kan maklik tot eise van ‘n miljoen rand of so in die gelykheidshof lei.

Gebruik liewer ‘n polaroid-kamera. Los een in die huis. Suid-Afrikaanse diewe het ‘n onblusbare voorliefde om mekaar met kameras af te neem, en as die foto’s dan wit uitkom, word dit net daar gelos. Wanneer die huismense tuis kom, kry hulle die mooi klaar ontwikkelde foto’s in hul geplunderde huis. Die diewe met breë glimlagte op hul bakkies.

Maar terug na Amerika. Dis kan soms regsgewys ‘n vreemde plek wees. Soos die ouens wat uitgevang word dat hulle regsaanspreeklikheidsversekering uitneem, en hulself dan “per ongeluk” beseer. Dan stel hulle eise teen hulself in, en die regsaanspreeklikheidsversekering moet opdok. Een het so ver gegaan om homself met ‘n boemerang raak te gooi. Of die versekeraar hiervoor geval het, kan Herrie nou nie onthou nie. Herrie meen dié eis het geboemerang.

Of ‘n inbreker wat deur die dak inkom, en deur muis- en rotvalle wat in die plafon gestel is gevang word, ‘n eis teen die eienaar kan instel weet Herrie nou nie. Normaalweg word gesê iemand wat “met vuil hande” (onregmatig) optree, nie ‘n eis kan instel as hy seerkry nie. Veiligheidshalwe, moet dan tog maar nie bokant die plafon gaan skoonmaak nie. Dan het daai inbreker vir seker baie vuil hande.

Dan raak dit nogal ‘n speletjie om te dink watter soort teenspoed ‘n mens alles daar bo in die plafon vir die inbrekers kan voorberei.

Groot Herrie meen dit kan nogal werk as daar skielik ‘n laken soos ‘n spook “opstaan” as die teenwig versteur word, maar Mev. Herrie meen dit kan dalk veroorsaak dat die inbreker hom oop skrik, en dan is skoonmaak ‘n noodsaaklikheid as ‘n mens in die huis wil huishou.

En as die leser dalk meen van die bloeddorstige voorstelle wat gemaak word is bietjie wreed, of nog erger, ‘n skending van die arme inbreker se regte soos vervat in die Handves van Menseregte, dan sê Herrie daai een het nog nie die gevoel ervaar om in sy geplunderde huis te kom nie. Daai ervaring van ‘n skending van ‘n mens se privaat ruimte is onbeskryflik. Dan dink mense wrede goed uit.

Groot Herrie en ‘n maatjie het kleintyd ook om die Herries se huis allerlei strikke vir skelms gestel. Dit het klaarblyklik gewerk, want Groot Herrie het ‘n liederlike knop teen sy kop gehad toe dit getoets is.

Of die tannie wat by die polisie gekla het dat iemand haar saans oor die kop slaan as sy om die huis gaan kyk of alles in orde is. Die sersant kom kyk, en toe hy terug in die huis kom vra die tante of hy kon agterkom wat aangaan.

“Ja, die tweede keer toe ek om die huis loop het ek ook op die hark getrap.”

Op die trekpad

Die trekkers was heeltemal afhanklik van die trekosse en het hulle goed opgepas. Snags is soms groot vure gemaak om wilde diere weg te hou. ‘n Span het gewoonlik uit twaalf tot sestien osse bestaan, en elke os het sy eie naam gehad. In Tregardt se trek was daar ‘n Ribbok, Somer, Friesland, Rooiland, Wiegeland, Robbert, Duiker, Joeman, Vryman, Liefhebber, Witbol, Fluit, Witsenberg, Tiegerberg, Blouberg, Regter en Roman. Elke os het ‘n vaste plek in die span gehad. Links van die wadrywer op die wakis was die hotkant en regs die haarkant. In ‘n span van 12 was daar dus ‘n hotvoor, haarvoor, hotnaasvoor en haarnaasvoor, hot-op-ses, haar-op-ses, die hot- en die haarnaasagter, en die hotagter en haaragter.

Volgens Op Trek (deur J. Celestine Pretorius, redakteur, André Malan, Alana Bailey, Sandra Saayman, H.S. (Tia) Hugo en J.F. (Joey) Wilmans) was die snelheid van die ossewa gemiddeld ongeveer 5 km per uur. As die reis voorspoedig was, kon ‘n trekker tot 32 km per dag aflê. Die osse moes gewoonlik rus nadat hulle so drie uur lank getrek het. ‘n “Skof” is dan afgelê.

Teen dagbreek het die sweep reeds vir die oggendskof geklap. Op ‘n baie warm dag is daar nie in die hitte getrek nie, en is die osse uitgespan. Teen laatmiddag is daar weer ‘n skof getrek. As die maan helder is, en daar nie te veel leeus was nie, is soms ‘n nagskof afgelê.

Elke wadrywer het ‘n sweep gehad. Die bamboesstok was meer as vier meter lank en die sweep self minstens vyf. Voor aan die punt van die sweep was die voorslag (‘n dun wildsbokvelriempie) van minder as ‘n meter lank.

Die trekpad het baie gevare en ontberings opgelewer: donderstorms, haelbuie, ysige winternagte, versengende hitte; roofdiere, slange en giftige insekte. Waens wat omval, byvoorbeeld teen ‘n steilte of in ‘n drif, of selfs wanneer die osse op loop sit daarmee, het groot skade veroorsaak. Die veld was soms so ruig dat die mans met byle ‘n pad vir die wa moes oopkap.

Verskriklik was dit as sulke ruigtes of die laer aan die brand raak. Op 2 Junie 1839 het daar ‘n brand in die laer van Jacobus Potgieter uitgebreek en is die ganse laer in as gelê. Die trekkers het net die klere aan hul lyf oorgehou, sommige nie eers ‘n hoed nie. Die groot hoeveelheid kruit op die waens het veroorsaak dat die laer heeltemal uitgebrand het. Vier mans en ‘n paar kinders het omgekom.

Twee van die grootste hindernisse op pad was die Oranjerivier en die Drakensberge. Party het die Oranje oorgesteek by Buffelsvlei naby die huidige Aliwal-Noord en ander trekke by Zanddrif. J.H. Hatting vertel dat hulle eers die waens met vlotte oorgeneem het, daarna die vrag en die kleinvee. Die beeste moes maar self deurswem. Uiteindelik is die vroue en kinders oorgeneem. Onder die sing van “Komt! treên wij dan gemoedigd voort” (Gesang 20 vers 9) het hulle die oorkant bereik.

Voordat die waens in 1837 na Natal is, het die mans die Drakensberge goed verken. Wildspaadjies was soms ‘n aanduiding waar waens kon ry. Sterk rieme van buffelvel is aan die waens vasgemaak en die mans het met alle mag aan die bergkant van die waens gehang om te voorkom dat hulle afstort. Om te keer dat die waens op loop raak, is remskoene gebruik, en om die vaart verder te stuit, is soms takke aan die agterstel vasgemaak.

пинетки носочки topcargo отзывы

Redakteurs publiseer deklarasie oor mediavryheid

Die redakteurs van Suid-Afrika se vernaamste gedrukte publikasies het gister die volgende deklarasie in Engels uitgereik, wat hier deur ons vertaal word:

Ons die titelredakteurs van Suid-Afrika se vernaamste publikasies en lede van die Suid-Afrikaanse Nasionale Redakteursforum, is diep besorg oor pogings om spraakvryheid en die vrye uitwisseling van inligting in ons land te beperk.

Spraakvryheid en toegang tot inligting is die lewensbloed van ons demokrasie en ons verkeer in die waaragtige sentrum van die stryd om vryheid. Menswaardigheid is onlosmaaklik aan spraakvryheid verbind.

Ons is heftig gekant teen die beperkende artikels in die Wet op die beskerming van inligting en die voorgestelde Media-appèltribunaal.

Ons doen ‘n beroep op die Suid-Afrikaanse regering en die heersende ANC om by die stigtingsbeginsels van ons demokrasie te hou en dié maatreëls te laat vaar.

Ons verbind onsself daartoe om met alle Suid-Afrikaners hande te vat wat hul vryheid na waarde skat en om hierdie basiese regte te verdedig wat in ons grondwet beliggaam is.

Ondertekenaars:

1.Ainsley Moos, Volksblad

2.Alan Dunn, Daily News

3.Alide Dasnois, Cape Times

4.Andrew Koopman, Son & Sondag Son

5.Andrew Trench, Daily Dispatch

6.Angela Quintal, The Mercury

7.Barney Mthombothi, Financial Mail

8.Bongani Keswa, Sowetan

9.Bun Booyens, Die Burger

10.Charles Mogale, Sunday World

11.Chiara Carter, Weekend Argus

12.Chris Whitfield, Editor-in-Chief, Independent Newspapers Cape

13.Clyde Bawden, The Independent on Saturday

14.Dirk Lotriet, Sondag

15.Ferial Haffajee, City Press

16.Fikile Ntsikelelo Moya, The Witness

17.Jeremy McCabe, Weekend Post

18.Gasant Abarder, Cape Argus

19.Heather Robertson, The Herald

20.Jovial Rantao, The Star

21.Liza Albrecht, Rapport

22.Makhudu Sefara, The Sunday

23.Martin Williams, The Citizen

24.Moegsien Williams, The Star

25.Mondli Makhanya, Editor-in-Chief, Avusa

26.Nic Dawes, Mail & Guardian

27.Peet Kruger, Editor-in-Chief, Media24

28.Peter Bruce, Business Day

29.Philani Mgwaba, Sunday Tribune

30.Phylicia Oppelt, The Times

31.Ray Hartley, Sunday Times

32.Thabo Leshilo, Avusa Public Editor

33.Themba Khumalo, Daily Sun

34.Tim du Plessis, Beeld

35.Thulani Mbatha, Isolezwe

36.Zingisa Mkhuma, Pretoria News

Wat het van Kenmekaar-byeenkoms geword?

Praag, op navraag is ek meegedeel dat die Kenmekaar-byeenkoms van Afrikanerorganisies wat vir Saterdag 7 Augustus in Pretoria beplan is, onbepaald uitgestel is.

Die doel van die konferensie was glo om gedagtes te wissel oor die beplande verkiesing vir ‘n eie Afrikanerowerheid volgende jaar.

Ek wou die vergadering bywoon as verteenwoordiger van Vrydenk Afrikaner Sekretariaat (VAS) maar kon geen inligting daaroor op die VVK-webblad kry nie. Daar was vroeer inligting oor waar en hoe, maar dit is blykbaar verwyder.

Ek het navraag by sekere instansies probeer doen, maar geen antwoord gekry nie, maar toe by iemand wat eintlik ook net een van die organisasies verteenwoordig, gehoor dat die byeenkoms uitgestel is. Volgens die inligting het sekere organisasies – glo veral uit die Vystaat en Kaapland – aangedui dat hulle nie bereid is om so ‘n byeenkoms by te woon nie tensy die vestiging van ‘n toekomstige volkstaat as ‘n teokrasie die enigste kwessie is wat bespreek sal word. M.a.w hulle is nie bereid om met organisasies te gesels wat nie ‘n teokratiese volkstaat voorstaan nie.

Kan diegene wat met die kwessie gemoeid was – ek glo Christo Landman was een van hulle – asseblief vir ons bevestig dat bogenoemde standpunt die rede vir die uitstel is?

строить баню Фильчаков

Wat gee die nedia vir mediavryheid om?

In die onlangse debat oor mediavryheid in Suid-Afrika en die ANC se moontlik inkorting daarvan, is daar oor een kardinale kwessie geswyg, naamlik die rol van die media self. Beskik die Suid-Afrikaanse media, met hul geskiedenis van politieke en etniese propaganda – veral anti-Afrikaner-propaganda – oor enige morele kapitaal om beswaar teen groter regeringsbeheer oor die tradisionale media te maak?

Sinici sal sê dat, indien die media se inhoud onder beheer van ‘n ANC-komitee geplaas word, niemand die verskil sou agterkom nie. Volg die SAUK, asook die Avusa-, Independent- en Naspersgroepe nie reeds in meerdere of meerdere mate die ANC-ideologie slaafs na nie?

Die Suid-Afrikaanse media het nog nooit werklik vrye debat of ondersoekende joernalistiek beoefen nie. Afgesien van die geelpersskandale oor Joost of Steve wat dikwels die voorblaaie haal, is die meeste ander skandale wat op die lappe kom, afkomstig van die nasionale inligtingsdiens of selfs van buitelandse geheime dienste. Ons joernaliste verteenwoordig blote tusengangers in ‘n groter ideologiese en strategiese spel wat dikwels van buite ons landsgrense bepaal word.

Ook beskik die media hier te lande oor ‘n lang geskiedenis van etniese en politieke propaganda wat skaamteloos oor dekades gevoer is. Daar is min integriteit of verbintenis tot die waarheid. ‘n Goeie storie vir ‘n Suid-Afrikaanse joernalis is een waarin jy ‘n openbare figuur of ‘n lid van die publiek kan swartsmeer. Geweldsmisdaad, wat normaalweg sonder konteks aangebied word as iets so onvermydeliks soos reën of sonskyn, bied verdere sensasiemateriaal aan die media.

Belangrike kwessies word deur die media verswyg en joernaliste word soms verbied om oor bepaalde sake of persone te berig. Neem byvoorbeeld die begrippe “selfbeskikking” of “Afrikanervolkstaat” wat vir vele van ons mense brandende vraagstukke is, maar waaroor geen koerant of TV-kanaal vrye debat sal toelaat nie. Dit pas gewoon nie in by die Anglo-Amerikaanse “finale oplossing” wat sedert 1994 op ons van toepassing is nie. En ek gebruik hier doelbewus die term “finale oplossing” met sy konnotasies van volksmoord, want die eksistensiële aanslag op ons instellings, taal, kultuur, veiligheid en menswees wat ons vandag in dié land beleef, is niks minder as dit nie.

Spraakvryheid of die “audi alterem partem”-reël van Romeins-Hollandse reg, word as ‘n reël nie deur die hoofstroommedia in ons land eerbiedig nie. Merendeels is hul beriggewing, aanbieding en veral meningstukke eensydig, stiksienig en gedienstig aan die heersende orde.

Liberalisme is veronderstel om die heersende idee in ons land te wees, met sy implikasies van verdraagsaamheid en verskillende waarhede of sienings wat toegelaat moet word om vrylik geuiter te word. Die media doen egter sy bes om juis net een stereotipe siening van ons land en sy geskiedenis aan lesers en kykers op te dring: dié wat deur die ANC en SAKP se ideoloë vervaardig is. Dus is die enigste liberalisme waarvan daar in Suid-Afrika sprake is totalitêr van aard, waarby spraakvryheid en verdraagsaamheid geen rol speel nie.

Oor ‘n tydperk van maande en jare het koerante in die Nasionale Persgroep, asook die Afrikaanse TV-kanaal, KykNET, gepoog om my as “rassis” uit te skel en te stereotipeer. In pleitstukke wat tans voor die hof dien in die lastersaak wat ek teen Naspers aanhangig gemaak het, erken Die Burger dat die koerant my belaster het, maar vind dit terselfdertyd “in die openbare belang”. Naspers se uiteindelike doel is om my die swye op te lê en te sensureer, omdat ek na ongemaklike waarhede verwys en nie die eendimensionele aard van die openbare debat in ons land eerbiedig nie.

Daar was ‘n tyd, moontlik in die sestiger- en sewentigerjare, toe die Afrikaanse media en veral Naspers dalk ‘n soort spraakvryheid en sogenaamde demokratiese debat beoefen het, maar Die Burger en sy susterskoerante val vandag terug op die ou tradisie van propagandamondstukke vir ‘n ideologie te wees. In die verlede het hulle die Nasionale Party dikwels slaafs nagevolg. Al hul vyande was óf “ekstreem links” óf “verregs” en dié is met oorgawe verguis. Vír ‘n lang tyd het die Nasperskoerante hulself daarop toegelê om “die regse gevaar” onder Afrikaners in die vorm van die HNP, KP en Vryheidsfront hand en tand te beveg. Toe die linksomkeer in die vroeé negentigerjare kom, het die Nelson Mandela-persoonlikheidskultus, asook wat hulle as “demokrasie” beskou, die grondslag van ‘n nuwe propagandaveldtog geword.

Tot redelik onlangs is alle kritiek op die huidige bestel met sy korrupsie, geweld en minderheidsverdrukking as “verregse nostalgie oor apartheid” veroordeel. Rubriekskrywers en kommentators het eindelose ophemelings van “ons wonderlike grondwet” – waarvan feitlik elke klousule in terme van ras gekwalifiseer is – gepubliseer.

Die feit dat Suid-Afrika so korrup geraak het dat die polisiehoof vir korrupsie tronk toe gestuur word en radikale grondhervorming voor die deur lê, met nasionalisering wat by die 2012-kongres van die ANC ‘n besprekingspunt gaan wees, pla nie ons hoogheilige media nie. Wel ‘n ingryping in hul skyn-“onafhanklikheid”, want elkeen van die groot mediagroepe dien een of ander meester, al is dit bloot Mammon en die groter Anglo-Amerikaanse Ryk waarvan hulle die idees en waardes aan ons opdring.

Eintlik is dit ‘n geval van slim vang sy baas. Want wie is verantwoordelik vir die ineenstorting van die ou orde en die ANC se revolusionêre oorname van die weermag, polisie en staatsapparaat, anders as die Suid-Afrikaanse media? Jare lank is alles in die land in die naam van “apartheid” verguis en verdag gemaak. Die feit dat ons toe skoon water, elektrisiteit, werkende hospitale en munisipaliteite gehad het, het vir niks getel nie. Al waarvan die meeste joernaliste en redakteurs gedroom het, was van revolusie en sogenaamde “demokrasie” wat eintlik maar net ‘n ander woord vir ANC-oorheersing is.

Daar sou nooit sanksies vanuit die buiteland gewees het indien ten minste ‘n gedeelte van die plaaslike media nie jare lank met groot fanfare en baie onpatrioties ‘n vertekende beeld van ons land uitgestuur het nie. Dit geld veral die onliberale Engelse media wat in Afrikanerregering iets boos gesien het en wie se joernalistieke integriteit reeds met hul onredelike etniese haat jeens Afrikaners by die deur uitgewaai het. Die verwronge beeld van ons werklikheid waardeur Afrikaners gestereotipeer en as moordlustig en boos voorgestel is, terwyl swartes as lydende engeltjies geskilder is, is vandag steeds met ons.

Noudat, in die beroemde woorde van Pierre Vergniaud, “die revolusie sy kinders verorber” en die redaksiekantore self gevaar loop om onder revolusionêre beheer te kom, word daar luidkeels beswaar gemaak.

Persvryheid en meningsvryheid het in Suid-Afrika gesterf die dag toe die leuen geseëvier het. Gegewe die vele krisisse in die land, bestaan daar geen oop gesprek oor die oorsake daarvan of redelike alternatiewe nie. Want terwyl die media blou moord skree oor moontlike beheer deur die staat of die ANC, weet hulle aan watter kant hul brood gebotter is en dit is aan die kant van dieselfde ANC.

Ek moet sê dat ek persoonlik al hoe minder Suid-Afrikaanse koerante lees. Dag na dag en week na week is dit dieselfde onnosele en dikwels ongekunstelde menings wat aangebied word. Sapa is reeds ‘n vertakking van die ANC, want die mees absurde mediaverklarings deur die ANC-jeugliga of Jong Kommuniste word klakkeloos die wêreld ingestuur terwyl werklik belangrike nuus of verklarings deur die agentskap geïgnoreer word.

Die absurde beriggewing tydens die moord op Eugène Terre’Blanche was waarskynlik die laaste spyker in die doodskis van ons gedrukte media. Berigte oor kondome en toespelings op Terre’Blanche se gewaande homoseksualisme het op voorblaaie verskyn, met die aktiewe deelname van die nasionale inligtingsagentskap. Voortaan sou ‘n groot deel van die media geen geloofwaardigheid meer geniet nie.

Was dit nie vir die internet nie, sou ons reeds in ‘n totalitêre eenpartystaat geleef het, met die instemming van die media. Die redaksies van die meeste koerante, radiostasies en TV-kanale is dermate tot die revolusionêre transformasie van Suid-Afrika verbind dat hulle enigiets van die regerende party sal aanvaar, van grondhervorming en nasionalisering tot anti-blanke rassisme waarvan die hele politieke en ekonomiese stelsel deurtrek is.

Nog nooit was ondersteuning vir alternatiewe media in Suid-Afrika, veral op die internet, so belangrik soos nou nie. Want die hoofstroommedia is reeds deur die ANC gekoöpteer, al gee hulle self voor om nog “onafhanklik” te wil wees.

Afname in terreur – of nie

Die afgelope jaar het minder terreuraanvalle en terreursterftes as die afgelope vier jaar opgelewer, aldus die Amerikaanse Departement van Buitelandse Sake.

Altesaam 14 971 mense het omgekom in 10 999 aanslae.

Volgens die departement is Al Kaïda steeds die VSA se grootste bedreiging.

Of veel waarde aan hierdie afname geheg kan word, sal net die tyd leer. Verskillende instansies se syfers verskil tradisioneel skerp, en so ook tendense, onder meer omdat definisies van terreur verskil.

Vir Israel is die Palestyne wat hulle vanuit Gaza, en nou ook vanuit die Sinai met mortiere bestook, gewoon terroriste. Vir baie ander mense is hulle vryheidsvegters. Trouens, die lys is oneindig lank, soos die Tamil Tiere wat in Sri Lanka as terroriste voorgehou en beveg is, maar deur baie ander as vryheidsvegters beskou word.

Die probleem word vererger omdat die klassieke terroris die een of ander politieke doelwit nastreef. Terrorisme en politieke terrorisme word dus ook as sinonieme beskou. Die gevolg is dat lande en politici opportunisties die baadjie van fatsoenlikheid, deur terme soos guerrillas, gebruik en sodoende wettige maniere van oorlogvoering beledig.

Ook hierdie aspek is nie meer altyd so duidelik nie. Colombia en Mexiko loop nou erg onder dwelmverwante terreur deur, maar van hierdie kartelle het duidelik bande met terreurgroepe wat suiwer politiek-gemotiveerd is, soms aan die ander kant van die aarde.

Soms maak state van terreurgroepe gebruik om deur sogenaamde afstandbeheer, oorlog teen ‘n ander te maak. Trouens, die VSA het ‘n lys state wat dit as terreurstate beskou, wat nie verwar moet word met state wat van staatsterreur teen sy eie burgers gebruik maak nie.

Gewoonlik word ‘n daad as terreur beskou as die slagoffers nie-selektief onder skoot kom. Soms sal die terroris dié oogmerk probeer verdoesel, deur sy teiken versigtig te kies. Sy doel is byvoorbeeld om Durban se toeriste aan te val en so maksimale publisiteit te verkry, maar doen presies dit deur die bom voor ‘n militêre gebou op die strandfront te plaas. Hy kry die publisiteit, maar regverdig sy teiken deur voor te gee dat hy eintlik ‘n militêre teiken aangeval het.

Terreur is wreed, en daarom dikwels bloedig, want die doel is om aandag te trek, en om met so ‘n groot gehoor as moontlik te kommunikeer. Danksy tegnologie, kan sy wrede daad binne minute dwarsoor die wêreld via die TV in mense se sitkamers afspeel.

Tot verhouding van kriminele moorde, selfs volksmoorde, is die slagoffers van terreur min, maar die metodiek verseker dat die impak baie groter opgeblaas word.

Die terroris is die akteur, en die wêreld sy gehoor…en sy slagoffer.

Фільчаков прокурор

Polisie betrokke by veediefstal

“Die Christen-Demokratiese Party (CDP) is geskok deur die nuus dat polisielede betrokke is by die meeste veediefstalgevalle in die Vrystaat. Volgens die jongste beskikbare syfers verloor Vrystaatse boere jaarliks sowat R170 miljoen aan vee- en oesdiefstal. Boonop word sowat R44 miljoen se gereedskap en implemente elke jaar vasgelê,” sê ds. Theunis Botha, leier van die CDP.

“Ons verwelkom die versekering van die provinsiale kommissaris, genl. Amon Mashigo, dat polisielede wat by veediefstal betrokke is afgedank sal word.

“Die gebeure by die plaaswerkersberaad in Somerset-Wes waar eers die TLU-SA en toe Agri SA uitgestap het, toon in welke vyandige omgewing die kommersiële boere voedselsekuriteit moet verseker. Boonop het Minister Tina Joemat-Pettersson die TLU SA bedank omdat sy onder die indruk was dat hulle enduit by die boere-“bashing” betrokke gebly het.

“Kort na die beraad was daar nog ‘n plaasmoord.”

bridal hair tiara

Obama se vrou in rasherrie

Die Obama-administrasie is in die verleentheid gestel ná diplomatieke flater deur die State Department. Die Departement het ‘n waarskuwing oor rassisme in Spanje op hulle webwerf gehad wat hulle inderhaas moes afhaal voor die Amerikaanse Eerste Dame in dié land aangekom het vir ‘n somervakansie.

Kort na haar aankoms is Michelle Obama afgeneem waar sy die toeriste-aantreklikhede van Marbella saam met haar dogter Sasha, omring deur ‘n skare van lyfwagte, bewonder.

Personeel by die US State Department het die omstrede advies aan reisigers wat lui “rassistiese vooroordeel kan lei tot die arrestasie van Afro-Amerikaners wat reis na Spanje” Maandag van hulle webwerf afgehaal.

Die Obama-administrasie is gedwing om ‘n waarskuwing oor rassisme in Spanje te verwyder, maar mev Obama se reis word oorskadu deur ‘n vurige debat oor die geïnstitusionaliseerde rassisme.

Amptenare van die Kantoor vir konsulêre saks sê dat daar sprake was van ‘geïsoleerde verslae’ was van swart reisigers wat in hegtenis geneem is.

Tydens ‘n voorval verlede jaar waarin die Spaanse polisie twee Amerikaanse regering werknemers aangehou het, beide van hulle swart Afro-Amerikaners, vir geen oënskynlike rede nie, is die waarskuwing op die webwerf aangebring. Die Costa del Sol worstel al jare met die teenwoordigheid van bendes en rampokkers.

Die waarskuwing is verwyder na oproepe van die Spaanse media oor mev Obama se besoek.

Die State Department het gesê dit is nie meer relevant nie aangesien die voorval verlede jaar plaasgevind het.

“Die nota is verwyder. Dit was 15 maande oud en nie op datum nie. Iemand het vergeet om dit te verwyder,” het die Amerikaanse ambassade in Madrid gesê.

“Ons sê op geen manier die Spaanse polisie is rassisties nie. Dit is ‘n geïsoleerde voorval.”