Dan Roodt, Author at praag.co.za

Houtbaaiplakkers in oproer

Die Hangberg-gebied by Houtbaai is in oproer nadat die stad Kaapstad se beamptes begin het om sinkhuise af te breek. Sinkplaatskuilings van die krotbuurt word deur die stad se eenheid teen onwettige grondbesetting vernietig.

Onwettige strukture wat aan die brandpad grens word tans geteiken tot groot ontsteltenis van die eienaars. Inwoners het paaie met brandende bande afgesper en het hulself na klipgooi gewend.

Die polisie in Houtbaai se woordvoerder, Tanya Lesch, het aan Nuus24 gesê metropolisielede is op dit toneel.

Die voetspoor van korrupsie

Na aanleiding van die debat oor hoë personeelkoste in die staatsdiens, en hoekom ‘n klien effektiewe staatsdiens altyd die beter opsie is, ‘n stuiwer in die armbeurs. As voorbeeld kan plaaslike bestuur gebruik word.

Wat spesifiek in plaaslike bestuur gebeur het, is eintlik iets om oor te lag, maar dit is daardie soort lag wat jou later laat huil. Na die sogenaamde “Oorgangsrade”, het die ANC finaal die totale mag oorgeneem by die munisipaliteite. Eers is daar vir baie swartes skaduposte geskep, om by die blankes te leer hoe om die werk te doen – veral in bestuur. Toe daardie blankes loop, stel die nuwe swart bestuurders toe ander swartes aan om die werk te doen. Die ANC glo ‘n bestuurder is net ‘n administrateur. Hy moet vergaderings bywoon en besluite neem. Dit is dit. Hulle was voorheen veral lief daarvoor om oud-onderwysers en skoolhoofde aan te stel, alhoewel die mense niks van plaaslike bestuur or selfs bestuur geweet het nie. In sommige gevalle is oud werkers onder klerikale vlak sommer bevorder tot bestuurders, en as jy hard kon raas en praat op plaaslike ANC-vergaderings, het jy ‘n werk by die “local government” gekry.

Dan is daar die ANC se “deployment list”, waarvolgens mense poste kry op grond van hulle punte op die lys. Hoe hoër jou punte, hoe groter die munisipaliteit waar jy werk kry, ongeag jou kwalifikasies en agtergrond. So het iemand van Qua-qua, byvoorbeeld sommer ‘n munisipale bestuurder kon word in Upington. “Cader deployment at its best” Hierdie beleid is natuurlik ook gevolg op alle vlakke van die regering. Elke bestuurder het ‘n sekretaresse en ‘n persoonlike assistent.

Wat die personeelkostekomponent die hoogte in laat skiet het, was die afwenteling van take deur nasionale en provinsiale departemente. Omdat die ANC glo dat alle dienste op voetsoolvlak gelewer en gekontroleer moet word, het bestuurderuitgawes, bestuurderbegrotings en bestuurder finansiële verslae.

Die ANC het en sien nog steeds die staatsdiens as ‘n hoof werkskepper vir swartmense. Elke nasionale en provinsiale departement het ‘n volle finansiële afdeling, ‘n volle aankoop afdeling, en ‘n volle personeel afdeling. Daar is nie meer sentrale tenderrade wat aankope hanteer nie, of uitgawe afdelings wat betalings maak nie, of ‘n sentralle personeel afdeling wat personeel hanteer nie. So word alles onnodig gedupliseer in 13 Nasionale Departmente, en 13 Provinsiale Departemente per provinsie – 130 departemente in totaal.

En so kry die voetspoor van korrupsie en vergrype in 130 departmente beslag.

Dubbele standaarde oor Clive Derby-Lewis

Die dubbele standaarde wat geld ten opsigte van Clive Derby -Lewis is onaanvaarbaar en reflekteer ernstig op korrektiewe dienste en op die ANC.

Waarom is dit nodig om ’n hofbevel te bekom ten einde te verseker dat Derby-Lewis mediese behandeling in die tronk kry?

Regter Neil Tuchten het gister so ’n bevel toegestaan ten einde te voorkom dat ’n verwaarloosde besering van Derby-Lewis oorgaan in gangreen en hy die risiko loop dat hy sy been kan verloor.

Derby-Lewis, op ouderdom 74, voldoen aan al die vereistes om parool te kry. Die besware teen sy parool van ander politieke partye hou geen water nie.

Derby-Lewis is skuldig bevind aan ’n baie ernstige misdaad, naamlik die moord op Chris Hani. Sy misdaad verskil egter geensins van Robert McBride, van die wit wolf Barend Strydom of van die 22 000 ANC-lede wat voor die Waarheidskommissie nog die eerste keer gesit het, reeds vrygelaat is. Die toets wat by hierdie mense aangelê was, was of hulle ’n politieke misdaad as motief vir die misdaad gehad het. Derby-Lewis het geen ander motief as politiek gehad nie.

Met die Record of Understanding tydens die onderhandelinge in 1993 is ’n verdere 126 ANC-gevangenes, wat baie ernstige misdade soos moord en halssnoermoorde gepleeg het, vrygelaat. Tydens die Waarheidskommissie-proses, wat eers na hierdie vrylatings begin het, is allerlei nuwe hekkies, gebaseer op die Norgard-beginsels aangewend om amnestie aan Derby-Lewis te weier. Hy voldoen aan hierdie Norgard-beginsels en ook aan die normale paroolvoorwaardes wat geld vir nie-politieke gevangenes van sy ouderdom. Tog word parool geweier. Dit is dubbele standaarde wat ongeag die emosie wat met die Hani-moord verband hou, veroordeel moet word.

лобановский политик

Draai die horlosie dertig jaar terug

‘n Afgestofde grappie lui dat die kaptein van ‘n vlug uit die buiteland kort voor die landing op OR Thabo-lughawe die passasiers soos volg inlig: “Ons land binnekort op OR Thabo-lughawe, Suid-Afrika. Draai u horlosies dertig jaar terug, en pas die horlosies en ander besittings goed op tydens u verblyf.”

Word na die politieke toneel in verskeie belangrike lande gekyk, lyk die land wel deeglik uit pas met die jongste verwikkelings.

Oor minder as twee maande gaan die Amerikaners stembus toe en word vir ‘n groot deel van die kongres gestem. Vergelykings word reeds met 1994 getref toe die Republikeine groot winste getoon het, hoewel min mense nou heeltemal dieselfde winste vir die Republikeine, ook bekend as die Grand Old Party, GOP, verwag.

‘n Onlangse peiling het 61 persent van die stemme vir die GOP gegee, en 41 % vir die Demokrate van pres. Barack Obama. Dit is die grootste gaping in 60 jaar. Sedertdien fluktueer die peilings erg.

Die GOP speel Donderdag, 20 September ‘n belangrike troef wanneer die party sy regeeragenda bekend stel. Dit word ‘n kontrak met die mense genoem, en simbolies van die voetsoolvlak-ingesteldheid, word dit op die stoep van ‘n ysterwarewinkel in Sterling, Vancouver, uitgereik.

Die Republikeinse party word grootliks gerugsteun deur ‘n sterk belangegroep, bekend as die Tea Party, wat die afgelope jaar nie net ontstaan het nie, maar massiewe openbare steun trek. Dit het al belangrike demokratiese vestings in tussenverkiesings lat tuimel. Die Tea Party kan breedweg as ‘n konserwatiewe beweging beskou word, en Sarah Palin dien as belangrike vaandeldraer. Dit verseker dat die groeiende Christen-fundamentalistiese beweging bykans eenparig by die Tea Party staan. Die Demokrate se teenvoeter, die Coffee Party, blyk nog grootliks ‘n windeier te wees.

Dié aksie het momentum gekry sedert die verkiesing van pres. Obama, wie se verkiesing as ‘n dertigjarige terugslag beskryf is vir die stryd om aborsies op aanvraag weer verbied te kry. Die euforie vir Obama was destyds so groot dat baie mense wat sterk gekant is teen baie van Obama se standpunte, ook vir hom gestem het. Afgesien van die aborsie-kwessie sluit dit sake in soos die wettiging van gay-huwelike, maar ook kwessie soos die omstrede gesondheidsorg-wetgewing en die koers wat ingeslaan moet word vir ekonomiese herstel. Terselfdertyd bly werkloosheid in die VSA hoog, en armoedesyfers is onder veral die swart en Spaanssprekende bevolking baie hoog – tradisioneel die jagveld van die Demokrate.

Op die meer omvattende skaal dui die verkiesingsuitslae van onder meer België, Nederland en nou ook Swede op ‘n groot swaai na regs. ‘n Anti-Islam-houding is dikwels aanwesig, soos in die VSA, waar Obama se hantering van sake oor Islam-kwessies, soos die voorgenome bou van ‘n Islamitiese sentrum naby Ground Zero, ook stemme laat swaai.

En heel uit pas hiermee handel die debat in Suid-Afrika nou, soos met die ANC se kongres in Durban en die vernaamste opposisiepolitiek, hoe links of ver links die land moet wees, en hoe sosialisties die ekonomie gedryf moet word.

Draai die horlosies dertig jaar terug.

светильники на дом

Die Sweedse verkiesing – Steeds ‘n teken van opkomende regs?

Die Sweedse kiesers het hul keuses uitgeoefen, maar dit lyk of ‘n nuwe verkiesing dalk uitgeroep sal moet word omdat die vorming van ‘n regering nou onmoontlik lyk. Die ironie is dat die probleem nie soseer is hoeveel stemme die groot partye getrek het nie, maar oor die hoeveelheid stemme wat ‘n klein party getrek het.

In die proses is die Sosiaal-demokrate, wat die verkiesingstoneel lank in moderne Swede oorheers en gevorm het (wie in Suid-Afrika sal ooit Olaf palme vergeet), erg gekneus en het nou maar ongeveer 30 persent van die stemme. Saam met sy tradisionele linkse koalisievennote, wat die groenes insluit, kan dié groepering op 43,5 % van die stemme staatmaak. Die sentrum-regse koalisie het ‘n rapsie meer as 49 % – ‘n haarbreedte van die vereiste 50 % om ‘n regering te kan vorm.

Die “probleem” is dat die populistiese Sweedse Demokrate 5.5 % van die stemme getrek het. Hiermee het dié party met sy wortels in die neo-Nazisme, maar sedertdien baie aangepas, vir die eerste keer die 4 % drempel gehaal om tot die parlement te kan toetree. Dit maak dit so groot soos die bestaande kleinste partye in die parlement, die Christen-demokrate en ‘n klein sosialisteparty.

Die groter koalisie kan dus in beginsel maklik ‘n regering vorm deur die Sweedse Demokrate in die regerende koalisie op te neem, maar dit is waar die kinkel in die kabel lê. Nie die premier of van die ander bestaande koalisievennote sien kans om met die nuwe toetreder, wat van rassisme beskuldig word, geassosieer te word nie. Dit is so erg, dat een partyleier in die aanloop tot die verkiesing selfs geweier het om vir ‘n TV-onderhoud in dieselfde vertrek te wees as die leier van die Sweedse Demokrate, Jimmie Akesson.

Die Groenes is genader om mantel te swaai, maar tot dusver sonder sukses.

Die situasie herinner aan dié van die Nederlandse verkiesing waar Geert Wilders en sy regse party groot vordering gemaak het, en daar aanvanklik ook ‘n erge taaiheid was om te assosieer. Die gevolg is dat Nederland, maande later, nog nie ‘n nuwe regering kon saamstel nie.

Min of meer dieselfde gebeur in België, waar die opkoms van die party van Bart de Wever by tye dit laat lyk of die kanse groter is dat België as staat in die slag gaan bly, eerder as dat ‘n regeringsformule gevind gaan word. De Wever se party, gemeet teen die regse Vlaamse Belang, is egter nie werklik ‘n regse party in die dampkring van Wilders en Akesson se politieke oriëntasie nie.

In al drie lande speel die immigrasiekwessie ‘n rol om die opkoms van regse politiek feitlik te verseker. In die proses lyk dit die opkoms van die Christen-demokrate ten koste van die liberaliste wat eens in Wes-Europa so oorheersend was, bloot ‘n tussenspel was waar liberalisme en konserwatisme as pole teenoor mekaar opgestel word.

Die opkoms van die regse politiek maak dit ook vir die Sweedse politieke leiers wat Akesson wil stuit, riskant, want ‘n momentum na regs bestaan nou nie net in Swede nie, maar ook die hele omgewing. ‘n Nuwe algemene verkiesing met die doel om regs uit te hou, kan boemerang.

липецк прессы

Van spaais en agente

Spioen Herrie lees die minister sê die inligtingswet is nodig want daar is soveel spaais en agente in die land wat dinge wil verander. En dit, sê die minister, is verkeerd en lelik.

“Pa, beteken dit die Skerpioene was lelike spaais omdat hulle die land probeer verander het van ‘n roofdierstaat na ‘n piesangrepubliek?”

Dit is te veel vir Herrie, en hy laai oudste in die kar, en ry na slim neef Herrie Spaai toe.

Neef Spaai se huis is so goed gekamoefleer, Herrie ry eers drie maal verby. Gelukkig onthou Herrie neef Spaai het eendag gesê sy klokkie is waar niemand ooit kyk nie, en kry dit toe in die watermeter se kassie.

Uiteindelik sit ons in die sitkamer, en Herrie stel sy vraag. Neef Spaai kyk oor sy skouers, loer gou agter die skilderye en onder die kussings, en fluister toe: “Julle vra na agente en spaais?”

“Ja,” seg Herrie, “Ek dog mens kan nou alles net Google. Niks nodig om geld te mors om spaais aan te hou nie. En vandag se kinders en jong mense maak in elk geval net soos hulle wil, dis geldmors om veranderingsagente aan te hou.”

“Dis nie die probleem nie,” fluiter neef Spaai. “Ons veranderingsagente is gewoonlik derdekolonners. Maar dis ‘n vreeslike geheim.”

“Nou hoe bedoel jy?”

“Maklik. Wie het ‘n studietoer na die wêreld se laaste ekonomies-kommunistiese paradys, Kuba, onderneem?”

Die lig gaan vir Herrie op. ‘n Mens het nie ‘n “H” in houtwerk nodig om daai een uit te pluis nie.

“En wie het ‘n studietoer onderneem om te gaan kyk hoe Bob sy grondhervorming gedoen het?” ‘n Mens het ook nie ‘n “W” in wiskunde nodig om daai sommetjie te maak nie.

“En wie het gesorg dat die weermag meer soos ‘n hospitaal met stukkende ambulanse as ‘n weermag lyk?” Sjoe, dan sit die vyand darem in hoë plekke.

“En wie het so baie skelms in die polisie aangestel? En faaier hulle nie as hulle uitgevang word dat hulle die armes se geld gesteel het, en so die land se plofbare klimaat opjaag nie?”

Oudste snap gou: “En ja, wie kies die ou krokke vir die Springbokspan?”

Herrie vang saam gees: “Ja, en Swaziland het g’n veranderingsagent in Suid-Afrika nodig om die staatshoof te inspireer om ook ‘n harem aan te skaf nie.”

“En hoe lank was dit nodig om Gapsa ook van die spoor af te kry, en sommer ‘n vrot pampoen op die rugbyveld te rol? Net een deplooiment.”

Herrie en oudste is nou heel by. “Die belangrikste is natuurlik om nie paranoïes te word nie,” sê neef Spaai en hy loer gou weer oor elke skouer, “anders is mens vreeslik wantrouig. Dan begin mens aan sensoritis en tribunalitis ly.”

Onder die dekking van die grassnyer en die weed eater sluip Herrie en oudste terug na kar wat onder ‘n kamoefleernet weggesteek is. Na ‘n kwartier kry ons die kar. Terwyl Herrie terugry huis toe speel die rillings rugby in Herrie se nek.

“Pa, sal buitelandse agente nie dalk beter vir die land wees nie? Kyk net hoe goed het dit gegaan toe oom Sep die land onder Fifa se administrasie geplaas het. “

Herrie kyk in die truspieëltjie voor hy fluisterend antwoord…

игры для девочкам

Soldate wil weer betoog

Soldate berei voor om aanstaande maand voor die Uniegebou in Pretoria te betoog en ‘n memorandum te oorhandig, het die Suid-Afrikaanse Veiligheidsmagtevakbond (Sasfu) gister in Pretoria gesê.

Sasfu se Gautengse voorsitter Mfazwe Plaatjie het gesê die unie beplan ook regstappe teen die minister van verdediging en oorlogsveterane Lindiwe Sisulu omdat sy honderde soldate op spesiale verlof hou.

Hy het gesê dat die soldate op spesiale verlof geplaas is en nie gewerk het sedert die SA Nasionale Weermag (SANW) hulle geïdentifiseer het as deelnemers aan ‘n optog in Augustus 2009 nie, toe die polisie rubberkoeëls gebruik het om die soldate uiteen te jaag.

“Hulle betaal mense om by die huis te sit en niks te doen nie. Dit is ‘n vermorsing van belastingbetalers se geld en dit is teen ‘n hofbevel,” het hy gesê.

Kort ná die optog, het die SANW briewe gestuur aan sowat 1 500 soldate. Hulle is afgedank, tensy hulle in staat was om te verduidelik waar hulle hul op 26 Augustus 2009 bevind het.

Op 9 September het die Noord-Gautengse Hooggeregshof in Pretoria bevind dat hulle heraangestel moet word met volle voordele.

Plaatjie sê die meeste is op spesiale verlof geplaas en hy glo ongeveer 200 werk steeds nie.

Interdik

‘n Woordvoerder van die ministerie van verdediging Ndivhuwo Ha Wa Mabaya het gesê: “Sasfu het sl dikwels voorheen gesê dat hulle ‘n optog wil hou. Ek kan nie kommentaar lewer op bespiegelings nie…”

Maar Plaatjie meen die regering is bewus van die beplande opmars op 23 Oktober.

“Hulle is nou daarvan op hoogte, en as hulle daarmee wil ophou, moet hulle dit nou doen, sodat ons onsself in die hof kan verdedig,” het hy gesê, en daaraan toegevoeg dat die regering vir ‘n paar weke van die betoging op 26 Augustus bewus was.

“Daar is geen behoefte aan ‘n dringende interdik nie. Ons gee hulle vooraf kennisgewing van die optog,” het hy gesê.

Hy meen dat afgesien van hul eis vir die herindiensneming van soldate wat nog steeds op spesiale verlof verkeer, eis die vakbond dat die minister die militêre bedingingsraad moet gebruik om die soldate se klagtes aan te hoor.

Hy het gesê die raad is ‘n legitieme liggaam wat deur die regering in Augustus 1999 gestig is toe dit in die Staatskoerant gepubliseer is.

Hy het gesê die laaste keer dat vakbonde met ‘n minister van verdediging of sy verteenwoordiger ontmoet het, was Mosiuoa Lekota in 2007.

Sasfu ook ‘n beroep op die SANW gedoen om die teistering van vakbondlede te staak en om die vergoeding van alle soldate te verbeter, insluitende behuisingstoelaes.

Spioene

Die vakbond vereis ook die vinnige transformasie van die SANW.

Plaatjie sê dit sluit in die onthulling van die name van die voormalige vryheidsvegters wat vir vir die apartheidsregering gespioeneer het en ‘n hersiening van militêre vaardigheidsontwikkelingskontrakte, op grond waarvan jongmense vir ‘n tydperk van twee jaar gewerf is.

Hy het gesê dat diegene wat aangemeld het in die gebruik van wapens opgelei is, maar het geen ander vaardighede na twee jaar nie. Hy het gesê dat die kontrakte vir ‘n langer tydperk behoort te geld.

“Jy loop gevaar om misdadigers en mense wat net weet hoe om te skiet, los te laat. Hulle het ander vaardighede nodig voordat hulle uitklaar,” sê Plaatjie.

Hy het ook ‘n versoek aan Sisulu gerig om die tussentydse verslag van die militêredienskommissie vry te stel.

Die kommissie is gestig nadat die optog in Augustus 2009 plaasgevind het, maar tot op hede is sy verslag nog nie bekendgemaak nie.

“Ons sou graag wou weet wat dit sê. Hierdie verslag kos belastingbetalers geld. Suid-Afrikaners sou graag wou weet wat dit sê,” meen Sasfu se adjunkpresident Charles Jacobs.free slot games

Die gevare van ‘n de facto-eenpartybedeling

Binne die politieke wetenskap doen ‘n sêding die rondte: “Die demokrasie is ‘n gemors, maar dis die beste gemors wat ons het.”

Dat die oë van die land van vandag af vir die duur van die week op Durban gerig is, is tegelykertyd verstaanbaar en hartseer.

Verstaanbaar, omdat die land se regerende party ‘n belangrike beleidskongres hou, maar hartseer omdat die belangrikheid hiervan bykans alle kenmerke van ‘n de facto eenpartystaat dra. In beginsel kan die land nou, afhangende van watter uiteenlopende denkrigting koning kraai, op koers na ‘n kommunistiese ekonomiese bestel geplaas word.

So ‘n situasie ontstaan wanneer die bevolking se beleids- en selfs regeerkeuses hoofsaaklik binne die regerende party afspeel, en nie tydens verkiesings tussen ‘n veelheid partye soos dit in ‘n grondwetlike demokrasie hoort nie. In Suid-Afrika beteken dit tot ‘n groot mate dat opposisiepartye se rol tot dié van drukgroepe gereduseer word, en waarvan die rol boonop ook gereduseer is omdat die grondwetlike liggame, waarna eens as wigte en teenwigte verwys is, disfunksioneel is of as verlengstukke van die regerende party beskou word.

Ook ander instellings wat veronderstel is om die konsep van veelparty-demokrasie te onderskraag, soos die SABC-raad, se lede word effektief deur die regerende party aangewys.

Voeg hierdie die rol van die Progressive Business Forum wat in effek daarop neerkom dat sakelui wat gedagtes met regeringslui wil wissel, hul hand diep in die sak moet steek vir die voorreg om ministers en selfs hul senior staatsamptenare te kan ontmoet – geld wat in die ANC se verkiesingskoffers gestort word.

Die situasie is verder aangehelp deur ‘n groep opposisielede wat onder die vaandel van “ons sal jul stem wees” ‘n mandaat gekry het om van binne die ANC sekotorale belange te bevorder – en sedertdien ‘n baie stil stem geblyk te wees het. Voeg hierby die aksies van die ANC self om alle stemme binne die sogenaamde “broad church” te ondervang, ‘n uitgesproke doelwit toe mnre. Gwede Mantashe, Darryl Swanepoel en Renier Scoeman kort voor die vorige algemene verkiesing samesprekings met Agri SA se hoofbestuurder, mnr. Hans van der Merwe gevoer het. Nie baie later nie, het beide Agri SA en die TLU SA uit ‘n regeringsgeleide kongres oor landbou gestap waar hoegenaamd nie belanggestel is om na die boere se stem te luister nie, en retoriek as feite opgedis is.

Die oë is ook nog meer op die kongres gerig omdat van die belangrikste demokratiese waarborge, mediavryheid en die reg tot inligting, van vandag af ook formeel onder die valbyl gesleep kan word.

Dat die kiesers die demokrasie faal, skyn nog duideliker te wees deur opnames wat toon dat die premier van die provinsie waar munisipaliteite – aldus die Ouditeur-generaal – onder die swakstes in die land vaar, die ekonomie onder die swakstes is en die howe ‘n rits tenders tersyde gestel en selfs hertoegeken het, die gewildste is. Ook toon die peiling dat 68 % van die land se mense nou glo dat pres. Jacob Zuma goed vaar, weliswaar ‘n skerp daling vanaf 77 % ‘n jaar gelede.

In die proses om ‘n kiesersblok teen die ANC te vorm, stem baie mense nou ook vir die DA, al het die party se beleid en dit wat hulle self glo min raakvlakke. In die proses ontkieser baie kiesers hulself ideologies.

Die toets of die land se grondwet so ideaal vir ‘n heterogene bevolkingsamestelling is was graag voorgehou word, dat die grondwet so goed is as wat hoog opgegee word, kom nader.

Absa daag ons uit

Die nuus dat Absa minder wit rugbyspelers in die Curriebeker wil sien, is geensins ‘n verrassing nie. Hoewel die bank intussen by monde van sy adjunk-uitvoerendehoof, mnr. Louis von Zeuner, ontken het dat hy ten gunste van rassekwotas is, het Absa tog duidelik sy anti-wit sentiment na buite gekommunikeer.

Absa, wat deur Barclays van Brittanje beheer word, posisioneer hom reeds geruime tyd as ‘n swart bank. Deesdae is dit raar om blanke gesigte agter die toonbank van Absa-takke te gewaar en Afrikaans is insgeslyks afgeskaal tot slegs ‘n skaduwee van wat die taal eens by dié bank was. Dit het feitlik onmoontlik geword om diens in ons taal by Absa te ontvang, hoewel sy kitsbanke en internetdiens nog die taal as ‘n keuse aanbied.

Die les wat Absa vir ons oor die afgelope paar dae geleer het, geld vir meer as net rugbyspelers en –geesdriftiges: dis gerig aan elke Afrikaner in die land. Ook die Tweede Vryheidsoorlog van meer as ‘n eeu gelede is in ‘n hoë mate deur die Londense banke bepaal, wat Milner se oorlogsplanne geesdriftig gesteun het. In 1985 het Chase Manhattan die bewind van P.W. Botha ‘n gevoelige knou toegedien toe dié bank besluit het om nie Suid-Afrika se korttermynskuld om te rol nie.

Gedurende die twintigste eeu het die Afrikaner moedig geprobeer om eie finansiële instellings soos Volkskas, Trustbank en Saambou te skep, asook natuurlik Sanlam, maar al dié maatskappye het op verskillende wyses tot niet gegaan of het wesentlik hul rug op die Afrikaner gekeer en die ANC-bewind en sy anti-blanke, anti-Afrikanerideologie omhels.

Die feit dat die Afrikaner die politieke stryd in Suid-Afrika verloor het, is in ‘n hoë mate daaraan te danke dat hy op kritieke oomblikke van buitelandse kapitaal en buitelandse banke afhanklik was. Vandag kan die volkstaatprojek nie van die grond af kom nie, juis vanweë ‘n gebrek aan kapitaal.

Volgens my berekeninge verdien die groot vier banke in Suid-Afrika jaarliks ten minste twintig miljard rand uit die Afrikaner aan rentemarges en bankkostes. Die borggeld wat Absa goedgunstiglik aan rugby (en sokker!) beskikbaar stel, kom dus net so uit die gewone Afrikaner se sak. Veertig persent van Absa se kliënte bestaan uit Afrikaners; nietemin sien die bank hulle as ‘n lastige segment om van ontslae te raak.

Om teen Absa se onlangse anti-wit uitsprake te protesteer, is goed en wel. Maar ons probleem om uitgelewer te wees aan Afrikanervyandige finansiële instellings soos Absa en die res van die groot vier banke, word nie wesentlik hierdeur verbeter nie.

‘n Groot deel van ons huidige vryheidstryd wentel om ekonomiese emansipasie van die ANC-beheerde ekonomie. Omdat banke soos Absa in regeringsrekeninge belangstel, is hulle ideologies kop in een mus met die ANC. Trouens, die aanstelling van Maria Ramos, die vrou van Trevor Manuel en ‘n bekende ANC-lid, as hoof-uitvoerendebeampte van Absa spreek boekdele oor die bank se politieke standpunte en ideologie.

Praag is tans besig om na ekonomiese alternatiewe vir die Afrikaner te kyk en ons het reeds ‘n groep sakemanne en ekonome byeengebring om binne ons geïdentifiseerde volkstaatgebied, wat groot dele van Gauteng insluit, bedrywe en instellings te vestig wat aan ons mense werk kan verskaf en ons kapitaal uit die hande van vyandige instellings soos Absa kan losmaak.

Die ontluikende koöperatiewe bankbeweging onder Afrikaners moet deur alle belanghebbendes gesteun word. Tegnologiese insette sal egter moet kom, sodat dié jong lote met mag en mening in die formele banksektor sal kan begin meeding. Elders ter wêreld bestaan daar voorbeelde van suksesvolle koöperatiewe banke wat uiteindelik wêreldbekende handelsbanke kon troef.

Eers wanneer Afrikaners beheer oor Afrikanerkapitaal bekom het, sal ons volk sy lang gesogte ekonomiese vryheid kan bekom. Absa se uitsprake vandeesweek daag ons uit om ‘n Afrikanerbank(e) op te rig.

live american roulette online casino topcargo развод

Pigspotter is onskuldig

Die Johannesburgse Metropolisie soek hoog en laag na ‘n blogger bekend as Pigspotter. Dis terloops snaaks dat hulle nie onpadwaardige taxi’s en hul bestuurders met heeltemal dieselfde ywer as Pigspotter probeer vervolg nie. Pigspotter het mense op Twitter gewaarsku teen padblokkades en spoedlokvalle, en volgens die Metropolisie kom dit neer op dwarsboming van die gereg.

Ongelukkig vir die Metropolisie is hulle verkeerd op verskeie vlakke.

Eerstens was daar enkele jare gelede ‘n hofsaak waarin ‘n motoris aangekla is omdat hy ander motoriste mbv flitsende ligte gewaarsku het oor ‘n spoedlokval. Hy is toe aangekla van dwarsboming van die gereg. In die hofsaak was sy verweer dat die doel van spoedlokvalle hoort te wees om motoriste kry om die spoedperk te gehoorsaam, en dat sy flitsende ligte ook dieselfde ten doel gehad het. Hy is onskuldig bevind op grond van hierdie verweer.

Tweedens gaan dwarsboming van die gereg van die veronderstelling uit dat die gereg benadeel word deur iemand se optrede. Daar is dus twee partye: een wat die gereg moedswillig dwarsboom, en tweedens iemand wat die gereg verteenwoordig. Dis met laasgenoemde dat daar ‘n enorme probleem is waar dit by die Metropolisie kom. Hulle noem hulself kennelik ‘n polisiemag, maar om hulle as die vaandeldraers van reg en geregtigheid te wil voorhou, is eenvoudig absurd. Die taxi-bestuurders wat absolute minagting vir die reëls van die pad het, lyk soos engeltjies in vergelyking met die fundamenteel-korrupte en misdadige Metropolisie.

Wie kan ooit vergeet van die skietery enkele jare gelede tussen die Metropolisie en die gewone polisie op een van Johannesburg se snelweë? Die Metropolisie is sedert 1994 getransformeer na ‘n spul misdadige skuim, wat bloot daarop uit is om hetsy hulself, hetsy hul werkgewer te verryk. Korrupsie is aan die orde van die dag, en dit is moeilik om te bepaal of daar selfs een eerlike lid van die Metropolisie is.

Ek is al persoonlik in Midrand voorgekeer omdat ek versuim het om ‘n veiligheidsgordel te dra. Ek was skuldig. Die individu wat my voorgekeer het, het sy naamplaatjie doelbewus afgehaal, sy voertuig of motorfiets moedswillig iewers versteek, en toe vir my gevra: “What do you have for me?” Ek het my dom gehou en uiteindelik is ek meegedeel dat ek hetsy ‘n paar honderd rand aan ‘n boete kon betaal, hetsy vir hom R50 kon gee. Ek het hom toe laat weet ek verkies die boete-kaartjie, iets wat hom só gegooi het dat ek uiteindelik sonder om die omkoopgeld te betaal én sonder ‘n boete gery het.

Dit is ‘n welbekende feit dat padblokkades gehou word om motoriste af te pers om omkoopgeld te oorhandig. Dit lyk byvoorbeeld op die oog af of Bees Roux voorgekeer is met die doel om hom af te pers, wat stellig ‘n geweldige misrekening was aan die kant van die oorlede vermeende afperser. Waar dit die Metropolisie aanbetref, is die hou van ‘n padblokkade dus op sigself ‘n kriminele handeling aan die Metropolisie se kant.

Pigspotter se optrede kan dus maklik gesien word as synde misdaad-voorkoming. Hy waarsku motoriste immers teen die Metropolisie se kriminele optrede en verhoed sodoende dat motoriste die slagoffers word van die endemiese misdaad en korrupsie waaraan die Metropolisie homself skuldig maak.

Die Metropolisie voel hom waarskynlik gekrenk omdat iemand soos Pigspotter hulle so openlik minag. Baie soos die ANC-regime hom gekrenk voel oor die minagting waarmee elke denkende, wetsgehoorsame Suid-Afrikaner hom beskou, en derhalwe die pers se mond probeer snoer. Ek is persoonlik nie hoopvol dat die ANC of die Metropolisie ooit tot die besef sal kom dat respek iets is wat verdien moet word nie.

Александр Фильчаков