Streng veiligheidsmaatreëls is gister in die hoofstad Katmandoe gehandhaaf.
Nepal was vir tien jaar gewikkel in 'n burgeroorlog tussen die rebelle en die voorstanders van die monargie.
Daar word verwag dat Koning Gyanendra sy pienk pagodepaleis sal ontruim, maar nogtans in die land sal aanbly.
Duisende Nepalese het saamgedrom en krete soos Lank lewe die Republiek! geskree.
Volgens Helen Zille, die leier van die party, verteenwoordig dit 'n resep vir 'n ramp en sal dit die huidige etniese konflik in die land vererger.
Volgens mediaberigte wil die regering beheer oor burgers van SAOG-lande verslap en dit vir hulle makliker maak om Suid-Afrika sonder veel procedure te besoek. Daar woon 180 miljoen mense in die SAOG-lande.
Volgens Zille is daar min, indien enige, lande ter wêreld wat so 'n oopdeurbeleid teenoor besoekers handhaaf. Eerder behoort die regering immigrasiebeheer op te skerp, pleks van dit te verswak.
Die Munisipale Werkersunie (Samwu) sê daar was nog onbeantwoorde vrae rondom McBride. Meer as 1000 werkers het gister in die winterkoue buite die munisipale kantore betoog.
Die vakbond wil hê dat die munisipaliteit moet ondersoek waarom die polisie in November 2006 onder McBride se leierskap op hulle geskiet het.
Intussen duur 'n vullisstaking voort en steun die Ekurhuleni-munisipaliteit op werkers van buite.
Die MDC het ook die regerende Zanu PF daarvan beskuldig dat die opposisie geen toegang tot die staatsmedia het nie, dat dit feitlik onmoontlik is om openbare vergaderings te hou en dat sy laaste twee vergaderings slegs na appèlsake in die hof gehou kon word.
In weerwil van al die struikelblokke in die weg van die opposisie, is die MDC steeds vol vertroue dat sy kandidaat, Morgan Tsvangirai, die verkiesing teen Robert Mugabe kan wen.
Die vlaag rooftogte wat Kameeldrift, noordoos van Pretoria, teister, het sy jongste slagoffers geëis.'n Dokter en sy gesin is in hul huis oorval en beroof. Die polisie wou egter nie die slagoffers se name bekendmaak nie.
Volgens die polisiewoordvoerder, inspekteur Sipho Mabena, het vyf gewapende mans die huis op die Leeuwfontein-landgoed eergisteraand omstreeks agtuur aangeval, die familie vasgebind en vier plasmaskermtelevisiestelle gesteel.
Hulle wou die dokter se motor ook steel, maar het blykbaar daarteen besluit.
'n Bende van twintig is werksaam in die Kameeldrift-omgewing en niemand is tot dusver in hegtenis geneem nie.
Hy het gister tydens sy begrotingstoespraak in die parlement gesê dat beroepe om die onlangse sukses van die Springbokspan as 'n katalisator vir transformasie te gebruik, het op dowe ore geval.
Stofile het ook oor krieket gekla en meen die samestelling van die onlangse span na Bangladesj en Indië was 'n bewys dat daar mense bestaan wat teen transformasie in sport gekant is.
Volgens Stofile moet spelers en administrateurs begryp dat die transformasie van sport in die land nie onderhandelbaar is nie – dit maak deel uit van die grondwetlike en regeringsmandaat.
Een dag nadat foto's van 'n brandende Mosambieker die wêreld ingestuur is, het Duitsland sy burgers gewaarsku om sekere dele van Suid-Afrika soos die Johannesburgse middestad en omliggende lokasies te vermy.
Die VSA, Swede en 'n aantal ander lande het die Duitse voorbeeld gevolg.
Ook toere na Soweto word afgelas. Volgens Jimmy Ntintili, wat toere na Soweto aanbied, het 'n toeristegroep van dertig onlangs 'n toer gekanselleer omdat hulle onveilig gevoel het.
Die toergroep na Soweto het hoofsaaklik uit swartes van elders in Afrika bestaan.
Die toerismebedryf in Suid-Afrika is nou groter as die goudmynbedryf, verdien meer buitelandse valuta en dra 8 persent tot die BNP by, afgesien van die 1,2 miljoen werkgeleenthede wat dit verteenwoordig.
Die uitbarsting van etniese geweld teen buitelanders is die belangrikste politieke gebeurtenis sedert 1994. Dit verteenwoordig niks minder as die skipbreuk van Panafrikanisme in Suid-Afrika nie.
Onlangs het hier op die Praagwerf ʼn artikel deur Johann Wingard verskyn waarin die paradoks van die ANC se “terugkeer na Afrika” onder die loep gegeem word. Alles wat nie van Afrika is nie, moet uitgewerp word. Dis die kreet van Mugabe, maar ook die onderliggende filosofie van Panafrikanisme.
Panafrikanisme predik swart eenheid, ongeag stam, taal of geloof. Die ANC, as een van die oudste swart-nasionalistiese bewegings op die kontinent, onderskryf reeds dekades lank Panfrikanisme. Alles wat ons sedert Mandela se triomfantelike, vuis-in-die-lug-vrylating uit die mond van die ANC gehoor het, was deelagtig aan Panafrikanisme.
Die gedagte dat almal suid van die Sahara broers in een groot familie is, onderlê ook die Afrika-unie en die Panafrikaanse parlement oftewel PAP.
Panafrikanisme verteenwoordig – soos kommunisme, Katolisisme, die Britse Ryk en Hollywood – ʼn universele ideologie. Wat die kommuniste in hul bloeityd tussen die Oktoberrevolusie en die ineenstorting van die Berlynmuur “internasionalisme” genoem het, wil die Panafrikaniste op een vasteland, dié van Afrika, toepas.
Omtrent die hele swart elite in Suid-Afrika is een en almal vurige voorstanders van Panafrikanisme. Vandaar die ANC se immigrasiebeleid wat sonder enige wetlike omhaal eintlik ons landsgrense afgeskaf het. Daar word televisieprogramme gemaak waarin aangetoon word met watter gemak ʼn Zimbabwiër of ʼn Mosambieker die grens byna na willekeur kan oorsteek; en niemand – veral nie die ANC-regering nie – doen enigiets om dié toestand te stuit nie.
ʼn Jaar of twee gelede het ʼn meningsopname onder swart Suid-Afrikaners bevind dat slegs 11% goeie gevoelens teenoor swartes van elders op die kontinent koester of meen dat hulle ʼn “ereskuld” teenoor hulle moes betaal as gevolg van hul rol in die sogenaamde stryd teen apartheid.
Asof dit nie genoeg was nie, het die gebeure van die afgelope twee weke die doodsklok vir Panafrikanisme in Suid-Afrika gelui. Plaaslike swartes het met wapengeweld gewys dat hulle hoegenaamd nie te vinde is vir die gedagte van ʼn “gedeelde Suid-Afrika” waartoe die 600 miljoen suid van die Sahara toegang behoort te hê nie.
Teenoor hierdie politieke werklikheid, die verwerping deur die plaaslike bevolking van universele Afrikaburgerskap of beweeglikheid oor landsgrense, het sowel die media as die regerende ANC gereageer met die moralistiese gedagte van “vreemdelingehaat”. Die werklikheid van enorme maatskaplike en politieke spanning wat deur ongebreidelde immigrasie geskep word, is gewoon geïgnoreer.
Die gevolg is dat ʼn gaping tans in die Suid-Afrikaanse politiek bestaan wat so groot is soos die spreekwoordelike waenhuisdeur. Die ANC se immigrasiebeleid, of liewer die laisser aller wat dit verteenwoordig, het die potensiaal van ʼn swaai na regs geskep.
Selfs die Vryheidsfront Plus, wat waarskynlik die enigste semi-regse party in die parlement verteenwoordig, sou die volgende verkiesing kon wen indien die party bereid was om die risiko van verwerping deur die media en die universalistiese hoofstroom te loop.
In die onlangse tyd het immigrasie en veral onwettige immigrasie die hooftema van die Wes-Europese politiek geword. Anti-immigrasiepolitiek het sulke figure soos Pim Fortuyn in Nederland, Nicolas Sarkozy in Frankryk en Silvio Berlusconi in Italië opgelewer. Laasgenoemde twee politici is tans die staatshoofde van hul onderskeie lande, terwyl die intellektuele en ideologiese invloed van Pim Fortuyn – in weerwil van die sluipmoord op hom – so te sê ʼn ideologiese revolusie ontketen het. Die eertyds linkse intellektueel en voormalige minister vir immigrasie en integrasie, Rita Verdonk, het die natuurlike erfgename van Fortuyn se idees oor Nederlandse eksklusiwiteit en nasionalisme geword en het na haar uitsetting as minister verlede jaar die nuwe party “Trots Nederland” gestig.
Suid-Afrika is geen gewone Afrikaland nie; vandaar die toepaslikheid van Europese modelle op ons binnelandse politiek. Selfs die armste swartman in Suid-Afrika is, gemeet aan sy eweknie elders op die vasteland, ʼn middelklasverbruiker wat vrees dat hy deur die “verworpenes van die aarde” (groete aan Frantz Fanon) oorkant die Limpopo verdring mag word.
Ek verstout my om te sê dat selfs ʼn blanke Afrikaner onder die huidige omstandighede tot die volgende president van Suid-Afrika verkies mag word, mits so ʼn persoon intelligent genoeg sou wees om die nuwe situasie korrek te lees en toepaslike strategieë te ontplooi soos om die immigrasiekwessie tot die hoofitem van die volgende verkiesingstryd te verhef.
Dit is dringend noodsaaklik dat Afrikaners en hul politieke leiers moet besin oor hoe die veldbrand wat op 11 Mei in Alexandra begin en die Panafrikanistiese kaartehuis deur die hele land tot as verbrand het, ʼn verandering in ons situasie teweeg kan bring. Die tyd is nou daar vir alliansies en verbeeldingryke politieke skuiwe. Die land kan nie meer op hierdie trant voortgaan nie, met ʼn kwynende Eskom, riool in die damme en riviere, asook ʼn politieke heersersklas wat soos Marie Antoinette van ouds eenvoudig horende doof bly vir die krete van die gepeupel daarbuite.
Die ANC het sy politiek op ras gebou en tot dusver het dit by die stembus alle verwagtinge oortref. Die nuwe, as’t ware seismiese breuk wat daar tussen binnelanders en buitelanders in Suid-Afrika ontstaan het, mag egter die Panafrikanistiese rassesolidariteit in die gedrang bring. Solank as wat ons onthou dat ons uiteindelike doelwit Afrikanerbevryding en –outonomie moet wees, kan dit interessant wees om te sien watter politieke munt daar uit die swart kieser se klinkklare verwerping van universele swartheid en Panafrikanisme geslaan kan word.
Enige optrede, selfs in 'n demokratiese land soos Suid Afrika, behels 'n risiko vir die armes se ekonomiese sekuriteit wat heeltemaal uit verhouding is met die sekerheid om iets te bereik. Hulle beskik skaars oor die instrumente om hulle begeertes te verseker. Boonop het hulle selde geleer hoe om hulle begeertes te formuleer en te verdedig. Hulle gaan gebuk onder 'n stigma van minderwaardigheid sonder die selfvertroue wat kom met die gewoonte om te beveel.
Hulle is in die war met die gemeenskaplike instellings wat hulle geërf het. Selfs die instellings van die staat, waaraan hulle nie kan ontkom nie, is vir hulle vreemd. Daar bestaan goeie rede om te verwag dat die staat vir wie hulle gestem het groter alternatiewe toegewings sal maak, maar histories is daar geen rede om te veronderstel dat die staat ongelykheid sal uitwis of selfs versag nie.
Rassehaat en die haat teen minderheidsgroepe is die gevolg van onveiligheid weens die aftakeling van maatskaplike stelsels en die ontevredenheid met die verrotte stelsels van die staat wat met omkopery en bedrog teen die massa diskrimineer. Die regering vrees die massa wat enige oomblik bewus mag word van die onreg wat daar teen hom gepleeg word; daarom wil hy die ontevredenheid weg van homself kaats na 'n minderheidsgroep of 'n ander ras wat die sondebok word vir sy eie gierigheid en onvermoë om die massa se behoeftes te bevredig. Die verrotte Suid-Afrikaanse burokrasie sweep die massas op totdat hulle oorgaan tot 'n bloedbad om hulle griewe los te laat by wyse van aggressie teen minderheidgroepe of ander rasse instede van teen werkgewers en staatsamptenare.
Kommer oor Eskom se voorgestelde prysverhoging van 53 persent neem toe, met Besigheidseenheid SA en Cosatu wat albei die verhoging teenstaan.
Die BESA-verteenwoordiger by die Nersa-verhoor oor die prysverhoging, Roger Baxter, het verklaar dat studies aantoon dat die ekonomies uitwerking van die verhoging die land se bruto nasionale produk sal verlaag en tot die verlies van 55 000 werksgeleenthede sal lei.
Volgens hom was aanpassing in pryse nie die enigste oplossing nie, maar dat doeltreffende leierskap en die strategiese toe-eiening van bestuur ewe belangrik is.
Die organisasie het vir uitstel gevra sodat verbruikes en ondernemings aan die verhogings gewoond kan raak.
