‘Kom hier!’ sê ek en my R4

Daar kan mos nie gestry word oor wat die beste algemene militêre roer is nie.

Stilte! Ek het mos gesê die argument is verby. Dis die R4 en klaar.

Vir ’n  geweer om in aanmerking te kom, moet dit semi-outomaties met ’n  voloutomatiese funksie hê, van ’n  dodelike kaliber wees, met ’n hoëkapasiteitsmagasyn. Met ander woorde, dit moet ’n  stormgeweer wees. Deur die eeue was daar gewere wat wonderlik in bepaalde omstandighede en tydsgewrigte gefunksioneer het, maar dié wat nie as stormgewere geklassifiseer kan word nie, van die roemryke Amerikaanse M1 Garand terug tot by die veertiende-eeuse lontgeweer, kom nie vir oorweging in aanmerking nie.

Die Garand is ter sprake. Dit was betwisbaar die beste infanteriewapen van die Tweede Wêreldoorlog, ten spyte van ’n klein magasyn – net agt rondtes – en die irriterende gewoonte om die herlaaistrokie na die laaste skoot uit te werp – met so ’n  helder simbaalgeluidjie wat ’n  vyand in die nabye omgewing inlig dat jou wapen leeg is. Die M1 was die enigste semi-outomatiese langroer van die Oorlog en met die indrukwekkende .30-06-rondte waarmee dit gewerk het, het dit vir die Amerikaanse GI besondere slaankrag gegee. Hy het nie nodig gehad om elke keer die grendel terug te slinger en vorentoe te stop nie; hy kon maar net die sneller trek.

Die wapensmede van daardie tyd was reeds baie bedrewe met die werking van die voloutomatiese wapen. Die eerste pistole en masjiengewere wat só geopereer het, het reeds in die vorige eeu verskyn. En in die Eerste Wêreld-oorlog is die geweer se lompheid in intieme gevegsituasies, soos in loopgrawe, uiteindelik aangespreek met die ontwerp en vervaardiging van die eerste submasjiengewere: Klein, snelvuurwapens wat pistoolammunisie gebruik het.

Die geweer en sy spraaksame kleinboet, die SMG, het twee verskillende situasies aangespreek. Die geweer het die infanteris se gebruiklike operasionele gevegsafstand van honderd meter en verder gevul. Onder ’n  honderd meter het die SMG oorgeneem. Dit het egter ’n  grys gevegsruim, so tussen honderd en driehonderd meter gelaat, waar snelvuur ideaal sou wees, maar waar meer slaankrag en akkuraatheid as wat die SMG kon verskaf, nodig was.

Dit was die Duitsers, immer op soek na ’n  Wunderwaffen, wat die deurbraak ontwerp het. Dit was die Sturmgewehr 44, ‘n outomatiese skouerwapen, langer en meer akkuraat as ’n  submasjiengeweer en korter, meer draagbaar, makliker aanwendbaar en met groter magasynkapasiteit as ’n geweer. Dit het ook vernuwend gewerk met samestelling deur geperste staalonderdele te gebruik. Die ammunisie was korter en nie so kragtig soos dié van ’n  tradisionele geweer nie, en is ontwerp op grond van Wehrmacht-ondersoeke wat bevind het dat by verre die meeste kontak op minder as 300 meter plaasvind en dat ’n kragtige rondte soos die Duitsers se eie 7,9 x 59 mm onnodig baie energie daarvoor ontwikkel het.

Die Sturmgewehr het alles verander. (Dis ook hoekom ek van ’n “Stormgeweer” eerder as “Aanvalsgeweer” praat. Die Duitsers het die konsep ontwerp en hulle kom die voorreg toe om dit ’n  naam te gee. Die Engelse het dit as “Assault Rifle” vertaal en dis waar ons die idee van “Aanvalsgeweer” gekry het.)  Maar dit was net die begin.

’n  Russiese tenksoldaat, Mikail Timofeiewitsj Kalashnikof, het sy eie interpretasie van die stormgeweer gebou: Die afstootlike meganiese wonderwerk, die AK47. 65 jaar later is daar nog nie ’n  betroubaarder stormgeweer gelewer nie, en dit sou die beste gewees het as dit nie vir die relatiewe pap kaliber was nie.

Die Amerikaners het hulle eie roete gevolg deur eers die M1 Garand as ’n  aanvalsgeweer te verwerk. Hulle het die geweer effe ligter gemaak en ’n  groter, en verwyderbare,  magasyn gegee. Hulle het dit die M14 genoem, maar dit was in wese net ’n  meer bruikbare langroer. Die 7,62 NATO patroon was te kragtig om met gemak op kort afstande in die gesig van die vyand te gebruik. ’n  Kleiner rondte en ’n nuutontwerpte aanvalsgeweer was nodig. Eugene Stoner het namens die Armalite-maatskappy een, wat onder lisensie deur Colt gebou is, ontwerp.

Die legendariese lugmaggeneraal, Curtis LeMay (wat die aflewering van die atoombomme op Japan in 1945 toegesien het), het sy hande op een by ’n  demonstrasie gelê, ’n  paar waatlemoene daarmee geskiet, in die liefde daarmee geval en sy status gebruik om aanvaarding deur die verskillende komitees te stormram. Die Amerikaanse weermag het dit net betyds as die M16 vir hulle onsmaaklikheid in Vietnam in gebruik geneem. Inderwaarheid was dit ’n  geweer met ernstige ontwerpsgebreke wat dit liederlik onbetroubaar gemaak het. Dit is onbekend hoeveel Amerikaanse GI’s die lewe gelaat het omdat hulle M16’s in die rysakkers van Vietnam op ’n  kritieke oomblik vasgeslaan het. Die Yanks, eerder as om die mislukking te erken, het miljoene dollars gespandeer om oplossings daarvoor te vind. Maar nou nog beskou ek die M16 as ’n  puntenerige, brose wapen. En tog het dit een onskatbare bydrae tot die Westerse arsenale gemaak: Die liggewig, hoëtrompsnelheidrondte, die 5,56 mm, NATO wat daarvoor ontwerp is.

Die koeël, in omvang en werkverrigting nie baie anders as die .222 wat Boerseuns goed geken het nie, het ontsaglike weefselvernietingspotensiaal, soos wat selfvoldane maar droë krygstuiganaliste daarvan praat. Onder 300 meter mors dit baie meer met die mens se lyf as selfs die Amerikaners se geliefde .30-06.

Die Europeërs het ’n  ander NATO-rondte, die 7,62 x 51 mm rondte vir hulle stormgewere gebruik. Die beroemdste van hierdie wapens was die FN FAL. Omdat die SAW in hierdie militêre dampkring was, het hulle die FN in die vroeë sestigs as hulle eerste stormgeweer opgeneem en dit later in metrieke dimensies self vervaardig. Dit was die ikoniese R1 waarmee die troepe volk en vaderland verdedig het.

Die R1 is ’n geweerman se geweer. Dit is ’n  elegante wapen wat maklik in die skouer lê en fynskiet bewerkstellig. En tog bevat dit presies die gebreke van die M14 – die kaliber, veral vir dienspligtige dorpsjapies, was net te kragtig. Die magasyn het ’n  relatiewe karige 20 patrone gehuisves. Boonop is dit geensins ’n robuuste geweer nie. Dit verg deurlopende sorg om ’n  R1 in gevegstand te hou en in die deurnat, stof en modder van die Operasionele Gebied was dit ’n  komplikasie. Die troepe het eers die omvang daarvan ingesien toe hulle begin het om AK47’s van slagvelde te herwin en gesien het hoe hierdie Rus net aanhou skiet, of dit nou vol stof, spinnerakke of modder is.

’n  Loopgraafdenker wat hierdie dinge ontleed het, moes tot een gevolgtrekking gekom het: As daar maar net ’n stormgeweer soos die AK met ’n  goeie kaliber was. Al die tyd was daar toe net so ’n  krygswonderwerk, die Israelse Galil, en in 1982 toe kry ons hom ook, begin homself maak, effe meer robuust met ’n saamgesteldeplastiekkolf, -hand- en voorste greep, en die opvoukolf is merkbaar langer want die SAW-troep is groter as sy Israelse eweknie. Gewere in die ou SAW het nie naastenby sulke kleurvolle name as hulle voertuie gekry nie. Dié roer word toe nie die Spoegslang of die Bysteek of die Bobbejaanspinnekop nie. Dit is bloot die R4.

Wat ons by die Israeli’s gekry het, was in wese ’n  AK47 ingeruim vir die dodelike 5,56 NATO-rondte. Die werkende dele is identies aan Kalasjnikof se ontwerp. Uiterlik is dit heel anders en die enigste ooreenkoms met die AK is die piesangvormmagasyn en, vir die fynkykers, die rompdeksel. Maar in sy siel is die R4 ’n  AK en dit is so betroubaar as wat van enige stormgeweer verwag kan word.

Die R4 is vir die eerste keer aan troepe uitgedeel die jaar voor ek weermag toe is. Die eerstes was so soort van ’n  oorbruggingswapen met meer tradisionele kenmerke soos ’n  voorste handgreep van hout. Dit het ook ’n  koddige drahandvatsel gehad, so ’n  uitswaaibare plastiek- en staalarmpie. Dié geweer is gou vervang met ’n  wapen wat die SAW sou help om legendes regoor die Operasionele Gebied en in Angola te skryf. So ’n  wapen was die R4 genaamd Brünnhilde.

Die inwerkingstelling van die R4 as die standaardstormgeweer van die SAW het my met afgryse vervul. Ek was ’n  R1-man vandat ek die eerste keer as penkop een gesien het. Daar was iets so dodelik en slank aan die R1. Maar ai, die R4 was ’n  lelike klein bliksem veral met die dik, kantige voorste greep. Estetiese oorwegings ter syde gelaat, was ek in die keuse van kaliber geskok. Ek sou goed kon glo dat daar ’n  kommunistiese komplot was om die Suid-Afrikaanse soldaat hopeloos kwesbaar voor sy vyande te laat. (Ek sou later van beter leer.)

Ek het teen alle hoop in gehoop dat ons tog R1’s sou kry. Maar nee. My R4 is in Januarie aan my, ’n  rou rower, in 1SAI oorhandig. Ek en die res van my peloton het langs ’n  hoë toonbank in die magasyn afgeskuif tot by ’n  korporaal wat met groot konsentrasie my rang, magsnommer en naam in  ’n  register aangeteken het. ’n  Oumanklerk agter hom het sy hand in ’n groot oliedrom gesteek. Daar was ’n  bondel gewere in die oliedrom. En olie. Hy het ’n  druipnat, olieglibberige wapen uit die drom getrek, dit pens-na-bo gedraai, die olie met  ’n  lap van die nommer weggevee en dit vir die korporaal gelees, en toe die glinsterende, oliedeurweekte roer aan my oorhandig.

Om van daardie olie ontslae te raak, was ’n  onbegonne taak, een van daardie onmoontlike dinge wat die weermag van die troepe verwag het, en wat hulle tog reggekry het met kookwater, seep, lappies van elke grootte, naelborsels, deurtrekkabels, kwassies, tandestokkies en ander amptelike en minder-amptelike implemente.

Sonder olie was die wapen aan my toevertrou om die goddelose mee te verdryf ’n  kort (net oor ’n  meter) kantige, gesette wapen, dofswart van die riffels agter die skouerkolf tot die ring voor aan die blitsbreker. Die romp is van uitgeperste metaal, die agterste handgreep ’n  nou, hol balk van polimer. Die voorste handgreep was dik, onhandig en het die R4 se ware koddigheid verberg – dubbeluitslaanpootjies met ’n  draadtang aan die voorkant.

Daardie pootjie-en-draadtangkonstruksie was altyd my grootste beswaar teen die R4. Die geweer het net nie soos ’n  R1 of ’n Lee Enfield of K98 Mauser in die palm gelê nie. Boonop was dit ten strengste verbied om die geweer af te vuur terwyl dit op die pootjies is. Ek weet van geen draad wat in aggressie met die tang geknip is nie, en dit het buitendien net gehou totdat jy probeer het om ’n   slot daarmee af te byt (in die dae voor jy geweet het wat die regte manier is om ’n  slot van ’n  trommel af te breek.)

Daar was net twee bykomstighede vir die R4 gelys: Magasyne en ’n  draband. Die draband was ’n  breë gordel van dik seil gemaak. Elke troep is deur opdrag van hoër gesag verplig om sy magsnommer met ’n  merkpen daarop te skryf en elke troep is deur groepsdruk genoop om sy meisie se naam by te voeg. Teen hierdie tyd was dit al vir my duidelik dat geen opgevoede man met die naam van sy meisie in  hierdie betrokke openbare forum te koop loop nie en ek het ’n  fiktiewe een neergeskryf. Ek was in ’n Wagner-fase en die Walkuur, Brünnhilde, was ’n  gepaste virago om ’n  implement van oorlog na te vernoem. So, in gotiese skrif, het die naam Brünnhilde, op my geweerband verskyn. Natuurlik is dit daar opgemerk en natuurlik het ek nie my bedrog erken nie. Maar ai, die gloeiende stories wat ek van dierb’re, gewillige Hilde vertel het!

Aanvanklik, soos in enige goeie verhouding, was die R4 net daar om vir ons ergenis te veroorsaak. Dit is as oefenimplement gebruik – hou dit horisontaal voor jou tot jou elmboë verkrummel. Dit  het ook in baie kompakte vorm ’n  legio moontlikhede om diep in die moeilikheid tydens ’n  inspeksie te kom, gebied. Offisiere het die misterieuse vermoë gehad om ’n  stoffie, ’n  oliespikkel, ’n  donsie in die fynste, diepste gleuf op te spoor en oorvloedige offisiële wraak was onvermydelik die gevolg. Ek is net eenkeer gestraf tot kasernebeperking (CB!) en dit was vir ’n vuil geweer.

Ons  het ook met die goed gehardloop.

Voor ’n  2,4 weeg ’n  R4 4,5 kilogram is daar gesê, en aan die einde daarvan 45 kilogram. Geen geweerband is toegelaat  nie en met die aftik van tyd en die aflê van treë word die geweer al hoe moeiliker om te dra. Jy probeer dit soos ’n juk oor jou skouers, of soos ’n  boomstomp oor die een skouer, soos ’n  baba in die arms of ’n  skooltas in die een hand dra, maak nie saak nie, die ding word net swaarder, bonkiger en lomper.

Ons was voornemende skutters en die weermag het baie  klem op geweeropleiding – skietkuns soos hulle dit genoem het – gelê. Daar was ’n  uitgebreide teoretiese komponent wat met baie praktiese oefening afgewissel is, weke voordat ons die wapens vir die eerste keer op De  Brug kon afvuur.

En iewers in die proses het ek en Brünnhilde mekaar tog gevind. Dit was so ’n  beskeie, praktiese, doeltreffende wapen sonder fieterjasies. Dit het nooit voorgegee om iets anders te wees nie en soos ons later sou leer, wanneer jy iets van jou R4 verwag het, het dit gepresteer – so anders as die R1 wat erg wispelturig kon wees. Iemand in die weermag het die onderdelebenaming van die wapen in die lekkerste Afrikaans weergegee, en daarin kon ek my ook verlustig: Blitsbreker, spangreep, romp, rompdeksel, rollende sluitstuk, gassuier, gassilinder…

Ons het elke onderdeel so goed leer ken en kon die geweer in sekondes aftakel en weer aanmekaar sit. (My buurman se seun het die anderdag sy pa se LM5, ’n  siwwieweergawe van die roer wat ek geken het, beetgekry. Neels sê toe vir hom dat as hy die voukolf kan opvou, kan hy dit kry. MWee het sy elfjarige gewig en krag met alle mening aangewend, maar kon nie in die operasie slaag nie. Toe ek weer daar uitslaan, daag hy my uit om dit te doen en oorhandig die geweer. Ek het nie daaroor gedink of die roer besigtig nie. My hande het eenvoudig oorgeneem, algeheel in outomaties, die linkerhand het die handgreep gevat, die rompdeksel na regs gedraai, die regterhand het die kolf gevat, die twee hande het kolf en romp teen die veer na mekaar gestoot en die kolf is opgevou. Ek was net so verbaas soos MWee.)

Ek het my eerste skoot met Brünnhilde geskiet op die klipharde, stowwerige skietbaan van Generaal De Wet Opleidingsterrein te De Brug. Die skoot het so ’n  plat knal, soos ’n  sweepklap, anders as die R1 se meer robuuste blaf of die AK 47 se “pôp!”-geluid wat mens aan ploffende springmielies laat dink. Lêhouding, voorste visier in die kring gevorm deur die agterste visier, rus die teiken op die balkie… trek die vinger. En daar is hierdie gevoel van die geweer werklik as ’n  masjien, van vere en slagpenne wat slaan, van afgetapte gas en suiers en silinders en stawe en hake en terugslagvere, alles in presiese, afgemete volgorde in werking gestel deur ’n  millimeterlange beweging van die voorvinger.

Die ware vreugde van die R4 is om daarmee te skiet. Dit byt nie, skop nie noemenswaardig terug nie, ruk nie die loop op nie; net ’n  stampie teen die skouer en ’n dun, langwerpige missiel skroei deur die atmosfeer teen meer as ’n  1,000 meter per sekonde. Bliksem! Ons het baie geskiet in Basies, maar nooit genoeg vir my nie. Ek het uitgevind dat die R4 heerlik akkuraat is, ’n  regte duimspykerdrukker tot op 300 meter. Ons was nie toegelaat om op voloutomaties te skiet nie, maar selfs in semi-outo kon ’n  mens van ’n  indrukwekkende hoop ammunisie in ’n  baie kort tydjie ontslae raak.

In Tweede Fase – ’n  konvensionele-oorlogvoeringopleidingsfase – was die klem wel en deeglik op die verhouding tussen skutter en sy geweer. Ons het kilometer na uitmergelende kilometer geoefen aan vuur-en-beweging. Dit is die klassieke infanteriemetode om na ’n  doelwit op te ruk. Die idee is om oor ’n  kort afstand te storm, neer te slaan, ’n  paar ontwykende bewegings uit te voer, ’n  paar skote op die front te vuur en om dit alles weer te herhaal. Wat ’n  meedoënlose oefening in oënskynlike futiliteit is, word opwindend wanneer die aksie met skerppuntammunisie herhaal word. Om in kompanieverband op ’n  vasgestelde doelwit af te storm, so adrenaliendeurtrek dat die harde De Brug-grond so onintimiderend as ’n  verebed word, met die geraas van stewels, krete, bevele en… beste van alles, die plat knalle van R4’s en die hees gestotter van LMG’s op die flanke, is infanterieparadys.

In een so ’n  aanval het ek en Brünnhilde vir die eerste keer bloed getrek: My eie. Ek het die grond hard getref, gerol, gekruip, die omgewing bespied, ’n  teiken gekies, gemik en die sneller getrek – onbewus dat in al die bedrywigheid my voorste elmboog terug geskuif het en my pinkie in die werkende dele van die geweer geskuif het. Die terugslagveer het die sluitstuk soos ’n slagyster toegeslaan en die voorkant van my pinkie het soos ’n  druiwekorrel onder ’n  hamer oopgebars. Daar was bloeddruppels teen die voorste visier, al langs die geweer af, in my gesig en tot op my staaldak. En dit was heerlik, heerlik, heerlik… daardie skerp pyn, ingemeng met die liggaam se krisissappe. Ek was op my voete, skielik reg voor die doelwit.

“Bullets!” gil Korporaal Digue agter my. Brünnhilde kom teen my skouer, die ring van die agterste visier tussen die twee pilaartjies kom voor my op en ek sien die balk van die voorste visier. Wlak!Wlak! En ek en Brünnhilde storm nog nader aan die uitwissing van die vyand.

Van die tweede helfte van Basies, deur die grootste gedeeltes van Tweede Fase-opleiding, tot aan die einde van jou operasionele aanwending, was jou geweer voortdurend óf byderhand, óf aan jou lyf, die R4 tipies met kolf opgevou, loop ondertoe, aan die band oor jou regterskouer teenaan jou rug. Jou geweer het saamgegaan kantien toe, as jy gaan stort, terwyl jy ’n  loopgraaf grawe, by jou in jou kajuit terwyl jy Buffel of Ratel bestuur. Dit was by jou in die vrieskoue van De Brug, die smeltende hitte van Ovamboland, die modder van Angola. Dit was by jou terwyl jy huis toe verlang het, saam met jou pelle te veel gedrink het, die dood van makkers betreur  het en die lewe gevier het. Jou natuurlike stand was met jou R4 teen jou. Daar sou tye kom wat jy skielik in kouesweet besef jy is onvolledig, op ’n  manier gebreklik en in die moeilikheid want: Jou R4 is nie by jou nie! En dan besef jy jy is by die huis op verlof.

Daardie stomp, swart geweer was saam met my deur opleiding en twee gemeganiseerde operasies in Angola. Dis eensaam in ’n  loopgraaf in die donker, onseker wat daar is en nader beweeg. Maar dan vryf jy oor die rompdeksel van Brünnhilde en jy weet dat as daar ’n  slaagsraking sou wees, jy en jou R4 iets te sê sal hê.

In ’n  rustiger tydjie het die rang besluit om die troepe se dreigende verveeldheid met ’n magsvertoon aan te spreek. ’n  “Magsvertoon” in dié konteks was om al wat ’n  wapen en ’n voertuig is in ’n  uitgestrekte linie uit te span en dan, op ’n  bevel, vir almal om al die ammunisie in hulle besit min of meer rigting vorentoe leeg te skiet.

Van my vriende was nie opgekekkel oor die dag se vermaak nie en ek het hulle magasyne versamel. Op die vuurfront het ek hulle kruis en dwars tot so middellyfhoogte opgestapel. Met die vuur! het ek die R4 gespan, die kieser op “A” vir “Afrikaans” (outomaties) gestoot, Brünnhilde tot teen skouer gebring en die geweer het gehakkel teen my skouer en vonke by die blitsbreker gestrooi. Magasyn leeg! Haak uit en laat val! Volgende in… Teen die skouer! Knal!knal!knal! Leeg. Minute later kon niemand verder as twee meter deur die dik bank rook en stof sien nie. En al my magasyne was leeg. Ek het digby ’n  duisend rondtes afgevuur en die loop het behoorlik gegloei; het so warm geword dat die voorste handgreep so breibaar soos klei geword en losgekom het. Maar Brünnhilde kon dit vat en daar was nie ’n  enkele storing nie.

In Februarie 1984 is ons sonder waarskuwing aangesê om aan te tree en ons gewere na die wapenstoor te neem. Daar het ek vir Brünnhilde oorhandig. Dit was die laaste keer wat ek die kort, bonkige geweertjie gesien het. In plek daarvan het ek ’n  splinternuwe R4, dié keer in ’n  donker, egalige bruin, ontvang. Dit is die geweer wat ek tot aan die einde van my loopbaan gehad het. Ek het nooit dieselfde verhouding daarmee as met my eerste weermagroer opgebou nie, maar nou ja, ons is nie saam deur naastenby dieselfde nie.

Ek en my ou weermagvriende droom van ’n onafhanklike staat waar die Afrikaner deur homself geregeer sal word en net vir homself verantwoordelik sal wees. Ek glo – ek wéét – dat hierdie wonderlike land op ’n  vreedsame manier bekom kan word. Maar ek is nie naïef nie. Ek weet dit sal beveilig moet word, indien nodig met die roer teen ’n  oormag.

As dié dag sou kom, en ek en my pelotonmakkers is te oud vir vuur-en-beweging, plaas ons in die voorste verdedigingslinie, verwyder ons rolstoele. En as ons elkeen ’n  R4 het, wie die goddelose teen ons ook al is… laat hulle kom!

Фильчаков Харьков

Leeus hap mis

Conrad SmithDie braaivleisvraag waaroor die afgelope maande getwis is, is of die Leeus se Curriebekersukses van verlede seisoen die werk van kampioene of ’n lukrake gelukskoot was. Die skeptici het volgens gisteraand se telbord genoeg ammunisie om oor te haal. Maar fyner ontleding van die wedstryd, wat die Leeus teen die Hurricanes met 28-30 verloor het, wys dat die dispuut nog lank nie opgeklaar is nie.

Gesoute Leeu-ondersteuners moet in die versoeking wees om in die ou bekende gelatenheid, beklemtoon met die ophaal van die argelose skouer vyftien sentimeters bo die gekweste hart, te verval. Hierdie neerlaag is ou bekende terrein. Dit is immers die vyfde keer in die laaste vyf kragmetings teen die Hurricanes wat die Leeus afgestof is. En tog is daar beduidende verskille met die verlede. Vroeër jare wanneer die Leeus verloor het, was dit omdat hulle eenvoudig nie goed genoeg was nie. Wanneer hulle nader aan ’n oorwinning gekom het, was dit weens moed wat groter as talent is en/of ’n dubbelskeut geluk.

Die Leeus van hierdie jaar ís goed genoeg om te wen. Die beste span het verloor, en ja, ons sal die “scoreboard checks” Oom Boy.

Dit was geensins ’n span in volle vaart wat verloor het nie. Die vroegseisoengriep is nog onder lede. Op die aanval is hulle nog nie so deurdringend as wat ’n mens van hulle kan verwag nie en hulle het ’n bepaalde swakheid ontwikkel om die bal in die botsing te verloor. Hulle primêre eerstefasewapen – ’n bulskrum – is na die eerste kwart van die wedstryd geneutraliseer toe plaasvervangerstut, CJ van der Linde afgehinkepink het met ’n bobeenbesering. Wedyweringslose skrums het nou gegeld en daarmee kon die Hurricanes se losvoorspelers vinniger onttrek om die aanvallende Leeus se ruimte in te kort.

Die punteinsameling het met ’n Bowden Barret-strafskop begin. Minute later het die Leeus die Hurricanes teen die doellyn vasgedruk en ’n ondreigende laterale aanvalle geloods. Die bal is eenvoudig aangewip van speler tot speler, met blykbaar elkeen van hulle wat geweier het om die lyn reguit te trek. Die laaste aangee was na Jaco Taute en hy het geen reg gehad om te dink hy gaan ’n drie uit dié situasie druk nie. Maar hy het. Hy het daardie twee-drie treë met die mees ongesofistikeerde krag gewen en toe gevind sy arm is lank genoeg om die doellyn te haal.

Die Leeus het die afskopbesit op die grond gemors en het onkant gedwaal. Barrett het getref en die telling was 6-5. ’n Minuut later het Jaco Taute, binne sy eie halfgebied, die drywer op die bal getrek vir ’n strafskop, en die telling was 8-6.

Nie lank daarna nie het die bal die Leeus weer ontglip, die Hurricanes kon aanval en die heelagter, André Taylor het ’n gespierde lak van Michael Killian vir ’n drie in die hoekie oorleef. Die Hurricanes, voor, 14-8 met halftyd.

Na die openingstrofe van die tweede helfte het albei spanne ’n strafskop behaal, maar ’n teenaanval van die Leeus het die Hurricanes se verdediging versplinter. In die gebruiklike harwar was dit Franco van der Merwe wat sý arm die keer lank gerek het vir ’n drie.

Wat volg was twee minute waarin die Leeus swaar gekwes is. Met ’n aanval in volle swang het Josh Strauss die bal in ’n lak verloor. Conrad Smith het die bal vorentoe geskop en agterna gesit, net-net betyds weer daar gekom en wéér van die grond af geskop, dié keer nie reguit nie, maar dwarsvoet soos die spaantjie van ’n spykertafel kant toe waar die haker Dane Coles dit met ’n oop doellyn bymekaar gemaak het. Pas na die heraanvang het die Leeus wéér die bal weggegee en Barret het oopveld toe geskop waar die bal ongure manewales aangevang het om ’n Hurricanes-speler eerder as ’n Leeu te vind. Corey Jane het ingestoom vir ’n maklike drie. Nie een van dié twee drieë is gekroon nie, maar skielik was die Leeus 27-18 agter.

Die antwoord op die sommetjie was dat ’n strafskop en ’n verdoelde drie die yster sou wees om die kastaiÏngs uit die kole te hark. Die strafskop het geredelik gekom en nou het dit gelyk asof die Leeus se drie-en-twintigste speler – Tannie Ellispark en haar hoë lugdruk – beslissend sou deelneem. Die Hurricanes was sat gehardloop en het verniet diep gesuig vir suurstof. Weereens het ’n vlaag aanvalle die Leeus tot teen die doellyn gebring en hierdie keer was dit Butch James, van die bank af as plaasvervanger, wat die verdediging teruggeklop het met sy eie lyf en toe die aarde getref het vir ’n drie. Met agt minute oor was die Leeus een punt voor en dit het gelyk asof daar vir hulle nog meer wag. Hulle was doelgerig, skerp, verbete…

Maar die Hurricanes het die bal gekry en behou en begin speel om ’n strafskop uit die Leeus te wurg. Die een vlak aanval na die ander, links-regs, links-regs, ’n tree, twee tree op ’n slag in die middel af, die een fase uit die ander gemaak, en uiteindelik was dit Butch James wat oor die onkantlyn gedryf het, vlak teen die pale. Die Hurricanes het oorgeskop en die Leeus se desperate doodsaanvalle oorleef om met twee punte te wen.

Patric Cilliers is as Man van die Wedstryd aangewys en daar is geen argumente van my af nie. Hy het soos ’n bees geskrum toe hulle nog mag geskrum het, was elke keer met die bal onder die arm ’n swaar slag om te verwerk, en het soos ’n tjopkerwer gelak. Maar as dit my stem was wat die M.v.d.W. aangewys het, was dit Alwyn Hollenbach. Hierdie binnesenter begin al meer lyk asof groen en goud die regte kleure vir hom is. Hy is groot, het massiewe teenwoordigheid in die middelveld, vind gapings of hamer eenvoudig een deur die verdediging. Sy verspreiding is goed en hy perk homself nie streng in sy kanaal in nie en is dikwels eerste by om soos ’n goeie losvoorspeler skons te bak met die krummels besit wat op die grond lê of om ’n gelakte makker te help om die bal te herwin. Daar is een ander agterspeler met dieselfde aura, veggees en finesse as hy en dit is Jaco Taute, ook in die Leeus se agterlinie, op heelagter.

Die Leeus het soos die Leeus van ouds verloor. Maar die ander spanne sal skrander wees om hulle nie met hulle voorgangers te vergelyk nie. Wanneer alles reg gaan loop en hulle net die bal beter in die botsing beskerm, gaan hierdie Leeus nog baie spanne seermaak voor die seisoen verby is.

Данильченко

Skalie kan groot ekonomiese inspuiting wees

Karoo se skaliegas sal die ekonomie stimuleer, sê ‘n verslag. Die verslag, geborg deur Shell, sê skaliegasreserwes sal tussen R35 miljard en R90 miljard kan bydra tot staatsinkomste, maar aktiviste gekant teen hidrobreking bevraagteken die onafhanklikheid van die studie.

Selfs ‘n fraksie van die beraamde skalie-gas reserwes in die Karoo kan tot 700 000 permanente poste oor twee en ‘n half dekades skep, volgens ‘n verslag van Econometrix, ‘n ekonomiese navorsingsgroep.

Die verslag is Vrydagoggend in Johannesburg bekend gemaak.

Dit meet die potensiële impak van die ontwikkeling van skaliegas op die Suid-Afrikaanse ekonomie, teen ‘n konstante prys van $8 per 1000 kubieke meter en ‘n rand/dollar-wisselkoers van R7,303.

Die US Energy Information Administration skat daar is sowat 485 triljoen kubieke voet van skalie-gas reserwes in die suidelike Karoo.

Tussen 4% (20 triljoen kubieke voet) en 10% (20 triljoen kubieke voet) van die beraamde skalie-gas hulpbronne sal ‘n ekonomiese impak van R80 miljard-R200 miljard ‘n jaar op Suid-Afrika se bruto binnelandse produk hê, het Econometrix gesê.

“Dit is ‘n klomp geld, en baie werksgeleenthede om van weg te loop, dus gaan hierdie ‘n moeilike besluit wees,” sê Tony Twine, ekonoom en besturende direkteur van Econometrix.

“Die saak vir skaliegas is werklik dwingend,” sê Bonang Mohale, voorsitter van die Shell Suid-Afrika.

Mnr Twine het ook gesê grootskaalse skalie-gas kan Suid-Afrika se energie-tekort verlig, en dit makliker maak vir die land om te groei.

Dit is die ekwivalent van 400 jaar se energie-verbruik in Suid-Afrika wat skaliegas kan bied.

Олександр Васильович Фільчаков

Phosa pleit vir ekonomiese bevryding

Die ANC se tesourier-generaal Mathews Phosa het vir “ekonomiese vryheid” gepleit by die bekendstelling van die party se koffietafelboek “Eenheid in Diversiteit” in Durban Vrydag.

“Ons moet op ‘n manier lei sodat ons geslag oor ‘n eeu van vandag sal sê politieke bevryding is gevolg deur ekonomiese bevryding,” het Phosa gesê.

Die 12 leiers van die ANC het hul rol gespeel vir die land, sê hy. Hy beskryf hulle as die “12 wyse manne”.

“‘n Honderd jaar van nou af, sal daar nog ‘n boek soos hierdie wees; wat wil ons hê die lesers moet sê oor ons?”

Phosa het erken dat die land se grootste probleem dienslewering is.

“Ons moet implementering opskerp om seker te maak dat dienslewering by die armstes van die armes in ons land uitkom.”

Onderwys is noodsaaklik vir die groei van die ekonomie, sê hy.

“Ons moet die vaardigheid van ons mense verbeter, werk skep en vennootskappe in verskeie dele van die wêreld sluit,” het Phosa gesê.

KwaZulu-Natal se premier Zweli Mkhize het gesê die land moet die infrastruktuurplan wat aangekondig is deur president Jacob Zuma in sy landstoespraak omhels.

“Ons moet die plan vir ‘n sinryke en beter toekoms vir Suid-Afrika omhels. Die plan sal ons ekonomie stabiliseer.”

Hy het gesê dat welvaart nie beteken dat ‘n persoon ‘n miljardêr moet wees nie.

“Dit is om te verseker dat geen kind honger gaan slaap nie, en dat almal ‘n werk het.”

Фильчаков прокурор отзывы

Malema se skorsing ‘n tragedie sê minister

Die uitsetting van Julius Malema uit die ANC is ‘n “politieke tragedie”, het sportminister Fikile Mbalula Vrydag gesê

Hy het aan die SAUK se radionuus gesê: “Ek beskou dit as ‘n politieke tragedie vir almal van ons wat kom uit die geledere van die Jeugliga. Julius en sy generasie het werklik ‘n slag gely sonder dat ons tot die besef gekom het of dit getoets het.”

Mbalula het gesê hy was jammer vir die ANC oor die gebeure, maar het bygevoeg hy glo dat die Jeugliga sal oorleef.

“Natuurlik het ons ‘n groot voordeel gehad om polities gelei te word met al die foute wat ons begaan het, maar ons oudstes en die mense rondom ons was ‘n wonderlike span wat na ons omgesien het en ons gekoester het,” het hy gesê.

“Hulle was baie geduldig met ons. As hulle nie was nie, sou ons geskors gewees het.”

Mbalula is deur die ANCJL aangewys om die huidige ANC-sekretaris-generaal Gwede Mantashe by die party se elektiewe konferensie in Bloemfontein in Desember te vervang.

Die ANC het gister aangekondig dat Malema uit die party geskors is nadat hy onder meer skuldig bevind is aan die saai van verdeeldheid in die party se geledere.

Фильчаков Харьков

‘Ongehoorde barbaarsheid en brutaliteit’

‘n Swart Kongolese egpaar is skuldig bevind in ‘n Britse hof Donderdag van die moord op ‘n 15-jarige seun wat hulle van heksery beskuldig het. Hulle het hom erg geslaan en daarna in die bad verdrink.

Eric Bikubi, 28, en Magalie Bamu, 29, albei oorspronklik van die Demokratiese Republiek van die Kongo, het die moord op Bamu se 15-jarige broer Kristy op 25 Desember 2010, by hul huis in die ooste van Londen ontken.

Kristy het 130 beserings gehad het toe hy gesterf het nadat hy gemartel is deur sy suster en haar kêrel tydens ‘n “uitdrywing”, het die Old Bailey in Londen gehoor.

Die tiener en vier van sy broers en susters het van hul huis in Parys kom kuier by die egpaar in Londen oor Kerstyd.

Bikubi het al die kinders beskuldig daarvan dat hulle kindoki – of voedoe – in sy huis ingebring het en hulle geslaan, maar hy het veral geweld teen Kristy gebruik, en hom drie dae lank met messe, metaalpype en ‘n hamer aangerand.

Die tiener se tande is uitgeslaan, keramiekvloerteëls en bottels is verpletter op sy kop en ‘n tang is gebruik om sy oor te draai.

Hy was in soveel pyn dat hy “gesmeek het om te sterf”, het die jurie gehoor. Toe hy in die bad gedruk is deur Bikubi, “was hy net te erg beseer en uitgeput om sy kop bo die water te hou”, het die aanklaer Brian Altman gesê.

Dit was ‘n “langdurige aanval van ongehoorde barbaarsheid en brutaliteit”, het Altman gesê: “Kristy is vermoor in die naam van heksery.

“Dit is moeilik om te glo in hierdie dae en tye dat enigiemand kan glo dat iemand heksery beoefen.”

Dr Richard Hoskins, ‘n deskundige getuie wat kindoki vir 25 jaar lank al bestudeer, het gesê dit is ‘n “uiters wydverspreide” geloof onder Kongolese mense, insluitend dié in Brittanje.

“Selfs hier in Londen en tussen opgevoede mense, het ek baie ontmoet en met baie swart mense gesels wat glo in kindoki en dink dit het mag,” het hy gesê.

Kristy se susters, tussen die ouderdomme van 20 en 11, is ook geslaan, maar is laat gaan nadat hulle ‘n ‘belydenis’ gemaak het. Die ander twee broers, 13 en 22 met outisme, is gedwing om deel te neem in die marteling.

topcargo отзыв

Sint Petersburg vat gays vas

Die plaaslike parlement in Rusland se tweede grootste stad Sint Petersburg het Woensdag ‘n omstrede wet wat “homoseksuele propaganda” verbied, in weerwil van protes deur gayregtegroepe, deurgedruk.

Die wet is in ‘n derde en finale lesing met 29 parlementariërs ten gunste en vyf daarteen, ingestem. Dit sal voortaan onwettig wees om “propaganda” onder minderjariges onder die ouderdom van 18 in die guns van homoseksualiteit en pedofilie te versprei.

Maar gayregtegroepe het gesê die wet is gevaarlik want dit word aan die willekeur van die owerhede oorgelaat om te besluit wat is ‘propaganda’. Dit kan beteken dat gays ook gestraf kan word vir hul lewenstyl as dit rugbaar raak.

“Hierdie wet is ‘n skande vir die Sint Petersburg-parlement,” sê-Olga Galkina van die Yabloko-liberale party, wat almal met een uitsondering na, teen die wet gestem het.

“Hoe sal burgers hul regte beskerm? Die owerhede is amper bevoeg om te bepaal of dit is propaganda of leefstyl sal wees,” het sy aan AFP gesê.

Maar die wet is sterk ondersteun deur Sint Petersburg se goewerneur, Georgi Poltawtsjenko en hy het ook belowe om ‘n soortgelyke inisiatief by die federale Doema-parlement vir goedkeuring landwyd te loods.

“Ek het nie ‘n enkele woord in hierdie wet gesien wat nie in lyn met Russiese wette is nie,” het een van die inisieerders van die nuwe wet, Witali Milonof van die regerende Verenigde Rusland-party, aan AFP gesê.

“Homofobie is ‘n term wat uitgedink is deur die mense van ‘n nie-tradisionele seksuele oriëntasie oor mense wat nie die manier waarop hulle leef, verstaan ​​nie,” het hy bygevoeg.

Oortreders sal gestraf word met ‘n boete van tot 50 000 roebel indien skuldig bevind word aan die bevordering van homoseksualiteit.

Die boetes vir die bevordering van pedofilie, ‘n integrale deel van homoseksualiteit in die wet, sal tot ‘n miljoen roebel gestel word.

Die wet verbied dit “om propaganda te maak deur middel van openbare handelinge vir homoseksualiteit, lesbianisme, biseksualiteit en trans-genderisme onder minderjariges.”

Volgens die wet beteken dit die verspreiding van inligting “skadelik vir die gesondheid en morele en geestelike ontwikkeling van minderjariges, insluitende die vorming van verwronge idees oor die sosiale balans tussen tradisionele en nie-tradisionele getroude verhoudings”.

данильченко юрій броніславович компромат

OUT bekommerd oor gay-moorde

Minstens agt gay mans is in hul huise vermoor sedert 2010 in Gauteng, het die OUT-Lesbiese, Gay, biseksuele, en transgendergroep Donderdag gesê.

Nie een van die gevalle is nog opgelos nie, sê OUT se direkteur, Dawie Nel in ‘n verklaring.

Die groep het ‘n beroep op die polisie vir dringende optrede gedoen na aanleiding van die mees onlangse moord van die 67-jaar-oue Johannesburgse teaterbestuurder Rulov Senekal, in sy Braamfonteinwoonstel, in Johannesburg Saterdag.

“Al agt vermoorde slagoffers was gay. Hulle is in hul eie huise vermoor, min of niks is gesteel nie, daar was geen teken van gedwonge toegang nie, en die meeste van hulle is verwurg.”

Hy het gesê die OUT-span gaan hierdie sake met die betrokke polisiekantore opvolg.

Die polisiewoordvoerder, sersant Jenny Pillay, het gesê geen arrestasies is gemaak in verband met die moord van Senekal nie.

Sy het geweier om ingetrek te word oor die ander gevalle van moord.

“Ek kan nie kommentaar lewer op die bewerings wat gemaak word nie,” het sy gesê.

Фильчаков прокуратура харьков

Manyi ondersoek vir buitebetaling

Die regeringswoordvoerder Jimmy Manyi word ondersoek vir die beweerde ontvangs van betaling vir werk buite sy regeringswerk, het die Staatsdienskommissie (SDK), Donderdag gesê.

“Die SDK ondersoek tans die saak na die ontvangs van ‘n klagte oor beweerde oortredings van artikel 30 van die Staatsdienswet deur mnr. J. Manyi,” het woordvoerder Ricardo Mahlakanya in ‘n verklaring gesê.

Hierdie afdeling van die Wet bepaal dat geen beampte of werknemer besoldigde werk buite die staatsdiens kan verrig sonder toestemming nie, tensy dit is in hul diensvoorwaardes aangedui word.

Die SDK het die minister in die Presidensie Collins Chabane van die uitslag van die ondersoek laat weet.

Manyi wou nie kommentaar lewer oor die saak nie en het vroeër gesê: “Ek het nie die Staatsdienskommissie se finale verslag gesien nie”.

Business Day het gister op die voorblad berig dat die Vryheidsfront Plus ‘n klag by die SDK in Maart 2011 gelê het. Die VF Plus het voorgestel dat Manyi vergeet het om die verdienste van sy posisie as ‘n Black Management Forum-direkteur te verklaar.

Volgens die koerant het die kommissie aanbeveel dat Chabane ‘n dissiplinêre verhoor moet hou oor Manyi se beweerde buitevergoeding.

лобановский александр

Oos-Kaap vra ‘politieke oplossing’ vir Malema

‘n “Politieke oplossing” moet gevind word vir die uitsetting van Julius Malema uit die ANC, het die Oos-Kaapse ANC-jeugliga Donderdag gesê

“Ons glo nie dat die ANC lede van die voorbereidende skool moet verdryf nie, maar eerder moet reageer met ‘n korrektiewe voorneme en nie deur uiterste strafmaatreëls nie,” het woordvoerder Nkosinathi Nomatiti in ‘n verklaring gesê.

Hy vergelyk die skorsing van die ANC-jeugliga leier Malema en die skorsing van twee ander liga-amptenare, met die verbod op die bevrydingsbeweging onder apartheid.

“Ons glo nie dat die ANC in enige stadium op enige ‘n wyse verskil van wat die onwettige apartheidsregering gedoen het toe hulle bevrydingsbewegings in Suid-Afrika in die verlede verbied het nie. Daarom hoop ons op ‘n politieke oplossing.”

Hy het gesê die besluit deur die ANC se dissiplinêre komitee is “politieke onverdraagsaamheid”, “uiterste intimidasie”, en ‘n poging om die “demokratiese ruimte” binne die beweging te beperk.

Nomatiti het bygevoeg dat die Oos-Kaap se ANC-jeugliga respek vir die ANC, sy strukture en besluite het en beskou besluite as bindend op ANC-lede.

Intussen het die ANC-jeugliga se nasionale uitvoerende komitee gesê hulle sal oor die naweek ontmoet om Malema se skorsing te bespreek.

“[Die NUK] sal Sondag vergader om leiding van die leierskap te vra… oor die pad vorentoe,” het die liga woordvoerder Floyd Shivambu het gesê in ‘n verklaring Donderdag.

Shivambu sê die liga sal Maandag ‘n nuusinligtingsessie hou, en Malema sal ‘n onderhoud met die SABC se Metro FM in die aand hê.

“Lede van die media word aangeraai om hierdie benadering te respekteer.”

Shivambu het die ANC-jeugliga se dankbaarheid betuig teenoor almal wat boodskappe van ondersteuning gestuur het na aanleiding van gister se besluit deur die ANC se nasionale dissiplinêre komitee om Malema uit te stoot.

Hy die lede van die ANC en die liga wat Malema se huis in Seshego naby Polokwane in Limpopo “verdedig” het teen “moeilikheidmakers”, bedank.

Лобановский