Dan Roodt, Author at praag.co.za

Cosatu kritiseer die kabinet

Vavi

Die ANC het gister Zwelinzima Vavi, algemene sekretaris van die Cosatu-vakbond, se kritiek op kabinetsministers as “neerhalende geskel” bestempel. Vavi het naamlik oor die naweek gesê van die ministers is “dooie hout wat onaantasbaar bly“ en dat sommige “besig is om aan diens te sterf.” Sy kritiek volg op die afdanking verlede week van Nozizwe Madlala-Routledge, adjunkminister van gesondheid.

Vavi het Saterdag die Klere – en tekstiekwerkersvakbond in Durban toegespreek. Hy het Madlala-Routledge as “een van die mees doeltreffende, hardwerkende ministers” in die kabinet beskryf. Haar afdanking stuur volgens hom die boodskap uit dat as jy hard werk en onafhanklik dink, jy in die pad gesteek gaan word.

Luthuli-huis het in ’n verklaring gesê dat dit nie die soort kommentaar is wat mens van ’n senior lid van die regerende alliansie verwag nie. Hierdie opmerkings van Vavi “dui op ’n onvermoë om die verskil tussen eerlike en konstruktiewe kritiek te verstaan … en die soort neerhalende geskel wat gereeld deur teenstaanders van die ANC gebruik word.“

Vavi se verwysing na ministers wat “aan diens sterf” wys verder op ’n “skandelike gebrek aan respek” vir diegene wat reeds aan diens dood is. Die bydrae wat lede van die kabinet tot die land gelewer het oor die afgelope dertien jaar behoort nie gering geskat te word deur mense wat eerder openbare steun probeer werf as om eerlik die optrede van die regering te ondersoek nie, lui die verklaring voorts.

Лобановский Харьков

GRA-dag markeer nasionale ontwaking

GRA-wapen

Vandag, 14 Augustus, is G.R.A.-dag. Toenemend verteenwoordig dit ’n datum op die Afrikaanse kalender wat gevier word, aangesien die taal wat ons vandag as Afrikaans praat en skryf, nooit sonder die lotsbepalende stigting van die Genootskap van Regte Afrikaners op 14 Augustus 1875 sou bestaan het nie. Maar ook die nasionale ontwaking van die Afrikaner kan moeilik sonder die G.R.A.-beweging voorgestel word.

Min tale ter wêreld kan hul ontstaan na een enkele datum herlei. In dié opsig is ons gelukkig om so ’n dag te hê wat die opkoms van Afrikaans, die “wondertaal”, in herinnering roep.

Nadat twee Hollanders van geboorte, Arnoldus Pannevis en C.P. Hoogenhout, die weg voorberei het met hul uitsprake ten gunste van die Kaapse spreektaal, het die volgende persone op 14 Augustus 1875 in die Paarl byeengekom om die G.R.A. te stig: S.J. du Toit, Gideon Malherbe, D.F. du Toit (Dokter), D.F. du Toit (oom Lokomotief), C.P. Hoogenhout, P.J. Malherbe, A. Ahrbeck en S.G. du Toit.

Pannevis, wat sterk ten gunste van ’n Bybelvertaling in Afrikaans was, veral “voor het geestelijk heil van de gekleurde bevolking van dit land”, het nie die vergadering bygewoon nie en sommige vermoed dat hy teleurgesteld was omdat sy tydgenote by die G.R.A. nie onmiddellik die idee van ’n Bybelvertaling gesteun het nie. Maar hy het tog later by die vereniging aangesluit en het daarin gedien totdat hy dit in 1877 om gesondheidsredes moes verlaat.

C.P. Hoogenhout was insgelyks ten gunste van ’n Bybelvertaling in Afrikaans, maar nie bloot weens die “geestelike heil van die gekleurde bevolking” nie. Op 12 April 1873 skryf hy in De Zuid-Afrikaan dat die Bybel in Afrikaans vertaal moes word, “nie alleen ver die bruin mense nie, maar ook ver banja blankes, want daar is ook regte banja blankes wat die Hollandse taal nie half verstaan nie”.

In aanloop tot die stigting van die G.R.A. het C.P. Hoogenhout en S.J. du Toit tydens 1874 ’n briewewisseling in De Zuid-Afrikaan onder die skuilname “Klaas Waarzegger jr.” en “Ware Afrikaander” gevoer. Hoogenhout was Klaas Waarzegger en Du Toit het die alias Ware Afrikaander aangeneem. Hierdie briewewisseling het die eerste saadjie vir samewerking geplant en het regstreeks aanleiding gegee tot die uiteindelike stigting van die G.R.A.

S.J. du Toit het reeds as Ware Afrikaander een van die eerste taalreëls in Afrikaans geformuleer: “Ons skryf soos ons praat.” Hierdie pretensielose benadering sou later lei tot Afrikaans se wonderlike fonetiese spelling en nugtere, konsekwente taalreëls wat van die wêreld se groot kultuurtale soos Engels, Frans of Duits in die skadu sou stel. Vandag is Afrikaans een van die mees gestandardiseerde tale ter wêreld. Anders as Noors, Engels, Frans of baie ander tale, beskik dit maar oor één standaardvorm en ’n enkele spelwyse wat vir elke skoolkind toeganklik is. In die jargon van rekenaarhandleidings en programmatuur, was Afrikaans van meet af aan “gebruiksvriendelik”.

Maar die oprigting van die G.R.A. op 14 Augustus 1875 het oor veel meer as taalkunde gegaan. Dit verteenwoordig ook die ontwaking van die Afrikaner as nasionale groep en as volk. Die G.R.A. het ten doel gehad, nie net die bevordering van Afrikaans nie, maar ook die nasionale belange van die Afrikaner. In artikel II van die “Algemene Bepalings” van die genootskap word dit as doelwit gestel “om te staan ver ons Taal, ons Nasie en ons Land”.

Reeds ’n maand voor 14 Augustus 1875 het die groep ’n “Afrikaanse Volkslied” op 7 Julie in De Zuid-Afrikaan gepubliseer waaruit hul patriotiese ingesteldheid blyk. Ook hul “Manifes” het die groep hul beroemde uitspraak gelewer dat daar drie soorte Afrikaners was: “Daar is Afrikaanders met Engelse harte. En daar is Afrikaanders met Hollanse harte. En dan is daar Afrikaanders met Afrikaanse harte. Die laaste noem ons Regte Afrikaanders, en die veral roep ons op om aan ons kant te kom staan.”

Die genootskap publiseer die eerste Afrikaanse koerant

Vanaf 15 Januarie 1876, het die genootskap sy eie koerant uitgegee met die naam “Die Afrikaanse Patriot”. Aanvanklik is dit ’n maandblad, maar as die gewildheid van die koerantjie toeneem, word dit ’n weekblad. Vanaf slegs vierhondernd intekenare in 1876 styg dit tot oor die drieduisend in die tagtigerjare en word so die grootste Afrikaanse koerant in die land. Waarom was Die Patriot so gewild? Vanweë die taalmedium, sekerlik, maar ook omdat die koerant duidelik standpunt ingeneem het téén die anneksasie van die Transvaal deur Engeland in 1877 en ook die kandidatuur van Paul Kruger vir die Transvaalse presidentskap gesteun het.

Vanuit die Patriot-stal word ook verskeie boekpublikasies uitgegee soos Eerste beginsels van die Afrikaanse taal, asook ’n Afrikaanse Almanak wat vanaf 1877 verskyn.

’n Mens kan jou vandag nouliks voorstel watter durf daardie klein groepie Afrikanerintellektuele destyds aan die dag moes gelê het. Aanvanklik is hulle deur die Kaapse establishment, sowel Hollands as Engels, doodgeswyg. Maar soos wat die beweging momentum verkry het, is hulle toenemend verguis. In ’n toespraak het die Kaapse hoofregter, lord J.H. de Villiers, dit duidelik gemaak dat Engels die toekomstige taal van Suid-Afrika sou wees. Aan die kant van Nederlandsgesindes, is Afrikaans as ’n minderwaardige taaltjie sonder ’n letterkunde beskou wat die saak van ’n Dietse kultuur in Suid-Afrika net sou bederf.

S.J. du Toit het reeds in 1885 met ’n Afrikaanse vertaling van Die Bybel begin, maar die Vrystaatse en Kaapse sinodes het hulself teen ’n Afrikaanse Bybel verklaar en daarom vind sy gepubliseerde vertalings van enkele Bybelboeke soos Genesis, Mattéus, Openbaring en die Psalme nooit werklik inslag by die breë publiek nie. Eers in 1933 sou die volwaardige Afrikaanse vertaling van Die Bybel die lig sien en deur die kerke aanvaar word.

Feit is egter dat die stigting van die Genootskap van Regte Afrikaners op 14 Augustus 1875 die vonk was wat die hele Afrikaanse beweging aan die gang gesit het. Nie net het Afrikaans tot volwaardige kultuurtaal met ’n uitgebreide letterkunde, tegniese en wetenskaplike woordeskat ontwikkel nie, maar die Afrikaner kon ook na die Tweede Vryheidsoorlog uit die as opstaan en vir hom ’n plek oopbeur in ’n vyandige, Engelstalige Suid-Afrika waarin hy maar 8% van die ekonomie – hoofsaaklik landbou – beheer het.

Al staan die Afrikaner vandag weer onder vreemde oorheersing met ’n nuwe golf van taalverdrukking en verengelsing wat sy kultuur, identiteit en voortbestaan bedreig, veg hy tans vanaf ’n hegte basis in die gedaante van sy geskiedenis en opgestapelde kulturele prestasies uit die verlede.

Ook die slagspreuk van die G.R.A. van destyds is nog ewe geldig. Mens kan dit moontlik net effe wysig om te lui: “Daar is Afrikaners met Engelse harte. En daar is Afrikaners met Australiese harte. En dan is daar Afrikaners met Afrikaanse harte. Die laaste noem ons Regte Afrikaners, en dié veral roep ons op om aan ons kant te kom staan.”

Bron: J.C. Kannemeyer. Geskiedenis van die Afrikaanse literatuur, deel 1. Kaapstad: Human & Rousseau, 1978.

free gambling

Transformasie word toenemend belaglik

Die ANC se beleid van rassistiese transformasie wat boonop die staatsreligie in Suid-Afrika geword het, was van meet af aan bestem om absurde gevolge te hê. Een voorbeeld hiervan is die perverse ekonomiese aansporings wat veroorsaak word deur swartekonomiesebemagtiging. Om veral staatskontrakte te bekom, moet firmas ’n swart aangesig na buite voorhou. Daarom word swartmense dikwels in posisies aangestel waarvoor hulle glad nie bekwaam is nie, ’n salaris betaal, ’n kantoor in die hoek gegee, maar dan heeltemal geïgnoreer in die gang van normale sakebedrywighede.

Niemand wen uit hierdie situasie nie. Die koste van goedere en dienste styg, omdat onproduktiewe swart passasiers die koste van sake in Suid-Afrika verhoog. Die passasiers wat vir dekoratiewe doeleindes aangestel word, doen self geen regte werk nie en verwerf geen bemarkbare ervaring nie. Hulle wéét hoekom hulle aangestel is en daarom moet hul selfvertroue noodwendig hieronder ly. Broodnodige internasionale beleggings in Suid-Afrika word ontmoedig omdat oorsese maatskappye geen doel daarin kan sien om groot bedrae geld aan mense te oorhandig wat nie ’n bydrae lewer nie. Suid-Afrika se ekonomie word minder mededingend en almal is uiteindelik slegter daaraan toe.

Dit is egter veral op sportgebied waar die beleid van transformasie toenemend omstrede en absurd raak. Daar is geweldige druk op tradisioneel blanke sportsoorte soos rugby om te transformeer. In die praktyk beteken dit dat minder talentvolle swart spelers bo ander spelers verkies word, bloot omdat hulle swart is. Daar is ’n groot uittog van blanke spelers na Europa, weliswaar omdat die besoldiging daar beter is, maar ook omdat blankes besef dat hul toekomsvooruitsigte beperk is, omdat dikwels minderwaardige swart spelers bo hulle verkies gaan word. Sodoende verlaag die standaard van rugby in Suid-Afrika. Die oorblywende spelers speel dan in kompetisies waar ras eerder as talent die bepalende faktor is. Die standaard van rugby word toenemend onmededingend teen lande waar die regerings nie so ’n obsessie met ras het nie en dit benadeel onder andere die swart spelers.

Spankeuses word verwring deur die perverse gevolge van transformasie, tot die regstreekse nadeel van die sportsoort. As gevolg van fisieke verskille tussen rasse, is daar heelwat meer swart of gekleurde vleuels as wat daar swart slotte is. Dit lei tot die belaglike situasie dat die Springbokke Wêreldbeker toe gaan met ’n oorvloed van vleuels in hul groep, omdat die regime se obsessie met ras die keurders dwing om soveel as moontlik swart spelers in te sluit. Daar is egter ’n groot probleem op losskakel in die Springbokspan, maar losskakels soos die Vrystaat se Willem de Waal word oor die hoof gesien, want hy is ’n blanke. Sterkte aan die Springbokke wat nie noodwendig pale toe kan skop of wie se klein, derderangse vleueltjies nie die All Blacks se venynige agterste driehoek kan stuit nie. Ons kan ons kennelik daaraan troos dat die span minstens getransformeerd is, en dis wat uiteindelik tel in die Orwelliaanse nagmerrie van die Nuwe Suid-Afrika, of hoe?

Die Proteas is na die Wes-Indiese eilande toe met swart spelers wat kwalik speelkans gekry het soos byvoorbeeld Loots Bosman, maar sonder ’n erkende draaibalbouler. Of, meer akkuraat, die gekleurde Robin Petersen is kwansuis ingesluit as ’n draaibalbouler, maar Graeme Smith, ’n kolwer, het so min vertroue in Petersen gehad dat Smith eerder self geboul het. Waarom was Bosman en Petersen daar, buiten vir die doeleindes van versiering om die politici gelukkig te hou? Waar het mens al ooit gehoor van ’n ander land wat nie in ’n Wêreldbeker gaan speel om te probeer wen nie, maar om een of ander politieke punt te maak?

In ’n besluit wat egter nuwe dieptes van die absurde peil, het die bestuur van Netbal Suid-Afrika besluit om getransformeerde spanne ’n voorgee te bied. As die verhouding van swart en blanke spelers in ’n netbalspan polities “reg” is, kry die getransformeerde span ’n voorgee van ses doele. By die aanhoor van hierdie belaglikheid moes ek eers seker maak dat die datum nie 1 April was nie, maar die netbalbestuur is klaarblyklik ernstig. Die redenasie agter die besluit is verbysterend, want dit is so goed as om te erken dat swart spelers nie op ’n gelyke voet met blankes kán meeding nie. Dis asof die bestuur van netbal diegene wat aanvoer dat swartes inherent minderwaardig aan blankes is, gelyk gegee het. (Die hoof van Netbal SA is terloops self ’n swart vrou.) Die vraag is dan of hierdie minderwaardigheid slegs tot netbal beperk is. Gaan ons in die toekoms ’n situasie sien waar swartes op alle gebiede ’n voorgee kry in die naam van transformasie?

Ek kan my maklik indink hoe swart mediese studente in die toekoms 40% in ’n eksamen gaan kry bloot omdat hulle opdaag en swart is, maar hul blanke eweknieë moet met nul begin. Sou Minister Tshabalala-Msimang toelaat dat ’n voorgeedokter haar leweroorplanting uitvoer, vra ek myself af? Sou ’n voorgee-advokaat vir Zuma verdedig? Gaan swart krieketspanne ’n voorgee van 100 lopies kry?

Een ding is duidelik. Die lande waarmee Suid-Afrika internasionaal moet meeding, of dit nou op sport-, akademiese of sakegebied is, het reeds ’n voorgee bó Suid-Afrika. Die voorgee wat ander lande geweldig bevoordeel en ’n albatros om Suid-Afrika se nek verteenwoordig, is die ANC-regime en sy waansinnige beleid van rassistiese transformasie.

Pretoria pushed out of history

Pretoria, the capital of South Africa, is no more. Its city council, controlled by the African National Congress (ANC), announced last week that it will henceforth be known as Tshwane (Ch-wa-nee).

White residents are bitter about the change in a city named in 1855 after one of the greatest of trekker heroes, Andries Pretorius. Many point out that capital cities are seldom renamed and the precedent of Salisbury becoming Harare is hardly a happy one.

Pretoria played a key role in British imperial history. It served as the capital of the Transvaal Republic, headed by the Boer leader Paul Kruger, and presided over the world’s richest gold mines. As such, it defied the might of the empire for decades, to the fury of Cecil Rhodes, Sir Alfred Milner and Joseph Chamberlain, the architects of the Anglo-Boer war.

It was here, when guerrilla war continued after apparent British victory, that Lord Kitchener instituted concentration camps for Boer women and children, forcing the Boer leaders to Pretoria to surrender finally in 1902.

As capital of the country’s economic heart, the city almost automatically became the capital of the new united South Africa. It houses the University of Pretoria – the country’s largest, which has no plans to change its name – and is also the country’s rugby capital.

Black opinion seems unanimous in favour, although almost nobody knows that Tshwane was the name of an African chief and means “we are all the same”.

Some black residents wrongly assert that “it was Tshwane before it was Pretoria” and that Pretoria was “the old apartheid name”.

The real reason for the new title is that Pretoria and the Northern Transvaal, of which it was part, were home to many of the most rigid apartheid ideologues, so that losing the name Pretoria has symbolic value for the local ANC.

Initially, Tshwane was set up as a wider metropolitan authority and Pretoria was retained as the name of the city, just as eThekwini is now the metropolitan area around the city of Durban and Nelson Mandela is the metropole around Port Elizabeth (no one dares to suggest changing the names of Johannesburg or Cape Town).

Now the city council has ruled and tempers are running high, with resisters threatening to tear down the new signs. The one thing that seems certain is that the cheerful message “we are all the same” is going to be thoroughly disavowed.

silver wedding jewelry sets

Arafat poisoned

Late Palestinian Authority chairman Yasser Arafat’s blood contained the deadly HIV virus, Arafat’s personal physician told Jordanian media over the weekend. Dr. Ashraf al-Kurdi stressed, however, that Arafat did not die of AIDS – which is caused by the virus.

Jordanian news site Amman quoted al-Kurdi – a former Jordanian health ministry official – as saying that the virus had been injected into Arafat’s bloodstream close to his death, and that the real cause of the chairman’s death was poison.

Hours earlier, al-Kurdi was interviewed on television news station Al-Jazeera. However, the network cut short the live interview with al-Kurdi as soon as he mentioned that the former chairman had contracted HIV.

To Amman, al-Kurdi said that Arafat’s death was suspicious in several other respects. "I would usually be summoned to attend to Arafat immediately, even when all he had was a simple cold," said al-Kurdi, who served as Arafat’s personal physician for 18 years. "But when his medical situation was really deteriorating, they chose not to call me at all."

According to al-Kurdi, Arafat’s wife, Suha, refused to allow the doctor to visit Arafat in the private Paris hospital where he was being treated. Al-Kurdi added that he was denied access to Arafat’s body after his death. In the Amman interview, he demanded the French government set up a commission of inquiry.

However, al-Kurdi did not explain why he did not come forth sooner and reveal the information. On September 9, 2005, al-Kurdi told Haaretz that "any doctor would tell you that [Arafat’s symptoms] are the symptoms of a poisoning."

Arafat was pronounced dead on November 11 at the age of 75. The exact cause of his illness is unknown. Arab journalists and opinion-shapers have repeatedly accused Israel under former prime minister Ariel Sharon of poisoning Arafat.

slots to play online Лобановский Харьков

US slipping in life expectancy

Americans are living longer than ever, but not as long as people in 41 other countries.

For decades, the United States has been slipping in international rankings of life expectancy, as other countries improve health care, nutrition and lifestyles.

Countries that surpass the U.S. include Japan and most of Europe, as well as Jordan, Guam and the Cayman Islands.

"Something’s wrong here when one of the richest countries in the world, the one that spends the most on health care, is not able to keep up with other countries," said Dr. Christopher Murray, head of the Institute for Health Metrics and Evaluation at the University of Washington.

A baby born in the United States in 2004 will live an average of 77.9 years. That life expectancy ranks 42nd, down from 11th two decades earlier, according to international numbers provided by the Census Bureau and domestic numbers from the National Center for Health Statistics.

Andorra, a tiny country in the Pyrenees mountains between France and Spain, had the longest life expectancy, at 83.5 years, according to the Census Bureau. It was followed by Japan, Macau, San Marino and Singapore.

The shortest life expectancies were clustered in Sub-Saharan Africa, a region that has been hit hard by an epidemic of HIV and AIDS, as well as famine and civil strife. Swaziland has the shortest, at 34.1 years, followed by Zambia, Angola, Liberia and Zimbabwe.

Researchers said several factors have contributed to the United States falling behind other industrialized nations. A major one is that 45 million Americans lack health insurance, while Canada and many European countries have universal health care, they say.

But "it’s not as simple as saying we don’t have national health insurance," said Sam Harper, an epidemiologist at McGill University in Montreal. "It’s not that easy."

Among the other factors:

_ Adults in the United States have one of the highest obesity rates in the world. Nearly a third of U.S. adults 20 years and older are obese, while about two-thirds are overweight, according to the National Center for Health Statistics.

"The U.S. has the resources that allow people to get fat and lazy," said Paul Terry, an assistant professor of epidemiology at Emory University in Atlanta. "We have the luxury of choosing a bad lifestyle as opposed to having one imposed on us by hard times."

Racial disparities. Black Americans have an average life expectancy of 73.3 years, five years shorter than white Americans.

Black American males have a life expectancy of 69.8 years, slightly longer than the averages for Iran and Syria and slightly shorter than in Nicaragua and Morocco.

_ A relatively high percentage of babies born in the U.S. die before their first birthday, compared with other industrialized nations.

Forty countries, including Cuba, Taiwan and most of Europe had lower infant mortality rates than the U.S. in 2004. The U.S. rate was 6.8 deaths for every 1,000 live births. It was 13.7 for Black Americans, the same as Saudi Arabia.

"It really reflects the social conditions in which African American women grow up and have children," said Dr. Marie C. McCormick, professor of maternal and child health at the Harvard School of Public Health. "We haven’t done anything to eliminate those disparities."

Another reason for the U.S. drop in the ranking is that the Census Bureau now tracks life expectancy for a lot more countries _ 222 in 2004 _ than it did in the 1980s. However, that does not explain why so many countries entered the rankings with longer life expectancies than the United States.

Murray, from the University of Washington, said improved access to health insurance could increase life expectancy. But, he predicted, the U.S. won’t move up in the world rankings as long as the health care debate is limited to insurance.

Policymakers also should focus on ways to reduce cancer, heart disease and lung disease, said Murray. He advocates stepped-up efforts to reduce tobacco use, control blood pressure, reduce cholesterol and regulate blood sugar.

"Even if we focused only on those four things, we would go along way toward improving health care in the United States," Murray said. "The starting point is the recognition that the U.S. does not have the best health care system. There are still an awful lot of people who think it does."

online casinos topcargo отзывы

Bied weerstand teen misdaad!

Burgers van enige staat het die reg om van die owerheid te verwag om te sorg vir ‘n veilige omgewing, maar in Suid-Afrika gebeur dit nie meer nie en word ons nog daarby deur hierdie land se Wetgewer aanbeveel om geen weerstand te bied nie en ‘n aanvaller eerder sy sin te gee. Die rede daarvoor is omdat dit tot voordeel van die staat strek, net soos dit in kommunistiese Rusland gebeur het. Maar ons moet juis veg met alles tot ons beskikking. Ons kans op oorlewing is veel beter wanneer ons met weerstand reageer. Vir ‘n groter lafaard as hyself het die aanvaller geen genade nie, maar aggressiewe weerstand is ‘n verrassende reaksie waarop hy meestal nie voorbereid is nie. Dit is moontlik net dié aarseling by hom wat vir u die uitkomsgeleentheid gee.

Om te kapituleer is om plek te maak vir die vyand wat ons leefruimte en ons land inneem waarna die wenner se voorkeure geld. Soos Alexander Solsjinitsin sê: “Om ‘n dief kwyt te skeld, is om ‘n goeie man dood te maak.” Geen weerstand bevorder dus misdaad!

Ons moet ook leer om geen empatie en begrip vir die aanvaller te koester nie. Wat in hierdie land gepropageer word oor verdraagsaamheid teenoor misdadigers en oor fatalisme, strook nie met God se voorskrifte nie. Christene word verwar oor die reg om hulle eie lewens te verdedig. Dit is nie u Christelike plig om vir hom simpatie te toon nie! Wanneer hy u lewe bedreig, is dit wel u Christelike plig om dit ten alle koste te beskerm.

Oefen potensiële aanvalle met visualisering in u daaglikse situasies deur uself te vra: “Wat doen ek nou as ek hier aangeval word?” Dit moet tweede natuur by u word. Daarom moet u goed op hoogte wees van wat die beste reaksie vir elke situasie sal wees, dit wil sê u moet vertroud wees met ‘n paar wetsaspekte, en u moet weerbaarheidstrategie inoefen vir alle denkbare omstandighede. Die ingeligte word die sterkere.

Daar is baie wapens tot ons beskikking in ons nabye omgewing, ons besef dit net nie altyd nie. Wanneer ons die slagoffer word van roof, verkragting, aanranding of kaping, moet ons reeds bewus wees van wat in ons omgewing bruikbaar is as beste wapen, hetsy dit ‘n vuurwapen is, ‘n skêr, ‘n mes, ‘n sweep, ‘n besemstok, ‘n ysterpyp, sleutels of selfs ‘n pen. Wanneer u aangeval word, is dit te laat om te beplan waarmee u uself wil verdedig. Waar u ook al sit, staan, lê, ry of werk, besluit vroegtydig wat die beste wapen binne u bereik sal wees indien u aangeval word. Maak dus vroegtydig voorsiening om die beste wapen moontlik, te alle tye byderhand te hou. En ken u wapen, hoe dit in u hand voel, sy vermoë, byvoorbeeld hoe sekuur u vuurwapen skiet. Oefen gereeld en maak seker dat u ten volle daarmee vertroud is.

Ten spyte daarvan dat wetgewing by implikasie van die slagoffer verwag om nie gewelddadig weerstand te bied nie, mag ‘n persoon wetlik darem steeds geweld gebruik wanneer hy “wederregtelik” aangeval word en sy lewe, liggaam of eiendom bedreig word, en mag hy homself verdedig teen hierdie bedreiging. Dit word genoem “noodweer” of “selfverdediging”. In hierdie verband is artikels 42 en 49 van die Strafproseswet 51 van 1977 van belang wat onderskeidelik handel met die inhegtenisneming van ‘n vermeende misdadiger deur ‘n privaat persoon (art 42) en die gebruik van geweld in sodanige gevalle (art 49).

Noodweer sluit egter in dat selfverdediging nie skadeliker of dodeliker mag wees as wat nodig is om die gevaar af te weer nie, bv. wanneer ‘n persoon iemand ‘n klap gee, mag hy nie die persoon doodskiet nie, dit sou onredelik wees. Maar dit is byvoorbeeld baie redelik om onmiddellike doodskote te vuur wanneer vyf persone gewapen met swaaiende pangas, byle of vuurwapens in die nag op ‘n mens afstorm. Dan is dit defnitief nie die tyd vir waarskuwingskrete of -skote nie en is dit regverdig om te skiet om te dood. Dus moet u blitsvinnig oordeelkundigheid aan die dag lê en op daardie besluit handel. Wat ons ook moet weet is dat die meeste aanvalle deesdae as ‘n gewapende roof klassifiseer en dat u lewe feitlik altyd tydens so ‘n roof in gevaar is, wat meebring dat u eerder moet skiet om te dood as om self gedood te word.

Dit mag ook gebeur dat u byvoorbeeld ‘n inbreker in u huis betrap wat besluit om te vlug. U mag hom nie van agter skiet nie want volgens wetgewing mag mens nie meer skiet om eiendom te beskerm nie en behoort hy gearresteer te word. Oor arrestasie moet ons ook weet wat die wet voorskryf:

Daar moet eers gekyk word na die Eerste Bylaag tot die Strafproseswet No 51 van 1977. Enigiemand het die reg om iemand te arresteer indien hy ‘n goeie rede het om te glo dat daardie persoon betrokke is by die pleging van ‘n Eerste Bylaag-misdryf. In die Eerste Bylaag word verwys na verskeie misdrywe waaronder diefstal en dan ook “… inbraak by of betreding van ‘n perseel met die opset om ‘n misdryf te pleeg…”. Persone wat sulke misdrywe pleeg of probeer pleeg mag deur ‘n privaat persoon gearresteer word en indien die verdagte hom verset mag geweld gebruik word wat redelikerwys nodig is en proporsioneel in die omstandighede is om die verset te bowe te kom. So ‘n verdagte kan selfs gedood word in sulke omstandighede as dit onmiddellik noodsaaklik is of daar ‘n wesenlike lewensrisiko bestaan vir die persoon wat die arrestasie uitvoer.

As u lewe nie in gevaar is op daardie oomblik nie, mag dit wys wees om hom eerder te laat gaan. Indien u wel besluit om hom te arresteer en hy hom verset, mag u hom met geweld “redelikerwys” onder bedwang bring al sou daar ernstige beserings of selfs sy dood ontstaan, maar weer eens met in agneming oor watter wapen hy beskik het. Dra egter sorg dat alle getuienis van ‘n geweldadige arrestasie onomwonde strook met die erns van die misdaad.

Dus het u wel nog die reg om op te tree teen ‘n verdagte persoon wat in u teenwoordigheid ‘n ernstige misdryf pleeg of poog om te pleeg. Moenie toegee nie, veg ten alle koste. En wees elke oomblik gereed om self u lewe te verdedig!

воронеж техно

Springbokke se Xala verwerp ‘swart diamant’

‘One for all’

… en steun verbod op Bok van Blerk-advertensie

Die handelsmerkbestuurder van die Springbokke, Mzamo Xala, verwerp die term "swart diamant". Dit is die voorkeurterm wat deur maatskappye gebruik word om die groeiende swart middelklas in Suid-Afrika se koopkrag te beskryf.

Volgens Xala dui die woord ‘n sin vir verhewenheid aan wat nie reg laat geskied aan die gemeenskapsgees wat onder swartes heers nie. "Dit laat nie reg geskied aan waar ons vandaan kom nie, die one for all nie…" Xala is deur Sasol aangestel om die Springbok-embleem te probeer rehabiliteer met die oog op die komende Wêreldbeker.

‘n "Swart diamant" verdien gemiddeld R7000 per maand, is opgelei met ‘n goeie betrekking, het toegang tot ‘n bankkredietkaart en besit ‘n woning, ‘n motor en ander huishoudelike toebehore. Xala self voldoen toevallig heeltemal aan die kriteria.

Hy besit sy woning en sy motor en hy het sy township verlaat om homself in ‘n hoofsaaklik wit woongebied in Kaapstad te vestig. Xala, 29 jaar oud en ‘n vrygesel, het voorheen in Gugulethu gewoon en sy familielede woon steeds daar. Hy het sy studies in bemarking en bestuur met die hulp van ‘n beurs voltooi en verdien vandag ‘n uitstekende salaris wat hom in staat stel om, soos hy dit stel, "baie pret en afleiding" te kan bekostig.

Xala was onlangs in die nuus omdat hy die Saru-tydskrif Fifteen se besluit om ‘n Bok van Blerk-advertensie in dié publikasie te verbied, ondersteun het. Kevin Ferguson en James Dunn, werksaam by Highbury Safika Media, het laat weet dat Xala nie van Bok se liedjie hou nie.

Xala het voorts gesê dat hy skuldig voel dat die stryd teen die wit minderheid nie tot voordeel van alle swartes strek nie. "Ons voel aanspreeklik. Dit is nie ons skuld dat almal nie beter daaraan toe is nie, maar ons weet dat daar ‘n tyd was toe ons (swartes) almal deelgeneem het aan die stryd."

Volgens ‘n verslag wat Unilever aan die Universiteit van Kaapstad bekendgestel het, het die aantal "swart diamante" met 30% toegeneem in 2006 en is daar 2,6 miljoen swartes wat aan die beskrywing voldoen. Hulle beskik tans oor 28% van die land se koopkrag. Meer as die helfte woon in wit woonbuurte en 12 000 gesinne, ongeveer 50 000 mense, verlaat die swart woongebiede maandeliks danksy swart bemagtiging.

John Simpson wat die studie gelei het, meen dat die groei in die ekonomie die sterkste faktor is. "Dit bewys dat hulle (swartes) baie in maatskappye opgang maak. Dit is nie net maatskappye wat meer mense aanstel nie. Dit is nie kunsmatig nie, dit is werklik," het hy gesê. Simpson het bygevoeg dat ‘n groot aantal "swart diamante" in bestuursposte aangestel word.

Xala is egter bekommerd dat die vinnige rykdom groot aanpassings gaan verg omdat die sin vir gemeenskap daardeur benadeel word. Hy meen dat die lewe op straat en die heerlike atmosfeer wat daar in swart woongebiede heers, nie in wit woongebiede aangetref word nie. Hy gaan graag Sondae terug Gugulethu toe om op straat te kuier. Xala het nie na misdaad verwys nie.

для насосов Фильчаков прокурор

Sierra Leone stem

Inwoners van Sierra Leone het Saterdag stembus toe gegaan om ’n nuwe president en parlementslede aan te wys. Dit volg op die Verenigde Nasies (VN) se onttrekking aan die konflikgeteisterde land twee jaar gelede. Sewe kandidate het hulleself beskikbaar gestel vir die pos van staatshoof. Die verkiesing het redelik kalm verloop. Stemme word op die oomblik getel en die uitslag word later hierdie week verwag.

Alhoewel die tienjaarlange oorlog in 2002 beëindig is, is daar steeds aspekte aanwesig wat tot hernieude konflik kan lei: werkloosheid, armoede en korrupsie. Tans lyk dit of adj.pres. Solomon Berewa van die SLPP en mnr. Ernest Bai Koroma van die All People’s Congress (APC) die meeste stemme behaal het. ’n Tweede verkiesingsrondte tussen dié twee kandidate sal waarskynlik binne die volgende paar weke moet plaasvind. Sowat 2,6 miljoen van die land se 5 miljoen inwoners is stemgeregtig.

Sierra Leone word tans deur die VN as die tweede armste land ter wêreld gereken. Alhoewel die land se infrastruktuur stadig herstel word en die internasionale gemeenskap verlede jaar 1,6 miljard dollar se skuld afgeskryf het, sukkel die land steeds ekonomies. Transparency International beskou Sierra Leone as een van die korrupste lande in die wêreld. Verlede jaar is diamante ter waarde van 125 miljoen dollar uitgevoer, maar daar word gereken dat tot drie keer hierdie bedrag jaarliks verdien word danksy die onwettige handel in die edelsteen.

Die leier van die Rewolusionêre Verenigde Front-rebelle, Charles Taylor, wie se soldate onnoembare wreedhede tydens die tienjaarlange konflik in Sierra Leone gepleeg het, word tans in Den Haag op aanklagte van oorlogsmisdade verhoor.

светильники для topcargo отзыв

Aborsie-moetie te koop

Hulp is om die draai

Tradisionale genesers verkoop duur moetie landwyd om aborsies mee te bewerkstellig. Al wat nodig is, is dat die vloeistof of poeier met Vaseline-petroleumjellie gemeng word en op die swanger vrou se maag gesmeer word.

’n Woordvoerder van Marie Stopes, wat wettige aborsies uitvoer, meen dat hierdie soort kruiemedisyne veral in Kwazulu-Natal en in die Oos-Kaap geadverteer en verkoop word. Volgens Rachel Jewkes, ’n woordvoerder verbonde aan die Mediese Navorsingsraad, is dit skokkend dat vroue tot R400,00 vir sulke moetie betaal. “Dit kom basies op onwettige geldverdienste neer, want jy kan in Suid-Afrika jou swangerskap gratis laat beëindig.” Jewkes meen dat dit onwettig en gevaarlik is om kruie te gebruik om ’n aborsie mee uit te voer. “Dit werk soms, maar aborsies wat deur kruie meegebring is, kan baie gevaarlik wees, veral as dit in ’n gevorderde stadium van swangerskap uitgevoer word. Dit kan skeuring van die baarmoeder en selfs die dood veroorsaak.

Jewkes het verder gesê dat ongeskikte hospitaalpersoneel, wat pasiënte as moordenaars bestempel, een van die redes is hoekom vroue dikwels onwettige aborsies bo dié in hospitale verkies. Soms is hulle swangerskap al te ver gevorder om nog vir wettige aborsies te kwalifiseer en ander kere is vroue bloot nie bewus van al die opsies nie.

Sedert 1997, toe aborsie in Suid-Afrika gewettig is, het die dood van vroue tydens aborsies van ongeveer 425 per jaar tot 40 gedaal. Persone wat onwettige aborsies uitvoer, kan tot tien jaar gevangenisstraf ontvang.

оборудование для

‘One for all’ … en steun verbod op Bok van Blerk-advertensie

‘One for all’

… en steun verbod op Bok van Blerk-advertensie