Die vraag is of die blote vermoë om jou bevolking uit te brei, ongeag die maatskaplike implikasies in die vorm van armoede, siektes soos vigs, tering en geslagsiektes en onderwysprobleme ’n genoegsame grond verskaf om oor ander te mag heers. Veral die verwysing na geslagsiektes in dié verband mag kras klink, maar die viervoudige toename in swart getalle sedert 1950 het ’n enorme gesondheidstol geëis: in een opname in landelike Kwazulu-Natal is bevind dat 52% van alle vroue wat ’n bepaalde kliniek besoek, ten minste een seksueel oordraagbare siekte gehad het en 18% meer as een. Tot 25% van alle vrugbare vroue in die distrik ly aan so ’n infeksie.
As Afrikaners ken ons die swart kultuur. Ons weet hoe dit van ons kultuur verskil en waar hul swakheid lê. Terwyl swartmense oor ’n dikwels irassionele en kollektivistiese kultuur beskik, beskik blankes oor ’n meer rasionele en individualistiese kultuur. Terwyl blankes se individualisme politieke mobilisering bemoeilik, is dit ook die einste eienskap wat hulle van die tipe selfvertroue voorsien waaroor swartes nie beskik nie. Dit is hierdie selfvertroue van ons wat hulle vrees en verag.
Weens die Afrikanervolk se pioniersoorsprong is hierdie individualisme besonder sterk ontwikkel (baie soortgelyk aan en dalk selfs sterker as dié van Amerikaners). Individuele prestasie en sukses word nagestreef en hoog aangeskryf. Mense wat oor so ’n begrip van die self en die eie beskik, streef na hoër vlakke van selfverwesenlikking en nie noodwendig na blote demografiese getalsuitbreiding nie. Sulke mense raak maklik gefrustreerd en selfs aggressief as onnatuurlike/onregverdige hindernisse oor hul pad geplaas word. In dié verband verteenwoordig sg. RA, SEB ens ’n bron van toenemende woede onder Afrikaners.
Swartes, daarenteen, wat tot ’n kollektivistiese kultuur behoort, mobiliseer polities maklik. Die zombi-agtige uitdrukkings op ’n toyi-toyi-ende massa se gesigte dui op die ondeurdenkte, spontane en kollektiewe afkskakeling van individuele kognisies. Kollektiewe optrede is hul sterk punt. Op arbeidsgebied is hulle dus baie suksesvol, sowel in die vakbondwese as ander vorme van kollektiewe organisasie.
Deur demografies gefundeerde politieke oormag word wette en regulasies afgedwing wat ontwerp is om onverdiende bevoorregting vir hulself toe te eien. Individuele prestasie en vaardigheid is nie deel van die credo nie, terwyl blote massaoorwig geld. Om hulself egter in bestuursposte te handhaaf, veral as hulle deur gedrewe en produktiewe blankes gekonfronteer word, skep ’n probleem. Die Afrikaan se onbeholpenheid in sulke situasies kan nie deur getalle beredder word nie. In die afwesigheid van die impak van getalsterkte verkrummel selfs die Afrikaan wat ryklik met titels en simbole van skynbare mag versier is by die geringste uitdaging.
Die blanke (vernaam Afrikaners) se vermoë om swartes te intimideer en te oorweldig dui daarop dat nóg die swart bevolking nóg die ANK oor enige noemenswaardige mag beskik. Bo en behalwe die ineenstorting van die veiligheidsmagte het swartes ook nie die sielkundige of kulturele vermoë om ’n magsposisie oor ’n kleiner, meer suksesgedrewe kultuur te handhaaf nie. Om die ANK president se woorde in ’n ander en meer korrekte konteks te plaas, is swart oor wit mag alleenlik ’n “persepsie”. Dit is slegs waargenome mag wat elke dag aan die blanke bevolking deur die media opgedis word, maar in werklikheid bestaan dit bloot in mense se gedagtes. Dit is ’n illusie wat uitgedink is om blankes te onderwerp.
Die situasie is egter aan die verander. Die toenemde selfversekerdheid van Afrikaners om kultureel, polities en andersins uitgesproke te raak teen die ANK-regime dui daarop dat die illusie van ANK-mag geleidelik besig is om te vervaag. Die blote feit dat hierdie verandering aan die gang is, dui daarop dat die magsentrum besig is om weg te skuif vanaf die ANK-regime na die Afrikanerbevolking.
Dit is die onnatuurlikheid van die oorheersing van die onontwikkelde en getalryke oor die ontwikkelde en getalarme wat besig is om hierdie wanbalans te versteur. Uiteindelik sal die Westerling se opgekropte woede oor die situasie oopbars in ’n katarsis van magsoorname. Dit is juis die Afrikaner se woede wat hom uiteindelik polities sal laat mobiliseer.
Waar moontlik sal swartes hulself op hul getalsterkte beroep om met blankes te kompeteer, terwyl blankes hulself op hul vermoëns, kundigheid en werketiek sal beroep. Swart kollektiewe mag het egter bitter min substansie. Afrikaners is bekend daarmee dat ’n enkele blanke selfs ’n groep swartes in ’n konflik situasie kan oorheers. Dat die ANK en swartes in die algemeen toenemend in die rigting van konflik beweeg, kan afgelei word uit hul aggressie teen Afrikanersimbole soos nou weer op Standerton, name, die Afrikaanse taal, blankes in die Springbokrugbyspan en dergelike meer, maar ook uit geweldsmisdaad wat lankal ’n etniese karakter aangeneem het.
Dikwels leer mens van ’n groep gewapende swart mans wat ’n wit gesin aanval. Wanneer ’n verwoede wit vader die verkragtende en moordende swart groep eensklaps aanval, slaan hulle lafhartig op die vlug. Hulle sal eerder retireer as om die konflik teen die selfversekerde Westerse individu te eskaleer.
Dink ook aan die groepie swart kollegas by die werk wat anti-Westerse snert kwytraak. Sodra jy hulle aanvat spat hulle soos ’n stuk pap wat op die vloer val uitmekaar. Dit is maklik om in groepe braaf te raak. Wanneer die groep egter werklik uitgedaag word, verbrokkel dit. Ek het in die Boland dikwels gesien hoe ’n groep uitdagende en aggressiewe bobbejane vreesbevange die berg uithardloop die oomblik as mens op hulle afpyl. Verstommend, die antropologiese ooreenkoms tussen so ‘ n groepie astrante boggoms en ’n ANK/Cosatu protesoptog…
Wanneer Afrikane te staan kom teen die kognisies van die Westerling of sy andersins selfversekerde optrede, hardloop hulle insgelyks vir die berge. My mening is dat Afrikane se kollektiewe optrede niks meer as ’n breindooie beswyming is waaruit hulle ewe maklik wakker skrik as wat hulle daarin verval nie.
Vanuit my eie ervaring wil ek ander Afrikaners aanmoedig om op die verskillende lewensterreine waar ons mense bedrywig is, swartes se mag uit te daag en te sien hoe hulle verkrummel. Dit is bevredigend om waar te neem hoe hulle onbeholpe begin struikel en rond strompel wanneer jy hulle ontmasker. Wanneer die fasade van statuur en mag aan skerwe val, word die hopelose onkunde en weerloosheid blootgelê. Die skouspel van arrogansie en grootdoenerigheid word maklik verruil vir ’n pateties kinderagtige kruiperigheid en uiteindelike vlug. Ek wil beweer dat die engiste rede (behalwe vir goeie propaganda) hoekom die ANK nog die land ‘regeer’, is omdat ’n groepie Indiërs, Engelse, en Afrikaner-meelopers hulle in “beheer” hou. Selfs lg. situasie is egter so pateties dat dit nie enige daadwerklike uitdaging sal kan weerstaan nie.
Myns insiens bevind die regime hom in ’n baie swak posisie omdat hy nie daarin kon slaag om sy mag behoorlik ná die vreemde oorgawe deur De Klerk en Roelf Meyer in 1994 te konsolideer nie. Gegewe sy gestelde totalitêre oogmerke om Suid-
Afrika uiteindelik volledig te verafrikaniseer en die laaste oorblyfsels van blanke of Westerse identiteit (whiteness soos dit genoem word) te vernietig, het hy misluk om die hele ekonomie, media en alle staats- en onderwysstrukture onder sy beheer te bring. Weens die regime se mislukking – anders as byvoorbeeld Mugabe wat suksesvol alle blankes uit sy land verdryf het – glo ek dat ons binnekort ons eie bevryding sal verwesenlik en boonop sonder om ’n enkele skoot te vuur.
As daar een politieke wapen is wat die ANC baie goed bemeester het en waar Afrikaners van kan leer, is dit om propaganda te maak om hul beleid te verdedig. Hierdie standpunt is weliswaar oorvereenvoudig, aangesien ‘n hele klomp bykomstighede die Afrikaner se politieke rug gebreek het, maar daar is ‘n onmiskenbare element van waarheid hierin opgesluit. Die ANC het teen alle verwagtinge in die onmoontlike reggekry, hoofsaaklik omdat hulle ‘n goeie span rojaal befondste propagandiste gehad het en oor die nodige aggressie beskik het om hul idees die wêreld in te dra.
Afrikanerbevryding kan in die kuberruim begin en uiteindelik na die fisieke territorium van Suid-Afrika oorspoel.
Jon Qwelane is een van daardie arrogante, irriterende swart rubriekskrywers: ‘n regstellende-aksie-aanstelling met ‘n middelmatige skryfstyl en dowwe politieke en sosiale visie. Iets waaroor hy voortdurend teem is die gebrek aan “transformasie” wat hy aan ‘n gebrek aan berou by die Afrikaner toeskryf. Ek voel ons moet hom reghelp:
Die Mandela SMS-sage het blankes se saak waarskynlik ’n groot knou toegedien, omdat dit die voorwerp van hoon en spot in die media geword het. Dit het mense ook baie meer lugtig vir gerugte en waarskuwings gemaak, iets wat in die toekoms moontlik ’n duur prys mag hê. Die volgende waarskuwing mag op die werklikheid gegrond wees, maar gaan mense ag slaan daarop of gaan hulle ook dink dat dit ’n blote gerug is? Myns insiens spreek die vrees vir ’n sogenaamde nag van die lang messe, buiten die profetiese of religieuse aspekte daarvan, voorts nie van baie helder denke nie, en onderskat dit die ANC-regime se uitgeslapenheid.