Nadat ek Carl Niehaus se Niehaus is neerhalend oor Ian Smith. Vergeleke met Robert Mugabe, aan wie die hele ANC op 27 April 2004 ’n staande toejuiging op die grasperk van die Uniegebou verleen het, is Ian Smith ’n staatsman van die hoogste integriteit wat ’n veel beter toekoms vir sy land wou sien as die hiperinflasionêre sirkus wat hom tans oorkant die Limpopo afspeel. Ek dink die meeste inwoners van die oud-Rhodesië sal vandag wat wou gee om Smith as staatshoof terug te kry, net soos wat Kongolese op straat in Kinshasa vir Hans Pienaar van The Star gevra het of die witmense nie maar weer wil terugkeer nie.
Niehaus laat elke Afrikaner regtig na die lugsieksakkie gryp as hy die volgende woorde uiter: “I am from Afrikaner stock, and I love the Afrikaans language, which is still the first language that I dream and think in …” Niehaus het Afrikaans so lief dat hy dit nie eens kan skryf nie. Wat Niehaus en ander soos hy behoort te besef: dit kan ons werklik nie skeel indien hy vir die res van sy lewe sy rug op Afrikaans draai en saam met sy ANC-vriende ons taal probeer onderdruk, misken en vernietig nie. Dat Afrikaans en die Afrikanervolk mense soos Niehaus en sy mede-dwepers verloor het, is vir ons eerder ’n aanwins. Hulle verteenwoordig die “vrot plek in ons volk” waarvan Van Wyk Louw in sy gedig “Julle is die oorheersers” praat en waardeur ons “vinnig, genadiglik/sny deur spiere/en vleis tot genesing”.
Waar Niehaus insgelyks ’n groteske denkfout begaan, is wanneer hy homself as ’n “Suid-Afrikaner wie se nasie moet slaag” beskryf. Die hele idee van “Suid-Afrikanerskap” verteenwoordig ’n apartheidsbegrip wat deur Hertzog, Smuts en ander bevorder is. Niehaus beskik oor geen nasie nie, behalwe een wat hom onderskei op grond van sy ongebreidelde hebsug, korrupsie, misdaad, wreedheid en onbekwaamheid.
Ten minste was Beyers Naudé konsekwent genoeg om na sy toekomstige revolusionêre staat as “Azanië” te verwys. Hy het natuurlik die uitgang “Azania” verkies toe ek hom destyds aangehoor het. Die Azaniane behoort die nodige moed te hê om ook die land se naam te verander, nie net dié van D.F. Malanrylaan of Pretoria nie.