Etiket: liberalisme

Calvyn anderkant die kerk

Die FWI (filosofie van die wetsidee) word soms onregmatig as deel van die neo-Calvinisme geklassifiseer. Onteenseglik is daar lyne wat terugloop na Johannes Calvyn en Abraham Kuyper. Die vader van die gesofistikeerde sistematiek van die FWI is Herman Dooyeweerd. Dooyeweerd het homself van die neo-Calvinistiese tradisies as bydraer daarin onderskei dat hy nie ‘n gekwalifiseerde teoloog is nie, maar ‘n juris en ‘n filosoof. Sy perspektief het dus nie, soos by baie neo-Calviniste, ‘n neiging om uitsonderlike status aan die  teologie en kerklike amptenary te gee nie.

Die implikasie hiervan is dat hy die reformatoriese nalatenskap van Luther en Calvyn besondere nuwe momentum kon gee. Daarmee word bedoel dat hy radikaal weggedoen het met die Roomse “middellaarskap” van die kerk vir die sogenaamde sekulêre instellings van bv. staat en besigheid. Die spirituele eenheid van die gemeenskap is nie meer te sentreer in die kerklike organisasies nie maar in die harte van die mense. Die Koninkryk van God is ook nie meer dieselfde as die kerk nie. Alle samelewingsinstellings kan nou as koninkryksdeelnemers beskou word. Daarteenoor het juis die mees Calvinistiese kerke maar ook vele ander erfgename van die Reformasie daarin volhard om onder etlike lae kosmetiek die posisie van kerk en teologie steeds met etlike voorregte te verskans. Dit het die kinders van die Reformasie baie van hulle vryheid ontneem.

Met hierdie illustrasie is die eerste belangrike bydrae van die FWI te sien: Dit bring as uitgangspunt ‘n neweskikkende verhouding van gelykheid tussen alle samelewingsinstellings. En hierdie uitgangspunt  word ook deurgevoer na die staat.  Die staat het soos die kerke en besighede ook‘n unieke taak. Vir die staat gaan dit eerstens oor die integrasie van die privaat en publieke reg en dan oor die handhawing daarvan. In die tradisies van staatsabsolutisme en t-otalitarisme is die sektorale spesialiteit van die staat as dienende instansie vreemd en word die res van die samelewing as staatsdepartemente beskou. Die FWI het instrumente wat hierdie rigtings kundig ontmasker as net nog ‘n ideologie wat wanneer dit die mag kry die daaglikse bedryf van vrye instellings in ‘n burgerlike samelewing domineer.

Die FWI het ook effektiewe instrumente om die beheersing van die samelewing deur monopolistiese besigheidskomplekse prinsipieel aan die kaak te stel.

Hierdie voorgenoemde drie bydraes van die FWI stoel aldrie op ‘n uitgangspunt dat die mens geneig is om afgode te vorm en sy ganse wese dan daaraan te verkoop. Die FWI se instrumentasie is daarop ingestel om die werkinge van die “fabriek van afgode” (Calvyn) te lokaliseer en normatief te neutraliseer. Sulke modern afgodiese tradisies bring net een resultaat en dit is dat sowel individue as gemeenskappe hulle vryheid verloor of verkoop. Die FWI het ten inslag om menslike vryheid tot hoogbloei te bring sodat die mens die beeldskap van God en rentmeesterlike heerskappy oor die skepping weer kan opneem (Gen 1:26-28). En hierdie vryheid is vreemd aan die fatalisme waaraan sekere interpretasies van die Bybel sigself skuldig maak.

Voorgenoemde laat natuurlik die vraag ontstaan of die strewe na vryheid vir die FWI maar net nog ‘n vorm van die liberalisme is. Eerstens is dit belangrik om te waardeer dat in die Bybel die idee van bevryding reeds lank voor die FWI baie radikaal beskrywe is. Dit is natuurlik ook moontlik dat baie mense in die liberale tradisies direk en indirek deur hierdie gemeenskaplike Bybelse erfenis beïnvloed is. En die FWI erken solidariteit met die probleemkomplekse wat deur alle rigtings aangespreek word, insluitende die verskillende skakerings van die liberalisme.

Dit is egter belangrik dat die kontras tussen die vryheidsidee in die FWI en dié in die liberalisme van nader bekyk word. Die vryheidsidee van die liberalisme het belangrike elemente wat dit vreemd maak aan dié van die FWI. Die eerste is dat die liberalisme ‘n byna oneindige vertroue in die kreatiwiteit van die menslike gees openbaar. Een van die belangrikste uitkomste hiervan is die sosialekontrakidee van Rousseau en andere. Daarvolgens word die staat as sodanig deur die individue geskep. Terwyl die FWI ook erkenning gee aan die reusekreatiwiteit van die mens, is een van die belangrike vertrekpunte in hierdie filosofie die aanvaarding van skeppingsgegewe strukture, ook vir die menslike samelewing. Die FWI se ontwikkelingsfilosofie gebruik die konsep van differensiasie om aan te dui hoedat in die historiese gang van die mensheid die samelewing al meer gedifferensieerd raak. Die stamverband van primitiewe gemeenskappe en die verkerkliking van die samelewing op baie plekke tydens die Middeleeue is voorbeelde van hoe gemeenskappe vasgeketting kan bly weens óf spirituele magte óf onkundigheid óf materiele gebrek.

Is hierdie differensiasie nie maar ‘n mooi woord vir die verbrokkeling van die samelewing nie? Die ander instrument wat die FWI gebruik vir die verstaan van dié komplekse realiteite is dié van kontinuïteit. As beginsel verseker die respektering van kontinuïteit dat die samelewing nie uiteen val nie maar slaag in die ontwikkeling van volhoubare gedifferensieerdheid.

Natuurlik is hierdie twee gegewe beginsels in die geskiedenis dikwels eensydig toegepas. Die liberalisme kan ‘n rewolusionêre pad inslaan deur slegs die differensiasie van die samelewing te propageer. Die konserwatisme is ewe onaanvaarbaar en gevaarlik omdit dit slegs die kontinuïteit in ‘n samelewing beklemtoon. ‘n Politieke beweging wat die FWI se instrumente en beginsels in ag neem sal daarom nooit prinsipieel ingetrek word om ‘n lewenskeuse tussen “links” en “regs” binne die politieke arena te maak nie.

Die vryheid van die liberalisme het natuurlik ook ‘n ander kant en dit is die oorbeklemtoning van die individualiteit soos in die sosialekontrakteorie. Hiervolgens word die individu altyd los gesien van die samelewingsinstellings. Meer oorspronklik: Dikwels hoor ons die stelling dat die individu al is wat werklik bestaan. Dit is natuurlik nie waar nie. Belangrike samelewingsinstellings kontinueer ondanks die kom en gaan van deelnemende individue. Die strukture vir samelewingsinstellings is dus net so werklik en oorspronklik soos die individue. Die individu en samelewing is dus saam gegee.

Om ‘n oorsig te bereik kan ons die volgende sê: Die een been van die humanisme is die liberalisme wat die differensiasie en individualiteit in ‘n vernietigingsorgie verabsoluteer. Die ander been verkondig die staatstotalitarisme en die fascisme. Hierdie wanhoopsopsies is eweneens vernietigend omdat dit die gedifferensieerde ontwikkelings weer platvee deur dit by die staat te integreer en so terug te beweeg na ‘n vroeëre primitiewe toestand.

Staatstotalitarisme word dikwels, maar nie noodwendig nie, gekoppel aan patriotisme en nasionalisme. Tog is dit belangrik dat Christene ‘n verantwoordelike beskouing oor patriotisme en nasionalisme handhaaf. Daar is ‘n sterk stroming uit die romantiese historisme wat die volksgemeenskap ‘n wet in sigself wil maak. Hierdie rigting misbruik die realiteit van tuisomgewings, liefde vir die eiesoortige en die eie. So word die uniekheid van die volkse heeltemaal oordryf in afgodsdrif. In die FWI word hierdie rigtings wat ‘n  sterk Duitse herkoms het eweneens afgewys net soos die individualisme. Die belangrikste rede is dat hierdie uniekheidstrewe die algemene wette wat God vir die samelewing gestel het, probeer relativeer. Die unieke word dus rede gemaak waarom algemene wette nie gehoorsaam hoef te word nie en so word die mens (die volk) sy eie wetgewer. In hierdie konteks verwerf die Latynse slagspreuk Vox populi vox Dei (Die stem van die volk is die stem van God) sinistere ondertone wat weer teruglei na die afgodiese gerigtheid van die menslike hart waarteen Calvyn en ander hulle verset het. In die FWI bereik die verset teen afgodery en die strewe na verantwoordelike vryheid ‘n nuwe fase.

Die sukses van die humanisme was dat die onderskeid tussen godsdienstig en sekulêr allerlei misleidende indrukke moontlik gemaak het. Een sodanige  indruk is dat godsdiens beperk is tot dít wat tradisionele kerke doen. Daarmee word die res van die samelewing kamma sekulêr of neutraal. Maar soos ook die Marxisme aangetoon het, is dit ‘n illusie. Ideologie, sê die FWI, is radikaal religieus net soos die godsdiens van die tradisionele kerke. Die ganse samelewing het altyd ‘n radikaal religieuse momentum en dit is een van die hooffukuspunte van die FWI.

Daar sal in hierdie kort oorsig met die volgende afgesluit word: Die FWI dui eerstens die skeppingsgegewe wetmatighede aan as grondslag vir menslike vryheid. ‘n Egte vrye samelewing munt juis daarin uit dat dit die noodsaaklikheid van ‘n verskeidenheid neweskikkende samelewingsverbande binne ‘n gemeenskaplike gebied verstaan. Tweedens: Die FWI artikuleer sigself duidelik naas ander Christelike benaderings deurdat dit die tradisionele grens tussen sekulêr en heilig op ‘n radikale wyse ontken maar op so ‘n wyse dat a) die spiritualiteit van die mens op ‘n omvattende wyse sigbaar word en b) die teenwoordigheid van Gods skeppingswet in die skepping so wyd soos die skepping self word.

Vir enigeen wat die bydraes van die FWI op ‘n meer tegniese wyse wil ondersoek word die volgende webtuistes as beginpunte aangedui:

Dr Cronje is ‘n konsultant wat as ‘n stokperdjie die gebeure in die FWI-omgewing volg.

86 уЛобановский Харьков

Julius Malema – bevryder van die blanke

Heelwat mense is baie kwaad vir Julius Malema. Dr Pieter Mulder het ‘n klag teen Malema gaan lê by die SAPD. Steve Hofmeyr weier om saam met ons president te braai, omdat die ANC nie vir Malema in die bek wil ruk nie. Dít, en stellig ‘n titseltjie professionele jaloesie. As daar een man is in Suid-Afrika wat besiger is as Steve met die skoner geslag, is dit oom Jacob.

Met respek aan almal wat kwaad is vir Malema, ek dink hulle mis die punt. Kom ons neem dr Mulder as voorbeeld. Alhoewel hy en die VF+ hard probeer, stem minder as 200 000 kiesers vir hulle. Afrikaners is hoogstens louwarm teenoor die VF+.

Mens kan hoegenaamd nie dieselfde sê oor blankes se gevoelens teenoor Malema nie. Louwarm is die meerderheid van ons beslis nié waar dit by Malema kom nie. Inteendeel; die blote noem van Malema se naam in meeste blankes se teenwoordigheid is gewaarborg om hul bloeddruk te verhoog na gevaarlike vlakke. Julius Malema is veel meer effektief as ‘n vormer van blanke menings as wat enige Afrikanerorganisasie of -party ooit kan wees.

So tien, vyftien jaar terug was meeste van hierdie einste blankes egter ironies genoeg meegevoer deur die gees van euforie wat saam met die aankoms van die sogenaamde reënboognasie gekom het. Menige blanke het ‘n nattigheid in die oog gekry toe die voormalige saboteur – aan sommiges as Madiba bekend – François Pienaar se nommer-6-trui aangetrek het daardie dag op Ellispark. Die hagiografieë en lofsingery in die liberale pers aan Mandela en al wat ‘n ander middelmatigheid in die ANC was, byvoorbeeld Oliver Tambo, het hiertoe bygedra.

Ons blankes het onsself probeer oortuig dat Suid-Afrika op ‘n manier anders sou wees. Die pers, gelei deur ANC-rasieleiers soos Mad Max du Preez, het ons dag ná dag vertel welke wonderwerk die NSA kwansuis sou wees, en baie van ons het geglo dat ons tog ánders was. Ons het gerieflikheidshalwe die oorweldigende getuienis van bykans elke land noord van ons grense geïgnoreer.

Malema het hierdie illusie nekom gedraai. Hy is die argetipe van die Afrika-politikus: onnosel, opruiend, gierig, korrup, noem maar op. Malema sien homself skynbaar as ‘n Struggle-held, al het die Struggle verander in ‘n struggle vir tenders en geleenthede om die belastingbetaler te plunder. Hy is weliswaar ‘n opruier par excellence. Hierin is hy weliswaar suksesvol. Ten spyte van sy akademiese prestasies (aldan nie), is dit nie slegs die ongewaste swart massas wat Malema vir ‘n held aansien nie, maar ook die intellektuele onder die jong swartes. Malema het byvoorbeeld sy nuutste haatspraak teen blankes voor ‘n studentegehoor gepleeg, een wat hom luid toegejuig het.

Malema is egter sowat dertig jaar te laat om die swart massas te bevry. Hulle het reeds hulle Oehoeroe, maar is skynbaar steeds nie tevrede nie, want hulle gooi steeds klippe en brand steeds biblioteke af. Daar is wel diegene wat in die proses is om deur Malema bevry te word. Die geweldige ironie is dat daardie bevrydes blankes is. In ‘n klassieke geval van die wet van onbedoelde uitkomstes, is Malema besig om die oorblywende reënboognasie-illusies, dié wat nog kon staande bly in die aangesig van ongebreidelde misdaad, verval, korrupsie en wanbestuur, te vernietig – by blankes, van alle mense!

Malema is besig om blankes te bevry van ons wanpersepsies, van ons illusies, van ons gebrek aan realisme oor hoe dinge in Afrika werk. Ek sê dit al lankal: elke keer as Malema sy mond oopmaak, genees hy nóg 1 000 blankes van hulle geestesongesteldheid bekend as liberalisme. Dit is slegs die agtergelatenes, rubriekskrywers vir Rapport, onder andere, wat steeds ‘n wanhopige dog verlore stryd voer teen die gees van realisme wat Malema bykans op eie houtjie onder blankes kom vestig het.

Ek sien hierdie nuwe gees van realisme (asook Malema self) as ‘n uiters positiewe verwikkeling. Realisme is ‘n voorvereiste vir daadwerklike probleemoplossing. Omdat blankes deur Malema bevry is van ons illusies dat Suid-Afrika en die ANC op ‘n manier anders sou wees as enige ander Afrika-piesangrepubliek, kan ons nou meer realistiese planne begin maak as om ons hoop te vestig op die fundamenteel onwerkbare reënboognasie. Malema het op eie houtjie vermag wat al die blanke organisasies wat al vir jare lank probeer om blankes attent te maak op die realiteite, nie kon regkry nie.

Viva Julius Malema, die bevryder van die blanke!

Lees ook ander artikels op Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

кэктопкарго отзывы

Kompleksiteit en leemtes van liberale waardes

Die uitspraak in ‘n arbitrasieverhoor van ‘n Bloemfonteinse staatsdokter met gewetensbesware teen aborsies onderstreep opnuut hoe kompleks ‘n liberale uitleg oor menseregte is. Dit lei dikwels daartoe dat liberalisme in stryd met sy aansprake, juis tirannieke karaktertrekke openbaar.

Hierdie verskynsel speel hom op die oomblik ook in die VSA af, waar pres. Barak Obama pas in selfs die mees simpatieke meningspeiling nie die 50 % gewildheidsperk kon behaal nie. In hoofstroomkoerante word nou al ‘n geruime tyd na die “embattled president” verwys. Sy omvattende gesondheidsversekeringsplan kry om verskeie redes teenspoed, maar een van die hoofredes waarom groot en invloedryke Christen-organisasies hom hieroor met oorgawe opponeer is omdat dit glo aborsies op aanvraag op staatskoste sal moontlik maak, en dat dokters met gewetensbesware daarteen gedwing sal word om daaraan mee te doen.

Van die ander besware is dat beplan word om wetgewing so te verander dat minderjariges aborsies kan ondergaan sonder hul ouers se medewete, iets wat in Suid-Afrika ingevoer is.

Dit bly een van die grootste teenstrydighede dat die liberalisme, wat gewoonlik so sterk oor die reg op lewe voel, gekant is teen die doodstraf vir selfs die wreedste, hardvogtige moordenaar, maar nie ‘n probleem het nie dat daar teen dié tyd reeds amper ‘n miljoen aborsies op aanvraag in Suid-Afrika gedoen is sedert dit gewettig is.

Die skynbare teenstrydighede is pas in Suid-Afrika opnuut onderstreep toe die jong DA-LP ‘n omvattende verklaring uitreik waarin sy beswaar maak teen pres. Jacob Zuma se beplande moraliteitsherlewing. Anders as die meeste ander besware dat Zuma en sy “interfaith”-organisasie nie die toepaslike mense is om dit te dryf nie, was haar beswaar in hoofsaak dat die staat hom nie hierop kan begeef nie omdat dit buite die staat se bevoegdheid val en die reg van individue op spraakvryheid aantas. Sy slaan die bal mis, soos die Christen-Demokratiese Party uitgewys het omdat die staat onder meer die beskermer is van die openbare moraliteitsbeginsels, bekend as contra bones mores, wat in die onder meer kontraktereg en die erfreg geld.

Uit liberale geledere is daar dikwels uitsprake wat spraakvryheid effektief wil vrywaar van die gewone beperkings wat op menseregte geplaas is. ‘n Voorbeeld van hoe geen mensereg onbeperk kan wees nie omdat dit ‘n ander reg iewers ontmoet, was die twis oor veiligheidstoegang tot sekere Pretoriase woongebiede. Die ANC in die Tshwane-raad het dit geopponeer omdat dit glo bewegingsvryheid sou inperk, terwyl die inwoners geargumenteer het hulle het die reg op lewe en op veiligheid.

Verskeie liberale drukgroepe het ook die aansoek en appèl om die slagspreuk “Kill the Boer, kill the farmer” tot haatspraak verklaar te kry, verbete teengestaan omdat dit spraakvryheid sou ondergrawe.

Pas het nog ‘n DA-LP, Annelie Lotriet, onder die minister van Kuns- en Kultuur ingeseil en op haar ontslag aangedring. Die minister het sewe maande gelede by ‘n kunsuitstalling met ‘n gay tema uitgestap waar materiaal uitbeeld hoe kaal swart vroue mekaar omhels. Boonop het die minister toe haar mond uitgespoel en dit as onaanvaarbaar beskryf. Skielik beteken die minister se reg op spraakvryheid niks.

Die norm, so wil dit voorkom, is dat spraakvryheid onbeperk is solank liberale waardes nie gekritiseer word nie. Die sleutel lê daarin om sekere sake, weer volgens liberale norme, tot haatspraak te verklaar.

Dit lei onvermydelik tot teenstrydighede. Die moordenaar en verkragter het ‘n reg op lewe selfs na ‘n behoorlike hofprosedure en appèlle, maar die ongebore baba nie, bloot omdat hy dit gewaag het om sy ma se reg op privaatheid te skend – die grondslag waarop aborsies op aanvraag gewettig word. Hier word nie verwys na die tradisionele gronde soos verkragting, bloedskande en die lewensbedreiging van die moeder wat gewoonlik as wettige gronde vir aborsies geld nie.

Mnr. Roelf Meyer, die NP se hoofonderhandelaar vir die huidige grondwet, verduidelik gereeld dat besluit is die beste beskerming van groepsbelange is die kollektief van individuele belange. Soos dit in die praktyk problematies blyk te wees, is die benadering dat sekere individuele regte op grond van hul ideologie-vriendelikheid hoër regte as ander is, ook problematies. Die staatsreg erken wel verskillende orde menseregte. Die reg op gelykheid is gewoonlik ‘n eerste orde reg, terwyl die reg op onderrig ‘n derde orde reg is omdat die staat dit moet kan bekostig om afgedwing te word.

Hierdie grense is nie altyd ewe duidelik nie. ‘n Voorbeeld is die besluit om die dialisemasjien van ‘n persoon af te skakel omdat die staat dit nie meer kon bekostig nie. Die pasiënt is kort hierna dood, ongeag sy grondwetlike reg op lewe. Dié week het die uitgetrede president van Vrystaat Landbou aangekondig dat Vrystaat Landbou nou finaal voortgaan met sy hofsaak teen die regering om die regering te dwing om sy lede, en Vrystaatse inwoners in die algemeen, se reg op veiligheid te beskerm.

Die regering het pas ook in ‘n reeks sake die kous oor die kop gekry weens sy versuim om burgers teen Mugabe se grondroof te beskerm.

Hoewel die lyne soms vaag is, behoort die gemiddelde mens ‘n goeie oordeel te hê mits hy die basiese grondslag van die Suid-Afrikaanse reg toepas, naamlik natuurlike geregtigheid. Ongelukkig word die insig oor natuurlike geregtigheid deur godsdiens en ideologie beïnvloed, en daarom sal uitgangspunte verskil.

Minstens het ‘n arbiter in Bloemfontein nou weer ‘n lansie vir individue se reg op godsdiens gebreek. Dit onderstreep dat, anders as wat liberalisme leer, die impak wat iemand se godsdiens op sy lewensopvattings het, nie binne die individu se kerklike lewe vasgepen kan word nie.

купить комплект верхней одежды для мальчикаАлександр Фильчаков Васильевич

Zindzi Mandela die slagoffer van blanke rassis

Die Sunday Times berig dat Zindzi Mandela, die dogter van Sint Mandela en Winnie, daardie bekende kinderliefhebber en iemand wat nooit daarvan sal droom om bedrog te pleeg nie, vervolg word deur ‘n onredelike blanke rassis.

Sint Zindzi se vervolger heet Michelle Cathrall, ‘n sakevrou wat haar huis in Saxonwold aan Mandela verhuur het. Me Cathrall, ‘n Engelse liberaal, te oordeel aan beide die buurt en haar van, het dit aanvanklik as ‘n eer bekou dat Zindzi Mandela juis in haar huis sou bly. Sy het dit sekerlik oorweeg om die swembadnet te verwyder ingeval Zindzi miskien op die water wou loop.

Cathrall het egter van meet af aan rassisties opgetree deur te verwag dat die kind van twee goddelikes huur sou moes betaal. Blankes maak maar so, en dit was waarskynlik nie doelbewus aan me Cathrall se kant nie. Blankes koester dikwels onredelike verwagtinge van heiliges, soos dat hulle volgens standaarde wat ons aanvaarbaar vind, maar wat eintlik uitheems en Eurosentries is, moet optree. Besef me Cathrall nie dat heiliges soos die Mandelas inherent nie in staat is tot die bose nie? Zindzi se pa se goedkeuring van die Kerkstraatbom en sy singery van “Kill the Boer” was byvoorbeeld eweneens die skadelose optrede van ‘n heilige, met diep geestelike betekenis.

Toe Zindzi Mandela “struggleboekhouding” (ook ‘n aanvaarbare praktyk mits jy swart is) toegepas het en versuim het om sowat R70 000 aan huur te betaal, het me Cathrall se Ku Klux Klan-onderrok begin uithang, en het sy ‘n hofgeding in die witmanshowe teen Mandela ingestel. Nie net verwag me Cathrall op rassistiese wydse dat Zindzi huur moet betaal nie, maar kla sy byvoorbeeld oor die sogenaamde skade wat me Mandela glo aangerig het aan die huis, wat volgens me Cathrall sowat R386 000 beloop. Antieke meubels is beskadig deur water en hitte. Verf is van die mure afgeskraap, en duur teëls het onherstelbare krapmerke.

Weer eens toon me Cathrall dat sy geen begrip het vir die inheemse kultuur nie. Dit is onbekend hoe antieke meubels binne die huis hitteskade opgedoen het, maar is dit nie so dat die inheemse bevolking in die verlede vure binne-in hul stroois gemaak het, onder andere om muskiete weg te hou nie? Ek is persoonlik geskok dat me Cathrall so kultureel onsensitief kon wees om nie waardering te toon dat me Mandela moontlik so getrou aan haar eie kultuur kon bly nie.

Sint Mandela junior het ook ‘n bed, twee lessenaars, ‘n tuimeldroër, ‘n bank, ‘n kas asook heelwat linne bevry tydens ‘n regstellende-inkopie-ekspedisie. Weer eens toon me Cathrall haar onbegrip deur haarself hieroor te wil opwerk. Verstaan sy dan nie dat Zindzi haarself bloot hierdeur bemagtig het nie, en dat haar optrede in wese niks anders is as SEB op ‘n kleiner skaal nie?

Dit is vir my duidelik wat me Cathrall te doen staan. Sy moet ongetwyfeld daardie huis in Saxonwold in ‘n museum verander, verbrande meubels en al. Sy moet die prokureursbriewe raam en uitstal as ‘n herinnering daaraan hoe swart heiliges deur blanke rassiste vervolg word. Me Cathrall moet dan die deure van die museum oopgooi sodat haar liberale, blanke bure ook met verbystering die heilige grond wat eers deur Zindzi Mandela bewoon is, kan betree.

(Saxonwold is terloops in die noordelike voorstede van Johannesburg, nie ver van Houghton af nie. Me Cathrall was sekerlik een van die einste noordelikevoorstedeliberale wat voorheen vir Helen Suzman gestem het. Me Cathrall is stellig nou genees van haar liberalisme. Miskien moet ons vir haar ‘n HNP-aansoekvorm stuur…)

Lees ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

100 fun gamesФільчаков Олександр Васильович

Zindzi Mandela die slagoffer van blanke rassis

Die Sunday Times berig dat Zindzi Mandela, die dogter van Sint Mandela en Winnie, daardie bekende kinderliefhebber en iemand wat nooit daarvan sal droom om bedrog te pleeg nie, vervolg word deur ‘n onredelike blanke rassis.

Sint Zindzi se vervolger heet Michelle Cathrall, ‘n sakevrou wat haar huis in Saxonwold aan Mandela verhuur het. Me Cathrall, ‘n Engelse liberaal, te oordeel aan beide die buurt en haar van, het dit aanvanklik as ‘n eer bekou dat Zindzi Mandela juis in haar huis sou bly. Sy het dit sekerlik oorweeg om die swembadnet te verwyder ingeval Zindzi miskien op die water wou loop.

Cathrall het egter van meet af aan rassisties opgetree deur te verwag dat die kind van twee goddelikes huur sou moes betaal. Blankes maak maar so, en dit was waarskynlik nie doelbewus aan me Cathrall se kant nie. Blankes koester dikwels onredelike verwagtinge van heiliges, soos dat hulle volgens standaarde wat ons aanvaarbaar vind, maar wat eintlik uitheems en Eurosentries is, moet optree. Besef me Cathrall nie dat heiliges soos die Mandelas inherent nie in staat is tot die bose nie? Zindzi se pa se goedkeuring van die Kerkstraatbom en sy singery van “Kill the Boer” was byvoorbeeld eweneens die skadelose optrede van ‘n heilige, met diep geestelike betekenis.

Toe Zindzi Mandela “struggleboekhouding” (ook ‘n aanvaarbare praktyk mits jy swart is) toegepas het en versuim het om sowat R70 000 aan huur te betaal, het me Cathrall se Ku Klux Klan-onderrok begin uithang, en het sy ‘n hofgeding in die witmanshowe teen Mandela ingestel. Nie net verwag me Cathrall op rassistiese wydse dat Zindzi huur moet betaal nie, maar kla sy byvoorbeeld oor die sogenaamde skade wat me Mandela glo aangerig het aan die huis, wat volgens me Cathrall sowat R386 000 beloop. Antieke meubels is beskadig deur water en hitte. Verf is van die mure afgeskraap, en duur teëls het onherstelbare krapmerke.

Weer eens toon me Cathrall dat sy geen begrip het vir die inheemse kultuur nie. Dit is onbekend hoe antieke meubels binne die huis hitteskade opgedoen het, maar is dit nie so dat die inheemse bevolking in die verlede vure binne-in hul stroois gemaak het, onder andere om muskiete weg te hou nie? Ek is persoonlik geskok dat me Cathrall so kultureel onsensitief kon wees om nie waardering te toon dat me Mandela moontlik so getrou aan haar eie kultuur kon bly nie.

Sint Mandela junior het ook ‘n bed, twee lessenaars, ‘n tuimeldroër, ‘n bank, ‘n kas asook heelwat linne bevry tydens ‘n regstellende-inkopie-ekspedisie. Weer eens toon me Cathrall haar onbegrip deur haarself hieroor te wil opwerk. Verstaan sy dan nie dat Zindzi haarself bloot hierdeur bemagtig het nie, en dat haar optrede in wese niks anders is as SEB op ‘n kleiner skaal nie?

Dit is vir my duidelik wat me Cathrall te doen staan. Sy moet ongetwyfeld daardie huis in Saxonwold in ‘n museum verander, verbrande meubels en al. Sy moet die prokureursbriewe raam en uitstal as ‘n herinnering daaraan hoe swart heiliges deur blanke rassiste vervolg word. Me Cathrall moet dan die deure van die museum oopgooi sodat haar liberale, blanke bure ook met verbystering die heilige grond wat eers deur Zindzi Mandela bewoon is, kan betree.

(Saxonwold is terloops in die noordelike voorstede van Johannesburg, nie ver van Houghton af nie. Me Cathrall was sekerlik een van die einste noordelikevoorstedeliberale wat voorheen vir Helen Suzman gestem het. Me Cathrall is stellig nou genees van haar liberalisme. Miskien moet ons vir haar ‘n HNP-aansoekvorm stuur…)

внешнее и внутреннее освещениеФільчаков прокурор

Mugabe is nie mal nie

Robert Mugabe het so pas sy “grondhervormingsprogram” op CNN verdedig. Dikwels kom ‘n mens egter diegene teë – sowel joernaliste as gewone mense – wat beweer dat “Mugabe sy varkies kwyt is”, “kranksinnig is” en dergelike meer. Ek kan onthou dat ‘n aanbieder van die BBC, saam met wie ek so vier of vyf jaar gelede middagete genuttig het, dieselfde gesê het. “Dis nie omdat hy swart is dat hy so optree nie, dis omdat hy waansinnig is,” het die BBC-man in sy wysheid aan my oorgedra.

Mugabe maak egter nie die indruk van ‘n malman op my nie, inteendeel. Daar bestaan seker ‘n groot verskeidenheid definisies van waansin, maar om konstant teenstrydige uitsprake te maak, soos “Ek is op die maan” terwyl jy tuis in jou kombuis is, is seker een daarvan. Mugabe, aan die ander kant, handhaaf ‘n keiharde logika in alles wat hy sê.

En daardie logika, verstout ek my om te sê, is niks anders as die Suider-Afrikaanse liberalisme (en kommunisme) wat reeds ‘n eeu of twee in dié wêrelddeel met ywer verkondig word nie.

Waar was u toe Mugabe op 4 Maart 1980 tot president van die nuwe Zimbabwe verkies is? Ek herinner my die oomblik nog soos gister. Ek was destyds ‘n Honneurstudent aan die Universiteit van die Witwatersrand. Toe die uitslag oor die radio aangekondig is, was ek besig om koffie te drink by die kafee in die binnehof van die Senaatshuisgebou. By die tafel langs my het ‘n aantal linkse studente gesit wat taamlike diep spore in die Engelse joernalistiek en regswese in dié land sou trap. Een of twee van die stigterslede van die Mail & Gaurdian was daar, so ook die kinders van die fotograaf David Goldblatt, hy van “Some Afrikaners photographed”-faam. Ek verbeel my Gilbert Marcus, die latere advokaat en broer van Gill Marcus, was ook teenwoordig.

Toe die aankondiging kom dat ZANU-PF gewen het, het ‘n gejuig langs my losgebars. Daar was groot blydskap, glimlagte, kwinkslae en vreugde. Die held van die wit liberales en linkses, Mugabe, het gewen. En dit was nie net onder Engelse en Jode wat ‘n mens dié bewondering vir Mugabe destyds teëgekom het nie. In dieselfde tyd het ek by die Afrikaanse skrywer, John Miles – van wie daar onlangs ‘n nuwe roman genaamd “Voetstoots” verskyn het – gekuier. Hy en sy destydse kunstenaresvrou, Elza Miles, het ‘n ewe gunstige mening oor Mugabe, “die slim man”, gehad.

Die liberale Britse pers was natuurlik destyds ewe gaande oor Robert Mugabe en het ‘n blink toekoms vir Zimbabwe onder sy bekwame leiding voorspel. Dieselfde BBC-aanbieder met wie ek gaan eet het en wat hom tans as ‘n malman beskou, het waarskynlik Mugabe se verkiesing en die neerlaag van Ian Smith op 4 Maart 1980 as ‘n heuglike gebeurtenis gesien.

Einstein het ‘n ander definisie van waansin gehad: “Om oor en oor dieselfde ding te doen en ‘n ander resultaat te verwag.” En dit is presies waarmee die liberales en linkses in Suider-Afrika nog al die tyd mee besig is. Grondhervorming het in Zimbabwe misluk, maar as dit in Suid-Afrika toegepas word, kan ons van die teenoorgestelde uitkoms verseker wees!

Al wat Mugabe eintlik in Zimbabwe doen, is om die polities korrekte ideologie van grondhervorming, teregstellende aksie, transformasie, asook swart bevoordeling en blanke benadeling, tot sy logiese gevolgtrekking te voer.

Mugabe, spyt dit my om te sê, is ‘n man van sy tyd, ‘n produk van die tydsgees. Hy het aan bewind gekom omdat die Britse regering hom daar wou gehad het, net soos wat hulle Mandela in Suid-Afrika wou sien regeer. Wat is die probleem, Mugabe die persoon of die polities korrekte ideologie wat hom aanvuur? Die hedendaagse liberalisme met sy halsstarrige sienings oor ras, geslag en gelykheid is aan Mugabe en alle swart leiers in Afrika dekades lank deur blanke sendelinge, akademici en joernaliste met ‘n lepel gevoer. Sonder Trevor Huddleston was daar geen Tambo of Mandela of Tutu nie, sonder Donald Woods was daar geen Steve Biko nie, ensovoorts. Is Mugabe nie ook by Fort Hare in die Transkei opgelei nie?

Die hedendaagse liberalisme het, anders as in die negentiende eeu, niks meer met individuele vryheid te make nie. Trouens, die hele kontinuum wat daar aan die linkerkant van die politieke spektrum bestaan het, vanaf liberalisme tot sosialisme en kommunisme, het ná 1989 ingeplof. Klas het plek gemaak vir ras; pleks van die klassevyand, die burgery of boergeoisie waarvan Marx en Engels gepraat het, het daar net ‘n rassevyand oorgebly: die oorblywende blanke bevolking, maar natuurlik en veral, die oorblywende blanke bevolking in Afrika. Daar het bloot ‘n enkele vorm van ‘n liberalis/kommunis oorgebly en hy of sy huldig dieselfde wêreldbeskouing, ‘n beskouing wat volgens Einstein se definisie kranksinnig is.

Daarom: Mugabe, wat heel flink en wakker vir sy jare lyk, is allermins kranksinnig. Maar hy handel volgens ‘n kranksinnige ideologie: die liberalisme.

Die fanatiese liberaliste, waarvan ons ook ‘n hele horde in ons eie land aantref, huldig presies dieselfde idees as Mugabe. Gaan nou op enige webwerf van Naspers (Beeld, Rapport, Burger, Volksblad, nuus.24), die Independent-groep (IOL, Star, Cape Times, Argus) of Avusa (Sunday Times, Timeslive) in en vergelyk wat u daar lees met Mugabe se toesprake en uitlatings. Dis feitlik presies dieselfde! Dan praat ek nie eens van die SAUK nie, wat ‘n blote spreekbuis vir die regerende ANC geword het. Riaan Cruywagen lees deesdae gereeld die nuus met die hamer en sekel in die agtergrond, oor sy regterskouer. Dat die omroepers op RSG mekaar nog nie as “comrade” aanspreek nie, is waarskynlik ‘n anomalie wat binnekort reggestel sal word.

Laat my nou die hooftrekke van die Suider-Afrikaanse liberalisme opsom:

  • Swartes (hoewel baie ryker as in die res van Afrika) is gemiddeld arm weens blanke diskriminasie uit die verlede onder “apartheid en kolonialisme”.
  • Grondeienaarskap moet “rasverteenwoordigend” wees; daarom is “grondhervorming” en die oordra van plase aan “opkomende boere” noodsaaklik.
  • Regstellende aksie, swartekonomiesebemagtiging (SEB) en die skep van ‘n swart-oorheerse ekonomie is “noodsaaklik vir stabiliteit”.
  • Die swartman se gekrenkte waardigheid moet herstel word; daarom moet sy tradisionele kultuur – waaronder “tradisionele geneeskunde” – opgehemel en bowenal op dieselfde vlak as die Westerse kultuur en wetenskap geplaas word.
  • Die Afrikamens is uitgebuit deur die witmens en daarom is hy ‘n slagoffer wat “vergoeding” en spesiale behandeling verdien.

Ek vra u met trane in my oë: hoe op aarde verskil Mugabe se politieke en ekonomiese program van die kernbeginsels van die Suider-Afrikaanse liberalisme wat ek so pas geskets het en wat daagliks in ons koerante, oor die radio en TV, van die kansel, in die skool en aan die universiteite, verkondig word?

Enigiemand wat daaroor verbaas is dat Zimbabwe se Bruto Nasionale Produk so te sê gehalveer het en dat die land se bevolking sedertdien deur Britse liefdadigheidsorganisasies aan die lewe gehou word – dis nou behalwe die vier miljoen ekonomiese vlugtelinge in SA – hoef maar net die geskiedenis van Afrika oor die afgelope vyftig jaar te bestudeer. Oral is dieselfde resep toegepas – met dieselfde funeste gevolge. Suid-Afrikaanse “transformasie” gaan presies dieselfde effek as “grondhervorming” in Zimbabwe hê; nietemin word dit deur al wat liberale denker of politikus, ook mev. Zille van die DA, aangepraat.

Soggens in die verkeer verstom dit my om te sien hoe die swart taxi’s geen verkeersreëls gehoorsaam nie, hoe hulle langs die kant van die pad ander motoriste verbysteek, voor jou insny en hul voertuie oorlaai. Die kontras met die ander, meesal blanke, bestuurders op die pad kan nie groter nie. Die taxibestuurders leef hul kultuur uit, en so ook die blanke motoriste. In die een kultuur word dit as ‘n deug beskou om geduldig jou beurt af te wag, grasie en goeie maniere aan ander padgebruikers te betoon en sodoende te sorg dat die algemene orde en verkeersveiligheid in almal se belang gehandhaaf word. In die ander kultuur geld die mag van die sterke en hy wat meer aggressief as die volgende persoon is, is baas van die pad. Of die land.

Vir die liberalis bestaan ras, asook kultuurverskille, glad nie en is dit byna taboe om daaroor te praat. Juis vandag lees ek die belaglike, dom bydraes in die Mail & Guardian se spesiale uitgawe wat sogenaamd aan “ras” gewy is. Nêrens word daar egter deur die skrywers na ras verwys nie. Ras is ‘n illusie, ‘n houding, ‘n “sosiale konstruk”. Daar is geen verskil tussen die swart taxibestuurders en blanke motoriste nie; elke oggend in die verkeer ervaar ek ‘n optiese illusie as ek die taxi’s glyend en bonsend langs die pad sien ry waar hulle toenemend erosieslote veroorsaak. Daar is iets met my oë of my persepsie verkeerd.

Toe my dogtertjie drie jaar oud was, het sy uit haar eie opgemerk dat staanplekke vir swart taxi’s gewoonlik met papier en vullis bemors is en haar misnoeë daaroor uitgespreek. Met die kognitiewe vermoëns van ‘n driejarige het sy een en een bymekaar getel en bevind dit maak twee: 1) Dis verkeerd om te mors, soos haar ouers haar vertel het. 2) Daar waar swartes bymekaarkom, hetsy by taxistaanplekke, hetsy in hul woongebiede, kan mens gewoonlik heelwat vullis opmerk. En haar driejarige ogies het haar nie bedrieg nie. In wetenskaplike terme noem ‘n mens dit: waarneming.

Adriaan Basson is een van die gebreinspoelde produkte van Stellenbosch se joernalistiekskool, wat toe vinnig opgang by Die Burger en Beeld gemaak het en daarna na die Mail & Guardian verskuif het. In die Mail & Guardian se rasuitgawe wend hy ‘n powere poging aan om te beweer dat daar geen verskil tussen die gedrag van blankes en swartes is as dit kom by die strooi van rommel nie. Ons oë bedrieg ons! Omtrent drie of vier keer per week ry ek verby die Diepslootplakkerskamp tussen Johannesburg en Pretoria en elke keer sien ek ‘n enorme hoeveelheid rommel en vullis daar rondlê. Volgens Adriaan Basson en ander liberale ideoloë, ly ek aan sinnebedrog. Ek hallusineer. Miskien het wesens uit die buitenste ruim die rommel in Diepsloot kom strooi en sodoende die valse indruk geskep dat die inwoners daarvoor verantwoordelik is.

Is dit daarom enigsins vreemd dat Mugabe, wat bloot liberale maatstawwe en ontkenning aan die dag lê, op CNN beweer dat sy land se “grondhervorming” ‘n grootse sukses is? Want terwyl hy soms vanuit Suid-Afrika kritiek ontvang, prys sy kritici die transformasie van ons staat, die weermag en polisiemag as ‘n groot verbetering aan. Hulle skree ook elke dag vir meer grondhervorming en dat teregstellende aksie meer meedoënloos toegepas moet word. Daar is nog te veel blanke mans in die privaatsektor en, in weerwil van ‘n miljoen blankes wat reeds onder die broodlyn leef, is die blankes “nog te ryk”.

Net gister ontmoet ek mnr. Riaan Roux, ‘n amateurvideomaker, wat saam met sy swanger vrou deur gewapende swartes gekaap is. Hy het hom egter verset en voordat die swarte sy vuurwapen op hom kon rig, hom met ‘n kannetjie pepersproei wat hy aan sy gordel dra in die oë gespuit.

Raai wat gebeur toe? Pleks dat hy vir sy doodsveragtende dapperheid gelukgewens word, is hy deur die swart polisie vir aanranding in hegtenis geneem! Dis mos nou geregtigheid, soos dit deur die getransformeerde SA polisiediens uitgedeel word. Ná aansienlike regskoste, het Roux daarin geslaag om sy saak te wen. Daar is ook bevind dat sy swart aanvaller ‘n bekende lid is van ‘n misdaadsindikaat wat in motorkaping spesialiseer.

In Mugabe se Zimbabwe, maar ook in die huidige Suid-Afrika, beleef ons ‘n werklikheid waarbinne die aanvaarde waardes omgekeer is. Die moordenaar en die motorkaper is helde en die gewone, wetsgehoorsame burger is ‘n skurk. Dis verkeerd om verkeersreëls te gehoorsaam; veel eerder moet jy ry waar jy wil en maak soos jy wil.

Kortom, in Suider-Afrika leef ons in ‘n gestig wat die liberalisme aan ons gebring het. Hulle noem dit “demokrasie” en versier hierdie aaklige, gewelddadige en vernietigende stelsel met mooiklinkende begrippe soos “menseregte”, “gelykheid” en “grondwetlikheid” – om van “nie-rassigheid” en “nie-seksisme” nie te vergeet nie. Hierdie gestig het sy bewakers en propagandiste wat ons elke dag aan ons goeie geluk herinner met sinne soos: “Wees dankbaar jy lewe nog en is nie al vermoor nie.”

Ek is jammer as ek nie oorstelp van dankbaarheid is tussen al die aangehoudenes in ons liberale gestig nie, maar vir my is blote oorlewing nie genoeg nie. As versnelde grondhervorming en teregstellende aksie met ons klaar is, sal ons moontlik ook soos die Zimbabwiërs pap by die Britse Oxfam moet bedel om te kan oorleef.

Nie net is die fisieke grens tussen Suid-Afrika en Zimbabwe afgeskaf nie, maar die geestelike en ideologiese grens bestaan lankal nie meer nie. Die ANC en ZANU-PF is geesgenote, tesame met die liberaliste wat ons hele bevolking probeer breinspoel dat ondergang eintlik vooruitgang is.

Op die keper beskou, is Mugabe baie rasioneel; hy doen maar net wat almal sê ‘n baie goeie ding is: om van die “vervloekste blankes” (bloody whites) ontslae te raak.

mobile casino freeАлександр Фильчаков