Centcom chief derided Petraeus

In sharp contrast to the lionisation of Gen. David Petraeus by members of the U.S. Congress during his testimony this week, Petraeus’s superior, Admiral William Fallon, chief of the Central Command (CENTCOM), derided Petraeus as a sycophant during their first meeting in Baghdad last March, according to Pentagon sources familiar with reports of the meeting.

Fallon told Petraeus that he considered him to be "an ass-kissing little chickenshit" and added, "I hate people like that", the sources say. That remark reportedly came after Petraeus began the meeting by making remarks that Fallon interpreted as trying to ingratiate himself with a superior.

That extraordinarily contentious start of Fallon’s mission to Baghdad led to more meetings marked by acute tension between the two commanders. Fallon went on develop his own alternative to Petraeus’s recommendation for continued high levels of U.S. troops in Iraq during the summer.

The enmity between the two commanders became public knowledge when the Washington Post reported Sep. 9 on intense conflict within the administration over Iraq. The story quoted a senior official as saying that referring to "bad relations" between them is "the understatement of the century".

Fallon’s derision toward Petraeus reflected both the CENTCOM commander’s personal distaste for Petraeus’s style of operating and their fundamental policy differences over Iraq, according to the sources.

The policy context of Fallon’s extraordinarily abrasive treatment of his subordinate was Petraeus’s agreement in February to serve as front man for the George W. Bush administration’s effort to sell its policy of increasing U.S. troop strength in Iraq to Congress.

In a highly unusual political role for an officer who had not yet taken command of a war, Petraeus was installed in the office of Minority Leader Mitch McConnell, a Republican from Kentucky, in early February just before the Senate debated Bush’s troop increase. According to a report in The Washington Post Feb. 7, senators were then approached on the floor and invited to go McConnell’s office to hear Petraeus make the case for the surge policy.

Fallon was strongly opposed to Petraeus’s role as pitch man for the surge policy in Iraq adopted by Bush in December as putting his own interests ahead of a sound military posture in the Middle East and Southwest Asia — the area for which Fallon’s CENTCOM is responsible.

The CENTCOM commander believed the United States should be withdrawing troops from Iraq urgently, largely because he saw greater dangers elsewhere in the region. "He is very focused on Pakistan," said a source familiar with Fallon’s thinking, "and trying to maintain a difficult status quo with Iran."

By the time Fallon took command of CENTCOM in March, Pakistan had become the main safe haven for Osama bin Laden’s al Qaeda to plan and carry out its worldwide operations, as well as being an extremely unstable state with both nuclear weapons and the world’s largest population of Islamic extremists.

Plans for continued high troop levels in Iraq would leave no troops available for other contingencies in the region.

Fallon was reported by the New York Times to have been determined to achieve results "as soon as possible". The notion of a long war, in contrast, seemed to connote an extended conflict in which Iraq was but a chapter.

Fallon also expressed great scepticism about the basic assumption underlying the surge strategy, which was that it could pave the way for political reconciliation in Iraq. In the lead story Sep. 9, The Washington Post quoted a "senior administration official" as saying that Fallon had been "saying from Day One, ‘This isn’t working.’ "

One of Fallon’s first moves upon taking command of CENTCOM was to order his subordinates to avoid the term "long war" — a phrase Bush and Secretary of Defence Robert M. Gates had used to describe the fight against terrorism.

Fallon was signaling his unhappiness with the policy of U.S. occupation of Iraq for an indeterminate period. Military sources explained that Fallon was concerned that the concept of a long war would alienate Middle East publics by suggesting that U.S. troops would remain in the region indefinitely.

During the summer, according to the Post Sep. 9 report, Fallon began to develop his own plans for redefine the U.S. mission in Iraq, including a plan for withdrawal of three-quarters of the U.S. troop strength by the end of 2009.

The conflict between Fallon and Petraeus over Iraq came to a head in early September. According to the Post story, Fallon expressed views on Iraq that were sharply at odds with those of Petraeus in a three-way conversation with Bush on Iraq the previous weekend. Petraeus argued for keeping as many troops in Iraq for as long as possible to cement any security progress, but Fallon argued that a strategic withdrawal from Iraq was necessary to have sufficient forces to deal with other potential threats in the region.

Fallon’s presentation to Bush of the case against Petraeus’s recommendation for keeping troop levels in Iraq at the highest possible level just before Petraeus was to go public with his recommendations was another sign that Petraeus’s role as chief spokesperson for the surge policy has created a deep rift between him and the nation’s highest military leaders. Bush presumably would not have chosen to invite an opponent of the surge policy to make such a presentation without lobbying by the top brass.

Fallon had a "visceral distaste" for what he regarded as Petraeus’s sycophantic behaviour in general, which had deeper institutional roots, according to a military source familiar with his thinking.

Fallon is a veteran of 35 years in the Navy, operating in an institutional culture in which an officer is expected to make enemies in the process of advancement. "If you are Navy captain and don’t have two or three enemies, you’re not doing your job," says the source.

Fallon acquired a reputation for a willingness to stand up to powerful figures during his tenure as commander in chief of the Pacific Command from February 2005 to March 2007. He pushed hard for a conciliatory line toward and China, which put him in conflict with senior military and civilian officials with a vested interest in pointing to China as a future rival and threat.

He demonstrated his independence from the White House when he refused in February to go along with a proposal to send a third naval carrier task force to the Persian Gulf, as reported by IPS in May. Fallon questioned the military necessity for the move, which would have signaled to Iran a readiness to go to war. Fallon also privately vowed that there would be no war against Iran on his watch, implying that he would quit rather than accept such a policy.

A crucial element of Petraeus’s path of advancement in the Army, on the other hand, was through serving as an aide to senior generals. He was assistant executive officer to the Army Chief of Staff, Gen. Carl Vuono, and later executive assistant to the chairman of the Joint Chiefs, Gen. Henry Shelton. His experience taught him that cultivating senior officers is the key to success.

The contrasting styles of the two men converged with their conflict over Iraq to produce one of the most intense clashes between U.S. military leaders in recent history.

комбинезоны малышу до годалобановский александр биография

Polisiegeweld teen Vlaamse nasionaliste

Image

Filip Dewinter word weggelei

‘n Ordelike en vreedsame byeenkoms op die Brusselse Schumanplein teen die islamisering van België waaraan ook ‘n aantal Vlaamse en Europese parlementslede deelgeneem het, is Dinsdag met buitengewone hardhandigheid uiteengejaag deur die polisie. Volgens wat berig word was nie een van die polisielede Nederlands magtig nie, maar dit het hulle egter nie verhoed om deelnemers in boeie te slaan en weg te neem nie.

Onder die arrestasies was dié van partyvoorsitter van Vlaams Belang, Frank Vanhecke, asook bekende gesig, Filip Dewinter. Kennelik voel die Belgiese owerhede dat immigrante nie blootgestel behoort te word aan sulke kritiek van inwoners nie.

Image

Anti-islamdeelnemer teen die grond

Klaarblyklik word Vlaamse nasionaliste ook beskou as vrye wild en beledigings van "vuil Vlaming" is in Frans gehoor toe die ordedienste op die byeenkoms toegesak het. Behalwe die Vlaamse verteenwoordigers was daar ook parlementslede uit Frankryk en Italië teenwoordig.

Die enkele grootste Vlaamse party, Vlaams Belang, het hul skok en verontwaardiging uitgespreek oor die gebeure en gesê dat hulle fel protes in die nasionale en Europese parlemente sal aanteken oor die inperking van demokratiese regte en vryhede in die land.

Die party het voorts gesê dat vrye meningsuiting wat deur intimididasie en geweld onderdruk word, nie in in 2007 in die Europese hoofstad geduld behoort te word nie. Regsgeleerdes versamel ondertussen getuienis oor die beserings wat deur deelnemers opgedoen is as gevolg van polisiegeweld. Vlaams Belang beoog om nie net ‘n klag in te dien by die vervolgingsgesag nie, maar ook by die Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding (CGKR).

справка купитьлобановский александр игоревич

ANC-minister dreig met grondonteiening

Image

Lulu Xingwana, min. van grondsake

Die ANC-minister van grondsake, Lulu Xingwana, het gister gedreig dat haar regering plase gaan onteien van boere wat “die regte van werkers skend”. Die konteks van haar uitlating was ‘n vergadering van die Voedsel en Verwante Werkersunie se nasionale konferensie in Randburg waar sy deur ‘n skare van 200 met rooi T-hemde toegejuig is.

Xingwana het gesê dat “die regering die reg het om diegene wat nie die wet (oor verblyfreg op plase) eerbiedig nie te onteien. Ek voel persoonlik dat te veel plaaswerkers hulself onder die sweep van mishandeling deur gewetenlose boere bevind.”

Haar aanval op boere volg kort op die hakke van ‘n soortgelyke uitspraak deur die adjunk-minister van grondsake, Dirk du Toit, in die parlement op Woensdag. By die pas afgelope kongres van TLU-SA, die landbou-unie, is gevoel dat Du Toit se stellings bereken is om saam te val met die landboukongres waar “Volhoubare landbou binne die Afrikarealiteit” die tema was.

Xingwana het beweer dat agt miljoen werkers van plase afgesit is van 1985 tot 2005 en dat slegs een persent van sulke uitsettings wettig was. Hierteenoor het mnr. Lourie Bosman van Agri-SA gesê dat daar sedert die begin van die jaar nog geen geval van onwettige uitsetting in die land aangemeld is nie. In terme van ‘n ooreenkoms tussen boere en die departement van grondsake, bestaan daar ‘n gesamentlike komitee om sulke gevalle te ondersoek. Sedert 1 Januarie 2007 is daar egter nog geen geval van onwettige uitsetting op ‘n plaas aangemeld nie.

Volgens Xingwana het die ANC nie met onteiening begin nie, maar het die vorige regering himself reeds sedert 1936 skuldig gemaak aan wat sy noem “skop-skiet-en-donder-onteienings”.

“Ek glo dat ons almal bewus is van die probleme op plase en dat hulle vra om dringende en besliste ingryping deur alle strategiese vennote,” het sy voortgegaan. “Ons moet beklemtoon dat plaaswerkers ook mense is en menswaardige behandeling verdien.”

Xingwana het gesê dat die debat en die behoefte om verblyfregkwessies aggressief ter hersien gedurende die Grondberaad in 2005 beklemtoon is. By die beraad is ‘n oproep gedoen om ‘n moratorium op alle uitsettings te plaas en om die huidige wetlike bestel te wysig.

Dit het die departement van grondsake genoop om drie studies aan te vra waarin bepaal sou word hoeveel mense op plase woon, hoe die wetgewing hersien behoort te word, asook die moratorium op alle uitsettings.

Die eerste studie het getoon dat daar 3 miljoen mense op plase woon. Die studies is intussen voltooi en sal deur die departement vrygestel word op Maandag 17 September. ‘n Aksieplan sal onmiddellik daarna opgetrek word.

“Sommige van die mislukkings is nie as gevolg van die wetgewing nie, maar as gevolg van die vermoë van die staat om dit te implementeer.”

“Nuwe strategieë word ontwikkel, insluitende die daarstelling van die Grondregtebestuursfasiliteit.’

Regsverteenwoordiging het nog altyd die uitslag van uitsettingsake bepaal en sodoende het plaaswerkers en plaasbewoners sulke sake verloor.

“Dit is belangrik dat die staat behoorlike meganismes in werking stel om diegene wat nie regsverteenwoordiging kan bekostig nie van hulp te wees.”

Ander elemente van die Grondregtebestuursfasiliteit sal ‘n oproepsentrum by die departement insluit om plaaswerkers en –bewoners te help, asook ‘n kommunikasiestrategie om bewustheid van grondregte te verhoog.

“Ek beoog om ‘n grondregtebewustheidsveldtog van staple te stuur en om ook gebiede met ‘n hoë voorkoms van uitsettings te besoek,” het sy gesê.

“Dade van mishandeling op plase was nie in belang van die groei en ontwikkeling van landbou, ‘n belangrike pilaar van die landsekonomie, nie,” het sy voorts verklaar.

“As regering gaan ons alles in ons vermoë doen om toestande op plase te normaliseer.”

Xingwana het ‘n beroep op boere wat steeds die menseregte van hul werkers skend gedoen om “sulke gedrag te laat vaar”.

“Ek wil boere ook vra om die werksomstandighede van diegene wat hulle dien te verbeter. Aan die ander kant doen ek ‘n beroep op plaaswerkers om met hul werknemers saam te werk,” het Xingwana gesê.

стоимость брекетов на зубыФильчаков прокурор отзывы

Ope brief aan Dirk du Toit

Na aanleiding van berigte oor aanmerkings wat die adjunk-minister van landbou en grondsake kwytgeraak het in die parlement van die nuwe SA, wil ek net graag die volgende ope brief en uitdaging aan die meneer Dirk Cornelius du Toit rig:

Mnr Dirk Cornelius du Toit.
Ons Afrikaners het almal gisteraand voor die vervreemde SABC 2 gesit en luister na die nuus. Weet meneer, ek weet nie eers waarom ons nog na die “hervormde” televisie kyk nie. Miskien is dit om te sien hoe ver julle manne in die parlement ons landjie in die afgrond indryf. Miskien was dit om na die veelrassige 7de Laan te kyk, of net miskien was dit om ons volk se gunsteling getransformeerde sport, rugby, te kyk. Ja, die sport waar die minister van sport, (daai GROOT man), die spanne wil kies! Ek wonder nog so by myself waarom Sumo stoei nog nie deur die minister ingebring is nie?

Wel meneer, op die televisie gisteraand, verskyn u vol bravade en met ‘n houding wat skrik vir niks, en u vertel ons hardwerkende, opbouende volk, dat as ons nie ophou om die werkers van ons grond aftesit nie, u ons grond gaan ONTEIEN! Nou meneer, wat maak ons dan met die wat op ons plase bly, ons besteel, nie wil werk nie, alles verniet wil kry, gratis huise wil hê, en dan nog boonop arrogant is? (klink vir my baie soos die parlament..).

 
Ons moet hulle afsit! U vertel mos ook saam met u broers in die parlement dat ons moet SAAMWERK om die land optebou. SaamWERK! WERK is die klem op die woord. Nie SAAM nie meneer! Dit laat my egter besef hoekom soveel boere deesdae volkseie (my volk, nie joune nie..) arbeid gebruik. Dit maak dit soveel makliker om iemand weg te jaag as hy nie WERK nie. (Sonder opmerkings en dreigemente van hooggeplaastes soos u).

Nou daag ek u uit meneer die adjunk. Kom sê daardie selfde woorde wat u daar in u ou beskermde kringetjie kwytraak, ja kom sê dit hier op ‘n plattelandse dorpie soos Cullinan. Beweeg uit u gemaksone en kom kom vertel my volk hier in die gemeenskapsaal dat ons die uitsettings moet stop of U VAT ONS GROND! Dit is maklik om dit daar in die parlement te uiter. Ja dit is maklik want almal om u is geen boere nie. Almal ry blink gepoetse karre en verdien duisende.

 
Ek daag u meneer… kom sê dit vir die boeregemeenskap wat elke dag sukkel met arbeiders wat nie wil werk nie en sukkel met hulle wat net wil bly. Ja meneer, hulle sukkel om te oorleef as gevolg van hoë pertolpryse, hoë rentekoerse ens, maar vind geen ondersteuning van die regering nie. Meneer, hulle sukkel met die ding genaamd misdaad. (U sal seker u herinner wat dit is?) Hulle moet die aande rondry en wagstaan. Hulle moet hulle huis en gesinne heel nag oppas. Hulle moet hul bure gaan help wat gereeld deur plaasmoorde geteiken word. Hulle moet geld bestee vir sekuriteitsmaatreëls. Die boere sukkel om finansieel te oorleef, ja hulle sukkel selfs om werklik liggaamlik te oorleef as gevolg van misdaad. Nou wil u hul grond ook vat?

Ja u het reg gehoor meneer. EK DAAG U UIT! Kom se dit in persoon vir die boere. Kom met daardie astrante houding en vertel die boere dat u hul grond gaan vat! U sal sekerlik ‘n paar tamaties as geskenk ontvang vir al u moeite.

Hoop ek ontmoet u in persoon daar in die Cullinan Boeregemeenskapsaal!

дитячий ковриклобановский александр дети

Germany’s actions leaves US ‘no choice’

A recent decision by German officials to withhold support for any new sanctions against Iran has pushed a broad spectrum of officials in Washington to develop potential scenarios for a military attack on the Islamic regime, FOX News confirmed Tuesday.

Germany — a pivotal player among three European nations to rein in Iran’s nuclear program over the last two-and-a-half years through a mixture of diplomacy and sanctions supported by the United States — notified its allies last week that the government of Chancellor Angela Merkel refuses to support the imposition of any further sanctions against Iran that could be imposed by the U.N. Security Council.

The announcement was made at a meeting in Berlin that brought German officials together with Iran desk officers from the five member states of the Security Council. It stunned the room, according to one of several Bush administration and foreign government sources who spoke to FOX News, and left most Bush administration principals concluding that sanctions are dead.

The Germans voiced concern about the damaging effects any further sanctions on Iran would have on the German economy — and also, according to diplomats from other countries, gave the distinct impression that they would privately welcome, while publicly protesting, an American bombing campaign against Iran’s nuclear facilities.

Germany’s withdrawal from the allied diplomatic offensive is the latest consensus across relevant U.S. agencies and offices, including the State Department, the National Security Council and the offices of the president and vice president. Under Secretary of State for Political Affairs Nicholas Burns, the most ardent proponent of a diplomatic resolution to the problem of Iran’s nuclear ambitions, has had his chance on the Iranian account and come up empty.

Political and military officers, as well as weapons of mass destruction specialists at the State Department, are now advising Secretary of State Condoleezza Rice that the diplomatic approach favored by Burns has failed and the administration must actively prepare for military intervention of some kind. Among those advising Rice along these lines are John Rood, the assistant secretary for the Bureau of International Security and Nonproliferation; and a number of Mideast experts, including Ambassador James Jeffrey, deputy White House national security adviser under Stephen Hadley and formerly the principal deputy assistant secretary for Near Eastern affairs.

Consequently, according to a well-placed Bush administration source, "everyone in town" is now participating in a broad discussion about the costs and benefits of military action against Iran, with the likely timeframe for any such course of action being over the next eight to 10 months, after the presidential primaries have probably been decided, but well before the November 2008 elections.

The discussions are now focused on two basic options: less invasive scenarios under which the U.S. might blockade Iranian imports of gasoline or exports of oil, actions generally thought to exact too high a cost on the Iranian people but not enough on the regime in Tehran; and full-scale aerial bombardment.

On the latter course, active consideration is being given as to how long it would take to degrade Iranian air defenses before American air superiority could be established and U.S. fighter jets could then begin a systematic attack on Iran’s known nuclear targets.

Most relevant parties have concluded such a comprehensive attack plan would require at least a week of sustained bombing runs, and would at best set the Iranian nuclear program back a number of years — but not destroy it forever. Other considerations include the likelihood of Iranian reprisals against Tel Aviv and other Israeli population centers; and the effects on American troops in Iraq. There, officials have concluded that the Iranians are unlikely to do much more damage than they already have been able to inflict through their supply of explosives and training of insurgents in Iraq.

The Bush administration "has just about had it with Iran," said one foreign diplomat. "They tried the diplomatic process. China is now obstructing them at the U.N. Security Council and the Russians are tucking themselves behind them.

"The Germans are wobbling …There are a number of people in the administration who do not want their legacy to be leaving behind an Iran that is nuclear armed, so they are looking at what are the alternatives? They are looking at other options," the diplomat said.

Vice President Cheney and his aides are said to be enjoying a bit of "schadenfreude" at the expense of Burns. A source described Cheney’s office as effectively gloating to Burns and Rice, "We told you so. (The Iranians) are not containable diplomatically."

The next shoe to drop will be when Rice and President Bush make a final decision about whether to designate the Iranian Revolutionary Guard Corps (IRGC) and/or its lethal subset, the Quds Force, as a terrorist entity or entities. FOX News reported in June that such a move is under consideration.

Sources say news leaks about the prospective designation greatly worried European governments and private sector firms, which could theoretically face prosecution in American courts if such measures became law and these entities continued to do business with IRGC and its multiple financial subsidiaries.

If the Bush administration moves forward with such a designation, sources said, it would be an indication that Rice agrees that Burns’ approach has failed. Designation of such a large Iranian military institution as a terrorist entity would also be seen, sources said, as laying the groundwork for a public justification of American military action.

развал схождение оборудованиеФильчаков прокурор отзывы

Ebola breek weer in DRK uit

Image

Die Ebola-virus is terug

Die Wêreldgesondheidsorganisasie het Dinsdag die aanwesigheid van die dodelike Ebola-virus in die DRK bevestig. ‘n Dosyn mense is klaarblyklik die afgelope maand oorlede aan ‘n siekte waarvan die oorsaak nie bekend is nie.

‘n Woordvoerder van die Organisasie in Genève het gesê dat vyf gevalle van Ebola in Kasaï aangeteken is. Sedert 1976 is daar 450 sterftes van die siekte aangemeld. Die Organisasie kon egter nie sê of die vyf vermelde gevalle steeds leef of reeds oorlede is nie.

Die woordvoerder kon ook nie bevestig of ander siektes dalk die oorsaak kan wees van die groot aantal sterftes in die gebied nie. Daar word gespekuleer dat Shigella, ‘n aansteeklike siekte wat minder gevaarlik as Ebola is, moontlik die oorsaak van dood kon gewees het.

Die WGO in Kinshasa het verklaar dat 166 mense binne vier maande in Kasaï die lewe gelaat het. ‘n Derde van die sterftes is as gevolg van Ebola wat die afgelope vier maande in dié provinsie woed. Die prioriteit is nou om siekes te identifiseer en te isoleer sodat die siekte nie verder versprei nie.

Die Ebola-virus dra die naam van ‘n rivier in die Equateurprovinsie in die noorde van die DRK waar dit die eerste keer aangeteken is. Die virus word deur direkte kontak met die sieke se liggaamsvloeistof oorgedra en die virus bly na die dood van die besmette liggaam steeds lewensgevaarlik. Een van die hoofoorsake van siekte bly egter die kontak tussen mens en primaat.

купить липецк техно вектор 4 стенды с кордовой связьюлобановский александр фото

SA se nuwe tydvak van verdrukking

Dit is moontlik dat Suid Afrika tans ’n nuwe tydvak van politieke verdrukking betree. Reeds sedert die onderhandelde oorname het die ANC-regime geleidelik begin om die voorheen opgestelde prosesse en strukture van demokrasie te beskadig. Wydverspreide korrupsie, wanbestuur, nepotisme en verskeie ander vorme van partydige bedrywigheid en staatswanfunksionering het oor die afgelope 14 jaar ’n enorme tol geëis.

Sg. onpartydige waghonde en instellings soos die NV,  die howe,  OKASA, die Menseregtekommisie, die Taalregtekommissie en ander is bykans deurgaans deur die ANC gekaap. Daar is dus nie kans dat enige van hierdie strukture op die lang duur demokrasie sou bevorder nie.

Twee dinge het egter oor die afgelope enkele dae gewys dat  ons waarskynlik ’n nuwe fase van demokratiese aftakeling binnegaan. Die een is die skorsing van mnr. Mike Waters verlede week oor sy ‚“ongemaklike" vrae rakende die onbekwame minister van Gesondheid (Me. Manto-Msimang) in die parlement. Laat ons net vir ’n oomblik by hierdie aangeleentheid stilstaan.

Ten eerste is die Speaker (me. Mbete) ’n lid van die ANC. Dit bring ons terug by die problematiek wat reeds vroeër in hierdie stuk aangeroer is, naamlik dat sg. “onpartydige” posisies deur ANC lede gevul word. Selfs ten beste, wannneer die opposisie betreklik min druk op die ANC plaas, sou dit onmoontlik vir me. Mbete wees om objektiwiteit te handhaaf. Ideaal moet ’n Speaker los staan van enige party.  Dat partylojaliteit in die Afrika-konteks soveel te meer ’n rol speel en dat daar dan boonop ’n element van rassevooroordeel is, hoef mens nie eers te noem nie. Ten spyte daarvan dat haar inherente partydigheid haar rol as Speaker kon teenwerk, het dit tot ’n paar dae gelede geen ernstige probleme opgelewer nie. Die toets lê egter daarin as dinge moeilik raak.

Te midde van die huidige magstryd om die ANC-leierskap (en dus die presidentskap van die RSA) het die Nosizwe-Routledge-Manto-Msisimang debakel tot groot mate verpolitiseerd geraak. Die hele aangeleentheid het die onbevoegdheid van Mbeki se keuses rondom sake soos kabinetslede na die oppervlak gebring. Boonop is Nosizwe-Routledge oornag tot ’n soort ’n|Messiaanse martelaar verpopuliseer. Sy is immers die een wat die “sterwende massas probeer red” het en toe met haar kabinetspos daarvoor moes “betaal”. Christus het die Romeine en Jode gehad, Ghandi het die Britse Ryk gehad, Dawid het vir Goliat gehad en Nosizwe-Routledge het Thabo en Manto. Nou ja, nie dat Nosizwe-Routledge werklik die leiding van ’n Christus, die opoffering van ’n  Ghandi of die oorwinning van ’n Dawid beleef nie, maar in die NSA is ’n adjunk-minister van Gesondheid wat haar werk doen amper ’n heilige (veral as sy daarvoor bestraf word).  Nietemin, dit is die skynbaar onskuldige weerlose teenoor die ooglopende magtige.

Teenoor die populêre protagonis, Nosizwe-Routledge, staan die antagonis, Manto-Msimang (Mbeki se keuse). Nosizwe-Routledge se nuutverworwe “Messiaanse” status gee vir haar selfs meer mag as wat sy ten tye van haar adjunk-ministerskap gehad het. Enige faksie binne die ANC met wie sy haarself sou assosieer sal onmiddelik tot die morele hoégrond verhef word, of so sou sulkes altans kon hoop. Daarenteen is Manto-Msisimang se morele status soos ’n stuk lood in dryfsand. Haar onbevoegdheid en skandes sal enige een wat aan haar gebind is die verdoemende dieptes intrek.

Dit kom al meer na vore dat die Mbeki-faksie ’n verbete stryd om oorwinning binne die ANC voer. Behalwe die Zuma-probleem (en dis ’n groot probleem) blyk daar nog verskeie ander faksies en magte aan die werk te wees.

Onder “normale” omstandighede sou Mike Waters se ongerieflike vraag dalk met ’n mate van irritasie verduur word. Normaalweg is die DA soos die kefferbrak op die stoep. Basies irriteer die brakkie almal binne die huis, maar tog kan die bure sien dat jy ook ’n “diereliefhebber” is. As daar egter onmin en rusie in die huis is,  dan is ’n lastige brak net te veel, veral as die gekef gaan om ’n waarheid wat jou skade kan berokken. Wat normaal weg net ’n irritasie is, word skielik ’n bedreiging. 

Die Nuwe Suid-Afrika was nog nooit ’n demokrasie nie. Dit was van die begin af ’n Bantoe-diktatuur oor ’n blanke minderheid. Daar was geen manier hoe die blankes d.m.v. die stembus die regime omver sou kon werp nie. Nogtans het die ANC se verdraagsaamheid teenoor die parlementêre stelsel en die minderhede se samewerking die wanindruk van demokrasie geskep. Eintlik was dit net een groot verneukspul en die een wat die meeste ingeboet het, was die blanke kieser. Valslik is hy onder die indruk gebring dat ’n stem vir die DA ’n verskil sal maak.

Die  DA en die ander partytjies was uitlaatkleppe vir blanke frustrasies. Dit het voorkom dat blanke frustrasie omsit in woede wat die deksel sou afblaas.  Dit het sodoende ’n disfunksionele en verdrukkende sisteem help legitimeer. Hierdie partye het dus inherent ’n aandeel aan die Afrikaner se onderdrukking. Hulle speel dieselfde gekoöpteerde rol as wat die Kleurling- en Indiërpartye in die ou Driekamerparlement gespeel het.

Onder die sg. “normale” omstandighede waarin ons oor die afgelope 14 jaar woon, is die opposisie se kritiek bloot afgemaak as wit rassisme. Hierdie effektiewe verweer is keer op keer aangevoer en sekerlik ook tot groot mate geglo, deur beide die ANC en hul ondersteuners. Die “rassisme”-aanklag was bykans elke keer effektief genoeg om opposisie-aanvalle te neutraliseer. In werklikheid was daar nooit ’n kans dat swart kiesers vir enige blanke party, selfs die mees liberale, sou stem nie. Nogtans, as daar die geringste vertwyfeling by die swart kieser sou ontstaan, sou die „wit rassisme”-aanklag meebring dat hy die opposisie geen oorweging skenk nie.

Maar wat as dit nie om die swart kieser gaan nie? Hoe gemaak as dit nie gaan oor keuse tussen wit of swart nie, maar wel oor ’n keuse tussen swart en swart? Ook, as die keuse nie deur die massa uitgevoer word nie maar wel deur partylede wat self beroepspoliteke ideale het? Sulke kaders soek immers ’n leier wat hul goedgesind is en wat polities sal oorleef. Gemeet aan sulke standaarde lyk Mbeki se saak sleg; immers moet hy ’n derde termyn bewerkstellig en boonop ’n swak baanrekord as president oorkom.  Wanneer die ANC as verenigde front teenoor die wit opposisie staan, is dit maklik maar as die eenheid verbrokkel, is dit ’n ander saak. Dit gaan om die regerende (Mbeki-)faksie binne die ANC se politieke oorlewing. Dat die aanklag (‚rassisme”) wat normaalweg voldoende verweer sou wees, nie nou alleen die ding kan doen nie, dui vir mens presies hoe netelig en broos die regerende faksie se posisie is. Dit dui ook hoe intens onstabiel die ANC geword het.

Om weer terug te gaan na die sg. “normale omstandighede” (wat glad nie gesond is nie) sou nóg Mike Waters, nóg die DA enige skade kon berokken. Klaarblyklik is die tektoniese fout(e) wat tans deur die ANC loop so onstabiel dat geen bykomende “versteurings” geduld kan word nie. Eintlik hoef die ANC nooit die opposisie enigsens geduldig gewees het nie.  Waar dit dus om die regerende faksie se politieke oorlewing gaan, is die las van ’n demokratiese masker een wat dalk net te veel is.

Die DA het altyd die idee van ’n kritiese opposie volgens die liberaal-demokratiese ideaal nagestreef. Die klem het daarop geval om die regering onbevoeg te bewys en die indiwidu daarvan te oortuig dat die DA ’n beter opsie is. Helen Zille het hierdie beginsel ’n trappie verder gevoer deur te onderneem om sulke goeie diens in die bestuur van Kaapstad te lewer dat dit swart kiesers sou oorreed om vir die DA te stem. Nie Helen Zille, Tony Leon, die DA, DP, PFP of hul voorganger het ooit die rassewerklikheid van SA verstaan nie. Helen Zille se verspotte idee het nie net haarself mislei nie maar ook die blanke kieser. Daar is drie realitiete wat hulle (die liberaliste) nie kán of wíl begryp nie.

  1. Die ANC sal nooit die mag vrywillig afstaan nie. Dit het R.W. Johnson, wat ’n liberale kritikus van die vorige bewind was, ook onomwonde gestel.
  2. In die Afrika-konteks ontvang die bevydingsbeweging vir dekades lank ongekende lojaliteit.
  3. Oor die algemeen stem mense volgens rasverdelings. Ghandi se woorde geld: „enige volk verkies sy eie swak regering bo ’n ander volk se goeie regering.” Dit is die rassewerklikheid.

Met die verjaging van Waters en die inhegtenisname van Zille het die masker finaal afgekom. Uiteindelik het die ANC homself ontbloot vir wat dit werklik is: ’n Eenpartydiktator.

Dat Waters geskors is, het gedui daarop dat die ANC nie meer kritiek gaan duld nie. Met Zille se inhegtenisname kom ons by die tweede belangrike gebeurtenis van die afgelope dae. Streng volgens die wet  is sy oor ’n onbenulligheid (sy het ’n tegniese aspek van die wet oortree tydens ’n anti-dwelmprotesoptog) in hegtenis geneem. Dit lyk meer asof die regime gewag het vir die geleentheid om haar agter tralies te kry, al was dit net vir ’n paar uur. En, dit is belangrik, want dit laat mens onwillkeurig wonder/besef dat die Waters-insident nie ’n geisoleerde gebeurtenis is nie en dat ons ten minste hier te make het met ’n nuwe styl in die hantering van die opposisie. My persoonlike gevoel is egter dat dit baie meer as ’n stylverskuiwing verteenwoordig en meer waarskynlik ’n geheel nuwe doktrine behels, nl. ’n verskuiwing van geïrriteerde verdraagsaamheid (met ’n aansienlike mate van verskuilde verdrukking), na ’n toestand van openlike onderdrukking.

Die boodskap aan Zille (en alle opposisielede) is baie duidelik: “Kritiek gaan nie meer geduld word nie.” Zille se inhegtenisname is niks minder as die intimidasie van die leier van die amptelike opposisie om hierdie punt tuis te bring nie. Soos wat Zille self  oor die gebeurde in die polisiekantoor sê: „Die vertoon van mag was duidelik.”

Boodskap versend, boodskap ontvang…

Of Zille haar aan die boodskap gaan steur of nie is waarskynlik onbelangrik, aangesien Zille se rol in elk geval futiel is. Wat wel belangrik is, is hoe die politieke kultuur gaan ontwikkel met die pylvak na die ANC-presidentskap en veral daarna. In hierdie periode sal dit duidelik word of ons wel ’n tydvak van die absolute onderdrukking van opposisiepolitiek binnegaan. Myns insiens is daar drie moontlike scenario’s wat kan uitspeel. Meer daaroor volgende week.

влагоотделитель дляФильчаков прокурор харькова

Verbaster, s? Naspers-ghoeroe

[…]

Enersyds die pool van “verbastering” of “vermenging” waarin Afrika-waardes versmelt raak met Westerse waardes. Andersyds die pool van pan-Afrikanisme wat die instandhouding van tradisionele waardes en inheemse kultuur voorstaan.

[…]

Dié spanning illustreer baie Afrikane se moderne bestaanskrisis en word gekenmerk deur drie mededingende politiek-kulturele posisionerings.

Eerstens dié wat só ingenome met die Westerse kultuur is dat hulle Afrika-waardes en die tradisionele kultuur verwerp en minag.

Tweedens dié wat die Westerse kultuur verwerp en die tradisionele kultuur romanties en onkrities verheerlik. Alles moet meedoënloos “verafrikaniseer” word en die Westerse kultuur word vir alle lewensellendes geblameer.

Sommige waarnemers glo dié posisionering is belangrik omdat dit by Afrikane ’n nuwe selfwaarde skep; help om ’n verlore en waardige swart identiteit te herwin; en materiële voordele inhou. Maar dié soort verwerping van die Westerse kultuur is op die duur onrealisties en word naderhand ’n geval van blote lippediens aan die inheemse kultuur.

[…] 

Die romanskrywer Es’kia Mphahlele verwoord dié verbastering só: “Dit is twee vorme van leef – waar Afrika-waardes ’n soliede grondslag binne-in my bly én verenig word met ’n Westerse kultuurerfenis. Iewers in my is daar ’n middelpunt waar ek die verskeidenheid kan versoen.”

En die musikant en “wit Zoeloe” Johnny Clegg sê: “My lewe het baie te doen met beweging tussen verskillende kulture. Ek glo die hele wêreld beweeg in dié rigting. Die idee van ’n enkele identiteit is uitgedien. Ek het ’n sterk Engelse kern, ek is Joods en my sin vir manlikheid het ’n Zoeloe-oorsprong. Al dié dinge leef binne-in my.”

Daarmee die vraag: Is verbastering nie straks ’n uitdaging én ’n krag vir alle Suid-Afrikaanse gemeenskappe nie – die stoffasie vir die baie nodige maatskaplike kohesie wat die “ons-hulle”-verdeellyne kan ophef? Op ’n praktiese lewensvlak gebeur dit al.  

Só word “Afrika-wysheid” oor wye raadpleging al meer omskep in doeltreffende sakeprogramme waaraan wit en swart mense deelneem, en ubuntu al meer suksesvol aangepas in multinasionale ondernemings. In die wêreld van die kunste word ou politiek-kulturele verdelingslyne al hoe gemakliker oorgesteek.

Wanneer verbastering ’n leefwyse word – gestroop van die geklikheid van ’n obsessiewe identiteitsug en politiekery oor ongeveer alles – sal ons dalk die krag van Suid-Afrika se eiesoortige menseverskeidenheid beleef en ontgin.

светодиодные светильники для уличного освещения на столблобановский класс харьков

Is dit Zille se skille?

ImageHelen Zille, leier van die DA en uitvoerende burgemeester van Kaapstad, is op Sondag 9 September gearresteer omdat sy meegedoen het aan ‘n “vreedsame en ordelike optog” om te betoog teen dwelmhandelaars en dwelmmisbruik.  Haar woorde daaroor was: “Wat ek nie kan verstaan nie, is dat die polisie so aggressief was teenoor ons volkome vreedsame optog.” Maar daarby voeg sy vol selfvertroue dat sy darem baie dankbaar is omdat die Grondwet en Kgalema Motlanthe, seketaris-generaal van die ANC, sal keer dat Suid-Afrika nie weer ‘n polisiestaat word soos dié tydens die apartheidsera nie.  En tog wil sy die polisie dagvaar vir onregmatige arrestasie!

Die vraag duik onwillekeurig op of Zille op haar eie eiland bly, dié dat sy nie ‘n idee het wat werklik in die land se politiek aangaan nie?  Suid-Afrika het nie net ‘n korrupte polisiemag wat presies maak soos hulle lus het nie, maar word ook beheer deur ‘n kommunistiese regime met ‘n Grondwet wat bedoel is om die diktatorskap van die ANC te pas.  Daarom sal Zille se ontnugtering nog veel groter word terwyl sy salig gerus is dat “die reg op vreedsame protes in die Grondwet verskans is, en dat dit ‘n bousteen is van enige demokrasie – veral van Suid-Afrika se demokrasie, wat as’t ware op die rug van openbare protes gebou is”.

‘n Mens kan nie glo dat Zille se skille nie reeds van haar oë afgeval het toe Mike Waters, haar DA-woordvoerder oor gesondheid, enkele dae voor haar inhegtenisname, vir vyf dae lank uit die vergadering geskors is deur Baleke Mbete, speaker van die Nasionale Vergadering nie.  Die skorsing het gevolg op sy geregverdige vraag: “Is minister Manto Tshabalala-Misimang in 1976 aan diefstal skuldig bevind terwyl sy in diens van ‘n hospitaal in Botswana was, en is die inligting aan pres. Thabo Mbeki oorgedra toe sy in haar portefeulje aangestel is?”  Dat die vraag van openbare belang is, het egter nie die diktatorskap van die speaker beïnvloed nie en daarom beweer Mbete steeds dat haar besluite nie bevraagteken sal word nie. Mike Waters se ontnugtering was egter groot: “Dit is kommerwekkend dat die ANC dit regkry om so ‘n vraag te laat verwyder!  Die magsmisbruik in die parlement is skokkend!”  En nog sit Zille se skille…

Dalk moet Helen Zille haar weer vergewis oor hoe die ANC met die Grondwet omgaan.  Een voorbeeld die afgelope twee weke is die “Tshwane-metroraad” se voorneme om geen kleinsake-transaksies voortaan met wit ondernemings te doen nie.  Slegs ondernemings wat uitsluitlik in swart besit is, sal mee onderhandel word.  Dat dit totaal teenstrydig met die Grondwet is, is nie vir hulle van belang nie.  Artikel 217 in die Grondwet stel dit duidelik dat die proses billik, deursigtig, mededingend, gelyk en kostedoeltreffend moet wees; dus, as die raad ‘n laer prys aangebied word, moet hulle dit oorweeg. Advokaat Werner Zybrands, kenner van munisipale regering, sê dat die besluit ook strydig is met ‘n kennisgewing wat die nasionale tesourie in Januarie 2006 aan alle munisipaliteite gestuur het waarin bepaal word dat “’n regsmening van die hoof-staatsregsadviseur bevestig dat enige tender-voorwaardes wat kategorieë van moontlike bieërs uitsluit, ongrondwetlik is”.

Voorts moet Zille eerder ondersoek instel na die ANC se permanente ideologiese “regstellende aksie” waarin hulle ongeag die Grondwet se “beskerming”, besig is met rassediskriminasie deur middel van magsmisbruik, korrupsie en onmenslike optrede teen blankes. Zille mag in die waan verkeer dat “regstellende aksie” ‘n tydelike noodmaatreël is wat met “positiewe maatskaplike en ekonomiese gevolge toegepas word”.  Haar ontnugtering sal egter groot wees wanneer sy uitvind dat die Grondwet haar ook nie sal beskerm wanneer die ANC aanhou met sy toenemende en permanente rassestelsel waarin hy alle blankes wil uitwis nie.  Om die proses te vergemaklik, moet elke skoolleerling sy ras op sy inskrywingsvorms invul, en moet ‘n koper se ras ook deesdae vermeld word wanneer hy eiendom aankoop.  Hierdie maatreëls is slegs die begin van ‘n poging tot etniese suiwering deur ‘n staat wat hom nie aan sy eie Grondwet steur nie.

Oor die ANC se polisie het Zille ook nog heelwat te leer.  In dieselfde week as haar arrestasie, bepleit Mbhazima Shilowa, Gauteng se premier, “samewerking tussen die polisie, metropolisie, gemeenskapspolisiëringsforums en ander groepe, om ‘n veldtog teen alkoholisme en dwelmmisbruik te lei aangesien daar ‘n verbintenis tussen sekere sosiale misdade en alkohol- en dwelmmisbruik is”. Dit is die rede waaroor Zille aan die optog deelgeneem het. Net daarna braak Leonard Ramatlakane, waarnemende premier van die Wes-Kaap, gal oor Zille “omdat sy moeilikheid gesoek het” en daarom gearresteer is. Intussen swyg Mbeki in al elf tale hieroor en verwys alle navrae aan sy kantoor na die polisie.  Maar Zille sê sy verstaan hierdie dinge glad nie. Ai…

Ons “wonderlike” polisiemag wat volgens Zille “danksy die Grondwet darem nie weer sal word soos dié tydens die polisiestaat van die apartheidsera nie”, is dan seker nie dieselfde polisiemag wat onskuldige kinders op die agtersitplek van ‘n bakkie doodskiet omdat polisielede sogenaamd ‘n Isuzu-bakkie verkeerdelik vir ‘n gesteelde Colt-bakkie aansien nie, soos die afgelope week in Witbank gebeur het nie.  En dit kan onmoontlik dieselfde polisie wees wat reeds dae lank weier om Andrew van Staden se vrywillige verklaring af te neem oor die moord op die sestienjarige Charlene du Preez van Arcadia.  En dit kan nie dieselfde polisiemag wees wat op 5 September vir die drie-en-tagtigjarige mev. Vera de Bruyn wat deur rowers oorval is in haar bed in die aftree-oord waar sy woon, gesê het: “Sorrie, ons kan jou nie nou help nie, daar is net een kar en een persoon aan diens en 40 klagtes.” Maar dis tog dieselfde polisie wat nog op dieselfde dag, 5 September, toe ‘n Hino-vragmotor gelaai met brood vir aflewering omgeval het, vinnig gekeer het dat omstanders van die brood steel?  Soos hulle woordvoerder gestel het: “Ons ouens was vinnig op die toneel en het gekeer dat hulle enige van die brode steel.”  Wat ‘n kordaatstuk!

Daar is niemand so blind soos diegene wat nie wíl sien nie!

марка масла для компрессоралобановский александр игоревич

Gesels, Afrika se tydverdryf

Image

Nommer asseblief!

Armoede is blykbaar nie ‘n rede om nie ‘n selfoon te besit nie. Die selfoonmark in Afrika is ‘n snelgroeiende bedryf. Die groei is trouens dubbel so hoog soos die gemiddeld elders in die wêreld en vier keer so hoog soos in Wes-Europa. Van die 900 miljoen Afrikane het ten minste 200 miljoen ‘n selfoon aan die oor. Net verlede jaar is 60 nuwe selfoonkontrakte gesluit. In vergelyking daarmee is daar slegs 27 miljoen vaste telefoonverbindings op die kontinent.

Selfs in die oorlogsgeteisterde Darfoer word nuwe maste deur tegnici vir ‘n vale opgerig. Saam met Siemens en ABB beweeg die Suid-Afrikaanse MTN en Kuwaitse MTC in om die mark te bedien. Reeds drie digbevokte lande, naamlik Nigerië, Egipte en Suid-Afrika, word tans as mededingende selfoonafsetgbiede gereken en daarom word alle hoop op lande soos Soedan en die DRK toegespits om die belowende groei voort te sit.

Khaled Muhtadi, van MTC-filiaal Mobitel, verwag binne die volgende drie tot vyf jaar besondere sterk groei in Soedan. "Ons het skaars ‘n mas in ‘n nuwe gebied opgerig, of dit word oorlaai,"sê hy. Op die oomblik spog byna 12% van Soedanese met ‘n selfoon. Die olierykdom in die land skep die stygende aanvraag. Die BBP het van 3% na 6% toegeneem vanaf 2000.

Hoë insetkostes het tot onlangs nog verhoed dat die kontinent se vaste telefoonverbindings uitgebrei word. Omdat apparate en verbindingsmoontlikhede aansienlik goedkoper geword het, is dit baie aantreklik. Veral voorafbetaalde kontrakte is gewild omdat dit klein bedrae behels. ‘n Hele paar spelers is in die Soedanese mark aanwesig waaronder Sudatel en NOW.

Afrika se bevolking is meer bereidwillig as Europeërs om inkomste aan gesels af te staan. In Rwanda spandeer ‘n klant gemiddeld 35% van sy besteebare inkomste om bereikbaar te bly. Die deursnit-Afrikaan spandeer dus soveel op ‘n selfoon soos ‘n Europeër op ‘n huis, terwyl ‘n Europeër slegs 1,5% op ‘n selfoon sal uitgee.

пневмоинструмент интертулФильчаков Харьков

PRAAG-Internetverbindings vanaf slegs R69 per maand!

Betaal u te duur vir internet? PRAAG verskaf ‘n basiese ADSL-internetverbinding vanaf slegs R69 per maand vir 1 Gigagreep en R85 per maand vir ‘n basiese inbeldiens. Ons pryse is die laagste in Suid-Afrika en boonop ontvang u diens in Afrikaans!

‘n Totale pakket met Telkom-ADSL-diens plus 1 Gigagreep PRAAG-bandwydte is beskikbaar teen R198 per maand, die goedkoopste manier in die land om permanent aanlyn te wees. Stuur ‘n epos aan inlig@praag.org met u telefoonnommer indien u verdere inligting verlang.

wedding combs forФільчаков Олександр Васильович

‘n Boek het ‘n reuk

Alle boekwurms weet een ding seker: ‘n Boek het beslis ‘n reuk. En dit is natuurlik die een kwaliteit wat ‘n mens nie elektronies kan ervaar nie. Daarom het die webwerf CafeScribe.com op 22 Augustus bekend gemaak dat hulle "die eerste geparfumeerde elektroniese boek ter wêreld" gaan produseer.

Vanaf September 2007 gaan alle kopers by hul aankope ‘n plakkertjie ontvang wat na "ou boek" ruik. "Indien dit op die rekenaarskerm geplak word, sal dit aan die elektroniese boek dieselfde verouderde geur aan die kliënt verskaf wat hy of sy so aan regte gedrukte boeke waardeer, sonder die reste van DNS wat aan die bladsye van boeke kleef wat baie gebruik is," het die baas van CafeScribe, Bryce Johnson, gesê.

Volgens ‘n meningspeiling wat tussen 15 en 21 Augustus onderneem is het 43% van die 600 studente wat ondervra is, gedink dat die reuk van ‘n teks of ‘n objek ‘n essensiële element daarvan verteenwoordig. Ses uit tien verkies om tweedehandse boeke te koop eerder as nuwes. Alhoewel elektroniese boeke ‘n derde goedkoper is, bly die tweedehanse item bobaas.

инструмент для автосервисовДанильченко

Immigrante uit die water gevis…

Die Spaanse seekuswag het aan die einde van verlede week weer 10 lyke van voornemende immigrante vanuit Afrika uit die see gevis. Dit kom nadat 13 swartes op 20 Augustus verdrink het toe hulle gepoog het om die Kanariese eilande per houtskuit, oftewel patera, te bereik.

Duikers van die Kanariese burgerwag het die 10 liggame uit water gehaal en volgens ‘n woordvoerder is dit al wat hulle gekry het. Die skuitjie het ‘n paar honderd meter van die kus omgeslaan waar die seestrome tussen rotsuitstolpings geweldig sterk is. Die ongeluk het net voor dagbreek gebeur. Dit is nie bekend hoeveel mense aan boord was nie.

Twee oorlewendes is na ‘n hospitaal gebring. Volgens hulle was daar ses wat die ongeluk oorleef het, maar twee ander is ook gekry terwyl ‘n paar het gevlug om nie in die hande van die owerhede te beland nie. Die woordvoerder sê die skuitjie het die ligtoring van Arinaga gebruik om te navigeer omdat die voornemende immigrante in die nag vertrek.

Die opgeskerpte patrollies wat die EU mbv Frontex onderneem, veroorsaak dat swartes in die daglig minder suksevol blyk te wees om die Eldorado van Europa te betree. Alhoewel die aantal immigrante afgeneem het, was Augustus ‘n besonder bedrywige maand met 1006 nuwe aankomelinge. Vir September staan die getal reeds op 249 mense.

Dit is nie bekend hoeveel mense al die lewe gelaat het in hul poging om die EU te bereik nie. Geen betroubare syfers bestaan op die oomblik nie en geen studie is nog onderneem om die presiese aantal vas te stel nie.

силкомtopcargo отзыв

Suid-Afrika vs. Zimbabwe

Eers moet ek baie dankie sê vir dit wat dr. Roodt vir ons land doen. Moet u asseblief nie steur aan daardie aap van 'n Maas nie. Ek kan nie glo dat ons bome afkap en papier mors vir die snert wat hy skryf nie. Miskien moet hy waarlik iets vir die land doen en sy pen neerlê. Verskoon as ek emotioneel voorkom, maar meeste van die mense wat ek ken het die land lief, kan op geen ander plek bly nie en het redelik baie om te verloor. Ek dink ek kan sê ons is bang. Bang dinge gaan so verkeerd dat ons alles verloor.

Sondagoggend op die “History” kanaal van DSTV het hulle ‘n autobiografie van Robert Mugabe uitgesaai wat my koue rillings gegee het. Ek kon regtig nie help om die ooreenkomste tussen die pad wat Zimbabwe gestap het en die huidige pad wat Suid-Afrika volg op te merk nie.

1)    Mugabe het dieselfde beloftes gemaak in 1980 as wat Mr. Mandela gemaak het in 1994 en het selfs ’n versoeningskommitee op die been gebring om die swart mense en wit mense te versoen. Twaalfjaar later noem die wit mense dat bitter min het vir hulle verander in die nuwe Zimbabwe.

2)    Baie geld is geïnvesteer in behuising, mediese sorg, opleiding tot waar die mense van Zimbabwe seker een van Afrika se bes opgeleide nasies is. (Ek het altyd gedink ons redding lê in opleiding!). Foto's van die huise is gewys en dit sit defnitief ore aan ons HOP-huisies.

3)    Plase is opgekoop en aan swartes gegee tot die punt waar die swart mense meeste van die kos vir die binneland voorsien het. Die groot wit boere het hoofsaaklik vir uitvoer voorsien.

4)    Tog het al die investering die mense van Zimbabwe nie tevrede gelaat nie, want daar was nog steeds wit mense wat meer as hulle gehad het.

5)    Grootskaalse korrupsie het aan die lig gekom vanaf 1993, so dat Britanje hulle finansiële ondersteuning aan Zimbabwe onttrek het.

6)    Opstande het begin en die MDC het die lig gesien as Mugabe se teenstanders. Die MDC was ’n werkersunie in Zimbabwe.

7)    Al hoe Mugabe sy posisie kon behou was om die wit boere se grond vir die swartes te belowe.

8)    Mugabe se regering is na die hoogste hof geneem en die praktyk was onwettig bevind. Dit het niks verander nie en die mense moes vlug vir hulle lewens.

9)    Aan die einde bevind ’n dame van die Friends of Zimbabwe beweging die volgende: Nee Mugabe se dade was nie regverdig nie, die ekonomie is geskroef maar die mense het uiteindelik hulle land terug!

Ek voel ons is omtrent by punt nommer 4 met opstande ook vanoggend op die M2 naby Kaapstad oor dienslewering ens. Punt nommer 5 begin ook deurskemer met korrupsie wat om elke hoek en draai sy kop uitsteek. Met die feit dat Mnr. Mbeki Mugabe en sy doen en late so ondersteun,  en ook die feit dat die ANC redelik steun verloor oor die Manto sage en die bewegings van Cosatu (’n werkersunie), dan is ons ook 13 jaar in pylvlak af, kan ek nie van die ONS IS NOU DAAR gevoel weg kom nie. Gaan Mr. Mbeki sy rug op ons wittes draai om sy swart steun terug te kry. Indien wel, wat gaan ons maak. Om hom hof toe te neem, gaan omtrent soveel impak he as wat dit vir die wit mense van Zimbabwe gehad het.

Lees ek te veel in die?

free bets no deposit required casinoАлександр Фильчаков прокурор