Kategorie: Hoofartikels

Toe die land nie meer Mbeki se oordeel vertrou nie, het Selebi se doppie geklink.

Nou word berig dat ANC-parlementslede woedend is omdat SASKOK oorweeg om die vorige atletiekbaas, Leonard Chuene, en sy meelopers, strafregtelik en sivielregtelik te vervolg oor hoe hulle Suid-Afrikaanse atletiek bestuur het.

Voor in die koor is heel voorspelbaar die voorsitter van die parlementêre sportkomitee, Buthana Komphela.

Komphela se argument is dat Chuene, soos hy dit stel, nog nooit kans gehad het om sy kant van die saak te stel nie. Die teenargument is uiteraard dat toe Chuene wél die vloer gehad het, is so met die waarheid omgegaan dat die media en die meeste mense sy weergawe met ‘n stywe knippie sout sal neem.

Getuienis dat dokumentasie en elektroniese data inderhaas vernietig is en ‘n ondersoek genoodsaak het, weeg skynbaar nie swaar genoeg op dat ‘n gevalle comrade nie te hulp gesnel moet word nie.

Komphela se argument kry wel bietjie stukrag deurdat dit amptelik voorkom asof die Caster Semenya-sage dadels opgelewer het.

Die tweede kwessie wat aan die bod kom, is politieke inmenging in sport. Bykans alle internasionale sportliggame, soos die Internasionale Olimpiese Komitee, verbied politieke inmenging is sport en rassisme. Veral Fifa het ten opsigte van politieke inmenging ‘n streng beleid, en lande soos Iran, Griekeland en Kenia is al oor hierdie rede geskors. Selfs Brasilië is al by geleentheid op terme geplaas. Toe Nigerië so swak vaar in die afgelope Wêreldbekertoernooi in Suid-Afrika, en die Nigeriese regering sy eie span ‘n tyd lank internasionale deelname as straf ontsê, is dié land ‘n tweede keer op terme geplaas.

Tot dusver het die internasionale sportliggame egter ook dubbele standaarde toegepas, en Suid-Afrika is een van die lande wat telkemale ‘n lang lootjie getrek het. Komphela is nie al politikus wat oor hierdie kwessie op Avbob se stoep speel nie, en ook nie skroom om by herhaling die noodlot te tart nie.

Hoe lank Suid-Afrika se politici nog op sentimente van die verlede sal kan teer om straffeloos uitsprake te maak wat internasionale sportkodes oortree, sal die tyd leer. Komphlea se lawwe dreigement oor die terugtrek van die Springbokke se paspoorte wat hulle deelname aan die vorige Rugby-wêreldbeker sou ontsê, is immers nie minder politieke inmenging as wat Nigerië nou gedoen het nie, en Komphela het boonop die rassewa ingespan.

Wat Chuene betref: Die deursnee Suid-Afrikaner het veel meer vertroue in die Suid-Afrikaanse regstelsel as wat hulle in Chuene se onkreukbare integriteit het.

Is dit dan te veel gevra dat die gereg sy verloop moet neem? Of meen Komphela en meelopers dat Chuene hom, soos Selebi se broer dit uitgedruk het, uitgelewer kan bevind aan ‘n apartheidsregter en -regstelsel?

Of is Chuene, soos sommige ander Comrades, gewoon bo die reg verhewe?

стоимость зубовпрокурор Фильчаков

Die afgelope jaar het minder terreuraanvalle en terreursterftes as die afgelope vier jaar opgelewer, aldus die Amerikaanse Departement van Buitelandse Sake.

Altesaam 14 971 mense het omgekom in 10 999 aanslae.

Volgens die departement is Al Kaïda steeds die VSA se grootste bedreiging.

Of veel waarde aan hierdie afname geheg kan word, sal net die tyd leer. Verskillende instansies se syfers verskil tradisioneel skerp, en so ook tendense, onder meer omdat definisies van terreur verskil.

Vir Israel is die Palestyne wat hulle vanuit Gaza, en nou ook vanuit die Sinai met mortiere bestook, gewoon terroriste. Vir baie ander mense is hulle vryheidsvegters. Trouens, die lys is oneindig lank, soos die Tamil Tiere wat in Sri Lanka as terroriste voorgehou en beveg is, maar deur baie ander as vryheidsvegters beskou word.

Die probleem word vererger omdat die klassieke terroris die een of ander politieke doelwit nastreef. Terrorisme en politieke terrorisme word dus ook as sinonieme beskou. Die gevolg is dat lande en politici opportunisties die baadjie van fatsoenlikheid, deur terme soos guerrillas, gebruik en sodoende wettige maniere van oorlogvoering beledig.

Ook hierdie aspek is nie meer altyd so duidelik nie. Colombia en Mexiko loop nou erg onder dwelmverwante terreur deur, maar van hierdie kartelle het duidelik bande met terreurgroepe wat suiwer politiek-gemotiveerd is, soms aan die ander kant van die aarde.

Soms maak state van terreurgroepe gebruik om deur sogenaamde afstandbeheer, oorlog teen ‘n ander te maak. Trouens, die VSA het ‘n lys state wat dit as terreurstate beskou, wat nie verwar moet word met state wat van staatsterreur teen sy eie burgers gebruik maak nie.

Gewoonlik word ‘n daad as terreur beskou as die slagoffers nie-selektief onder skoot kom. Soms sal die terroris dié oogmerk probeer verdoesel, deur sy teiken versigtig te kies. Sy doel is byvoorbeeld om Durban se toeriste aan te val en so maksimale publisiteit te verkry, maar doen presies dit deur die bom voor ‘n militêre gebou op die strandfront te plaas. Hy kry die publisiteit, maar regverdig sy teiken deur voor te gee dat hy eintlik ‘n militêre teiken aangeval het.

Terreur is wreed, en daarom dikwels bloedig, want die doel is om aandag te trek, en om met so ‘n groot gehoor as moontlik te kommunikeer. Danksy tegnologie, kan sy wrede daad binne minute dwarsoor die wêreld via die TV in mense se sitkamers afspeel.

Tot verhouding van kriminele moorde, selfs volksmoorde, is die slagoffers van terreur min, maar die metodiek verseker dat die impak baie groter opgeblaas word.

Die terroris is die akteur, en die wêreld sy gehoor…en sy slagoffer.

как называется доска с парусомФільчаков прокурор

Met die begrip van die Afrika-renaissancedroom is daar stellig niks verkeerd nie, mits die visie op die regte pluspunte, naamlik ontwikkeling gefokus bly.

Afrika het immers die oudste Christenstaat ter wêreld – ‘n pluspunt wat Ethiopië blykbaar met Armenië deel. Die groot kerkleier, Augustinus, het ook uit Afrika gekom.

Lank hiervoor het die Kartagers ‘n florerende beskawing gehad, maar weliswaar ook menslike offers aan Baal gebring, en daarvoor die Egiptenare, met aanduidings van selfs nog ouer beskawings in die teenswoordige Soedan.

Die biblioteek in Alexandrië is skynbaar net deur dié van die Asteke oortref.

Die Afrika-renaissance wat oud-president Mbeki in gedagte gehad het, se fokus was egter anders – dit het in effek gehandel oor meganismes om Afrika – waarvan groot dele nie ‘n sigbare beskawingsvorm geken het nie – met die Weste te laat saamgesels, en so ver moontlik uit eie middele ekonomies onafhanklik van buite die kontinent te maak.

Dit het wel ook ‘n rasmotief ingesluit, soos die uitreik na Haïti, en wat daartoe gelei het dat die Suid-Afrikaanse belastingbetaler steeds rojaal vir die afgesette president Aristide moet pa en ma staan.

Nou blyk dit dat die belastingbetaler ruim moes opdok vir die droom. Dit waarin die fondse gedompel is laat veral die wenkbroue lig. Zimbabwe se hulp het hoofsaaklik na die landbou gegaan – vermoedelik na daardie deel van die bedryf wat weens grondgrype vernietig is. Die ironie is dat die Suid-Afrikaanse Grondeisekommissie kla dat dit onderbefonds word. Boonop is Zimbabwe se onderwysstelsel in ‘n beter toestand as dié van Suid-Afrika.

Volgens die berigte in nog geld onder meer aangewend om Guinee se hoofstad reg te ruk. Guinee gaan na verwagting binnekort by sy bure, Guinee-Bissau en Ekwatoriaal-Guinee kers vashou as olieprodusent.

Intussen verteer slaggate en ander verval bykans elke dorp en stad in Suid-Afrika.

Hulp aan Zimbabwe, in enige vorm, sal omstrede bly. Die Europese Unie se hulp word juis nie na die Zimbabwiese regering gekanaliseer nie, maar na nie-regeringsorganisasies om te probeer keer dat dit ook in ‘n bodemlose put beland. Suid-Afrika blyk egter daar te bereid te wees om Robert Mugabe se politieke lewe, en dus die ramp vir sy land, so lank as moontlik uit te rek.

Hierdie soort renaissance herinner aan Jackie Selebi se broer se kritiek op die hofsaak waarin die oud-polisiehoof tronk toe gestuur is. Die hof is as apartheidshof, met ‘n wit regter en ‘n wit regstelsel beskryf. Die werklikheid is dat die Romeins-Hollandse regstelsel en onafhanklike regbank ‘n reuse toevoeging tot enige inheemse beskawings se regstelsels is. Die volgende dag het ‘n gemeenskap vermeende kabeldiewe vasgetrek, voor ‘n boendoehof gedaag en die verdagtes saam met hul bakkie verbrand, ‘n onheilspellende proesel as die Romeins-Hollandse verdag gemaak word..

Net so, as die Afrika-renaissance verstaan word as die veer van die neste van despote wat hul lande leegstroop, of sit selfs net in daardie rigting ontaard is, is ‘n Afrika-renaissance iets waarsonder die kontinent, en beslis die Suid-Afrikaanse belastingbetaler, ruim kan klaarkom.

хамам картинкиДанильченко Юрий Брониславович

Die afloop van die hofsaak laat egter ook vrae ontstaan: Sou Selebi ooit tereggestaan het as hy uit die Mbeki-kamp na die Zuma-kamp gedros het?

Dit is reeds algemene kennis dat oud-pres. Thabo Mbeki besonder stram was om Selebi te laat vervolg, en trouens met bewyse in die hand steeds ontken het dat daar enige beduidende bewyse teen die destydse polisiehoof was.

Min of meer dieselfde taal word nou gebruik wanneer pres. Jacob Zuma sy gebrek aan optrede teen mense in die hoogste kringe verduidelik oor wie daar skynbaar verdoemende getuienis van tenderpreneurskap is.

Die afloop van hierdie saak bewys onomstootlik hoe belangrik die onafhanklikheid van nie net die regbank moet wees nie, maar ook die vervolgingsgesag.

Dit gaan egter verder, en demonstreer hoe belangrik dit is dat daar ‘n duidelike skeiding tussen die politieke ampsbekleërs en die amptenary moet wees. So ‘n siening frustreer uiteraard die beleid van kaderontplooiing. Met verloop van tyd het die praktyk om ‘n uitvoerende hoof, of te wel, rekenpligtige amptenaar na die keuse van die politieke hoof aan te stel ‘n baadjie van fatsoenlikheid verwerf. Hierna het ander top-amptenare gevolg, maar dit het die deur oopgelaat dat ook op ander vlakke kaderontplooiing kon plaasvind, met gevolge wat die land nie kan bekostig nie.

Selebi was nie die eerste kader wat in die gedrang gekom het nie. Hy is egter waarskynlik die mees prominente wat die verste en hardste geval het. Trouens, die regter het dit tydens vonnisoplossing duidelik gemaak dat Selebi ‘n verleentheid is vir die mense wat hom met daardie pos toevertrou het, en van waar hy ook tot hoof van Interpol verkies was.

Dié hoofstuk sal eers afgesluit wees wanneer die appèlsaak afgehandel is, maar ongelukkig laat dit die vraag ontstaan hoeveel hoofstukke nog wag, en meer kommerwekkend, hoeveel hoofstukke daar is waarvan die boeke nooit oopgemaak sal word nie.

Met nog ‘n wrede plaasmoord op dieselfde dag wat Selebi gevonnis is, het misdadigers die boodskap duidelik gemaak … hulle is nog nie oortuig daarvan dat misdaad gestraf sal word nie.

купить зимний комбинезон на мальчика леннелобановский александр харьков

Dié keer was dit senior blanke studente wat ontgroen word as deel van Kovsies se koshuisintegrasieprogram, en wat as Huiskomiteelede in ‘n tradisionele swart koshuis, Villa Bravado, opgeneem is.

Kovsies, wat lank reeds van die video geweet het, se aanvanklike reaksie was dat dit nie rassisties was nie omdat die ontgroeners self dieselfde ontgroening deurgemaak het. Boonop is die primarius van sy amp onthef, en word ‘n ondersoek na die optrede van die koshuisvader gedoen.

Op Kovsies wag nou die uitdaging om oortuigend te bewys dat nie-rassigheid nie beteken dat een ras meer gelyk as ‘n ander is nie.

Dié kwessie word bemoeilik deur die aanwesigheid van erge paternalisme en selfs negrofilisme in die Reitz-sage, in der mate dat die subjektiewe rasbewuste rubriekskrywer van Die Burger, Zelda Jongbloed, na afloop van die hofsaak onder meer geskryf het die skoonmakers was onbewus van die video wat gemaak is. Dit is verstommend dat Die Burger ‘n rubriek met sulke growwe feitefoute sou kon plaas – veral in die lig van die emosies rondom die raskwessie wat dit noodwendig sou veroorsaak. Dit het ook, gegewe die storm wat gister op verskeie webwerwe hieroor losgebars het.

Op die rektor, prof. Jonathan Jansen, wag nou ‘n moeilike tydjie om logies – regverdig op te tree. Hy het die Reitz-turksvy buite die howe, tot sy eie voordeel probeer rangeer. Hy het selfs Malema se hulp ingeroep oor die saak. Hiervoor het die Nederlandse Christelike koerant, Trouw, in ‘n ellelange artikel hom as die nuwe Suid-Afrikaanse ikoon van versoening beskryf.

Ongelukkig kom dit voor asof die Bloemfonteinse kantoor van die Menseregtekommissie die vlieg in die versoeningsalf is. Nou is die uitdaging dat dié kantoor ook ‘n bereidwilligheid tot konsekwentheid sal openbaar. Gegewe die geskiedenis van hierdie kantoor, soos die bykanse dekadelange gesloer oor die Vrystaatse nommerplaatkwessie en ander klagtes waar die verklaagdes swart is, is die uitdaging veral groot.

Die nommerplaatkwessie strek die Mensregtekommissie werklik nie tot eer nie. Pansat het reeds in 1998 beslis dat VS as alternatief vir FS op Vrystaatse nommerplate gebruik mag word. Die destydse LUR van Vervoer het dit op sogenaamde appèl na die menseregtekommissie geneem wat dit weer met ‘n verwysingsnommer na die Bloemfonteinse kantoor verwys het. Nou, meer as ‘n dekade, verskeie mediaberigte oor die gesloeredery en eise van politieke partye dat iets gebeur later is daar steeds ‘n doodstille swye aan die kant van die kantoor.

Nog ‘n bedenklike geval is waar die kommissie aangedui het dat hy die verklaagde nie kan opspoor nie, en daarom nie vordering kon maak nie. Dit het ‘n joernalis van Volksblad ongeveer tien minute geneem om die persoon, die voorsitter van die Vrystaatse Pleknamekomitee, op te spoor en ‘n telefoniese onderhoud te voer.

In die geval van die Reitz-vier het die kommissie baie laat betrokke geraak, maar toe dit eers wakkergeskrik het, is die saak met ‘n vasberadenheid tot vergelding gedryf wat nou ‘n groot las op gebalanseerdeheid plaas, noudat die Villa Bravado-video se bestaan aan die lig gekom het.

Vir Suid-Afrika om enige hoop te hê om as eenheidstaat te slaag, is dit gebiedend noodsaaklik dat die kommissie duidelik toon dat een rassegroep nie meer gelyk as ‘n ander is nie.

интернет магазин спортивнойпрокурор Фильчаков

Pas het ‘n nasionale beraad in Somerset-wes afgeloop waar Agri SA uitgestap het. Ook die strafsaak van die Reitz-4 het afgeloop. Beide is erg deur rassevooroordeel beïnvloed.

Agri SA het uitgestap nadat, volgens Agri SA, hul insette geïgnoreer is in die konsep-dokument wat veronderstel was om die produk te wees van nege provinsiale berade, waar Agri SA se filiale insette gelewer het. In plaas van die insette is die dokument deurspek van die geykte boere-“bashing” waaraan regeringswoordvoerders, vakbonde, NRO’s en selfs joernaliste soos Zelda Jongbloed hulle skuldig maak.

Die feite op die tafel is dat Agri SA by herhaling die bewyse vir wanpraktyke aanvra maar nie daarvan voorsien word nie. Enkele jare gelede het Agri Wes-Kaap, saam met die provinsiale departement van Landbou, destyds onder die minsiterskap van Kobus Dowrey, ‘n lang ondersoek gedoen. Meer as tagtig gevalle is gerapporteer en ondersoek, en twee boere is selfs strafregtelik aangekla en het in die hof verskyn. Na afloop van die proses is wedersyds erken dat al die bewerings vals was. Ook die destydse Vrystaatse Premier, Winky Direko, het ‘n peperduur openbare ondersoek laat doen, en groot getalle plaaswerkers is onder meer teen groot koste aangery. Dié verslag se bevinding is nooit bekend gemaak nie, maar volgens lekkasies kon ook niks bewys word nie.

Die feite ter hand beïnvloed egter nie die voed van persepsies nie.

Uiteraard is daar gevalle waar boere sleg met hul plaaswerkers werk. Maar om dit as norm voor te hou, is doodgewoon kwaadwillig.

Intussen is die Reitz-4 met R20 000 beboet en het ook ses maande gevangenisstraf, opgeskort, ontvang. Dié strawwe vonnis het gekom ten spyte daarvan dat die vier skuldig gepleit het op ‘n grondslag van verminderde aanspreeklikheid, naamlik dolus eventualis. Dit beteken in effek dat die oortreder kon voorsien het dat daar ‘n vae moontlikheid kan wees dat iets wat wettig gedoen word, ‘n onbedoelde onwettige newe-effek kon hê. Dié pleit is deur die staat aanvaar en onder meer is die aanklag dat in ‘n mengeldrankie geürineer is, onttrek. Die vier het uit die staanspoor laat blyk dat dit Oros is wat in die drankie geplaas is. Desnieteenstaande het die landdros by vonnisoplegging die urine-voorval as verswarend in die vonnis verklaar.

Die feit dat die slagoffers getraumatiseer is, hou grootliks daarmee verband dat dit deur ander mense en instansies wêreldwyd versprei is – dikwels in ‘n gedokterde vorm wat dit erger gemaak het,. Hieraan was die vier onaandadig. Hulle het bloot die video vir ‘n in-huis-funksie, en die metgeselle die aand, gemaak.

Die boetes is maar die oortjies van die seekoei vergeleke met die straf wat die vier reeds weg het. Trouens, daar is kollektiewe straf toegepas en die koshuis is gesluit. Boonop moet die vier nog voor die gelykheidshof verskyn. Ingevolge die gemeenregtelike beginsel, bekend as “double jeopary”, is dit ongehoord dat iemand twee maal vir dieselfde oortreding vervolg word. Weliswaar geld dit nie waar iemand voor ‘n strafhof teregstaan, en dan sivielregtelik aanspreeklik gehou word nie, maar die gelykheidshof is geen klassieke siviele hof nie.

Die les is dat die anti-wit rassesentiment herhaaldelik deur die ANC uitgebuit word, en dat dit die grondliggende beginsel van enige geregtigheid ondermyn. En dit gaan waarskynlik nie binnekort ten goede verander nie.

In die geval van landbou, het pogings tot samewerking, letterlik hordes dokumente deur die georganiseerde landou opgestel met voorstelle gebaseer op navorsing om knelpunte op te los, skynbaar nog nie ‘n aks indruk gemaak op persepsies nie. In die Reitz-geval moes ‘n vorige landdros reeds die media en politici maan om in hul veroordeling nie die skuldigbevinding vooruit te loop nie – wat vervolgens deur van die grootste Afrikaanse en ander koerante geïgnoreer is.

Noudat die “ons sal jul stem wees”-opsie van die oorlede NNP nie meer ‘n opsie is nie, die regstelsel toenemend deur rassevooroordeel verblind word en selfs die Afrikaanse media enige Afrikanersonde aangryp om verder by die maghebbers te kruip, sal Afrikaners nuwe planne moet bedink om hulself te laat geld.

Niemand gaan dit namens ons doen nie.

free games win money no depositпрокурор Фильчаков

Suid-Afrika is nie onder die lande wat ‘n beeld het van mediavryheid aan bande lê nie.

Die ironie is dat van die lande wat wel in berigte op die webwerf onder skoot kom, se optredes maar effentjies vergelyk met die voorgestelde wetgewing wat nou voor die parlement dien, die ANC se voorstelle oor ‘n mediatribunaal en veral die stellings in besprekingsdokumente wat voor die ANC se nasionale hoofraadsvergadering in September gaan dien.

Volgens die media neem die planne wat hier gesmee word die vorm van ‘n totale aanslag teen die gedrukte media in. Die ANC is ongelukkig oor die media die regering as swak en passief skets, wat individue se regte oorbeklemtoon, en wat fundamentalisties markgedrewe is.

Hoewel min hiervan heeltemal nuut is, dateer die laaste berigte op die webwerf van Verslaggewers Sonder Grense oor Suid-Afrika uit 2006. Toe het die land ook sy laagtepunt op die persvryheidsindeks behaal. Sedertdien het daar kort-kort ernstige dreigemente teen die vrye pers opgeduik, maar dit het nie meer tot Verslaggewers Sonder Grense se ore gekom nie, of dit is geïgnoreer en so het die land se posisie op die indeks verbeter.

Die media bevind hom inderdaad in ‘n moeilike posisie. Volgens berigte het die media wat gedurende die sokker-wêreldbekertoernooi in die euforie gebaai en so positief berig het soos wat die ANC graag wou sien, ‘n 20 % daling in verkope beleef. Dit net terloops.

Die werklike punt is dat die media nie sedertdien op ‘n heksejag teen korrupsie en onbevoegdheid losgetrek het om sy verkoopsyfers ‘n hupstoot te gee nie, maar omdat die media in ‘n demokrasie inherent ‘n waghondfunksie het, en daarom dikwels as die vierde been van ‘n demokrasie beskryf word. Is daar nie korrupsie nie, en is daar ‘n strewe na uitnemendheid met aanstellings om daarby te pas, sal die media nie negatief hieroor kan berig nie.

Groot gewag is gemaak van Suid-Afrika se verbeterde beeld in die buiteland na afloop van die toernooi.

Die toernooi was skaars verby, of die eerste plaasaanvalle en selfs plaasmoorde het voorgekom. Ook ander misdaadnuus kruip weer terug in die media. Meer nuusdekking oor tenderbelange van ministers is weer in die openbare domein, ironies meer in buitelandse koerante as in Suid-Afrikaanse koerante.

Dit gaan net een persoon kos om berigte oor die regering en die ANC se mediaplanne van Verslaggewers Sonder Grense – of in Engels as Reporters without Borders bekend, te stuur om te verseker Suid-Afrika gaan weer die kreeftegang op die persvryheidsindeks.

Dit het ‘n domino-effek op die Korrupsiepersepsie-indeks, en weer die beleggersvertroueindeks.

En so kan die sokker se persepsiekapitaal in ‘n ommesientjie verdwyn.

футболки поло детские купитьФільчаков прокурор

Tog dien peilings ‘n waardevolle doel. Dit gee veral aan politieke partye ‘n aanduiding van of hulle besig is om tot die harte van mense te spreek.

In die jongste Iposos-Markinor-peiling kan die volgende afgelei word:

Die ANC het steeds ongeveer 2-derdes steun, maar slegs ongeveer 2 persent blankes steun die party.

Die DA se steun staan op ongeveer 13 persent waar dit in April 2009 nog sowat 16 % stemme getrek het, en meer as die helfte van sy steun is wit.

Die Vryheidsfront + se steun staan nou op 0,3 na dit in die April 2009-verkiesing nog bykans een persent stemme getrek het.

Cope se steun het oor dieselfde tydperk met ongeveer die helfte na sowat 3 en ‘n half persent afgeneem.

Op die makro-skaal is daar dus ‘n baie stabiele steunbasis waar verkiesings effektief die karakter van ‘n etniese sensus aanneem.

Weens die post-1994-karakter van die verkiesings, is dit ongelukkig so dat ‘n baie groot deel van die ideologiese stryd hom afspeel in die geledere van partye wat skaars meer, en dikwels minder as een persent van die stemme trek. Hierdie partye – weens die klein persentasies, presteer ook dikwels tydens verkiesings veel beter en soms ook swakker as wat die peilings aandui. Hiervoor is talle redes, soos dat dié partye, soos die VF +, tot verhouding baie verkiesingskundigheid het, en dat die talle blapse wat die regering deurlopend maak, ‘n groot impak op die kleiner partye kan hê, al maak dit min indruk op die ANC se persentasie steun. As een druppel uit ‘n emmer vol water gehaal word, maak dit immers min verskil, maar gaan voeg daardie druppel by ‘n ander druppel, dan verdubbel die oorspronklike druppel.

Dat die ACDP bietjie steun bygekry het kan aan die demografiese aard van die peiling toegeskryf word, maar dit kan ook wees dat die party steun herwin het wat dit aan Cope se kits-opkoms afgestaan het. Die steun bly egter in die orde van een persent.

Die VF Plus se posisie kan dalk die kulminasie van baie faktore wees, soos dat baie van sy ondersteuners nou ter wille van werksgeleenthede in diaspore is, dat die leiding die steun nie raakgetref het nie en vele ander. Dit kan egter ook moontlik teruggevoer word na die besluit van die leier, dr. Pieter Mulder, om as adjunk-minister te dien. ‘n Interessante parallel is die ChristenUnie in Nederland wat na die voorlaaste verkiesing as kleinste party tot die regerende koalisie toegetree het. Die CU is die koalisie in as groeiende party, ‘n party met ‘n reputasie van besonder goeie en skoon administrasie, en ‘n dinamiese leier wat al deur joernaliste as die parlementariër van die jaar aangewys is.

Dit het opsigtelik waarde tot die regering van Nederland toegevoeg.

Dit het egter ook die ChristenUnie in so ‘n mate gebind dat dit nie meer soveel aksent kon plaas op dit wat vir die ondersteuners belangrik is nie. Die stryd teen aborsies is noodgedwonge op die agtergrond geplaas omdat die tweede grootste koalisievennoot, die Partij van de Arbeid, niks daarmee te make wou hê nie. Dieselfde lot het die destydse grootste party, die Christen-Demokratiese Appèl, getref.

Dit is ongetwyfeld so dat die kommersiële landboubedryf die insigte van dr. Mulder nodig gehad het in die see van onkunde en moedswilligheid binne die ANC. Dit het egter ook daartoe gelei dat hy self, as partyleier, nie so sigbaar was in die veroordeling van plaasmoorde nie. Sy party het wel erklarings uitgereik, maar dit maak in die teikengemeenskap minder indruk as dit nie van die partyleier kom nie.

Hiervoor is gekompenseer met ‘n meer aktiewe rol oor plekname, maar dit weeg blykbaar nie op nie.

зимние брюки для девочеклобановский александр интервью

Die 1994-bedeling is ingelui as ‘n nie-rassige een.

Maar het dit gebeur?

Die oë is vandag op Bloemfontein gerig waar argumente ter strafversagting en strafverswaring teen die Reitz-vier gevoer sal word. Dit lei geen twyfel nie dat die opslae wat die gewraakte video gemaak het, grootliks te make het met die feit dat die akteurs aan die ontvangkant van ‘n nagemaakte ontgroeningsessie swart was. Was hulle, soos die vervaardigers, wit, het daar moontlik geen haan daarna gekraai nie.

Trouens, regsgeskiedenis is moontlik gemaak deurdat iemand skuldig bevind is aan crimen injuria op grond van moontlikheidsbewustheid. Gewoonlik maak die opset om ‘n misdryf te pleeg ‘n belangrike hoeksteen uit.

Ook in Bloemfontein vind daar vandag ‘n colloquium plaas met die tema: Back to the Future: Black Consciousness and Those Conscious of Their Whiteness.

Dit word deur die Anti-Racism Network in Higher Education (ARNHE) aangebied en onder die sprekers tel mense soos dr. Allan Boesak en me Christi van der Westhuizen.

Presies hoe nie-rassig is ‘n gemeenskap as daar ‘n herrie sou losbars as daar ‘n wit sakekamer sou bestaan, maar swart sakekamers, swart joernaliste-verenigings, swart regsverenigings en vele meer is fatsoenlik en aan die orde van die dag?

Kort-kort voer iemand aan dat ‘n swart persoon per definisie nie ‘n rassis kan wees nie, waarskynlik die mees rassistiese opmerking moontlik.

Die terme van omgekeerde rassisme en omgekeerde diskriminasie word ook gereeld gebruik, terwyl nie-rassigheid per definisie slegs rassisme en diskriminasie ken, ongeag van watter kleur skuldig sou wees.

Trouens, volgens sommige bronne is daar nou meer rasgebaseerde wetgewing op die wetboek as in die dae van apartheid. Word om ‘n staatsdienspos of onderwyspos aansoek gedoen, word die aansoeker se ras gevra, alhoewel die wet waarvolgens rasseklassifikasie gedoen is, reeds diep in die ou bedeling afgeskaf is.

Bykans geen meningspeiling word gedoen sonder dat die vraag oor ras opduik nie. ‘n Nielsen-peiling wat op die Media-24-webwerwe opduik vra ook die rasvraag, met geen opsie om “nie van toepassing” in te vul nie. Word die vraag oorgeslaan, kan die vraelys ook nie verder ingevul word nie.

Algemene verkiesings is grootliks danksy die aard van die grondwet, ‘n rassesensus.

Die formele wegdoen van ras sal uiteraard nie die rasbewustheid wat aanwesig is laat opdroog nie, maar kan dalk iets doen om rassisme en die drang tot rassediskriminasie op te hou voed. Solank die soustrein egter op rassebevoordeling kan teer, so lank sal dit stram gaan om ‘n werklike nie-rassige samelewing te bou.

En so lank Black consciousness ‘n baadjie van fatsoenlikheid – in teenstelling met byvoorbeeld wit bewustheid – aangetrek word, so lank sal slagspreuke soos Kill the Boer, Kill the farmer, en Skiet die Boere as aanvaarbaar of meer aanvaarbaar beskou word as die velkleur van die akteurs in ‘n koshuisvideo.

Die kort en die lank is as daar sulke vlakke van insig en verantwoordelikheid van studente opgeëis word, geld dit veel – veel meer van die samelewing se volwasse leiers.

Die leiers kan nie ‘n rasbehepte voorbeeld stel, en verwag dat die middelpuntvliedende kragte vir ‘n volkstaatgebaseerde grondwet nie momentum sal kry nie.

медицинскую справкуДанильченко Юрий Брониславович

Elke sterk uitspraak word reikhalsend deur ‘n voos gemeenskap omarm, om net daarna te ervaar dat ook daardie sterk uitsprake holle woorde geblyk het te wees.

Soos Tim du Plessis, redakteur van Beeld, onlangs geskryf het: Daar is ‘n skynbare opvatting dat leiers glo as hulle iets gesê het, is dit sommer gedoen ook.

Of die leiers werklik glo die uitsprake wat so vir verskillende gehore opgedis, en deur die media vergemeenskaplik gemaak word, uitgevoer moet word, is ‘n ope vraag.

Die voorbeelde tot die teendeel raak werklik legio, soos die slap arm-benadering oor die storm wat oor die kop van die minister van Kommunikasie, genl.Nyanda woed. Trouens, die slap-arm-benadering het skynbaar nou na sekere media oorgespoel wat dit skynbaar nie die moeite werd ag om die saak te dryf nie, of selfs daaroor te berig nie.

Die sak bagasie wat minister Lindiwe Sisulu, nou minister van Verdediging, besig is om op te bou, begin nou die omvang aanneem van die bagasiesakke met die minder vleiende naam wat troepe destyds mee opgesaal was. Vanoggend word berig dat sy haar eersdaags in die grondwethof kan vasloop in ‘n saak wat onafhanklik staan van haar skynbare houding dat die parlement geen oorsigplig oor haar ministerskap het nie.

Ook hier neem die president ‘n slap-armpie-houding in.

Onlangs is berig dat die koerante wat gedurende die wêreldbeker-sokkertoernooi so saam in die euforie verval het, vir daardie tydperk ‘n 20 persent daling in verkope beleef het. Hiervoor kan baie redes bestaan, maar op die oppervlak lyk dit of die gemeenskap reeds erg vuisvoos is, en dat positiewe nuus dikwels net as ongeloofwaardig beskou of ervaar word.

Baie kenners het oor ‘n post-euforiese depressie of selfs trauma gewaarsku, maar dat ‘n groot deel van die bevolking dit skynbaar reeds gedurende die euforie-tydperk beleef het, is waarskynlik nie wyd verwag nie.

Grondwet-optimiste, wat die grondwet opdis asof dit die evangelie is en daarvan soortgelyke heil verwag, raas gereeld oor die swartgallige braaivleis-praatjies, en het hulle skynbaar misgis met die erns waarmee die kollektiewe geheue wat so oor al die regering se negatiewe doen en late ontstaan en so die vertroue in die grondwet aftakel. Nie alle grondwetkenners is dit ook eens dat die grondwet so volmaak is as wat voorgehou word nie.

Die les is dat daar geen goeie tyd is om slap te wees oor korrupsie, swak dienslewering, die hersirkulering van onbevoegde kaders en vele meer goggas nie.

набор посудаДанильченко Юрий прокурор

Dit word gereeld voorgehou as bewys dat die begrip, volk, of selfs groep, uitgedien is. Ander verwys hierna as onderdele van ‘n gevaar van globalisering.

Ander fokus op die anderkant van die munt. Die Sowjetunie wat uitmekaar gespat het, Joegoe-Slawië wat nie meer bestaan nie, en Tsjeggo-Slawakeie wat in Tsjeggië en Slowakye uiteengeval het.

En nou is daar oplaas die Internasionale Geregshof se uitspraak oor Kosovo. In wese het dié wêreldhof bevind Kosovo se eensydige onafhanklikheidserklaring van Serwië oortree nêrens die internasionale reg nie, en daarom is dit wettig.

Ander wys weer daarop dat hoe meer blokvorming plaasvind, hoe sterker ontwikkel volke se strewe na selfbeskikking. Die herstel van die Skotse en Walliese parlemente het min of meer met die totstandkoming van die Europese Parlement saamgeval. België is in ‘n etniese federasie omskep, en steeds is daar groeiende strewes tot verdere onafhanklikheid.

Trouens, dit lyk of die oorhoofse inknoping, en die opkoms van volksidentiteit in regstreekse verband met mekaar staan.

Die twee kragte staan nie noodwendig teenoor mekaar nie. Trouens, die mate waarin volksidentiteit ondervang word, verseker dikwels die staatkundige integriteit van die nasionale eenheid. Switserland is ‘n ou voorbeeld, maar ook ander state, soos Indië se deelstate se grense is ooreenkomstige die volke se grense getrek. Nigerië het sy federale deelstate se grense oorgetrek om dit in pas met die inheemse volke se grense te bring.

Hierteenoor het Sri Lanka, wat ‘n simplistiese eenheidstaat-demokrasie verdedig, met ‘n volkskaalse burgeroorlog te make gehad, en is die Tamils militêr verslaan. Met die vlakke van organisasie van Tamils in diaspora behoef dit geen profeet om te weet dat vyandighede weer gaan kop uitsteek nie.

Die mediadekking wat die Kosovo-uitspraak in Suid-Afrika ontvang het, is presies simptomaties van wat waarnemers gemeen het sal gebeur in lande waar nasies met die middelpuntvliedende kragte van volksaspirasies te make kry. Die Baske, die Koerde en die Tibettane is genoem, maar nie Suid-Afrika nie. Die prisma waarteen Suid-Afrika volkeregtelik geweeg en beoordeel word, word nog te sterk beïnvloed der die apartheidsentimente wat ontlok is.

Trouens, word waarnemers wat gewoonlik die vloer in Suid-Afrika media kry se meningstukke gelees, het Suid-Afrika ‘n wonderlike grondwet wat alles kan bedek, maar wat net verkeerd toegepas word.

Die teenpool van die argument is uiteraard of ‘n grondwet wat so verkeerd toegepas kan word, inderdaad so wonderlik is. Prof. Koos Malan van Tuks en ander wys immers op die gebreke wat hierdie wantoepassing so moeilik maak. Die toestand van die grondwetlike meganismes word ook gereeld as bewys geopper, en die howe moet gereeld opgesoek word.

Trouens, die gebrekkige minderheidsbeskerming wat die grondwet bied, is stellig een van die vernaamste voedingsbronne en snellerfaktore wat die middelpuntvliedende kragte in werking stel en hou. Die Kosovo-uitspraak het boonop nou herbevestig – die selfbeskikkingsreg van volke is nie outyds of verkeerd nie, maar modern en onder sekere omstandighede geregverdig.

no deposit betФільчаков Олександр Васильович

Die belang lê ten eerste veral daarin dat dit ‘n wetlike status aan ‘n eensydige verklaring van onafhanklikheid verleen.

Die uitspraak sal wel eers nog met ‘n fyn kam deurgegaan moet word om te bepaal watter nuwe volkereg geskep is – met ander woorde – aan watter kriteria moet voldoen word om eensydige onafhanklikheidsverklaring wettig te maak.

Ten tyde van die uitspraak het 69 lande Kosovo se onafhanklikheid erken, waar die gewone norm ‘n 100 state is. Die VSA, een van die state wat vroeër reeds die onafhanklikheid erken het, het na die uitspraak die hoop uitgespreek dat nog state sy voorbeeld gaan volg.

Kosovo het deel uitgemaak van die ou Joegoe-Slawië, en na dié Balkanstaat uitmekaar gespat het, deel van Serwië. Die meerderheid inwoners is Albanese, met minderhede Serwiërs en ander groepe. Serwië se onwilligheid om Kosovo onafhanklikheid te laat kry spruit daaruit dat die hartland van Serwië eens in die huidige Kosovo gesetel was. Boonop vrees die Serwiërs – meestal Ortodokse Christene – dat die Kosovare – meestal Moslems – weerwraak kan neem weens die etniese suiweringspoging onder die leiding van oud-pres. Slobodan Milosovic van Joegoe-Slawië. Navo moes ingryp om die volksmoord te stuit.

Rusland, wie se Slawiese bevolking baie nou aan die Serwiërs verwant is, steun Serwië se weerstand teen Kosovo se onafhanklikheid.

Die twis is in 2008 deur die VN se Algemene Vergadering na die Internasionale Geregshof verwys.

Die Internasionale Hof het bevind dat daar in die Internasionale Reg niks is wat Kosovo se onafhanklikheidreg beletsel nie.

Waarnemers het dadelik daarop gewys dat daar ‘n groot verskil is tussen die reg om onafhanklik te wees, maar ook om die wêreld se politieke harte hiermee te wen. Hoewel dit versigtig nie uitgespel word nie, is dit duidelik dat die geskiedenis met Suid-Afrika se voormalige tuislande nou as ‘n klip in die maag bly lê. Voorts, sal staatsmanskap nou aan die dag gelê moet word, soos hoe om nou met die minderhede in Kosovo om te gaan. In wese hoe meer ‘n minderheid onderdruk word, hoe groter word die mate van outonomie waarop die volk of groep geregtig is.

Maar die politieke speelbal gaan nou interessant wees. Waarnemers was gou om uit te wys dat groepe wat na selfbeskikking of onafhanklikheid streef, bepaald kennis gaan neem van hierdie uitspraak. Volke wat genoem word is die Koerde, die Baske en die Tibettane, maar die berigte maak dit duidelik dat daar nog ‘n horde ander in Asië en Afrika is. Spanje, wat met die Baskiese en Kataloniese kwessies te make het, is byvoorbeeld een van die min Europese lande wat Kosovo se onafhanklikheid teenstaan. China, wat nog met Tibet en Taiwan soos klippe in die maag leef, is ook gekant teen die onafhanklikheid, en Indië, ‘n etniese federasie, is self taai in die bek.

Dat die Suid-Afrikaanse media skaars hieroor, en nie baie entoesiasties hieroor berig het nie, val moontlik in dieselfde dampkring van denke – die uitspraak kan ook hier as inspirasie vir bestaande en sluimerende selfsbeskikkingsreg dien.

Die interessantheid is dat Rusland en ander lande se teenkanting kan veroorsaak dat die VN nie ‘n mosie in ooreenstemming met die hof aanneem nie, al is die kwessie deur die algemene vergadering na die Internasionale Geregshof verwys. Rusland het reeds aangedui dat hy so ‘n mosie in die veiligheidsraad sal veto, en dit lyk of ander state met minderhede sal volg.

clue classic online gameАлександр Фильчаков Васильевич