Kategorie: Menings

Soos al telkemale skynbaar die geval was, het Zuma nie daarop gereken dat dit wat hy vir die ore van een juigende gehoor se ore bedoel het, in klank en druk tot die oë en ore van ander sal kom nie. Hy het in die Oos-Kaap Zoeloe met ‘n groep Xhosas gepraat, maar kort voor lank weet die hele land: Zuma het ‘n stem vir die ANC met ‘n plekkie gereserveer in die hemel vergelyk. En behoede diegene wat teen die ANC stem. Vir hulle wag die man met die lang vurk en die groot vuur.

Binne ‘n ommesientjie het ‘n groot groep kerke en ‘n groot aantal politieke partye al weer die president oor sy roekelose politiek-godsdienstige brousels aangespreek. In die media en ook op die internet gons dit.

Soos verwag kan word, het die ANC self die president tot hulp gekom en sê dit was metafories bedoel. Om verskeie redes haal dié argument gewoon nie die paal nie:

– Die president het ‘n lang geskiedenis dat hy godsdiens gebruik om kiesers velle oor die oë te trek. Hy is al gestriem omdat hy gesê het die ANC sal tot die wederkoms regeer, hy het slae gekry oor hy aan ‘n groep ongeskooldes gesê het die voorvadergeeste sal hulle teister as hulle nie vir die ANC stem nie, en een van sy voorste ondersteuners, premier Ace Magashule van die Vrystaat moes ook al slae verduur nadat hy gesê het mense moet Zuma volg soos die mense Jesus volg. Dit is onmoontlik dat Zuma nie kon kennis neem daarvan dat sy en sy ondersteuners se opmerkings hewige aanstoot gee nie.

– Selfs al word ‘n stem vir die ANC metafories met die hemel vergelyk, is dit ‘n besonder treurige beeld wat van die hemel voorgehou word. Soos een internetskrywer dit opgesom het – hy wil nie hemel toe gaan as dit ‘n plek vol slaggate en korrupsie is nie. Die minister wat vir plaaslike regering verantwoordelik is se eie munisipale rekening is aan die vooraand van die landswye munisipale verkiesing met honderde duisende in die rooi, omdat hy onverklaarbare rekenings kry waarvoor hy vrugteloos op antwoorde aandring. Die munisipaliteit wat sulke foutiewe rekenings uitstuur is nie enige munisipaliteit nie, dis die land se grootste stad en dit huisves die ANC se hoofkantoor. Dit is boonop onder ANC-beheer.

– Word bykans enige koerant oopgeslaan, wemel dit van ANC-goggas. Die vraestelle van die landswye asseseringstoetse word deur skoolhoofde as pateties beskryf, en is vol foute. Uit die Vrystaat word berig ‘n staatsamptenaar wat help met die ANC se eeufeesvieringe, kry ‘n stewige staatstoelae hiervoor. Intussen word nog dawerrend geswyg oor wie opgedok het vir ANC-ampsrears, wat nie regeringsposte beklee nie, se kostes om ‘n ANC-seminaar in Ethiopië by te woon.

– Die afgelope jaar is Suid-Afrika se media deur Freedom House van vry tot slegs gedeeltelik vry geherklassifiseer, en het die land op Verslaggewers sonder Grense se persvryheidsindeks teruggesak.

– Onder die land – die regering – se voorste vriende tel van die wêreld se voorste muishondlande soos Kuba. Kort na Suid-Afrika met groot SABC-dekking hegter vriendskapsbande met die korrupte Tunisiese regering gesmee het, is dié bewind deur ‘n populêre volksopstand omvergewerp.

– Die ANC is in alliansie met die kommuniste.

‘n Christen se woord is sy woord. Word aan die vooraand van die president se staatsrede na die ellelange lys van beloftes uit die vorige staatsrede gekyk wat nie gerealiseer het nie, is dit doodgewoon beledigend teenoor Christene om ‘n ANC-bewind, hoe metafories ook al, met die hemel te gaan vergelyk.

Pastoor Zuma moet hom liefs hou by sy lees. Wat dit ook al mag wees.

потолочные светильникиОлександр Фільчаков прокурор

Die storms wat dit ontketen het sou, as ‘n mens in ‘n ander land die saak beoordeel het, die spreker tot meer omsigtige woordkeuse lei.

Maar dit het klaarblyklik nie op Suid-Afrika en Zuma betrekking nie. Die jongste storm is aan die ontvou nadat Zuma in Zoeloe in die Oos-Kaap iets gesê het tot dien effekte dat die ANC-kaartdraers ‘n vrypas na die hemel kry, en die wat nie vir die ANC stem nie, se reis na die man met die lang vurk bespreek is.

Die redakteur van die Oudtshoorn Online beskryf Zuma sonder meer as gek hieroor.

So lank as wat politieke korrektheid dikteer dat die saak nie antropologies ontleed kan word nie, so lank sal hierdie soort uitsprake sekere gehore ontstem, en sal diegene wat hierdie soort uitsprake maak, die media blameer.

In die tradisionele verband is dit as goeie hoofmanskap beskou dat ‘n hoofman saans van die een familie- en gesinsvuurtjie na die ander beweeg, en by elke vuurtjie vertel wat die mense daar graag wil hoor. So is almal gelukkig, al is hulle die vreeslikste velle oor die oë getrek.

Nou trek die media saam. Wat by een vuurtjie gesê is, kom die mense by ander vuurtjies uit, en hulle hou nie altyd van wat hulle hoor nie. As Zuma by die bekkige Julius Malema se tuisdorp Julius tot kroonsprins verklaar, was dit duidelik nie vir oom Jan op sy plaas by Ventesrdorp se ore bedoel nie. Maar danksy die media weet hy daarvan, en sy bloeddruk slaan duike teen die plafon.

Presies hoe ‘n groot impak hierdie lastigheid in die uitleef van kultuur daarmee te make het dat die ANC kort-kort die media onder die duim probeer vasdruk, is moeilik om te bepaal. Verslaggewers sonder Grense het nietemin dié soort handelinge, en Julius se uitbarsting teenoor ‘n BBC-joernalis op sy lysie gevoeg van hoekom Suid-Afrika op die jongste persvryheidsindeks ‘n slaggat getref het.

Dit sny verder. By Kovsies is ‘n duidelike protokol ingestel waaraan joernaliste moet voldoen sodat verseker kan word die boodskap wat die ringkoppe wil hê moet uitgaan, die enigste boodskap is wat uitgaan. Dit word “strategiese kommunikasie” genoem hoewel die term “strategiese kommunikasie” hierdeur verkrag word. Ongeag die doel, stap die strategiese kommunikator nooit opsigtelik af van die beginsel: “Die kliënt is altyd reg” nie, en hier is die media die skakelafdeling se kliënte, die publiek weer die media s’n. En die publiek soek nie ‘n weergawe dat alles rustig is oor die “Deo” wat weggelaat is nie, want dit is nie, en die arme media wat daardie boodskap probeer oordra, boet self in geloofwaardigheid in. Strategiese kommunikasie maak nooit van leuens gebruik nie, hoewel tydens sielkundige oorlogvoering soms gekyk word hoe ver die waarheid gebuig kan word.

Fris advertensies van Kovsies help skynbaar darem om die medisyne minder galsterig te maak.

Sonder die media sou die publiek nie van Zuma se jongste juweeltjie geweet het nie. Noudat dit in die oopte is, kan besin word of hy nie die grondbeginsels van demokrasie, en veral grondwetlike demokrasie verkrag nie. Is hy nie dalk met verkiesingsintimidasie besig nie? Indien wel, is dit nie ‘n oortreding van die grondwetlike bepaling dat vryheid van meningsuitdrukking beperk word deur uitsprake, onder meer met ‘n godsdienstige grondslag, wat bedoel is om onderlinge haat te bevorder nie?

cluedo board game onlineалександр лобановский класс

Soos gebruiklik, tussen die hand en die mond, val die pap op die grond. Tussen voorneme en uitvoering, lê daar te dikwels ‘n groot gaping. Die deel van kader-ontplooiing word deeglik geïmplementeer – omtrent al van die regeringsbeleid wat konsekwent tot uitvoering gebring word. Die bekwaamheid-gedeelte bly te dikwels in die slag.

In die proses, blyk dit, dat die land se geregtelike hoofstad, Bloemfontein, aan die vooraand van die verwerwing van metro-status, sy derde agtereenvolgende verslag van die ouditeur-generaal op die lyf geloop het waarin die OG ‘n ouditmening weerhou het. Dit blyk dat die stad een van die voorbokke met agterstallige skulde by Eskom is, met sowat ‘n R100 miljoen in die rooi.

In ‘n poging om sake bietjie te beredder is die betaaldatum van munisipale rekenings van die 15de tot die 7de van die maand vervroeg, maar terselfdertyd het die rekinge-afdeling skynnbaar die kluts twytgeraak. Benewens absurde rekenings wat gereeld opduik, ondervind baie inwoners dat hulle teen betaaldatum nog nie rekenings gekry het nie. Dit verhinder die munisipaliteit egter nie om kragtoevoer af te sny nie. Van sommiges.

Met die aanstelling van die omstrede Jimmy Manyi as die regering se woordvoerder is dit nou ‘n speletjie van die media en die publiek om te kyk wie die langste lysie kan maak van amptelike regeringsbeleid of –voornemens wat in die proses in die slag gebly het.

Streng gesproke is daar ‘n verskil tussen dit wat die ANC se woordvoerder, en dit wat die regering se woordvoerder verteenwoordig, maar in ‘n land waar die regering skynbaar moeilik die onderskeid kan of wil trek, is die praktyk en simboliek van Manyi se aanstelling nog nouer verweef.

Terwyl die regering blykbaar voel dat hy bekwaam genoeg is – al het hy voorheen as DG die trekpas gekry, is dit moeilik om te verstaan hoe nog geargumenteer kan word dat sy aanstelling nie-rassigheid in die land bevorder. Manyi het dwarsdeur die storm om sy kop aangebly as hoof van die Black Management Forum, en sy uitsprake het self min ruimte gelaat vir twyfel dat hy ‘n baie sterk ras-gesentreerde persoon is.

Sy aanstelling as woordvoerder – dus die persoon wat die simbool dra van verkoopsman van regeringsbeleid – stuur ‘n baie dwars sein die wêreld in, en veral aan Suid-Afrikaanse minderhede. Tensy hy hom van die Black Management Forum of enige ander rasgebaseerde instelling losmaak, sal hy as simbool bly staan van ‘n regering wat amptelik nie-rassigheid voorstaan (weliswaar al stiller), maar nie net die teenoorgestelde uitvoer nie, dit in werklikheid predik ook.

Manyi en Bloemfontein staan nie alleen waar regeringsvoornemens sneuwel nie.

Oral ter wêreld is plaaslike regeringsverkiesings vir die regerings belangrike toetse van hoe doeltreffend hul oorhoofse beleid op die brood-en-bottervlak neerslag vind. Terwyl die regering skynbaar sy eie grootste vyand is om sake op grondvlak – en eintlik verskeie ander vlakke – te laat slaag, is die kiesers – juis hulle wat as barometer moet dien omdat hulle aan die ontvangkant is – die regering se grootste bate. Sommige waarnemers meen die ANC gaan tot 70 % van die stemme kry in die komende landswye munisipale verkiesing, wat beteken die land se kiesers is nie veel meer as blote stemvee nie.

летние сарафаны для малышейлобановский александр дети

Hierteenoor is die prys van renosterhoring op die swartmark nou R400 000 per kilogram, maar die koste om dit te oes deur wildstropery is oneindig laer.

In die proses lag iemand bank toe.

Verlede jaar het renosterstropery in Suid-Afrika meer as verdubbel en is altesaam 333 van hierdie taamlik bedreigde dier gestroop. Altesaam 162 mense is in verband met moontlike renosterstropery in hegtenis geneem. Veral die swartrenoster se voortbestaan word bedreig, terwyl dit onseker is of sekere Asiatiese spesies se voortbestaan nog hoegenaamd moontlik is.

In die VSA het kommersiële boerdery met die amper uitgestorwe bison grootliks daartoe bygedra dat die bison, veral die vlaktebison, se voortbestaan nie meer bedreig word nie.

Dit maak weinig sin dat Suid-Afrikaanse wildboere swaar in renosterbewaring belê, groot geld betaal aan die uitruil van geskikte genetiese materiaal, peperduur wildwerende heinings aanbring en uiteindelik veel, veel minder vir ‘n lewende renoster in die handel kan kry as wat die stroper, wat nie die kostes aangaan nie, net vir die horing kry. Uit vrees vir wildstropers word die ligging van sommige renosterteelplase effektief geheim gehou, en broodnodige toerisme-inkomstes verbeur.

Van die renosterboere meen die oplossing is daarin geleë om die handel in renosterhoring te wettig, sodat die boer jaarliks meer as ‘n kilogram se horing per renoster kan oes. In baie gevalle word die horings in ieder geval deur die boer afgesaag om die renoster minder aantreklik vir wilddiewe te maak, maar selfs die oorblywende stompie bring bykans ‘n halfmiljoen rand vir die stroper-netwerk in as die renoster se horing in die been afgesaag word. Dit beteken dan ook die einde van die renoster, selfs renosterkalfie wat al ‘n knoppie het.

Die gedagte is voorts dat as die oes en bemarking van renosterhoring gewettig word, die swartmarkprys erg sal daal en stropery onlonend sal word. In daardie geval sal van die bedreigde Asiatiese renosters ook makliker kan asemhaal, by wyse van spreke.

Die oplossing is klaarblyklik nie heeltemal so eenvoudig nie, maar ander alternatiewe om die slagting te stuit bied ook nie veel oplossings nie. Vanjaar is reeds 21 renosters gestroop, en dit lyk nie of die opruim van vermeende sindikate veel bydra tot die welvaart van die renosterbevolking nie.

Baie ure is al aan strategieë spandeer, en dit wil al hoe meer lyk of daar uiteindelik noodwendig buite die kassie gedink sal moet word.

Tot tyd en wyl ‘n oplossing gevind word, sal lewens van mens en dier op die spel bly.

гольфы девочки 8 летФильчаков прокурор

In hierdie opsig is Suid-Afrika se post-1994-regering dikwels ‘n uitsondering, sodat ‘n politieke leier al opgemerk het die eregaste by Suid-Afrika se aanbieding van die Sokker-wêreldbeker het soos ‘n muishondgallery gelyk.

Soms kos die vestiging van belange ook ‘n bietjie deeglike navorsing. Onlangs het die SABC groot gewag gemaak van Suid-Afrika se hoëvlakbesoek aan Tunisië en verskerpte bande. Kort daarna het die diktator-president die bevolking se skoen onder die sitvlak gekry.

Suid-Afrika neig ook om die Soedannese president, Omar al Bashir, teen vervolging deur die internasionale geregshof op aanklagte van volksmoord te beskerm. Die Christian Science Monitor, bekend vir sy gewoonlik hoogstaande joernalistiek,berig egter dat die onrus in Egipte na Soedan oorgeloop het, en dat die Soedannese regering met onluste te kampe het. Minstens een betoger is dood.

Dié keer is dit nie die suide wat in opstand is nie, dis die Arabiere self. In die suide, berig die CSM, vier die mense fees na dit bekend geword het 99 % van die kiesers het ten gunste van afskeiding van die noorde gestem.

Vir die wêreld, en so ook Suid-Afrika, was vriendskap of minstens gesonde betrekkinge met die Moebarak-bewind in Egipte belangrik. Anders as baie Arabiese en Moslemstate het Egipte nie groot olierykdomme nie – of ten minste – groot olierykdomme is nog nie raakgeboor nie. Maar ongeveer die helfte van die wêreld se Arabiere is Egiptenare, en Egipte beheer die Seuz-kanaal. Die skerp styging in oliepryse sedert die Egiptiese onluste uitgebreek het toon hoe belangrik dit is. Oorspoelgeweld kan olieryke streke ook in gedrang bring.

Dit is moeilik om te bepaal hoe sterk enige Arabiese monarg of diktator nou staan. ‘n Momentum het ontstaan, wat eintlik al ongesiens in lande soos Tsjad en Niger ontstaan het. Intussen smeul die vergete oorlog – dié van die Polisario en Marokko oor Wes-Sahara nog, en saam met Moslemradikalisme, speel faktore soos Berber-opstandigheid, kommunistiese radikalisme en doodgewone strewe na meer genormaliseerde demokrasie ‘n allegaartjie wat nie meer maklik onder die knie gekry kan word nie.

‘n Goeie leidraad dat ‘n land sy mense onderdruk, en die potensiaal het om te ontplof, is om na die stand van persvryheid te kyk.

Die Arabiese lande wat die beste op Verslaggewers Sonder Grense se persvryheidsindeks vaar, is die Verenigde Arabiese Emirate en Koeweit op ‘n bedenklike 87ste plek. Jordanië is 120ste, gevolg deur ‘n paar klein Golfstate, dan Egipte op 127ste, Irak 130ste, Algerië 133ste, Marokko 135ste, Saoedi-Arabië 157de, Libië 160ste, Tunisië 164de, Soedan 172de. Nog ‘n Moslemstaat, maar nie ‘n Arabiese staat nie, Eritrea, beklee met sy 178ste posisie die laaste plek. In die geheel is Moslemstate aan die onderste helfte van die persvryheidsindeks, met waarskynlik Albanië met sy 80ste posisie die Moslemstaat wat die beste vaar. Turkye, wat graag by die Europese Unie wil aansluit, beklee die 138ste posisie.

Hoe gebeur dit dan, dat terwyl inligting so ooglopend deur die owerheid gesmoor word, dit tog so gou by die publiek uitkom? Die antwoord is blykbaar die internet. Toe die onluste na Egipte begin oorloop, het die Egiptiese owerhede ook dadelik die internet geblok.

Vroeër, met die omtstrede presidentsverkiesing in Iran, was die owerhede minder suksesvol om die Iranse bevolking – en die buitewêreld, in die duister te hou. Twitter het ‘n belangrike rol gespeel.

Die inligting loop, en die domino’s tuimel.

Die stand van persvryheid is egter nie al norm vir opstandigheid nie, anders sou ‘n land soos Saoedi-Arabië ‘n goeie kandidaat vir opstande wees. Soms is daar komplekse bindfaktore, soos historiese etniese inbinding en selfs onderdrukking wat bykans onaantasbaar geword het. Maar as die internet eers begin praat…

online free rouletteФільчаков прокурор

Soos gewoonlik, gaan die werkbaarheid van die plan in die wil en vermoë om dit uit te voer, geleë wees, en in hierdie opsig het Suid-Afrika nie ‘n besonder suksesvolle geskiedenis nie. Pas het dit byvoorbeeld geblyk dat die Mangaung-munisipalietit, wat die land se geregtelike hoofstad Bloemfontein insluit, die derde agtereenvolgende OG-verslag op die lyf geloop het waarin die ouditeur-generaal sy mening moes weerhou.

Om die doel van ‘n rommelvrye Suid-Afrika te bewerkstellig is een van wetstoepassing en van gesindheid. Mense moet van kindsbeen af geleer word om nie hul omgewing soos varkhokke te laat lyk nie. Dit beteken dat omgewingstudies weer behoorlik deel van leerplanne moet uitmaak. Dit is dekades sedert die Hou Suid-Afrika skoon, die Jiffiesak-projek en die Bambie-projek op deurlopende grondslag bedryf is.

Baie sake sal gesinchroniseer moet word. Een van die hoekstene van die nuwe beleid is dat mense wat erwe het, komposgate sal bedryf. Baie munisipaliteite verbied dit, of stel sulke streng vereistes dat net kundiges dit kan bedryf. ‘n Onbehoorlike bedryf van organiese afval kan inderdaad gesondheidsgevare skep wat in ‘n land met ‘n hoë vlak van vigsbesmetting katastrofies kan wees, soos swak rioolbestuur ook is. Vir woonstelbewoners kom die versekering dat hul afval van organiese aard elke week verwyder sal word – ‘n skrale troos in ‘n land wat bekend geword het vir vullissakke wat soms weke lank op sypaadjies lê en gis.

Die sukses hang ook daarvan af dat inwoners hul rommel sal skei, en dat munisipaliteite die rommel geskei sal hou sodat stortingsterreine nie meer sal bestaan nie, en alle rommel herwin word. Hieroor het die land nie veel van ‘n keuse nie, want geskikte stortingsterreine raak al hoe skaarser, en stede soos Kaapstad trek reeds noustrop met terreine wat geskik is, soos weens ‘n bodemgesteldheid wat verhinder dat besoedelde water na die ondergrondse watervlak deurdring. Hierdie vereiste veroorsaak dikwels dat stortingsterreine baie ver is, en dat mense neig om hul rommel, soos tuinrommel, op ongemagtigde plekke af te laai.

Die groot toets gaan egter kom by die algemene publiek – die leë sigaretpakkie of bierblik wat by motors, busse of taxi’s uitgegooi word, bushaltes met vullisdromme wat oorloop en die wêreld daaromheen wat gesaai lê met rommel. Plek-plek het stedelike bewareas ingespring, soos in die Bloemfonteinse woonbuurt Langenhovenpark, en ‘n baie groot verbetering bewerkstellig – ironies ten spyte daarvan dat die munisipaliteit vierkantig ‘n stok in die speke gesteek het van herwinningsplanne – ook tydens verlede jaar se wêreldbekersokkertoernooi toe gasheerstede formeel by herwinningsplanne ingebind was.

‘n Skoon en leefbare land hang van elkeen af – of dit ‘n fabriek met afval is, of ‘n bosslaper – net een stukkie papier wat in die strate rondwaai bederf die hele doel.

Of die regering die politieke wil het om op te voed en te wiks waar nodig, sal ongelukkig eers gesien moet word. Sommige mense gaan nie saamwerk sonder dat hulle vasgevat word nie.

авто androidДанильченко Юрий Брониславович компромат

In beide gevalle, het ‘n Verenigde State in finansiële krisis en na mislukte oorloë, invloed wêreldwyd onder ‘n linkse president verloor wie se goeie bedoelings in die buiteland gesien word as gewoon net uitdrukkings van swakheid. Die resultate word weerspieël in die val of beleidsaanpassings van regimes wat afhanklik is van hul verhouding met Washington vir oorlewing.

Amerika se algemene swakheid raak duidelik sy vriende. Maar in teenstelling met Carter, wat menseregte verkondig het, selfs wanneer dit bondgenote seergemaak het, gaan sit Obama op die draad en speel versigtig uit vrees vir ondermyning van stabiliteit.

Obama het sy presidentskap afgeskop met reise na Turkye, Egipte en Saoedi-Arabië, en in toesprake in Ankara en Kaïro probeer om nuwe bande tussen die Verenigde State en die Moslemwêreld te bewerkstellig. Sy boodskap aan Moslems was “Ek is een van julle,” en hy het dit ondersteun deur uit die Koran aan te haal. President Hosni Mubarak was egter nie saam met hom op die verhoog by Kaïro Universiteit nie, en Obama het geen melding van sy leër gemaak nie.

Obama glo blykbaar dat die grootste probleem van die Midde-Ooste die Israeliese besetting is, en sy beleid bly gefokus om konstruksie in die nedersettings te staak en die mislukte poging om vir vrede te onderhandel, te hernu. Dié draadsittery het gelei daartoe om tans te “werk” om ‘n Israeli-Iraanse oorlog af te weer.

Die afwesigheid van menseregtekwessies van die Amerikaanse beleid vis-a-vis Arabiese lande is pynlik opsigtelik. In die afgelope paar maande het talle opiniestukke verskyn in die Westerse pers wat beweer dat die dae van Mubarak se regime getel is, en ‘n beroep is op Obama gedoen om uit te reik na die opposisie in Egipte.

Die VSA-administrasie staar ‘n dilemma in die gesig. ‘n Mens kan dink dat Obama homself met die betogers kan identifiseer. Maar ‘n supermoondheid is nie ‘n burgerregtebeweging nie.

Die straatopstande in Tunisië en Egipte het getoon dat die Verenigde State min kan doen om sy vriende te red van die toorn van hulle burgers. Nou sal Obama onder skoot kom omdat hy nie gou genoeg die Egiptiese opposisieleiers ondersteun het en geëis het dat Mubarak se teenstanders vrygelaat word uit die gevangenis nie. Hy sal beskuldig word daarvan dat hy nie premier Benjamin Netanyahu hard genoeg gedruk het om die nedersettings te stop nie en dus indirek die stygende getye van woede in die Moslemwêreld aangehelp het. Maar dit is ‘n geval van 20:20-visie agterna. Daar is geen waarborg dat die Egiptiese opstand of Tunisië anders sou afgeloop het nie, selfs al het Israel op hulle kop gestaan.

Nou sal Obama probeer om weer op die draad te sit. Dalk is Mubarak se opvolgers nie klone van Iran se leiers wat ‘n radikale anti-Amerikaanse beleid wil sien nie. Miskien sal hulle Turkye se eerste minister, Erdogan navolg, wat magsblokke en supermoondhede ontduik sonder om sy land se lidmaatskap in NAVO en die verdedigingsbande met die Verenigde State in gevaar te stel. Erdogan het ‘n goeie ooreenkoms vir Turkye beding.  Hy trek voordeel uit die politieke stabiliteit en ekonomiese groei sonder om in iemand se sak te wees. Dit kan werk vir Egipte ook.

Maar vir Israel sal dit nie werk op die lang duur nie.

форма 1 гсуФільчаков Олександр Васильович прокурор

Ideaal gesproke moet ‘n persoon se eie standpunt ook nie van sy amptelike standpunt verskil nie. Soms is dit egter nie moontlik nie – iemand is om den brode in ‘n werksgeleentheid, en hierdeur word hy in staat gestel om sy gesin behoorlik te versorg.

Die Vrystaatse Universiteit het pas die woord Deo – God – uit sy leuse weggelaat. Die redes het grootliks met transformasie te make. Die besluit is op die oog af stil-stil deurgevoer, maar dit het tot die ore van Rapport gekom wat ‘n voorbladstorie daarvan gemaak het. Sedertdien spat die vonke, veral as ‘n mens onderlinge gesprekke volg, en ook ‘n ogie werp op wat op die internet aangaan. Ongelukkig, omdat die kerkleiers wat hier die toon moet aangee grootliks afwesig is of gesnoer is, ontaard die debat dikwels tot ‘n erg verdwaalde oppervlakkigheid.

Uit die Rapport-berig het dit onder meer geblyk dat verskeie dosente nie gelukkig is met die besluit nie, waaronder die moderator van die NG Kerk, wat ook dosent by Kovsies se teologiese fakulteit is.

Die moderator, prof. Piet Strauss, was onlangs in die spervuur toe die “creation science”-evangeliese tydskrif, Juig, hom na die NG Kerk se amptelike standpunt oor evolusie gevra het, en hy toe sy eie mening gegee het. Die storm wat dit ontketen het, het die NG Kerk genoodsaak om sy amptelike standpunt hieroor her uit te reik.

Vanoggend is prof. Strauss die outeur van Volksblad se rubriek, Woord en Perspektief. Hy spreek die belangrike boodskap van versoening aan – en bou dit om die ere-doktorsgraad wat Kovsies aan emeritus Aartsbiskop Desmond Tutu toegeken het. Strauss maak dit duidelik dat hy in sy noppies is, ook oor die boodskap van versoening wat Tutu gebring het. Hy verduidelik ook dat dié toekenning deur die Fakulteit Teologie geïnisieer is. Hiermee slaan hy weliswaar die vermoede dat Kovsies se toekenning aan Tutu ‘n tipe weerligafleier was om ontevredenes oor die Deo-besluit te paai.

Trouens, nie ‘n woord word gerep oor die impak wat die besluit om met Deo weg te doen, op versoening gelaat het nie. Die bewoording van die NG Kerk Môrelig in Bethlehem waarin ten sterkste beswaar gemaak word oor die Deo-besluit, onderstreep die ongelukkigheid daaroor, ook binne die kerkverband waarvan prof. Strauss die moderator is.

Dat die Kovsie-ringkoppe nie ander menings oor die aangeleentheid duld as die amptelike besluit nie, blyk veral uit die optrede van die studentedekaan, Rudi Buys, teenoor Afriforum. Hy tree loshande buite perke op deur selfs te dreig om mense te laat toesluit as hulle – Afriforum, ‘n burgerregte-organisasie – met die media – ‘n privaat bedryf – oor die saak sou praat, aldus aansprake van Afriforum. Dosente maak in privaat gesprekke ook geen geheim daarvan dat hulle ongelukkig met die besluit is, en hoe daar op dissidente-menings jag gemaak word nie.

Kovsies is egter baie ver buite perke as hulle via die houvas op die NG Kerk se moderator, as werknemer, die NG Kerk verhinder om op die hoogste vlak ‘n rigtinggewende standpunt in te neem. Intussen sal dit kerkrade van die susterkerke loon om weer kennis te neem van hul eie outonomie en Môrelig se voorbeeld te volg deur self standpunt in te neem – al verskil dit ook by gebrek aan leiding vanuit die moderamen, van dié van Môrelig.

business promotiontopcargo

Om van die sonwind en die son se fotone gebruik te maak om ruimteskepe teen duisligwekkende snelhede te laat beweeg is nie ‘n nuwe konsep nie, maar dit het nogtans baie uitdagings gebied voort die eerste eksperimentele toestelle gelanseer is. Dit gaan nog baie werk en uitdagings bied voor dié tegnologie gebruik kan word om reise na naburige sterrestelsels te onderneem.

Dit is egter nie net wetenskaplikes wat na ou tegnologie kyk nie. Pas het die Meksikaanse leër dwelmsmokkelaars vasgetrek wat van ‘n toestel gebruik gemaak het om dwelms oor die grens na die VSA te slinger. Na berig word lyk dit na ‘n Middeleeuse katapult. Dit is nie bekend hoe lank dié tegniek in gebruik was voor die spulletjie aangekeer is nie.

Wêreldwyd is daar ‘n reuse waglys vir windturbines om elektrisiteit deur windkrag op te wek. Die omvang van hierdie windplase, ook ter see, laat omgewingsaktiviste ook hieroor in opstand kom.

Die mens is intussen nie net besig om sy eie nes, die aarde te bevuil en dalk onbewoonbaar te maak nie, maar ook die ander lewe op die planeet waaroor die mens veronderstel is om verantwoordelik te heers. Om na ou tegnologie te kyk en modern te improviseer, kan die mens moontlik weë vind om sy skadelike spoor te minimaliseer.

free casino gamesданильченко юрій броніславович

Dit plaas ‘n vraagteken oor die UV-bestuur se aansprake dat wyd oor die besluit gekonsulteer is, ook met die studente. Presies hoe met die studente gekonsulteer is, is nie duidelik nie omdat Kovsies oor dié kwessie die kaarte styf teen die bors speel. Studentepolitiek op partypolitieke grondslag op die kampus is verbied, en daar is geen behoorlike verteenwoordigende studenteliggaam nie.

Ongeveer al wat bekend is, is dat dit deel van die transformasieproses uitmaak. Hoe by daardie sommetjie uitgekom word, is ook nie bekend nie. Ongelukkig is dit ook nie die eerste keer dat die UV-owerhede aanspraak maak dat ‘n besluit na oorleg met die studente geneem is, maar selfs studenteleiers aandui dat hulle nie van enige raadpleging bewus was nie.

Met eier in die gesig reageer die UV-bestuur nou deur onder meer met hofstappe te dreig, en aan te voer dat Afriforum se optrede rassespanning op die kampus kan laat ontbrand. Gegewe die uitslag van die peiling is dit ook ‘n bisarre gevolgtrekking.

Boonop het baie studente gister, toe die referendum volgens berigte by die UV se hekke sou plaasvind, opgeruk om te gaan stem. Deur dié misverstand het talle wat moeite gedoen het om teen die UV-besluit te stem, onverrigtersake teruggekeer.

Die regte manier sou wees om nie vooraf te besluit hoe watter rassegroep standpunt oor sake sal inneem nie. Bykans die helfte van die deelnemers aan Afriforum se peiling was swart, en met die hoë persentasie wat teen die weglating van God uit die leuse gestem het, beteken dit verreweg die meeste swart deelnemers is teen die weglating gekant. In hierdie geval sou ‘n referendum – en Afriforum het gewys hoe maklik so iets aangepak kan word – die vrae laat opklaar het. Dan weet almal waar hulle staan.

Sou die meerderheid vir die behoud stem, dan het die UV-bestuur ‘n kort skande as hulle dit as skande wil beskou. Deur die kwessie in die transformasie-doofpot te wil druk, is ‘n lang ongelukkigheid die voorland.

Kovsies se bestuur weet nou wat die pad is om geloofwaardigheid en respek te herwin. Los die dreigpraatjies, en toets op ‘n aanvaarbare manier die menings van studente en dosente.

Moenie van die universiteit se afdeling strategiese kommunikasie ‘n propaganda-liggaam maak nie, want as dit eers geloofwaardigheid verloor het, gaan die UV sukkel om sy beeld te herstel.

Dan het die debat oor die beginselkwessie van die weglating van God uit die leuse nog nie eens begin nie. Om die weglatingbesluit uit die leuse aan transformasie te koppel is bisar, in die lig daarvan dat die eerste deel van die post-1994 SA se volkslied ‘n gebed is, en dit weer deel van die grondwet is. Is die behoud hiervan dan nie ook logies ‘n struikelblok vir transformasie nie.

Die ironie is dat transformasie, anders as groepe se godsdiensregte, nie in die grondwet voorkom nie.

‘n Opvoedkundige instelling wat in effek deelneem aan die vertrapping van die grondbeginsels wat die grondwet onderlê, moet hard gaan dink.

оборудования для шиномонтажапрокурор Фильчаков