Kategorie: Menings

In die KaapRapport, 11 deser, p 06, word berig dat daar tussen formele en informele taal en tussen skryf- en praattaal onderskei word. Standaardafrikaans word veral met die formele en skryftaal geassosieer, maar as praattaal ook met situasies soos in die klaskamer en die kerk. Dat daar variëteite van Afrikaans is, bv streektale soos Namakwalands, behoef geen betoog nie. Dit is ook ‘n feit dat Afrikaans, soos ander hedendaagse tale, aan ander tale ontleen. Tradisioneel was daar die gesonde gewoonte om woorde uit veral Nederlands en Duits oor te neem, dikwels in aangepaste vorm. Sodanige ontlening bedreig nie die eiesoortigheid en voortbestaan van Afrikaans nie.

Daarbenewens word die geskiedenis van Afrikaans deur ‘n besonder oorspronklike skeppingsvermoë gekenmerk. In die vorige eeu was daar afdoende rede om (oor die algemeen) trots op die gebruikers van Afrikaans en Standaardafrikaans te wees. Laasgenoemde is voorheen tereg Algemeen Beskaafde Afrikaans genoem. Van 1990 af en veral sedert 1994 het die situasie drasties verander en is daar sekerlik rede tot kommer.

Volgens die Rapport-berig is Afrikaans sedertdien gedemokratiseer. Die uitgangspunt is klaarblyklik dat demokrasie goed is; ook vir Suid-Afrika met sy massa ongeletterde en oningeligte inwoners. Die stem van iedere kieser dra dieselfde gewig, sodat kwantiteit oor kwaliteit seëvier met chaotiese gevolge. Oral in die openbare lewe geniet die belange van swartes voorkeur bloot omdat hulle meer is en hulle deurslaggewend die regering bepaal. Dit dien as spoorslag vir politieke korrektheid, ook by nie-swartes. Anders as voorheen, wil bruines nou ook swart wees. Baie wittes buig agteroor om swartes ter wille te wees onder die voorwendsel dat almal die land moet “laat werk”. In Afrikanergeledere is daar die bedenklike verskynsel van die verlooptes.

Wanneer Afrikaners in hierdie situasie taaltrots bepleit, word hulle as taalbulle geëtiketteer. Diegene wat hulle beywer vir ordentlike, suiwer Afrikaans word taalpuriste (pleks van taallojaliste) genoem. Oor die Engels-besoedelde “Afrikaans” van tieners word in die Rapport-berig beweer dat dit nie reg of verkeerd is nie. “Dis net anders”. Deesdae val die klem op die “ryke verskeidenheid” van Afrikaans, wat in die egalitariese politieke klimaat beteken dat Engels-besoedelde Afrikaans net so goed as tradisionele of Standaardafrikaans geag word. Die terreurbendes het ons vry gemaak. Almal kan maar met Afrikaans doen wat (bv mors soos) hulle wil. Afrikaans moet glo “gebruikersvriendelik” wees, gevolglik is dit onnodig om bedagsaam en met agting en waardering daarmee om te gaan. Volgens diesulkes moet daar nie moeite gedoen word om goeie Afrikaans te gebruik nie. Maar vir dieselfde elemente is dit ‘n saak van eer om goeie Engels te probeer besig. Daar word met twee mate gemeet.

Waarom so baie Afrikaners met hierdie toedrag van sake vir lief neem, is omdat hulle hulle selfrespek verloor het. Hulle is ondergeploeg deur die ruggraatlose, roemlose, algehele magsoorgawe van FW de Klerk & kie, gevolg deur onder andere die slu georkestreerde Waarheids- en Versoeningskommissie. Dag na dag is ‘n veldtog teen veral die Afrikaners in die koerante en oor die radio en televisie gevoer, deur mense soos Max du Preez en Antjie Krog. Geen poging is aangewend om ewewigtig met feite om te gaan en sake in perspektief te stel nie. Volgens die politiek-korrektes moet alles eie aan die vorige politieke bedeling gediskrediteer en verkieslik vernietig word en dit sluit sekerlik Afrikaans in.

Myns insiens is Afrikaans, eerder as bv godsdiens of politiek, die kern van die Afrikaner. As hy wil oorleef, moet hy sorg dat sy taal nie vermurwe word nie. Vandaar my vyfde gebod vir regte Afrikaners (na aanleiding van die Genootskap van Regte Afrikaners): “Benut Afrikaans altyd en oral. Beveg diegene wat Afrikaans misken en met Engelse woorde besoedel” (Praag-briewe, 13 deser).

Naas al die goeie dinge wat Solidariteit en Praag doen, is daar nog iets wat vir Afrikaans gedoen kan word. In Ierland voer die Iere ‘n opdraande stryd teen Engels. Taallojaliste dra in hulle knoopsgat of op hulle bors die fáinne, ‘n sirkelvormige goue of silwer lapelwapen of borsspeld. Ons het iets soortgelyk vir Afrikaanslojaliste nodig.

Фільчаков Олександр Васильович

Onthou die ou SA was nie uitstekend omdat die Afrikaner ‘n goeie Christen was nie maar omdat hy gesorg het vir die uitbou van infrastruktuur, die ontwikkeling van nywerhede en die opvoeding van sy nageslag, wat alles tot ‘n hoër lewensstandaard gelei het.

Dit is opvallend dat op Praag se webwerf onder die hoof Tegnologie/Wetenskap nie ‘n enkele bydrae gelewer word nie! Hier faal Praag net so soos die res van die SA-media en spesifiek die SABC wat slegs oor kunsprojekte kan praat as dit kom by projekte om mense te leer om self iets ter verbetering van hul lewensstandaard te doen.

Soos Dan in sy “Voorwaarts na vryheid?” skryf sal demografie ons niks bring nie want getalle verander voortdurend in ons onguns.  In 1913 skryf Sol Plaatje van die onregverdigheid dat 25% van die bevolking 80% van grond besit.

Dink net wat ons met ons wetenskaplike/tegnologiese kundigheid vandag op net 25% van SA se grond kon uitrig, ons sou die Taiwan, of Singapoer van Afrika kon wees. Tans word ons dominante posisie op die kontinent meer en meer afgewater of vervrot net eenvoudig onder wanbestuur (sien hospitale, Eskom, Telkom, watervoorsiening, afwaterbehandeling, padbou en -instandhouding), of word aan buitelanders verkoop. (Sien Yskor, ABSA, SASOL, ens)

Dit is ons egter nie beskore om 25% van die land te bekom nie en sal ons ons lot moet aanvaar en die kundigheid en intelektuele vaardighede wat ons van die res onderskei, ten volle tot ons voordeel moet uitbou. Wiskunde en Wetenskap op skool moet verpligtend vir elk van ons kinders onder bekwame onderwysers wees, asook hoër opleiding of dit nou op universiteitsvlak, tegnikons of ambagskole is. Ons moet dus ‘n intelektuele republiek binne die huidige SA wees, ten spyte die druk op grondbesit.

Ons tegnologiese maatskapye moet ferm in ons hande bly, ons moet produkte van uitstaande kwaliteit vervaardig vir uitvoer en binnelandse markte, en diens op so ‘n uitstekend vlak kan lewer dat ook die staat dit sal aankoop ten spyte van ‘n gebrek aan regstellende aksie in sodanige bedrywe.

Terloops ons wetenskaplik/tegnologiese kundigheid sluit die suksesvolle kommersiële boerdery in. Kyk net wat gebeur as daardie kundigheid van die plaas af verwyder word!

Ons moet ons lewensuitkyk sodanig aanpas dat ons goeie infrastruktuur en tegnologiese produkte nie as iets vanselfsprekend aanvaar nie, maar moet besef, en sorg dat ons kinders besef dat dit deur goedopgeleide persone met ‘n roeping in hull lewe daargestel is. Ons moet aan ons kinders uitstaande wetenskaplikes/tegnoloë/ingenieurs as rolmodelle voorstel. Wie weet nog hoekom die dorp langs Vereniging Vanderbijlpark genoem is? Ons moet protesteer as Vanderbijlplein in Johannesburg na ‘n politikus hernoem word.

Ons moet ons daarvoor beywer dat toekomstig opkomende bedrywe vrygestel word van regstellende aksie en SEB (Swart Ekonomiese Bemagtiging), en aandring dat sodanige bedrywe bloot op goeie besigheidsbeginsels bestuur mag word. Ons moet voorduurend aandring dat kwotastelsels en regstellende aksie en SEB ‘n enddatum in die nabye toekoms kry.

Mooi gedigte, pragtige skilderye, hoogstaande letterkundige werke en ander vorme van kuns kan nie die basis vir ‘n lewenvatbare toekoms wees nie, ofskoon dit belangrik is en die lewe mooi maak, kan dit nie kos op die tafel van die volk bring nie.

прокурор Фильчаков

Om ‘n antwoord te kan gee het ek so bietjie ‘n paar senario’s nagegaan en nou kan ek my mal gedagtes deel. Ek het al baie gesê dat Malema die Boer se vriend is, want hy speel in die langtermyn so reg in ons guns, en hier doen hy dit nou weer.

Malema gaan die ANC skeur, ek kan dit nie anders sien nie. Sou hulle die disiplinêre klagtes laat vaar sal dit steeds nie die skeuring stop nie, dit sal net op ‘n ander plek skeur. Sou hy wel skuldig bevind word en die tugverhoor verloor, sal hy voortgaan op sy eie stoom en die party skeur.

As ek dan nou die laaste verkiesingsyfers so uit die kop onthou, kyk ons na sowat 65% ANC en so iets soos 22% DA, as ons in die verlede na skeurings in partye kyk dan is daar ‘n beslisde hoeveelheid wat tussen die twee verlore gaan, dit kan wissel tussen sowat 6% tot 15% maar op die oomblik baie moeilik om redelik akuraat te bepaal. Dit maak ook nie regtig saak op die oomlik nie.

Faktore wat wel vir my ‘n rol speel is dat daar tussen die aliansievernote ‘n ondersteuning vir Malema se gedagtes maar openlike haat teenoor die persoon, wat gunstig is vir ‘n groter persentasie wat ‘deurvallers’ sal wees.

As die ANC se steun dan eers afneem met so tien persentasiepunte en dit word primêr by die DA getel, dan kan ons sien dat die DA die volgende regerende party kan wees. (Baie geluk aan die Oppenheimers met die meesterstuk, ek sal ‘n briefie van gelukwense laat aflewer vir julle persoonlike versameling)

Bloemfontein is een van die faktore wat die pot kan laat oorkook, en ek sal nie verbaas wees as Motlanthe na die swart jeug vry om steun nie. Die belangrikste is egter dat tweedehandse bande dalk weer waarde sal begin kry, veral die jeugdige groepe sal nie skroom om die intimidasie-faktor te gebruik nie.

Die algemene verval van munisipaliteite gaan ook ‘n rol speel in die leë hande van die huidige ANC-regering voor die bloedorstige skares.

‘n Revolusie is altyd teen ‘n regering, en dus gaan die regerende party geen maklike tye binne nie, hulle eie feesmale met belastinggeld en onvermoë om behoorlike bestuur daar te stel sal deur die gepeupel nie gesien word as ‘n onvermoë van Afrikane om te bestuur nie maar bloot die selfhelp van amptenary, hierdie sal ‘n goeie paar stompies op die vuur sit wat die bestaande regering baie moeilik gaan blus.

Die skepping van meer werksgeleenthede deur regeringsinstansies help niks vir die ekonomie nie, want dit verhoog slegs die las van die belastingbetaler. Dit plaas die regering ook in onvermoë om groter verhogings te gee en sal nog ‘n paar stompies op die vuur plaas.

As ons kyk na die faktore van revolusies dan sien ons dat die ouderdomme van die bevolking samestelling baie daarmee te doen het, sou die groep wat krieties is tot ‘n revolusie is die groep tussen 16 en 29 jaar, sou hierdie groep meer as 40% van enige bevolking uitmaak is die klimaat vir ‘n revolusie baie gunstig, Suid Afrika staan op 63%(van die populasie wat tussen 16 en 29 is) en dus is die kans van ‘n revolusie uitermatig hoog.

Ek sien ‘n revolusie as onvermydelik, dit is nie ‘n vraag of dit sal plaasvind nie maar wanneer.

Die gedagte aan ‘n burgeroorlog word deur verskillende partyeaangeblaas, veral vanaf regeringskant, want om ‘n spesifieke deel van die bevolking te blameer vir hul eie onvermoë is ‘n weerligafleier. Die ongeletterde gepeupel koop maklik in op hierdie gedagte. Om hulle verder te laat glo dat die blankes wel oor die rykdomme beskik wat hulle kan deel vuur hierdie aan.

Elke vorm van burgeroorlog word reeds geveg teen die blankes in Suid-Afrika. Dit is dus nie ‘n vraag of dit sal plaasvind of nie, maar meer wie die uiteindelike wenner sal wees, en hoe die komende revolusie dit sal beinvloed.

Waar laat dit ons? Ek gaan nie met hierdie skrywe die oplossings uitspel nie, dit is in elk geval slegs verdere hipoteses en ek is van mening dat my opinie vir die meeste volksgenote nie so lekker verhaal sal wees nie.

Die belangrikste wat ek wel kan noem is: Neem fisies deel aan die stryd. Moet nie glo aan vinnige oplossings nie, dit gaan nie gebeur nie Ons moet ‘n ontsettende groot volksaanwas hê, ten minste vyf tot ses kinders per vrou.

Gee werk aan volksgenote, om dit vir hulle moontlik te maak om hierdie kinders groot te maak. Stuur jou kinders na volkseie skole.

Данильченко Юрий Харьков

Dis miskien toepaslik die krities na die hele proses te kyk.

Die eerste vraag is waarom die strewe na selfbeskikking?

Met die politieke oorgang (noem dit oorgawe, verbreding van demokrasie of bevryding, of net wat jy wil) was die regse blankes nie bereid om aan die verkiesing deel te neem nie. Baie van ons onthou nog die voorbereidings vir oorlog en sommiges sit nou nog met kerse en boeliebief wat daardie tyd opgegaar is.

Genl Viljoen het die Vryheidsfront kort voor die verkiesing gestig en aan die verkiesing deelgeneem. Hy het gevra dat almal wat in selfbeskikking glo vir die Vryheidsfront moet stem en meer as een miljoen stemme gekry. Die verkiesing was vreedsaam en wettig en die NSA was gebore.

Gerugte van CIA betrokkenheid is gou gesmoor.

Die Vryheidsfront se manifes verbind hom onlosmaaklik tot die verkryging van ‘n selfregerende gebied. Hierdie strewe word dan ook in die nuwe grondwet ingeskryf.

Soos die jare aanstap word leiers vervang en ou doelwitte word minder beklemtoon.

Met die aanstelling van Dr Pieter Mulder as adjunkminister word ‘n politieke dobbelspel gespeel. Aan die een kant is landbouers wat die strooihalm wat na hulle uitgesteek word, verwelkom en aan die ander kant is diegene wat verraad sien.

Dit bring nietemin ‘n mate van gerustheid en nuwe verdraagsaamheid teenoor die landbou in die algemeen.

As die bedoeling egter was om verdeeltheid onder Afrikaners te bring, was dit ‘n hoogs geslaagde politieke maneuver.

Die steun vir die VF+ daal merkbaar en persepsie is dat die sterwe na selfbeskikkiging besig is om te taan.

En die VF+ verwerf die besondere eer om op Wikileaks te beland.

Intussen is ander buite-parlementere groepe ook volstoom besig met hul eie planne. Die Oraniabeweging demonsreer op ‘n praktiese wyse dat moontlik is om met eie arbeid ‘n homogene samelewing in stand te hou, die VVK werf landwyd lede vir ‘n verkiesing en laatkommer OASE stel ‘n nuwe variasie van ‘n ou kaart bekend vir ‘n volkstaat. Afriforum gebruik die howe om hulle standpunt te versterk.

Dit bring ons by die volgende vraag. Wie is die Afrikaner? Wie gaan ingesluit word en wie gaan ingesluit word? Wie gaan besluit wie is aanvaarbaar en wie nie?

Voorheen bevoordeelde persone van Europese herkoms, of Afrikaanssprekend of enigeen wat die vryheidsideaal ondersteun is enkele omskrywings.

Omdat Salamo nie meer met ons is nie kan ons maar net hoop vir wysheid.

Die laaste vraag is : Waar is die gebied en hoe groot is dit?

SA is rofweg twee miljoen vierkante km groot met 50 miljoen inwoners. Dit gee ons vier hektaar per persoon. As ons die 30 000 gerigestreerde kiesers van die VVK as maatstaf gebruik kan ons aanspraak maak op 120000 hektaar. Ek ken boere wat alleen op groter grond boer.

Ten slotte sal ons moet begin saamstaan. Ons sal ons doel net kan bereik as ons saamstaan. Die reg op selfbeskikking is in die grondwet vervat. Ons moet egter self die wie , wat en waar bepaal.

Rassisme sal nie die saak bevorder nie. Die sukseskans van die geweldopsie vervaag ook soos die tyd aanstap. Baie van ons sal nie meer lekker in die ratels inpas nie. Dus bly net onderhandeling en die regsproses oor.

Dis waarom dit so belangrik is om onsself van rassisme en neerhalende opmerkings te weerhou. Ek en jyself en jou ma weet hoe wonderlik ons is. Jy gaan egter met mense moet onderhandel oor vryheid wat ander dinge op skool geleer het.

Ek hoop dit kan bydra tot die debat

депутат лобановский

Met die lees van dié onderhoud met Alexander Strachan het ‘n waarheid my getref oor rasseverhoudinge in Suid-Afrika. Veral die onderstaande antwoord van Strachan was insiggewend omdat dit wys hoe rasseverhoudinge agteruit gegaan het sedert die afskaffing van apartheid!

Rassespanning was destyds algemeen in Amerika, insluitend in die Amerikaanse gewapende magte. In konfliksituasies was wit en swart soldate verantwoordelik vir mekaar se lewens, maar in hul basissie was daar volop uitbarstings. Swart en wit soldate het ook in die Grensoorlog sy aan sy (aan Suid-Afrikaanse kant geveg). Daar is dikwels gesê dat daar (in teenstelling met Viëtnam) geen rassisme aan die destydse Suidwes/Angola-front was nie – inteendeel. Stem jy saam? Hoe is dit moontlik dat wit soldate met ‘n rassistiese agtergrond en opvoeding sáám met swart soldate kon veg? Is dit moontlik dat om saam met soldate van ‘n ander ras te veg, rassisme kan teenwerk, ten spyte van ‘n rassistiese bestel soos apartheid?

Dit hang seker af van in watter eenheid jy destyds gedien het. In Spesmagte het wit en swart van meet af saam die harde, gespesialiseerde opleiding meegemaak en is daar vroeg al ‘n onderlinge band gesmee. Hoogs opgeleide operateurs het mekaar deur lewe en dood gedra en was te alle tye bereid om hul lewens vir mekaar te gee. Ons het nooit sulke rasse-uitbarstings in die basisse beleef nie, seker omdat almal dieselfde voordele geniet het en nie gedwing was om daar te wees nie. Gevolglik was die frustrasie min. In Spesmagte is jy op grond van jou vaardighede aangeslaan en niks anders nie, daarom kon wit en swart saamveg.

Лобановский

2. Moenie skuldig voel nie. Die verlede dra swaar aan die goeie en dit het ‘n groot oorwig oor die slegte.

3. Moenie verskoning vra nie. Dit is die brekers, nie die bouers nie, wat apologie moet aanteken.

4. Moenie aanvaar dat almal gelyk of eenders (bv ewe kundig) is nie. Sedert mense (potensieel) eerders verklaar is, word beweer dat ‘n groep net weens uitbuiting (en nie danksy gehalte nie) bo ‘n ander kan uitstyg.

5. Benut Afrikaans altyd en oral. Beveg diegene wat Afrikaans misken en met Engelse woorde besoedel.

6. Onthou die geskiedenis. Diegene met ‘n misdadige en geweldadige verlede, wat toegelaat word om nou welgesteld en sonder hulle skaduwees in die lig te wandel, moet nie geag of vereer word nie.

7. Vertroetel die herinneringe aan wat hierdie land eens was en diegene wat dit moontlik gemaak het. Ten spyte van die huidige voortgesette agteruitgang kan herinneringe as spoorslag dien vir wat moontlik is.

8. Bly kompromisloos op die pad van beskawing. Daar is geen heil in die brutalisering van die samelewing nie.

9. Wees geestelik weerbaar. Innerlike krag kan nie geplunder en deur propaganda verswelg word nie.

10. Besef dat vryheid van denke die enigste vryheid is wat sedert die sogenaamde politieke bevryding oorgebly het. ‘n Vrye gees is ‘n vesting wat nie ingeneem kan word nie.

Фильчаков прокурор отзывы

Die VF Plus verwelkom regter Collin Lamont se uitspraak dat die woorde “Skiet die Boer” soos dit in die lied “Dubul ‘Ibhunu” deur Malema gesing is, haatspraak is en nou verbied word.

Die VF Plus hoop dat hierdie die eerste tree is in die rigting om Suid-Afrika uit die moeras van haatspraak en rassisme, wat die afgelope jaar al erger geword het, te neem. Die kontras tussen die Mandela-benadering na 1994 en die Malema-benadering die afgelope jaar, het vir ’n regstelling geskreeu. Hopelik is hierdie uitspraak ’n eerste tree, van baie wat nog gegee moet word, na die herstel van balans en die bevordering van goeie verhoudinge tussen alle groepe in Suid-Afrika.

Die VF Plus betreur dit wel dat dit nodig was om hof toe te gaan of ’n strafregtelike klagte by die polisie te gaan lê, soos die VF Plus gedoen het, ten einde hierdie rasse-uitbarstings te kon stop. In hierdie opsig is die regter se uitspraak ’n ernstige aanklag teen die ANC wat toegelaat het dat hierdie saak hand uitruk en so ver gevorder het, voordat daar ’n regstelling van buite die ANC gekom het.

My strafregtelike klag oor hierdie saak by die polisie is nou weer relevant en verwag die VF Plus van die polisie om nou die saak verder te neem.

In 2003 (17 Julie 2003) het die VF Plus daarin geslaag om Peter Mokaba se slagspreuk “Kill the Boer, Kill the Farmer” as haatspraak verklaar te kry. Teen hierdie agtergrond verwelkom ons die konsekwentheid waarmee die grondwet se artikel 16 oor haatspraak deur die Menseregtekommissie en nou deur die Gelykheidshof geïnterpreteer word.

Ons verwelkom ook die regter se verwysing na minderhede wat uitgelewer is aan die meerderheid en geen keuse het as om hulle op die hof te beroep vir die regstelling van so ’n onreg en diskriminasie teen hulle nie. Met die oog op ’n harmonieuse toekoms tussen almal in Suid-Afrika is meer debat hieroor in Suid-Afrika nodig.

Фильчаков прокурор

Wat ek bevraagteken, is hierdie oorbeklemtoning: “Globalisation is considered here as one of the foremost explanations for the structural realignment and possible reconfiguration of Afrikaner identity” (p 9). Haar optimistiese slot, “A bleak future for Afrikanerdom … has not materialised” (p 130), kan kwalik deur diegene aan die ontvangkant onderskryf word. Daar moet egter in gedagte gehou word dat die teks voor die Zuma-era geskryf is.

Die outeur is goed ingelig oor Suid-Afrika, maar buitelanders sal die teks moeilik in afdoende mate kan verstaan. Pleks van die nodige inligting te verskaf, word te veel kennis van plaaslike toestande by lesers veronderstel. Haar teks berus eensydig op Engelstalige bronne. Davies het onderhoude met elf Afrikaanssprekendes gevoer (p 191), maar sy het geen toegang tot Afrikaanse publikasies (bv koerante) nie tensy die inligting in vertaalde vorm in Engelse bronne herpubliseer is.

Sy kan kwalik daarop aanspraak maak dat sy Afrikaners werklik ken en verstaan. Dit is soos om oor bv Duitsers te skryf sonder om Duits magtig te wees. Die Afrikaanse name van die ATKV, FAK (p 82, 89) en APK (p 104) word verkeerd gespel. Voëlvry word as “feel free” vertaal (p 108). Swart gevaar word “swaartgevaar” (p 128). Sy kan geen begrip hê van die agteruitgang van die gehalte van Afrikaans in die nuwe Suid-Afrika nie, al noem sy “young pioneers are using a far from suiwer (pure) Afrikaans” (p 119).

Oor Afrikaans as spreektaal word gesê dat sy oorlewing “is assured by its status as the mother-tongue of the growing Afrikaans speaking coloured community” (p 83). Maar dit is juis by veral verstedelikte bruines dat Afrikaans enersyds al hoe meer deur Engelse woorde besoedel word en andersyds voorkeur aan Engels bo Afrikaans gegee word. Daar is die absurde situasie dat ‘n tradisioneel Afrikaanse universiteit by voorkeur bruin studente en personeel lok wat tot dislojaliteit teenoor Afrikaans geneig is, maar dan word daar terselfdertyd hoog opgegee oor hoedanig die universiteit Afrikaans bevorder. Afrikaanssprekende bruin intellektuele is nie bereid om vir die voortbestaan van Afrikaans te stry nie (p 84). Dit is bekend dat verloopte Afrikaners dit ook nie wil doen nie; nie net omdat dit nie politiek-korrek is nie, maar ook omdat hulle nie geassosieer wil wees met (die politiek van) die “taalbulle” wat dit wel doen nie.

Hoe uit voeling Davies is met wat in Afrikaans gepubliseer word, blyk uit die volgende stelling: “The authority of the taalstryders to voice the concerns of Afrikaans speakers and their implicit interpretation of Afrikanerness are rarely addressed” (p 87). ‘n Voormalige personeellid beweer Die Burger is “protecting Afrikaans for moral reasons” (p 85), terwyl ek meen dit gaan veral om finansiële oorwegings; ‘n stelling wat onderskryf word deur die hibridiese “Afrikaans” wat van pas vir die koerant Son geag word.

Naas ‘n terloopse verwysing na die NG Kerk (p 39) kom die Afrikanerdom se kerkgenootskappe net in ‘n enkele paragraaf ter sprake (p 104). Die buitelander Davies toon as buitestaander geen insig in die rol wat godsdiens in Afrikaners se lewe in die ou Suid-Afrika gespeel het en die mate waarin dit in die nuwe Suid-Afrika afgeskaal is nie.

Soos ‘n mens van ‘n (Britse) universiteitsdosent verwag, gebruik sy akademiese en nie aktivistiese taal nie, alhoewel haar politiek-korrekte vooroordeel duidelik sigbaar is. Die vorige regering word telkens ‘n “regime” genoem; ‘n enkele keer gebeur dit darem ook met die ANC-regering (p 57). Negatiewe, emosiebelaaide woorde word dikwels ingespan soos: coterie (p 18), tentacles (p 28), perverse, unhealthy (p 32), immorality (p 33), cynical (p 34), cabal (p 87) en ugly head (p 127).

Die onderwerpe wat aangespreek word en die tendense wat uitgewys word, behoort aan ingeligte Suid-Afrikaners en veral Afrikaners bekend te wees: die rol van kultuur, afkoms en taal – soos by Britte die gebruik is, word klas oorbeklemtoon (al het die outeur ook ‘n Australiese agtergrond); die afsydigheid of vyandigheid van die ANC teenoor wittes en veral Afrikaners; die herverdeling van rykdom – neem van die wittes en gee dit aan die swartes; die toename in wit armoede; die verlies aan mag en nasionalisme by wittes; die benadeling, marginalisering, onttrekking en emigrasie van wittes; die vervreemding van wittes en bewustheid dat verraad met die oorgang na die nuwe politieke bedeling gepleeg is; die nog groter gebrek aan eensgesindheid as voorheen in Afrikanergeledere; die prominensie van die verskynsel verloopte Afrikaner, maar ook die herbekering (ten minste in ‘n mate) van sommige verlooptes; “diasporic pluralism, cultures of hybridity and transnational solidarities” (p 5); die gebrek aan “kapasiteit” in die nuwe Suid-Afrika vanweë rasgebaseerde werkreservering; ens.

Davies verwys na die grondwet wat deur die ANC-regering vertolk word asof dit gelyke regte aan almal verskaf en dat daar groepregte is (p 67). In werklikheid is daar geen groepregte waarop Afrikaners hulle kan beroep nie. Sodra hulle dit doen, word gesê dat hulle net individuele regte het. Nie-wittes het wel groepregte, want daar mag maar suiwer rassisties ten gunste van hulle gediskrimineer word. Die nie-wit indiwidu hoef nie van verdienstelike gehalte te wees nie. Hy word bevoordeel omdat hy lid van ‘n groep is. Dit word nie die voortsetting van rassediskriminasie genoem nie, maar in mooiklinkende woorde aangebied, bv regstelling, diversivisering, demografieweerspieëling, transformasie en bemagtiging.

Michael MacDonald beweer dat “culturalism” en “racialism” in Suid-Afrika identies is (p 67). Davies wys egter tereg daarop dat “culture is integral to any understanding of the dynamics of identity politics” (p 73). Will Kymlicka sluit hierby aan met sy standpunt dat multikulturalisme “differing rights for different minority groups” vereis (p 76). “Cultural spaces are perceived as being one of the few remaining areas where Afrikanerdom is intact or can at least be recreated” (p 81). “Afrikaans [eerder: Afrikanerdom?] has become very much a language-centred culture, albeit commonly synonymous with race” (p 82). “Afrikanerness … retains strong links with race and a European heritage” (p 83).

Wat Afrikaners betref, noem Herman Wasserman dat “culture was privatised and commodified” in die nuwe Suid-Afrika (p 96). Dit is die noodwendige gevolg van die owerheid se gebrek aan ondersteuning en sy vyandigheid teenoor Afrikaners. In soverre dit Afrikaanse kunstefeeste betref, word van die “festivilisation of Afrikanerdom” en selfs van “ethnic nesting” gepraat (p 121). Maar etnisiteit word by bv die KKNK deur sowel die bestuur as die borge bestry. Davies haal aan dat die KKNK “Africa’s largest arts festival” is (p 120).

Die vorige aanhaling is ‘n Botmanisme in sy suiwerste vorm. (Russel Botman was jare lank die voorsitter van die KKNK.) Daarvolgens is enige plaaslike entiteit, bv universiteit (natuurlik met die uitsondering van sy finansiering), nie van Suid-Afrika nie, maar van Afrika. Naas oorwegings soos politieke korrektheid en ANC-gedienstigheid kan meertaligheid in onderrig, multikulturaliteit en inklusiwiteit myns insiens net uit ‘n hibridiese oogpunt entoesiasties omarm word, dus deur diegene wat nie histories of andersins ‘n eie kulturele swaartepunt het nie.

данильченко юрій Харків