Met die lees van dié onderhoud met Alexander Strachan het ‘n waarheid my getref oor rasseverhoudinge in Suid-Afrika. Veral die onderstaande antwoord van Strachan was insiggewend omdat dit wys hoe rasseverhoudinge agteruit gegaan het sedert die afskaffing van apartheid!
Rassespanning was destyds algemeen in Amerika, insluitend in die Amerikaanse gewapende magte. In konfliksituasies was wit en swart soldate verantwoordelik vir mekaar se lewens, maar in hul basissie was daar volop uitbarstings. Swart en wit soldate het ook in die Grensoorlog sy aan sy (aan Suid-Afrikaanse kant geveg). Daar is dikwels gesê dat daar (in teenstelling met Viëtnam) geen rassisme aan die destydse Suidwes/Angola-front was nie – inteendeel. Stem jy saam? Hoe is dit moontlik dat wit soldate met ‘n rassistiese agtergrond en opvoeding sáám met swart soldate kon veg? Is dit moontlik dat om saam met soldate van ‘n ander ras te veg, rassisme kan teenwerk, ten spyte van ‘n rassistiese bestel soos apartheid?
Dit hang seker af van in watter eenheid jy destyds gedien het. In Spesmagte het wit en swart van meet af saam die harde, gespesialiseerde opleiding meegemaak en is daar vroeg al ‘n onderlinge band gesmee. Hoogs opgeleide operateurs het mekaar deur lewe en dood gedra en was te alle tye bereid om hul lewens vir mekaar te gee. Ons het nooit sulke rasse-uitbarstings in die basisse beleef nie, seker omdat almal dieselfde voordele geniet het en nie gedwing was om daar te wees nie. Gevolglik was die frustrasie min. In Spesmagte is jy op grond van jou vaardighede aangeslaan en niks anders nie, daarom kon wit en swart saamveg.