Johnny de Lange se lugspieëlings oor ‘n nuwe regstelsel

ImageDie nuus wat gister in die Rapport uitgebasuin is dat die regering die stryd teen misdaad verloor het, is na my mening nie nuus nie. Ek dink dat die grootste deel van die land se bevolking reeds geweet het dat die stryd verlore was. Dit was slegs ʼn paar mense in die regering wat dit nog moes uitvind en erken voordat dit as ʼn “amptelike” feit kon bekendstaan.

Van die statistieke wat die adjunkminister van Justisie, Johnny de Lange, aangehaal het, was insiggewend hoewel mens kan wonder oor die akkuraatheid daarvan, gegewe die getransformeerde statistiekdiens en al die foute wat dié diens reeds begaan het. Wat ook al die situasie is, die syfers bly skokkend.

As mens in ag neem dat 2 miljoen misdade aangemeld word (volgens die berig in Rapport), kan dit soos volg ontleed word: Die daaglike syfer is 5 479 misdade per dag, uurliks gebeur daar 225 misdade en per minuut is dit 3,8 misdade. Dit kom neer op ʼn misdaad wat gepleeg word elke 15.8 sekondes.

Dit is skrikwekkend, om die minste te sê. En dan is ons nie eers seker oor hoe akkuraat die syfers is nie, want ons weet dat nie alle misdade aangemeld word nie. Heel waarskynlik lyk die prentjie nog slegter as die amptelike. Die verdere syfers wat die getal sake betref wat uit die hof gegooi word, asook die gebrek aan opgeleide polisiemanne en spesialiste, gaan ek nie eers noem nie; dit is op Rapport beskikbaar as iemand dit wil gaan lees.

Wat wel verder interessant is, is die voorlegging van die wonderlike plan waarmee De Lange die mense vir twee ure lank aan sy lippe laat hang het. Maar as mens die plan beskou, is dit ook maar vol foute en swak plekke, en laat dit mens wonder wat die ANC-regering oor die afgelope 14 jaar aangevang het. Mens wonder ook verder wat geword het van ʼn voorheen werkende stelsel wat nou skielik uitmekaar geval het, wat kan die redes daarvoor wees? Wat verder opgeval het, is dat die sluiting van die Skerpioene tydens sy twee-uurlange perskonferensie nie oor die man se lippe gekom het nie.

Die sewepunt plan van Johnny de Lange (die staat) wat in die koerant genoem is, word hieronder uiteengesit:

Die eerste punt, naamlik ʼn eenvormige beleid vir departemente wat Polisie, Justisie, NV (nasionale vervolgingsgesag) en korrektiewe dienste insluit, is absoluut lagwekkend. Wat was dit in die verlede, ʼn ander beleid vir elkeen met die doel dat korrektiewe dienste mense moet laat ontsnap om sodoende vir die ander weer ekstra werk te gee? Moes die polisie foute maak sodat die sake uit howe gegooi word? Watter soort belaglikheid is dit? Die doel van wetstoepassing is tog om misdaad hok te slaan, en as almal nie met dieselfde doel voor oë werk nie sal dit nie slaag nie. Dit was immers die stelsel wat in die verlede goeie resultate gelewer het. Almal het saam gewerk met dieselfde doelwit voor oë.

Rondom punt twee. Die daarstel van nuwe bestuurstrukture gaan nie vir ʼn oomblik slaag as die poste nie deur bevoegde mense gevul word nie. Al dra ʼn aap ʼn goue ring… Indien dieselfde onbevoegde mense wat tans in die poste verkeer in die nuwe strukture aangestel word, sal dit geen duit verskil maak in die land se vermoë om misdaad te stuit nie. Indien daar wel nuwe mense aangestel word, mense wat oor kennis, ervaring en kundigheid beskik om die strukture wel na behore te bestuur, staan dit dalk ʼn kans om te slaag, maar om net onbevoegde mense rond te skuif in die hoop dat hulle vaardighede verbeter het, is om geld in die water te gooi.

Om die hoeveelheid speurders te verdubbel, soos volgens die derde punt gestel word, gaan nie help as die speurders van swak gehalte is nie. Wat wel nodig is, speurders met die vermoë om analities te kan dink en ek is bevrees dat dit sit nie altyd in die broek van ons swart landgenote wat bloot op rassegronde aangestel word nie. Die vermoë om ʼn saak te kan uitredeneer en logiese denke toe te pas, asook korrekte afleidings te kan maak, is van kardinale belang om die rol van ʼn effektiewe speurder te kan vervul. Dat daar wel goeie swart speurders kan wees, en dalk reeds bestaan, kan ek nie betwyfel nie, maar die nuwe plan lyk na ʼn resep wat mislukking in dié geval sal verseker.

Die vierde punt in die plan behels die verhoging van salarisse om die ervare en bekwame speurders, staatsaanklaers en ander hofamptenare te behou. Mens kan net wonder watter kriteria toegepas gaan word om uit te werk watter mens het die nodige ervaring, kennis en bekwaamheid, en watter het nie. Want alles dui daarop dat een van die faktore wel velkleur gaan wees, aangesien regstellende aksie een van die onvermydelike dogmas van Suid-Afrika geword het, ongeag of dit werk of nie. Dan gaan dié deel van die plan ook gewaarborg wees om te misluk. Indien hulle beoog om mense te lok met beter pakkette soos wat beweer word in die berig, sal hulle seker weer die kleurtoets toepas en sodoende blankes uitsluit daar waar hulle denke of vermoëns dié van swart kandidate oorskry.

Punt nommer vyf is na my mening ook belaglik. Die feit dat dossiere voortaan eers gekeur moet word om seker te maak dat die staat wel ʼn prima-facie saak het, en dat die saak hofgereed is.

Van wanneer af het die staat ʼn saak hof toe geneem voordat dit hofgereed was? Ek dink dié soort aksie het eers in die NSA begin. In die apartheidsjare is daar baie seker gemaak dat die saak wel gronde het en sover moontlik is daar vasgestel dat dit in die hof sou kon staan, tensy die verdediging êrens met ʼn skuif vorendag gekom het wat die aanklaers glad nie verwag het nie, waarna daar verder beplan is om dalk die onverwagte skuif van die verdediging teen te werk.

Die aanstelling van senior speurders wat in howe moet werk, klink soos nog een van die staat se werkskeppingskemas. In die verlede moes die speurder wat met ʼn saak gewerk het self seker maak dat hy elke moontlike ding doen om seker te maak dat alles so naby aan perfek as moontlik was. Die feit dat die senior speurders die saak moet afteken in die hof dui daarop dat daar opsetlik swak plekke in die stelsel ingebou is. Die speurder se doel sal dan seker wees om vir die arme pateet te vertel hoe hy of sy dan eers moet teruggaan en die ding regmaak voordat die saak in die hof aangehoor kan word.

Verder moet die speurder bygestaan word deur iemand met regskennis wat kan help om leiding te gee en ondersoekwerk te verbeter. Wat sal die persoon se regkwalifikasies moet wees?

Wat wil die staat nou eintlik hê, regters en landdroste wat self elke saak ondersoek, aankla en verhoor? Dalk is dit nie ʼn slegte idee nie, want hulle sal hopelik weet wat om te doen sonder om die saak se getuienis en ander faktore te laat uitmekaar val as dit voor die hof verskyn.

Weereens dui dit op werkskepping en duplisering van pligte, iets wat die land nie kan bekostig nie. En wie gaan die werk doen, die speurders op grondvlak, die speurder wat in die hof sit en die voetsoolvlakmannetjie moet vertel hoe om die werk te doen, die adviseur? Die vrae is in dié geval legio.

Op punt nommer ses is daar wel items wat kan bydra om die sisteem so bietjie meer vaartbelyn te maak en risiko’s vir die staat te verminder, hoewel dit met uiterste omsigtigheid benader sal moet word.

Die feit dat wetgewing beoog word om die staat toe te laat om met ʼn saak voort te gaan sonder dat die beskuldigde in die hof is, leen hom daartoe dat die sisteem wel misbruik kan word. Daar is wel omstandighede waarin dit kan gebeur, maar as omstandighede buite ʼn persoon se beheer maak dat hy nie betyds in die hof is nie, of dalk glad nie daar uitkom nie, moet sulke omstandighede in ag geneem word.

Die daarstelling van skulderkenningsboetes om sake wat minder ernstig is uit die howe te hou, is dalk nie ʼn slegte idee nie – maar nou die vraag – wie gaan bepaal wat is ernstig en wat nie? Die voorbeeld wat wel in die koerant genoem is, is algemene aanranding. Mens kan hier vra, wat is algemeen en wat nie, wanneer word dit ernstig?

Gaan daar regters in elke polisiestasie sit wat kyk na die saak se meriete en daarop moet oordeel of dit die moeite werd is om ʼn hof se tyd daarmee te mors en of dit net ʼn boete werd is. Dis dalk nie so ʼn maklike antwoord nie.

Die daarstel van videoskakels tussen tronke en howe is dalk een van die beter idees waarmee daar vorendag gekom is. Dit maak dat geen gevangene verskonings het om nie daar waar hy moet wees te verskyn nie. Die tegnologie is lank reeds beskikbaar en dit sal net ʼn klein bietjie arbeid en geld kos om sulke sisteme in werking te stel. Dit het die verdere voordeel dat vervoer van gevangenes uitgeskakel word, asook die risiko van gevangenes wat ontsnap. Verder verminder dit kostes t.o.v. gevangenes wat eise teen die staat instel omdat die risiko om in ongelukke te beland nie meer daar is nie.

Op punt nommer sewe wil ek wel vra: is daar nie reeds databasisse wat bruikbare inligting bevat nie? Is daar nie reeds statistieke wat beskikbaar is en wat gebruik kan word om neigings in misdaad te kan aantoon nie? Die feit dat die sisteem nou verander moet word om nasionaal te wees, dui daarop dat die huidige mense wat dit bedryf nie saamwerk nie; dit mag die grondliggende probleem wees, nie die feit dat die stelsel tans nie ʼn nasionale etiket het nie.

Die antwoord hier is eerder om meer en kleiner stelsels te skep, of die oues te verbeter, waarin elkeen sy eie rugsteunstelsels en sekuriteitstelsels het om teen kubermisdaad te waak.

Verder sal dit van meer waarde wees as die onderskeie afdelings van die strafregstelsel leer om eerder saam te werk as om een groot, duur en kwesbare sisteem op die been te bring.

Iets wat alte duidelik geword het in die verlede is dat groot sisteme meer vatbaar is vir kubermisdadigers, en as die regering nie kan leer uit die foute van die verlede nie sê dit nie veel van hulle intelligensie nie. So ʼn groot stelsel as wat deur die dagdromers in die geestesoog gesien word, is lomp en vol swak plekke. Die een gevaar wat absoluut rampspoedig kan wees, is dat krakers op die een sisteem kan inbreek en so die affêre met een felle slag kan vernietig. Die gevolg sou chaos wees.  Mens kan net dink watter tipe belonings die sindikate sal aanbied vir iemand wat so iets kan doen.

Volgens mnr. De Lange sal die sisteem met die nuwe sewepuntplan later in wetgewing vervat word as dit wel sou toon dat dit werk. Volgens hom gaan dit “oorsig” verbeter en aanspreeklikheid verseker. My vraag is hoe?

Hoe gaan dit aanspreeklikheid verseker as ons steeds met mense sit wat nie weet hoe om verantwoordelik te wees nie?

En watter vorm gaan die aanspreeklikheid aanneem? Gaan mense wat aan diens was as iemand byvoorbeeld ontsnap self vervolg word tot op die punt waar hulle swaar strawwe opgelê sal word?

Sal beamptes wat diefstal pleeg soos wat in vandag se Beeld berig word, aangekla en vervolg word? Ek kan dit nie glo nie, nie met die geweldige groot persentasies van die manne in blou wat reeds self met misdaadrekords sit nie.

Wel, ons sal maar seker moet wag en sien of die uiters optimistiese plan enigsins vrugte sal dra, want soos dit is, bly papier baie geduldig.

of arabianФільчаков Олександр Васильович прокурор

‘Bou’ beteken kennelik gee, gee, gee

Die waarskuwings van die vorige bedeling oor die swart gevaar is dikwels ‘n objek van bespotting. Deesdae is die vaandeldraers vir die Image Swart Gevaar dikwels linkse Afrikaners soos Professor Sampie Terreblanche of die skrywer van hierdie stuk, die afgetrede teoloog Nico Smith.

Is dit nie ironies nie? Ds Smith en prof Terreblanche sou hulleself sekerlik as liberaal beskou, maar dis juis hulle, die liberale, wat die bangste is vir die Afrikaan se argwaan. Hulle klink presies nes my Geestesweerbaarheid-onderwysers wat destyds so gewaarsku het oor die Rooi en Swart Gevare.
 
Ds Smith ervaar duidelik letterlik ‘n doodsvrees vir die Afrikaan. Afrikaners moet die minste wees, waarsku Ds Smith, want as ons onsself nie neerbuig en verootmoedig voor die swart meerderheid nie, wag daar letterlik ‘n “katastrofe” (sic.) As ons nie versigtig is nie, gaan Jacob Zuma se ondersteuners na hulle Kalasjnikovs gryp en ons almal uitwis, vóórdat ‘n onbekende Westerse land se skepe vier miljoen van ons sal kan kom red.
 
Die skrywer trek in dieselfde rubriek te velde teen die emigrante. Hulle is glo verraaiers en lafaards. Wat egter insiggewend is, is dat Ds Smith nie dieselfde soort waarskuwings aan die glyers rig nie. Hy waarsku byvoorbeeld nie die uitgeweke Suid-Afrikaners om hulleself in Perth te gedra nie. Hy vra hulle nie om op te hou om arrogant te wees by die krieket, of om nie hulle Springboktruie na toetse op Australiese bodem te dra nie.
 
Hy is kortom nie bevrees dat die meerderheid Australiërs hulle gaan vererg en ‘n volksmoord teen Afrikaners op Australiese bodem sal loods nie, soos hulle met die Aborigines gemaak het nie.
 
Ds Smith het dus duidelik twee stelle verwagtings. Hy verwag een soort optrede van Westerlinge soos Australiërs, maar koester gans en al ‘n ander stel verwagtinge van Afrikane. Ds Smith verwag duidelik dat Afrikane op een of ander stadium gewelddadig gaan optree as ons nie walgooi nie. Is dit nie ‘n teksboekdefinisie van rassisme nie – om te verwag dat mense op grond van velkleur anders gaan optree?
 
Dan kom ons by Ds Smith se “oplossing.”  Alle ander indiwidue en volke tree in hulle eie belang op. Dis die mees natuurlike ding op aarde. As dit nie die geval was nie, waarom dan nasionale grense handhaaf? Afrikaners moet egter, anders as enige ander volk op aarde, volgens die dominee anders optree. Ons moet vergeet van ons eie belange. Ons moet uniek wees, “veg” teen die drang om in eiebelang op te tree, en eerder “bou.” “Bou” is uiteraard die liberaal se kodewoord vir “gee, gee, gee”.
 
Kom ons veronderstel ons maak soos die goeie dominee voorstel. Ons bou. Ons kla nie as daar 3000 van ons jaarliks vermoor word, of 6000 van ons vrouens verkrag word nie. Ons bly stil as die infrastruktuur in duie stort. Ons verootmoedig ons voor die gode Mandela of Zuma. Gaan dit genoeg wees, ds Smith, of gaan ons wit velle steeds ons uniform wees die dag wanneer hulle hulle masjiengewere gaan haal?
 
Die Asiërs wat Idi Amin uit Oeganda verjaag het, die Belge in die Kongo en die Zimbabwiese boere kan heel moontlik met die dominee verskil.

gambling inФільчаков прокурор

Die Kaukasus, energiebrandpunt

Image19:14:34 Terwyl die oë van die wêreld op Beijing en die indrukwekkende aanbieding van die Olimpiese Spele gerig was, het Anglo-Amerikaanse belange in die Kaukasus bloedneus gekry. Dié streek is van toenemende belang in globale energiepolitiek en Rusland het pas gewys dat Westerse inmenging in sy agterplaas al hoe minder geduld sal word.

Die huidige brandpunt is natuurlik Suid-Ossetië waar Georgiese en Russiese troepe mekaar die stryd aangesê het. Suid-Ossetië lê aan die suidekant van die Kaukasusgebergte in Georgië, terwyl Noord-Ossetië in Rusland geleë is.

'n Dag voor die Spele, op 7 Augustus, en nadat albei partye tot 'n skietstaking ingestem het, het Georgië egter 'n verrassingsaanval teen die Russiese besettingsmag in Suid-Ossetië geloods. Rusland, wat volgens Jane's meer as 600 000 troepe in die gebied versamel het, het hulle pantsers op Tshkinvali gekonsentreer en ook die dorp Gori gebombardeer.

Na wat berig word, kon Georgië se skamele 26 000 troepe nie die mas opkom nie en het Georgië opnuut 'n skietstilstand aangevra. Die meeste inwoners in Suid-Ossetië, net soos dié in die ander omstrede gebied in Georgië, Abkhasië, is draers van Russiese paspoorte wat volgens die Russiese president Dmitri Medwedef meer as genoeg rede vir Russiese ingryping verskaf. In 2006 het die inwoners van Suid-Ossetië in 'n nie-amptelike referendum tewens gestem om onafhanklik van Georgië te wees.

Josef Stalin, wie se vader glo uit dié gebied afkomstig was, het Ossetië in 1922 in twee verdeel tussen Rusland en Georgië. Die verdeling is deur inwoners uit die staanspoor as kunsmatig ervaar. Suid-Ossetië het in 1989 'n geleentheid gesien om weer met hul noordelike landgenote te verenig, maar hul pogings is deur die Georgiese nasionalis Zviad Gamsakhurdia gefnuik. Ná die ineenstorting van die ou Sowjet-Unie het die Kaukasus oor die algemeen 'n oplewing van nasionalisme beleef.

In Tsjetsjnië, net soos Georgië, wou inwoners graag onafhanklik van hul eertydse imperiale heerser staan, maar in Suid-Ossetië het plaaslike leiers hul verbintenis aan die Russiese Federasie herbevestig. Nadat Mikheil Saakashvili vir Eduard Shevardnadze in 2003 ontsetel het om Georgië onder NAVO en Amerikaanse invloed te bring, het die jong Amerikaans geskoolde president belowe om Suid-Ossetië en Abkhasië weer uit Rusland se greep te dwing.

 
Benewens die VSA het Israel ook sy militêre kennis ter beskikking van Georgiese veiligheidsmagte gestel. Alle pogings blyk tans vrugteloos te gewees het. Volgens Westerse nuusagentskappe het die Russe ook 'n suksesvolle kuberaanslag teen Georgië geloods in antwoord op die Georgiese aanval.
 
Reuters het intussen berig dat Russiese straalvegters die Bakoe-Tsibilisi-Ceyhan-pyplyn aangeval het, maar misluk het, volgens Georgië se minister van ekonomiese ontwikkeling, Ekaterina Sharashidze. Die pyplyn word deur BP bedryf. Daar was egter nog geen onafhanklike bevestiging van die bewering nie. Die oliepyplyn verteenwoordig ongetwyfeld die kern wat die huidige vyandelikhede betref. Die BTC-pyplyn dra ru-olie van Asië na die Weste en is van meet af aan gesien as 'n Westerse poging om olie onafhanklik van Rusland na die Turkse hawe van Ceyhan te vervoer.

Die VSA het die BTC-pyplyn befonds teen 'n bedrag van $3,6 miljard en Georgië verdien ongeveer $60 miljoen jaarliks aan transitofooie daaruit. Rusland is gretig om olieuitvoere na Suid-Asië te laat toeneem en daarom is Turkye se Ceyhan-hawe vir die Russe ook aanloklik. Die Russe maak op die oomblik gebruik van die Golf van Finland en die Finse koerant, die Helsingin Sanomat, het in 2003 berig dat olietenkervervoer na verwagting sou verdriedubbel omdat Rusland sy massiewe Primorsk-olieterminaal in die noorde van St. Petersburg verder sou uitbrei.

Rusland beheer ook Georgië se hoofenergiemaatskappy en wil Georgië voorts gebruik as 'n sentrale energieverpreidingspunt vir die streek. Rusland bedryf tans die Inguri-hidroelektriesekragstasie op die Abkhasies-Georgiese grens. Maar bowenal moet daar vir Kazakstan 'n manier gevind word om sy aansienlike oliereserwes by klante in Suid-Asië te kry. En Georgië verteenwoordig die kortste pad vir daardie uitvoere. Kosowo, dus, is nog lank nie vergete in Russiese gemoedere nie.

гайковертДанильченко Юрий Брониславович Харьков

Spesiale howe vir 2010-sokkerwêreldbeker? Wat ‘n grap!

ImageDis met ‘n lekker stukkie binnepret wat ek in die nuus verneem het van die spesiale howe wat vir die 2010 sokker beoog word, wat kwansuis veronderstel is om misdade wat verband hou met die saak te ondersoek en sommer in die tydperk af te handel.

Daar is verskeie vrae wat mens in dié verband kan vra. Die een ding wat baie van toepassing is hier, is mnr. Mbeki se siening dat misdaad nie ‘n probleem is nie, maar slegs ‘n persepsie van rassistiese blankes wat in elke swartman ‘n misdadiger sien wat hom wil beroof of erger.

Die feit dat die regering die waarnemende polisiekommissaris, André Pruis, oorsee gestuur het om aan Sepp Blatter, die Fifa hoof, te gaan verduidelik wat die planne is om misdaad te bekamp en om misdaadsyfers af te bring oor die volgende twee jaar is op sigself reeds ‘n erkenning deur die regering dat misdaad ‘n probleem is. Dié stap slaan klaar Mbeki se stelling dat misdaad net ‘n persepsie is verder plat.

Blykbaar het Pruis aan Blatter gaan verduidelik dat die misdaadsituasie in Suid-Afrika onder beheer is en daar planne bestaan om misdaad met tussen sewe en tien persent per jaar in die volgende twee jaar te laat daal.

Mens kan net wonder hoe hy aan Blatter verduidelik het waarom hy as waarnemende SAPD-kommissaris dié takie moes verrig in die plek van die voltydse kommissaris, Jackie Selebi, wat weens sterk bande met bekende misdadigers tydelik uit sy pos gestel is.

Verder wil ek vra: wat maak die oorsese toeriste so spesiaal dat hulle voorkeurbehandeling moet kry van ‘n regstelsel wat die land se mense reeds gefaal het en steeds faal?

Verder wonder mens hoekom moet daar aan die buitelanders se finansies gedink word en selfs vliegtuigkaartjies betaal word as hulle sou moes terugvlieg om hofsake by te woon? Die een ding wat soos ‘n paal bo die water staan, is dat hulle baie meer het om te bestee as die deursnee-Afrikaner wanneer hulle hier land, te danke aan wisselkoerse wat hulle baie sterk bevoordeel. Na my mening is dit die laaste ding wat in ag geneem moet word, want as die man geld het om te kom sokker kyk, het hy geld om op sy hofverskynings te blaas, sou ek sê.

In aansluiting hierby kan ek die vraag stel: kry Suid-Afrikaners wat oorsee aan misdaad blootgestel word dieselfde hoflikheidsgebare?

Het die spul al ooit gehoor van versekering? Daardie iets wat mense betaal en hoop dat hulle dit nooit gaan nodig kry nie? Wel, die een wat Afrika besoek en nie versekering het nie is ‘n onnosel gek, want die deursnee boorling van die kontinent dink dat regstellende inkopies en gesubsidieerde aankope uit die ander man se beurs nie verkeerd is nie. En aan die regstelsel steur die gemiddelde inwoner van ons land hom maar min.

Verder sou ek raai dat die meeste van die mense in posisies is waar hulle genoeg verdien om ‘n lewenstandaard te kan handhaaf waarvan die meeste Afrikaners net kan droom, dus is geld nie die kwessie nie. My gevoel is dat as die Europese besoeker na Afrika toe kom hy behandel moet word soos die res van ons, niks slegter of beter nie. En die subsidies vir  regspraak tydens die sokker lyk beslis na witvoetjiesoek deur die regering by buitelanders.

Die een ding waaroor die buiteland op ‘n veel groter skaal as ons derdewêreldlandjie beskik, is media. Die televisie is in die Noordelike halfrond beskikbaar met ‘n ongelooflike klomp kanale. Die gevolg is dat hulle nie verskoning het as dit kom by nuus oor die donker kontinent nie. En as mens dit in ag neem, sal mens die afleiding kan maak dat hulle welbekend is met misdaad in Afrika en veral Suid-Afrika, wat waarskynlik oor die volgende twee jaar baie deeglik dopgehou gaan word.

Dis waarskynlik aan elke buitelandse besoeker bekend dat verkragting in Suid-Afrika die hoogste ter wêreld is, en dat ons ten opsigte van moord in die top vyf lande verkeer. Dit wil nogal iets sê, en dis nie iets waarop die regering trots kan wees nie. Mens kan dan die aanname maak dat buitelanders weet waarvoor hulle hulleself inlaat en dat hulle geen verskoning het as hulle die slagoffers van misdaad sou word nie.

Die feit dat die regering spesiale howe daarstel om die mense te help, dui net op nog rassisme en diskriminasie teen die land se inheemse bevolking; in dié geval word die swartman ingesluit onder diegene wat aan die kortste ent trek.

Mens kan net wonder of hulle ook spesiale forensiese toerusting sal aankoop en deur buitelandse kundiges laat bedryf vir die duur van die sokkerstryd, hoewel dit nie ‘n onmoontlike gedagte kan wees nie. Want niks is te goed vir die mense wat ons in die stryd teen apartheid ondersteun het nie. Of dalk sal hulle dit huur en die mense wat dit moet gebruik buitensporige tariewe betaal.

Daar is natuurlik een laaste voorstel wat nie te sleg klink nie. En dis iets wat meer vrugte sal afwerp as net die hulp aan arme oorsese slagoffers van sokkermisdaad. Hersien die huidige regstelsel en stel swaar strawwe in, iets wat die oortreder as voorbeeld sou stel vir ander, en misdaad na ‘n minder rooskleurige loopbaan sal laat lyk. Dit sal nie net tydelik wees nie, maar iets wat die potensiaal het om die land weer op die regte baan te plaas. Iets wat aan die buiteland wys dat Suid-Afrika weer die veilige land kan wees wat dit in die verlede was, toe reg en geregtigheid nog aan die orde van die dag was. Nie die land waarin anargie die botoon voer en verdoesel word wanneer buitelanders vrae vra wat ongemaklik is om te beantwoord nie.

Mens kan vir die sokkertoeriste net hoop dat die gees van die Nuwe Suid-Afrika nie die spesiale ondersoekspanne en regters deurtrek het teen die tyd dat die wêreldbeker aangebied word nie. Dis nou as die spul barbare wat die land afgebreek het hulle sal gedra en nie soveel amok maak dat Fifa die gebeurtenis elders toe skuif om hulle kosbare toeskouers te beskerm nie. Want haai, mens kan darem nie dat die arme sagte buitelanders met misdaad kennismaak in wat veronderstel is om ‘n partytjieatmosfeer te wees nie. Ha, glo my, daar sal nog meer as een misdaadpartytjie deur die vrygewige besoekende sokkerliefhebbers gesubsidieer word.

правило укладки ламинатаДанильченко Юрий Харьков

Afrikaners het reeds meer as genoeg gehelp om die SA wa te trek

Ope brief aan mnr. Koos van der Merwe van die IVP

ImageGeagte mnr. van der Merwe, ek wonder in watter kristalbal jy die absoluut verbysterende stukkie toekoms gesien het. Of het jy dalk die een of ander Zoeloe-sangoma gaan raadpleeg en bene gegooi om by dié stukkie snert uit te kom.

Ek weet nie of jy dalk bewus is daarvan nie, maar ‘n redelike deel van die huise wat op die mark is tans, is van mense wat lank en swaar genoeg getrek het om die SA wa deur een nimmereindigende drif te trek.

Die feit dat jy nou die belaglike stelling maak dat die Afrikaner sulke enorme vermoëns het, maak een ding duidelik: jy en ek bly in twee verskillende lande. Die een waarin jy woon, is die land van melk en heuning, terwyl ek in die een woon waar mense swaarkry, deur misdaad en ander faktore geteister word.

Ek wonder wat die enorme vermoëns is waarvan jy so gladdebek gesels in berig in Beeld.

Is dit die vermoë om te kan werk, wel, slegte nuus boet, ons weet dit al lankal, dis ons voorouers se harde werk en swaarkry wat die land so vooruitstrewend gemaak het voor jy besluit het om dit te versaak en na die teenstaanders oor te loop.

Is dit ons verskriklike vermoë om te veg, ten spyte daarvan dat die oormag teen ons baie groot is ? Die land se blanke bevolking het baie families wat mense in daardie stryd om vryheid te behou verloor het, en baie van ons was self daar gewees.

Indien jy sou praat van die ruim harte van die Afrikaner dink ek jy begin die pot mis sit, want die ruimhartige Afrikaners is ‘n spesie wat besig is om vinnig uit te sterf, want hy is moeg om gemelk te word ten koste van die Afrikaan wat in die laaste 100 jaar met bak hande gebore word.

Indien jy sou praat van bloei vir die land is jy seker reg in die een opsig. Ons blankes bloei vir dit waarvoor ons so hard gewerk het, en mens kan net soveel bloed uit een mens en selfs een nasie tap voor hy gaan sterf of gaan opstaan en sê “dis nou genoeg”!

Presies watter bydraes wil jy hê moet die Afrikaner nog verder maak, bo en behalwe dit wat hy reeds gemaak het in terme van geld, arbeid en ander metodes ?

Indien jy daardie ou stellinkie kan uitklaar, sal dit heelwat bydra tot die oplossing en verklaring van jou sotlike stelling dat Afrikaners nog meer kan doen.

En van watter goue geleenthede praat jy verder in die toespraak, wat is so verskriklik skitterend aan ons toekoms in dié land?

Indien jy nie so selfbehep was met jou “Robin Hood”-skynwêreld nie sou jy lankal sien dat die Afrikaner nie veel meer het om na uit te sien nie.

Die geleenthede vir Afrikaners droog op , waar die swart Afrikane die een geleentheid na die ander kry om geld te kan maak, om aandele te koop in plekke wat deur blanke kennis begin is, en wat deur die swart Afrikaan gesteel is om dit so prontuit te stel.

Ek kan hier twee instellings noem as voorbeelde wat onlangs in die nuus was.

Vodacom SA en Sasol, wat niks wil weet van blanke geld nie maar wat daarop uit is om te diskrimineer teen blankes en die swartes wat net neem en teen die bors druk. Wel, mens kan ‘n adder ook net solank vasdruk voor dit jou sal pik. 

Gesteel deur regstellende aksie en deur swart bemagtigingsaanbiedinge.

Hoekom? Omdat mense soos jy die swart Afrikaan ondersteun ten koste van jou eie broers en susters. Die blankes wat jou ondersteun het in die “swaar apartheidsjare.”

Ek weet nie watter soort mens jy is nie, maar een ding is duidelik, die swart-Afrika-mentaliteit het jou dalk eens briljante verstand vergiftig en net so vrot en korrup gelaat as die res van die kontinent se inwoners. Wat wel verder duidelik is, is die feit dat jy meer waarde heg aan die voortbestaan van die swartman as aan jou blanke broers, die stuk in Beeld ten spyt, want as dit met die swartman goedgaan sal dit volgens jou ook oorspoel na jou kant toe. Dit is die logiese vloei van dinge, volgens jou manier van redeneer.  

Ek moet jou net hier aan iets herinner. Die swartman het nie die beste geheue wat betref aan wie hy dankbaar moet wees nie. Dit vervaag bitter vinnig en selfs die mense wat vir hom geskreeu het soos in die geval van André P Brink se familie word nie ontsien nie.

Onthou dit net as die wolf wat jy gehelp het om skaapwagter te maak onder jou troppie begin maai.

Wat wil jy hê moet die Afrikaner nog verder doen om sy goue skitterende toekoms te verseker?

Indien jy wil hê dat die Afrikaner net moet aanhou betaal om die Afrikaan se lewe te verbeter, dink ek jy is in vir ‘n growwe ontnugtering, mens kan nie geld kry uit iemand wat dit nie het nie.

Die land se mense trek swaar, ek hoef dit nie aan jou uit te spel nie. Nou vra ek, wat verwag jy verder moet ons doen om ons sogenaamde goue toekoms aan te gryp ?

Wat moet ons verder doen om die SA wa deur die drif te trek, en is die drif se einde moontlik in sig, of is jy net soos die swart Afrikaan wat verwag dat die blankes alles vir hulle moet doen sodat hulle net kan kom oorneem wanneer dit hulle eendag pas.

En vir wie se toekoms moet ons werk, ons eie of dié van die Afrikaan, wat ons in getalle oordonder, maar te sleg of lui is, of dalk beide, om iets aan sy eie heil te doen.

Dit blyk immers die norm te wees in die land, blankes werk en swartes kom en vat dit waarvoor hulle voor gewerk het nie.

Ons werk ons deesdae amper in ‘n nuwe bloedgroep in, net om aan die lewe te bly, maar jy wil hê ons moet meer doen? Daar is nie meer veel tekens van spaar nie, want daar is net nie geld oor om te spaar nie, alles word deur die hoë lewenskoste opgevreet, en dan dink jy dit gaan wonderlik !

Jy is dalk reg, miskien gaan dit wonderlik met mens as jy ‘n politikus is, maar ek verseker jou, die res van die bevolking dink nie die lewe is meer so lekker nie.

Soos dinge tans staan, is dit minder as 20 % van die land se bevolking, wat 80 % van die belastings in die land betaal. Wat meer kan ons doen, want mense soos jy is ook aan die ontvangkant van die belastingvoordele wat so ruim van die blankes geneem word.  

Indien jy as politikus wil hê dat ons, as die land se bevolking, in julle moet glo sal ek een ding aanraai: moenie vrae van Jan Publiek afmaak as snert en besluit om nie te antwoord nie, net omdat dit julle nie pas nie.

As voorbeeld kan ek hier noem dat ek sowat twee en ‘n half maande terug ‘n paar vrae aan die hoofleier van een van die politieke partye gestel het in ‘n e-pos, en tot op hede toe was die man seker te besig of dalk nie lus om te antwoord op die vrae nie.

Dit het gehandel oor die feit dat die Afrikaner nou ook as minderheidsgroep geregistreer is by die UNPO en nadat ek aan die UNPO twee e-posse gestuur het, het die antwoorde teruggekom deur die betrokke party. Ek het daarna aan die partyleier verdere vrae gestel aangesien die UNPO my na hulle toe verwys het. En soos ek sê, twee en ‘n half maande later is die vrae steeds onbeantwoord. Wat wil jy as Afrikaner hê moet ek daarvan maak ?

Wat ek verder in die brief aan die man gevra het, is dat die party my en my vrou moet help om te registreer om in die volgende verkiesing te stem, aangesien ons getrek net voor die laaste een. Selfs daardie deel is nie beantwoord nie, wat dit vir my duidelik maak dat die party nie belangstel in my as kieser nie.

Wel, ter afsluiting sal dit interessant wees indien jy in dieselfde koerant voorstelle kan plaas wat jy sou aanbeveel van wat die Afrikaner nog moet doen. Miskien kan jy so week lank dink oor die saak en volgende Maandag die antwoorde plaas. Ek sou dit nogal graag wou lees, net om te sien wat jy voorstel as praktiese optrede wat die vuisvoos Afrikaner nog behoort te onderneem.

посуда для детейДанильченко Юрий Брониславович компромат

Solsjenitsin: kommunistiese praktyke leef voort in Suider-Afrika

ImageGister het ek namens ons skrywersorganisasie, Pretoria-PEN,  hulde gebring aan Alexander Solsjenitsin wat eergister in die ouderdom van 89 jaar oorlede is. Meer as enigiemand het Solsjenitsin die masker van kommunisme deur sy geskrifte afgeruk en aan die wêreld die ware gesig van Sowjetkommunisme getoon met sy strafkampe en psigiatriese hospitale waar dissidente aagehou is.
Veral in sy klassieke roman 'n Dag in die lewe van Iwan Denisowitsj beeld hy die bestaan van die gevangenes in 'n strafkamp uit en hoe hulle in uiterste omstandighede mekaar bystaan om voedsel of warmte te verkry. Solsjenitsin se Christelike humanisme en byna primitiewe siening van vryheid staan in teenstelling met kommunisme wat die mens as 'n behavioristiese dier sien wat tot gelykheid gekondisioneer moet word.
Danksy hierdie boek, asook die latere Goelag-argipel, is intellektuele in Wes-Europa toenemend ontnugter deur kommunisme en Marxisme wat in die sestigerjare steeds 'n gerespekteerde politieke filosofie was. Hierdie fase van intellektuele kentering is moontlik die beste gesimboliseer deur die beroemde Franse filosoofskrywer Jean-Paul Sartre, wat self 'n Marxis was, en Michel Foucault se ete met Sowjetdissidente ten tye van die Leonid Bresjnef se staatsbesoek aan Parys in Junie 1977. Ook die uitbarsting van "nuwe filosofie" in Parys waardeur die "goelag" as 'n begrip ons intellektuele woordeskat binnegekom het, was 'n direkte gevolg van Solsjenitsin se invloed.

Danksy Solsjinitsin en ander Russiese dissidente se dapper stryd, kan ons vandag sê dat kommunisme as 'n ideologie dood is. Kommunistiese praktyke, asook die siening van die mens wat deur kondisionering en breinspoeling gelykheid en eenselwigheid met ander moet aanvaar, is egter nie verby nie.

In Suidelike Afrika het ons gesien hoe Robert Mugabe die ekonomie van ons buurstaat Zimbabwe vernietig deur 'n rampspoedige eksperiment in kollektiewe boerdery soos wat in die Sowjetunie in die twintiger- en dertigerjare van die vorige eeu toegepas is. Suid-Afrika, tesame met Kuba, Noord-Korea en China, is een van die laaste lande op aarde waar 'n kommunistiese party 'n vername rol in regering speel en waar die meeste leiers, sonder 'n sweem van ironie, mekaar as "kameraad" aanspreek.

Terwyl hongersnood in Zimbabwe heers en daar wêreldwye kommer bestaan oor hoë voedselpryse, is Suid-Afrika se ANC-regering besig om dieselfde beleid as Robert Mugabe in te voer deur kollektiewe boerdery in te stel met 'n drakoniese onteieningswet waarmee die grond van individuele boere sonder markverwante vergoeding genasionaliseer kan word. Ook die moordbendes wat op die Suid-Afrikaanse platteland ons boere aanval en onder die gruwelikste omstandighede martel en doodmaak, word grotendeels deur die staat geïgnoreer want die plaasmoordenaars dien dieselfde doel as Zimbabwe se "oorlogsveterane", d.w.s. om die regmatige eienaars van hul grond te verdryf.

Net soos die wêreld vir 'n groot deel van die twintigste eeu sy oë en ore toegedruk het vir Sowjetvergrype en -mislukkings, wil niemand vandag hoor van mislukte grondhervorming en die vervolging van minderheidsgroepe in Suider-Afrika waar ons eiendom, ons taal, kultuur en ons lewens self, elke dag bedreig word nie.

Na die voorbeeld van Solsjenitsin, moet ons as skrywers egter die moed hê om die ongewilde waarheid te praat. Ons sal ons skrywerlike en intellektuele plig versaak indien ons nie die geestelike goelag in ons subkontinent aandurf en uiteindelik oorwin, hoe onwaarskynlik en haas onmoontlik dit tans mag lyk nie.

3d томография зубовДанильченко Харьков

Masjiengewere en 4×4-bakkies

 

Darth Vader

Sokrates de Wet

14:53:39 Ek het Jacob Zuma se reaksie so ʼn tyd terug geniet gedurende die xenofobiese aanvalle, en veral toe die man so briesend was toe die geweldenaars sy “temalied” sing terwyl hulle die onwettige immigrante verjaag het.  “Umshini wami”, oftewel, “Bring my my masjiengeweer” is die lied wat ons liewe presidentskandidaat so warm om die kiewe het.

 

Die feit dat hy die betrokke lied so gereeld sing en neurie, en ook as sy temalied beskou, is na my mening dalk ‘n musikale waarskuwing aan die land se blankes dat ons dae getel is as hy eers aan die bewind sou kom. Al sy mooi woorde en beloftes ten spyt. Ek dink dat die land se boere na wie hy so mooitjies uitgereik het dalk eerste in die tou sal staan as die man sy werklike innerlike wens kan laat gebeur.

Nou sit ek net en wonder, waarom ‘n masjiengeweer, hoekom nie net ‘n geweer, pistool of rewolwer nie? Al drie tipes wapens kan ewe goed doodmaak, of is dit die mag en aansien, die gesag wat mens in jou hande het as jy so ʼn item oor jou skouer haak aan ‘n khakigroen band.

Die lied waarin Zuma vra dat iemand sy masjiengeweer moet bring, is niks anders as bedekte haatspraak nie. In watter wetgewing vandag word die gewone burger van die land toegelaat om ‘n masjiengeweer te besit?

Wat sou die man se eerste keuse van moordwapen wees, ‘n AK47-aanvalsgeweer, ‘n Dragunof-sluipskuttersgeweer. Mens kan net daaroor spekuleer. Dit sal seker die tipe wees waarmee die persoon die beste vertroud is. Dalk selfs ‘n R1, of R4, wat deesdae algemeen deur die weermag, polisie en misdadigers ewe effektief aangewend word.

Verder wil dit ook blyk dat die gemiddelde krimineel meer en beter toegang het tot die arsenale in die land se militêre basisse as die mense wat veronderstel is om die plekke te bewaak.

Boonop wil dit voorkom asof die misdadigers meer sukses het as dit kom by raakskiet as wat die weermag het. Of selfs die polisie. Wel, die klomp kry op ʼn daaglikse basis oefening hierin, moet mens toegee.

In die huidige korrupte stelsel van uitreiking van wapenlisensies word selfs die wetsgehoorsame burger nie eers meer toegelaat om soos in die verlede maklik ‘n wapen te bekom nie.

O ja, die metodes is daar, maar teen sulke hoë pryse dat meeste van ons dit nie kan bekostig nie, en gevolglik word  wapens aan die regering ingehandig teen ʼn skrikwekkende spoed, net om daarvan ontslae te raak. Ja mense, die tyd wat die regering ons ontwapen is hier. Verder is die mense wat die lisensies moet uitreik so onbekwaam dat mens jou hande kan saamslaan as jou lisensie sonder enige foute by jou aankom.   

Wat die meeste inwoners van Afrika nie besef nie, is dat saam met mag en gesag kom verantwoordelikheid, en dis hier waar die oorgrote meerderheid van die inwoners van die kontinent tekortskiet.  Dit help niks as jy mense bewapen en hulle nie leer om lewe en reg te respekteer nie. As mens nie vir hulle iets gee om voor te stry nie. En nie sommer die onsinbegrip vryheid nie, want vryheid het ook verantwoordelikheid wat daarmee saamgaan. Dit moet ‘n werklike geldige rede wees.

Soos in die film, “Blood diamonds”, waar kinders van 10 en 11 jaar oud gedwing word om “vryheidsvegters” te word. Vryheid van wat? Ouerlike gesag? Regeringsgesag? Vn wat wil hulle vry wees wat hulle so erg onderdruk?

Sover ek kon sien was die lewe wat die kinders in hulle huise gelei het wel arm, maar hulle het kanse gehad op onderwys, daar was maniere om graan te verbou, hoewel op klein skaal. Van die mans het visgevang.  Dit was oor die algemeen nie ‘n slegte lewe nie,  tot die rebelle die dorpie aan die begin van die film ingeval het en begin maai het onder die inwoners.  

Wat deesdae van die wapens word wat ingehandig word, is net op hoë vlakke bekend, want anders as in die verlede word die vernietiging daarvan nie meer op SAUK gebeeldsaai nie. So, ons kan maar net wonder.

Wat wel bekend is, is die paar gevalle waar korrupte swart polisiebeamptes die wapens wat deur eerlike Jan Publiek teruggegee word aan mede-inwoners van die land verhuur en verkoop, soos wat in die laaste paar maande al in die nuus openbaargemaak is.

En dis net ‘n klein deeltjie van die goed wat hier ter sprake is. Dit beteken dat daar in alle waarskynlikheid baie meer onwettige wapens in omtrek is as wat ons van weet. En baie van hulle was voorheen wettig gelisensieerde wapens in die naam van die voormalige eienaars.  

Vir al wat ons weet, word dit nie meer vernietig nie, maar in arsenale gestoor om later teen die blankes van die land gebruik te word. Want ‘n soldaat moet immers ‘n wapen hê, en daar is al die MK-lede wat nou al begin brom oor grondhervorming wat te stadig na hulle sin gebeur.

Wat is hulle plan, om eers ‘n Zimbabwe-tipe grondoorname van stapel te stuur, waarna hulle soos die res van Afrika sit en hande bak hou omdat hulle magies aan die ruggraat begin vassit as gevolg van honger ? En dit omdat die gehate mabunu nie meer daar is om die plase te kan verbou om aan lui mense kos te voorsien nie.

Dat daar al meer onverdraagsaamheid betoon word, is duidelik. En selfs Zuma se oproep tot verdraagsaamheid teenoor die mense wat die ANC-kaders skuiling en meer verskaf het gaan nie veel vrugte afwerp nie. Die volk is moeg, en ek praat nie eers van die blanke komponent van die volk nie.

Dit is ‘n geval van opgekropte woede teen die mabunu wat stadig begin borrel, eers weens belaglike redes soos buitelanders wat die werk kom steel, en later gaan dit kook, die deksel lig en dan ontplof. Dít wat tans as redes aangevoer word, is maar net ligte bedekkings vir die waarheid, soos ‘n ligte kombers wat mens aan die begin van die herfs oorgooi om die koue af te weer.

Mens kan net wonder oor hoekom Zuma so skielik hard praat met die mense wat dinge so omkrap. Daar kan verskeie redes wees. Maar een wat dalk nie slegte sin maak nie, is dat as dinge te ongeorden raak kan die buiteland wat sy koffers oopgooi vir die regering dalk net die fondse bietjie stadiger laat inkom.

Of selfs vir ‘n wyle staak, en dit kan ons liewe regering nie bekostig nie, nie nou waar hulle op die punt staan om uiteindelik die wit bose oorheersers totaal uit te roei nie. So, daar moet orde wees. ‘n Ordelike vernietiging van die vyand is meer effektief as wat ‘n ongeorganiseerde partytjie is.

En wat die aanvalle op die voormalige hulpverleners betref? Hulle is maar net nog ‘n paar slagoffers en lewe is baie goedkoop in Afrika, soos vele al reeds uitgevind het.

Die feit dat mense beweer dat hulle die oproer makers aan die polisie uitgewys het, beteken niks in dié land nie. In ‘n sisteem waar ‘n redelike deel van die polisie reeds skuldig bevind is aan misdade en vele ander ondersoek word, gaan daar nie veel gebeur nie. Want wanneer wolf as skaapwagter aangestel word, gaan die wolle waai.

En rondom verklikkers wat die waarheid praat, het ons ook al in die verlede die voorbeeld van Joe Mamasela gesien. Hy het openlik in die hof en elders gelieg en dit erken dat swart mense geneig is om te lieg!

Vandag sit Eugene de Kok lewenslank in C-Max-gevangenis as gevolg van leuens van die man. So, ek glo nie dat die verklikkers enigsins betroubaar sou wees nie.

Daar is egter die anderkant van die saak ook. Indien blankes betrokke sou wees, sou die polisie nie vinnig genoeg die rondtes doen en die sondebokke bymekaar maak nie, maar dit druis in teen die gemiddelde swart mens om sy eie volksgenoot so te vervolg

Rondom Zuma se stelling dat die mense wat die geweld propageer terwyl hulle die ANC se lied sing, vervolg moet word wil ek net vir hom vra: in watter droomland sien hy dat dit gaan gebeur?

Toe ek die stuk op die nuus klaargelees het, vang ek myself ‘n wysie neurie: “Gee my ‘n 4 by 4-bakkie, en ‘n baie lang tou…” Elkeen het mos sy liedjie, nie waar nie?

форма 86топкарго

Totalitarisme op sielkundige vlak

Image’n Uitdagende staat veroorloof homself enige klein misdaad, enige daad van geweld, om die indiwidu tot skande te maak. – Sigmund Freud

Dat linksgesinde joernaliste deesdae verregaande onsin skryf oor die utopiese wortel wat voor ons neus hang, terwyl die bose, duistere verlede ons ernstig geknak het, is ’n gedagtegang waarteen ek al ’n dik vel ontwikkel het. ’n Mens wonder of sulke skrywers besef dat sulke pogings eerder wanhopig as wonderbaarlik oorkom, veral as hul stellings op uitermate swak gebaseerde argumente gebou word. Sodra hierdie skrywes egter ’n diepte-sielkundige dimensie aan politieke prosesse begin verleen, word dit weer tyd om te waarsku teen die volslae totalitarisme wat hieruit kan ontstaan.

Die nuutste poging van IOL se Heidi Holland is die soveelste probeerslag in hierdie verband. In hierdie artikel skryf sy oor die oorweldigende geestelike versteurings waar Suid-Afrikaners van alle groepe aan ly. In plaas van ’n objektiewe benadering, en om ’n ondersoek wat die beleweniswêreld van indiwidue wat met geestelike patologieë stoei te begryp, moet ons sommer weer verhale hoor oor die uitermate traumatiese apartheidsverlede en die onvermoeë om ons te versoen met die Evangelie van Nelson Mandela. Duidelik het ons hier te make met ’n neoFreudiaanse geloofswaansinnige wat God verruil het vir Oehoeroe. Selfs Marx is te gesofistikeerd vir haar. Ten minste het Marxistiese sielkunde – vreemd genoeg – briljante denkers opgelewer, ondanks die moeilike tye onder Stalin se swaar ideologiese druk.

Mevrou Holland is tipies Freudiaans in haar benadering deur te maak asof alle menslike handelinge die gevolg is van vroeë trauma. Hiermee ondermyn sy die konsep van vrye wil en keuses wat mense maak. Om dinge nog te vererger stel sy voor dat almal vir verpligte psigoterapie sessies moet gaan om hierdie probleem te verhelp. Die nadruk lê op blankes, om weereens die ou koloniale plig van opheffing van die nie-blanke rasse te bevorder, ondanks die diskriminasiemaatreëls wat tans teen blankes geld.  

Wat hierdie mevrou kennelik nie besef nie, is dat psigoterapie – hoewel belangrik – geen absolute wondermiddel is nie. In sommige gevalle geld selfs die teendeel: ’n Nederlandse kliniese sielkundige het onlangs in haar doktorale proefskrif geargumenteer dat terapie na trauma dikwels aweregs werk. Die terapeut versoek die getraumatiseerde kliënt om voortdurend terug te blik na die traumatiese insident, waardeur herstel en innerlike balans uitgestel word. Die mens se psige is oor miljoene jare heen geprogrammeer om met trauma’s om te gaan. Uiteraard is konfrontasie met ’n mens se demone uit die verlede belangrik, maar dit is nie die bedoeling om voortdurend hierdie ou koeie telkens weer op te grawe nie. Die psigiater Theodore Dalrymple het ook iets in dier voege gestel dat die algemene golf van misdaad in Europa saam gestyg het met die aantal sielkundiges en kriminoloeë.

Die gevaar van hierdie geleerdes is dat hulle voortdurend na bronne buite die direkte keusemoontlikhede van die indiwidu kyk om sy/haar gedrag te verklaar. Dit ly tot situasies waaroor Dalrymple geskryf het van ’n gedetineerde wat beskryf hoe die mes in sy slagoffer gegaan het. Die feit dat die gedetineerde diegene was wat die mes ingedruk het, het hom ontgaan. Die mes was die doener, en nie die man wat dit vasgehou het nie. Dit is hierdie soort taktieke wat skaamteloos uitgebuit word deur tiranne om hul vermeende vyande te verketter. Dit is die skuld van alles behalwe die persoon self.

Holland skryf verder dat die gevare lê onder andere by die lae-selfbeeld wat leidende figure dikwels het, dat hulle nie volwasse kan omgaan met kritiek nie en daarom neerhalend optree teen ander, wat sodoende die situasie vererger. Weereens verkeer ons in ontkenning (sug!) oor ons eie wonde uit die verlede, volgens die groot geleerde Dr. Mamphela Ramphele. Net soos politici blank Suid-Afrika voor die dubbele uitdaging sit om enersyds swartes op te hef maar andersyds gebuk te gaan onder swart bemagtiging, doen Holland dit op ’n sielkundige vlak.

Aan die een kant wil sy ’n samelewing sien van mense met ’n gesonde selfbeeld, maar tegelyk wil sy hê almal moet voortdurend met hul getraumatiseerde verledes omgaan. Met ander woorde hulle moet leer dat faktore buite hulself hul gedrag bepaal. Die hoeksteen van ’n gesonde selfbeeld is juis beheer neem oor jou eie lewe, en jouself bo jou trauma’s en ellendes stel. Ek dink nie dat Holland se geliefde Robert Mugabe ’n probleem op daardie gebied het nie, anders as wat sy voorgee in haar treurige psigoanalitiese verklaring vir sy landonteiening.

Bowendien is dit gewoonweg prakties onuitvoerbaar om veertig miljoen mense kwalitatief te beraad. Sulke massa-aksies is al in die verlede geprobeer, dat mense hul mees persoonlike pyne voor groepe moes voordra, maar dit het hul trauma’s in baie gevalle net vererger.

As mevrou Holland so oortuig is van die meriete van haar gevallestudie, wonder ek waarom die selfmoordsyfer onder swartes in die post-apartheid tydperk verdriedubbel het. Geleerdes meen dat hierdie selfmoord tendens as gevolg van verstedeliking en indiwidualisering van die swart gemeenskap is. Ek dink ons moet nie wanhoop en uitsigloosheid as oorsake afskryf nie. Mevrou Holland meen verder dat die migrante arbeidsisteem tydens apartheid gesorg het vir die afbreek van gesinstrukture onder swartes. Hoewel daar seker ’n mate van waarheid hierin skuil, verklaar dit nie waarom die swartes in die townships met meer onluste en maatskaplike afbreek gekonfronteer was as swartes in die tuislande nie, terwyl in die townships swart gesinne juis bymekaar gewoon het.

Oor haar troeteldiktator Mugabe skryf sy dat hy diep teleurgesteld was met Engelse blankes omdat hulle hom dieselfde regte beloof het as die Engelse self as hy hulle gewoontes sou oorneem, maar desondanks het hulle liewer Ian Smith as staatshoof gesien. Hierdie het blykbaar Oom Robert so swaar psigologies aangetas dat hy wraak geneem het op sy Engelse landbouers. Hoekom hy dit eers twintig jaar later gedoen het, en nieteenstaande ’n gereelde klant was van Harrods in Londen, laat sy agterweë. Sy noem ook niks van die tientalle duisende Mathebele’s wat hy kort na aantrede in die tagtigerjare uitgemoor het nie.  

Origens het een van die wêreld se mees invloedryke politieke leiers, ons eie Generaal Jan Smuts sy beleid vir Suid-Afrika koelkop benader, ondanks sy woede oor Rhodes se rol in die Jameson inval en die feit dat hy sy tweeling babakinders aan die dood moes afstaan so kort voor die Boereoorlog. Behalwe Smuts se laakbare rol tydens die mynwerkersopstande, was hy in baie opsigte die teenoorgestelde van ’n Mugabe.

Hierdie prul psigoanalise van Holland baan die weg vir ’n totalitarisme op sielkundige vlak, en help uiteindelik verder om mense weerlose instrumente van die oppermagtige staat te maak. Die bekende Russiese skrywer Aleksandr Solzjenitsin het ’n opstel geskryf, in Engels vertaal as ‘Candle in the Wind’, waarin hy die ideale Sowjetburger voorgestel het as iemand wat oor geen karakter, swak wilskrag en byna geen beheer oor haar emosies gehad het nie. Dit lyk onheilspellend eens met die ideale mens in Holland se Oehoeroe-heilstaat (of liewer helstaat).

Van alle volkere in Afrika, het die Afrikaner gelukkig een eienskap wat sal veroorsaak dat Holland se Freud-vir-beginners benadering nie al te soepel sal werk nie: Die Argentynse skrywer/filosoof Jorge Luis Borges het gestel dat anders as die Europeër, identifiseer die Argentyn nie met die staat nie. Ek dink ons kan dieselfde sê van Afrikaners. ’n Afrikaner is nie iemand wat met die staat identifiseer nie. Die staat moet met hóm identifiseer. Vandaar vermoed ek kan die Afrikaner nooit saamstaan nie.

Botsende waardes soos hierdie het maar bitter min uit te maak met die diepte-psigoanalise, en is juis verfrissend vir ’n goeie demokratiese bestuur. Holland haak kennelik nog vas in die postkoloniale roes van die sewentiger jare en dink sy kan ’n verskil maak aan Afrika se oneindige siklus van tirannie.

Miskien moet sy die twak wat sy skryf maar neerlê en die wyse aanhaling van daardie ander getraumatiseerde held, Idi-Amin ter harte neem: ”You came to Africa to play White Man with the natives, but we are real!”
  

насосной станцииФільчаков Олександр Васильович прокурор

Terugkeer na kasteel Afriqstein, aanslag van die zombies

Image‘n Nota aan die leser: die menings wat hier uitgespreek word sal sensitiewe lesers dalk ontstel, so lees dit op eie risiko. Die nasies wat genoem word, word nie as boos uitgesonder nie, maar omdat die bevolkingsgroepe in ‘n spel voorkom.

Die geweld is deel van die betrokke spel. Aksies, reaksies en sintuiglike waarnemings  wat ek beskryf is wat ek dink mens sal ervaar indien die ding in werklikheid sou gebeur het.

Die MP 40 se gepersde staalgreep sweet taai en glibberig in my hande. Die reuk van dood hang swaar in die lug. Die wapen se loop sak stadig en ek loop oor die lyke en maak die ammunisie bymekaar, MP 40, Sten en handgranate. Die een gevalle Duitser roer nog eenkeer voor ek hom finaal stilmaak met ‘n kopskoot. Die strooptog van die dooies is niks snaaks nie, dis die norm om aan die lewe te bly. Die paar Mauser-rondtes sal ook help, ek weet wat voorlê.

Ek is gedwing om te stop. Die wapen eers neer te sit en hande droog te maak, dalk die wapen te ruil vir die Sten-masjienpistool met die knaldemper. Die stuk wat volg ken ek goed, ek dink soms te goed. Die vereiste vir stilte ken ek goed, want as ek hier gehoor word voor die begin van die aanslag is dit weereens verby; die groep breek op en dan val hulle my van alle kante aan. As dit so gaan, sak die stafie wat gesondheid aandui soms onrusbarend vinnig en voor ek weet sal ek weer die stuk moet speel. Reg van die begin af.

Reg, die Sten se magasyn is vol, die MP 40 ook, en die Thomson staan by. Laasgenoemde se .45 ammo is seker die beste ding sedert gesnyde brood. Ek sluip om die hoek, Sten gereed, een koeël in die eerste man se kop. Hy syg inmekaar op die grond sonder ‘n geluid en sy ammunisie word ook myne. Sy makker verder om die draai is nie bewus van wat hom tref nie en sluit aan by sy dooie broer in die stryd. Reg, nog net sewe van hulle oor. Dan is die wapenmagasyn wat hulle so pligsgetrou bewaak myne, en die uitsig van onbeperkte ammunisie vir ‘n wyle laat hoop opvlam.

Die grafkelders en die zombies wag vir my, en ek is reg, ek dra soveel ammo as wat ek kan. Die een mooi ding van die zombies is dat hulle nie diskriminerend van persoonlikheid is nie, Dis dieselfde of hulle vir my of die teenstaanders probeer doodmaak. Hulle bystand om die Duitse soldate uit te roei, help heelwat en ek hoef nie self die ammunisie te mors om mense te skiet nie. Dis so maklik as om dit op te tel van die kaalgestroopte liggame, aangesien die zombies nie nut het vir wapens nie. Hulle klouagtige geraamtehande is meer as voldoende om die taak van doodmaak baie goed te doen.

Vir die oningeligtes, die stuk hierbo was ‘n beskrywing uit die rekenaarspeletjie, Return to castle Wolfenstein. Dis ‘n eerstepersoonskieterspel (Eng: FPS, oftewel first person shooter) wat die speler in die middel van ‘n klein deeltjie van die tweede wêreldoorlog plaas. Die atmosfeer in die spel is donker, baie donker. Die kasteel is maklik om by uit te kom, maar die grafkelders is iets anders. Die enigste lig is van flikkerende fakkels en mens kan net soveel lig uit ‘n fakkel uitkry.

Die geluide in die agtergrond laat mens se hare regop staan. Die angswekkende gille van Duitsers wat êrens in die tonnelnetwerk deur zombies aangeval word, gevolg deur skote wat klap en dan totale doodse stilte is senutergend in die ergste graad. Onheilspellende stilte, want dis in die stiltes wat die zombies onhoorbaar beweeg. Wanneer mens iets hoor beweeg agter jou karakter is dit reeds te laat en is die moeilikheid op jou.

Die rede hoekom ek dit wel speel is eenvoudig: dis ‘n manier van ontlaai, ‘n tydelike ontsnapping uit die wrede wêreld waarin ons woon. Dis na aanleiding van ‘n berig waarin drie mense keelaf gesny is wat ek die spel weer opgediep het en begin speel het.

Toe ek die ding gelees het, was ek siek tot in my wese toe, die wrok teen die onheile van die moderne Suid-Afrika het in my opgestoot oor die moord op mense wat niemand gepla het nie. Die moord op mense wat niks verkeerds gedoen het nie.

Die uiters veragtelike daad om ‘n rolstoelgekluisterde vrou, haar man en die hulpdame se kele af te sny soos wat mens skape sou slag. Die sinnelose geweld en doodslag. Verder is dit ook vir die moorde op belowende jong mense, die verkragtings, aanrandings en dies meer. Dit gaan net oor ontlaai.

Dit was eers na die tyd wat iets my soos ‘n bom tref, die ooreenkomste tussen die wêreld op die skerm en die werklike Nuwe Suid-Afrika.

Eerstens die geweld. In die spel is geweld nodig om aan die lewe te bly, daarsonder is die spel niks en die speler sal nooit daar deurkom nie.

In die moderne samelewing is geweld nou al so deel van ons bestaan dat ons soms wonder wat verkeerd geloop het as mens nie jou daaglikse kwota daarvan in die media gekry het nie. Vir sommige elemente van die samelewing is dit weer die fisieke sy van geweld, die uitdeel daarvan. Die neem van lewens en die verwoesting van eiendom. In die spel is dit net dat mens dit aan jou “lyf” beleef, maar verder is daar maar min verskil.

Die zombies wat ek al verskeie male genoem het, is vir my ‘n baie goeie voorbeeld van die deursnee swartmens se tipiese reaksie in vandag se tyd. Die verstandlose optrede soos die moord op die drie mense is klassiek soos in die spel. Sonder die behoefte aan denke tree hulle op, en beide skepper en vyand word voor die voet van die gras af gemaak. Dis die geval waar die skeppings omdraai en die skeppers ewe meedoënloos uitwis.

Dis vir my die mooi van die saak: hulle diskrimineer in geen omstandighede nie, amper net soos in ons land vandag. Swart zombies is net soos die massas breinlose, denkelose monsters in die spel. Hulle is so absoluut gevoelloos, dat hulle selfs nie die lewe van hulle eie soort spaar nie, soms tot my groot verligting in beide die spel en die werklikheid. Van enige denke is daar geen sprake nie, net die gewaarwording van die self as die self die mag van die dood in sy hande hou. Dis iets onbeskryfliks wat dié mag aan mense kan doen.  

Nog ‘n verskynsel wat ek opmerk is die groepsmentaliteit, daardie onaantasbare iets wat maak dat mense en monsters in groepsverband so dodelik kan wees en dan ook is.

Dit is ‘n verdere ooreenkoms wat die spel met die werklikheid van vandag toon.

Mens kan die mees beskaafde mense neem en in ’n groep plaas; daar sal wel ‘n tyd kom wat selfs die beskaafde mense ook die groepsmentaliteit sal aanneem en net soos die ander monsters in die groep word. Dit is die een eienskap wat baie sterk onder die swartmense in ons land voorkom.

Die iets wat maak dat selfs die mees “normale” mens kan swig onder groepsdruk en sodoende net nog een van die groep word, sonder dat die invloed van eie denke verder enige uitwerking het. Nog ‘n baie goeie voorbeeld hiervan is die film Lord of the flies na die boek van Golding, waarin skoolseuns ontaard en later die moordende bende word.

Wat in die spel opvallend is, is die rol en invloed van die slim wetenskaplikes. Die mense wat hulle studies  op paranormale gebied gedoen het. Ek wil sover gaan om hulle die skeppers van die zombies en ander monsters te noem. Die soeke in die spel is na die opperwapen om die Geallieerde magte mee te verslaan, en die mikpunt is die ontwaking en beheer van ‘n demoniese monster wat die zombies na kleuterskoolmaats laat lyk. Natuurlik is die doel van die spel om die opwekking en beheer van die groot oppermonster te stuit voordat dit gebeur, iets wat nie maklik is nie.

Dit bring my by ‘n verder ooreenkoms met die Nuwe Suid-Afrika. Hoewel ons moderne “wetenskaplikes” nie in wit jasse rondloop nie, is die liberalistiese Frankensteins besig om elke dag nuwe monsters op ons land vry te laat, sonder enige denke van hoe die goed beheer gaan word. Hulle laboratoriums is nie plekke waar gekompliseerde toerusting staan nie, maar orals om ons heen. In ons banke, skole, regering, staatsdiens, weermag en polisie. Hulle is orals om ons heen.

Ek praat hier van laevlak-Frankensteins wat die mense om hulle gebruik en misbruik tot die mense ook so besmet is met liberalisme dat hulle nie meer weerstand het teen die infeksie wat hulle omring nie. Dis iets skrikwekkends, net soos Vigs en tog veel erger. Want hoewel die lyer nie fisiese simptome wys soos klouagtige hande nie is dit dáár, onder skynweefsel versteek. Dit is die laer Frankensteins wat die mense gebruik en misbruik tot hulle later oorbodig word en dan net deur die krake val, uitgewis word om vervang te word deur nog skynmense, zombies in kamoeflering.

En ja, u kan tereg vra wat is die punt waarnatoe ek werk. Dis eintlik so eenvoudig. Net soos in die spel waar mens moet werk om te oorleef en waar tyd vir rus nie bestaan nie, is dit ook so in ons land. Ons kan nie rus nie. Elke dag is ‘n stryd, ‘n stryd teen die boosheid van die onmense, zombies en Frankensteins wat probeer om ons lewens en land oor te neem, tot hier net die skyn van lewe oor is.

Sprake van werklike lewe sal nie aanhou bestaan as ons nie opstaan en veg teen die booshede wat ons tans bedreig nie. Anders as in die spel, het ons nog die opsie om saam te staan, en eendrag maak mag, maar as ons daardie voorreg versaak om elkeen ons eie rigting in te gaan en die vyand die stryd aan te sê, kan ek nou reeds verklaar dat ons verloor het. Eenvoudig, ons is reeds dood en besef dit nog net nie. Dis die keuse: groepeer saam en oorwin of sterf alleen. Want in die stryd is daar nie plek vir die besluitelose nie.

Dis altyd ‘n keuse, indien daar nie ‘n keuse gemaak word vir saamstaan en lewe nie, dan is die besluit reeds geneem vir die dood. ‘n Langsame, uitmergelende dood wat mens stukkie vir stukkie verteer tot net die seningrige geraamte van die persoon oorbly wat ook sal verval in die groepsdenke en wat sal word soos die reeds dooies. Net nog ‘n sieklike monster wat die sirkel van moor en weer moor verder sal laat uitkring. Mense, dis tyd om te kies, julle het net een kans.

КОРТЫ НА МОСФИЛЬМОВСКОЙтопкарго

Is daar ‘n kweekhuisgasknoeiery?

ImageAlmal weet dat menslike besoedeling regstreeks lei tot aardverwarming, nie waar nie? Aardverwarming gaan katastrofiese gevolge hê, waarsku hulle ons. Orkane gaan meer en erger raak. Suid-Afrika gaan droër raak.

Ons weet almal dat veral die koolstofdioksied wat mense vrystel ‘n probleem gaan veroorsaak, want Al Gore en wetenskaplikes sê immers so. Kortbroek-hulle wil plaaslik ‘n koolstofbelasting in die lewe roep.

Wel, nee. Ons wéét dit glad nie. Wetenskaplikes ráái dat dit so kan wees.

Die hele sogenaamde feitestel berus nie op gemete waarhede, die feite of die “waarheid” nie, maar op ‘n rekenaarmodel. Een wat voorspel dat verhoogde vrystellings van CO2 tot gevolg gaan hê dat die aarde warmer gaan word. ‘n Hele industrie, indien nie ‘n hele religie nie, berus op ‘n rekenaarmodel. 'n Raaiskoot, met ander woorde, gebou op veelvuldige skattings, aannames en onsekerhede.

Om bostaande sonder voorbehoud te glo, is soos om vir jou nuwe naskeermiddel te gaan koop, en dan te verwag dat jy vanaand definitief ‘n gelukkie gaan tref, omdat die naskeermiddel gaan maak dat die dames in die kroeg jou onweerstaanbaar gaan vind. Gebeur dit wel, gaan jy waarskynlik summier aanvaar jou model was akkuraat, dat die korrelasie tussen jou sukses met die dames en die nuwe naskeermiddel wel bestaan. Daar kon egter heelwat ander verklarings wees. Een is dat die dame bloot baie dronk en baie desperaat was…

Insgelyks kan daar vele verklarings wees vir die verwarming van die aarde benewens ons vrystelling van CO2. Die aarde is lank reeds besig om warmer te word, duisende jare voordat ons motors of fabrieke gehad het. Tienduisende jare gelede was bykans die ganse Noord-Amerika een groot ysplaat. Die Groot Meregebied tussen Kanada en die VSA, asook Long Island, is oorblyfsels van hierdie gletsers en ysmassa.

CO2 is voorts nie ‘n vreeslike goeie kweekhuisgas nie. Daar is veel meer effektiewes, soos metaan. Dis nie net mense wat nare gasse vrystel nie, maar ook natuurlike prosesse soos vulkane. In 1816, tydens die Nywerheidsrewolusie, juis toe mense op groot skaal begin het om kweekhuisgasse vry te stel, was daar bykans geen somer in Europa nie. Dit was die ganse jaar koud. Oeste het misluk en mense het van die honger omgekom.

Die rede was ‘n vulkaniese uitbarsting in die hedendaagse Indonesië, wat soveel gas en vulkaniese as vrygestel het dat die son se gemiddelde energie op grondvlak daardie jaar laer as gewoonlik.

Almal weet die CO2-vlakke is tans op hulle hoogste ooit, nie waar nie? Nee. Wat Al Gore-hulle jou nie vertel nie, is dat die CO2-vlakke vroeg in die 20ste eeu onverklaarbaar hoër was as vandag.

Tydens die Middeleeue was daar ‘n tydperk waar die klimaat veel warmer was as tydens die twintigste eeu. Daar was geen motors of fabrieke destyds nie.

Die smelt van die pole is noodwendig onnatuurlik en mensgemaak, nie waar nie? Nee, glad nie. Tydens die era van die dinosourusse was daar glad geen ys op die pole nie, selfs nie eers in Antarktika nie.

Die hele histerie, die ganse treurverhaal oor aardverwarming, berus nie op bewyse nie. Dit berus op verskeie wetenskaplikes se rekenaarmodelle. Daardie modelle maak staat op ‘n hipotese, naamlik ‘n korrelasie tussen aardverwarming en die mens se vrystelling van CO2. Dit ignoreer onder andere die verwarming van die afgelope 10 000 jaar, vanaf die laaste ystydperk.

Soos met baie ander dinge is dit deesdae egter bykans kettery om die akkuraatheid van die model in twyfel te trek. Net soos jy eenvoudig nie mag vra of daar ‘n korrelasie tussen IK en ras is nie, mag jy nie vra of die bogenoemde model en sy aannames akkuraat is nie. Al Gore, Kortbroek, die bouers van kernreaktore en die groen fanatici sal vir jou lewendig afslag.

печи дляданильченко юрій броніславович компромат

Vuil taal, bloedskande en armblankes

ImageEk het onlangs 'n voorskou van die rolprent Triomf te siene gekry, wat gebaseer is op Marlene van Niekerk se boek met dieselfde naam. Vir diegene wat moontlik nie die boek gelees het nie, die volgende ter agtergrond:

Triomf is die storie van 'n gesin armblankes, die Benades, van die woonbuurt Triomf, die voormalige Sophiatown. Dit speel kort voor die 1994-verkiesings in Suid-Afrika af. Die Benades is uit en uit ploerte, en skokkende gebeure vind in die huishouding plaas. Later in die boek word die familie se groot en skandelike geheim onthul. Die Benades se vrees vir die nagevolge van 27 April 1994, wanneer diegene waarna die Benades as "kaffers" verwys, die land in chaos sou dompel, word deurlopend as belaglik en agterlik afgemaak.

Die rolprent is die werk van die Zimbabwiese rolprentmaker, Michael Raeburn. Raeburn het tydens sy inleidende toespraak by die rolprent se voorskou te Montecasino, natuurlik die gewone snert gebesig oor hoe alle Suid-Afrikaners bevry is deur die 1994-verkiesings, blankes inkluis. Dit het my maak wonder waarom Mnr Raeburn, wat so 'n hekel aan 'n blanke regering het, nie sy kuns in Harare beoefen nie. Suid-Afrika het steeds oorblyfsels van daardie gehate vorige regering, soos 'n indrukwekkende padnetwerk en elektrisiteit wat dan en wan aangeskakel word. Zimbabwe is tog veel meer van 'n verteenwoordigende swart land, iets waaroor Mnr Raeburn so gejuig en jubel het in 1994. Waarom nie daar, in 'n Afrika-paradys, gaan rolprente maak nie?

Een van die groot temas in die boek is dat blankes deur 'n swart bewind bevry is, en dat die blanke vrese van destyds eintlik belaglik was: "Kyk, daai dom Afrikaners gaar blikkieskos op. Ha-ha-ha!" Die Benade-gesin, wat bestaan uit ingeteelde verstandelik gestremdes, voer hierdie vrees natuurlik tot belaglike uiterstes.

Raeburn, synde 'n Zimbawiër wat geen snars Afrikaans verstaan nie, het egter geen gevoel vir die meer subtiele anti-Afrikaanse momente in die boek nie, en die feit dat hy die agterlike Benades se politieke oortuigings as die belangrike element aanbied in ons huidige konteks, veroorsaak dat die toeskouer langsamerhand gedwing word om die karakters as byna simpatiek te ervaar ten spyte van hulle erge tekortkominge. Die regisseur, te oordeel aan sy insiglose toesprakie, is salig onbewus van hierdie skryende ironie wat hy deur sy eie gebreke geskep het.

Een van die karakters in die boek en die rolprent, Lambert, koop op 'n stadium onwettig 'n rewolwer by 'n swartman, vir wanneer dinge handuit ruk in Suid-Afrika. Dit was miskien op 26 April 1994 vir liberaalgesindes 'n onsinnige vrees en Lambert is 'n objek van hoon en spot in beide die boek en die rolprent, maar 14 jaar en 30 000 dooie blankes later, is dit duidelik dat Lambert se een politieke daad niks indien nie rasioneel was nie, gegewe die misdaadsyfer.

So ook wil die Benades na 'n ongenoemde bestemming iewers in die noorde vlug omdat dinge na hulle mening gaan warm word vir blankes in Suid-Afrika. Komies dat hierdie Afrikaner-gestremdes so dom kan wees, nie waar nie?

Sedert 1994 het daar egter reeds meer as 'n miljoen blankes presies dit gedoen. Dinge hét warm geword vir blankes met swart ekonomiese bemagtiging, misdaad en regstellende aksie wat menige blanke sy tasse laat pak het en na die noordelike halfrond maak vlug het. Professor Lawrence Schlemmer bereken dat een uit elke tien blankes deesdae te arm is om in 'n tradisioneel-blanke buurt te woon, grootliks as gevolg van swart rassisme teenoor blankes, vergestalt in praktyke soos regstellende aksie. Was die Benades se vrese wel so onrealisties en belaglik, 14 jaar later?

Die ander tipies linkse tema in die verhaal is: Blankes is ploerte, hulle pleeg grafiese bloedskande, steel, lieg en is minder beskaafd as 'n swart plakker. Daar is waarskynlik sulke blankes, maar dit was egter nóg  in 1994, nóg in 1974, en veral nie in 1930 nuus vir enige iemand nie. Trouens, van Niekerk is nie baie oorspronklik met haar tipering van sulke Afrikaners nie. In 1991 reeds het die stukke beter geskryfde /Beertjie en sy boytjies/ uit die pen van RR Ryger by Taurus-uitgewery verskyn wat Afrikaanse ploertskap na nuwe hoogtes geneem het. /Triomf/ het eers drie jaar later in 1994 die lig gesien.

Waar van Niekerk elke moontlike verskoning gebruik om Afrikaners in haar boek by te kom, het die regisseur Raeburn egter 'n film gemaak wat alle blankes verguis. Die rolprentweergawe is dus nie soseer anti-Afrikaans as anti-blank nie. Waarskynlik sonder dat die regisseur dit bedoel het, is veral Mol, die moeder, 'n verpersoonliking van 'n Engelse ploert omdat die aktrise se Afrikaans eenvoudig nie goed genoeg is om haar karakter oortuigend te speel nie.

Tewens, die spel in die film is oor die algemeen maar gemiddeld. Treppie, Lambert se pa/broer, is 'n ewe onoortuigende agterstraat Afrikaner. Sy gesigsuitdrukkings en hebbelikhede herinner ook te sterk aan die van 'n rowwe Rooinek en hy praat ook deurentyd soos sy moeder Mol, Afrikaans met 'n effense Engelse aksent.

Die rolprent word dus gereduseer tot 'n reeks tonele waarin onderskeidelik bloedskande gepleeg word, meer gesofistikeerde kleurlinge se vleisbraai ontwrig word, vreeslik gesofistikeerde lesbiërs oorkant die straat gedwing word om te verhuis, en die armsalige verafrikaansde Engelse gesinnetjie nie weet hoe om in 'n Spur op te tree nie. Kortom 'n namaaksel van die rolprent The Beverly Hillbillies in Afrikaans, met meer kru tonele as die Amerikaanse weergawe.

As vuil taal, bloedskande, en armblankes van Engelse oorsprong jou amuseer, gaan kyk die rolprent gerus. Indien nie, sou ek eerder Pixar se satire op vetsugtige Amerikaners, Wall-e, aanbeveel. Minstens kan die hele gesin laasgenoemde geniet.

игры девочкамФильчаков

Die miskende skadusy

Image’n Heilige is iemand wat die volk met ’n sweep regeer en uitmoor, bloot ter wille van die volk self.  –  Charles Baudelaire

Soos wat die wêreldmedia met ligte euforie terugblik op Madiba se 90ste verjaarsdag, amper soos wat Suid-Afrika gedoen het na die rugbywêreldbekeroorwinning verlede jaar, sal daar ongetywfeld so hier en daar stemme opkom wat die teenoorgestelde verhaal oor dié man se grootsheid sal verkondig. Daar is gelukkig mense met genoeg politieke insig om nie hulself te laat meesleep met golwe van massahisterie nie. Vanweë my natuurlike agterdog teen die blinde verheerliking van politieke leiers, kan ek myself nogal tuis vind in die wêreld van diegene met afwykende menings.

Dit is inderdaad ’n studie werd waarom Mandela so opgehemel word ondanks die verdriet en ellende wat hy agter hom gelaat het, hoofsaaklik onder sy eie mense. Hy het onder andere in sy outobiografie toegegee dat hy die Kerkstraatbom in 1983 bekragtig het waarin 19 dood en 200 gewond was. Deur sy aanhitsing om Suid-Afrika onregeerbaar te maak, het sowat 21 000 meestal swart Suid-Afrikaners omgekom. Sowel die VN se Misdaad teen die Mensdom Kommissie as die Waarheids -en Versoeningskommissie het die aantal swartes wat direk as gevolg van die vorige regering se sekuriteitsmagte gedood is gestel op 518. Die res is veroorsaak deur diegene wat nie na die ANC se pype wou dans nie. Hoe meer verdriet en ellende’n mens dus saai, hoe groter is die kans om as ’n heilige gesien te word.

Om hierdie vreemde verskynsel nog verder uit te lig kan ons kyk na die aksies van die ander linkse halfgod Ernesto ‘Che’ Guevara. Hierdie man, wie se ystersterk rewolusionêre blik blykbaar die mees bekende gesig ter wêreld geword het, word ook verkeerdelik weergegee in films soos The Motorcycle Diaries. In plaas van ’n dapper stryder teen onreg en liefhebber van vrede en broederlikheid, was hy in heelwat opsigte presies die teenoorgestelde gewees.

Die Kubaanse dissident Humberto Fontova het geskryf dat Che gewoon ’n kille massamoordenaar was. Hy het nie geblik of gebloos toe hy ’n ses maande swanger vrou in die maag geskiet het nie, net omdat haar gesin nie eens was met sy oogmerke nie. Daarbenewens was Che ’n lafaard gewees wat vir weke lang weggesku het na ’n bakleiery, het plesier daarin gevind om honde dood te skop, was ’n liefhebber van weelde en luukse (sy lewe was gespaar gewees toe ’n koeël van sy Rolex se horlosieglas afgekets het), en vir hom was die Sowjet-Unie onder Kroestsjof veel te saggeaard gewees, en het daarom liewer met Mao onderhandel. O ja…hy was ook baie bang gewees vir motorfietse.

Met Mandela en Che in gedagte lyk dit asof daar ideologiese breuke bestaan tussen die noordelike en suidelike halfrond. Amerika het van Che se gesig ’n multimiljoendoller industrie gemaak, en waarskynlik kan Mandela se bankrekening van dieselfde getuig.

Dieselfde kan origens van Moeder Theresa gesê word. Daardie tante het geweier dat haar boekhouding gekontroleer word. Sy het wel medisyne van die swakkes weerhou omdat hulle “moes ly soos Christus”, terwyl sy na die beste Europese hospitale gegaan het vir behandeling as iets haar makeer het.

Mandela se eerste toespraak toe hy vrygelaat is, het gewemel van rewolusionêre taal. Die gewapende stryd moes ondanks alles voortgaan, ongeag lewensverlies. Che het vir ’n hartlike applous gesorg toe hy die VN ambassadeurs in New York opgehits het met taal wat die ondergang van Amerika pleit, tesame met die stelling “natuurlik stel ons mense tereg” en het herhaaldelik “Muerte!” (maak dood!) krete geslaak.

Mandela kan pronk met ’n dodetal van 21 000 van sy mense. Che kan spog met 14 000. Laasgenoemde het geen geheim gemaak van die feit dat hy met die aankoms van kernkoppe op Kuba New York daarmee wou bombardeer nie. Dit is ’n raaisel hoe die ANC se regering met atoomwapens sou omgaan as De Klerk dit nie betyds gedemonteer het nie.

Om weer terug te keer na hierdie vraag: Hoekom word hierdie terroriste verheerlik, terwyl ’n meer gematige terroris soos Milosevic deur die wêreldmedia heeltemaal verguis word? Milosevic was in Den Haag aangekla vir die teregstelling van 8 000 mense onder die noemer “volksmoord”. ’n Mens sou sommer dink dat Milosevic se misdaad is dat hy te min mense gedood het.

Iewers moet daar seker ’n mate van Westerse skuldgevoelens hiervoor verantwoordelik wees. Mandela se vonnis en Che se populariteit het juis plaasgevind ten tye van die dekolonisasie. Die vorige Nederlandse minister van Buitelandse Sake, Hans van der Broek, het dit gestel dat die situasie in Suid-Afrika die gevolg was van Nederland se aktiwiteite. Nederland het met ander woorde skuldig gevoel oor die lot van Suid-Afrika se swartes. Dit verklaar deels waarom Van der Broek vir Klaas de Jonge beskerm het.

Ander faktore wat ’n rol kon gespeel het is die invloed van televisie in Europa en die Verenigde State, wat in dieselfde tydperk massaal deel geword het van elke huishouding. Die Viëtnamoorlog kon in al sy wreedheid in elke huis gebeeldsend word waar die gewone publiek die gruwel kon aanskou van Amerika se wapentuig teenoor agterlike Viëtnamese boere. Beelde van die Vietnamees wat met ’n kopskoot tereggestel word en die jong meisie wat naak wegvlug vir die napalmwolke het die Weste met afsku gevul. Wat egter minder bekend is, is toe die Amerikaanse soldate onder protes weggetrek het uit Vietnam, het Ho Tsji Min vir ’n byna ongekende bloedbad gesorg onder die Viëtnamese wat deur die VSA beskerm was. Nog ’n rewolusionêre hel wat agter die rooi sluier weggesteek is.

Seker die belangrikste medebepaler was die testosteroon van die babyboom-generasie. Jong mense wat na die oorlog gebore was en in hul laat tiener- en vroeë twintigerjare was, het van hul ouers die vreeslikste oorlogverhale gehoor, en dit het hul opstandigheid jeens outoriteit versterk wat later uitgemond het in die Paryse studenteopstande van 1968 en die Maagdenhuisbesetting van die Universiteit van Amsterdam in dieselfde tyd.

Die sosialiste, wat hierdeur oppermagtig geword het, het ’n fees gehad om hul helde te mitologiseer. Che het sy lewe gegee vir ’n stryd teen Westerse oormag. Ofskoon hy deur die Boliwiese weermag gedood is, is die samesweringsgedagte dat die CIA daaragter gesit het waarskynlik die rede vir sy martelaarskap. Mandela het veertig jaar later die Weste “vergewe” vir hul vergrype in Afrika. Tewens het hierdie figure goeie plaasvervangers van Christus as verlosser geword in ’n tydperk waarin Europa se kerke grotendeels leeg staan.

Een van die mees effektiewe propagandametodes wat linkses gebruik is meerderheidskonsensus. Die sielkundige Solomon Asch het met sy konformiteitesksperiment aangetoon hoe effektief hierdie maatreël werk. Kry genoeg mense van verskillende oorde om dieselfde standpunt aan te hang en die res van die bevolking volg hulle menings soos skape, selfs teen ’n mens se nugter verstand in.

Terwyl die Weste nou verlig voel oor Mandela se vergifnis, is die werklikheid van sy land skreiend anders. Dieselfde geld vir Che se geboorteland Argentinië. Daardie land was teen die einde van die negentiende eeu een van die wêreld se welvarendste lande gewees, en het ’n BNP groter as Duitsland of Switserland gehad. Die armoede wat later Suid-Amerika getref het was hoofsaaklik veroorsaak deur die invloed van kommunistiese rewolusionêre gewees. Che het meer moorde op sy gewete as die ‘regse’ Videla of Pinochet gehad, maar omdat laasgenoemde twee pro-Westers was, word hulle soveel as moontlik verketter en Che as ’n held uitgeroep.

Om maar te swyg oor die situasie in Suid-Afrika wat eens op ’n stadium net kortgeskiet het van ’n supermoontheid en nou letterlik in armoede en ’n Hobbesiaanse ‘Oorlog van almal teen almal’ verval het, terwyl Mandela geloof word vir die ‘vrede’ wat hy gebring het.

Weereens bewys hierdie gebeurtenisse hoedat die belangrikste geskiedkundige gebeure eerder bepaal word deur Europa en Amerika se gewetenslas as deur die werklikheid op voetsoolvlak. Om die woorde van die Romeinse historikus Tacitus te leen: “Hulle rig ’n bloedbad aan en noem dit vrede”. Hiermee word ons pynlik herinner dat Francis Fukuyama se voorspelling, naamlik dat die einde van die geskiedenis na die val van de Berlynse Muur sou aanbreek, nie bewaarheid is nie. Die geskiedenis gaan nog steeds voort, waarvan sommiges deelnemers en ander toeskouers is.

Ons kan maar net die futiele hoop koester dat die volgende heilige tog werklik iets goed sal doen vir sy mense.

 

в бассейнОлександр Васильович Фільчаков

Mandela, die swart god

ImageGister op 18 Julie, soos by vele ander geleenthede, is ons deur sowel die staat as die Suid-Afrikaanse media in kennis gestel dat Rolihlahla Mandela, andersins bekend as Nelson, ‘n soort Christus of Mohammed van ons tyd sou wees.

Trouens, die dagblad Beeld het letterlik op 19 Julie in ‘n hoofartikel geskryf dat “ons daarom (kan) glo dat God deur sy genade rolmodelle soos Nelson Mandela voorsien”. Volgens dié koerant is Nelson Mandela “die gewildste model van menswees vandag”.

Die Katolieke kerk met sy redelik konserwatiewe Duitse pous, sou seker huiwer om die man van Qunu as heilige te verklaar, maar kennelik sal dit nie veel neem om ‘n huidige geslag polities korrekte Afrikaners te oortuig om die Nuwe Testament vir Long Walk to Freedom te versaak en Madiba onbeskaamd te begin aanbid nie.

In die meeste dagblaaie het daar op 18 Julie bylaes verskyn waarin Sy Majesteit Nelson I opgehemel word. Ook op RSG het Van Zyl Slabbert, Koos van der Merwe en ene mnr. Owen Dean, ‘n prokureur van Pretoria, ons vergas op die vername rol wat die Grote Nelson in die geskiedenis gespeel het. Volgens mnr. Dean is die handelsmerk “Nelson Mandela” ewe veel werd as dié van Coca Cola, McDonalds of Sony.

Op ‘n manier kruis wins, publisiteit en politieke korrektheid mekaar om die handelsmerk Nelson Mandela te skep. Enkele jare gelede het ek in ‘n meer filosofiese oomblik gepraat van ‘n soort heidense en goddelike entoesiasme waarmee handelsmerke vandag deurdrenk is. Dit geld ook die politieke handelsmerk van Mandela, die Cocacola-man van die internasionale swart politiek.

In Sandton is daar vir hom ‘n kolossus van brons in die sosiaal-realistiese Sowjetstyl op ‘n plek wat Nelson Mandela Square heet, opgerig. In die pers en op TV word daar na hom verwys as Madiba, ‘n term wat aan sy sibbe ontleen is. Mandela is naamlik ‘n lid van die Madiba-sibbe wat terug te voer is na ‘n Tembu-hoofman van die agtiende eeu met daardie naam wat die Transkei in die agtiende eeu geregeer het.

In weerwil daarvan dat die Transkei en die Ooskaap sedert die 1950s meer hulp en regeringsubsidies as enige ander provinsie ontvang het, bly dit die armste gebied in Suid-Afrika.

Vanwaar dus dié vergoddeliking van iemand wat ons as ‘n doodgewone Xhosa uit die haglike Transkei ervaar? Boonop iemand wat hom maar moeisaam in cliché-Engels uitdruk en wie se grootste twee onderskeidings sy 27 jaar in die tronk en sy leen van ‘n rugbytrui in 1995 is.

Ek kan my goed voorstel dat die gewone Afrikaner daarbuite kwalik dié uitbarsting van gewyde aandag aan die kolossus Mandela begryp. In die tagtigerjare was baie min mense in Suid-Afrika van sy bestaan bewus en indien buitelandse besoekers nie af en toe die pelgrimstog na sy sel op Robbeneiland aangepak het nie, sou die wêreld haas van hom vergeet het.

Hoe het die kolossus Mandela dan, as’t ware uit die niet, ontstaan?

Dis amper asof Hy – en ek is seker Beeld en ander Afrikaanse koerante sou Hom graag verder met hoofletters wou aanbid of vereer – vanuit ‘n wolk op ons neergedaal het. Hy is die swart Moses, die vader van die nasie, die wêreldpresident wat moontlik selfs uit die Verenigde Nasies se gebou in New York kon regeer het. Nie so lank gelede nie, het ‘n internasionale meningsopname trouens bevind dat indien die wêreld se bevolking aan ‘n presidentsverkiesing sou deelneem, Mandela die gewildste keuse sou wees.

Dis asof Mandela – of ‘n duistere mag waarvan hy die Mohammed of die Christus is – die wêreld getoor het. Oënskynlik beskik die swartmense van Afrika oor toorkrag, hoewel ons jare lank daarvoor gelag het. Hoe anders het dié nederige gevangene wat so lank in sy apartheidstronk gely het, ‘n statuur bereik waarna geen leier van ‘n groot moondheid, ‘n George W. Bush, ‘n Angela Merkel, ‘n Sarkozy, ‘n Gordon Brown, ‘n Wladimir Poetin, sou kon aspireer nie?

Eintlik is die proses glad nie so geheimsinnig as wat dit vir sommige mag voorkom nie. Mandela het eenkeer gesê dat sommige terroriste staatshoofde word. Hy en Fidel Castro het heelwat in gemeen, behalwe dat Castro ‘n man van aksie was. Mandela, daarenteen, is meesal passief. Hy is ‘n politieke monnik wat jare lank in sy tronksel gesit het nadat hy op aandrang van ‘n paar wit kommuniste soos Bram Fischer die destydse Suid-Afrikaanse regering van Verwoerd omver probeer werp het.

Verwoerd het tydens Mandela en die ander Rivonia-aangeklaagdes se quijotiese sabotasiekomplot geregeer. Hy het ons land as ‘n Westerse moondheid in Afrika gesien, wat in sy tyd doeltreffend gefunksioneer het, anders as die vervalle en so te sê mislukte derdewêreldstaat wat Suid-Afrika ná Mandela se oorname geword het. Die gedagte dat Mandela en ‘n paar Xhosa-grootpraters en grootdoeners dus in 1962 die staat met sy goed opgeleide polisie- en weermag onder blanke beheer omver sou kon werp sonder die hulp van die destydse Warskouverdraglande byvoorbeeld, was op sy minste komies, indien nie geheel en al absurd nie.

Enkele jare gelede het Sam Nujoma van Namibië gedreig om die herenigde Duitsland militêr te gaan verower en meer onlangs het Robert Mugabe Brittanje as ‘n “klein spikkel” op die wêreldkaart beskryf. Afrikaleiers, weet ons, skroom nie om ydele dreigemente te maak, om katedrale in die oerwoud te bou of om hulself as ‘n nuwe Napoleon, Caesar of Alexander die Grote te kroon nie.

In dié opsig is Mandela, die man van Qunu – ‘n gehuggie in die Transkei waar hy as kind beeste opgepas het – geen uitsondering nie. Hy was die eerste swart prokureur in Johannesburg in die vyftigerjare en het homself daarom as ‘n belangrike man gesien wat verdien het om die magtigste staat in Afrika te regeer. Mandela is afkomstig uit die Transkeise adel, ‘n familie van hoofmanne. Ek kan my voorstel dat daar hordes ander mindere hoofmanne oral in Afrika is wat al in hul grootheidswaan soortgelyke drome gekoester het.

Mandela het my nog altyd herinner aan die held van die Pools-Amerikaanse skrywer Jerzy Kosinski se novelle Being There. Die boek is destyds ook verfilm met Peter Sellars in die hoofrol. Dit gaan om ‘n tuinier wat verstandelik vertraag is, nie kan lees of skryf nie, maar op ‘n dag die tuin waar hy gewerskaf het, moet verlaat. Deur ‘n sameloop van omstandighede word hierdie eenvoudige, ongeletterde man een van die magtigste mense in die VSA en word hy selfs vir die pos van president oorweeg.

Dis presies wat met Mandela gebeur het. Jare lank was dit slegs enkele linkse Westerlinge wat hulle ontferm het oor die grootdoenerige megalomaan wat 27 jaar lank magteloos in sy tronksel gesit het. Mandela het nog nooit oor enige strategiese of intellektuele denke beskik wat hom in staat sou gestel het om sonder Britse of Amerikaanse hulp die mag in die land oor te neem nie.

Hy was bloot die blaar in die wind, die eenvoudige tuinier wat oor die verhoog van die geskiedenis gestrompel en die lotto gewen het. Feit is dat daar na die burgerregtebeweging in die VSA tydens die sestigerjare en veral na die sluipmoord op Martin Luther King ‘n vakuum onstaan het vir een of ander swart leiersfiguur wat deur die liberale Westerse media tot ‘n soort opperhoof van alle Afrikane of alle swartes gekroon kon word. Indien so ‘n persoon boonop ‘n gevangene en ‘n martelaar vir vryheid kon wees, soveel te beter.

Die lottowiel het gedraai en eensklaps was daar Nelson op Robbeneiland. Van die oomblik dat die Britse rocksterre die saak van sy vrylating aangeneem het – wat terloops alles op die aandrang van een man, die Anglikaanse priester Trevor Huddleston, geskied het – het Mandela ‘n metamorfose van vergeetlike Xhosa-megalomaan tot internasionale superster ondergaan.

Die enigste verskil tussen Nelson Mandela en Brad Pitt, afgesiend daarvan dat Pitt ‘n blanke is, is dat Mandela nog nooit ‘n fiktiewe karakter in ‘n film vertolk het nie. Nietemin is hy as liefling van die Westerse liberale media – en dan veral die BBC en die res van die Britse media wat absoluut gaande oor hom is – ewe seer ‘n glanspersoonlikheid as enige groot naam uit Hollywood of die internasionale popmusiekbedryf. Mandela sing nie, hy vertolk nie rolle in films nie, hy skryf nie, hy sê nooit meer as enkele sinne nie, maar hy is verseker van ‘n internasionale gehoor. Hy is sy eie reality show. Duisende joernaliste gaan elke onsinnige sinsnede of gebaar van hom tot vervelens toe analiseer vir die verborge juweel van versoening of verdraagsaamheid wat daarin mag skuil.

Terwyl Mandela gevangenis toe gestuur is omdat hy geweld op ‘n skaal wou pleeg waartoe hy en sy makkers nie in staat was nie, word hy vandag vereer as ‘n man van vrede, wat swart en wit in die land met mekaar wou “versoen”. Die enigste blywende erfenis wat hy ons gelaat het, is die misdaadpandemie wat aan Suid-Afrika die hoogste verkragtingsyfer ter wêreld en die derde hoogste moordsyfer (na Swaziland en Colombia) besorg het. Een van die eerste dinge wat hy as president gedoen het, was om 9 000 geharde misdadigers uit die tronke vry te laat as deel van ‘n presidensiële amnestie.  Hierdie vloedgolf misdadigers het onmiddellik begin om die prekêre stelsel van wet en orde in Suid-Afrika te destabiliseer.

Mandela het al herhaalde kere die mees onredelike aanvalle op die Weste geloods. Hy is ‘n bewonderaar van die  afgetrede Fidel Castro en kolonel Moeammar Kadaffi. Nietemin is alle Europeërs en Noord-Amerikaners gaande oor hom. Vandag oor die radio het een of ander privaatmaatskappy dit goed gedink om ‘n koor van kinderstemme op te neem wat vir hom “Veels geluk, liewe Madiba” in Afrikaans sing en oor RSG as deel van ‘n advertensie uitgesaai is. Blykbaar was daar klagtes van die Afrikaanse luisters van RSG, maar die omroeper het vanmore gesê dat almal vandag vir Mandela ophemel en daarom gaan “ons nie daarvan wegkom nie”.

Mandela kan ook as ‘n soort “kokosneut” in die Suid-Afrikaanse sin gesien word. Swartes noem ander swartes wat te veel soos blankes optree of blanke waardes aanneem kokosneute, as sou hulle “swart van buite maar wit van binne” wees. In ‘n sekere sin is Mandela ‘n uitvloeisel van die blanke verbeelding, veral die blanke liberale verbeelding.

Nuus uit Afrika is gewoonlik sleg. Daar is oorloë, hongersnood, korrupsie, vigs, armoede en droogtes in die Sahel. Die meeste presidente en diktators van Afrikalande leef in weelde terwyl hul volgelinge krepeer. Die Westerling word gekonfronteer met die Afrikawerklikheid wat hy nie kan of wil verstaan nie. Sy gewete smeek om een of ander uitsondering, een of ander bewys dat die teendeel ook waar kan wees, dat daar ten minste een goeie leier in Afrika kan wees.

Dit mag wreed klink, maar die tronk het Mandela op meer as een manier beskerm. Nie net het dit hom teen die Bisantynse magstryde binne ‘n organisasie soos die ANC, deels terroristegroep, deels regering-in-ballingskap wat jare lank deur veral Swede gefinansier is, beskerm nie, maar dit het hom ook teen homself gevrywaar. Daar is nie ‘n enkele ANC-leier wat nie op een of ander manier korrup is nie; dis eenvoudig deel van die kultuur. In die gevangenis kon Mandela nie soos sy mede-ANC-leiers die veelbesproke Sweedse fondse vir homself toeëien of soos Allan Boesak Deense kerkgeld verduister nie.

Soos die hoofkarakter Chance in Kosinski se novelle, word hy deur sy onskuld in ‘n verdorwe wêreld gekenmerk. Hy het die tronk na 27 jaar as ‘n onskuldige man verlaat. ‘n Onskuldige swartman wat boonop teen daardie tyd wêreldberoemd was. Kon die wêreld so ‘n godgegewe geskenk miskyk? Natuurlik nie. Ook Mandela se ouderdom het in sy guns getel. Hy kon net een termyn as president dien en toe is hy deur Thabo Mbeki opgevolg wat deesdae omtrent so gewild in die plaaslike en internasionale media soos Robert Mugabe is.

Hoe sou Mandela die Zimbabwe-krisis gehanteer het? Sekerlik nie anders as Thabo Mbeki nie, wat eenvoudig al agt jaar lank besluiteloos met “stille diplomasie” voortploeter. Maar Mandela was nie lank genoeg president om enigiets te gedoen het nie, of selfs lank genoeg vir mense om agter te kom dat hy so te sê niks gedoen het nie. Ironies het Koos van der Merwe, Suid-Afrika se langs dienende parlementslid, in sy hulde aan Mandela vermeld dat “hy hom nie veel met staatsake bemoei het nie; hy was eerder ‘n soort vaderfiguur, die groor versoener”.

Indien Mandela jonger was, sou hy ‘n tweede termyn as staatspresident kon gedien het en uiteindelik soos die gediskrediteerde, ongewilde en toenemend geïsoleerde Thabo Mbeki geëindig het.

Behalwe natuurlik om 9 000 moordenaars, verkragters en rowers op ons los te laat. Ook hierin het hy ‘n bladsy uit Fidel Castro se boek geneem. Toe Fidel deur die VSA gekritiseer is oor menseregte in Kuba, het hy eenvoudig al die gemeneregmisdadigers uit sy tronke vrygelaat en Miami toe gestuur. Nie net het hy van ongewenstes ontslae geraak nie, maar hy het ook vir sy grootste vyand ‘n enorme probleem op sy grondgebied geskep. Die misdadigers wat Mandela kwytgeskeld het, het waarskynlik meer as ‘n miljoen blankes uit vrees vir misdaad die land laat verlaat.

Dog op ‘n sekere vlak is Mandela reeds bokant alle kritiek verhewe. Mens kan feitlik enigeen kritiseer: politici, natuurlik, bekendes en gewone mense, selfs die Pous wat God se verteenwoordiger op aarde is. Die Deense spotprenttekenaars het met Mohammed die draak gesteek en ‘n internasionale herrie ontketen. Maar om Mandela by te kom, is werklik heiligskennis. Ek is waarskynlik die enigste rubriekskrywer in Suid-Afrika en in die wêreld wat op die Groot Man se negentigste verjaardag geen klakkelose hagiografie skryf nie.

Daar bestaan aanhoudende gerugte oor Mandela se stigtings wat nie behoorlik geoudit word nie. Hoe kan iemand wat net vyf jaar president van Suid-Afrika was en op daardie stadium minder as ‘n miljoen rand per jaar verdien het, sedertdien die lewenstyl van Tom Cruise of Tiger Woods handhaaf? Hy besit verskeie wonings in die duurste buurte in Johannesburg en onderhou kinders en kleinkinders, ‘n uitgebreide familie van 28. Waar kom sy ooglopende rykdom vandaan? Net om dié vraag te vra, oortree die ongeskrewe reël dat niemand veronderstel is om Mandela se integriteit te bevraagteken nie.

Die Mandela-kultus is egter ‘n ongeluk van die wêreldgeskiedenis en het niks met die eienskappe van die man self te make nie. Soos wat die ou Sowjetunie aan ons die heropvoedingskamp en proletariese wetenskap gegee het, het die VSA aan ons regstellende aksie en die ideologie van swart lyding oorgedra. Daar was ook Jimmy Carter wat vir Andrew Young in 1977 as Amerikaanse ambassadeur by die VN aangestel het. Young het ‘n groot rol gespeel om Robert Mugabe president van Zimbabwe te laat word. Hy het ook gesê dat Kubaanse troepe in Angola stabiliteit aan daardie land verleen.

Binne hierdie internasionale konteks het Mandela ‘n mite geword, die selflose swart leier wat bereid was om tot die dood toe vir sy mense se vryheid te stry. Die opkoms van swart mag vanaf die laat vyftigerjare in die VSA was iets nuuts in die wêreld. So ook die onafhanklikwording van die Afrikastate. Toe Zambië deur die Britte onafhanklik verklaar is, het die land iets soos sewentien gegradueerdes gehad. Afrika-onafhanklikheid was ‘n staatkundige eksperiment en is dit miskien nog steeds. Hoe meer die postkoloniale Afrikastate misluk het, hoe groter was die versugtiging na ‘n swart leier met net ‘n greintjie geloofwaardigheid.

Obama se gewildheid in Amerika kan aan dieselfde logika toegeskryf word. Ons het voorbeelde van swart sukses en integriteit nodig omdat ons elke dag swart mislukking en oneerlikheid, veral in Afrika, moet ervaar. Obama en Mandela is die antiteses van Robert Mugabe, Charles Taylor en die ander berugte voorbeelde van swart leierskap wat van Afrika “die hopelose kontinent” gemaak het, soos die Britse Economist eens daarna verwys het.

Daar is egter ook ‘n ander manier om die vergoddeliking van Madiba, oftewel Mandela, te begryp. Die Westerse kultuur oorheers eenvoudig nie meer in die wêreld nie. Tydens hul kommunistiese fase het Oos-Europese lande dikwels ook ‘n sogenaamde “persoonlikheidskultus” rondom hul leier gevoer. Dog gelykheid is so ‘n basiese norm in die Weste dat blankes nie in staat is om aan een van hulle politieke helde goddelike status toe te ken nie.

Sowel ou Griekeland as republikeinse Rome het ‘n vorm van demokrasie beoefen. Enige burger van Athene kon ‘n politieke amp beklee. Na die Romeinse konsul van republikeinse Rome is verwys as “die eerste tussen gelykes”. Ten tye van Darius en Xerxes se invalle in Griekeland in die vierde eeu voor Christus, het beide Persiese leiers goddelike status gehad. Sedertdien staan die buitensporige verering en goddelike status wat aan keisers in die Midde-Ooste en Verre Ooste verleen word in die Weste bekend as “oriëntalisme”.

Een van die beste voorbeelde in die moderne tyd van die kontras tussen Westerse en Afrikaleierskap is aan my vertel deur ‘n voormalige werknemer van die Suid-Afrikaanse ambassade in Den Haag. In die vroeë negentigerjare het die destydse eerste minister, Ruud Lubbers, vir ‘n visum aansoek gedoen om Suid-Afrika te besoek. Tot die verbasing van die ambassadepersoneel het Lubbers op sy fiets aangery gekom en saam met die gewone mense in die tou gestaan. Nadat hy sy paspoort afgehaal het, het Lubbers weer doodluiters op sy fiets geklim en weggery.

Geen Afrikaleier sal ooit gesien word dat hy met ‘n fiets ry nie. As Robert Mugabe se vloot swart Mercedesse met sy lyfwagte en handlangers iewers met loeiende sirenes heen ry, moet die res van die padgebruikers aftrek om die Groot Man verby te laat. Ook in Suid-Afrika kan mens gereeld op die snelweg tussen Pretoria en Johannesburg swart politici sien jaag in ‘n ry swart Mercedesse of BMW’s terwyl die gewone man vir hulle moet padgee.

Afrika mag verhonger en militêr swak wees, maar deur figure soos Mandela en moontlik Obama is die kontinent besig om die Westerse siening van leierskap radikaal te beïnvloed. Mandela is die grootste opperhoof van alle tye wat die indaba onder ‘n boom of om die kampvuur via die televisie – daardie kampvuurtjie in elke sitkamer soos die Franse filosoof Jean Baudrillard dit in sy boek oor Amerika beskryf het – globaal uitgebrei het. Die Oosterse vergoddeliking van keisers het via die dekadente Westerse media oorgegaan in die gedweep met die swart hoofman. As erfgenaam van die Madiba-sibbe, is Mandela draer van die hoofmankultus in Afrika en beklee hy sy posisie te danke aan die voorvaders wat oor hom waak.

Die galapartytjie en rockkonsert wat in Londen se Hydepark gehou is en wat deur die Clintons, Naomi Campbell, Will Smith, Tony en Cherie Blair, asook ‘n horde Britse en Amerikaanse groepe en sangers bygewoon is, verteenwoordig die Afrikafees wat in sy hedonistiese heerlikheid oplaas die hart van die eertydse Britse Ryk verower het.

Daardie juigende jongmense by die 46664-konsert ter ere van Mandela in Londen het vir ons net een boodskap gehad: ons hang ons goddelike hoofman aan.

поворотные линейные светодиодные светильникиФильчаков прокурор

Nog ‘n G8 beraad

ImageDie G8-lande (Kanada, Frankryk, Duitsland, Italië, Japan, Rusland, Groot Brittanje en die Verenigde State) het weereens beraad gehou, dié keer in Japan. Die doel van die organisasie is om leiding aan die wêreld te gee, veral op ekonomiese gebied. Die beraad word jaarlikse gehou, maar ministers van finansies, omgewingsake en buitelandse sake ontmoet meer dikwels om die agenda van die beraad saam te stel en voor te berei.

Die G8-lande word as die toonaangewende ekonomieë beskou, en is deesdae meer belangrik as die Verenigde Nasies en Veiligheidsraad; organisasies wat op die wêreldorde van 1950 gebou is, en wat sedertdien deur patologiese diktators en regimes gekaap is. Desnieteenstaande, is die G8 ook taamlik tandloos, en die groep se invloed, indien enige, is meestal beperk tot moralistiese uitsprake en vingerwysings. 

Die mees onlangse beraad het drie sake uitgesonder vir spesiale aandag, naamlik (1) Die Wêreldekonomie, (2) Omgewingsbewaring en Klimaatsverandering, en (3) Afrika. Die drie items is die gewone agenda vir die G8, ten spyte daar van dat daar skynbaar nog nooit enige vordering gemaak is met preke en goeie voornemens na ‘n ontmoeting nie.

Afrika is elke keer op die agenda van die G8, waarskynlik omdat die Christelike sendelingopdrag so sterk onder die G8-leiers is, waarvan ten minste 6 (met die uitsondering van Japan en Rusland waar kommunisme in laasgenoemde die Christelike kultuur vernietig het) se onlangse kultuur en afkoms in Christendom gewortel is. Die patologiese armoede en geweld in Afrika ken geen perke nie, en die Weste, wat deels hiervoor verantwoordelik voel, kan dit nie ignoreer nie.

Die ander twee items, naamlik die wêreldekonomie en omgewingsbewaring, hou nou verband:  die huidige oliekrisis veroorsaak ekonomiese spanning, terwyl dieselfde verbruik van olie tot aardverhitting bydra.

Die oliekrisis, wat eerder as ‘n energiekrisis ontleed moet word, het sedert 2007 begin byt. Verskeie G8-leiers, met die uitsondering van Rusland, is erg onthuts oor die olieprys, en het onlangs eers in Jeddah, en toe weer in Spanje, met OPUL-lande onderhandel en hulle versoek om meer olie te produseer om die histories hoë prys na benede te dwing. ‘n Volgehoue hoë energieprys sal inflasie veroorsaak, en as die lesse van die 1970s onthou word, sal ons eersdaags stagflasie en daarna ‘n resessie ervaar.

Toe die vertoeë aan OPUL in Jeddah nie werk nie, het waarnemers eers spekuleerders geblameer, en daarna is verwyte rondgeslinger oor die afname in eksplorasie in die Noordsee en die VSA. Alles en almal is nou al geblameer, behalwe natuurlik die basiese ekonomiese wet dat aanvraag en produksie balanseer:  As die produksie van olie afneem, of as die aanvraag styg en produksie stagneer, sal die prys sodanig styg om aanvraag af te dwing tot dit in ekwilibrium met produksie kom.

Dit word nou algemeen erken dat die wêreld sedert die begin van 2007 in die greep van ‘n volskaalse energiekrisis verkeer:  Die G8 voel die krisis nog net oppervlakkig in hulle ekonomieë (hoër brandstof, voedsel en kragpryse) , maar manifestasies in die ontwikkelende wêreld sluit voedseltekorte, kragonderbrekings, en fisiese tekorte aan brandstof in. Die res van die storie moet nog geskryf word, maar veral die armer dele van die wêreld gaan baie swaar deurloop, en hongersnood in sekere wêrelddele is nie uitgesluit nie.

Die enigste oplossing is om die aanvraag na olie in die G8-lande onder bedwang te kry, maar kanse hiervoor is skraal. Die ryker G8-lande is juis die beste gesitueer om duurder olie te bekostig, en om ander bronne (wind, kernkrag, en dies meer) te aktiveer. Die “peak oil” verhaal is nou besig om te ontwikkel en die eerste tekens van die krisis kan ons reeds in hoër elektrisiteitsrekeninge, hoë brandstofpryse, bankrot lugrederye, en veral hoër voedselpryse sien. Die latere manifestasies sal realiseer in die grootskaalse afname in oorsese reise en die hervestiging van die mensdom, dan uiteindelik hongersnood en selfs energie-oorloë. Daar is nie ‘n maklike oplossing nie, en mense wat dink dat biobrandstof, windenergie, kernkrag of wat ookal tot ons redding gaan kom, verstaan nie die omvang van die probleem nie. Die mensdom het olie letterlik geëet, en minder olie beteken veral onder andere minder voedsel.

Terwyl die G8-leiers onder mekaar debatteer en OPUL se hulp versoek, is voedselpryse steeds besig om te styg. Die rede hiervoor is tweevoudig: eerstens energiepryse, en tweedens biobrandstof. Oortollige graan wat voorheen as hulp aan eksponensieel groeinde bevolkings in die ontwikkelende wêreld geskenk is, word nou eerder in biobrandstof omgesit. Tesame met Sjina en Indië se groeinde aptyt vir vleis en graan, veroorsaak dit akute tekorte op die wêreldgraanmark.  Onluste oor voedseltekorte is reeds besig om uit te breek, en ontwikkelende lande met ontploffende bevolkings is magteloos om die effek van die energiekrisis om te keer, en om onluste wat as gevolg van voedseltekorte uitbreek, te voorkom.

Dit is teen hierdie agtergrond dat Afrikaleiers (in die vorm van Suid-Afrika se ANC-leierskap) weer bakhand by die G8-beraad opdaag. Suid-Afrika se teenwoordigheid by die beraad moet ontleed word ten opsigte van die Zimbabwekrisis, wat Westerse leiers reeds erg omgekrap het. Robert Mugabe, wat skynbaar deur sy mede-Afrikaleiers erken word as staatshoof in Zimbabwe, in daad indien nie in woord nie, word nou openlik deur die G8 as ‘n illegitieme leier beskou, en hulp aan Afrika word gekoppel aan die oplossing van die krisis in Zimbabwe. In ‘n sterk bewoorde verklaring word aanbeveel dat dit Afrikalande se plig is om Mugabe te verwyder: ‘n senior Kanadese leier sê “The role of the Africans, since it's in their region, is to take whatever steps are needed to remove Mr. Mugabe from power, and this is up to them to do it."

Niemand verwag wonderwerke nie, maar daar is nou duidelik ‘n verwagting geskep. Dit kan egter nie te ernstig opgeneem word nie. Daar is ‘n hele geskiedenis waar Westerse lande beloftes maak om hulp aan Afrika te verskaf. Drie jaar gelede is daar in Gleneagles belowe om hulp te verdubbel, waarvan maar min gekom het. Die koppeling van hulp aan die Zimbabwekwessie is nuut, en plaas veral Suid-Afrika se ANC-leiers in ‘n onbenydenswaardige posisie: Hoe keer die ANC hulle historiese ondersteuning vir Mugabe oortuigend om?

Die werklike oplossing vir Afrika se probleme is uiteindelik nie gesetel in Westerse hulp nie. Hulp vanuit die Weste maak ‘n klein groepie ryk Afrikane nog ryker, en doen niks om die kontinent te ontwikkel nie. Die verslawing van ryk Afrikaleiers aan Westerse hulp doen baie meer skade as goed, en is in der waarheid ‘n belasting op armer Westerse burgers ten gunste van ‘n korrupte en ryk opperklas in Afrika.

Afrika kan egter voordeel trek uit handel met die Weste, en dit sal die ontmoontlike verg:  Dat Westerse lande regverdige handelsooreenkomste met Afrika sluit, dat Westerse subsidies wat Afrikaboere so baie skade doen, stop, en laastens, dat goedkoop vervoer dit moontlik maak om produkte uit Afrika uit te voer. Dit is ontmoontlik dat al die vereistes bevredig kan word. Subsidies en geslote grense koop stemme in Westerse lande, en die stygende olieprys maak vervoer onbekostigbaar duur. Derhalwe is Afrika steeds waar dit 20 jaar terug was, en verder terug as wat dit 50 jaar terug was.

Die verhouding tussen Afrika en die G8 is dus, om die minste te sê, disfunksioneel. Westerse lande se handelspraktyke, subsidies, en oliedors, maak dit onmoonlik vir ontwikkelende lande in Afrika om met handel in die wêreldekonomie mee te ding. Al wat nog uit Afrika kom is onverwerkte grondstowwe, gerugte van hongersnood, korrupsie en oorlog, en alle pogings om uit die verhouding te breek is skynbaar hopeloos.

Die oplossing is natuurlik vanselfsprekend (maar word steeds universeel deur Afrikaleiers ontken): Moedertaalopvoeding, verbete optrede teen kriminele en korrupte gedrag (Singapoer het reeds gewys hoe om dit te doen), en sterk kultureel-gevestige instellings, ook vir Afrikaners en vir alle ander bevolkingsgroepe. En oor twintig jaar sal die vrugte daarvan gepluk word. Die waarheid is dat Suid-Afrika en Afrika nie die huidige vernietigende politieke sieninge en beleid van die ANC kan bekostig nie. 

Maar ek hou nie my asem op nie.

Op die G8 se agenda het klimaatsverandering ook aandag geniet. Dit is, as die energiekrisis en Afrika se probleme in ag geneem word, miskien die minder belangriker item. Nie omdat dit potensieel minder ernstig is nie, maar omdat dit oor ‘n langer periode sal ontwikkel, terwyl Afrika se probleme en die energiekrisis eersdaags nog groter probleme kan veroorsaak. As Westerse lande die olietekort gaan verlig deur meer steenkool te gebruik gaan die klimaat potensieel nog meer beïnvloed word. Dit is egter skynbaar ‘n probleem vir 2025 en nie vir 2010 nie.

Op dié wyse het nog ‘n G8-beraad gekom en gegaan.  Die wêreld se belangrikste lande het hulle agendas vergelyk en saamgestem dat daar ‘n energiekrisis is, waaraan hulle nie veel gaan of kan doen nie, omdat hulle dit skynbaar nie heeltemal verstaan nie. Daar is darem versoeke dat Saoedi-Arabië meer olie te pomp. Maar dit kan die Saoedis skynbaar nie doen nie, terwyl ander OPUL-lande soos Libië ontken dat daar ‘n probleem is.

Daar is ook ooreengekom dat Robert Mugabe verwyder moet word, en Afrikalande is deur hulle verteenwoordiger by die beraad (Suid-Afrika) laat weet dat hulle dit self moet doen. Die bakhandkontinent is daar gelaat met vae beloftes van meer hulp as hulle teen Mugabe optree. Ek stel my voor dat korrupte leiers van ander Afrikalande bekommered begin wonder: As dit vandag Mugabe is, wie is dan volgende? Maar ek dink nie hulle hoef te veel slaap te verloor nie: Die Weste is besig om invloed te verloor, en die energiekrisis gaan die wêreld se prioriteite baie verander. Oosterse lande het skynbaar ‘n ander lewensuitkyk en sal die Westerse vakuum uiteindelik vul.  

Afrika gaan dus arm bly, en hulp wat wel opdaag sal in die korrekte bankrekeninge beland. Verder sal haar leiers hulle korrupte en patologiese regeringspraktyke onverstoord voortsit. Ek dink nie eers dat Robert Mugabe uitgestoot sal word nie – daarvoor is die bewondering wat die ANC vir hom het, net te groot.

 

как сделать каменку для бани своими рукамитопкарго