Rubrieke Archives - Page 148 of 214

Die Bybel en staatkunde

Die Bybel en staatkunde met die fokus op die periode tussen die Ou en Nuwe Testamente

Beide die Ou en Nuwe Testamente het talle voorbeelde en beginsels oor die staatkunde. Dit sluit voorbeelde van regeervorme in, soos teokratiese regering (deur die Rigters), monargies, imperialisme, nasionalisme, oorloë en diplomasie.

Een van die mooi voorbeelde van staatkunde uit die Ou Testament spruit uit die optrede van Koning Dawid om Israel as staat te bestendig.

Die staat wat Dawid by Saul oorgeneem het, was ‘n behoorlike tameletjie. Sedert die Israelse vestiging in die Beloofde Land, dwarsdeur die rigterstydperk en die koningskap van Saul, was daar nie net verskeie kolle nie-Israelse bevolkings, soos die Filistyne nie, maar Israel self het geen hegte eenheid gevorm nie. In die noordelike deel van die land het die noordelike alliansie feitlik los van die suidelike stamme hul gang gegaan.

Die Here het op ‘n unieke manier gesorg. Een van die nie-Israelse kolle was die Jebusiete, van Jebus, die hedendaagse Jerusalem. Dawid het Jebus, wat taamlik sentraal tussen die Noordelike Alliansie en die Suidelike stamme gestaan het, verower, en as neutrale hoofstad met ‘n spesiale status ingerig.

Dit herinner sterk aan die moderne praktyke waar state in federasies opgaan en hoofstede selfs vanuit die stof op neutrale (federale) grondgebied opgerig word, soos Camberra en Brasila, maar met Washington DC en Toronto wat soortgelyk tot hoofstede gekies en ontwikkel het.

Op die oog af stap die Bybel van die geskiedenis af voor die opkoms van Alexander die Grote, en kry in Jesus se tyd ‘n voortsetting toe die Romeine in beheer was. In Jesus se tyd het die Jode, Jesus ingesluit, hoofsaaklik Aramees en nie Hebreeus nie gepraat. Duidelik het daar baie gebeur in hierdie sowat 400 jaar waaroor die Bybel skynbaar swyg.

Om daardie 400 te verstaan, is dit nodig om die verhaal tot 539 vC terug te voer. Dit was toe Babilon deur die Perse verower is. Ongeveer ‘n 100 jaar later, van 538 tot 445 vC het ‘n groot groep Jode na die Heilige land teruggekeer. Die terugkeer was die gevolg van ‘n nuwe benadering tot staatsmanskap deur die Perse, wat lojaliteit probeer bewerkstellig het deur volke groter mate van godsdiensvryheid en selfs terugkeer na hul lande van herkoms gebied het. Dit het in teenstelling gestaan met die Babiloniese assimilasiebeleid gestaan.

Onder die Perse het die Jode ‘n groot mate van outonomie gehad, maar het deel van die Persiese Ryk gevorm.

Dit moet vermeld word dat die Babiloniërs egter ook aanvanklik ‘n stelsel van onderhorige state verkies het. Opstande en staatsgrepe het egter weerwraak tot gevolg gehad en in 578 vC is Jerusalem ingeneem en ‘n tweede groep is in ballingskap weggevoer. Nog steeds was daar egter genoeg Jode in die Heilige land om selfregering toe te pas, maar in ongeveer 586 is Gedalia, wat namens die Babiloniërs geregeer het, deur ekstremiste vermoor. Baie Joodse families, wat toe weerwraak van die Babiloniërs gevrees het, het na Egipte in diaspora gegaan, en onder meer die bekende Joodse nedersetting op die Elephantine-eiland in die Nyl in die suide van Egipte gevorm.

In die jare 332 tot 331 vC is Palestina deur die magte van Alexander die Grote oorwin, en het deel van die Hellenistiese wêreld geword.

Hoewel Alexander hierdeur ‘n taal verskaf het (al was hy self ‘n Macedoniër) wat lank en genoegsaam as universele taal gedien het om later die verspreiding van die Evangelie moontlik te maak, het die Hellenistiese tydperk geen stabiliteit gebring nie.

Na Alexander se vroeë dood in 323 vC is die wêreldryk tussen sy generaals verdeel wat die oorerflike troonopvolgers eenkant geskuif het. Palestina het aanvanklik deel uitgemaak van die ryk van die Ptolemiërs wat in Egipte gesetel was. Palestina was egter bestem om die strydperk te word van die Selesudiërs wat in Sirië gesetel was.

In een van die oorloë om die besit van Palestina, in 217 vC, het beide magte onder meer van olifante gebruik gemaak. Die Ptolemiërs het weer die beste daarvan afgekom.

In die jare 201 tot 198 het Palestina egter finaal onder die beheer van die Selusiede gekom, en het Antiochus III sy mag oor Palestina uitgebrei. Antiochus en sy opvolgers het die inwoners doelbewus begin vergrieks, deur onder meer die bou van Griekse stadstate, soos Philidelphia en Pella, en wat gelei het tot die latere bekende Dekapolis (tien stede). Intussen het baie Jade steeds in diaspore gegaan, veral na Egipte in die hande van die Ptolomiërs.

Onder Antiochus IV is die proses van vergrieksing verskerp. Dit is deels teweeg gebring deur die advies van Jode wat sterk vergrieks het.

Volgens baie navorsers dateer die boek Daniël ook uit hierdie tyd. Die gedagtegang was dat die skrywers met die Jode wou kommunikeer, maar weens die onderdrukking van die Joodse kultuur en nasionalisme, moes dit in kodetaal geskied. Terwyl die Daniël skynbaar na die tyd van die Babiloniese ballingskap verwys is genoeg feitefoute gelaat dat die Jode, wat goed met die feite van die ballingskap vertroud was, anders as die Griekse heersers sou weet wat die boodskap was wat die Joodse leiers werklik deurgegee het.

Breedweg was dit praktyk onder Antiochus om jong leiers te identifiseer en hulle uit hul omgewing te neem, en deur spesiale onderrig met die Griekse kultuur en administrasie vertroud te maak. Die Babiloniërs, wat Daniël en sy vriende aan so ‘n proses sou onderwerp het, het dit nie gehad nie.

Die gekodifiseerde boodskap was dus duidelik: Moenie vergrieks en van die Joodse weë aflei nie.

In 167 het die Makkabese opstand begin. Teen 163 vC het Judas, wat aanvanklik ‘n Joodse gebied vanuit die Judease wildernis begin bou het, al tot by Joppe aan die kus gevorder. Hier het hy wraak geneem op Jode wat mede-Jode verdrink het om witvoetjie by die Grieke te soek.

Teen 162 het Judas reeds baie Joodse grondgebied verower, maar nie kusgebied nie, en in baie ooreenstemming met die tyd na Israel se onafhanklikheid, was Jerusalem toe ook ‘n verdeelde stad, met die helfte in die hande van die pro-Griekse elemente. Teen 141 vC was die hele stad egter reeds in die hande van die Makkabeërs.

Hoewel die Grieke in ‘n stadium die Joodse staat, toe onder die leiding van Jonathan, erken het, is die skyn volgehou dat dit ‘n Griekse vasalstaat was, wat voortdurend tot konflik gelei het. In 143 tot 142 vC het die Tryphon deur ‘n daad van verraad Jonathan, wat hy gemeen het te onafhanklik geword het. gevange geneem, maar Simon het gewoon sy voorgangers se werk voortgesit. In een verslag word gemeld dat hy ‘n veldslag met 20 000 man aangepak het.

Judea het in 142 vC, onder die leiding van Simon, formeel onafhanklik geword toe Demetrius II onafhanklikheid toegestaan het. Dit was weer die gevolg van Simon, in reaksie op die verraad van Tryphon, ‘n bondgenootskap met Tryphon se opponent, Demetrius gesluit het.

Die stryd om uitbreiding het egter onverpoosd voortgeduur.

Johannes Hyrcanus, wat lank oor die Joodse staat geregeer het, het ‘n welvarende koninkryk nagelaat, maar dit word vermeld dat daar teen die einde van sy heerskappy reeds kwaai stryd tussen die Fariseërs en Sadduseërs was.

Uit Hyrcanus se bewindstyd blyk dit ook reeds hoe diep die verskille tussen Jode en Samaritane was. Die Samaritane moes met ‘n veldslag ingelyf word, maar het hulle teen ver-Joodsing verset. Ironies was die stad Samaria destyds deel van ‘n reeks Griekse stede, en nie Samaritaans nie.

Die laaste werklike Joodse koning, Janneus, het in 76 vC gesterf, en toe die Romeine Jerusalem in 63 vC beleër het, was Ibabod reeds oor hierdie Joodse staat geskryf. Die Romeine het bloot die beleëring van die stad by een van Janneus se seuns oorgeneem, wat die stad wat in sy broer se besit was, probeer oorneem het.

Toe die stad, op ‘n Sabbatsdag, ingeval is, het 12 000 mense na berig word gesterf. Pompeius het hierna ‘n Joodse staat geskep wat moeilik weer sterk sou kon word, met Galilea in die noorde, geskei van Judea in die suide nie net deur ‘n Samaritaanse gebied nie, maar ook die Griekse stede met ‘n groot mate van outonomie, die Dekapolis.

Hoewel die staatkunde ingrypend verander is teen die einde van Herodus se heerskappy, het baie van die geografiese faktore nog in Jesus se tyd gegeld. Om van Galilea na Jerusalem te reis, moes noodwendig oor nie-Joodse grondgebied gereis word.

Opsommend kan dit gestel word dat die Heilige Land destyds moeilik ‘n groot genoeg bevolking kon huisves om ‘n sterk genoeg mag te verseker wat teen die strydende magte van Mesopotamië en Egipte staande kon bly. Bronne meld dan ook dat die land reeds vroeg na die Griekse besetting nie die bevolking kon voed nie, en deels tot die destydse diaspora bygedra het.

Die gebied het dus dikwels as slagveld gedien, en die Israelse konings se regeerkuns het dikwels bestaan uit ‘n balanseertoertjie tussen die strydende magte. Soms is verkeerd geoordeel, en het die Israeliete swaar weerwraak op die lyf geloop. Die Makkabeërs se Joodse staat het ook grootliks moontlik geraak deur die magstryd tussen die strydende Griekse bewinde in Sirië en Egipte, en ander onderlinge stryde.

Die boek Daniël is vermoedelik nie die enigste kodeskrif wat op die oog af na die Babiloniese ballingskap verwys, maar in werklikheid teen die vergrieksing van veral Antiochus IV gemik was nie. Onder die apokriewe boeke gee die boek Barak duidelike riglyne oor hoe die godsdiensbelange in Jerusalem deur allerlei bydraes van die Jode gesteun moet word.

Behoort hierdie geskiedenis eintlik deel van die Bybel uit te maak?

Waarskynlik nie.

Moet ons lesse hieruit neem, en indien wel, watter lesse?

Ten eerste kan staatkundige lesse hieruit nie los geneem word van ander lesse in die Bybel nie.

Dat die boek Daniël as kodeskrif sy weg na die Bybel gevind het, kan deur sommige vertolk word as ‘n aanduiding van waar die grens lê tussen blindelings aan die keiser gee wat die keiser toekom, en aktiewe handeling om ‘n regering daar te stel wat binne die perke van sy menslike swakhede God se wil probeer doen.

Aardse ryke kom en gaan. Die Koninkryk van God word uitgebrei, ongeag die teenspoed, en selfs wrede vervolging. Die laaste ding wat die Grieke wou doen was om ‘n universele taal bekend te stel waarmee die Evangelie versprei kon word. Die laaste ding wat die Romeine wou doen was om paaie te bou waarlangs die Evangelie versprei is.

Die laaste ding wat die keisers wou doen met die vervolging van Christene was om hulle uit hul gemaksones in die stede te dwing en na die uithoeke van die wêreld te dwing waar hulle die Evangelie gaan versprei het.

Miskien het die Makkabeërs ‘n te sterk Joodse nasionalisme, gebou op die Joodse godsdiens, gebou dat hulle nie vatbaar was vir die Evangelie nie – opsluit ook ‘n Messias wou hê wat die aardse Joodse staat ten alle koste moet herstel.

Dit is insiggewend dat die heidense Romeinse ryk self gekersten is, en dat die Bisantynse ryk lank oor die gebied regeer het wat die Heilige Land insluit.

Die Here het beskik dat dit in die hand van die Islam moes val.

Hierna is by geleentheid ‘n Kruisvaarderkoninkryk geskep wat ongeveer ‘n 100 jaar bestaan het. Die Here het beskik dat dit moes ondergaan.

Wat ons wel weet is dat die Here van ons verwag om dit wat aan ons toevertrou word, te regeer as Ligdraers. Ons is immers nie net Christene in die kerk nie, maar ook in die gesin, die werkplek, die parlement…

Die kom en gaan van ryke beteken nie ons kan maar net sowel ons lampies onder die maatemmer gaan wegsteek nie.

Konsosiatiewe demokrasie

In ‘n vorige artikel het ek die punt probeer maak dat, gesien die diepverdeelde aard van die Afrikaner en verskeidenheid van organe van die Afrikaner-burgerlike samelewing, die liberale (Westminster) demokrasie nie sal werk nie en verduidelik waarom konsosiatiewe demokrasie ‘n beter opsie is.

Konsosiatiewe Demokrasie is ‘n vorm van magsdeling wat groepsverteenwoordigend waarborg. Konsosiatiewe demokrasie is deur die bekende Arend Lijphart ontwerp om konflik in verdeelde samelewings te besweer. Dit word dikwels ook beskryf as ‘n vorm van magsdeling wat teenoor die “wenner-vat-alles” staan. Dit kan ook beskryf word as korporatiewe demokrasie.

Die doelwit daarvan is die skep van stabiliteit en die vermyding van geweld en konflik. Met ander woorde: komponente in sodanige demokrasie wat min of meer dieselfde rigting beweeg, werk saam in terme van die rigting, maar met die behoud van ‘n eie organisasiestruktuur, spesifieke doelwitte en uitkomste wat eie daaraan is.

Wat die rigtingvraag betref is aansluitende samewerking tussen alle organe van die burgerlike samelewing (wat selfbeskikking# steun) wenslik en nodig, maar kan die uitkomste vir sommige kulturele# selfbeskikking (binne die grense van ‘n verenigde Suid-Afrika) wees en vir ander selfbeskikking in ‘n deelstaat# en vir nog ander in ‘n soewerein-onafhanklike# staat.

‘n Konsosiatiewe gemeenskap kan gedefinieer word as ‘n samelewing van mense wat deur interne verdelings gekenmerk word. Die verdelings kan ideologies en ook kultureel van aard wees.

Die volgende eienskappe word aan konsosiatiewe demokrasie verbind:

· Een of twee leiers van elke komponent kom bymekaar om gesamentlik oor die rigtingvraag (bv. selfbeskikking) te besin en om doelwitte te formuleer.

· In die geval van groot organisasies word proporsionaliteit tot die maksimum van vyf lede per organisasie aanbeveel.

· Die doelwitte word of afsonderlik deur alle organisasies gedoen of word na ‘n spesifieke organisasie of organisasies gedelegeer.

· Meerderheidsbesluite word deur konsensus geneem.

· Uitvoerende magte word tussen die deelnemende instansies gedeel.

· Die deelnemende partye geniet in die uitvoering van doelwitte outonomie.

· ‘n Goedgeformuleerde grondwet bepaal magte en funksies.

· ‘n Regskomitee besleg konflik en verskille.

· ‘n Neutrale voorsitter wie se magte omskryf moet word, reel verhoudinge.

· ‘n Vaste (verteenwoordigende) sekretariaat onderneem administratiewe pligte.

· Die verhouding van die verteenwoordigers tot mekaar is primus inter pares.

Die voorstanders van konsosiatiewe demokrasie toon aan dat liberale demokrasie tot oorheersing van ‘n sterk of goedgeorganiseerde groep oor ander is. Daar word daarop gewys dat in België, die Libanon en Switserland en ook die Europese Unie volgens die beginsels van ‘n konsosiatiewe demokrasie suksesvol regeer word. Mag word tussen die konstituerende komponente dusdanig uitgebalanseer dat beide besondere/partikuliere belange gedien word. Die Daytonverdrag (1992-95) tussen Bosnia en Hertzeggovina is op die konsosiatiewe demokrasie geskoei. Ook die Belfast-ooreenkoms van 1998 in Noord-Ierland is konsosiatief van aard, asook Singapoer.

blood suckers slot топкарго отзывы

‘n Burgerlike Owerheid vir Etniese Afrikanerregte (BOER)

Verskillende instellinge van die Afrikaner burgerlike samelewing is tans gemoeid met die daarstelling van ‘n buiteparlementêre liggaam wat etniese Afrikanerbelange buite die partypolitiek kan bevorder en beskerm. As dit die idee is dat so ‘n liggaam nie net etniese Afrikaner kultuurbelange bevorder en beskerm nie, maar ook met organe van die staat en die internasionale gemeenskap wil onderhandel, dan is dit natuurlik noodsaaklik dat daar aandag gegee word aan die bestaansmoontlikheid daarvan binne die konteks van die Grondwet van SA (1996).

Die Grondwet self maak voorsiening vir (taal, godsdiens, kultuur en ander) Rade vir die bevordering en beskerming van taal-, godsdiens- en kultuurregte (sien a. 185). Artikel 185 word verder toegelig deur Wet 19 van 2002. Artikel 185 en Wet 19 is op alle gemeenskappe van toepassing, en nie net op die Afrikaner nie. Ook maak die Grondwet voorsiening vir die reg op selfbeskikking (a. 235). Artikel 234 open die deur dat taal-, godsdiens- en kultuurgemeenskappe – naas individuele menseregte, soos in Hoofstuk 2 van die Grondwet – taal, godsdiens en kultuuraktes kan formuleer.

Die bevordering en beskerming van etniese Afrikanerregte in ‘n instelling met die akroniem die BOER, kan en behoort by die bg. artikels aan te haak. Maar wat belangrik is, is dat die navorsing en “finale verslag” van die Volkstaatsraad, soos beliggaam in die veelvuldige verslae daarvan, nog nooit deur die owerheid in die parlement ter tafel gelê is nie, en dus as onafgehandel te tipeer is. Dit is nie net nie afgehandel nie, maar allermins in werking gestel. Gevolglik lê dit op die weg van BOER om ook die aktiwiteite van die Volkstaatsraad oor te neem en uit te voer.

Die groot vraag is natuurlik hoe so ‘n orgaan van die burgerlike Afrikaner-samelewing saamgestel sal word. Daar is ten minste twee oorhoofse maniere:

– Die liberale Westminsterstelsel

– Die konsosiatiewe model

In die liberale metodiek sal daar diegene wees wat die buiteparlementêre raad deur ‘n een-mens-een-stem metode, ingevolge en aan die hand van ‘n kieserslys van geregistreerde Afrikaners verkies sal wil sien. Dit sou beteken dat persone deur instellinge en/of ander persone genomineer word en dat die geregistreerde kiesers die kandidate sal aanwys. Alhoewel hierdie model ‘n mate van legitimiteit aan die verkose orgaan sal gee, mag daardie legitimiteit gemeet word aan die aantal stemme wat uitgebring was by ‘n verkiesing. Dit kan sy legitimiteit bevraagteken. Hierdie liberale metode hou die volgende verdere nadele in:

– Die uitkoms daarvan sal analoog kan wees tot die parlementêre stelsel dat die sterkste party die regering uitmaak.

– Die numeries-sterkste organisasie van die burgerlike samelewing kan sy kandidate benoem en verkies kry en so die instelling vir homself kaap.

– Die verteenwoordigheidskarakter van die veelvuldige organisasies van ‘n moderne Afrikaner gaan verlore.

– Die liberale metode sal ‘n stryd tussen die organisasies ontketen wat nie vir volkseenheid bevorderlik is nie.

– Indien ‘n radikalistiese meerderheidsgroep die stelsel oorheers en beheer, kan dit tot grootskaalse konflik met die binneparlementêre owerheid lei en aweregse gevolge inhou.

– Die vraagstuk van bekwaamheid en bevoegdheid van kandidate wat in leiershoedanighede moet dien kan daaronder ly.

Dit is duidelik dat bg. liberale model die dood in die pot is vir die bestaan en werking van ‘n burgerlike owerheid wat die regte van etniese Afrikaners moet bevorder. Die Afrikaners is nie ‘n ongedifferensieerde stam nie, maar ‘n moderne gedifferensieerde gemeenskap met diepgaande verskille oor die “pad vorentoe”.

Die tweede model is die van konsosiatiewe demokrasie. Elke deelonemende kultuurorganisasie van die burgerlike samelewing benoem een of twee verteenwoordigers tot ‘n verteenwoordigende leiersraad van afgevaardigdes na die BOER.

– Hierdie model is dus nie een van meerderheidsoorheersing nie, maar van aansluitende samewerking.

– Dit sluit die diktatuur van ‘n heersersgroep uit.

– Dit verdeel mag.

– Dit laat ruimte vir debat en vir verskille.

– Dit open die moontlikheid dat die knapste persoon of persone van ‘n burgerlike instelling na BOER afgevaardig word.

– Dit is ‘n model wat uiting gee aan die gedifferensieerde karakter van die Afrikaner as etniese gemeenskap.

Dit kan egter so wees dat die afgevaardigdes die sienings van hul onderskeie organisasies voorop stel. Hulle mag ook probeer om hul organisasies se doelstellings in die Raad te bevorder en nie die belang van die Afrikanergemeenskap as sulks nie. Latente interne konflikte mag ook lei tot ‘n skeuring in die BOER wanneer besluite geneem moet word waarmee organisasies ongemaklik voel. Hierdie nadeel kan egter tot groter betrokkenheid deur deelnemende organisasies by die Boer se sake tot gevolg hê.

Desnieteenstaande is dit werklik van kardinale belang dat die Afrikaner in sy gedifferensiëerde gestalte nie weer met die slapriem van ‘n liberaal-demokratiese model om die enkels gevang word nie. Doen dit verkeerd en die gevolge sal katastrofies wees.

Dr. Christo Landman, Voorsitter van die Afrikaner Alliansie

no deposit casino free money

Om regs of verregs te wees

In die jare wat voorlê gaan ons nog baie hoor van regs en verregs, soos wat ons van pienkes en linkses tydens die vorige bedeling gehoor het.

Maar wat beteken die terme en waar kom dit vandaan? Waarvoor staan regse politiek en linkse politiek? Is die een goed en die ander sleg?

In die geskiedenis het die terme regs en links bepaalde unieke politieke nuanses in verskillende lande verwerf. In Suid-Afrika het hierdie terme ook ‘n rassekonnotasie bygekry. Vir die man op straat is regs ‘n sinoniem vir anti-swart, en links vir pro-kommunisties. Dit is ‘n vervlakking van die begrip aangesien enige geldige begrip ‘n teenoorgestelde benodig om te kan bestaan, soos dag en nag, lig en donker, reg en verkeerd, ryk en arm, ens. Anti-swart is beslis nie die teenoorgestelde van pro-kommunisties nie. Die persepsies van regs en links het dus fundamenteel verkeerd in Suid-Afrika posgevat.

In die moderne internasionale politieke retoriek verkondig linksgesindes dat die regses die belange van die adelstand en die hoër middelklas asook individualisme ondersteun. Die regsgesindes beskuldig die linkses weer dat hulle kollektivisme en sosialisme najaag.

In Wes-Europa, waar die terme hul oorsprong het, is daardie begrippe sosialestandgedrewe. Die linkses soek sosiale geregtigheid deur ekonomiese ingryping deur die staat om die samelewing te herorden. Die regses wil privaateiendom en kapitalisme verdedig. Hulle staan skepties teenoor die sukses van die radikale omvormingsplanne wat die linkses op die samelewing afdwing. Regses glo dat dit die ekonomie sal skaad en die invloed van die kerk sal verminder. Hulle glo ook in sterk politieke leierskap wat outomaties die groot standverskille tussen mense sal bylê.

Hierdie siening word egter deur die linkerkant vertolk as ‘n neiging tot outoritêre optrede en maatskaplike verdrukking.

In sy boek getiteld ‘Die Web van die Staat’ (1947) skryf die sosioloog Robert M. MacIver: “Die konserwatiewe regses word altyd geassosieer met die belange van die aristokrasie, die hiërargie deur geboorte of rykdom; die linkses weer veg vir gelyke geleenthede asook vir die eise van die minderbevoorregtes.”

Konserwatiewes beywer hulle derhalwe vir die behoud van die historiese sosiale orde en tradisionele waardes en word aan hul volksnasionalisme uitgeken. Nasionalisme was oorspronklik ‘n republikeinse of linkse ideologie in Frankryk, maar het uiteindelik die hoofeienskap van die regtervleuel geword, veral in die vorm van etniese of kulturele nasionalisme. Laasgenoemde poog om die erfenisse en waardestelsels van vorige geslagte te bewaar.

Op ekonomiese gebied is daar genoeg boeke daaroor geskryf om ‘n skip te laat sink. Die Bolsjewistiese rewolusie en daaropvolgende oorloë is direk aan linkse denke toe te skryf en die politiek van vandag probeer ‘n goue middeweg tussen regs en links vind. Kirk Russel, een van die groot kanonne van die Amerikaanse konserwatiewes, beweer dat regsgesindes die klem op gelyke geleenthede plaas, eerder as gelyke uitkome soos die linksgesindes wil hê. In beide gevalle verg dit staatsingryping in die ekonomie.

Maar die wesenskenmerk van ‘n linksgesinde regering is groter staatsinmenging in die lewens van mense. ‘n Regsgesinde regering wil die rol van die staat verklein of minimaliseer. Hoe meer links, hoe groter en duurder word die regering, hoe verder regs, hoe kleiner en goedkoper word die regering, soos dit in die dae van die Boererepublieke die geval was, waar elke persoon slegs deur sy vertolking van die Skrif gelei was.

Hierdie stelling is van toepassing op alle lande, ook Suid-Afrika. Dit is dus opmerklik hoe sterk die kommunistiese party se invloed op die ANC se beleidsrigtings is. Met arbeidswetgewing, swart ekonomiese bemagtiging, nasionalisering ens., gryp die staat in die lewens van mense in en word die ekonomie negatief beïnvloed. Min blankes sal waarskynlik hierdie beleid ondersteun, aangesien die begrip van klasseverskille nog in hul gene ingebed is.

Histories het klasseverskille in Suid-Afrika ontaard in beskawingsverskille, oftewel rasseverskille. Dit lei daartoe dat in onstuimige tye, soos gedurende die afgelope twee weke, daardie vooroordele instinktief na vore tree, wat dan in rassepolarisering oorslaan.

In Suid-Afrika is dit dus die regte ding om regs te wees. As regse onderskryf jy die onafhanklikheid van die individu, sy reg om foute te maak of te presteer; om dinge op sy manier te doen sonder inmenging van enige owerheid. As regse onderskryf jy orde, dissipline en Christelike waardes. Dit geld ook so vir regse gemeenskappe. As linkse onderskryf jy die reg van individue om sonder hul geskiedenis te leef, om nie uit te styg nie, om middelmatigheid na te streef – alles begrippe wat vir die Afrikaner vreemd is.

Om verregs te wees beteken dat jy bereid is om ook tot fisieke optrede oor te gaan wanneer jou sosiale en politieke oorlewingsopsies begin min raak.

Regs en links verteenwoordig nie ‘n konstante kontinuum nie, want die gesindhede van die burgery is van week na week aan die beweeg, na gelang van die heersende politieke milieu. Regoor die aardbol beweeg sentimente tans na regs as gevolg van mislukte sosiale eksperimente wat neerdrukkend op veral blanke volke inwerk. Laasgenoemde volke se skole en state word oorspoel deur volksvreemde kulture – deur beskawings wat baie blankes as minderwaardig ag.

Binne hierdie konteks moet mede-Afrikaners hulself afvra waar hulle staan t.o.v. die politieke spektrum. Baie sal verklaar dat hulle in die middelveld staan, nie regs of links nie, omdat die middel verreweg die grootste deel van die politieke spektrum uitmaak en dus die morele hoë grond sou wees. Die middelveld-Afrikaners is egter ‘n sagte teiken vir ‘n stadige beweging na links. Hulle is die legitieme prooi van linksgesindes.

Aan die regterkant word elke beweging wat die regering na links maak soos ‘n tasbare en sigbare verwydering aangevoel wat tot reaksionêre optrede kan lei. Dit verklaar waarom regses se drang na selfbeskikking en onafhanklikheid in ‘n eie staat so sterk is. Regse Afrikaners, met hul unieke sin vir vryheid, wil nie dieselfde sosiale opset, land of vlag met ander volksgroepe deel nie. Sommiges beweer dat regses terughunker na die beskermde apartheidsverlede. Regsgesinde Afrikaners beskou hulself daarenteen as rasegte lede van die Afrikanervolk of Boerevolk.

‘n Mens is die produk van sy geskiedenis.

Hy kan weinig daaraan verander.

Hy wil net homself wees.

топкарго кидалы

Volkstaat en die impak van infrastruktuur

Suid-Afrika stuur op ‘n waterkrisis af weens ‘n te klein begroting om voorsiening vir die dag van môre te maak. Dié vooruitsigte kom kort op die kragkrisis wat deur Eskom se swak beplanning te weeg gebring is.

Met vermoedelik reeds miljoene onwettige immigrante in Suid-Afrika en programme om watergedrewe riolering aan alle Suid-Afrikaners beskikbaar te stel, is ‘n waterprobleem te wagte in ‘n waterskaars land met ‘n gemiddelde reënval van 464 mm per jaar teenoor meer as 800 mm wêreldwyd.

Vandag word kommentators wat meen die volkstaatgedagte is tot ‘n baie klein gemarginaliseerde groepie beperk, as politieke naïewelinge beskou. Dat meer en meer mense moeg raak om ingesleep te word by die gevolge van swak beplanning, prioriteitsbepaling en uitvoering waar tenderpreneurskap boonop hoogty vier, het ook in ‘n blitsopname in Beeld geblyk toe ‘n oorgrote meerderheid deelnemers aangedui het dat hulle in ‘n volkstaat sou wou woon.

Sedertdien het die Malema-fiasko, die regering se hantering daarvan en die moord op mnr. Eugene Terre’Blanche die gedagte verdere stukrag gegee.

Oral op webwerwe, blogs, woernale en selfs in briewekolomme word ‘n dringendheid nou bemerk om van Suid-Afrika los te kom, wat ruim studiemateriaal vir ‘n doktorale verhandeling sou verskaf.

Twee aspekte kristalliseer hieruit: ‘n Wegstaan van die gedagte van korporatiewe selfbeskikking selfs as ‘n tussenmaatreël ten gunste van ‘n geografiese volkstaat nóú, en ‘n ingesteldheid dat enige vorm van naelstring met die huidige Suid-Afrika energievermorsing is.

Dié emosionele ingesteldheid is nie iets wat weggewens kan word nie. Emosies bepaal dikwels eerder die politiek as ekonomiese, demografiese of ander werklikhede.

Argumente dat dit onprakties is, het in hierdie klimaat ook dieselfde lewensverwagting as stukke nat biltong wat in ‘n hok vol honger boerboele gegooi word. Dit vat nooit eens grond nie.

Wanneer gebiede outonoom, selfregerend of onafhanklik word, vloei daar ‘n magdom ooreenkomste en verdrae voort. Eritrea se onafhanklikheid het Ethiopië sonder regstreekse toegang tot seehawens gelaat, maar Ethiopië se kragopwekkingspotensiaal is weer in Ethiopië se berglande opgesluit. Met die ontstaan van die Belgiese etniese federasie, het die ekonomiese swaartepunt reeds ‘n geruime tyd na die Vlaamse noorde verskuif, en subsidieer Vlaandere die Franstalige Wallonië nou jaarliks met miljarde euro’s.

‘n Volkstaat sal in alle waarskynlikheid vind dat sy waterbehoeftes van buite sy grense voorsien moet word, en dat die kragopwekking, voorlopig altans, ook grootliks buite sy gebied sal geskied.

Die skepping van ‘n volkstaat, ‘n lewensvatbare volkstaat wat uiteindelik ekonomies heeltemal onafhanklik sal kan wees, is ‘n komplekse proses wat reeds deur verskeie instansies soos die Volkstaatsraad deeglik ontleed en beplan is.

Die enigste plek vir die emosies wat nou losgelaat word, is dat dit motiveringsbrandstof voorsien. Dis belangrik vir die volkstaatideaal, maar kan ook ‘n wilde perd word wat onmoontlik raak om te ry. Die potensiaal hiervan blyk daaruit dat ‘n deel van hierdie uitgesproke sentimente behels dat die volkstaat elke vierkante sentimenter van die huidige Suid-Afrika moet insluit.

Die internasionale reg stel ook ‘n magdom vereistes, en ‘n volkstaat wat buite hierdie riglyne sy outonomie of onafhanklikheid verwerf, sal ook bereid moet wees om soos ‘n geïsoleerde eiland in die wêreld te bestaan.

Globalisering en ‘n baie oper wêreldekonomie as in die tagtigerjare maak die ekonomiese isolering van ‘n Afrikanervolkstaat vandag egter bykans onmoontlik. Die internasionale gemeenskap, hoeveel simpatie die ANC ook al steeds geniet, sal ook die Afrikaner se vryheidsdrang as ‘n onuitwisbare werklikheid moet verreken.

хорватия

Ons Bolsjewistiese media

Soos genoem op Praag en ander media, is die hoofstroommedia besig om ’n mediaspektakel te skep oor die dood van Eugene Terre’Blanche. Diverse subtiele taktieke word gebruik om die indruk te skep dat Terre’Blanche se dood nie uit ’n Malema-geïnspireerde moordlus plaasgevind het nie, maar dat die onophoudelike geweeklaag van verdrukte swart plaasarbeiders en uitbuiting die belangrikste oorsaak was van hierdie brute moord. IOL se artikels oor Terre’Blanche stel diverse kere hoedat “swartes bekommerd is” oor wit agressie, dat Terre’Blanche in staat was tot afwykende seksuele dade twee weke na ’n hartoperasie, dat hy ’n slawedrywer was wat mense graag met swepe geslaan het, en dat e-tv volgende week ’n 1915 dokumantêre gaan wys oor die ontstaan van die KKK.

Die artikel oor laasgenoemde stel dat die dokumentêr omstrede is omdat dit die “swartes as skurke voorstel.” Hoewel ek oor die algemeen nie veel tyd het vir mense met allerlei proto-fascistiese ophitserypraktyke nie (wit of swart), is die hoofstroommedia presies besig om hulself hieraan skuldig te maak. Ek wonder of e-tv ook ’n dokumentêr sou wys oor Joe Slovo waarin hy oproep dat boere, tesame met hul vroue en kinders, vermoor moet word en dat hy swart polisiemanne geroep het om hul wapens teen blankes te keer en nie swart misdadigers moet bereg nie. Malema roep skaamteloos op om boere te skiet, maar enige vorm van simpatie vir sy slagoffers word deur sulke bogenoemde taktieke ontkrag.

Selfs met die bekende insident waar AWB’er André Visagie die tv-onderhoud kort beëindig het, was die omroeper besig om die vrae te stuur in die rigting van miljoene arm swartes en die onreg van wittes wat hulself wil beskerm hierteen. Hiermee bevestig die omroeper implisiet die afhanklikheid van swartes aan die arbeid van wittes. Dit word ook openlik beweer dat die moordenaars van boere die plaaswerkers self is.

Blykbaar het almal skoon vergeet wat dr.Philip du Toit geskryf het in Die Groot Suid-Afrikaanse Grondskandaal, dat 92% van alle swart plaasarbeiders meen dat hulle ’n gunstige verhouding met hul wit boere het, en dat 88% van swart plaasarbeiders nie die moordenaars van die boere ken nie. Die feit dat die hoofstroom propagandabuis hierdie ondersoekte feite ontken en alles in ’n Marxsties-Leninistiese paradigma wil plaas, mag ’n indruk gee aan wie se kant hulle is. Die media skets al lankal nie meer ’n beeld oor “wat is” nie, maar oor “wat moet wees”.

Wat kan ons verder verwag die komende tyd?
·    Die web van karaktermoord op plaasmoordslagoffers sal stywer gewikkel word. Die idee van armoede gaan verder uitgebuit word om wraakaksies op boere te regverdig, en diverse “onafhanklike deskundiges” gaan meehelp om hierdie beeld ’n realiteit te maak.
·    Die media gaan minder begrip vir die slagoffers toon en hul liewer voorstel as bloeddorstige uitbuiters en kapitaliste. Daar gaan verhale versprei word oor vermoorde boere wat na die dood van Terre’Blanche genadeloser opgetree het teen hul swart werkers en daarom vermoor was.
·    Net soos Stalin na bewere agter die moord op sy “dissidente” partygenoot Sergei Kirof gesit het om sy terreurgolf te regverdig, kan ons iets soortgelyks verwag in Suid-Afrika. Sowel Kirof as die puber Pawlik Morozof was vermoedelik deur die party self gedood om martelaars van hulle te maak, en sodoende die party se belange bo te stel. Hierdie moord, veral die een op Kirof, was ’n taktiek gewees om onsuiwer elemente uit die party te verwyder en die onsuiweres self te beskuldig. Blykbaar het die ANC ook ’n aandeel gehad in die moord op Chris Hani om ’n rewolusie te ontketen. Die klimaat is oorryp dat die ANC – dalk binne enkele weke – ook ’n interne suiwering gaan hou en ’n prominente lid gaan doodmaak ten einde die skuld by die wittes te lê en sodoende ’n nuwe golf van haat teen blankes te regverdig.
·    Hierdie polarisasie gaan veroorsaak dat – soos Dan Roodt dit gestel het – die middelgrond verdwyn. Die wittes het geen keuse nie as om hulself te skaar agter regse en verregse militante. Hierdie verregsing gaan help om die internasionale vyandbeeld van die Afrikaner te versterk en die res van die wêreld weereens te bewys dat Afrikaners nou eenmaal agressiewe, bloeddorsitige, rassistiese militante is. Oorlewing kom egter eerste.

Uiteindelik is die mens se enigste handelsmiddel sy geloofwaardigheid. As jy iemand se geloofwaardigheid kan aantas het jy die helfte van die werk al gedoen. Terre’Blanche word gereeld in die oorseese pers as “white supremacist” afgemaak, met slegs so hier en daar reaksies wat wys dat hy eintlik ’n seperatis was. In feite kan Terre’Blanche oor dieselfde kam geskeer word as die Koerde, Baske, Palestyne en derglike staatlose volke, maar ’n Afrikaner met sulke ambisies pas nie in die linkse wêreldbeeld wat mense van Afrikaners het nie. Gelukkig het die ANC ook ’n groot breuk in sy geloofwaardigheid veroorsaak eerstens vanweë hul korrupsie en tweedens deurdat Malema ’n BBC-joernalis die deur gewys het. Malema het kennelik geen idee hoevaal skade ’n joernalis kan aanrig nie. Ons daarenteen het hierdie skade al sedert die Boereoorlog ondervind, indien nie vroeër nie.

Vandaar hierdie oproep: Alle besorgde burgers in Suid-Afrika word versoek om enige gebeurtenis so krities en deeglik moontlik op te skryf oor vreemde gebeurtenisse. In hierdie geval sou die Ventersdorpers so veel moontlik moet vertel wat presies alles op die dorp afspeel. Hierdie gedagtes moet op internet versprei word en emosionele taal moet liewer vermy word. Daar moet so stellig moontlik op feite gefokus word met eventuele bewyse en logiese argumente. Om in Engels te skryf is uiteraard ’n goeie idee om die wêreld ’n beter beeld te gee van wat gebeur. Hierdie aksie is nie net om die internasionale perse se aandag te vestig op die werklike dag-tot-dag gebeurtenisse nie, maar dien ook as geskiedkundige bron vir die nageslag om nie te maklik te glo in die hoofstroommedia nie.

Slegs deur ’n frontale mediakonfrontasie te loods kan ons die hoofstroommedia ontbloot vir wat hulle werklik is, naamlik fasiliteerders in ’n Bolsjewistiese moordmasjien. Daar is baie onbesproke leed in Oos-Europa wat die gevolg is van die terreur van wrede diktature, wat ook as gevolg is van verdraaide mediaspektakels. Soos die priester Patrick Desbois geskryf het in sy boek The Holocaust by Bullets was hy die eeste westerling wat sedert die moordveldtog op anderhalf miljoen Jode aan die plaaslike inwoners uitgevra het oor wat presies gebeur het, en die ouer geslag het heel openhartig vertel waar die Jode selfs tereggestel was en die grafte was. Niemand het voorheen die moeite gedoen om ondersoek in te stel of vrae te stel nie. As dit nie daarvoor was nie, sou dit seker nooit bekend geword het aan die weste nie.

Om ons sy van die realiteit te vertel skuld ons nie net vir onsself en ons naaste nie, maar ook vir ons nageslag eendag.

Фільчаков прокурор

Die Paastyd: Die kruis en vandag

Wanneer die Paastyd gedenk word, staan die kruis baie pertinent.

Of dit toeval is, en of die simboliek bedoel is, die vorm van die kruis bied aan die Christen ‘n waardevolle verwysingsraamwerk – ‘n langer vertikale “been” en ‘n korter horisontale “arm.”

Vanjaar se gebeure rondom die Paastyd het inderdaad ruim preekstof voorsien. Suid-Afrikaners is beproef deur ‘n emosionele tydperk waartydens die bekende mnr. Eugene Terre’Blanche in ‘n plaasmoord vermoor is, die ANC se jeugleier wat in effek aanvanklik aangemoedig is om voort te gaan om ‘n liedjie, “Skiet die Boere,” te sing, en ‘n eskalasie in die reeds hoë getal plaasmoorde.

Staatsmanskap aan regeringskant het waarskynlik die laagste vlakke ooit in Suid-Afrika bereik.

Ondersteuners van die huidige grondwet se voortgesette vesekerings dat dit ‘n goeie grondwet is, is deur die gebeure so vertroebel dat dit doodgewoon na gepoogde Boereverneukery geklink het.

Teen hierdie agtergrond vra die bedienaar van die Woord: “Wat dan van ons verhouding met die Here? Wat van geloofsvertroue?” Die langer, vertikale been van die kruis, dus.

Word hierdie been weggeneem, val die dwarshout – die arm wat mense se onderlinge verhoudinge versinnebeeld, op die grond.

Dit is teen hierdie gebroke intermenslike verhoudings waarteen ons ons blind staar en wat ons na menslike oplossings laat soek.

Gister was daar ‘n lang artikel in ‘n Sondagkoerant oor wat ‘n mens kan lees in die tipe uitlatings wat ‘n mens op die internet kan lees. Op die oppervlak erg geniepsig, dikwels selfs besonder gemeen, onfatsoenlik, totaal gestroop van liefde vir die medemens – hetsy of dit die naaste of die vyand is. Dieper onder die oppervlak versinnebeeld dit ‘n verlies, dikwels moedeloosheid, frustrasie…

Dit handel nie net oor die politiek nie. In hierdie tyd het geleerdes die ontdekking van die Australopithecus sediba in Suid-Afrika aangekondig. Soos ‘n mens teen hierdie tyd kan verwag, was daar op die internet onmiddellik ‘n smeerveldtog waartydens mense “namens” die Here die wetenskaplikes as die vreeslikste bedrieërs uitmaak.

Omdat hierdie mense daarop aanspraak maak dat hulle namens die Christendom optree (al word hulle standpunte nie deur die vernaamste hoofstroomkerke gedeel nie) duur dit gewoonlik ook nie lank nie, of die nie-deïstiese evolusioniste trek in soortgelyke taal op die Christendom los al is die bedoeling om eintlik die selfaangestelde eietydse Inkwisisie by te dam. Die Here is heel duidelik nie betrokke by hierdie woordoorlog wat in, en om Sy naam gevoer word nie.

Omdat die Christen aan sy vrug geken word, is die gebeure op die horisontale arm van die kruis nie irrelevant soos so maklik opgegee word nie. Die mens se Godgeskape arm bevat immers die hand en vingers. Dit simboliseer immers doen – naamlik om die Wil van die Here te doen. Om Sy Lig te dra, om in die donker wêreld te skyn en ook die Lig na die heidennasies te neem.

Met die opstandig van die Kruis het die Here die dood oorwin. Hy het ook ons arms losgemaak om vir Hom te kan werk.

Sonder die been van die kruis, die vertikale verhouding tussen mens en die Here, is die lamp stilstaande, en as die olie op is, gaan die vlam dood. Met ons bene kan ons beweeg, kan ons by die plekke uitkom waar ons teenwoordigheid tussen mense nodig is.

Die simboliek van die kruis kan baie ver getrek word. Ons tong is die skerp instrument waarmee ons baie kwaad, maar ook goed kan doen. Aan die kruis, toe Jesus dors geword het, is hy ‘n spons met asyn gegee, al het sy tong vir ons soveel mooi nagelaat. Hoeveel te meer verdien ons, wat gereeld kwaad praat, gereeld ander oordeel, gereeld die wag voor ons mond die trekpas gee, nie om ons tonge met asyn te ontsmet nie?

Hoeveel te meer verdien ons nie dat spykers deur ons hande wat so verkeerd doen gedryf word, en deur ons voete wat soveel afdwaal gejaag te word nie?

In hierdie Paastyd is dit so nodig dat ons die vertikale verhouding met God herstel en in plek stel, sodat ons die Lig van Bo sal hê om met ons vrygelate hande God se wil te kan doen. Nie net in die Paastyd nie. Die Here bly immers opgestaan – tot in ewigheid.

Malema beledig SA se ware heersers

Die ANC was geweldig teësinnig om Malema oor die kole te haal agv sy haatliedjies wat die massas opsweep om Afrikaners te vermoor. Dit was duidelik dat die ANC saamstem met Malema, dat hulle blankes ook as ‘n ergenis beskou. Dit het ET se moord gekos om die ANC te oortuig dat hy moes ophou, maar selfs ná ET se dood was dit steeds ‘n halfhartige en teësinnige snoering van Malema se vet smoel.

Op 8 April 2010 pleeg Malema egter ‘n aartssonde. Hy laat ‘n BBC-joernalis uit ‘n perskonferensie smyt, en beledig dié in die proses.

Dit kan ons nie duld nie, kan ons? Om mense aan te moedig om vier miljoen blankes met pangas dood te kap, is een ding, maar die waardigheid van een soutsakjoernalis is iets heeltemal anders. Die indiwidu se waardigheid is skynbaar veel, veel belangriker as miljoene blankes se veiligheid. Onmiddellik word Malema erg oor die kole gehaal, iets wat glad nie voorheen gebeur het nie. Die ANC het tot vandag toe nie vir blankes om verskoning gevra oor Malema se haatliedjies nie, maar daar word dadelik ‘n kruiperige verskoning teenoor die soutsakke uitgereik.

Daar het julle dit, mense. Vir diegene wat nog gewonder het: julle kan maar ophou wonder. Suid-Afrika word uit Whitehall, die finansiële distrik van Londen, Sandton en die JEB regeer, en beslis nié uit Pretoria nie. Die ware mag in Suid-Afrika is Britse, Engelse en Joodse sakebelange, soos Brett Kebble, die boef wat Malema in die verlede befonds het. Die oomblik toe Malema op daardie spesifieke tone trap, word hy terstond in die bek geruk en toe kry die soutsakke ‘n kruiperige verskoning.

In 1776 het die Amerikaners ‘n burgeroorlog geloods om van presies dieselfde stinkende imperialiste in Londen ontslae te raak. Hoe lank gaan dit ons neem om van ons Britse en Engelse meesters ontslae te raak?

Eugene Terre’Blanche: ‘n moord te veel

Onderweg na sy begrafnis

Ongekende dinge is besig om in Suid-Afrika te gebeur. Sedert die begin van 2010, van 8 Januarie af toe Beeld eintlik as ‘n grap op sy webwerf gevra het of sy lesers graag in ‘n volkstaat sou bly, is iets onder Afrikaners aan’t broei. Sowat ‘n driekwart van Beeld se aanlynlesers het voorwaardelik of onvoorwaardelik gesê dat hulle in ‘n volkstaat sou wou bly.

Toe word Malema op ons losgelaat, wat een opruiende uitspraak na die ander maak. Dit gaan oor daardie twee biologiese elmente: grond en ras. Malema sing “Die lafaards gaan hardloop” en “Skiet die Boere”. Oulike en onskuldige – so word ons verseker – vryheidsliedjies. Op besoek aan Zimbabwe werf die einste Julius ZANU-PF se steun vir plaasbesettings en “revolusie” in Suid-Afrika. By ‘n myn 160 kilometer van Harare af, kondig Malema so ewe aan dat hulle van einde 2010 af gaan begin om plase by blanke boere te vat.

En toe kom die moord op Oom Eugene, soos sy volgelinge hom noem. Hy was al 69 en taamlik afgekoel van die dae toe Jani Allen, sy beweerde minnares, in die Sunday Times geskryf het: “Right now I’ve got to remind myself to breathe … I’m impaled on the blue flames of his blowtorch eyes.”

Persoonlik het ek hom nie geken nie. Ek het hom half gegroet by die sogenaamde “volksaamtrek” verlede jaar by die Vegkopterrein, ‘n teleurstellende byeenkoms vol emosie en oproepe tot God, maar weinig wol.

In lewe was ET die gunstelingstereotipe van die buitelandse pers wat veronderstel was om die onredelike, militaristiese, fascistiese Afrikaner uit te beeld. Sy dood, ‘n tipiese plaasmoord wat ook – wie weet? – ‘n politieke sluipmoord kan wees, het egter van hom ‘n martelaar gemaak.

Hoewel ek en baie ander uit ‘n heel verskillende stedelike, selfs kosmopolitiese milieu kom, laat sy moord ons met die gevoel van: “Dis ‘n moord te veel!” En: van nou af is dit, soos Alexandre Dumas se drie musketiers gesê het: “Een vir almal en almal vir een.”

Vandag gaan ek en waarskynlik duisende ander Afrikaners by Eugene se begrafnis wees, verenig in ons medelye, woede, maar ook: vrees. Want die spel wat die ANC en sy jeugleier tans speel en dreigemente van grondroof, ‘n “Zimbabwe” en grootskaalse geweld wat die bevrydingsbeweging tans maak, laat jou nekhare orent staan. Ons is stelselmatig ontmagtig deur die afskaffing van die kommando’s en die nuwe wapenwet terwyl die ANC tans in beheer van al die ou Suid-Afrika se wapens is, plus die tonne wapens van Operasie Vula van die vroeë negentigerjare wat nog nooit gevind is nie.

Indien die ANC met die samewerking van ZANU-PF ‘n volksmoord teen ons beplan, het hy sy huiswerk baie, baie goed gedoen. Want ons is nou goed in Dingaan se kraal ingelei. Lammers ter slagting. Die naïewe, goedgelowige, godvresende Afrikaner het weereens sy wapens buite die kraal gelaat. De Klerk wou maar net sy lekkertjie van die Swede, sy Nobelprysie gehad het. En daarvoor het hy ons roekeloos aan die genade van Afrika oorgelaat.

Eugene se gesig is met ‘n panga vermink asof hy ‘n blote Afrikaanse naambord langs die pad was wat nou met ‘n ander naam vervang gaan word. Sy broek is uitgetrek, om een of ander duistere rede.

Sy verontmensliking het ‘n simbool van die Afrikaner se verontmensliking onder hierdie bose, gewelddadige en rassistiese bestel geword. Hy was al 69, bejaard, godsdienstig en eintlik skadeloos. Juis daarom het hy ‘n teiken geword, soos soveel ander.

Wat nou vir hierdie land voorlê, nogal op die vooraand van die Wêreldsokkerbeker, kan niemand voorspel nie. Regoor die land is groepe boere en selfs stedelinge besig om voor te berei vir die volgende toneel in die drama wat heel moontlik ook in bloed geskryf gaan word.

Vandat ek klein was en selfs tydens Verwoerd se begrafnis, het ek nog nie die Afrikaner so verenig, vasberade en aan mekaar gebind deur taal, bloed en geskiedenis gesien soos nou nie. Ons is weer die klein wit stam, nakend op die vlakte, wat die naderende horde moordlustiges moet afwag.

Eugene se dood was die druppel wat die emmer laat oorloop het. Dit het baie onverwags gekom, hoewel ek al ‘n hele paar jaar voorspel dat dit op so iets sou uitloop. Leierskap is nou nodig om Suid-Afrika voor die afgrond van etniese en rassekonflik weg te ruk en ons op ‘n ander baan te plaas. Ongelukkig is daar in Zimbabwe meer leierskap as in die ANC. Mev. Zille se Engelse sarkasme gaan ook nie help as die outomatiese wapens in die hande van dansende vyftienjariges soos in Liberië of op die SABC-nuus op Ventersdorp begin knetter nie.

Dus gaan Malema en sy aspirant-volksmoordenaars die gang van die gebeure dikteer en sal die Afrikaner nou noodwendig móét opstaan om ‘n tragedie te verhoed.

fortune teller games топкарго кидалы

Wat is die rol van die Indiërs, en hoekom is die res so stil?

In die kern van alle vyandigheid tussen vreemdelinge lê onverskilligheid. – Søren Kierkegaard.

Julius Malema en sy ANC beskermhere plaas ons voor ’n interessante dilemma: Aan die een kant is hy besig om sy mede-Afrikane aan te hits om blankes dood te maak, en tegelykertyd reageer die ANC verontwaardig oor die feit dat Afrikanergroepe soos die VF+ en Afrikaner sakemanne ’n klag van haatspraak hierteen ingedien het. Nou ewe skielik is dit Malema wat bedreig word deur wittes en nie andersom nie. En sodra die regter bepaal het dat Malema homself inderdaad skuldig maak aan onwettige haatsaai teen minderhede, is die howe nou ewe skielik “gekaap deur regses”.

Dit was vóór die moord op Eugene Terre’Blanche.

Sonder om nou al te agterdogtig te raak wonder ’n mens watter kragte nou werklik hier agter sit. Uiteraard behoort swartes met rewolusionêre oogmerke tot hierdie groep, maar andersyds lyk dit asof sommige Indiërs wat die ANC trou is, agter die skerms besig is om swartes op te steek. Mahomed Vawda was die primêre motor agter die strydlied om boere te skiet, sy kameraad van die Onafhanklike Demokrate (OD) Haniff Hoosen steun hom hierin en gedra homself nog aggressiewer as die ANC om hierdie lied as “erfgoed” te behou, en as dit nie erg genoeg is nie, is die minister van ekonomiese ontwikkeling, ene Ibrahim Patel, besig om Suid-Afrika se gepensioeneerdes se brood uit hul monde te steel sodat hy meer geld het om aan duistere sake te verkwansel. Blykbaar het Patel al ’n hele uitgebreide plan van ’n paar miljard rand saamgestel waarvoor pensioenfondse geplunder moet word. Die fondse uit die ontwikkelingsbank kan kennelik nie meer hiervoor gebruik word nie, en nou moet die ordentlike burger wat sy lewe hard gewerk en gespaar het, opgeoffer word vir die ANC – oligargie se eindelose roofsug.

Terwyl die media volop gons oor Terre’Blanche se wrede en lafhartige moord, is daar baie onderliggende gebeurtenisse soos bogenoemde wat nie opgehelder word nie. Tot nimmer verbasing is die media en algemene menings anti-Terre’Blanche en die veel groter ergenis word nie gesien vir wat dit is nie. Nog voordat ek by die vraag uitkom hoekom die hele wêreld so stil is oor hierdie skaamtelose staaltjie roofkapitalisme wat onder die oppervalk afspeel, wil ek net gou ’n teorie opper oor waarom die Indiërs nou so optree. Ten eerste dink ek dat hulle so aan hul bas voel dat die swartes nie werklik ’n hoë dunk van hulle het nie. Om die waarheid te sê is die vyandigheid tussen swartman en Indiër ’n realiteit wat nie baie aandag verdien het nie en op ’n manier stilgehou word. Was daar nie in 1949 ’n poging gewees van die Zoeloes in Natal om ’n grootskalige moordveldtog op die Indiërs te pleeg nie?

Juis as gevolg van hierdie gevoel van bedreiging probeer die Indiërs nou “Roomser as die pous” te wees in hul veroordeling van blankes. ’n Sielkundige eksperiment wat gedoen was deur twee Italiaanse sielkundiges, Mara Cadinu en Cinza Reggiori oor dokters, sielkundiges en maatskaplike werkers het aangetoon dat sodra die sielkundiges ’n gevoel van bedreiging van die dokters ontvang het oor hul professionele bekwaamheid, het die sielkundiges nie die dokters aangevat hieroor nie, maar hul frustrasie op die laer groep, die maatskaplike werkers, afgereageer. Hulle het as’t ware geprobeer om die maatskaplike werkers, die laagste status groep verder benede hulself te stel en juis pogings onderneem om nader aan die dokters (die hoogste status groep) te wees in terme van hul professionaliteit. In die sielkunde heet hierdie verskynsel neerwaartse vergelyking.

Aangesien die blankes – veral Afrikaners – deesdae die groot paria’s van Suid-Afrika is en die Indiërs nou tot die tussengroep behoort, kan ons hul optrede teen blankes waarskynlik op dieselfde manier interpreteer. Die Indiërs voel dat hulle op ’n manier bedreig word as synde ’n volk wat ook nie inheems aan Afrika is nie. Deur die blankes te haat en veroordeel probeer hulle hul solidariteit met hul swart meesters te bewys. Dieselfde dinamiek kan ’n mens aantref in lande soos Iran. As Persiese buitebeentjie te midde van Arabiese moonthede, gebruik die Ajatollas hul Islamitiese geloof as bindmiddel in die Midde-Ooste, en dit word versterk deur hul giftige veroordeling van Israël se bestaansreg.

Wat egter nog onbeantwoord bly, is waarom swyg die internasionale media hieroor? Voor Terre’Blanche se martelaarskap was Malema se uitlatings en die howe se veroordeling hiervan slegs ’n enkele onopvallende paragrafie in die Nederlandse en Britse koerante. Tydens die vorige bedeling kon ons geen kant op kyk nie of die internasionale pers was bo-op ons om allerlei verskriklike beweegredes hieraan te gee. Al sou hulle ’n spreekwoordelike mikroskoop te voorskyn haal, maar hulle moes en sou ’n swastika iewers in die NP kabinet vind; en as hulle nie een kon vind nie, het hulle een opgedroom deur byvoorbeeld foto’s te vervals.

Deesdae is die situasie ’n honderd en tagtig grade andersom. Malema skree sonder skroom dat boere geskiet moet word, wat die verlede naweek drie boere se lewens gekos het, maar dit word in oorseese media in dieselfde asem genoem as Tiger Woods se verontwaardigde kleuterskooljuffrou en derglike oppervlakkige prulartikels. Enkele ure voor Terre’Blanche se moord het Malema weer hierdie lied gesing teen die uitspraak van die regter in, maar dit word skaars genoem. Die mediablootstelling oor Terre’Blanche sal waarskynlik net deur die ANC as ’n tydelike ongemak gesien word. Hulle sal beslis nie van rigting verander nie, hooguit net so ’n bietjie briek trap.

Dit lyk asof mense van nature geneig is om argwanend op speurtog te gaan na sake wat nie heeltemaal helder is nie, maar sodra dit kristalhelder uitgeblaker word dat daar geen twyfel meer bestaan nie, is daar niks meer om te sê nie. Dan word dit dikwels afgewater as ’n soort kinderlike jeugstreek en moet nie al te ernstig opgeneem word nie. Die emosionele impak is heelwat minder en kan in ernstige gevalle selfs ’n bekoorlike werking hê. Want dit is mos lekker as ’n Malema of Mugabe na vore tree wat “geen nonsens vat nie” en dinge reguit sê wat hy bedoel. Die nonchalante opvatting van oorsee kan ook wees as gevolg van die verslaggewers en publiek elders ter wêreld wat geen werklike idee het wat hierdie uitinge alles beteken nie. Hulle besef nie die gevaar van sulke uitsprake nie. Implisiet beteken dit ook dat, anders as die blankes, is die swart Suid-Afrikaners “nie soos ons nie” en daarom kan hul optredes nie met dieselfde maatstawwe gemeet word nie. Figure soos Mugabe besef hierdie patos van die Europeërs baie goed en het selfs die magtigste vrou ter wêreld, Angela Merkel, tot swye gebring toe sy hom wou berispe oor sy vernietigende optredes, deur haar toe te snou met “moenie jouself met ons politiek bemoei nie”.

Die filosoof Thérèse Delpech het in haar uitstekende boek L’Esauvagament: Le retour de la barbarie au XXIe siècle (in Engels vertaal as Savage Century: Back to Barbarism) ’n voorbeeld aangehaal hoe tydens Stalin se bewind houtkappers in Rusland onder sulke ontberende omstandighede moes werk dat sommige uit wanhoop hul hande afgekap het en in die kiste vol planke gegooi het om ’n boodskap uit te stuur na Engeland (die koper van hierdie hout) dat daar iets ernstig verkeerd is in Stalin se werkersparadys. Toe hierdie kiste in Engeland aanland, het die doeane doodgemaklik die ontbinde hande uitgegooi en die kiste deurgelaat sonder om enige vrae te stel. Hierdie voorbeeld is sprekend van die ongeërgerde manier waarop Suid-Afrika elders ter wêreld in die media bekend staan. Hulle verstaan nie die omvang van die ellende waarin Suid-Afrika verkeer nie en enige tekens van die wanhopigheid word nie as sodanig gesien nie. Soos die bostaande aanhaling van Kierkegaard duidelik stel, dink ek ook nie dat hulle werklik omgee nie.

Kom ons hoop Terre’Blanche se dood gee ons die politieke wilskrag om nou finaal saam te staan en hierdie korrupte stel ANC-parasiete van hul troon af te skop. Dit is duidelik dat hulle met so ’n gewaagde daad polarisasie wil skep, wat wittes voor ’n gevaarlike dilemma gaan sit: As die dood van Terre’Blanche nie tot ergenis gaan lei onder blankes nie, sal dit ’n swakheid adverteer na swartes. Dit kan die moorde op blankes laat toeneem. As die blankes daarenteen die wapens gaan opneem en hulself in militante geledere gaan mobiliseer, is dit ’n uitdaging van geweld, wat gewelddadigheid aan hul kant ook kan verhoog. Geen keuse is wenslik nie.

Sonder om nou al te militant te klink, dink ek nie dat ons veel van ’n keuse het as om vir die laaste opsie te stem nie. Dit is die minste van twee kwade.