Rubrieke Archives - Page 207 of 214

Wie wil ‘n Afrikaan wees?

Dit was nog altyd harde werk om ‘n Afrikaner te wees.

As jy nie besig is om ‘n bestaan uit die knelgreep van ‘n taai wêreld te skoffel nie, wil die Engelse daardie selfde land van jou wegvat. Net wanneer jy hulle ten duurste omseil het, moet jy miljoene ongeskoolde Inboorlinge se welstand op jouself neem en, al hef jy hulle op tot die hoogste standaard wat hulle soort nog ooit gesmaak het, kryt die onkundige buitelanders jou uit omdat hierdie Bantoes nie in ‘n ommesientjie ryk, slim en gelukkig is nie. As jy dan die land uit radeloosheid vir hierdie Inboorlinge gee, neul en kerm hulle een stryk deur, roof en plunder jou amptelik en nie-amptelik en hou nooit op om vir jou die skuld vir hulle gebreke te gee nie.

Maar as jy dink dis moeilik om een van Die Uitverkore Volk te wees, die troos – vir wat dit werd is – is dat dit oneindig moeiliker is om ‘n blanke sosiale liberalis in die Nuwe Suid-Afrika te wees. Hierdie selfhatende witnerwe, om ‘n uitdrukking van Scott Burnett vry te vertaal, sien deesdae in afgryse hoe hulle hele ideaalstelsel voor hulle oë verkrummel. Dit is net hulle verstommende vermoë om wegkruipertjie met die werklikheid te speel en hulle hardnekkige geneigdheid tot selfbluffery wat hulle enigsins soggens in die ruïnes van hul Nuwe Suid-Afrikaanse utopie laat opstaan.

Na hulle die kranklike Nasionale Party in 1994 bygestaan het in dié se begeleide selfmoord, was die liberaliste so seker dat dit die begin van ‘n splinternuwe goue era in rasseverhoudings sou beteken. Ons almal – wit, swart en tussenin – sou soos duisende, soos miljoene, Von Trapp-kindertjies, aangetrek in hempies en broekies van gordynmateriaal, hand-aan-hand, die minlike Mandela heel vooraan, oor die groen heuwels, die wasige lig binne na die land van eindelose glimlagte huppel. Vir die liberaliste was alles so eenvoudig: Nadat die skeidings en beperkings van apartheid afgetakel is, sal ons almal uitvind dat ons eintlik – behalwe vir ‘n paar onbenullige kroeshaartjies en ‘n sonsensitiewe vel hier en daar – net dieselfde is. Noudat daar nie meer ‘n doringdraad tussen ons is nie, gaan ons almal uitvind ons hóú van mekaar en ons gaan so kuier, so opmaak vir verlore tyd, dat die lewe in die Nuwe Suid-Afrika net een, nimmereindigende karnaval sal wees.

Die karnaval, tot die liberalis se frustrasie, het toe nie sonder meer en betyds afgeskop nie. Na die wittebrood, omtrent die tyd wat Mandela uitgeskuif is om sy jare uit te leef as lewenslange bevrydingsikoon emiritus en stuitige kwinkslaer, het die swart Von Trappies hulle handjies warm gevryf en met onbeteuelde gulsigheid ingedons om – amptelik of nie-amptelik – hulleself te help aan die rykdom van die land. En, omdat hulle instinktief en met rede geïntimideer is deur die skrander, taai, vindingryke Afrikaner, het hulle hom probeer afkamp met ‘n swetterjoel rassistiese wette en ‘n uitgebreide veldtog van leuens oor die Afrikaner en sy geskiedenis. Selfs hierdie kampanje, het die liberalis geredeneer, sou maar net ‘n hikslaggie gewees het in die N.S.A., as die Afrikaner maar net op sy rug wou rol soos ‘n klein hondjie wat homself natpiepie uit dankbaarheid dat die A.N.K. sy magie kielie terwyl hulle sy werk vat, sy plase onteien, sy land verniel, sy vrouens laat verkrag en sy kinders laat vermoor. Om Vadersnaam, d.w.s. in die naam van die Heilige Madiba, kan die Afrikaner nie maar net verdwyn nie!

Toe hulle besef die kulture van Afrika en die Weste gaan nie soos twee lou strome water vanself saamvloei om een snoesige, eiesoortige kulturele identiteit te vorm nie, het die liberaliste besluit dis tyd om prakties te raak. As die ronde wit gat verseg dat die vierkantige swart pen daarin sal pas – en laat dit klink soos wat dit klink – dan is dit tyd om ‘n bliksemse groot hamer te vat en om dit daarin te foeter. ‘n Intensiewe mediaveldtog was die werktuig van keuse vir die liberalis: Die mense moes net “meer leer van mekaar se kulture” en dan sal wit minder wit word en swart minder swart. Al wat sou oorbly sou ‘n glorieuse Nuwe-Suid-Afrika-grys wees, ‘n land met volmaakte rassesimmetrie, ‘n soort Blingola vol gebalanseerde gee en neem. (Die blanke gee en die swarte neem.) Die idee was om elemente van een kultuur oor te dra op die ander.

So is die Engels-Afrikaanse leksikon uitgebrei met sulke Afrika-juwele soos “yebo”, “amabokoboko”, “Bafana bafana”, “tata ma chance”, “ubuntu”, “shozoloza”, “Mzanzi”, en “Sho’t left”. Ons is vergas op Mozart se Towerfluit waarvan die stel ‘n mynkampong vol koorlede in rubberstewels is en Bizet se Carmen het sommer Xhosa in die mond gekry in ‘n vollengte fliek, Carmen u Khayalitsha, wat die liberale resensente die soort hyggeluide laat maak het wat vir die klankbaan van ‘n pornofliek gebruik kan word. Maar hulle beste pogings ten spyt – Mozart het nie vir Mandoza van die Sowetan se vermaakblaaie verdryf nie en die halsstarrige Afrikaner luister Laurika, Theuns, Kurt, Matthys en het van Steve Hofmeyr die grootste liedjiesmous in Suid-Afrika gemaak. Yster en klei. Olie en water. Die kulture van die Weste en van Afrika méng nie.

Selfs wetgewing om die Afrika-kultuur kunsmatig oor te plant, het nie gewerk nie. Al wat blanke kinders in gemengde skole van die Afrikaan se kultuur geleer het, is dat jy moet skerp kyk of jy word gelem. Dié skole het ghetto’s geword wat, behalwe vir die skooldrag, lyk soos die ergste buurtes in Harlem, New York. Die Afrikaner-jeug het heeltemal eiehandig verbete sosiale rassiste geword en die “k-woord” en sy ietwat ligter nefie, die “h-woord” herontdek.

Baie sosiale liberaliste het teen hierdie tyd bes gegee. Maar daar is nog ‘n paar hardnekkiges wat nie rus vir hulle siele sal kry nie. Hulle het die aanslag verskuif van die wetgewende en die kunsterreine na die metafisiese. Deesdae vestig hulle hulle hoop op die filosofies-volkekundige blink idee dat ons almal Afrikane is. Van bo in die Noorde tot diep in die Suide van Afrika is ons – velkleur, watse velkleur? – almal net dieselfde! As ons dít net in onsself kan ontdek, is die kind se naam Witwillem – oftewel Witsipho. Ons almal – wat dieselfde is – is anders as die mense van Europa, Amerika of Asië. Hier het ons almal dieselfde kultuur – wat toevallig die kultuur van Afrika is of hier ooit ‘n witmens op die vasteland was of nie. Al wat ons moet doen is om hierdie Afrikaan-wees in onsself te ontdek.

Ja… maar hoe? Kultuur is nie net ‘n opvoedingsproses van ‘n paar dekades nie, dit het ook ‘n eeuelange geskiedeniskomponent en ‘n genetiese bydrae van duisende jare. Die liberalis wil hê ons moet dít wegwens. Soos wat Nataniël die manlike bevolking ‘n dekade gelede in ‘n De Kat-advertensie aangemoedig het om in aanraking met hulle “vroulike kant” te kom (“koop net die blêrrie tydskrif!”), wil die liberaliste hê ons moet ons Afrikaan-wees ontdek. Die Bybel sê wel dat die luiperd nie van kolle en die Ethiopiër nie van vel kan verander nie, maar die liberalis, soos altyd, is doodseker hy weet van beter.

In ‘n opstel in Rapport, in ‘n verkorte weergawe van ‘n Woordfees-toespraak, beduie ene Rudi Buys, ‘n jong kanon van die sogenaamde “Afrika-Afrikaan-inisiatief”, ‘n ween-in-jou-hande, sosiaal-liberale organisasie uit pienk Stellenbosch, ewe kordaat hoe maklik dit is om van ‘n Wes-Europese kultuur oor te slaan en ‘n Afrikaan te wees. Sy preutse lessie bestaan uit meer politieke korrektheid as gestruktureerde denke, meer sosiaal aanvaarbare vlerkslepery as logika en uiteindelik verteenwoordig dit ‘n resitasie van snoesige liberale formules waarvan die logiese uiteindes nie deurdink is nie. Die liberale sosialis het nog altyd ‘n ongeërgde verhouding met die waarheid gehad. Feite word gesien as onbeskof en eerlike geskiedenisvertelling druis teen hulle vertroetelde ideologieë in. Daarom is dit ironies dat een van die benaderings waarop Buys aandring, ‘n nougesette onderwerping aan die waarheid is.

Hierdie aandrang verskyn ‘n paar paragrawe voor sy – eintlik irrelevante – vertelling van ‘n wit-en-swart vergadering waar planne bespreek is om die herdenking van 16 Junie te vier. Hy onderskryf die populistiese maar valse siening dat Soweto-dag herdenking werd is omdat bloeddorstige regeringsmagte ‘n hele groep spelerige jongmense voor die voet sou afgemaai het. Dié perpetuering van ‘n nasionale mite bring vir Buys wel persoonlik nader aan sy ideaal van kuluuroorlopery, maar hierdie soort onverantwoordelike Afro-sosialistiese propaganda gaan die kulture van Suid-Afrika net nog verder van mekaar verdryf. Soos wat Paul Gallico van jeug gesê het, sal die waarheid uiteindelik gedien word.

Die res van sy selfvoldane voorstelle sluit in dat ons vir mekaar stories van Afrika moet vertel, aktivisties moet optree (alhoewel die agterdog bestaan dat die aktivisme van, sê nou maar, die Boeremag, nie Buys se Afrikaan-weestoets sal slaag nie.) Ons moet onsself vereenselwig met die Nasionale Party se verraderlike oorgawe of, soos hy dit stel, “die geskiedenis van bevryding in ons land”. Ons moet godsdienstig wees want daar is “’n groot plek in die hart van Afrika” vir godsdiens. En ons moet nuuskierig wees oor die Soedan en Senegal. Maklik, nè!

Maklik op die oog af of nie, Buys se stelsel is verbluffend weens die onsinnigheid daarvan. As jy daarvan hou om op die ritme van tromme te beweeg, staaf hy, is jy ‘n Afrikaan. Vermoedelik maak dit van Japanners, Argentyne en Amerikaanse Inboorlinge ook Afrikane. Buys wil hê dat jy van Afrikakuns moet hou. Hou my dan buite rekening. Ek is dan een van daardie onsensitiewe Europeërs wat Rembrandt en Van Eyck bo stokfiguurtekeninge en naïewe blokke helder kleur verkies.

Sy beklinkende vereiste bêre hy vir ‘n afsonderlike paragraaf waarin hy vertel hoe hy en van sy swart kollegas almal pap en vleis ingeskep het by ‘n restaurant en toe daaroor gelag het. Sien, sien!: Pap en vleis is die kos van Afrika en as jy van pap en vleis hou, is jy ‘n ware Afrikaan. Hierdie sillogisme raak gou buite sy beheer. Ek het al in verskeie koffiewinkels gesien hoe Zoeloe- en Basotho-mense vir hulleself koek en koffie bestel. Dit maak dan vermoedelik van hulle Europeërs want koek en koffie is kennelik Europese spyse.

Tog is dit nie bloot die swaksinnige vereistes wat Buys aan Afrikaan-wees stel wat opval nie, maar die vereistes wat hy verswyg omdat hy óf nie daaraan gedink het nie óf wat hy, in beste sosiaal-liberale styl, probeer wegwens.

Vir Rudi Buys om ‘n ware Afrikaan, ‘n ware inboorling van Afrika, te wees, sal hy moet begin deur van sy IK te ontlaai. Buys, neem ek aan, is ‘n gemiddelde blanke en volgens elke verantwoordelike wetenskaplike studie het die gemiddelde blanke in Suid-Afrika ‘n IK wat dertig punte hoër is as die gemiddelde swarte, die Afrikaan, s’n.

Hierdie Afrikaan het ook ‘n gans ander godsdiens, deurtrek met bygelowe en vrees vir nors, ontslape voorvaders. Vir die Afrikaner om te ver-Afrikaan, sal hy van sy Christelike geloof of, deesdae, helaas, sy sekularisme afstand moet doen. En as hy, getrou aan die aard van die Afrikaner, dit met groot ywer en entoesiasme wil doen, sal hy die wonderlike wêreld van toordokters en selfs moetiemoorde moet ondersoek. Rudi Buys eerste, sê ek.

Maar die Rudi met sy nuwe godsdiens sal, terwyl hy op sy bed –– wat op bakstene staan om die tokkelos te fnuik – lê en hierdie dinge bepeins, ook moet besef dat hy sy verhouding met sekere lewenselemente sal moet aanpas om ware Afrikaan te word. Sy verhouding met diere, byvoorbeeld, sal oorgedoen moet word. Ware Afrikane het byvoorbeeld ‘n voorliefde om bulle te martel totdat hulle van wilde vrees bulk. Hierdie praktyk is onlangs met meewarigheid en groot drif verdedig deur ‘n vooraanstaande swart joernalis wat sy kop skud vir die wittes wat nie meedoen daaraan nie. Swart plaaswerkers in die Vrystaat en elders is berug daarvoor dat hulle gaande is oor babahondjies maar, sodra die arme dingetjie eers tande wissel, word die dier verwerp en verwaarloos.

En wat van urinering en ontlasting? Hierdie liggaamlike funksie is ‘n heel natuurlike een vir die Afrikaan en hy sien geen rede dat dit in privaatheid moet geskied of agterna bedek moet word nie. Een van die ontnugterende oomblikke van my lewe was toe ek ‘n gegoede swart vrou by ‘n besienswaardigheid in die Clarens-omgewing sien hurk het by ‘n hekkie waar sy ‘n groot stomende bol agtergelaat het. Haar swart geselskap het blykbaar niks vreemd in haar daad opgemerk nie maar ons wat, in meer as een sin, aan die verkeerde kant van die heining was, moes kies of ons ons asems sou ophou en versigtig daaroor trap en of ons maar oor die draad sou klim. Net verlede week sien ek ‘n swart skoolseuntjie wat met ‘n aura van groot verligting by die laerskool se hek staan en urineer. Die skool was besig om uit te kom en die ander leerders het eenvoudig net vir hom so ‘n bietjie ruimte gegun en om hom geloop sonder om enige noemenswaardige afkeur in sy gepiepiery te wys. Pis en skyt voort, Rudi Buys, as jy eenvoudig net ‘n Afrikaan móét wees.

En dit hou nie by die nat en die onwelriekende op nie, moet Rudi Buys weet. Die Afrikaan het ook ‘n geheel en ander instelling op geslagsgemeenskap. In die Afrikaner-kultuur, met sy taboe’s en sin vir privaatheid wat op Judeo-Christelike beginsels geskoei is, is veral die vrou se liggaam ‘n heiligheid wat gekoester moet word en waarmee gemeenskap net behoorlik binne die huwelik kan plaasvind. Ontrouheid is steeds ‘n afgryslike maatskaplike wandaad en omgang met minderjariges is een van die beperkinge wat selfs deur sosiaal-liberale dwalers soos Rudi Buys onderskryf word.

Die Afrikaan dink heeltemal anders oor seks. In baie Afrika-gemeenskappe neem ouer mans die verantwoordelikheid op hulle om jong meisietjies, sommige so jonk as twaalf, seksueel touwys te maak. Vir hierdie meisietjies is daar prestige in hierdie geslagtelike opleiding. In sekere dele van Lesotho is daar ‘n speletjie waarin tien- en elfjariges volwasse gedrag naboots. Dit sluit seks in. Partykeer dring ouer seuns dié gespelery binne. Ten minste een waarnemer, Vettorino Otto, skryf die hoë voorkoms van VIGS onder jong kinders in die omgewing aan dié vermaaklikheid toe. Maar Rudi Buys kan nie, mág inderdaad nie, fout vind met dié speletjie nie. Dit is kultuur. Afrika-kultuur. Net soos wat vroulike besnydenis nie onbekend is aan die kultuur van Afrika nie.

Dit is nie net vrouens wat in die kultuur van Afrika besny word nie. Miskien sal Rudi Buys in sy kulturele ywer daaraan dink om ‘n tipiese inisiasieskool, ryk in Afrika-tradisie en -kultuur, by te woon. En wanneer hy wydsbeen by die huis op sy bed-op-bakstene lê, kan hy dalk van die ander verskille tussen die Afrikaner- en die Afrika-kultuur oorweeg. Want die Afrikaner en die Bantoe kan mekaar nie vind in hulle opvattings oor sulke fundamentele sake soos geweld, oorheersing, regering, familie, verantwoordelikheid, regte en vooruitgang nie. Miskien sal hy eerlik genoeg wees om te erken dat die twee kulture langs mekaar kan leef maar nooit deurmekaar nie. En terwyl hy Westerse antibiotika inneem om die wreedheid van die geroeste lem se snit te verlig, sal hy miskien besef dat kultuur dieper as die vel lê.

occasion headbands прокурор Фильчаков

Helen Zille se dapper nuwe w?reld

“Deurdat ’n opposisieparty gebruik word om linkser gedagtes as die ANC te verkondig, is weereens ’n propagandapunt vir die groot Stalinis Thabo Mbeki. Hiermee kan hy voorgee dat hy te “regs” was en dat die opposisie eintlik nog progressiewer is as hyself, waardeur die tweede fase van sy beoogde rewolusie ’n stap nader gekom het.”

’n Mens wonder wat inspireer figure soos Helen Zille om so venynig links te wees. Hoe dit ook al sy, daar is iets ernstigs verkeerd met Suid-Afrika se – weens gebrek aan ’n beter woord – demokrasie. ’n Mens moet die ANC se vermoë om opposisie uit te skakel wel bewonder, want tot dusver het elke opposisieparty die knie gebuig en in die groot swart idealis Mbeki se organisasie opgelos. Net soos die NNP se vuurhoutjiebeentjies geknak het onder die swaargewig ANC, is die enigste duidelike opposisie ook besig om langsamerhand die ANC links verby te vat met allerlei histrioniese terroristeverheerlikings. Die Zuma-faksie vorm weliswaar nog ’n uitsondering op hierdie reël.

Hierdie proses hou ’n aantal gevare in, in sowel reële terme as in terme van die boodskap wat dié verwikkelinge aan die buiteland stuur. Wat die reële terme aanbetref, begin Suid-Afrika dieselfde neiging te toon as die res van Afrika. Waar opposisielede uitgeskakel of geneutraliseer word, en die kiesers bedrieg begin voel, begin woede opbou. Sonder ’n stewige opposisie en tekens van verandering neem die wanhoop onder baie mense toe. Waar griewe nie parlementêr verwoord kan word nie, word die weg gebaan vir staatsgrepe en militêre aksies, net soos elders in Afrika.

Wat die boodskap wat Suid-Afrika na die buiteland stuur aanbetref, word die indruk gewek dat die ANC “iets goeds doen”, dat hulle “gelyk gehad het” deur met moord en terreur aan die mag te kom. Dit maak die situasie van die gewone wetsgehoorsame burger hagliker en wanhopiger, juis omdat hulle nie gehoor word nie. Die Nederlandse departement van Buitelandse Sake meen dat alles koek en ei is in Suid-Afrika; ja, ’n bietjie gewelddadig, maar niks ernstigs nie. Die klug kan nouliks groter wees.

Die res van die wêreld is onder die indruk dat as ’n mens ’n volk ’n stembus gee, dan het demokrasie vir hulle aangebreek. Met gevare soos meerderheidstirannieë, totalitarisme, diktature, ensovoorts wat ook deur stembusse aan die mag gekom het, word nie juis veel aandag aan bestee nie. Om die waarheid te sê, word diegene wat die heilige stembus se geloofwaardigheid in twyfel trek dikwels as rassiste en wit supremasiste afgemaak, veral as die linkses se weddenskappe op die spel is.

Suid-Afrika is in baie gevalle ’n voorloper in die wêreld as dit kom by multikulturalisme, en baie lande kyk na hoe Suid-Afrika (lees: die ANC) polities te werk gaan om inspirasie te vind in hul eie integrasiebeleide. Suid-Afrika is daarom ook in staat om ’n redelik goeie antwoord te gee op distopiese doemprofete van weleer. Ek fokus nou spesifiek op George Orwell met Nineteen Eighty-Four en Aldous Huxley se Brave New World, wat die twee mees bekende doemscenario’s voorstel. In Orwell se roman word ’n futuristiese “utopie” voorgestel as ’n plek waar die staat volledig beheer oor ’n mens se totale wese het. Vrye gedagtes en seksualiteit is totaal aan bande gelê. Huxley se weergawe van “vreedsame saambestaan” vergestalt juis die teenoorgestelde: mense moet hul luste laat botvier, alle verantwoordelikhede verwerp en sodoende reduseer hulle hulself tot infantiliteit en kuddegedrag (lyk soos Nederland!).

In Nineteen Eighty-Four word met haat en vrees geregeer, en in Brave New World word gedrag wat by die kudde aansluit, beloon. In albei hierdie samelewings word ’n bepaalde klas mense tot die rand van die maatskappy uitgesonder om in armoede te leef, en hulle vorm die kontras vir die “verligte” utopiste. In beide samelewings word gepoog om romantiese liefde te elimineer, en die idee van ’n familie is ook nie gewens nie. In Nineteen Eighty-Four spreek Orwell sy vrees uit dat boeke verban sal word, en in Brave New World vrees Huxley dat boeke gewoonweg nie meer gelees sal word nie. Orwell vrees dat haat die mensdom se ondergang sal word en Huxley vrees dat liefde die mens se ondergang sal word.

’n Mens kan Suid-Afrika iewers in die middel van hierdie twee strominge plaas. Daar is elemente van albei aanwesig. Internasionaal staan Suid-Afrika bekend vir sy omgee en versoening, maar heelwat burgers weet beter. Vir meer as ’n dekade is die ANC besig om propaganda te maak teen die blankes, en die Naspers-stal publiseer slegs regimevriendelike nuusberigte, met so hier en daar ’n klein anti-ANC beriggie om die indruk te wek dat hulle nie bevooroordeeld is nie. Agter die ystergordyn was daar ook gebruik gemaak van “onafhanklike” bronne om die regime se standpunt en planne te beaam en goed te keur, en Helen Zille is tans besig om presies dieselfde te doen.

Deurdat ’n opposisieparty gebruik word om linkser gedagtes as die ANC te verkondig, is weereens ‘n propagandapunt vir die groot Stalinis Thabo Mbeki. Hiermee kan hy voorgee dat hy te “regs” was en dat die opposisie eintlik nog progressiewer is as hyself, waardeur die tweede fase van sy beoogde rewolusie ’n stap nader gekom het.

Hoe dit ook al sy, die ANC sal sy wil op die bevolking afdwing. ’n Sluwe taktiek wat gebruik word, is die twee-stappe-vorentoe-een-stap-terug metode. Sodra die ANC so onbeskroomd sy (voornaamlik blanke) volksgenote wil vervreem, neem hulle ’n stappie terug om die indruk te wek dat hulle wel blankes se belange op die hart dra. Later probeer hulle weer. Dis net ’n kwessie van geduldig wees. Op dié wyse lê hulle op ’n subtiele manier beslag op alles wat leef en beef in Suid-Afrika. Die linkse Engelse dien as ’n soort katalisator om die oppermag van Thabo te versterk.

Mevrou Zille, wat blykbaar ’n aanhangster van die Black Sash was in die jare toe linkse drome nog onskuldig was, hou haarself blind vir die werklikheid van oehoeroe en die doodgebore konsep van die Afrika-Renaissance. Sy hoef net noord van die Limpopo te kyk om te sien waarnatoe sy oppad is. Vir iemand wat onder Tony Leon gestaan het vir baie jare behoort sy tog te weet hoe korrup en magsdronk die ANC eintlik is.

Wat motiveer haar? Is dit ’n soort Stockholmsindroom dat sy haar gyselnemer begin bewonder? Is dit ’n eiesoortige taktiek om die Zuma-faksie van die ANC klein te kry? Ek weet nie hoe vergesog dit is nie, maar die kans bestaan dat haar Xhosaverheerliking ’n voortsetting van die Boer-Britstryd is met ander middele. Dit wil voorkom asof die Afrikaners begin om ’n alliansie met die Zoeloes te smee, soos belangrike Afrikaners se besoek aan Jacob Zuma ‘n paar dae gelede, en dat sy as teenreaksie kant kies vir die Xhosa’s, die stam wat die groot Engelse Marxiste se harte altyd warm laat klop het.

Miskien is dit haar bedoeling om die Afrikaners in haar party na links te bekeer of anders moet hulle maar vertrek en ’n ander party gaan soek… ’n opvatting wat die Engelse al eeue lank koester en waarvan selfs die sewentiende-eeuse filosoof John Locke melding gemaak het in sy Two Treatises of Government. Waar die “I am English” voorvegters destyds hulself superieur gestel het teenoor die res van die wêreld deurdat hulle geglo het dat die Engelse ’n beter ras was, of ’n beter geloof aangehang het, waan hulle hulself nou voorvegters vir die Marxistiese gelykheidsideaal, maar slegs as jy hul taal en gewoontes oorneem. Die vorm is effens anders, maar die inhoud is dieselfde. Hulle kan hulself nie van hul eie superioriteitswaan bevry nie.

Kom ons hoop dat Zille binnekort sal insien watter fout sy gemaak het deur haar partygenote te vervreem. Nie baie mense wil in haar dapper nuwe wêreld deel wat hongersnood, armoede en ellende in Afrika gebring het nie. Hoewel, hoe wrang die ironie ook mag wees, dit vul ’n mens tog met ’n tikkie leedvermaak om te sien hoe die Ingelse chauviniste besig is om hul eie ondergang te saai sonder dat hulle dit self insien.

’n Mens sou skaars kon glo dat Orwell en Huxley al twee ook Engels was.

Die dekades van die lang messe

Die Mandela SMS-sage het blankes se saak waarskynlik ’n groot knou toegedien, omdat dit die voorwerp van hoon en spot in die media geword het. Dit het mense ook baie meer lugtig vir gerugte en waarskuwings gemaak, iets wat in die toekoms moontlik ’n duur prys mag hê. Die volgende waarskuwing mag op die werklikheid gegrond wees, maar gaan mense ag slaan daarop of gaan hulle ook dink dat dit ’n blote gerug is? Myns insiens spreek die vrees vir ’n sogenaamde nag van die lang messe, buiten die profetiese of religieuse aspekte daarvan, voorts nie van baie helder denke nie, en onderskat dit die ANC-regime se uitgeslapenheid.

In baie opsigte is die regime in politieke terme veel meer gesofistikeerd as waarvoor ons hulle krediet gee, en veral baie meer gesofistikeerd as die meeste blanke politici. Die afranseling wat die swaksinnige Roelf Meyers van die patetiese Nasionale Party by Kodesa op die lyf geloop het, is sprekend hiervan. Vir die regime om ’n kataklismiese, georganiseerde volksmoord teen blankes te pleeg of aan te spoor in ’n spreekwoordelike nag van die lang messe, sou ’n dom en kru strategie wees.

Dit sal dom wees omdat blankes hulself noodwendig militêr sal organiseer. Dit sal tot ’n burgeroorlog lei soortgelyk aan dié in Kosovo, een wat militêr gesproke vir die regime bitter moeilik sou wees om te beheer. Rewolusies soos dié wat deur die gerugte in die vooruitsig gestel word, het die neiging om hul skeppers te vernietig. Hoe weet die Xhosa-elite dat die moordenaars van blankes nie ook ryk swartes en hul eiendom sal begin teiken nie? Die SANW is in ’n toestand van terminale disintegrasie as gevolg van swak dissipline, ’n gebrek aan bestuur en MIV, met slegs 5% van sy troepe slaggereed. Moontlik sal die Verenigde Nasies moet ingryp om orde te herstel. Nadat orde herstel is of die burgeroorlog verby is, sal die oorblywende blankes waarskynlik vir hul eie veiligheid na ’n spesifieke gebied verskuif moet word, en sal veroorsaak dat ’n volkstaat tot stand kom, iets waaroor die regime geensins entoesiasties is nie.

Die land se ekonomie sal egter in die proses vernietig word, aangesien blanke oorlewendes op groot skaal sal vlug, tesame met hul kundigheid. Kyk mens na die naakte hebsug en kruipende nasionalisering waarmee die regime en sy Xhosa-binnekring blanke bates vir homself toe-eien, is dit allermins wat die Wabenzi sou wou hê. ’n Nag van die lang messe sal ook noodwendig tot die kansellasie van die 2010-sokkerwêreldbeker lei, iets wat ’n geweldige verleentheid vir die Afrosentriese bewind sou wees, om nie te praat van ’n enorme geldelike verlies vir die korrupte lede van die regime wat geldelik deur die toernooi bevoordeel gaan word nie.

Dit is weliswaar moontlik dat bendes lukraak en gewelddadig mag reageer op Mandela se dood, maar ’n kort, bloedige en grootskaalse nag van die lang messe wat deur die regime georganiseer word, is om bostaande redes myns insiens hoogs onwaarskynlik.

Andersyds is dit so dat die regime geen erg het aan die blanke setlaars op sy grondgebied nie. Die president praat van “setlaars wat nog nie vertrek het nie”. Minister Charles Nqakula beveel aan dat diegene wat kla oor misdaad, die land moet verlaat. Stel uself dus in die ANC-regime se posisie. U het twee doelwitte: U wil ontslae raak van ’n ongerieflike minderheid. Ten tweede wil u nie in die proses die gans wat die goue eiers lê en aan u obsene rykdom verskaf, nekom draai nie. Die beste scenario is een waarin die minderheid sélf besluit om landuit te verkas, sonder dat ’n bloedige en ekonomies vernietigende oorlog nodig is. Hoe doen mens dit?

• Blaas misdaad en laegraadse terreur in die geheim aan, maar weier om iets daadwerkliks aan die gevolglike misdaad te doen, sodat die minderheid in vrees en bewing lewe en gevangenes in hul eie huise word. Ontken dan dat die probleem bestaan as hulle daaroor kla en blameer dit op rassistiese persepsies.

• Maak dit duidelik dat statutêre rassediskriminasie teen die minderheid ad infinitum sal aanhou. Sodoende sal die minderheid die gevolgtrekking maak dat daar beroepsgewys bitter beperkte geleenthede vir hulle bestaan en vrywillig emigreer na lande met beter vooruitsigte.

• Wis die minderheid se kultuur, plekname en geskiedenis stelselmatig uit, sodat hulle toenemend ontuis in hul vaderland voel.

• Ontwapen die minderheid om enige moontlikheid van gewapende opstand te verwyder.

• Vervreem die minderheid deur aanhoudend al die land se probleme op die minderheid te blameer.

• Pas gedwonge integrasie toe, waarvolgens plakkers en armes aangemoedig word om op die minderheid se voorstoep te kom woon, selfs in rykmansbuurte en selfs in die enkele gebiede waar die onwelkomes die meerderheid is.

• Terwyl u al die bostaande doen, besig skynheilige praatjies van nasiebou en versoening teenoor die internasionale gemeenskap, sodat hulle nie onraad merk nie.

Die leser het waarskynlik reeds besef dat al die bostaande reeds in Suid-Afrika aan die gang is. Dit is dus heeltemal moontlik dat die regime klaar ’n veldtog van laegraadse etniese reiniging van stapel gestuur het, waarvolgens hy stelselmatig probeer om blankes te verwilder, maar op so ’n subtiele wyse dat hy hom nie internasionale veroordeling op die hals haal nie en nie die ekonomie in die proses totaal vernietig nie, of in ieder geval nie voor die Xhosa-elite hul Switserse bankrekenings volgestop het nie.

Die nag van die lang messe gaan myns insiens waarskynlik nie plaasvind nie, want ons bevind ons reeds in die dekades van die lang messe. Praatjies oor die nag van die lang messe dien slegs om ons aandag van dít wat reeds aan die gang is, af te lei.

shop games free

Hoe links is Lady Helen en sal Afrikaners vir haar stem?

Dit lyk na ’n uitgemaakte dat Helen Zille die nuwe leier van die DA (Demokratiese Alliansie) gaan word. Hiermee gaan die party beduidend na links verskuif en sy Afrikanersteunbasis versaak ten gunste van die veel groter swart stem.

Tony Leon het in ’n onderhoud op Kyknet erken dat die meerderheid DA-kiesers Afrikaners is. In die Weskaap ondersteun ’n groot aantal bruin kiesers wat saam met die ou Nasionale Party gekom het, insgelyks die party. Tans geniet die DA bloedweinig steun onder swart kiesers, maar sowel Zille as die partystrateeg, Ryan Coetzee (’n Engelse Coetzee), is vasbeslote om die party te herposisioneer as ’n “party vir al die mense”.

Het u ’n mening oor Helen Zille en die DA-leierskapstryd? Stuur dit vir ons aan briewe@praag.org.

In ’n onderhoud wat in die mees onlangse De Kat verskyn het, lig Helen Zille die sluier oor haar planne. Nêrens in die onderhoud maak sy hoegenaamd melding van die Afrikanersteun wat die DA geniet nie, maar spekuleer wel oor die grootskaalse migrasie van Xhosas na die Weskaap wat die party se huidige beheer oor Kaapse munisipaliteite (waaronder Kaapstad self) in die gedrang gaan bring.

Zille is egter self ’n Xhosafiel wat die taal aangeleer het en dit soveel moontlik praat. Volgens haar is Xhosa “’n geweldige moeilike taal grammaties en idiomaties, maar dis ook buitengewoon mooi en logies. Daarom sal ek aanhou daarmee.”

Haar voorliefde vir die Xhosakultuur veroorsaak dat sy nie uitermate bekommerd is oor die toestroming van ANC-gesinde Xhosas na die Weskaap wat dalk die DA se steunbasis onder blanke en bruin kiesers mag oorweldig nie. Die ANC kort net 190 000 stemme om ’n volstrekte meerderheid in die Kaapstadse metroraad te behaal en volgens die stadsraad se eie syfers migreer 80 000 Xhosas per jaar vanuit die Ooskaap na die Skiereiland se blink liggies toe.

Volgens Zille is die aanname dat Xhosa-migrasie uiteindelik die DA se enigste provinsiale en stedelike magsbasis mag uitskakel, ongegrond. Sy sê: “Dit is baie meer waarskynlik dat die ANC voor die tyd sal skeur. Kyk maar net na die geweldige interne spanning en die groot kwessies wat die ANC in die gesig staar. Hierdie aanname berus ook op die veronderstelling dat die ANC die alleenreg op swart steun het. Maar die ANC besit nie swartmense nie.”

Duidelik is Zille veel meer polities korrek as Tony Leon. Laasgenoemde het sy bes gedoen om Afrikaans te praat. Hoewel Zille Afrikaans magtig is, maak sy geen punt daarvan om die taal te praat nie en wil eerder aansluiting by die Xhosas as by Afrikaners of Afrikaanse bruinmense vind.

Haar soeke na swart steun móét uiteindelik op ’n konflik van belange binne die party uitloop as die een miljoen Afrikanerkiesers wat tans die party steun, uitvind dat die toekomstige leier se simpatie elders is. Daar is reeds groot spanninge binne die DA met die groot aantal oud-NP-politici, veral in die Weskaap, wat kla dat die party deur Engelssprekendes uit die ou Progressiewe Party oorheers word. Die sogenaamde “Progs” word glo insgelyks voorgetrek as dit by die samestelling van kandidaatlyste kom sodat hulle in die topstruktuur van die party oorverteenwoordig word.

Dis nogal insiggewend dat geen van die drie kandidate in die huidige leierskapstryd (Zille, Seremane en Trollip) ’n Afrikaner is nie; dít in weerwil van die meerderheid steun wat die party van Afrikaners ontvang.

Elders in die De Kat-onderhoud spreek Zille haar bewondering vir Helen Suzman uit, maar veral ook vir die meer linkse Alistair Sparks wat boonop ’n aarts-Afrikanerhater is. In Chris Louw se boek Boetman en die swanesang van die verligtes vertel die skrywer watter minagting Sparks vir Afrikaners koester, hoe hy hulle as dom beskou en hoe Afrikaner-intellektuele, -skrywers en -joernaliste intellektueel “venietig” is tydens ’n ontmoeting met die meer briljante ANC-leierskap in Frankryk tydens die laat tagtigerjare.

Volgens sommige DA-raadslede in die Weskaap, voer Zille steeds ’n stryd teen Afrikaners in haar eie party. Sy is wel getroud met ’n verengelsde Afrikaner, Johann Maree, maar hy is ’n Marxistiese akademikus aan die Universiteit van Kaapstad. Maree erken rondborstig dat sy eie politiek links van sy vrou s’n is en mens kan wel spekuleer of hy haar nie beïnvloed om nog verder links in die rigting van sosialisme, Afrosentrisme en radikale grondhervorming te beweeg nie.

Die behuisingsbeleid van die Kaapse metroraad is reeds sterk sosialisties georiënteer en intrekkende Xhosas vanuit die Ooskaap kan daarop reken dat hulle gesubsidieerde behuising van die stadsraad sal ontvang. Uiteindelik moet ’n mens vra watter werklike verskil daar tussen Helen Zille se politieke ideologie en dié van die ANC is.

Tot dusver geniet Zille ook oorweldigende steun in Naspers se Afrikaanse koerante en veral van Beeld se politieke korrespondent, Jan-Jan Joubert, wat self ’n groot ANC-ondersteuner is. Iemand binne die DA praat selfs van Joubert se “obsessie” met Zille wat in haar ’n vroulike alternatief vir Mbeki sien en wat min of meer dieselfde beleidsrigtings van transformasie, ontmagtiging van die Afrikaner, grondhervorming en die kolonisering van die Weskaap deur die Xhosas sou voorstaan.

Onder Zille se burgemeesterskap gaan die Kaapse metroraad in elk geval ’n groot aantal naamsveranderings deurvoer met veral Afrikaanse name in die visier. Die stadsraad het ook onlangs ’n monument ter ere van PAC-stryders wat sogenaamd in die stryd teen apartheid gesneuwel het, opgerig en onthul.

In ’n ander onderhoud twee weke gelede in die Sunday Independent voorsien Zille selfs dat sy in die toekoms graag met die “meer gematigde vleuel” van die ANC sou wou saamwerk. Met “gematigd” bedoel Zille waarskynlik die Mbeki-faksie, teenoor die meer populistiese Zuma-faksie. Indien die ANC dus sou skeur soos Zille self voorspel, sal sy haar gewig by die huidige Xhosa Nostra wat die party beheer, wou ingooi.

Gegewe die groot hoeveelheid Afrikaners wat tans DA stem, behoort Zille gevra te word wat haar standpunt oor die marginalisering van Afrikaans, misdaad, onwettige immigrasie, regstellende aksie, naamsveranderings en dergelike kwessies wat Afrikaners na aan die hart lê, sou wees. Haar antwoorde mag interessant wees.

Het u ’n mening oor Helen Zille en die DA-leierskapstryd? Stuur dit vir ons aan briewe@praag.org.

прокурор Фильчаков

ANC wil Afrikanergemeenskappe uitwis

Die beoogde swart buurt(e) midde in die ooste van Pretoria is niks anders as die beoogde demografiese sabotasie van ‘n oorheersend Afrikaner- stedelike area nie. Tans bedryf die ANC uitwissingspolitiek. Dit gaan hier om die uitwissing van enige Westerse (veral Afrikaanse) gemeenskapslewe en waardes in hierdie land. Die ANC het ‘n weersin daarin dat die hoofstad ‘n oorwegend Afrikanerstad is. Daarom is hierdie “TSDS” opgestel om die stad te verafrikaniseer en as’t ware (tipies in die swart tradisie) van die blanke te vervreem.

In die geheel beskou, bedryf die ANC volksmoord. Hierdie organisasie van boosdoeners laat ongebreidelde plaasaanvalle en stedelike huisaanvalle op ons toe. Dit verdryf die Afrikaner uit die ekonomie met sg. RA en SEB. Dit vernietig ons taal, skole en universiteite. Die jongste toevoeging tot die lys is nou om die bodem van ons bestaan, nl. ons gemeenskappe te vernietig, deur gedwonge integrasie. Die ANC-strategie voldoen aan al die internasionale vereistes van volksmoord en sy huidige strategie verteenwoordig ‘n oortreding van artikel 27 van die Internasionale verdrag oor burgerlike en politieke regte van 1966 wat lui:

“In daardie state waar etniese, godsdienstige en taalkundige minderhede bestaan, sal persone wat tot sulke minderhede behoort nie die reg ontsê word om in gemeenskap met ander lede van hul groep, hul eie kultuur te geniet nie, om hul eie godsdiens te bely en te beoefen nie, of om hul eie taal te gebruik nie.”

Daar is ook ‘n aanvaarde beginsel dat state nie meerderheidsbevolkings se getalle-oorwig mag gebruik om gebiede wat deur minderhede bewoon word te oorstroom nie.

Die ANC se stedelike strategie het niks te make met goeie bestuur, wetenskaplike stads- en streeksbeplanning, of die verligting van die swart behuisingsdilemma nie. Dit gaan egter wel om die volgende:

1. Soos reeds genoem is dit ‘n frustrasie vir die Afro-fascistiese Xhosa-skurke (Mbeki en sy bende van ministers en raadgewers) en hul multi-etniese handlangers wat ONS land regeer dat ‘hul’ hoofstad deur Afrikaners bewoon word. Hulle wil nie ‘n wit Pretoria hê nie, maar wel ‘n swart Tshwane. Ten eerste is daar die poging om die stad te verswart. Hoewel ek hierdie logika reeds ‘n tyd gelede verduidelik het, net gou weer: Deurdat hulle swart massanedersettings tussen die gegoede blanke areas wil plaas beoog hulle om die eiendomspryse van die blanke gebiede te laat daal. Sodoende verval die totale stedelike gebied dan geleidelik in ‘n slumgebied. Swartes neem dan die hele stedelike gebied oor en die blankes slaan op die vlug. Vir Pretorianers om oorhaastig hul huise a.g. hiervan te verkoop sou ‘n groot fout wees aangesien alle ander blanke areas vir dieselfde strategie geoormerk is. As ons hiervoor gaan wyk, gaan ons letterlik voortvlugtendes in ons eie land word.

2. Die tweede oogmerk van die ANC-strategie gaan oor doodgewone politieke mag en posisie. Deur swart massabehuising tussen blanke areas te plaas kan hulle dan in elke wyk ‘n meerderheid behaal gedurende plaaslike verkiesings. Sodoende wil hulle dan veroorsaak dat daar nie een wit gesig op die metroraad is nie. Ten spyte van laasgenoemde sal ons egter steeds die mtroraad met ons belastings moet finansier.

3. Laastens gaan dit om die verdere demoralisering en verdrywing van blankes en Afrikaners. Deur te begin met die Afrikaner se grootste vesting (Pretoria en voorstede) en later ander blanke areas, beoog hulle nie slegs die vernietiging van blanke/Afrikaner-gemeenskapslewe nie, maar ook die verdere vedrywing van blankes na die buiteland. Diegene wat nie kan emigreer nie sal dan mettertyd die keuse hê om deur die swart meerderheid geassimileer te word of in ‘misdaad’ om te kom. Ek beweer dat die kans vir lg. heelwat groter is aamgesien ek oortuig is dat Westerlinge nie assimileerbaar is met die swart kultuur nie. Nietemin, elke blanke word dan “getransformeer”, lewendig of dood…

Dat die verdrywing van die blanke die belastingbasis gaan vernietig, skeel die swart maghebbers geensins. Soos in die geval van Zimbabwe waar ‘n minister gesê het dat hulle (Zanu-PF) “eerder die ekonomie in duie sal laat stort as om die mag oor te gee” moet mens nie van Afrosentriese swartes rasionele beredenering verwag nie.

In ‘n gesprek op Litnet se Sênet oor dié kwessie is daar ‘n menigte argumente waarom die gedwonge integrasie van swart en wit gemeenskappe nie kan werk nie of dan kwansuis wel kan werk. Alle blanke Suid-Afrikaners weet egter al van verskynsels soos swart bure wat beeste en bokke slag, swartes wat kliphard skree-praat, blêrende musiek, verkragting, moord, roof, bemorsing, besoedeling, ens. Ek glo werklik dat die meerderheid blankes reeds oortuig is dat gedwonge integrasie ‘n katestrofe is. Die werkbaarheid van die eksperiment is dus nie waaroor die debat moet handel nie, maar wel die voorkoming daarvan. Die onversoenbaarheid van die kulture binne dieselfde ruimte kan alleen tot pyn, lyding en agteruitgang lei. Ek dink alleen provokateurs van die regime en wit hippie struggle-“hasbeens” (soos Mad Max du Preez en Koos Ploert Kombuis) redeneer nog oor die Afrikaner as “Afrikaan”.

Dit kan nie werk nie, het nog nooit gewerk nie en sal ook in die toekoms beslis nooit werk nie. Punt!

Dit bring ons dan by die noodsaaklike vraag: “Wat nou?”

Hier is waar ons die streep in die sand sal moet trek. As ons toelaat dat Pretoria val, sal die res soos domino’s volg. Pretoria is die enigste haalbare Afrikanerstadstaat en daarom mag ons dit nie verloor nie. Ons is in hierdie verband so magtig of magteloos soos wat ons kies om te wees.

Persoonlik en strategies is ek teen geweld gekant. Ek glo dat ons ‘n Afrikaner-ministaat kan verkry sonder om een skoot te skiet. Ons kan die hele ANC-komplot tot stilstand bring d.m.v. ‘n goed georganiseerde belastingboikot, sowel as ander vreedsame aksies. Organisasies soos ABSA wat die sabotasieprojek wil help finansier sal ook geboikot moet word en weereens laat dit mens dink aan die noodsaaklikheid van ‘n Afrikanergemeenskapsbank.

Wanneer ons met sukses “Pretoria vir ons”-aksies geloods het, sal elke Afrikaner besef dat Pretoria die enigste veilige plek gaan wees om in te woon. Elkeen sal grond daar wil besit en die Pretoria-eiendomsmark gaan binnekort nog floreer onder Afrikaners. Ons sal in ‘n ineenstortende Nuwe Suid-Afrika wel nog ‘n Afrikanerrepubliek in en om Pretoria sien verrys.

Die ANC se beoogde demografiese sabotasie van Pretoria (en ander blanke dorpe) dui net weereens aan hoe hierdie skurke die Afrikaner onderskat. Die ANC het die Afrikaner nou in elke opsig met sy rug teen die muur. Die Afro-fasciste het ons uit die sakewêreld gedwing, weerhou ons van werksgeleenthede, laat moordbendes toe om ons in ons huise en tuine uit te moor, neem ons plase van ons weg, weerhou ons jeug van studie en sportgeleenthede, vernietig ons opvoedkundige instansies, verdring ons taal, basuin haatspraak teen ons uit en staan nou op die punt om ook ons buurtes te ruïneer. Dit alles doen hulle terwyl hulle ons terselfdertyd met uitmergelende belastings melk. Hoe ver kan ‘n volk gedruk word? My gevoel is ons het nou die einde van die paadjie bereik en dat die tyd vir werklike handeling (tog vreedsaam) aangebreek het.

play slots for Лобановский

Carl Niehaus maak mens naar

Nadat ek Carl Niehaus se Ingels op Litnet se semi-naarkamer gelees het, is ek nie half naar nie, maar sommer heeltemal naar. Dis nie net die cliché-belaaide sinne nie: hy kon byvoorbeeld nie “sy kop en sy hart rondom” die liedjie kry nie; pleks dat hy liewer sy kop “rondom” die naaste lamppaal in D.F. Malanrylaan “gekry” het. Terloops noem almal wat ek ken in Johannesburg daardie straat nog steeds by sy oorspronklike naam, net soos al die inwoners van Nylstroom, Potgietersrus, Warmbad, Louis Trichardt, Ellisras, Pretoria, Potchefstroom, noem maar op, nog glad nie erken het dat daar naamsveranderings plaasgevind het nie, al het ’n paar korrupte munisipaliteite ook die naamborde gewysig.

Sowel Niehaus as die spook van daardie aartsdweper, Oom Bey, hoort in die Lord’s Resistance Army waar hulle ’n groot bydrae tot menseregte op die Afrikamanier kan lewer.

Niehaus is neerhalend oor Ian Smith. Vergeleke met Robert Mugabe, aan wie die hele ANC op 27 April 2004 ’n staande toejuiging op die grasperk van die Uniegebou verleen het, is Ian Smith ’n staatsman van die hoogste integriteit wat ’n veel beter toekoms vir sy land wou sien as die hiperinflasionêre sirkus wat hom tans oorkant die Limpopo afspeel. Ek dink die meeste inwoners van die oud-Rhodesië sal vandag wat wou gee om Smith as staatshoof terug te kry, net soos wat Kongolese op straat in Kinshasa vir Hans Pienaar van The Star gevra het of die witmense nie maar weer wil terugkeer nie.

Niehaus laat elke Afrikaner regtig na die lugsieksakkie gryp as hy die volgende woorde uiter: “I am from Afrikaner stock, and I love the Afrikaans language, which is still the first language that I dream and think in …” Niehaus het Afrikaans so lief dat hy dit nie eens kan skryf nie. Wat Niehaus en ander soos hy behoort te besef: dit kan ons werklik nie skeel indien hy vir die res van sy lewe sy rug op Afrikaans draai en saam met sy ANC-vriende ons taal probeer onderdruk, misken en vernietig nie. Dat Afrikaans en die Afrikanervolk mense soos Niehaus en sy mede-dwepers verloor het, is vir ons eerder ’n aanwins. Hulle verteenwoordig die “vrot plek in ons volk” waarvan Van Wyk Louw in sy gedig “Julle is die oorheersers” praat en waardeur ons “vinnig, genadiglik/sny deur spiere/en vleis tot genesing”.

Waar Niehaus insgelyks ’n groteske denkfout begaan, is wanneer hy homself as ’n “Suid-Afrikaner wie se nasie moet slaag” beskryf. Die hele idee van “Suid-Afrikanerskap” verteenwoordig ’n apartheidsbegrip wat deur Hertzog, Smuts en ander bevorder is. Niehaus beskik oor geen nasie nie, behalwe een wat hom onderskei op grond van sy ongebreidelde hebsug, korrupsie, misdaad, wreedheid en onbekwaamheid.

Ten minste was Beyers Naudé konsekwent genoeg om na sy toekomstige revolusionêre staat as “Azanië” te verwys. Hy het natuurlik die uitgang “Azania” verkies toe ek hom destyds aangehoor het. Die Azaniane behoort die nodige moed te hê om ook die land se naam te verander, nie net dié van D.F. Malanrylaan of Pretoria nie.

Suid-Afrika is dood en begrawe. In die plek daarvan het ons hierdie monster wat nie bereid is om hom by sy eie naam te noem nie, gekry. As een van die Baälpriesters van die nuwe orde behoort Niehaus ten minste die moed te hê om die nihilisme van dié bestel ewe trots en onvoorwaardelik te erken as wat hy Tony Yengeni of Robert McBride as sy leiers aanroep.

комплектующие к

Die verdagte verband tussen misdaad en armoede

Buiten dat klagtes oor misdaad as rassisme afgemaak word, is een van die mees algemene clichés wat mens gereeld uit veral die monde van die ANC-regime hoor dat armoede tot misdaad lei. Daar is ooglopende foute in dié argument, byvoorbeeld dat armoede geensins die buitensporige vlakke van onnodige geweld waarmee misdaad in Suid-Afrika dikwels gepaard gaan, kan verklaar nie. Dit is onmoontlik om ’n verband te trek tussen armoede en die moord op onskuldige mense waarin dikwels slegs ’n selfoon gesteel word.

Ek het ter voorbereiding vir ’n toespraak by die bekendstelling van Praag se Genoeg!-veldtog teen misdaad ’n bietjie navorsing gaan doen oor die geografiese verband tussen armoede en misdaad. Die Suid-Afrikaanse Polisiedienste se webwerf publiseer statistieke oor misdaad per provinsie. Statistiek Suid-Afrika se webblad publiseer weer statistieke oor demografie per provinsie.

Ek het bogenoemde statistieke gekombineer en gekyk na die misdaadpatrone relatief tot die bevolking per provinsie. Mens kan nie sonder meer die misdaadsyfers tussen provinsies vergelyk nie, aangesien die bevolkings van provinsies heelwat in grootte verskil. Ek het dus die misdaadsyfers vir moord, verkragtings en huisbraak per capita bereken, deur die aantal voorvalle van verskillende soorte misdaad deur die bevolkingstalle van elke provinsie te deel.

As daar ’n sterk verband tussen armoede en misdaad was, sou ’n logiese verwagting wees dat die armer provinsies (Limpopo, Oos- en Noordkaap) se per capita-misdaadkoers hoër sou wees as die ryker provinsies s’n (Gauteng, Weskaap). Soos die tabel hieronder egter aantoon, geld hierdie verband klaarblyklik nie. Die armste provinsie in Suid-Afrika, Limpopo, het die laagste moord-, verkragting- en inbraakkoers! Dit lyk dus nie of misdaad sonder meer op armoede geblameer kan word nie. Die Ooskaap, ’n arm provinsie, is weliswaar bo-aan die lys van moorde per capita, maar dit word gevolg in die tweede plek deur die Weskaap, die tweede rykste provinsie.

Tabel 1: Misdaad- en bevolkingstatistieke per provinsie, 2006

Provinsie	Moor- de	Verkrag -tings	Huis- brake	Be- volking (mil- joen)	Moord per 1000 mense	Verkrag -ting per 1000 mense	Huis- braak per 1000 mense
Ooskaap	3732	8960	33508	6.9	0.54000	1.29855	4.85623
Vrystaat	872	3709	17507	2.9	0.30000	1.27897	6.03690
Noordwes	959	5007	18756	3.4	0.28000	1.47265	5.51647
Gauteng	3434	11562	72146	9.5	0.36000	1.21705	7.59432
Weskaap	2750	6145	41000	4.7	0.53000	1.30745	8.72340
Noordkaap	374	1405	5715	1.0	0.37400	1.40500	5.71500
KwaZulu-Natal	4847	9731	40470	9.9	0.49000	0.98293	4.08788
Mpumalanga	876	3991	20109	3.5	0.25000	1.14029	5.74543
Limpopo	701	4406	13324	5.6	0.12500	0.78679	2.3792

Ek het gesoek na korrelasies tussen misdaad en demografiese veranderlikes, byvoorbeeld die persentasies van elke rasgroep van die gebied teenoor die koerse van misdaad. ’n Baie interessante verskynsel is dat die persentasie swartmense in ’n provinsie en misdaad ’n omgekeerde korrelasie toon. Met ander woorde, hoe meer homogeen swart ’n provinsie is, hoe laer is die per capita misdaadkoers. Om te sê misdaad is endemies aan swart samelewings, is waarskynlik dus nie altyd akkuraat nie.

Dit lyk inteendeel of die vermenging van rasgroepe die probleem is. Hoe meer heterogeen die bevolking in terme van ras is (Oos- en Weskaap met heelwat kleurlinge, blankes en swartes), hoe hoër blyk die misdaadkoers te wees. Kan dit wees dat die tradisionele stam- en hoofmanstrukture van swart gemeenskappe soos dikwels nog in die Limpopoprovinsie aangetref word, ’n sterk beletsel teen misdaad is? Was die tuislandbeleid van die vorige regering, wat juis tradisionele leierskap en gebiede aangemoedig het, uit ’n oogpunt van misdaad gesien, dus nie miskien ’n baie beter een as die Nuwe Suid-Afrikaanse smeltkroes nie?

Misdaad het drie elemente nodig: ’n motief, ’n oortreder en ’n geleentheid. Daar is ’n goeie aanbod van die eersgenoemde twee faktore in menige samelewing, maar die geleentheidsfaktor blyk die deurslag te gee waar dit by misdaad teen eiendom kom. Die per capita huisbraakkoerse in die twee rykste provinsies, Gauteng en die Weskaap, is die hoogstes in die land, met die Weskaap die voorste provinsie in terme van huisbraak. Weer eens is die Limpopoprovinsie by verre die een met die laagste per capita koers. Daar is kennelik ’n element van verstedeliking hierby betrokke, waar armes uit landelike gebiede na ryker gebiede stroom, maar as die cliché dat mense steel omdat hulle arm is, waar was, moes Limpopo as die armste provinsie noodwendig die voorste provinsie gewees het in terme van misdaad teen eiendom.

Bostaande verklaar dan terloops ook pragtig die misterie hoekom lande noord van Suid-Afrika se grense se misdaadkoers laer as Suid-Afrika s’n is. Die geleentheid of dan versoeking om misdaad te pleeg, soos vergestalt in ander mense se welvaart, skyn die deurslaggewende factor te wees. Baie Afrikalande het ná die einde van kolonialisme ’n regressie getoon terug na ’n bestaansekonomie, waar mense net-net oorleef en slegs enkeles in die samelewing enige noemenswaardige bates besit. Zimbabwe is so ’n land. Dit sou baie interessant wees om te sien wat het gebeur met Zimbabwe se per capita misdaadkoers sedert 1980, want Zimbabwe is vinnig besig om tot ’n pre-koloniale toestand te verval.

Die tendens is duidelik: dit is dikwels ander se welvaart, en nie armoede nie, wat tot misdaad lei. Koppel hieraan die spreekwoordelike kultuur van materialisme wat onder sekere dele van die bevolking sedert 1994 posgevat het, en die simplistiese verklaring dat armoede tot misdaad lei, lyk toenemend verdag.

Nederland: gevang tussen domheid en skynheiligheid

Die mediaberigte oor die onluste in die Utrechtse volksbuurt Ondiep het wyd uitgekring oor die wêreld. Een van die buurtbewoners vertel herhaaldelik op die Nederlandse nuus dat daar “haat en nyd” tussen “ons” en “hulle” is. Die hele episode was gemasker agter sokkerondersteuners wat onluste veroorsaak, en die kwessie van etnisiteit was behoorlik weggesteek agter hierdie opvatting. Om die waarheid te sê het ek eers op die Praag webblad verneem dat die insident ’n sterk etniese lading gehad het. ’n Mens kan stel dat ek ook vasgevang was in die web van halwe waarhede wat die media geweef het oor die situasie, selfs al was ek in Utrecht ten tye van die opstande gewees verlede week. Daar het ek geen teken van onluste gesien nie, hoewel ek weliswaar in die stadsentrum was en nie in die wyke nie.

Inderdaad is dinge aan die rep en roer in Nederland. Die bekende skrywer Harry Mulisch het sowat ’n jaar gelede gesê as hy jonger was sou hy die hasepad uit Nederland gekies het. Dit is nou iemand wat destyds ’n groot voorstaander was van Castro se Revoluçion. “Sedert die moord op Pim Fortuyn hang daar iets onheilspellends in die lug in Nederland. ’n Sekere onskuld het verlore gegaan”, vertel Mulisch in ’n onderhoud. Baie mense voel ook dat die onskuld in Nederland weg is. Die parlementsverkiesing van afgelope November was ’n belangrike barometer om die volk se stemming te bepaal. Sowel die sosialiste en die regse Partij van de Vrijheid van Geert Wilders het ’n groot wins behaal by die stembusse. ’n Onstabiele kabinet is die gevolg hiervan, en Wilders meen dat daar alreeds ’n cordon sanitaire is rondom sy party. Hy word steeds meer deur die opposisiepartye geïsoleer en kan nouliks ’n sinvolle debat uitlok in die kabinet sonder om ’n slagoffer te word van verdagmakery. So byvoorbeeld het hy homself duidelik uitgespreek teen die feit dat parlementslede (oftewel Kamerlede, soos hulle in Nederland bekend staan), oor geen dubbele nasionaliteit mag beskik nie. ’n Dubbele nasionaliteit lei tot ’n dubbele lojaliteit, en as jy in Nederland in die parlement wil dien moet jou lojaliteit puur vir Nederland wees. Nogal logies, sou ’n mens dink, maar bloot omdat Wilders dit eerste gesê het, is pogings gedoen om dit teen te werk. Dieselfde tendens het ’n mens by Pim Fortuyn bespeur. Iemand in die opposisie wat sin maak, moet stil gemaak word.

Nederland is ’n land met ’n eeue-oue tradisie van toleransie en aanvaarding van vreemdelinge. Portugese, Jode, Italianers, Franse en ander groepe het al ’n spoor getrap in Nederland. Die meeste van hierdie groepe het opgelos in die Nederlandse kultuur en slegs heel selde is daar sprake gewees van ’n hardhandige verwydering van verskillende volke. Nederland het immers slegs twee groot oorloë gehad in sy geskiedenis, te wete die Tagtigjarige Oorlog en die Tweede Wêreldoorlog. Die Nederlandse mentaliteit is nie ingestel om mense te beskerm by groot bedreigings nie. Dit mag miskien verklaar waarom dit so maklik was om so ’n groot persentasie Jode te deporteer tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die anti-apartheid opstande kan ook deels verklaar word deur die naïwiteit van Nederlanders wat nie weet hoe dit voel om in ’n land te woon waar etnisiteit jou oorlewing bepaal soos in Afrika nie.

Vanweë Nederland se sosialistiese ingesteldheid kan ’n mens konkludeer dat daar baie waarde geheg word aan gelykheid tussen mense. Dit word deels bepaal deur die Calvinistiese mentaliteit van Nederlanders wat stel dat daar gelykheid tussen mense moet wees. Ofskoon die meeste mense geen dogmatiese belyders is van Calvyn se leerstellings nie, het hierdie ingesteldheid stewig wortel geskiet in die land se verskeie instellings. Agter die sluier van toleransie teenoor homoseksualiteit, dwelms, prostitusie, etnisiteite en derglike, is daar ’n sterk aanwesige tendens om ander mense of groepe neerbuigend te bejeën, soos dit ’n Calvinis betaam. Daar word af en toe spottend na Nederland verwys as die land van dominees en skoolmeesters, en hierdie mentaliteit het vir genoeg wrewel en haat gesorg by volksgenote.

Naas Harry Mulisch staan die wyle Willem Frederik Hermans en Gerard Reve bekend as die top drie na-oorlogse skrywers. Laasgenoemde twee skrywers kon die kleinburgerlike koekeloer-en skinder-mentaliteit van Nederland nie verdra nie en het hul heil elders gesoek. Hermans, wat homself in Parys gevestig het, het opgemerk dat Nederlanders altyd dink dat hulle die gewete van die wêreld is maar self geen kritiek kan verdra nie. Toe hy in 1986 Amsterdam besoek het om ’n toespraak te lewer, was die vergadering vanweë ’n bomdreigement tydelik ontruim gewees. Linkse aktiviste wou hom afskrik as gevolg van sy ‘hoogs omstrede’ besoek aan Suid-Afrika ’n paar jaar eerder, en kort na hierdie toespraak het die Amsterdamse burgemeester hom op die swartlys geplaas, wat hom verbied het om ooit weer ’n voet in die hoofstad te sit. Toe ek so drie jaar gelede Adriana Stuijt se bewusmakingsveldtog oor Suid-Afrika se plaasmoorde bygewoon het in Amsterdam, was daar ook bedreigings komende vanuit ’n ekstreem-linkse hoek gewees.

Daar is egter ’n blinde vlek in hierdie Calvinistiese gelykheidsideaal. Daar is ’n hele stel onsigbare reëls en waardes wat ’n mens moet internaliseer ten einde ’n ‘echte Hollander’ te wees. Nie alle buitelanders kan hierdie reëls en norme reg lees of verstaan nie. Gelykheid is eintlik eers ter sprake sodra jy ’n ‘echte Hollander’ is. In feite kan slegs ’n klein groepie nie-Westerse (allochtone) inwoners hulself volledig inburger in hierdie waardestelsel, en in baie gevalle gaan dit gepaard met ’n afswering van hul kultuur wat hulle van huis uit gekry het. Dit is vanselfsprekend dat die meeste allochtone nie hul afkoms wil verloën nie, en bevind hulself dikwels in ’n posisie waarin hulle met rolkonflikte te make het. Wanaanpassing, lae selfbeelde, haat en nyd is die gevolg hiervan. Vanuit die owerheid word veronderstel dat deur meer integrasie op hierdie mense af te dwing ’n einde gemaak kan word aan hierdie probleem. Soos N.P. van Wyk Louw in Liberale Nasionalisme gestel het, het die groter volke ook ’n swakheid, naamlik hulle besef nie altyd dat hulle verdrukkers van kleiner groepe is nie. Nie almal het die krag of ingesteldheid om ’n ‘echte Hollander’ te wees nie.

Dit is moeilik, selfs vir my met ’n Afrikaner-Calvinistiese agtergrond, om die volledige las van Nederlanderskap op my te neem. ’n Kultuur soos dié van die hedendaagse Nederland is in sy kern nihilisties. Ek kan absoluut geen regverdiging vind in burgemeester Job Cohen van Amsterdam se goedkeuring dat ‘gay’ kinders so jonk soos elf jaar met die volgende Gay Parade mee mag vaar op vlotte deur die Amsterdamse gragte nie. As ’n mens kinders begin blootstel aan pederastie, wat bly oor van jou trots, jou waardigheid of jou lojaliteit teenoor jou medeburgers? Hierdie daad lig egter geen wenkbrou by die plaaslike Nederlanders nie. Nederland staan hiermee op die vooraand van ’n tweede seksuele rewolusie en sien nie die alarmligte flikker nie. Die Franse skrywer Michel Houellebecq het ons ’n belangrike les geleer in sy roman Moontlikheid van ’n eiland, waarin hy vertel van ’n skerpsinnige verhoogkomediant wat homself volledig gestort het in die wêreld van seksuele losbandigheid, en uiteindelik tot selfmoord gedryf was deur die leegte wat hom begin vul het soos wat hy ouer geword het.

Met hierdie vervaging van norme, die ophemeling van seksuele losbandigheid wat al hoe meer herinner aan die Markies de Sade se skrywes en tegelykertyd die neerbuigendheid wat allochtone ervaar om ‘meer soos ons’ te word is belangrike redes hoekom spanninge ’n etniese karakter begin kry. Dis myns insiens nie soseer ’n gevoel van bedreiging wat hierdie konflikte aandryf nie – alhoewel dit beslis ’n rol speel – maar ’n gevoel van weersin in die leegte wat die Nederlandse kultuur skep. Die psigiater Theodore Dalrymple het gestel dat ledigheid in hierdie geval beslis die duiwel se oorkussing is.

Noudat die ekonomie weer begin beweeg in Nederland is die verskillende staatsinstellings ywerig besig om mense terug te bring in die werksfeer deur dit moeiliker te maak om jou uitkering te behou. Bedrywe is egter nog te geslote en kieskeurig vir baie mense, waardeur weereens ’n dubbele verwagting ontstaan by veral allochtone. Bedrywe wil enersyds meer integrasie sien as jy ’n beter werk wil hê, en andersyds probeer die uitkeringsinstansies die indruk te skep dat as jy nie werk soek nie jy lui is. Daar is envoudigweg nie genoeg plek vir almal in die werksfeer nie. Vanweë die hoë eise wat bedrywe stel kom baie allochtone nie aan bod nie, maar as hulle nie probeer nie, kry hulle met die hoë eise van die uitkeringsinstansies te make. Dit hou die siklus van weersin en ongeloofwaardigheid jeens die Nederlandse staat in stand.

Waar dit op neerkom is dat Nederland ’n hele paar dekades agter loop met Suid-Afrika as dit kom by rasse en etniese kwessies. Hertzog het tagtig jaar gelede al antwoorde gehad op vrae wat Nederland nog moet begin stel. Hoewel, die plaaslike owerheid van Rotterdam het sedert ’n jaar of drie ’n soort groepsgebiedewet ingevoer wat mense met ’n lae inkomste of slegte taalbeheersing buite die stad moet hou. Dit is ironies hoe die bekende Kaaskop gemakstoelsosialis Marcel van Dam homself woedend en skuimend om die mond teen apartheid uitgespreek het, maar self betrokke was by die ontruiming van die Bijlmer, ’n Amsterdamse gettowyk, om die inwoners in omliggende dorpe en stede te huisves, soortgelyk aan die ontruiming van Sophiatown destyds. Waar Sophiatown later omgeskep was in ’n woonbuurt om arm blankes in die stad te huisves sodat hulle nader aan hul werk kan wees, word nou gepoog om die Bijlmer om te bou in ’n luukse woonbuurt vir sakemense. Die arrogansie en skynheiligheid in hierdie daad skrei ten hemele.

Vanweë die verstikkende reëls, die plaas-alles-in-hokkies mentaliteit, meriete-gebaseerde diskriminasie op die werkvloer en derglike is Nederland by uitstek ’n land wat in die wieg gelê is vir apartheid; ’n segregasie tussen geïntegreerd en nie-geïntegreerd ontstaan op hierdie manier. W.F. Hermans was bloot logies gewees toe hy in 1983 gesê het dat die haat wat Nederland teen die Afrikaner koester slegs gevoed word deur die haat wat Nederland vir sy eie skrywers en kultuur het.

’n Mens wonder hoeveel etnies-gebaseerde opstande hier nodig sal wees voordat die politici en burgers hul domheid en skynheiligheid van hul integrasiebeleid gaan begin insien.

ds dental

Die Weste se vernedering in Irak?

“’n Wet van Mede en Perse” sê ons steeds as daar na ’n absolute wet verwys word. Waar kom die gesegde vandaan, en hoekom is dit steeds deel van ons taal? En waarom verwys die gesegde na die Perse, wat die beskaafde wêreld meer as twee duisend jaar gelede oorheers het?

Die Persiese Ryk se oorsprong in ongeveer 650 v.C. is te vinde in die gebied wat vandag as Iran bekend staan. Die Empaaier groei vinnig en bereik sy hoogtepunt tussen 550 v.C. en 400 v.C.; dit oorheers die Midde-Ooste, Klein Asië, die Kaukasiese hinterland en Wes-Asië. So invloedryk word die Mede en Perse dat hulle ’n belangrike rol in die Ou Testament speel. Die naam “Darius” in die Bybel verwys na verskeie Persiese Keisers, en Daniël word waarskynlik deur die Persiese Keiser Cyrus in die leeukuil gegooi.

Met die mag en invloed van die Persiese Ryk op ’n hoogtepunt in 480 v.C., neem die Keiser Xerxes sy magte en vloot op ’n ekspedisie om die Grieke te verower. Die ekspedisie is uiteindelik rampspoedig en is die eerste teken dat ’n magtige Empaaier krake kan wys nog lank voor sy onvermydelike ondergang. Die hubris van Xerxes en die Perse ken egter geen perke nie en Xerxes se opmars oor Klein Asië tot in Griekeland begin met ’n selfversekerde mag wat eers deur die Grieke gestuit en toe verslaan word. Eeue later komponeer Händel die Opera Xerxes oor die gebeure en dit word deur sommige kritici as ’n studie in hubris beskou.

Met die onlangse vrystelling van die film “300” deur Hollywood (direkteur Zack Snyder, en gebaseer op die boek “300” deur Frank Miller) word aspekte van die Persiese Ryk weereens in die Westerse kuns ondersoek. Die film vertel die verhaal van die Slag van Thermopylae, wat in die jaar 480 v.C. plaasvind. Xerxes se magtige leër (met tienduisende soldate) kom teen net 300 Spartane te staan, wat vir drie dae hardnekkig teenstand bied. Die Spartane se poging gee hulle bondgenote (Athene) tyd om hulle vloot voor te berei en Xerxes se vloot oortuigend in die Slag van Salamis af te ransel. Xerxes is hierna verplig om die aftog te blaas.

Spesiale effekte wat gebruik word om atletiese soldate in brutale weergawes van oorlogsgeweld uit te beeld is tipies van die moderne Hollywood-genre. Nietemin word die historiese gebeure onderliggend aan die poging taamlik akkuraat weergegee. Die Spartane, wat as ’n minderheid teen ’n oorweldigende meerderheid veg, herinner aan Gideon en sy vegters in die Bybel wat net soos die Spartane onsterflike roem verwerf deur met min vegters ’n meerderheid aan te val en te verslaan. Die psigologiese verromantisering van Sparta se helde resoneer met ’n Westerse kultuur wat eeue reeds die enkele held (vanaf Achilles en Hektor tot by Superman en Batman) vereer en onthou. Die Westerse held wat in hopelose omstandighede veg, soms sterf, maar uiteindelik seëvier, is grondliggend aan die Westerse psige, al is hy deesdae eerder ’n popster as ’n vegter in ons kammawêreld. Om dié rede sal “300” waarkynlik ’n suksesvolle film wees.

Die vrystelling van die film veroorsaak ook internasionale politieke golwe in die huidige klimaat weens die onderliggende politieke boodskap wat dit skynbaar oordra. “300” word sterk deur die Iranese President Mahmoud Ahmadinejad veroordeel. Die Iraniërs, wat hulleself steeds as Perse beskou, sien die film as ’n bedekte dreigement vanuit die VSA wat steeds dreig met militêre aksie om Iran te verhoed om ’n kernwapen te bou. Terwyl mens Ahmadinejad se dreigemente en uitsprake as die hallusinasies van ’n malmens wil veroordeel, is selfs ’n malmens soms korrek. Daar is inderdaad ’n sterk argument, wat onder andere in Israel uitgemaak word en wat insgelyks in Washington geopper word, dat Iran met alle mag verhoed moet word om ’n kernwapen te bou. En die enigste manier om dit te voorkom, is in elk geval militêre optrede. Terwyl die Israeli’s sterk argumente opbou en selfs eensydig mag optree, is daar ook in die VSA ’n besef dat daar uiteindelik geen ander uitweg as ’n militêre inval mag wees nie.

Daar is egter verskeie ironiese onderstrome in die heen-en-weer-argumente tussen Iran, Hollywood en die Westerse magte. Daar is dalk selfs ’n analogie met gebeure in die antieke Persiese Ryk. Die Slag van Thermopylae het op die rand van die Empaaier plaasgevind op presies die stadium dat die Perse die wêreld se enigste supermoontheid was. Die vernietiging van Xerxes se vloot het ook die begin van die einde van die Persiese Ryk beteken. Terwyl die Perse steeds vir honderde jare hulle omgewing sou oorheers, het hulle nooit oor die Grieke geheers nie. Die lesse by Thermopylae en Salamis het bewys dat die Perse nie onoorwinlik is nie en die psigologiese terugslag sou later uiting kry in die verlies van vitaliteit en selfversekerdheid onder die Perse. Die begin van die einde van ’n oorheersende empaaier sien mens ook dikwels in terugslae in die gebiede aan die rand van die empaaier; vir die Perse was dit in Griekeland, vir die Romeine was die eerste tekens die militêre rampe teen (ironies genoeg) Persiese groepe en later teen die Germane by Hadianopolis (in Klein Asië).

Die Amerikaanse Empaaier (of eerder Angel-Saksiese of Westerse Empaaier) oorheers die wêreld reeds vir 200 jaar. Die vermoëns van dié Empaaier moet nie onderskat word nie. Dit strek oor twee kontinente (Australië en Noord-Amerika) met belangrike ander bates (Brittanje, Nieu-Seeland, Israel, en ander vasalstate) en met sy sentrum in Washington gesetel. Die Empaaier het belangrike krisisse reeds oorleef, wat twee Wêreldoorloë insluit. Dit oorheers die wêreld ekonomies en kultureel en gee die politieke toon internasionaal aan. Met ander woorde, dit verteenwoordig die moderne analogie van die Persiese Ryk.

En soos die Perse het die Amerikaanse Empaaier begin om oorloë op die randgebied van sy invloedsfeer te verloor. Die eerste was die oorlog in Viëtnam, wat histories gesien verrassend was – dapper Viëtnamese vegters het die goed opgeleide en goed bewapende Amerikaanse soldaat nie fisies nie, maar psigologies met sy Spartaanse veglus verslaan. Viëtnam het die VSA se selfvertroue tot in sy fondamente geskud en het plaasgevind op die stadium dat die VSA en sy bondgenote ekonomies en militêr miskien op ’n hoogtepunt was.

Viëtnam illustreer ook aan die Weste se vyande dat die kolos verslaan kan word en binne twee dekades maak Osama bin Laden planne om ’n nuwe oorlog teen die Weste te begin. Sy berekening is eenvoudig: die Weste, reken Bin Laden, is kultureel uitgeput en kan nie ’n lang oorlog veg nie. En hierin blyk dit dat hy dalk korrek mag wees. Bin Laden se oorlog gaan in dekades of miskien selfs in eeue gemeet word en gaan langer as Bin Laden self duur. Dit gaan die Weste nog intens beproef.

Osama bin Laden se historiese aanval op 11 September 2001 het die Amerikaners in ’n oorlog op die rand van hulle invloedsfeer in Irak gedompel. Amerikaners, wat steeds deur Vietnam onsenu is, is halfhartig in die oorlog en in Washington is geduld besig om op te raak. Dit vertaal in die onttrekking van Amerikaanse magte binne die volgende jaar of twee en die de facto-oorwinning vir Islamitiese vegters in Irak. Dit gaan nog ’n illustrasie bied dat die getergte olifant uitgeput en ontsenu is, en dat bin Laden se ontleding in die kol is.

Dit alles bring mens terug by Hollywood se fliek “300”, ook by Ahmadinejad en sy poging om ’n kernwapen te verkry en by die Westerse Empaaier wat skynbaar nog nie verstaan (en dalk nooit sal verstaan) dat voortbestaan op die langer duur nie vanselfsprekend is nie. Baie elemente in die Weste glo steeds nie, ten spyte van die aanvalle in 2001 en later, en in weerwil van die oorlog in Irak, dat hulle wel vyande het nie. Daarom wonder mens of Ahmadinejad se aantygings dat “300” ’n bedekte dreigement is dalk nie so misplaas is nie. Miskien is “300” eerder ’n boodskap aan die Weste, waar sommige elemente net soos Xerxes glo dat die Empaaier nooit sal ondergaan nie.

“Ons pyle gaan die son laat verduister” sê ’n Persiese soldaat aan ’n Spartaan in “300”, en die res is geskiedenis. Wie moet luister?

погружной для

Mbeki se ‘kaffer’-brief

Mbeki se brief op ANC Today van verlede Vrydag waarin hy herhaaldelik die woord “kaffer” besig, spreek van sy onbevoegdheid om ’n multi-etniese land soos Suid-Afrika te regeer. Pleks dat hy verdraagsaamheid en respek tussen gemeenskappe bevorder, is hy besig om op die donkerste rassegevoelens van veral die swart bevolking te speel.

Die rede vir Mbeki se patetiese vertoning as staatshoof is nie ver te soek nie: sy mislukkings op die misdaadfront en wat sy benadering teenoor Zimbabwe betref, skrei ten hemele. Pleks dat sy regering daadwerklike stappe doen om die geweldsmisdaad te bekamp wat die land verskeur, het hy aanvanklik die bohaai oor misdaad as ’n blote “persepsie” afgemaak. Toe dit nie werk nie, val hy nou weereens terug op die holruggeryde geteem oor rassisme.

Hoewel Mbeki kennelik raadop is sover dit die hantering van sy eie presidentskap betref, bespeur mens tog ’n politieke logika aan sy jongste uitbarsting wat spesifiek teen blankes en waarskynlik Afrikaners gerig is. Ons weet dat sy regering so pas hierdie naweek radikale grondhervormingsplanne bespreek het. Sulke planne gaan, in die lig van die Zimbabwiese ineenstorting, vir seker plaaslike en internasionale kritiek ontlok. Deur die blankes weereens as bose rassiste te tipeer, hoop Mbeki dat hy met sy voorgestelde grondroofprogram gaan wegkom.

Meer in die algemeen voel Mbeki en ander swart nasionaliste waarskynlik dat hul morele kapitaal besig is om op te raak. Hoewel die ANC-leier en van sy ministers herhaaldelik spog dat hulle veral die Afrikaner deur hul glorieryke “stryd” oorwin het, weet hy net so goed soos ons dat dit nie die geval is nie en dat De Klerk en Roelf Meyer eenvoudig in hul onbesonnenheid alle staatsmag aan ’n twyfelagtige, radikale terroristegroep oftewel “bevrydingsbeweging” oorhandig het. Van ’n militêre oorwinning was daar nooit sprake nie.

Nietemin was daar ’n morele en propaganda-oorwinning wat deels aan die destydse naïwiteit van Westerse joernaliste oor die ware toestande in Afrika en deels aan die onbekwaamheid van die De Klerk-bewind toegeskryf kan word. Post-Zimbabwe en –Darfoer, met Rwanda nog vars in die geheue, is die beeld van die onskuldige swartman wat onder kolonialisme, rassisme en apartheid ly, ietwat aangetas, om die minste te sê.

Mbeki, hoewel sonder enige werklike insig in die pligte van ’n staatshoof of wat dit behels om ’n nywerheidsmaatskappy soos Suid-Afrika te regeer, is egter nie so dom dat hy nie besef dat die negatiewe publisiteit wat geweldsmisdaad ook in die internasionale media ontlok, stadig maar seker besig is om die gerieflike beeld van “die swartman as slagoffer” af te takel nie.

Die ANC se mag, anders as wat hy so dikwels spog met sy praatjies van ’n militêre oorwinning oor Afrikaners, is juis gebou op die swartman-as-slagoffer. Noudat dieselfde swartman hom onthul as ’n dikwels korrupte potentaat met ’n sibaritiese lewenstyl, maar ook as wreedaardige geweldenaar wat moor, verkrag en roof, word hierdie magsbasis wesentlik bedreig.

Vandaar dus die skuim-om-die-mond-aanklagte van rassisme wat Mbeki nou teen die blanke bevolking slinger, met die rojale gebruik van etniese skeltaal. Al het die meeste blankes lankal reeds aangepas by die pynlik politieke korrektheid van die ANC-bewind met sy Menseregtekommissie en ideologiese kommissaars wat ons taalgebruik polisieer, word hulle steeds daarvan beskuldig dat iemand, iewers nog die woord “kaffer” teenoor sy werkers besig.

Terwyl enige morele basis wat die ANC mag hê om verder hierdie land te regeer, besig is om sienderoë rondom ons te verkrummel, mag die woord “kaffer” nou die nuwe steierwerk verskaf om die wankelende bouwerk staande te hou. As dit maar al was, kon ons net weer vir Mbeki gelag het wat soos met sy onortodokse vigsmenings weereens ’n gek van homself maak.

Ongelukkig is daar ’n meer sinistere sy aan Mbeki se jongste uitbarsting. Deur sy gebruik van die woord “kaffer” beoefen Mbeki die “rassisme van anti-rassisme”. Eintlik wil Mbeki die vinger na alle blankes wys deur hulle as die vyand te tipeer wat steeds – in weerwil van hul minderheidstatus, magteloosheid en toenemend ontwapende, reddelose toestand – die swart mag bedreig.

Op ’n indirekte manier is Mbeki besig met etniese aanhitsing. “Dáár is julle vyand,” sê hy vir sy mede-rasgenote. “Dáár is die rassiste wat julle almal as ‘kaffers’ en as minderwaardig beskou.”

Enigeen wat bekend is met die dinamiek van etniese konflikte, sal besef dat minderwaardigheidsgevoelens by meerderhede teenoor welvarende en gesofistikeerde minderhede deur die geskiedenis vir meer volksmoorde as enigiets anders gesorg het. Deur sulke gevoelens aan te blaas met verwysing na fiktiewe rassiste wat swartes as “kaffers” uitskel, is Mbeki besig om met vuur te speel.

Ek het voorheen al geskryf dat die weë van hierdie Xhosa-president duister is. Die raaisel van waarheen hy met die land op pad is, is besig om by die dag te verdiep.