Dan Roodt, Author at praag.co.za

Afrikaleiers vol vertroue

Joseph Kabila

Joseph Kabila, die 36-jarige staatshoof van die Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK), is gister met sy aankoms by die parlement in Kaapstad met ’n rooi tapyt en geweersaluut begroet. Daarna is hy na Tuynhuis geneem vir samesprekings met president Thabo Mbeki.

Ná die bilaterale samesprekings het Kabila die parlement (in Frans) toegespreek. Hy is van mening dat Suid-Afrika en die DRK ekonomiese groei in Afrika kan aanvuur. Hy het ’n beroep op verbeterde samewerking tussen die twee lande gedoen. Daarna het hy verduidelik dat sy regering tans probeer om aan verskeie sake in die DRK aandag te gee: die landbousektor, mynwese en die bou van paaie, hawens en lughawens.

Sowat vier miljoen mense het die afgelope paar jaar in die konflikgeteisterde land die lewe gelaat.

Vandag sal Kabila en Mbeki deelneem aan die DRK-Sakeforum voordat Kabila na die Noordwes-provinisie vertrek vir ’n kort besoek.

Intussen het Moammar Khaddafi en Robert Mugabe Woensdag in Tripoli vergader en ooreengekom dat die Afrika-unie met sy 53 state in ’n federale regering omskep moet word wanneer Afrika-staatshoofde van 1-2 Julie in Akkra, Ghana, vergader.

Khaddafi is lankal ’n ondersteuner van die skepping van ’n Verenigde State van Afrika-konsep, wat volgens hom Afrika se 800 miljoen inwoners in staat sal stel om van “Westerse kolonialisme” ontslae te raak. Die vergadering in Ghana sal 50 jaar ná Ghana die eerste Afrika-staat geword het om onafhanklikheid te verwerf, plaasvind en is dus van simboliese belang.

Die twee leiers wou nie sê watter ander onderwerpe tydens die gesprek gedek is nie. Dit is egter bekend dat Zimbabwe petrol van Libië ontvang het, ingevolge ’n lening van 360 miljoen Amerikaanse dollar. Zimbabwe sou dan deel van die lening terugbetaal deur landbouprodukte aan Libië te lewer, maar die ooreenkoms het in 2002 platgeval aangesien Zimbabwe nie sy deel van die ooreenkoms kon nakom nie. Zimbabwe se inflasiekoers staan tans op 3 700%, die werkloosheidsyfer op 80% en daar is ’n chroniese tekort aan voedsel en petrol.

станции италия

Suid-Afrika se ?swaard, hongersnood en pes?

Die huidige staking laat mens dink aan die Bybelse eindtyd, meen Jeanette Koekemoer.

Met die oopmaak van die derde seël in die Bybelboek Openbaring 6, hoor Johannes ’n stem sê: “‘Kom kyk!’ En ek het gesien, en kyk, daar wag ’n swart perd; en hy wat daarop sit, het ’n skaal in die hand. En ek het ’n stem tussen die vier lewende wesens hoor sê: ‘’n rantsoen koring vir ‘n penning en drie rantsoene gars vir ’n penning; en moenie die olie en die wyn beskadig nie’”.

Die swart perd beteken reeds onheil. Die ruiter se skaal toon dat hy iets sekuur wil afmeet sodat daar geen vermorsing plaasvind nie. Dan word daar rantsoene van koring en gars afgemeet omdat daarvan nie oorvloed is nie. Die vermaning om die olie en die wyn nie te beskadig nie, beklemtoon die skaarste aan lewensmiddele. Dat dit nie luukses is nie maar noodsaaklike middele, dui daarop dat die hongersnood reeds heers vóór die grootskaalse menseslagting deur “swaard, hongersnood en pes” soos in die vierde seël beskryf. Dit is wat Johannes in sy geestesoog sien aangaande die begin van die eindtye.

Suid-Afrika kan binnekort aan hierdie beskrywing voldoen: ’n eens Eerstewêreldland, omgedolwe in ’n misdaadmekka waar dood meer volop is as voedsel; waar die korrupsie van die ANC lei tot chaotiese opstand en produksiestilstand as gevolg van slepende landswye stakings. Voorwaar ’n donker prentjie! Kom ons meet die moontlikheid daarvan aan ons eie ‘swaard, hongersnood en pes’ naamlik korrupsie, inflasie en chaos:

Oor korrupsie deur die ANC-regime hoef daar nie veel gesê te word nie. Almal weet dat magsbeheptheid en geldsug hulle dryfkrag is, ’n toestand waarin niks anders vir hulle saak maak nie. Soos ’n stakende werker van Binnelandse Sake dit stel: “Dis net die president wat ’n groot verhoging kry en hy doen niks. Hy betaal nie huur, water of elektrisiteit nie, en hy onderhou nie kinders nie. Die regering gebruik ons net. Hulle hét geld om vir ons verhogings te gee”. Goeie insig vir ’n arme Binnelandse amptenaar…

Ter wille van kontinuïteit stel ons chaos hier voor inflasie:

Chaos in ’n kommunistiese land word deur die staat self geskep; dis een van die uitstaande kenmerke van ’n kommunistiese staat. Die rede: sodat die regering kan “ingryp” en die held wees wanneer hy die situasie “red”. Kyk net na die afgelope tyd se stakings:

Daar moet gevra word waarom die regering gewag het tot op die tweede dag van staking deur staatsamptenare om met ’n aanbod te reageer terwyl die onderhandelinge reeds verlede jaar begin het. Die staking kon dalk voorkom gewees het as dié aanbod vroeër gedoen is. Die gevolg is chaos en anargie. Sommige skole moes heeltemal ontruim. Waar kinders en onderwysers dit wel gewaag het om skool toe te gaan ter wille van eksamens, is hulle met sambokke en die dood gedreig deur oproeriges en het hulself angsbevange in skoollokale toegesluit. Verskeie skoolhoofde is deur swart massas op skoolterreine gedreig, ook met woorde soos: “Julle boere wil mos nie luister nie!”. Een skoolhoof en twee leerlinge is ernstig aangerand met knopkieries en sambokke. Met dreigemente soos: “If you can’t hear by ear, we will discipline you by skin”, weerklink rassehaat deur die land. En daar kom Pandor tot die redding deur in haar begrotingstoespraak te sê dié optrede behoort met minagting verwerp te word, en die Raad van Onderwysministers dreig skoolbeheerliggame met ’n interdik as hulle tydens stakings skole sluit. Die regering beoog selfs dat weermaglede en polisie by skole ontplooi word. En nou is alles reg want die regering het mos ingegryp, al duur die stakings voort!

In mediese kringe is die krisis groter. Ambulanse word van hospitaal na hospitaal gestuur omdat ongevalle-eenhede nie die pasiënte kan help nie. Paramedici is so moedeloos dat hulle vir hospitaalamptenare jok oor waar die betrokke ongeluk plaasgevind het; ander doen vir ure lank oproepe om te hoor waarheen hulle pasiënte kan neem, maar die aantal private hospitale is te min want die gesondheidsowerhede het die afgelope sewe jaar 44% van aansoeke om nuwe hospitale en klinieke te bou, afgekeur. Staatshospitale se kraamsale is gesluit; beddens is beset maar daar is nie verpleegpersoneel nie; werkers wat nie meedoen aan stakings nie, word met sambokke aangerand. Jong, afgestudeerde dokters wat nog praktiese ervaring moet opdoen, kla omdat hulle operasies moet uitvoer waarvoor hulle nie gekwalifiseerd is nie. Dan kom die direkteur-generaal van Gesondheid, Thamsanqa Mseleku tot die redding, en hy sê aan die stakende personeel: “Daag op of word afgedank!” En Geraldine Fraser-Moleketi, minister van staatsdiens en administrasie, bepaal dat verpleegsters geensins mag staak nie en daar’s die hele wêreld reg want die regering het ingegryp, al duur die stakings voort!

Inflasie sal nie maklik gekeer word nie, al verhoog die Reserwebank tien maal hierdie jaar sy rentekoers. Sakevertroue in Suid-Afrika is laer as verlede jaar in Mei, en so sal dit in Junie nog laer wees as gevolg van stygende inflasie. Kredietverlening aan die private sektor het net in Maart vanaf 24,1% tot 25,8% versnel, en saam met 8,6% styging in voedselpryse, 13,2% styging van petrol en die 15.5% van huispryse, is die inflasie-aanwyser VPIX reeds op 6,3% gebring en aandeelpryse oorboord gegooi. Met 12% verhoging geëis deur staatsamptenare, 15% deur Anglo Platinum-werkers en 11% deur die metaal-en-ingenieursvakbond, sal Suid-Afrika se inflasie dié van Zimbabwe volg. Maar dan red Tito Mboweni, president van die Reserwebank, die land as hy sê: “Tot hiertoe en nie verder nie!” en hy verhoog die rentekoers met ’n half persent, en siedaar, alles is reg want die regering het ingegryp, al verstaan die monetêre-beleidskomitee nie dat ’n verhoging in rentekoerse die huispryse laat styg, persoonlike besteding verlaag en dit inflasie verder verhoog nie!

As die dokters in Zimbabwe met hulle 600% verhoging steeds staak omdat hulle voorsprong binne drie maande ongedaan gemaak is deur wegholinflasie, kan hulle seker nie verkwalik word vir hul opdrag aan nooddienste om slegs pasiënte wie se derms letterlik gesien kan word, te verwys na die minister van Gesondheid nie? Die res word huistoe gestuur of kan kies om tussen lyke in die vuil sale te lê – tot hulle derms wys. Ook die onderwysers het 600% verhoging gekry maar beloof om binne drie maande nog ’n verhoging te vra as gevolg van inflasie. So het die swak ekonomiese toestand in Zimbabwe veroorsaak dat minstens ’n derde van die bevolking in 2008 van hongersnood kan omkom omdat die 4,1 miljoen mense daar nie die 552 000 ton graan en 90 000 ton ander voedsel sal hê wat hulle nodig het nie.

So snel ook Suid-Afrika op die bose pad van korrupsie, inflasie en chaos – die “swaard, hongersnood en pes” van Openbaring ses – na ’n algehele ineenstorting sonder dat ons volksgenote dit besef!

лобановский класс

Afrika raak al meer agter

Die Wêreld Ekonomiese Forum (WEF) se konferensie oor Afrika het gisteroggend in Kaapstad afgeskop, te midde van waarskuwings dat Afrika se ontoereikende groeikoers die vasteland al verder laat agter raak teenoor die res van die planeet. Sowat 700 politici en sakeleiers woon die konferensie by.

Daar word verwag dat die 2007-groeikoers vir Afrika 6.2% gaan wees, volgens ’n verslag wat gesamentlik deur die WEF, Wêreldbank en Afrika-ontwikkelingsbank opgestel is. Die groei is hoofsaaklik toe te skryf aan eksterne faktore soos hoë kommoditeitspryse, skuldafskrywing en ’n gunstige internasionale ekonomiese klimaat.

Afrika se groei hou egter nie tred met wat elders gebeur nie. Volgens die Internasionale Monetêre Fonds het die Chinese ekonomie verlede jaar met 10% gegroei, Indië met 8.4% en Rusland met 6.4%. Ten einde teen 2015 die vasteland se armoedevlak te halveer, sal ’n volgehoue jaarlikse groeikoers van 7% noodsaaklik wees vir Afrika.

John Page, hoofekonoom van die Wêreldbank, meen dit is nie waar dat Afrika nie kan meeding met die res van die wêreld nie. Hy dink daar is “wêreldklas firmas in al die Afrika-lande” en dat Afrika bloot beter beleid en instellings nodig het, asook beleggings in infrastruktuur en menslike hulpbronne.

Beide Thabo Mbeki van Suid-Afrika en Abdoulaye Wade van Senegal het gister beklemtoon dat daar nie na Afrika gekyk moet word as ’n vasteland van “korrupsie en siekte“ nie. Tokyo Sexwale meen daar is rede vir optimisme en dat Afrika se sukses “gevier“ behoort te word. Hy het sy toespraak gelewer teen die agtergrond van dreunsang deur Cosatu-werkers wat buite die Internasionale Konferensiesentrum in Kaapstad gestaak het.to beat прокурор Фильчаков

The word ?marriage? is now ?hate speech?

The words “natural family,” “marriage” and “union of a man and a woman” can be punished as “hate speech” in government workplaces, according to a lawsuit that is being appealed to the U.S. Supreme Court.

Briefs for Good News Employee Association vs. Hicks, which were filed June 5 with the nation’s highest court, lists D.C. school board President Robert C. Bobb as one of two plaintiffs. The case originated five years ago in Oakland, Calif., during his tenure there as city manager.

The dispute began in January 2003, when the two Oakland employees created a subgroup at their workplace called the “Good News Employee Association.” It was partly in response to a group of homosexual employees having formed their own group 10 months before and being given access to the city e-mail system. One e-mail, dated Oct. 11, 2002, invited city employees to participate in “National Coming-Out Day.”

When several employees asked whether such a posting was legitimate city business, they got an e-mail from City Council member Danny Wan, reminding them that a “celebration of the gay/lesbian culture and movement” was part of the city’s role to “celebrate diversity.”

In response, the Good News employees posted an introductory flier on the employee bulletin board Jan. 3.

It said: “Preserve Our Workplace With Integrity: Good News Employee Association is a forum for people of faith to express their views on the contemporary issues of the day.” It said it opposed “all views which seek to redefine the natural family and marriage,” which it defined as “a union of a man and a woman, according to California state law.”

Anyone who wanted to help preserve “integrity in the workplace” was invited to contact the two employees: Regina Rederford and Robin Christy.

A lesbian co-worker, Judith Jennings, spotted the flier and complained to the city attorney’s office that it made her feel “targeted” and “excluded,” according to a deposition. The flier was removed by a supervisor because it violated the city’s anti-discrimination rules.

A U.S. District Court for Northern California ruling said the words "natural family" and "marriage" had "anti-homosexual import."

However, Miss Rederford was told she could announce the group’s presence on the city’s e-mail system if she removed "verbiage that could be offensive to gay people."

In late February 2003, Joyce Hicks, a city deputy executive director and the other defendant in the suit, sent out a memo to city employees. It cited recent incidents where "fliers were placed in public view which contained statements of a homophobic nature" and warned employees they could be fired for posting such material.

Miss Rederford and Miss Christy sued the city, claiming their First Amendment rights had been violated. According to court documents, employees had posted bulletin announcements on everything from terrorist mastermind Osama bin Laden to local sporting events, yet those had not been removed.

The district court disagreed, saying the women had other venues in which to proclaim their message. The 9th U.S. Circuit Court of Appeals said employees’ freedom of speech takes a back seat to employers’ "legitimate administrative interests." They were allowed to submit a new flier, subject to "certain editorial constraints."

"This incredible and devastating ruling has had the practical effect of silencing hundreds, if not thousands, of City of Oakland employees who simply wish to talk about marriage and family values," said a statement from the Pro-Family Law Center in Temecula, Calif., which represents the plaintiffs. "To the extent that this ruling has been shared by Oakland with other cities, there is a huge risk that these rulings are being treated as precedent by other cities across the nation," the statement continued.

86 у

Hulp aan Afrika

En weereens vra Afrika hulp, en belowe die G8-lede hulp. Dié keer in 2007. Laas keer was dit Tony Blair wat sy klere geskeur het en hulp belowe het, en voor hom was dit die Pous, en voor hom … Wel, ons ken die storie goed.

Om Afrika te help is nie ’n nuwe idee nie. Op ou landkaarte wat Afrika as terra incognita beskryf, was daar ook dikwels verwys na “barbare” wat die kontinent sou bewoon. Die woord “barbare” is ’n kontaminasie van “Berber”, ’n etniese groep wat eens in Noord Afrika wes van die Nylvallei gewoon het. Die Berbers het ook bekend gestaan as “More” in Spanje, of as “Libiërs” in antieke Griekeland, maar die term “Berber” is later as ’n versamelnaam vir alle Noord-Afrikane gebruik, om uiteindelik in “barbaar” te ontwikkel, ’n woord wat na alle onbeskaafte mense verwys.

Die Christelike sendingsopdrag het Europeërs genoop om Die Woord onder barbaarse stamme in Afrika te versprei en sendingstasies is reeds in die 1780s in Suidelike Afrika deur die Morawiërs gestig. Hulle is opgevolg deur ander Europese sendinggenootskappe, onder andere die “Church Missionary Society” en die Londense Sendinggenootskap. Uiteindelik het bekende sendelinge, onder andere Robert Moffatt, David Livingston en John Smith Moffatt, sendingstasies in Suidelike Afrika gestig, met die uitsluitlike doel om te kersten, om “horde[s] of bloodthirsty savages” in mense te verander wat kuns en beskaafde lewe waardeer, en wat kan lees en skryf.

Die idee dat “Afrika gered moet word”, en dat historiese Afrikane ongeletterde en onskuldige barbare is wat [nog] nie deur Westerse denke besmet is nie of dat Afrikane die onskuldige en ongekunstelde slagoffers is van Westerse Imperialisme, is dus omtrent so oud soos die Weste se ontdekking van die kontinent Afrika. Die Westerse begrip van die onbesmette “edele barbaar” word aan die wysgeer Rousseau toegeskryf, maar miskien was Rousseau se denke net ’n weerspieëling van die sendelingopdrag onder Christene, wat berge sou versit om aan “barbare” en “savages” Die Woord van God te bring. Vandaar die invloedryke sendelinge en die belangrike geskiedkundige rol wat hulle in die koloniale tydvak gespeel het.

Daar bestaan steeds sendelinge en as hulle prominensie afgeneem het, is die sendelingopdrag nog steeds sterk in die Weste gevestig. Westerse leiers wat hulle klere figuurlik oor Afrika skeur, wat hulp belowe en mildelik uitdeel en wat Afrika se ellendes gebruik om hulle morele waardigheid te hervestig, kom in alle geure. Westerse leiers het die sendelingopdrag so verinnerlik dat hulle vandag die verpersoonliking van die 18de-eeuse sendeling is. Nie meer Livingston en Moffatt nie, maar Blair, Bush en die Pous. Nog nooit het soveel Westerse leiers van soveel lande soveel hulp so gretiglik onder Afrikane verdeel nie. Planne, begrotings, internasionale hulp, word weekliks, indien nie daagliks nie, aangekondig terwyl Westerse aktiviste soos die handewringende Bono en Stephen Lewis leiers aanmoedig en verdoem as ongevoelige rassiste wat Afrika se pyn nie genoeg voel nie.

En vergiffenis vir die Weste se koloniale vergrype, wat kwansuis Afrika se armoede veroorsaak het, kom uit die beursie. “Gee geld!”, mnr. Blair, mnr. Bush, mnr. Sarkozy, en Frau Merkel, en dan sal julle sondes oor Afrika gewas word. En dan reën die geld, mildelik en aanhoudend. En dan dans Afrika se leiers rond van blydskap, tot die volgende keer as nog meer hulp beloof en gegee word.

Afrika die hopelose en hulpelose. Afrika die verhongerde en sterwende kind. Afrika wat bakhand staan terwyl die groot wit Westerse helde, omtrent deur die bank manlik, geld uitdeel, geld wat verduister word en later in Switserse bankrekenings beland. Dit alles ’n bose kringloop van geveinste bekommernis oor hopelose Afrika se nood; die wit helde wat Afrika soos sendelinge sal kom red; en wat aanspraak op morele hoogtes maak deur geld uit te deel; geld wat uiteindelik in Afrika se leiers se sakke eindig om hulle skatryk te maak. Die deursnee-Afrikaleier besit reeds alles wat hy aanskou. Al die vroue, al die motors, al die geld en natuurlik ook al die grond. En natuurlik ook die bankrekeninge in Switserland, en die goue trone, en die vlote motors en vliegtuie en vakansiehuise. Dít terwyl Tony Blair en George Bush en John Howard hulle onsteltenis oor Afrika se hopeloosheid verkondig en nog planne maak om soos die kavallerie Afrika binne te galop en te red.

En Afrika het plan na plan ingesluk. Die Kanadese het kom ploeg. Westerse hulp om hongersnood in Etiopië te stop het uiteindelik in ’n bloedige burgeroorlog in Eritrea ontaard. Hongersnood en oorlog het Soedan en Somalië toe verskuif. Westerse inmenging in Rhodesië het Zimbabwe en Robert Mugabe met die gepaardgaande katastrofe gebaar. Westerse geld en kundigheid in Nigerië, in die Ivoorkus, in Kenia, in Tanzanië, in Zambië, het net armoede en geweld gebaar, dít terwyl siekties soos malaria en vigs hulle dodemars oor die kontinent laat weerklink in ’n makabere dans met tuberkulose.

Dat Westerse hulp Afrika glad nie help nie, maar eerder skaad, word vermoed. Maar die Westerse hulpnywerheid is so invloedryk en die Westerse sendingopdrag so oorweldigend dat kritici doodeenvoudig opsygeskuif word en nog meer planne beraam word om nog meer geld te gee. Dat geen mate van skenkings aan Rusland, ’n land wat 99% geletterd is, toestande daar kon verbeter nie, maak skynbaar geen indruk op diegene soos Blair, Carter, Bono en Lewis nie. Afrika, wat kwalik 50% geletterd is, met ten minste ses keer Rusland se bevolking, kan deur Westerse vrygewigheid gered word. Dit is beter om goed te wees as om reg te wees en om skenkings vir Afrika te bepleit, maak mens goed.

“Afrika is hopeloos, en aan haar is daar geen salf te smeer nie”, pleit Westerse skeptici as hulle vyftig jaar van mislukking en ekonomiese verval, ten spyte van miljarde dollars se hulp, aanskou. “Miskien moet Afrika aan haar eie lot oorgelaat word – Westerse hulp veroorsaak net ’n bevolkingsontploffing wat toestande vererger in ’n bose spiraal: meer hulp, meer geboortes, meer monde, meer nood”, sê die meer siniese beleidmakers. “Ons moet Afrika red!” meen Tony Blair en Jimmy Carter en Stephen Lewis en Bono, asook die Verenigde Nasies, van oorloë en pestilensies en hongersnood, en gedurende die apartheidsjare, ook red van wit Suid-Afrikaners, wat die sendelingopdrag nie wou uitvoer nie.

Dit is die Weste se groot aanklag teen Afrikaners. Afrikaners wat Afrikane kwansuis nie opgevoed het nie, maar wat skynbaar net Bantoe-onderwys aangebied het. Dít, nieteenstaande die feit dat dit ’n onmoontlike taak vir ’n minderheid is om ’n vinnig groeiende meerderheid op te voed. En nieteenstaande die feit dat Bantoe-onderwys geletterdheid gebring het, waar daar voorheen niks was nie. En ten spyte van hierdie geskiedenis is daar nog ’n groot Afrikaner-elite wat glo dat Afrikaners sendelinge moet wees, om Afrika te kersten en verantwoordelikheid te aanvaar vir die opvoeding van Afrikane, en wat gewillig Afrikaanse skole en universiteite herdefineer om Afrikane ten koste van Afrikaners te akkommodeer. Die sendelingopdrag is inderdaad sterk gevestig in die Westerse lewensuitkyk van Afrikaners. Maar miskien raak dit nou tyd om dit te verwerp.

Sudan is secret partner of U.S.

Sudan has secretly worked with the CIA to spy on the insurgency in Iraq – an example of how the United States has continued to cooperate with the Sudanese regime even while condemning its role in the killing of tens of thousands of civilians in Darfur.

President Bush has condemned the killings in Darfur as genocide and has imposed sanctions on Sudan’s government. But some critics say the administration has soft-pedaled the sanctions to preserve its extensive intelligence collaboration with Sudan.

The relationship underscores the complex realities of the post-Sept. 11 world, in which the United States has relied heavily on intelligence and military cooperation from countries, including Sudan and Uzbekistan, that are considered pariah states for their records on human rights.

"Intelligence cooperation takes place for a whole lot of reasons," said a U.S. intelligence official, who like others spoke on condition of anonymity when discussing intelligence assessments. "It’s not always between people who love each other deeply."

Sudan has become increasingly valuable to the United States since the Sept. 11 attacks because the Sunni Arab nation is a crossroads for Islamic militants making their way to Iraq and Pakistan.

That steady flow of foreign fighters has provided cover for Sudan’s Mukhabarat intelligence service to insert spies into Iraq, officials said.

"If you’ve got jihadists traveling via Sudan to get into Iraq, there’s a pattern there in and of itself that would not raise suspicion," said a former high-ranking CIA official familiar with Sudan’s cooperation with the agency. "It creates an opportunity to send Sudanese into that pipeline."

As a result, Sudan’s spies have often been in better position than the CIA to gather information on al-Qaida’s presence in Iraq, as well as on the activities of other insurgent groups.

"There’s not much that blond-haired, blue-eyed case officers from the United States can do in the entire Middle East, and there’s nothing they can do in Iraq," said a second former CIA official familiar with Sudan’s cooperation. "Sudanese can go places we don’t go. They’re Arabs. They can wander around."

The officials declined to say whether the Mukhabarat has sent its own intelligence officers into the country, citing concern over the protection of sources and methods. They said that Sudan has assembled a network of informants in Iraq providing intelligence on the insurgency. Some may have been recruited as they traveled through the Sudanese capital, Khartoum.

The U.S.-Sudan relationship goes beyond Iraq. Sudan has helped the United States track the turmoil in Somalia, working to cultivate contacts with militias and Islamic courts in an effort to locate al-Qaida suspects hiding there. Sudan also has provided extensive cooperation in counter-terrorism operations, acting on U.S. requests to detain suspects as they pass through Khartoum.

Sudan gets a number of benefits in return. Its relationship with the CIA has given it an important back channel for communications with the U.S. government. The U.S. has also used this channel to lean on Sudan over the crisis in Darfur and for other issues.

And at a time when Sudan is being condemned in the international community, its counterterrorism work has won precious praise. The U.S. State Department recently issued a report calling Sudan a "strong partner in the war on terror."

Some critics accuse the Bush administration of being soft on Sudan for fear of jeopardizing the cooperation on counterterrorism. John Prendergast, the former director of African affairs for the National Security Council in the Clinton administration, called the latest sanctions announced by Bush last month "window dressing," designed to appear tough while putting little real pressure on Sudan to halt government-linked Arab militias from killing members of African tribes in Darfur.

"One of the main glass ceilings on real significant action in response to the genocide in Darfur has been our growing relationship with authorities in Khartoum on counterterrorism," said Prendergast, now with the International Crisis Group. "It is the single biggest contributor to why the gap between rhetoric and action is so large."

In an interview, Sudan’s ambassador to the United States, John Ukec Lueth Ukec, suggested that the sanctions could affect the country’s willingness to cooperate on intelligence matters. The steps announced by Bush include banning 31 businesses owned by the Sudanese government from access to the U.S. financial system.

The decision to impose financial penalties "was not a good idea," Ukec said. "It diminishes our cooperation. And it makes those who are on the extreme side, who do not want cooperation with the United States, stronger."

But White House and U.S. intelligence officials played down the prospect that the intelligence cooperation would suffer, saying that it is in both countries’ interests.

Huurarbeiders se grondregte

Dikgang Moseneke

Die konstitusionele hof het vir die eerste keer besluit dat individue se rassistiese praktyke, met betrekking tot die verwydering van gekleurde persone van grond, ’n geldige grondeis tot gevolg kan hê. Dit bring mee dat nie net rassistiese wette van die ou regering bewys moet word voordat gemeenskappe grond kan terugeis nie.

Verlede week is uitspraak gelewer ten gunste van ’n groep huurarbeiders (bekend as die Popela-gemeenskap). Hulle het op die plaas Boomplaas in die Moketsi-distrik in die Limpopo-provinsie gebly toe die eienaar in 1969 hulle dienste as huurarbeiders gestaak het. Die wet wat die stelsel van huurarbeiders op plase verbied, is eers in 1970 aanvaar. Dit is hoekom die Popela-groep se grondeis op Boomplaas, wat nou ’n suksesvolle vrugteplaas is genaamd Goedgelegen Tropical Fruit, in die grondeisehof en ook die appèlhof misluk het. Die howe het naamlik besluit dat die gemeenskap nie deur ’n rassistiese regeringswet verjaag is nie, maar deur ’n individu.

Die konstitusionele hof het egter nou in hulle guns beslis. Die gemeenskap het die keuse om die grond terug te eis of ten volle vergoed te word. Adjunk-hoofregter Dikgang Moseneke het die uitspraak gelewer.

Die Popela-groep het die hof gevra om die grond waar hulle huise was, asook die onmiddellike omgewing en die area wat hulle gebruik het vir weiding en ploegdoeleindes, aan hulle terug te gee.

Moseneke het daarop gewys dat dit hier nie net gaan oor ekonomiese regte om ’n stuk land te kan beploeg en te laat bewei nie, maar dat hierdie mense ook reg op die land gehad het omdat hulle kinders daar gebore is en bejaardes daar begrawe is.

Indien geen ooreenkoms deur die eienaars van Goedgelegen en die Popela-groep bereik kan word nie, sal die saak na die grondeisehof terugverwys word.

Sondagaand het die inwoners hulle vreugde oor die konstitusionele hof se besluit te kenne gegee op SABC 2 se televisienuus. “Nou kan ons heeldag ploeg en die bokke hierheen bring,” het ’n tandelose bejaarde opgemerk.

topcargo развод

Bloeddorstigheid in Kenia

Keniaanse polisie in Mathare

Gister is een persoon net buite die Ambassadeur-hotel in Nairobi dood tydens ’n handgranaataanval. Ses persone is ernstig beseer. Die granaat het skynbaar ontplof toe ’n onbekende man in ’n bus net buite die hotel wou klim.

Hierdie aanval volg op weke van geweld in Nairobi, veroorsaak deur ’n misterieuse sekte/bende genaamd die Mungiki. Die Keniaanse polisie het verlede week op hulle bastion in Mathare, ’n krotbuurt net buite die Keniaanse hoofstad, toegeslaan. 30 Mense is deur die polisie doodgeskiet en honderde het gevlug. Vir die eerste keer het die meeste Westerlinge van hierdie eienaardige bende gehoor.

In Kikuyu beteken mungiki “verenigde mense.” Hierdie vreemde sekte het in die tagtigerjare die lig gesien en is in 2002 verban. Nie veel is oor die groep bekend nie, maar hulle staan ’n terugkeer na Afrika-tradisies voor en is gekant teen die Westerse beskawing. Hulle beskou hulleself as opvolgers van die Mau Mau-rebelle van die vyftigerjare wat teen Britse kolonialisme in opstand gekom het. Mungiki-lede verwerp ook die Christendom en forseer jong meisies om besny te word. In Mathare word inwoners gedwing om maandelikse bydraes aan die bende te maak en selfs openbare toilette word deur lede van die bende beman en geld geëis voor mense mag binnegaan. Bendelede verskaf ook onwettige water- en kragkonneksies aan inwoners. Volgens onbevestigde berigte is daar parlementslede in die Keniaanse regering wat bande met die bende het. Die leiers van die Mungiki beweer dat hulle ook ondersteuners in skole en die weermag het en spog dat hulle oor nagenoeg twee miljoen lede beskik.

Mungiki-lede het reeds in Mei vanjaar begin amok maak toe hulle mense onthoof het wat blykbaar inligting oor die groep aan die polisie deurgegee het. In Junie het hulle begin om matatu-bestuurders (bestuurders van minibus-taxis) in Nairobi te martel, dan te onthoof en hulle liggame in stukke op te kap. Die bestuurders het naamlik geweier om beskermingsfooie aan Mungiki te betaal. Dit is hierdie vlaag moorde wat tot die onlangse polisie-optrede in Mathare gelei het. Die groep is skynbaar daarop uit om die verkiesing van Desember vanjaar te ontwrig.

promos

Intussen moet ons moed hou

Die Afrikaners moet oorleef tot die jaar 2009. Dan sal ons met meer sekerheid weet dat die Wêreldbekersokker-debakel nie gaan plaasvind nie. Op daardie stadium behoort die middelpunt-vlietende kragte in ANC-geledere ook naastenby uitgewoed te wees. Bekwame en ervare mense sal dan genoodsaak word om die landsregering oor te neem. Hiervoor is geen bevolkingsgroep beter geskik as die Afrikaners nie. Ons moet voorbereid wees hiervoor.

Die barste in die ANC-muur kan nie veel langer toegeplak word nie. Een van die drie vennote van die ANC-alliansie het reeds te kenne gegee dat hy sy eie paadjie met die eerskomende verkiesing wil loop. Maar veel erger is die onderlinge wantroue en gevegte wat in ANC-geledere onbelemmerd voortwoed. Neem byvoorbeeld die Suid-Afrikaanse Polisie wat uit groot, vet polisiemanne bestaan waarvan die oorgrote meerderheid te vet is om ŉ misdadiger aan te keer en in elk geval nie ŉ verklaring van ŉ klaer kan uitskryf nie. Die Skerpioene lê oorhoop met die kommissaris van polisie Jack Selebi, en hy is weer oorhoops met die Nasionale Intelligensiediens waarvan die voormalige hoof, Billy Masethla, deur Mbeki ontslaan is en sodoende het Mbeki nog ŉ vyand van ŉ senior ANC-lid verwerf. Dan is daar ook spioene van die vorige vryheidsvegters en vryskut-intelligensie-agente van buitelandse organisasies en multi-nasionale maatskappye in die polisiediens bedrywig. Voeg hierby dat Jackie Selebi tot bokant sy ore betrokke is by die rampokkerwêreld van sy vriende Agliotti wat teregstaan op die moordklag van Kebble. Dit gebeur alles in een enkele staatsdepartement. ŉ Mens kan in hierdie trant ten opsigte van alle staatsdepartemente voortgaan met Finansies enigsins as uitsondering. Oor al die ellende word gereeld in die pers verslag gedoen maar dit sluit natuurlik nie Naspers in nie want hulle is polities korrek. Die onbeholpenheid van die polisie wat nie in staat is om naastenby die misdaadgolf te bekamp nie, is as enkele faktor voldoende om die Wêreldbekersokkertoernooi in 2010 te kelder. Ja, MacBride is nie deel van die SAPD nie, maar hy word nie aangeklae dat hy van die fuifparty lekker-lekker in sy ampsmotor gery het nie.

Een van die probleme wat die ANC-bewind het, is die feit dat mag korrupteer en absolute mag korrupteer absoluut (om ŉ Engelse uitdrukking letterlik te vertaal). Dit is later ook nie meer lekker om te regeer nie aangesien die probleme steeds meer word en die oplossings word omgekeerd eweredig minder. Nog later word daar nie meer aan oplossings gedink nie en op daardie stadium word probleme geignoreer soos Mbeki doen. In stede daarvan om na die landsprobleme om te sien, bestyg hy sy duur en deftige vliegtuig om in Viëtnam sement te gaan koop of om in Europa by sy blanke vriendjies in Londen, Parys en Berlyn en nou by die G8 lande se byeenkoms in Rostock te gaan rinkink. Intussen bly hy ŉ volslae kommunis en het as sy hegte vriende Mugabe, Aristide en die spul kommuniste van Viëtnam en Sjina.

Nou is dit die plig van elke Afrikaner, om in plaas daarvan om die duisternis te vloek, ŉ kers aan te steek wat in die duisternis brand. Daar is egter ook, soos Langenhoven gesê het, die briekaandraaiers teen die steil bult uit. Daar is gelukkig mense wat iets positief wil doen; vyf-en-twintig Afrikaners het in 1995 bydraes ten opsigte van die meeste portefeuljes in die staatsbestel onder die naam ‘N LAND VIR DIE BOEREVOLK gepubliseer. Dit bevat positiewe riglyne vir die Boerevolk. ŉ Aantal Afrikaners het besluit om hierdie publikasie op te dateer en elke portefeulje tot die huidige by te werk. Afgesien daarvan dat dit ŉ nuttige publikasie kan wees, gaan dit tenminste die bydraers verplig om na te dink, diep na te dink en om met positiewe en rigtinggewende gedagtes na vore te kom. Ons kort slegs nog ŉ de~la~Rey-liedjie en dan sal die Boerevolk weer marsjeer.

Die Afrikaners word daaraan herinner dat hulle die magtigste volk in Afrika is. Dit is die mense wat die modernste staat in Afrika uit die grond opgebou het. Dit is hulle wat die eerste in die wêreld was om ŉ hartoorplanting te doen, wat ŉ kernbom kon vervaardig, wat die modernste paaie en die beste weermag in Afrika gehad het, goeie skole en universiteite gebou en talle ander voortreflike instellings gevestig het. Dit kan alles weer ge-ewenaar word, mits soos Jan Brand gesê het, elkeen sy plig doen deur vasberade en moedig die toekoms tegemoet te gaan. Ons het polities alles om te wen en niks om te verloor nie. Ons moet maar net insien dat die toekoms aan ons behoort.

Фильчаков прокурор

‘For God’s Sake, Please Stop the Aid!’

The Kenyan economics expert James Shikwati, 35, says that aid to Africa does more harm than good. The avid proponent of globalization spoke with SPIEGEL about the disastrous effects of Western development policy in Africa, corrupt rulers, and the tendency to overstate the AIDS problem.

SPIEGEL: Mr. Shikwati, the G8 summit at Gleneagles is about to beef up the development aid for Africa…

Shikwati: … for God’s sake, please just stop.

SPIEGEL: Stop? The industrialized nations of the West want to eliminate hunger and poverty.

Shikwati: Such intentions have been damaging our continent for the past 40 years. If the industrial nations really want to help the Africans, they should finally terminate this awful aid. The countries that have collected the most development aid are also the ones that are in the worst shape. Despite the billions that have poured in to Africa, the continent remains poor.

SPIEGEL: Do you have an explanation for this paradox?

Shikwati: Huge bureaucracies are financed (with the aid money), corruption and complacency are promoted, Africans are taught to be beggars and not to be independent. In addition, development aid weakens the local markets everywhere and dampens the spirit of entrepreneurship that we so desperately need. As absurd as it may sound: Development aid is one of the reasons for Africa’s problems. If the West were to cancel these payments, normal Africans wouldn’t even notice. Only the functionaries would be hard hit. Which is why they maintain that the world would stop turning without this development aid.

SPIEGEL: Even in a country like Kenya, people are starving to death each year. Someone has got to help them.

Shikwati: But it has to be the Kenyans themselves who help these people. When there’s a drought in a region of Kenya, our corrupt politicians reflexively cry out for more help. This call then reaches the United Nations World Food Program — which is a massive agency of apparatchiks who are in the absurd situation of, on the one hand, being dedicated to the fight against hunger while, on the other hand, being faced with unemployment were hunger actually eliminated. It’s only natural that they willingly accept the plea for more help. And it’s not uncommon that they demand a little more money than the respective African government originally requested. They then forward that request to their headquarters, and before long, several thousands tons of corn are shipped to Africa …

SPIEGEL: … corn that predominantly comes from highly-subsidized European and American farmers …

Shikwati: … and at some point, this corn ends up in the harbor of Mombasa. A portion of the corn often goes directly into the hands of unsrupulous politicians who then pass it on to their own tribe to boost their next election campaign. Another portion of the shipment ends up on the black market where the corn is dumped at extremely low prices. Local farmers may as well put down their hoes right away; no one can compete with the UN’s World Food Program. And because the farmers go under in the face of this pressure, Kenya would have no reserves to draw on if there actually were a famine next year. It’s a simple but fatal cycle.

SPIEGEL: If the World Food Program didn’t do anything, the people would starve.

Shikwati: I don’t think so. In such a case, the Kenyans, for a change, would be forced to initiate trade relations with Uganda or Tanzania, and buy their food there. This type of trade is vital for Africa. It would force us to improve our own infrastructure, while making national borders — drawn by the Europeans by the way — more permeable. It would also force us to establish laws favoring market economy.

SPIEGEL: Would Africa actually be able to solve these problems on its own?

Shikwati: Of course. Hunger should not be a problem in most of the countries south of the Sahara. In addition, there are vast natural resources: oil, gold, diamonds. Africa is always only portrayed as a continent of suffering, but most figures are vastly exaggerated. In the industrial nations, there’s a sense that Africa would go under without development aid. But believe me, Africa existed before you Europeans came along. And we didn’t do all that poorly either.

SPIEGEL: But AIDS didn’t exist at that time.

Shikwati: If one were to believe all the horrorifying reports, then all Kenyans should actually be dead by now. But now, tests are being carried out everywhere, and it turns out that the figures were vastly exaggerated. It’s not three million Kenyans that are infected. All of the sudden, it’s only about one million. Malaria is just as much of a problem, but people rarely talk about that.

SPIEGEL: And why’s that?

Shikwati: AIDS is big business, maybe Africa’s biggest business. There’s nothing else that can generate as much aid money as shocking figures on AIDS. AIDS is a political disease here, and we should be very skeptical.

SPIEGEL: The Americans and Europeans have frozen funds previously pledged to Kenya. The country is too corrupt, they say.

Shikwati: I am afraid, though, that the money will still be transfered before long. After all, it has to go somewhere. Unfortunately, the Europeans’ devastating urge to do good can no longer be countered with reason. It makes no sense whatsoever that directly after the new Kenyan government was elected — a leadership change that ended the dictatorship of Daniel arap Mois — the faucets were suddenly opened and streams of money poured into the country.

SPIEGEL: Such aid is usually earmarked for a specific objective, though.

Shikwati: That doesn’t change anything. Millions of dollars earmarked for the fight against AIDS are still stashed away in Kenyan bank accounts and have not been spent. Our politicians were overwhelmed with money, and they try to siphon off as much as possible. The late tyrant of the Central African Republic, Jean Bedel Bokassa, cynically summed it up by saying: "The French government pays for everything in our country. We ask the French for money. We get it, and then we waste it."

SPIEGEL: In the West, there are many compassionate citizens wanting to help Africa. Each year, they donate money and pack their old clothes into collection bags …

Shikwati: … and they flood our markets with that stuff. We can buy these donated clothes cheaply at our so-called Mitumba markets. There are Germans who spend a few dollars to get used Bayern Munich or Werder Bremen jerseys, in other words, clothes that that some German kids sent to Africa for a good cause. After buying these jerseys, they auction them off at Ebay and send them back to Germany — for three times the price. That’s insanity …

SPIEGEL: … and hopefully an exception.

Shikwati: Why do we get these mountains of clothes? No one is freezing here. Instead, our tailors lose their livlihoods. They’re in the same position as our farmers. No one in the low-wage world of Africa can be cost-efficient enough to keep pace with donated products. In 1997, 137,000 workers were employed in Nigeria’s textile industry. By 2003, the figure had dropped to 57,000. The results are the same in all other areas where overwhelming helpfulness and fragile African markets collide.

SPIEGEL: Following World War II, Germany only managed to get back on its feet because the Americans poured money into the country through the Marshall Plan. Wouldn’t that qualify as successful development aid?

Shikwati: In Germany’s case, only the destroyed infrastructure had to be repaired. Despite the economic crisis of the Weimar Republic, Germany was a highly- industrialized country before the war. The damages created by the tsunami in Thailand can also be fixed with a little money and some reconstruction aid. Africa, however, must take the first steps into modernity on its own. There must be a change in mentality. We have to stop perceiving ourselves as beggars. These days, Africans only perceive themselves as victims. On the other hand, no one can really picture an African as a businessman. In order to change the current situation, it would be helpful if the aid organizations were to pull out.

SPIEGEL: If they did that, many jobs would be immediately lost …

Shikwati: … jobs that were created artificially in the first place and that distort reality. Jobs with foreign aid organizations are, of course, quite popular, and they can be very selective in choosing the best people. When an aid organization needs a driver, dozens apply for the job. And because it’s unacceptable that the aid worker’s chauffeur only speaks his own tribal language, an applicant is needed who also speaks English fluently — and, ideally, one who is also well mannered. So you end up with some African biochemist driving an aid worker around, distributing European food, and forcing local farmers out of their jobs. That’s just crazy!

SPIEGEL: The German government takes pride in precisely monitoring the recipients of its funds.

Shikwati: And what’s the result? A disaster. The German government threw money right at Rwanda’s president Paul Kagame. This is a man who has the deaths of a million people on his conscience — people that his army killed in the neighboring country of Congo.

SPIEGEL: What are the Germans supposed to do?

Shikwati: If they really want to fight poverty, they should completely halt development aid and give Africa the opportunity to ensure its own survival. Currently, Africa is like a child that immediately cries for its babysitter when something goes wrong. Africa should stand on its own two feet.

Interview conducted by Thilo Thielke

Translated from the German by Patrick Kessler