Baader en Meinhof het 'n terreurgroep genaamde die RAF (Rote Armee Faktion) gestig wat hom op politieke sluipmoorde, bomaanvalle en ontvoerings toegespits het.
Die film open vandag in Duitsland nadat enkel voorvertonings aan die media en familie van slagoffers plaasgevind het. Kritici kla reeds dat die film baie gewelddadig is en moontlik tot heldeverering vir die terroristegroep mag lei.
Bettina Roehl, die dogter van die bende se medeleier, Ulrike Meinhof, skryf in haar webjoernaal: "Die Baader Meinhof Komplex is die ergste moontlike scenario – dis nie moontlik om die film se heldeverering te oortref nie."
Die filmkritikus van die Berliner Zeitung meen dat die film aan Andreas Baader, die ander bendeleier en seun van 'n geskiedenisprofessor, die status van waaghals verleen waarvoor hy nog altyd gewens het. "Uiteindelik het hy gekry wat hy wou hê. Postuum het hy nou die held van 'n regte aksiefliek geword," meen hy.
Baader is tronk toe gestuur omdat hy bomme in twee Frankfurtse afdelingswinkels gestel het. Ná sy ontsnapping is die Baader-Meinhofbende gebore, wat die naam Rooileërfaksie (RAF) aangeneem het.
‘n Noodsaaklike handelsmerkbykomstigheid: aanvalsgeweer van Heckler en Koch
Baader was lief vir Porsches en het hom op die Hollywood-akteur Marlon Brando gemodelleer. Ulrike Meinhof was 'n suksesvolle joernalis en saam het die twee glans aan die bende verleen, iets wat tot vandag toe in die populêre kultuur geld waar mense van "terroristesjiek" praat.
Hierteenoor kla familielede van hul destydse slagoffers dat die gesinne nie in kennis gestel is oor gebeure wat in die film behandel word nie. Michael Buback, seun van die federale aanklaer Siegfried, het eers ten aanskoue van die film uitgevind dat sy vader se moord daarin voorgestel word. Die toneel wys hoe 'n terroris wat haar as kinderoppasser voordoen 'n masjiengeweer uit haar kinderwaentjie haal in 'n straat in Keulen waarna sy op die aanklaer en sy lyfwagte losbrand.
Die vervaardiger van die film is Bernd Eichinger, wat ook verantwoordelik was vir die omstrede film oor Hitler, Der Untergang (Die Ondergang) wat volgens sommige 'n te simpatieke uitbeelding van die Duitse diktator verskaf het. Ander eietyds historiese films wat hy gemaak het, is Totsiens Lenin, 'n verhaal oor kommunistiese Oos-Duitsland, asook Die lewens van ander.
Die huidige film is gebaseer op 'n boek deur die voormalige redakteur van Der Spiegel, Stefan Aust, wat vele van die terroriste leer ken het. Die dialoog is gegrond op korrespondensie tussen hom en bendelede. Die regisseur, Udi Edel, het gepoog om alles so "waarheidsgetrou as moontlik" te maak, sowel die dialoog as die aantal koeëls wat in elke aanval afgevuur is. In antwoord op kritiek dat die film die terroriste te simpatiek uitbeeld, het hy gesê: "Ons het doelbewus die kameras langs die slagoffers geplaas, sodat ons kan sien wat hulle sien… om die mite te vernietig wat rondom die RAF ontstaan het."
Jorg Schleyer, die seun van die vermoorde nyweraar Hans Martin Schleyer, meen dit was "te pynlik" om die heropvoering van sy vader se dood te aanskou, maar het die eerlikheid geprys waarmee "die gevoellose bende moordenaars uitgebeeld word… sonder om afbreuk aan die herinnering van hul slagoffers te doen".
Frank Schirrmacher, die redakteur van die Frankfurter Allgemeine-koerant, sê die film is "hartverskeurend in sy lewensgetrouheid en het die potensiaal om die RAF in 'n nuwe lig te stel".
'n Ander kritikus, Jan Schulz-Ojala van Der Tagesspiegel, het egter die München-gebaseerde vervaardiger daarvan beskuldig dat hy die geskiedenis soos 'n afvalprosesseringsmasjien behandel. "Hulle neem die radio-aktiewe afval van ons volk en begrawe dit in films," skryf hy. Op soortgelyke wyse gaan die produksiehuis se volgende film, Anoniem, die verhaal vertel van die massaverkragtings van Duitse vroue deur Russiese soldate ná die verowering van Berlyn in 1945.
Die Rote Armee Faktion (RAF) het uit die studentebeweging van die sestigerjare onder leiers soos Rudi Dutschke ontstaan en hul lede is aanvanklik verpolitiseer deur anti-Amerikaanse betogings rondom die Viëtnam-oorlog en Amerikaanse kernwapens wat in Duitsland gestasioneer is. Altesame 34 mense het omgekom, waaronder Baader en Meinhof wat albei selfmoord gepleeg het in die Stammheim-gevangenis in Stuttgart. 'n Tweede geslag het daarna die stryd namens hulle begin voer, maar die groep het uiteindelik in 1998 opgehou bestaan.
Onlangs in Duitsland het 'n nuwe geslag grootgeword met "terroristsjiek", met heelwat boeke, films en items waaronder "Prada Meinof"-T-hemde en sakke met die groep se embleem in die vorm van 'n Heckler en Koch-masjiengeweer.
Ook in Afrikaans het die Baader-Meinhofkultus in die laat sewentigerjare aandag onder jeugdiges getrek en 'n hele paar gedigte is aan hulle opgedra soos byvoorbeeld die volgende vers uit die laat sewentigerjare wat in Johannesburg verskyn het:
Indien Die CSU, oftewel die Christen-Sosiale Unie, Sondag in Duitsland hulle algehele meerderheid in die deelstaat Beiere verloor, sal dit niks minder as 'n rewolusie in Duitse politiek wees nie. En vir die eerste keer in 46 jaar lyk dit asof so 'n nederlaag waarskynlik is. Die verlies aan invloed kan verreikende gevolge vir kanselier Angela Merkel inhou.
Die president van die ANC, Jacob Zuma, is deur die skare toegejuig toe hy Woensdag by die jaarlikse Tsjakadagvieringe in KwaDukuza (voorheen Stanger) aangekom het.
