Frankryk se volgende president?

Image

Sarkozy en gade

Verlede Sondag het Ségolène Royal van die Sosialistiese Party en Nicolas Sarkozy van die regse UMP na die tweede rondte van die Franse presidentsverkiesing deurgedring. Volgens die jongste meningspeiling wat deur die BVA-instituut gepubliseer is, behoort Sarkozy die tweede rondte op 6 Mei met 53% van die stemme te wen. Maar wie is hierdie regse kandidaat en wat is sy planne vir Frankryk indien hy aan bewind sou kom?

Stéphane Sárközy de Nagy-Bócsa is in 1955 in die sewentiende distrik van Parys gebore. Sy vader was ’n Hongaarse immigrant, afkomstig uit ’n adellike familie. Met die koms van die Russe in 1944 is die Sárközy-gesin onteien en gedwing om Hongarye te verlaat. Ná ’n verblyf in Oostenryk en Duitsland het Nicolas se vader ’n werwingsagent van die Vreemdelingelegioen in Baden-Baden ontmoet. Hy het ’n kontrak van vyf jaar met die Legioen gesluit en het sy opleiding in Algerië ondergaan. Hy is egter nie vir diens in Indo-China gekeur nie en het uiteindelik in 1948 in Marseille uit die diens van die Vreemdelingelegioen getree. Hy het sy Hongaarse naam verfrans en in die advertensiebedryf begin werk. In 1949 ontmoet hy vir Andrée Mallah, met wie hy later sou trou. Sy was ’n regstudent en haar vader, ’n dokter in Parys se sewentiende distrik, was ’n Jood wat hom tot die Katolieke godsdiens bekeer het.

Nicolas het twee broers: Guillaume, wat ’n groot tekstielfirma bestuur en François, ’n mediese navorser. Toe sy vader in 1959 van sy moeder geskei is, het sy haar studies voltooi en die drie kinders alleen grootgemaak. Sy het ’n advokaat in Nanterre geword, terwyl sy vader later weer drie keer getroud is.

In 1973 het Nicolas sy matriek behaal en het die gesin na die spogbuurt Neuilly getrek, aangrensend aan Parys. Jare later sou hy burgemeester van hierdie buurt word. Ná matriek het hy egter eers regte en politieke wetenskap gaan studeer en sy studies help finansier deur ruikers vir ‘n bloemis af te lewer. Vir ’n ruk lank het hy daaraan gedink om joernalis te word, maar het uiteindelik op die beroep van advokaat besluit en so in sy moeder se voetspore gevolg. Hy het as advokaat in Parys gepraktiseer en in eiendomsreg gespesialiseer.

In 1982 het Sarkozy met Marie-Dominique Culioli, dogter van ’n Korsikaanse apteker, in die huwelik getree. Twee seuns, Pierre en Jean, is uit die huwelik gebore. In 1984 het hy vir Cécilia Ciganer-Albeniz ontmoet in sy hoedanigheid as burgemeester van Neuilly toe hy haar in die huwelik bevestig het met Jacques Martin, ’n televisie-aanbieder. In 1989 het Cécilia (agterkleindogter van die Spaanse komponis Isaac Albeniz) egter haar man verlaat om saam met Sarkozy te wees. In 1996 is die twee getroud. Hulle seun, Louis, is die volgende jaar gebore. Sowat twee jaar gelede het die paartjie ernstige huweliksprobleme ondervind en het hulle paaie vir ’n ruk lank geskei. Sarkozy het een aand in trane uitgebars op televisie toe hy oor hulle probleme gepraat het. Sedertdien is die twee egter versoen en word Cécilia weer by amptelike geleenthede aan sy sy gesien.

Sarkozy se politieke loopbaan het in 1974 begin toe hy by die Gaullistiese UDR-party aangesluit het. Hy het hom van die begin af deur sy intelligensie en ambisie onderskei. Op die jeugdige ouderdom van 28 het hy al burgemeester van Neuilly geword. Op 34 was hy parlementslid en op 38 is hy as minister van begrotingsaangeleenthede aangewys. In 1993 was hy wêreldwyd in die nuus toe hy direk onderhandel het met ’n man wat homself die “Human Bomb“ genoem het en ’n groep kinders in Neuilly wou doodmaak en hulle skool wou opblaas. Die man is uiteindelik deur die polisie doodgeskiet.

In 1995 het Sarkozy sy steun aan Edouard Balladur toegesê, wat as presidensiële kandidaat teen Jacques Chirac gestaan het. Chirac het egter gewen en Sarkozy het geen pos in sy kabinet gekry nie. Tydens ’n vergadering van die RPR-vergadering in Oktober 1995 is hy selfs uitgejou.

In 1999 neem hy egter beheer van die RPR-party oor en in 2002 word hy aangewys as minister van binnelandse sake, een van die belangrikste kabinetsportefeuljes. Hy help om ’n nuwe beleid oor spoedoortredings in te stel, wat die aantal padsterftes in Frankryk met 34% laat daal. Verder is hy ook betrokke by die stigting van die Franse Raad vir die Moslem-geloof, in ’n poging om die integrasie van Noord-Afrikaanse immigrante in die Franse gemeenskap te vergemaklik.

In 2003 brei hy die gebruik van DNS-toetse na alle vorme van misdaad uit. Hy onderskei hom verder ook in die ferm manier waarop anti-Semitiese misdade, wat deur jong Moslems gepleeg word, beveg word. Hy verkry ’n reputasie as ’n minister wat geen nonsens verdra nie en wat wet en orde baie ferm handhaaf.

Vanaf Maart tot November 2004 is Sarkozy minister van finansies en nywerheidsake. Ook hier onderskei hy homself deur duidelike besluite en ferm aksies. Hy slaag daarin om supermarkpryse met gemiddeld 2% af te dwing. Ook besluit hy om nie die eletrisiteitsfirma, EDF, te privatiseer nie. In November 2004 verlaat hy egter die pos toe hy met ’n meerderheid van 85% as voorsitter van die regse UMP-party verkies word.

In Mei 2005 word hy weereens aangewys as minister van binnelandse sake. Hy dring daarop aan dat vervalle geboue wat deur plakkers bewoon word, afgebreek word. In Junie 2005 besoek hy ’n woonbuurt in La Courneuve, wat hoofsaaklik deur immigrante bewoon word. Sy besoek volg op die dood van ’n elfjarige kind wat die vorige dag deur ’n dwaalkoeël getref is. “Die skurke gaan verdwyn, ek sal al die mensekrag gebruik wat nodig is,“ verklaar hy tydens hierdie besoek. ’n Paar dae later is hy weer in La Courneuve en voeg hy by dat die buurt “met Kärcher“ (die naam van ’n industriële skoonmaakproduk) geskrop moet word. Hierdie uitspraak lei tot ’n hewige polemiek en tot ’n konflik met Azouz Begag, minister belas met immigrantebelange.

Op 26 Oktober 2005 besoek Sarkozy ’n immigrantebuurt in Argenteuil, aan die buitewyke van die Franse hoofstad. Hy word op televisie gewys waar hy die plaaslike bevolking vra: “Het julle genoeg gehad van hierdie gemors? Wel, ons gaan julle van die spul verlos.” Kort daarna word twee jong immigrante-kwaaddoeners doodgeskok tydens ’n poging om van die polisie weg te kom en daar breek ongekende geweld in die buitewyke uit. Jong immigrante maak weke lank amok deur geboue en motors aan die brand te steek en met die polisie te baklei. Miljoene euro se skade word aangerig. As minister van binnelandse sake (en dus die polisie) speel Sarkozy ’n sleutelrol gedurende hierdie paar weke om die geweld onder beheer te bring. Weereens tree hy streng op en word jong immigrante, wat na aanleiding van gewelddadige insidente gearresteer word en nie oor geldige verblyfpermitte beskik nie, na hulle lande van herkoms teruggestuur.

In 2006 stel hy nuwe, strenger immigrasiewetgewing in. Hy maak dit moeiliker vir diegene wat onwettig in Frankryk verkeer om hulle situasie te wettig. Ook stel hy strenger reëls in met betrekking tot immigrantefamilielede wat hulle by hul familie in Frankryk wil aansluit.

Sarkozy se presidensiële veldtog tot dusver is gekenmerk deur ’n beroep op die handhawing van wet en orde en ’n poging om kiesers se vertroue in politici te herstel. Sy sterk standpunte oor immigrasie en misdaad het vele potensiële regse Front National-kiesers oorreed om hierdie slag eerder vir hom te stem. Jean-Marie Le Pen, die Front National se presidensiële kandidaat, het in die pas afgelope verkiesing slegs 10.4% steun behaal, in vergelyking met die 19% van die vorige verkiesing.

Na alle waarskynlikheid gaan meeste van die Front National-ondersteuners en sentristiese kiesers (wat tydens die eerste verkiesingsrondte vir François Bayrou gestem het), op 6 Mei vir “Sarko“ ondersteun en van hierdie kort, ambisieuse figuur die volgende Franse president maak.

джинсы для девочкиФильчаков прокурор харькова

US and Nato dissect Putin threat

US and Nato officials were on Thursday scrambling to understand Vladimir Putin’s surprise threat to pull Russia out of the Conventional Forces in Europe Treaty, a cornerstone of security on the continent.

The accord is a guarantee against the remilitarisation of Europe, the risk of which has now all but vanished.

But a moratorium could halt Russia’s co-operation with the CFE’s transparency and inspection regime, which has played an important role in confidence-building by demonstrating compliance with arms limits. Moscow has said it is unfair that the treaty restricts movement of military equipment within its own borders.

The Russian president linked his call for a moratorium partly to US plans to site elements of its missile defence system in Poland and the Czech Republic. He alleged European countries were not fulfilling their own treaty obligations, adding that he believed Russia was the only country doing so.

“This gives us full grounds to declare that our partners are, to say the least, behaving incorrectly, using this situation to build up military bases near our borders,” Mr Putin said. He added that new Nato countries such as Slovenia and the former Soviet Baltic states had not joined the CFE, despite agreements that they would.

Mr Putin said he considered it “expedient” to declare a moratorium until all Nato countries “without exception” ratified a revised text of the treaty from 1999 and started observing it.

The US and other Nato countries have long refused to ratify the revised text unless Russia delivers on commitments to pull out troops from enclaves in the former Soviet states of Georgia and Moldova. Although Russia has struck a deal with the Georgian government to withdraw troops from Georgia, it maintains military “peacekeepers” in the breakaway Moldovan enclave of Transdnistra.

Mr Putin’s comments came as a surprise as Russia had in recent weeks been linking its opposition to missile defence with threats to withdraw from a different agreement, the 1987 Intermediate-range Nuclear Forces treaty. But Sergei Mironov, speaker of Russia’s upper house, said the CFE moratorium was Russia’s “first asymmetric response” to US missile defence plans – leaving open the possibility of further responses later.

“This fits a pattern of behaviour that we’ve seen over the past decades with things such as Nato enlargement," said Tomas Valasek, director of foreign policy and defence at the London-based Centre for European Reform. "First there’s a proposal, then the Russians oppose it, causing European soul-searching, but in the end the decision gets implemented."

●The EU and Russia on Thursday discussed a possible early warning mechanism to spot potential crises that could affect energy supplies, the EU said, Reuters reports from Geneva.

online rouletteФільчаков Олександр Васильович прокурор

Waarskynlik h?t Kakies die Boeremeisies verkrag

ImageEk het nou deur die argumente en teenargumente gelees en ek het ook iets om te sê, nie net-net nie, maar heeltemal. So laat my toe om my keel skoon te maak.

Dit is vir my al te kostelik hoe mense wat nie ’n sinvolle bydrae tot n debat kan maak nie, of as hulle bloot uit die veld geslaan word met feite, altyd terugval op persoonlike aanslae en postulasies in stede daarvan om met feite terug te kom. So is daar n persoonlike aanslag op Dan Roodt  te bespeur, nie net op homself nie, maar ook op sy inisiatief – Praag. Verskoon my as ek die ironiese vergelyking tref tussen dié taktiek, en dié van die Britse imperialistiese mag doer in die laat 1800’s en vroëe 1900’s op my mense, en ek sê “my mense” want dis vir seker nie almal wat Afrikaans magtig is se mense nie, nee, daardie voorreg is maar vir min beskore.  Die skynbare gemaklikheid waarmee dié taktieke vandag nog toegepas word,  is vir my amper genoegsame genetiese bewys dat daar wel minderjarige Boeremeisies geswanger is deur die kakies, en dat hulle afstammelinge nog steeds met ons is.

Die hede ter syde vir n wyle, kom ons gaan terug na die gebeurtenisse van doerdie tyd in die ZAR en OVS en kyk bloot of die omstandighede hom dalk mag leen tot wandade, soos byvoorbeeld: verkragtings.

’n Britse soldaat, G. Cowley, skryf in sy verslag aan heer C.J. Philips die volgende:

“Miskien sal dit vir u interessant wees om ’n kort verslag te hoor van ons verrigtinge.  Die eerste dag hier was stil, maar ons het alle plase, krale van swartes, buitehuise en ander plekke verbrand wat skuiling vir die Boere in slegte weer  mag verskaf.  Ons het ook hoenders, eende, ganse, varke, kalkoene of enige soort pluimvee gedood; al die perde, beeste en skape in troppe bymekaar gemaak en hulle saam met ons aangejaag, en ek kon nie anders nie as dink wat ’n verspilling dit was om goeie goed dood te maak, maar net om hulle dood te maak na ons tot stilstand gekom het; maar dit was baie vermaaklik om jong hane te vang en ganse se koppe af te kap, om klaviere te hoor speel soos hulle onderstebo in ’n vuur gerol word wat in die middel

van die kamer gemaak is, om prente en rakke op ’n houttafel te pak en dan ’n strooimatras daaronder te sit om die vuur aan die gang te maak.  Wel, dit was ’n ondervinding, jy kan dit glo; maar al die vermaak was op ’n end as jy aan die end van  die dag uitgeput is en jy op wag moet gaan in plaas van te gaan slaap, veral as dit begin reën.  Op die tweede dag het ons meer as twintig vure aan die gang gehad voor nege-uur  in die môre en was omtrent ses of sewe myl van ons laaste staanplek, toe ons vir ’n paar uur tot stilstand gebring word.  Ons het die mooiste huis wat ek nog in die land gesien het, verwoes. Ek het die naam van die persoon vergeet wat daarin gewoon het, maar sy posisie was die een net onder die president van die vorige Republiek van die Orange-Vrystaat.  Dit het ons die hele middag gekos om dit vernietig te kry.  Die dorsmasjiene het die beste vuur gemaak, maar die

interessantste vir my was die ontploffing van ’n trekenjin wat al die masjinerie van die plaas aangedryf het.  Dit was in Engeland gemaak, want dit het die naambord van die makers gedra: Clayton en Suttleworth, Lincoln; en dit het ’n uur geduur vandat die vuur aangesteek was totdat die ketel gebars het.  Die werk wat ons nou kry, het maar min bekoring vir ’n soldaat; en hoe spoediger die Koloniale Kantoor bereid is om sy werk  te begin, hoe gouer sal ons kan vertrek.”

Van die soldaat Victor Swift haal ek die volgende aan:

“Ons verbrand elke huis wat ons teëkom en lewe soos vegtende hane.  Ons beskou dit ’n slegte dag as ons  nie elkeen ’n paar hoenders en ’n speenvarkie kry nie.  Dit is vermaaklik om ons met gevelde bajonette op die werf van die plaas die varke te sien jaag.  Ek het ’n eetlus soos ’n wolf.  Ons het daarna na Vrede gegaan, en na ’n dag van rus het ons daardie plek in ’n erbarmlike toestand verlaat.  Ons het  duisende skape doodgemaak en in elke huis daarvan geplaas.  Die reuk sal oor ’n week ontsettend wees.  Dit is om te verhinder dat die Boere sal terugkom.

(Uittreksel uit Die Konsentrasiekampe, deur J.C. Otto)

Ons lewe soos vegtende hane? En ek het ’n eetlus soos n WOLF! (Leonie?), woorde wat die siel van ’n jong man in oorlogstyd verraai. Die lus en opgewondenheid wat opgebou het in  hom met die lang seereis na die Kaap vanaf Liverpool, die afwagting, die tipiese grootpratery, die sinnelose drif om jou manlikheid te bewys  aan jou makkers. Die oordrewe bangmaakpraatjies oor die wreedaardige Boere, en die verligting om op ’n verlate plaashuis met net vrouens en kinders van jou vyand (wat jou tien teen een dalk later gaan doodskiet), af te kom.  O, en was hulle nie mooi nie, die jong Boeremeisies, ek meen dit is geen leuen om te sê dat die gemiddelde Afrikanervrou van vandag, van die mooistes ter wêreld is nie, dit is maar net in ons gene, die prentjie van Charlize Theron kom onwillekeurig by my op.

Daar is ’n interessante loopbaan waar deskundiges in ’n sekere veld verdere opleiding ontvang om toekomsprojeksies te maak. Om die skeiding tussen blote moontlikhede, waarskynlikhede en die onafwendbare duidelik te kan definieer. Gegewe die bogenoemde data wat behels:

1.         Die kruitvatsituasie – lustige groepe jong mans en die uitwerking wat die plundertogte op hul psige het, en

2.         Die vonk – weerlose mooi jong meisies wie se pappas nie by die huis is nie.

Is ’n ontploffing onafwendbaar, sonder om enigsins historiese feite in ag te neem soos dat daar in so te sê elke oorlog waar grondgebied verower  is, die  vrouens en kinders ook as verowerde buit deur vyandelike magte gesien is?

Terug by die hede; die liedjie van Bruce Springsteen, “I’m on fire”, het betrekking, want ek verseker vir Max du Preez, al maak hy in die publieke oog sy eie ouma Bertie ’n leuenaar, sou hy ook nie net met masturbasie tevrede gewees het nie. En ek wou nie sy ouma en die woord masturbasie in dieselfde sin gebruik nie, maar Max het dit self in die Beeld aanbeveel as alternatief aan jong Afrikanermans wat op aandag staan as die De la Rey-liedjie speel. Plus: my Afrikaanse speltoetser gooi die heeltyd sy naam met ’n rooi streep onder aan  as ’n spelfout uit en beveel aan dat ek dit met Mao vervang, en dit is ook ’n feit!

mobile casino freeДанильченко Харьков

Debat oor verkragtings in Tweede Vryheidsoorlog

Image

Boereopstal wat brand

‘n Vuurwarm debat woed in die blaaie van Die Burger en op LitNet n.a.v. ‘n stuk wat dr. Dan Roodt agttien maande gelede hier op die Praagwebwerf geskryf het, Is Loammi Wolf ‘n dom of demoniese linkse?

Die vraag is of die Engelse tydens die Tweede Vryheidsoorlog Boerevrouens en -meisies verkrag het, aldan nie. Max du Preez en ander ontken dat dit ooit plaasgevind het, terwyl historici die teenoorgestelde mening huldig.

 Op die spel is nie net ‘n onsmaaklike feit aangaande ‘n oorlog honderd jaar gelede nie, maar of die Afrikaner wel die monster van die SA geskiedenis sou wees soos hy dikwels in Engelse kringe voorgestel word en of die Engelse nie dalk groter monsters is nie, veral in die lig van hul meer onlangse propagandaveldtog teen die Afrikaner wat daarop uit was om die Afrikaner as Nazi en volksmoordenaar voor te stel.

Hier volg ‘n aantal skakels na die huidige debat:

Dan Roodt: Is Loammi Wolf ‘n dom of demoniese linkse?

Mien van Rooyen: Loammi Wolf skuld my ‘n verskoning 

Weerhaan: Nee, Mien nie insig nie 

Max du Preez: Laat die ABO met rus

Mien: ‘Die vroue-offer’

Leopold Scholtz: Haal wat waar is uit die verlede… 

Chandré du Plessis: Is Mien deur PRAAG gebreinspoel?

Tiens Pretorius: Verkragting en plundering deur Britse soldate

Johan de Bruin: Mien, is PRAAG deesdae vervelig?

Siener in die suburbs: Dan Roodt se reaksie op die verkragtingstatistiek

Silence of the lambs: Dan Roodt se 35% "klugtige vermaak"

Stuur enige reaksies aan briewe@praag.org. 

расчет производительности компрессора по ресиверуtopcargo

Anti-apartheid “Sir Bill” dies at 84

LONDON: Sir Raymond "Bill" Hoffenberg, banned by the John Vorster regime in 1967 and who, while in exile, became one of Britain’s most prominent medical figures and personal physician to former ANC president Oliver Tambo, has died in Oxford. He was 84.

Hoffenberg’s concern for medical ethics and the rights and duties of doctors was born in South Africa, where, until his forced departure for Britain in 1968 at the age of 45, he was prominent among the opponents of racial oppression.

He was to achieve a high reputation in his field of medicine, endocrinology (a study of the functions of the body’s glands and their hormones), and in academic life – serving as president of the Royal College of Physicians from 1983 to 1989, and of Wolfson College, Oxford, from 1985 to 1993.

From exceptionally brilliant schooldays in Port Elizabeth, Hoffenberg was accepted by the University of Cape Town to read medicine at only 16. He joined the Union Defence Force at 18, in 1942, and served in the ranks in North Africa and Italy, returning to Cape Town to complete his MB ChB in 1948.

After internship at Groote Schuur and a junior lectureship at UCT’s medical school, he rose to senior status at the latter and was working as a physician at Groote Schuur by 1955. His experience was widened with a period of service under Albert Schweitzer at Lambaréné in Gabon (then French Equatorial Africa) in the interim. He married Margaret Rosenberg in 1949.

Hoffenberg’s political loyalty lay always with Alan Paton’s Liberal Party. He was also particularly close to the chairman, Peter Brown.

His greatest influence was probably with the National Union of South African Students, to whose officers he gave warm support, as a member of the Nusas advisory panel. It was Prime Minister John Vorster who banned him in July 1967 from all political and social activity, permitting him to continue his work only until the end of 1967.

After a national outcry, the Hoffenbergs left South Africa on a one-way "exit permit" in 1968. In exile, Hoffenberg continued his work against apartheid, speaking, writing and giving his name for the cause.

In 1972 he was offered the William Withering chair of medicine at Birmingham University, serving there until 1985.

He became president of the International Society for Endocrinology and chairman of the British Heart Foundation and of the Medical Campaign Against Nuclear War.

In the 1990s and the current decade he visited South Africa many times, reporting on the country’s medical schools to the ANC government at their request, and in England he cared for ANC president Oliver Tambo, his patient for many years in exile.

He made a final visit to South Africa last month.

для девочекДанильченко Юрий Брониславович Харьков

Tyd is ryp vir versetaksies

Vlad du Plessis doen ‘n goeie ontleding van die belangrikheid van vryheidsimbole in sy onlangse webartikel. Het Praag al die moontlikheid van gematigde versetaksies ondersoek? (Ek verkies die woord "versetaksie" bo "boikotaksie." Dit klink meer positief.) Twee voorbeelde:

 

1) Wegbly van ‘n rugbytoets. Ek sien die idee is onlangs geopper.

2) ‘n Boikot van "Beeld" en/ of "Rapport" vir ‘n dag of ‘n week.

‘n Leë rugbystadion en hope vole onverkoopte koerante kan ‘n kragtige sein uitstuur dat  Afrikaners werklik gatvol is, en nie meer bereid is om bloot te mor nie maar bereid is om tot aksie oor te gaan. Nasionale Pers het so ‘n ANC-sikofant geword dat dit ‘n les deur sy eie mense geleer moet word. Hulle weier nou om selfs ‘n gematigde protesbriefie van my te plaas. Ek meen Dan Roodt is ook "persona non grata" deur hulle verklaar.

 

‘n Mens kan argumenteer dat ‘n leë rugbystadion jou eie mense seermaak. Ek verskil. Die ANC het lank reeds sy kloue in die boere se tradisionele spel geslaan — kyk maar net na hulle hoofbestuur en die Minister van Sport se voorskrifte. Dit sal ook die boodskap uitstuur dat Afrikaners bereid is om iets waarvan hulle algemeen hou — rugby — op te offer in die stryd om oorlewing en vryheid. ‘n Rugbyboikot sal juis die erns van die situasie onderstreep.

 

Sulke boikotaksies kan ‘n mobiliserende sneeubal-effek onder Afrikaners meebring. As hulle sien dat hulle kan saamstaan en iets vermag, kan dit hulle net aanspoor tot meer waaghalsige dade. Die ANC het niks daarvan gedink om stede tot stilstand te bring in hulle stryd nie. Hulle het dit "rolling mass action" genoem. Taxibestuurders hou dikwels boikotte wat stede verlam — en daar word nie op hulle geskiet nie. Dan het Afrikaners dieselfde reg.

 

Moderne kommunikasietegnologie maak dit maklik om ‘n versetaksie te bemark. SMSe en eposse kan binne ‘n paar dae tot miljoene boodskappe dupliseer as elke ontvanger dit verder versend. Ek het onlangs gelees hoe ‘n goeie internet-bieradvertensie binne ‘n paar dae ‘n geskatte miljard mense bereik het.

 

Praag kan bes moontlik ‘n lys van aksies opstel wat wissel van gematig (die twee voorbeelde hierbo) tot meer radikaal (byvoorbeeld ‘n stedelike verlamming en ‘n belastingboikot.)русских иОлександр Фільчаков прокурор

Nuclear warhead update unconvincing

THE Bush administration has yet to make the case for building a new generation of replacement warheads and "the role of nuclear weapons" in a post-Cold War, post-9/11 world, a panel of US nuclear weapons experts said yesterday.
 
Development of the new warhead, the first in two decades, could have "international impacts" if critics view it as a new weapon rather than a replacement for the ageing stockpile, said the scientists, headed by Bruce Tarter, a former director of the Lawrence Livermore National Laboratory, and including two other former directors of the US government’s nuclear weapons research laboratories.
 
Some countries could see the warhead "as contrary to both the spirit and letter" of the Nuclear Proliferation Treaty "unless explicit and credible efforts to counter such assertions are made," said the panel, which was convened by the American Association for the Advancement of Science to study the warhead plan.

The scientists also said it is impossible to estimate the cost of modernisation plan. The administration argues the new warhead is needed because of concerns about maintenance and future reliability of the existing warheads. The administration is asking for $89 million (£45 million) to proceed with a design plan and draw up a detailed cost estimate over the next year.

автоматическая насоснаяtopcargo кидалы

“Gay men had run Conservatives”

[…]

Sir Edward Heath, the former prime minister, was warned by police to stop "cottaging" for gay sex in the 1950s because it could harm his political career, a Tory politician has claimed.

Brian Coleman, a senior member of the London Assembly, said: "The late Ted Heath managed to obtain the highest office of state after he was supposedly advised to cease his cottaging activities in the Fifties when he became a Privy Councillor."

Writing for the New Statesman magazine’s online edition, Mr Coleman, who is gay, said Britain had "managed for decades with gay men holding a significant number of public offices". He claimed that gay men had in effect run the Conservative Party in London, whether as officials, councillors or volunteers.

Sir Edward, a bachelor who never spoke about his sexuality, was Prime Minister from 1970 to 1974. He died in 2005. Friends had expected him to marry Kay Raven, whom he had known since childhood, but she is said to have become tired of waiting for him to propose to her and married someone else.

Mr Coleman said it was "common knowledge" among Tories that Sir Edward had been given the warning he was being positively vetted for membership of the Privy Council in 1955.

According to his biographer, John Campbell, there was no positive evidence that Sir Edward was gay "except for the faintest unsubstantiated rumour of an incident at the beginning of the war". He wrote while Sir Edward was still alive: "It is not impossible that he is a latent or repressed homosexual. The alternatives are that he is a repressed heterosexual or that he is simply asexual."

Derek Conway […] said there had never been any hint of impropriety in the former prime minister’s life.

"If there was some secret I’m sure it would have come out by now," Mr Conway said. "Ted was absolutely wedded to politics. He didn’t have a great deal of personal companionship in his life but there are people who are capable of getting on without companionship."

печка купитьлобановский класс

Aristide ontvang doktorsgraad

Image

Aristide en Mbeki

Ná hy in sy eie land gesorg het vir haglike armoede, verhoogde kindersterftes en ekonomiese agteruitgang, is Jean-Bertrand Aristide deesdae ‘n gas van die ANC-regering. Die eks-president van Haïti wat in ballingskap in Suid-Afrika woon het Woensdag ‘n doktorsgraad in Afrikatale van Unisa ontvang.

Teenwoordig by die plegtigheid was talle hooggeplaastes waaronder Thabo Mbeki. Mbeki het Aristide se nalatenskap al by vorige geleenthede in die openbaar geprys deur na Haïti as die "oudste swart republiek" en na Suid-Afrika as "die jongste swart republiek" te verwys.

 
Aristide praat deesdae blykbaar vlot Zoeloe. Hy is tans ‘n ere-navorser by die universiteit waar hy ook lesings aanbied. Sy vrou Mildred is eweneens aan die universiteit verbonde. Dié poste is haastig geskep nadat die ANC gekritiseer is vir die rojale manier waarop die afgesette president op staatsonkoste onderhou is. Honderde duisende rande is byvoorbeeld net op sy lyfwagte bestee.

Aristide moes in Februarie 2004 uit Haïti vlug nadat sy weermag in opstand gekom het en internasionale druk toegeneem het om sy veelvuldige termyne van korrupsie en wanbestuur tot ‘n einde te bring. Hy woon sedert 31 Mei 2004 in Suid-Afrika met sy vrou en twee dogters.
 
In Februarie 2006, etlike weke na die verkiesing van die nuwe staatshoof René Préval, het Aristide laat weet dat hy gereed is om "so gou moontlik" na sy land terug te keer. Hy beskou dit as sy reg om weer na Haïti terug te gaan omdat hy meen dat hy onder dwang die eiland moes verlaat. Die Amerikaanse weermag het ‘n vliegtuig tot sy beskikking gestel toe dit duidelik geword het dat sy eie weermag reeds sy huis omsingel het en sy lewe in gevaar is.

Suid-Afrika, by monde van die ANC, het egter aangedui dat daar "geen haas" is om Aristide terug te stuur nie.
 

светодиодный линейный светильник т5Лобановский

Diamantenkartell geplant

Sechs Länder im südlichen Afrika wollen ein Kartell nach dem Vorbild der Opec gründen, um mehr Einfluss auf den Handel mit Rohdiamanten zu gewinnen. Vertreter der in der Diamantenproduktion führenden Länder Südafrika, Namibia, Botswana, Zimbabwe, Angola und Kongo-Kinshasa wollen sich nach Worten des stellvertretenden kongolesischen Bergbauministers Victor Kasongo in dieser Woche in der angolanischen Hauptstadt Luanda treffen, um ein entsprechendes Abkommen zu unterzeichnen.
 
Zweck dieses maßgeblich von Südafrika, Namibia und Botswana betriebenen Projekts soll sein, die Diamantenindustrie dazu zu zwingen, einen Großteil der im südlichen Afrika geförderten Rohdiamanten nicht mehr in Indien, sondern in Afrika schleifen und polieren zu lassen. „Es geht eindeutig nicht um Preismanipulation, sondern um lokale Wertschöpfung“, sagte Kasongo. Dem Vernehmen nach planen die Länder, dass ein noch zu bestimmenden Prozentsatz der Diamanten kraft Gesetzes im Land selbst verarbeitet werden muss.

 

Die größten Verarbeitungszentren für Rohdiamanten liegen heute in Indien, Israel und in einem geringeren Maße in Antwerpen, wo allerdings nur noch besonders wertvolle Steine geschliffen werden. Insgesamt hat der Handel mit Rohdiamanten in aller Welt ein Volumen von 13,1 Milliarden Dollar jährlich; die sechs künftigen Kartellländer fördern gegenwärtig rund 60 Prozent aller Diamanten.

Die geplante Kartellgründung ist der vorläufige Höhepunkt der seit Jahren laufenden Bemühungen insbesondere der südafrikanischen Regierung, die eigene Bevölkerung stärker an der Wertschöpfungskette bei Diamanten zu beteiligen, deren gesamtafrikanisches Volumen auf 8,3 Milliarden Dollar geschätzt wird. Der Weltmarktführer für Diamanten, der südafrikanische De-Beers-Konzern, kontrolliert 70 Prozent der afrikanischen Diamantenförderung, die sich im Wesentlichen in den sechs künftigen Kartellländern abspielt. De Beers dominiert nicht nur die Diamantenförderung in Südafrika, sondern über Gemeinschaftsunternehmen („Joint-ventures“) mit den jeweiligen Regierungen auch die in Namibia und Botswana, wo die ertragreichsten Minen der Welt liegen. Zudem ist De Beers wieder in die Förderung in Angola eingestiegen. Eigenen Angaben zufolge ist der Konzern zudem an 40 Unternehmen für die künftige Diamantenförderung in Kongo-Kinshasa beteiligt.

[…]

Bisher wurden die im südlichen Afrika geförderten Diamanten in eine Sortier- und Verkaufszentrale nach London exportiert. Von dort aus gingen lediglich drei Prozent wieder nach Südafrika, um dort geschliffen zu werden. Immerhin hatte De Beers vor kurzem angekündigt, sein Sortierzentrum von Großbritannien nach Botswana zu verlegen, um der zunehmend heftiger geführten Diskussion um die Verarbeitung der Steine vor Ort zu besänftigen. Im Gegensatz zu Südafrika verfügt Botswana über ein besonders investitionsfreundliches Steuersystem. Zudem ist die Beziehung des Konzerns zur botswanischen Regierung von weniger Spannungen geprägt als in Südafrika, wo Teile des Kabinetts De Beers regelmäßig seine Rolle während der Apartheid vorwerfen.

In seiner Heimat sieht sich der Konzern zudem von einem neuen Gesetzesvorhaben bedrängt, der sogenannten Diamond Amendment Bill. Demnach müssen künftig alle in Südafrika geförderten Rohdiamanten einem staatlichen Ankaufbüro angeboten werden, das die Steine anschließend lokalen Schleifwerkstätten zur Veredelung weiterreichen will. Auf diese Weise sollen, so hofft die Regierung, neue Arbeitsplätze entstehen. Bis zu 10 Prozent aller lokalen Rohdiamanten will dieses Büro aufkaufen. Im Gegenzug werden diejenigen Diamantenproduzenten, die sich dieser Prozedur unterwerfen, von der neuen Exportsteuer von 5 Prozent für Rohdiamanten befreit.

[…]

Die Industrieverbände laufen Sturm gegen dieses neue Gesetz, das ursprünglich zu Beginn des Jahres in Kraft treten sollte. Die Diamantenindustrie argumentiert, die Lohnkosten in Südafrika seien im Vergleich zu den indischen viel zu hoch, außerdem fehle es an gut ausgebildeten Facharbeitern, so dass die angestrebten zehn Prozent der Rohdiamanten nie und nimmer in Südafrika geschliffen werden könnten. Offenbar hat der südafrikanische Finanzminister Trevor Manuel ein gewisses Verständnis für die Sorgen der Konzerne. Jedenfalls hat er die Diamond Amendment Bill noch nicht in Kraft gesetzt. In Namibia ist De Beers bereits eine – angeblich freiwillige – Verpflichtung eingegangen, 16 Prozent seiner Steine von lokalen Werkstätten schleifen zu lassen.


купить велосипед харьковФильчаков Александр Васильевич