President Hu Jintao, van China, het Vrydag aan Duitsland se kanselier Angela Merkel gesê dat verhoudinge tussen die twee lande goed is, het die Chinese staatstelevisie gesê, in 'n aanduiding dat die twee lande die diplomatieke krisis oor die Dalai Lama opgeklaar het.
Barack Obama, die demokratiese presidentskanidaat het vroeg op Vrydag in Hawaii aangekom om sy ouma (85) wat nie te gesond is nie te besoek, het ‘n korrespondent wat saam met hom gereis het gesê.
Obama het sy ouma, Madelyn Dunham as een van sy helde beskryf, en haar as instrumenteel beskou vir haar rol in sy grootmaak in sy outobiografiese werke, “Dreams of my father” en “Audacity of hope”.
Die spesifieke aard van haar siekte word nie beskryf nie, maar daar word wel gesê dat sy ernstig siek is.
Obama het op Donderdag die verkiesingsveldtog verlaat vir die besoek aan Hawaii, waar hy as tiener grootgeword het, hoofsaaklik by sy grootouers. Hy beplan om weer op Saterdag terug te wees.
Obama het aan BBC televisie gesê dat toe sy ma, Ann Dunham, wat in Kansas gebore is, oorlede is, het hy te laat daar aangekom.
Ons het geweet sy was siek, maar het nie besef die tyd was so min nie.
“Ek wil nie weer dieselfde fout maak nie” het Obama gesê.
'n Prominente Iranse groep het Donderdag hulle hofsaak teen die EU se besluit om hulle fondse te bevries, gewen. Die groep, bekend as die Mense se Moejahedien, sal nietemin op die Europese lys van terreurgroepe bly omdat die lys verlede jaar opgestel is.
Maryam Rajavi, die president van die Nasionale Raad van Weerstand in Iran, die politieke vleuel van die beweging, het die uitspraak verwelkom en gesê dit "bring 'n einde aan die onregverdige etiket van terrorisme".
Sy het Europese regerings daarvan beskuldig dat hulle die verbod op die groep wou behou omdat hulle nie hulle verhoudinge met Iran se huidige bewind wou benadeel nie. Die groep word as 'n potensiële weerstandbeweging in Iran gesien. Hulle het in 2001 egter alle militêre bedrywighede afgesweer.
08:56:46 'n Konferensie oor die staatkundige posisie van die Afrikaners is op 17 en 18 Oktober 2008 in Pretoria gehou. Soos gewoonlik het die agteruitgang van Afrikaans as staats- en onderwystaal ter sprake gekom. "Soos gewoonlik", want hierdie beraad (gereël deur die FAK) was een van talle wat die afgelope vyftien jaar hieroor gehou is.
Die datum van hierdie konferensie maak dit opvallend. Dit is net mooi honderd jaar nadat die kragtigste en mees deurslaggewende pleidooi ooit vir Afrikaans gelewer is. Dit was op die Nasionale Konvensie, wat 'n Grondwet vir die nuwe Unie van Suid-Afrika moes opstel.
Die pleidooi van honderd jaar gelede is so belangwekkend dat dit die moeite werd is om dit weer onder die aandag van Praag-lesers te bring.
Eers iets oor die historiese konteks. Ná die Tweede Vryheidsoorlog het die Britse regering, Engelssprekende leiers en die Engelse pers Engels as die enigste amptelike taal van die land beskou, en was hulle ook van mening dat dit só moet bly.
Toe 'n vergadering van Vrystaters die Britse regering in 1904 vra om hul taal saam met Engels as offisiële taal te erken, het die Britse regering geantwoord dat Engels die enigste offisiële taal moes wees hoewel kennis van Hollands onder amptenare op plaaslike vlak aangemoedig moet word. Dis interessant dat die 1904-kongres deur die "hendsoppers" (wapenneerleggers) van die oorlog gereël is; hulle het egter die "bittereinders" ook genooi, en die twee groepe het ewe sterk vir die herstel van hul taalregte gepleit.
Die Engelse koerante het in dié tyd dikwels geskryf dat Engels die enigste amptelike taal moet wees: die nuwe magsverhoudinge noodsaak dit, is betoog. Bowendien was daar volgens party meningsvormers twyfel of Afrikaans sal kan voortbestaan — en indien 'n taal gaan uitsterf, behoort dit nie "kunsmatig" deur wette aan die lewe gehou te word nie.
Engels is die taal van beskawing en geleerdheid, is gesê, die "superior" taal, en dié moet gekies word. Ten slotte is betoog dat ware eenheid amptelike eentaligheid noodsaak. Die Natal Mercury het op 20 Maart 1909 geskryf: "There can be no true union, the nation will never become one, which speaks with two voices".
In 1908 het die politieke leiers van die vier Britse kolonies – die Kaapkolonie, Transvaal, die Oranjerivier-kolonie oftewel die Vrystaat, en Natal – begin met die opstel van 'n Grondwet.
Die Vrystaatse leiers soos pres. M.T. Steyn en genl. J.B.M. Hertzog was net bereid om tot unifikasie van die Britse kolonies in te stem indien "Hollands" 'n offisiële taal sou word. So sterk het pres. Steyn oor die taal gevoel dat hy aanvanklik nie die eerste sitting van die Konvensie wou bywoon nie omdat hy bang was dat dié liggaam die taal sou misken. Hy was eers gewillig om te gaan ná 'n versekering van genl. Botha.
By die begin van die sittings van die Nasionale Konvensie is petisies uit verskeie dele van die land voorgelees waarin gevra is dat Hollands en Engels gelyke regte sou geniet. Daar was onder meer petisies van die Afrikaanse vroueverenigings.
Die eerste vergadering van die Nasionale Konvensie was op 12 Oktober 1908 in Durban. Die eerste belangrike vraag was of Suid Afrika 'n federasie of unie moes wees, en die konvensie het tot laasgenoemde besluit.
Onmiddellik ná die debat oor die staatsvorm is op 19 Oktober die taalkwessie bespreek. Genl. Hertzog het die debat ingelei met 'n voorstel wat in oorleg met pres. Steyn opgestel is: "Engels en Hollands sal erken word as die nasionale en amptelike tale, en op 'n gelyke voet behandel word en gelyke vryheid, regte en voorregte geniet in al die verskeie kantore en dienste van watter soort of aard ook aI, en elke aanstelling sal gemaak word met in agneming van die gelykheid van die twee tale. Elke burger sal die reg hê om hom van enige taal te bedien en enige taal as medium van kommunikasie te gebruik. In aIle publikasies van die owerheid sal in Engels en Hollands gebruik word."
Hertzog het sy standpunt met erns en gevoel bepleit. Dit was egter veral pres. Steyn se toespraak wat indruk op die afgevaardigdes gemaak het. Al sy toesprake in die konvensie het hy in Hollands gelewer, maar hy het besluit om sy toespraak oor die taalvraagstuk in Engels te hou sodat daar by geen lid enige misverstand kon wees oor wat hy oor taalgelykheid wou verklaar nie.
Sy uitgeskrewe toespraak het behoue gebly, en sy biograaf, N.J. van der Merwe, het dit in Afrikaans vertaal. Die toespraak het op die afgevaardigdes 'n diepe indruk gemaak, en het verseker dat genl. Hertzog se voorstel aanvaar word. Die woord ras het destyds 'n ander betekenis gehad, en daar is dikwels van die Afrikaners en die Engelssprekendes as die twee blanke "rasse" gepraat.
President Steyn se toespraak het gelui:
"Ek is die Voorsienigheid dank verskuldig dat Hy my gespaar het om ook my weinige by te dra tot die groot werk om die Kolonies van Suid Afrika te verenig; om by te dra tot die verwerkliking van die geliefkoosde ideaal van meer as een deurlugtige voorganger.
"Maar, menere, ons kan die werk maar net so sowel ongedaan laat soos dit is tensy ons ook tegelykertyd probeer om die twee blanke rasse van Suid Afrika te verenig of te herenig. Sonder dit kan daar geen egte vereniging tot stand kom nie.
"Die taak is nie 'n onmoontlike nie. Kyk na die twee rasse. Hulle stam oorspronklik af van dieselfde voorgeslagte. In karakter is daar groot ooreenkoms. Daar is geen godsdienstige hindernisse in die weg nie, en tog het hulle vir 'n hele eeu saamgelewe en steeds geskei gebly. Daar moes iets verkeerd geloop het. Sonder om weer in die asse van die verlede te krap en sonder om iemand te beskuldig of te verontskuldig, wens ek slegs te sê dat met 'n blik op ons verlede is daar veel om oor jammer te wees, veel om te betreur. Ons sien hoe een fout op die ander begaan was, en een misverstand op die ander gevolg het. Eindelik het die klimaks gekom. Die oorlog met al sy ellende het ons almal ondervind. As die vrug van al hierdie smarte waaragtige versoening en vereniging gaan wees, sal ek die eerste wees om te sê dit was die opoffenng werd.
"Laat ons dan, meneer die Voorsitter, 'n les van die verlede leer. Laat ons hierdie kostelike geleentheid nie laat verbygaan sonder om die duiwel van rassehaat, wat vandag die vloek van ons maatskaplike en politieke lewe is, vir eenmaal en altyd uit die land te jaag nie.
"Ons kan dit doen, meneer die Voorsitter, as ons uit 'n versiende staatsmansoogpunt die situasie bekyk. Ons moet besluit om in die Konstitusie die twee rasse op absolute gelyke voet te plaas. As ons dit nie gaan doen nie, dan kan ons net so wel die res van die werk laat staan. Daar kan geen vereniging van state wees sonder 'n vereniging van harte nie. Daar kan geen vereniging wees nie sonder gelykheid. So lank één ras voel dat hy 'n onderdanige plek naas die ander moet inneem, so lank is daar die gevoel van onreg en hierdie gevoel sal altyd 'n skeidsmuur tussen die twee rasse vorm
"Ek het gesê die twee rasse kom in meeste dinge ooreen. Die taal vorm die grootste uitsondering. Hier moet daar absolute gelykstelling kom – in die Parlement, in die geregshowe. skole en publieke diens — oral. Met ander woorde, Hollands moet saam met Engels die offsiële taal van Suid Afrika wees.
"Ons vra dit nie as 'n guns nie. maar as ons reg. Hollands het op een of ander tyd in die verlede die offisiële taal van al die Kolonies gewees. Dit is 'n Europese taal wat die oudste in Suid Afrika is. Dit word vandag gespreek deur verreweg die grootste gedeelte van die bevolking. Ons taal het sy offsiële karakter alleen deur geweld verloor. Voor geweld moes ons swig.
"Die Konstitusie wat ons nou gaan opstel, sal ons eie daad wees, en niemand kan verwag dat ons vansself ons taal en ons ras in 'n ondergeskikte posisie sal gaan plaas nie. As ons dit sou doen, sal die volk nimmer sy goedkeuring daaraan heg, en in plaas van vereniging sal ons Suid Afrika nog meer verdeel.
"Dit is die taal van die Voortrekkers. Waarlik hulle dade vir Suid Afrika en die beskawing verdien erkenning.
"Ek eis dit nie alleen as 'n reg nie: ek pleit daarvoor as 'n versiende staatsbeleid. As u my wenk aanneem, sal u met een pennestreep al die gesukkel oor die taal in u parlement vermy. U plaas die taalkwessie bokant en buite die politiek. U vermy dat in die toekoms die partyverdeing op rasselyne sal geskied. Want as die rasse eenmaal verseker is dat wie ook al aan bewind van sake kom. daar geen gevaar of skade die een of ander ras as sodanig kan bedreig nie, sal partye op 'n meer verstandige en nuttige basis as dié van rasseverdelinge gevorm word.
"As hierdie politiek van gelykstel1ing 'n eeu gelede gevolg was. dan het Suid Afrika vandag miskien net een taal gehad. Dit sou nie Hollands gewees het nie. Maar nou het die twee tale wortel geskied: ons kan nie een opsy sit nie. Altwee moet langs mekaar ontwikke1. Laat dit goed wees. of laat dit kwaad wees." (N.J, van der Merwe, Marthinus Theunis Steyn, 'n lewenskets, deel II (1921), 228-229).
'n Kaapse politikus en oudredakteur van Ons Land, adv F.S.Malan, sê dat, terwyl pres. Steyn die toespraak gelewer het, die oë van meer as een afgevaardigde betraan was. Hy self moes die trane herhaaldelik afvee. Toe pres. Steyn gaan sit, was dit eers doodstil, en daarna is hy staande toegejuig.
Een van die Engelssprekende politici, dr. L. S. Jameson van die berugte Jameson-inval van 1895, het gesê hy erken dat hy en ander die saak in die verlede nie reg begryp het nie. en besef dat dit nodig was om 'n nuwe bladsy om te slaan.
Ná Jameson het nog 'n paar lede aan 'n kalme bespreking deelgeneem wat nie langer oor die beginsel van taalgelykheid gegaan het nie, maar slegs oor die bewoording van genl. Hertzog se voorstel. Ná enkele wysigings is dit op 20 Oktober 1908 aanvaar.
Die besluit het Hertzog laat neerskryf: "Groote overwinning" en daarby: "10.27 dezen morgen — 20 Oct. 1908 — besluit algemeen aangenomen verklarende beide de Hollandsche en Engelsche taal als officieele talen der Unie te woden behandeld op gelijke voet en te genieten gelijke vrijheid, rechten en voorrechten, ens."
Die taalbepaling is op 20 September 1909 vasgelê in die "South Africa Act/ An Act to constitute the Union of South Africa", 'n wet van die Britse Parlement. Artikel 137 lui dat "both the English and Dutch languages" offisiële tale is.
Om die benaming Dutch te vertaal was destyds nie so maklik as wat dit vandag lyk nie. Die woordkeuse sou van kardinale belang wees vir 'n taalstryd wat daar onder Afrikaners aan die gang was. Dit het gegaan oor die vraag wat die skryftaal, dus die kultuurtaal, van die Afrikaanstaliges moes wees: Afrikaans of Nederlands.
Sewentien prominente Afrikaners het op 5 Januarie 1909 in Kaapstad byeengekom 'n paar dae voordat een van die sittings van die Nasionale Konvensie in Kaapstad gehou is. Onder hulle was voorstanders van Afrikaans soos W.A. Hofmeyr, dr. D.F. Malan en J.H.H. de Waal, asook vegters vir Nederlands, proff. A. Moorrees en W.J. Viljoen, adv. F.S. Malan en dr. G.G. Cillié.
Die betekenis van die benaming Hollands is deeglik bespreek en die vergadering het ooreengekom dat Hollands die regte term vir artikel 137 is omdat dit sowel Afrikaans as Nederlands insluit. In die amptelike vertaling van die "Zuid-Afrika Wet" is Dutch dus met Hollands vertaal: "De engelse alsmede de hollandse talen zijn officiële talen van de Unie".
Hollands was in elk geval die wetlike benaming van die taal wat in Transvaal as "officiële taal" en in die Vrystaat as "hoofdtaal" gegeld het.
Hertzog het op die Kaapse vergadering voorgestel – en dis gesekondeer deur Viljoen — dat 'n liggaam vir die bevordering van die "Hollandse taal en letterkunde" gestig word.
So 'n sentrale organisasie is op 2 Julie 1909 in Bloemfontein gestig. Dis De Zuid-Afrikaanse Akademie voor Taal, Letteren en Kunst. Die doel daarvan was die bevordering van die "Hollandse Taal en Letteren" en die Suid-Afrikaanse geskiedenis, oudheidkunde en kuns. In die statute is verklaar dat onder Hollands verstaan word "de beide taalvormen gebruikelik in Zuid-Afrika". Die Akademie het so gehelp om die twee taalpartye te versoen. Die taalkenners het die taalpolitieke vertaling van Dutch bevestig.
Maar daardie "amptelike" betekenis van Hollands was 'n kompromis. Voor en ná die tyd het mense met Hollands soms verwys na Nederlands (of Hooghollands), soms na Afrikaans, soms na albei. Tot in die 1940's het sommige partyleiers en koerante van Hollandssprekende en Engelssprekende Afrikaners gepraat.
Maar die meeste mense het Nederlands en Hollands as sinonieme beskou. Dit het twyfel laat ontstaan oor die status van Afrikaans. Om dié twyfel weg te neem, is 'n verklarende wetsontwerp in Mei 1925 aangeneem. Dit was Wet No. 8 van 1925, wat bepaal: "Het woord 'hollandse' in artikel honderd zeven en dertig van de Zuid-Afrika Wet, 1909, en elders in die Wet waar dat woord voorkomt, wordt hierbij verklaard het Afrikaans in te sluiten". Hierdie wet is beskou as van krag te gewees het van 31 Mei 1910.
Die taalartikel het binne enkele jare 'n belangrike gevolg vir skool- en universiteitseksamens gehad, en daardeur ook vir die voertaal van albei. Tot dan was Engels die enigste eksamentaal van die eerste eksamineringsliggaam vir skole en universitêre inrigtings. Dit was die University of the Cape of Good Hope (UCGH) wat eksamens waargeneem het vir die "university school higher" (later junior sertifikaat), matrikulasie, die "Intermediate B.A. Examination" ('n diploma gelykstaande aan 'n eerstejaar-Baccalaureusstudie) en gevorderde universiteitseksamens.
Die besluit van die Nasionale Konvensie om Hollands te erken, het daartoe gelei dat die UCGH-raad besluit het om van 1911 af ook Hollands vir die juniorsertifikaateksamen toe te laat. Van 1912 af is die reël uitgebrei na die seniorsertifikaat- en matrikulasie-eksamen. Die UCGH het die universiteitskolleges in 1916 verlof gegee "to allow candidates to use Dutch as their medium in answering questions in the B.A. Pass and Honours Examinations in and after 1916 in all subjects except English".
Hierdie aanpassings het die taalbeleid van universiteite en skole die hele twintigste eeu beïnvloed. Toe die Universiteit van Suid-Afrika in 1918 die UCGH opvolg, is Hollands, later Afrikaans, as eksamentaal erken. Die eindeksamen sou nie meer 'n rede vir skole bly om NET Engels as onderrigmedium te gebruik nie.
Ook die voertaal op skool is in ooreenstemming met artikel 137 gebring – in Transvaal is in 1911 en die Vrystaat en Kaapland. Die sogenaamde moedertaalordonnansies het bepaal dat die huistaal van die leerling tot en met standerd 4 die verpligte voertaal sou wees, hoewel die ander ampstaal as voertaal ingevoer kon word waar die ouers dit verlang.
Groot en belangrike toesprake is ná 1908 oor Afrikaans gehou – onder andere deur C.J. Langenhoven. Dis op sy inisiatief dat Kaapland, die Vrystaat en Transvaal in 1914 die moedertaalordonnansies so gewysig het dat Afrikaans in plaas van Nederlands as medium van onderwys gebruik mag word tot en met standerd 4.
Maar dit alles was slegs moontlik omdat in 1908 besluit is om "Hollands" as amptelike taal te aanvaar. En vir hierdie besluit het pres. Steyn die deurslaggewende argumente aangevoer.
Die wiel het heeltemal gedraai. 'n Eeu gelede het Afrikaans aan die begin van sy ontwikkeling tot staatstaal gestaan. Vandag beleef ons die einde daarvan in hierdie hoedanigheid, en moet sy sprekers veg om ruimte vir Afrikaans te skep of te behou op terreine soos die onderwys en die elektroniese media.
Tito Mboweni het Donderdagaand drie kwaai vermanings aan Suid-Afrikaners gehad. Die inflasiedoelwitte moet bly, 'n swak rand is nie nastrewenswaardig nie en 'n groter agterstand op die lopende rekening is nie wenslik nie.Mboweni het die streng banktoesighouding van die Reserwebank geprys en gesê dit help om Suid-Afrika te beskerm teen die wêreldwye finansiële storm wat woed. Hy het gesê die krisis is baie meer ernstig as wat mense vermoed.
Volgens sy eie berekeninge het banke reeds $1,5 triljoen verloor, maar Suid-Afrikaanse banke is nie daardeur geraak nie. Hy het bygevoeg dat dit nou algemeen geraak het om banke te nasionaliseer.
Die ANC wil etniese konflik in Suid-Afrika hê. 'n Mens kan tot geen ander gevolgtrekking kom as jy die party se optrede rondom die straatnaamkwessie in Pretoria beskou nie. Gisteraand het geweld uitgebreek tussen Afrikaners wat teen straatnaamveranderings gekant is, aan die een kant, en lede van die ANC/SAKP en die metropolisie aan die ander kant.
Die metropolisie het openlik kant gekies in hierdie etniese konfrontasie waar een groep poog om die geskiedenis en kultuur van 'n ander uit te wis. Dit was die laaste spyker in die doodskis van Suid-Afrikaanse demokrasie. Want demokrasie in die normale sin kan net bestaan waar die staat en veral die polisie onpartydig optree om orde tussen mededingende etniese of belangegroepe te handhaaf. Waar die polisie in kultureel bevooroordeelde gedrag begin verval, verloor hulle alle legimiteit en begin as 'n soort proregeringsmilisie optree soos mens in soveel Afrikalande aantref.
Eintlik is die onlangse wending skokkend. Mens het nog altyd gedink dat Pretoria met sy groot Afrikanerbevolking 'n potensiële territoriale strydperk tussen Afrikaners en die Xhosa- en Zoeloe-oorheersde ANC sou word. Gedurende die Kemptonparkse onderhandelinge in die vroeë negentigerjare het die ANC sy bes gedoen om Pretoria as opposisiegebied lam te lê. In die aanloop tot die munisipale verkiesings in 2000, het die ANC se dr. Michael Sutcliffe die grense so getrek dat die groot aantal Afrikanerkiesers in die gebied geneutraliseer is en verhoed word om enige invloed uit te oefen.
Hoewel ons by Praag reeds 'n aantal jare gelede Pretoria as 'n moontlike konflikgebied uitgesonder het, kon ons nie die huidige situasie voorsien wat so vinnig besig is om in 'n klassieke etniese konflik van die Afrika-tipe te verval nie – baie soortgelyk aan die DRK, Oeganda of die Ivoorkus waar een groep 'n ander probeer uitstoot en alle spore van sy vorige bestaan uitwis.
Eintlik is dit 'n wonderwerk, gegewe die vyandigheid op voetsoolvlak, dat veel meer geweld nie reeds uitgebreek het nie. As mens die internasionale modelle van etniese wrywing toepas, het Pretoria reeds van geel na rooi oorgeslaan.
Dat verdere konflik in Pretoria op pad is, is seker. Sosiale onrus, onluste of erger is binne die volgende ses maande onafwendbaar. Afrikaners sal móét saamstaan om dit te hanteer.
'n Groep Jacob Zuma-ondersteuners wat "maak Shilowa dood, maak Lekota dood" gedreunsing het, het Donderdag buite Orange Farm getoi-toi, waar die vorige ANC-voorsitter Mosiuoa Lekota 'n openbare vergadering sou hou.
Die groep ondersteuners het plakkate met sy gesig daarop gedra, geel ANC T-hemde aangehad en ANC-pamflette uitgedeel terwyl meer polisie opgedaag het om die gebeure dop te hou. Ondersteuners van Lekota het hulle eie geel T-hemde gedra en hulle eie liedere gesing.
'n Militere aanklaer in Burundi het gevra dat vier soldate wat daarvan aangekla is dat hulle 31 burgerlikes in 2006 in 'n militere basis vermoor het, die doodstraf opgelê word. Die vier, waaronder twee senior leeroffisiere, staar aanklagte in die gesig wat spruit uit die moord op burgerlikes wat daarvan verdink is dat hulle bande met die Nasionale Vryheidsmagte, die land se enigste rebellegroep, het.
Mbonimpa sê Bangirinama het met top verdagtes en verskeie burgerlikes uit die land gevlug. President Pierre Nkurunziza het herhaalde kere Bangirinama se arrestasie, weens sekuriteitsredes, teengestaan. Burundi rys na 14 jaar steeds uit 'n burgeroorlog wat 300 000 lewens geeis het en is ook in 'n verlammende politieke krisis vasgevang.
Die Golf van Aden en die ooskus van Somalië word nou gereken as dié plekke waar seerowery die meeste voorkom. Byna ‘n derde van alle aanvalle op skepe die jaar het in die gebied voorgekom, het die Internasionale Maritieme Buro (IMB) op Donderdag gesê.
Die seerowers is ‘n bedreiging vir handelsvaartuie wat op die roete beweeg tussen Asië en Europa, het die IMB gesê, en ook regerings aangemoedig om voorkomende aksie te neem teen seerowers.
Aanvalle van seerowers aan die kus van Somalië is op ‘n ongekende hoë vlak, en dit is duidelik dat die seerowers in die Golf van Aden dink dat hulle ongestraf kan voortgaan met hulle aanvalle op ander vaartuie, het Pottengal Mukundan, direkteur van die IMB gesê vanuit die organisasie se hoofkantoor in Kuala Lumpur.
Die organisasie het gesê dat ‘n totaal van 199 voorvalle van seerowery wêreldwyd plaasgevind het tussen Januarie en September, waarvan 63 gevalle aan die Somaliese ooskus en in die Golf van Aden was.
Wat nou nodig is, is sterk aksie teen die seerowers se moederskepe voordat hulle daarin slaag om ander skepe aan te val, het Mukundan gesê. Hy het ‘n beroep gedoen op regerings om aan hulle vlote opdrag te gee om die aktiwiteite van die seerowers en hulle moederskepe te ontwrig. Hy het bygevoeg dat die liggings en beskrywings van die moederskepe wel bekend is.
Nigerië is geskat as die tweede gevaarlikste plek wat seerowery betref, met 24 insidente, waarvan 20 om Lagos, die hoofstad plasgevind het. Die organisasie sê egter dat die aanvalle om Nigerië net ‘n klein persentasie van die werklike aanvalle verteenwoordig.
Indonesië was derde op die lys, met 23 aangemelde aanvalle, maar die organisasie het gesê die aanvalle is versprei, en almal, behalwe vir twee gevalle was “lae vlak” insidente, wat diefstal van waardevolle goedere en voorrade van skepe af behels het.
Wetteloosheid is vinnig besig om te versprei terwyl Somalië verval in die ergste gevegte in 20 jaar. Dit voed weer ‘n golf van seerowery wat vaartuie in die Golf van Aden, een van die belangrikste waterweë in die wêreld bedreig.
Somaliese beamptes sê die groot lospryse wat deur die skeepseienaars betaal word blaas korrupsie aan, tesame met ‘n opbloeiing in seerowery wat hulle nie tans kan wen nie.
Die verskuiwing van die fokus van die seerowers van die ooskus van Somalië na die golf van Aden plaas ‘n groot bedreiging op die handel tussen Asië en Europa.
Oostenryk is geskud nadat dit bekend geraak het dat die regse politikus wat onlangs in 'n motorongeluk oorlede is, Jörg Haider, se navolger ook sy gay minnaar was.
Petzner het intussen die leierskap van die Alliansie vir die Toekoms van Oostenryk oorgeneem. Hy het uit die kas gekom tydens 'n ontbytradio-onderhoud toe hy erg emosioneel geraak het. Hy het gesê hy wou by Haider se liggaam wees nadat hy gehoor het van sy dood en het hom na die hospitaal gehaas.
Petzner het erken dat hy 'n magnetisme van Haider ervaar het en dat hulle verhouding baie dieper as blote vriendskap was. Hy was ook beslis dat Claudia, Haider se vrou, nie gekant was teen hulle verhouding nie. Haider het twee kinders by sy vrou gehad.
Petzner se suster het egter ontken dat Claudia nie omgegee het nie. Sy het vertel dat Haider se vrou jaloers was. Kennelik is die party erg verleë oor die onthullings en het hulle inderhaas probeer om 'n herhaling van die uitsending te keer, sonder sukses.
Die gay partyleier mag homself binnekort uitgesluit sien van sy politieke groepering.
