Daar word berig dat Robert Mugabe na Singapoer gevlieg het vir kankertoetse. Blykbaar word vermoed dat die 84-jarige Zimbabwiese leier prostaatkanker onder lede het.Mugabe sou gister na sy land terugkeer na enkele dae in Singapoer. Met die verval in Zimbabwe se gesondheidstelsel is sulke behandeling nie meer in Zimbabwe moontlik nie.
Mugabe se besoek aan Singapoer spreek ook van sy groter afhanklikheid van die Ooste noudat Westerse lande hul rug op Mugabe gekeer het met sanksies en diplomatieke druk teen sy bewind.
Vyf jaar gelede het PRAAG 'n belangwekkende rubriek deur Johann Wingard gepubliseer waarin die ANC-regering se "terugkeer na Afrika" as 'n paradoks beskryf word. Met die huidige etniese aanvalle op buitelanders en die skipbreuk van pan-Afrikanisme in Suid-Afrika, plaas ons dit weer.
In die pre-nasiestaat het nie-politieke en nie-morele natuurwesens gewoon; vry om te maak soos hulle wou, slegs deur hul eiebelang en oorlewing beperk. Hul moraliteit was op dieselfde vlak as die norm wat ook vir dief- en roofbendes oor eeue heen gegeld het. Gemeenskaplike beplanning om vrede en stabiliteit te verseker, was dus ondenkbaar; voorwaar ook ‘n akkurate beskrywing van die pre-1880-Afrika wat arbitrêr daarna tussen Europa se moondhede opgedeel was.
In sy stuk: “SECESSION AND THE MODERN STATE”(1996) ontleed Donald W. Livingston, die kwessie van sesessie. Hy bevind dat gedurende die afgelope twee eeue, filosowe die politieke opsie van sesessie vanuit ‘n moraliteitsoogpunt geïgnoreer het. Livingston verwys na die Engelse filosoof, Thomas Hobbes se boek Leviathan (1651) waarin die teorie van die staat en die pre-nasiestaat beskryf word. Aan die hand van Hobbes se werk verduidelik Livingston hoe dominante individue, wat ‘n anargistiese omgewing ondraaglik ervaar het, ooreenkomste met mekaar aangegaan het. Hierdeur is soewereine politieke entiteite gevorm wat toesig kon hou oor die dade van enkelinge. Hy sê dat Hobbes nie omgegee het of so ‘n staat die vorm van ‘n monargie, aristokrasie, of demokrasie aangeneem het nie. Wat belangrik was, is dat die soewereine entiteit as onverdeelbaar, onfeilbaar en onweerstaanbaar gesien moes word. Enige soewereine entiteit moes hierdie drie eienskappe besit, anders sal daar twee of meer ‘soewereine’ stemme wees, sonder ‘n skeidsregter bokant hulle, waarna hulle net weer na die wilde anargie van die natuurstaat sou degenereer.
Livingston beweer dat, hoewel die Hobbesiaanse staat outoritêr was, dit nie totalitêr is nie. Die Hobbesiaanse soewereine funksies word ‘n skeidsregter wat heers sonder om bevele te gee. Deur ‘n staat se inkomste te beperk tot invoerbelasting word sy magte outomaties beperk tot dit wat binne ‘n beperkte begroting bekostigbaar is. Vandag se opgeblaasde staatsdienste was dus vir Hobbes ondenkbaar.
Livingston konkludeer dat desnieteenstaande, het Hobbes se ‘teorie van die staat’ bygedra tot die ondoeltreffende, vernietigende en bemoeisieke leviatane wat die politieke wêreld van die afgelope byna twee eeue oorrompel het. Vanuit die doktrine dat soewereiniteit onverdeelbaar, onweerstaanbaar en onfeilbaar is, het die nasiestate van vandag ontwikkel.
Maar daar is nog ‘n ander gevolg: Soewereiniteit is altyd aan ‘n grondgebied gekoppel. Deurdat soewereiniteit onverdeelbaar is, is grondgebied dus ook onverdeelbaar, wat tot gevolg het dat ‘n volk binne ‘n veelvolkige nasiestaat nie van so ‘n staat kan afskei nie. Sesessie sou kwansuis op die territoriale versnippering van ‘n staat neerkom; op sy beurt weer ‘n ontkenning dat soewereiniteit onverdeelbaar is. Om hierdie rede bevraagteken moderne en post-moderne filosowe nooit die moraliteit van sesessie nie en word hul aandag beperk tot die teoretisering en legitimisering van die moderne nasiestaat.
Sedert 1790 tot 1990 het daar slegs enkele voorbeelde van suksesvolle vreedsame sesessies voorgekom. België het van Nederland afgeskei in 1830, Noorweë van Swede in 1905 en Singapoer van die Maleisiese Federasie in 1965.
Sedert die val van die Berlynse muur het daar egter ‘n verandering in die soewereiniteit van nasiestate gekom en het verskeie vreedsame sesessies plaasgevind, soos bv. die Tjeggiese en Slowaakse Republieke wat deur sesessie uit Tjeggoslowakye geskep is. Met die uitsondering van Eritrea van Etiopië, was alle sesessies vreedsaam sedert 1990, ook die sesessie van Walvisbaai van Suid-Afrika na Namibië. Dit was selfs waar van Joegoslawië waar daar slegs halfhartige weerstand van die sentrale regering, wat deur Serwiërs gedomineer was, bestaan het toe Slowenië en Kroasië afgeskei het. Die huidige konflik gaan oor die Serwiese enklawes in Bosnië en Kroasië, wat nie toegelaat word om af te skei en by Serwië aan te sluit nie. Tony Blair se goedkeuring vir selfbeskikking aan Noord Ierland, Wallis en Skotland is ‘n verdere bewys van die verdeelbaarheid van soewereiniteit.
Intussen is Europa aan die opmars. ‘n Groter entiteit soos die EU is geskep, met selfs ‘n gedeelde Euro-geldeenheid, wat ‘n groot verlies aan soewereiniteit van lidlande verteenwoordig. Die Europese Parlement is reeds in staat om gemeenskaplike wetgewing aan te neem wat verpligtend op ledelande is. Daar kan dus met reg beweer word dat soewereiniteit vandag wel wesenlik verdeelbaar geword het. ‘n Direkte uitvloeisel van die EU is dat landsgrense sagter geword het, deurdat burgers van een lidstaat dieselfde regte geniet as burgers van ‘n ander en dat goedere vryelik tussen lidstate oor grense heen mag beweeg. ‘n Versagting van landsgrense verdeel soewereiniteit nog verder. In die toekoms sal algehele sesessie van ‘n lidstaat vanaf die Unie moontlik, wettig en prakties uitvoerbaar wees, hoewel ekonomies dalk ongewens.
Op die politieke landskap is hierdie verskynsel baie nuut; iets waarmee die VSA, Kanada en Meksiko waarskynlik nog te kampe gaan hê sover dit die oprigting van die Pan-Amerikaanse vryhandelsentiteit aanbetref. Die afskeiding van Quebec, wat tans ‘n haas onverteerbare vooruitsitg vir Kanada is, sal polities meer aanvaarbaar raak wanneer ‘n groter Pan-Amerikaanse politieke entiteit tot stand kom en waarin Quebec ‘n gelyke vennoot sal kan wees. Gesien teen die agtergrond dat die VSA sy alleenheerskappy as makro-moondheid waarskynlik eers sal moet inboet, sal so iets egter nie gou gebeur nie.
Om nou weer na Afrika terug te keer. Ek noem Suid-Afrika se terugkeer na Afrikanisme ‘n paradoksale enigma, omdat dit impliseer dat daar na Afrika se manier van dinge doen teruggekeer gaan word; soos Afrika dit vir eeue voor die koloniale tydperk gedoen het. Landsgrense, wat arbitrêr deur koloniale moondhede op die vasteland afgedwing was, mag dus nou in gedrang kom.
Lande soos Zambië en Mosambiek het reeds hul soewereiniteit oor die beheer van hul geldsake aan die IMF en die Wêreldbank afgestaan, wat daardie lande se begrotings elke jaar moet goedkeur en waar verteenwoordigers van daardie organisasies hul kabinetsvergaderinmgs bywoon. Die volgende stap sal gemeenskaplike projekte oor aangrensende landsgrense wees. Neem bv. die Groter-Limpopowildreservaat van Suid-Afrika, Mosambiek en Zimbabwe. Soewereiniteit se verdeelbaarheid en dus ook territoriale verdeelbaarheid, word sodoende stelselmatig as ‘n gegewe politieke opsie in Afrika aanvaar en stadigaan prysgegee.
Vir Afrikanisme om as ‘n ernstige politieke filosofie gesien te word en nie slegs as die politieke mobilisering van swart nasionalisme om die euforie van die “finale bevryding” te vier nie, sal Afrika se volke bevry moet word soos om te wees soos hulle tydens die pre-1880 tydperk was. Dit beteken dat grense wat regdeur stamme, volke en selfs gesinne se huise getrek was, opgeskort sal moet word.
Vroeër was daar dikwels aangevoer dat Afrikalande se buitelandse skuld die prysgee van grondgebied, asook die verskuiwing van landsgrense onmoontlik maak. Binne die huidige internasionale politieke klimaat, waar daar op die algehele vergewing van buitelandse skuld vir Afrikalande aangedring word, kan daardie argument dus eersdaags verdwyn. ‘n Verdere aansporing van die herskikking van Afrikagrense is die NEPAD program, wat reusagtige gesamentlike voedselproduksieprojekte tot gevolg mag hê binne streke waar bepaalde klimatologiese of logistiese voordele bestaan. Sulke projekte sal noodwendig beteken dat die land waarop ‘n projek geplaas word, nie noodwendig die volle fiskale, politieke of maatskaplike seggenskap oor sodanige projekte sal hê nie. Sulke projekte mag selfs direk onder die beheer van die Afrika-Unie ressorteer.
Dit is binne hierdie verwysingsraam dat ‘n pre-1880 volk, soos die Afrikaners, wat van die Boerevolk afstam, ook hul eie staanplek sal moet vind. Hoewel sesessie nie tans moontlik lyk nie, en, gesien teen die agtergrond van die twiste wat bestaan oor watter deel van Afrika aan Afrikaners toegewys moet word selfs onwenslik mag wees, sal sesessie, as ‘n politieke opsie, telkens weer sy verskyning op die politieke terrein maak.
Dit is derhalwe wys om die groter politieke prentjie, asook die filosofiese strominge oor die moraliteit van sesessie noukeurig te volg en om ‘n kultuur van denke te vestig wat gedurig daarop wys dat sesessie wel ‘n morele politieke opsie vir Afrikaners se netelige probleem van selfbeskikking is sodat sy volkskap behoue sal bly.
Die hele blanke Afrikanerland is die prooi en almal het ‘n vredevolle feesmaal totdat die kos minder raak – dan bars die hel los onder die hongeres.
Skouspelagtig om te sien hoedat leeus onder mekaar tot die dood baklei as jy die hoof van die trop sou doodskiet wanneer hulle bv. jou bees gevang het.
Dis egter ook reeds duidelike etniese opruiming en net ‘n kwessie van tyd voordat die blankes getakel word.
Die regering kan die situasie tydelik ontlont deur nog meer kos vir die vegtendes te gooi in die vorm van blanke eiendom. Lulu Xingwana praat reeds openlik daarvan.
Soos wat Mugabe gedoen het en soos wat ons regering en selfs die UOVS-bestuur ook maar doen met die steun van invloedryke Afrikanermeningvormers.
Terwyl die korrekte permanente antwoord lê by wat ons reeds weet van die staatskunde, naamlik klein soeweriene volkstate en grense soos in die Balkanlande, Sowjet unie en Midde-Ooste.
Die verlede is onvernietigbaar. Vroeër of later kom alles weer terug. Een van die dinge wat terugkom is die behoefte om die verlede te vernietig – Jorge Luis Borges.
Sover ek kan vasstel, het die wêreld se mees invloedryke media melding gemaak van die huidige golf van terreur wat tans in die townships heers. Met ’n bietjie leedvermaak lees ek ’n berig in die Engelse Prawda The Guardian dat Suid-Afrika by die einde van sy reënboog aangekom het – iets wat die meeste van ons al vyftien jaar gelede ingesien het. Dit lyk asof hierdie nuusbron, wat nog nooit geskroom het om elke oneffenheid in Afrikanergeskiedenis as teken van ’n inherente minderwaardigheid uit te basuin nie, nou op sy neus kyk. Dit wil voorkom asof hulle nou ewe skielik ook nie meer weet wat om te doen nie, veral as ’n mens onthou dat Mugabe, wat die hoofoorsaak van hierdie ellende is, ook ’n groot held in hulle oë was.
Demografieë mag verander, maar die onderliggende prosesse, mentaliteite en persepsies verander nouliks. Met hierdie opwelling van geweld, wat nou nie meer ontken kan word nie, verkeer Suid-Afrika in dieselfde ellende as op die vooraand van Verwoerdiaanse apartheid, en dit word nou steeds duideliker dat hierdie golf van geweld nie die gevolge van segregasie was nie, maar die oorsake daarvan. Enige persoon wat in hierdie tydsgewrig nog heul na ekstreem linkse opvattings is óf dom, óf een of ander skurk, óf ’n psigopaat.
As ons terugkyk in die geskiedenis na die Kaapkolonie in die vroeë 1830’s, veral na die totale minagting wat die Boere vanuit die Engelse regering ontvang het, tesame met die voortdurende plaasaanvalle op die grensgebiede en gebrekkige beskerming, kan ons begin verstaan waarom die Groot Trek ontstaan het. Hermann Giliomee maak melding daarvan in Die Afrikaners dat selfs die feministies gesinde Olive Schreiner in haar dagboek opgeteken het hoe skandalig die Boere deur die Engelse elite behandel was. Sommige trekboere het nie eens gewag vir kompensasiegeld vir die afskaffing van slawerny nie. Hulle wou net weg; ’n onmisbare historiese ooreenkoms met die situasie vandag. Baie Afrikaners vandag het egter die Groot Trek voortgesit na Engelssprekende lande, waar hulle nageslagte sal verengels en Milner se droom desondanks ’n stappie nader gekom het.
In die veertigerjare van die vorige eeu was die oorlog in Europa ’n groot bron van welvaart in Suid-Afrika gewees, en die groter stede kon skaars genoeg mense aantrek om die produksie aan die gang te hou. Toe die oorlog aan sy einde was, het werkloosheid weer begin dreig met sporadiese uitbarstings van etnies gebaseerde geweld. Dit was een van die belangrikste oorsake gewees waarom die regering van destyds ’n beleid van segregasie ingevoer het, juis omdat integrasie en werkloosheid saam ’n onstabiele en plofbare kombinasie gevorm het. Die huidige golf van geweld lui ’n terugkeer van hierdie prosesse in. Die een groot voordeel, as ’n mens dit ’n voordeel kan noem, is dat hierdie keer selfs nie eens The Guardian so wêreldvreemd is as om Afrikaners die skuld hiervoor te gee nie, hoe graag hulle ook sou wil.
Hierdie golf van geweld kan egter juis voordelig werk om Afrikaners se internasionale reputasie te versterk. Die Nederlandse skrywer WF Hermans het destyds gestel dat die grootste kritici in Europa teen die Nasionale Party se segregasiebeleid self ook nie ’n antwoord op Suid-Afrika se etniese probleme het nie, en dit begin nou deur te dring. ’n Paar jaar gelede het Buthelezi ook melding gemaak dat die Zoeloes ’n eie tuisland moes opgeëis het vir hulself, en sodoende eensklaps die vorige bedeling se onskuld verder verstewig het.
Nou onlangs is die Afrikaners toegelaat by The Unrepresented Nations and Peoples Organisation (UNPO), en het ’n stewiger posisie gekry om druk uit te oefen op die ANC se terreurveldtog en onbekwaamheid. Miskien kan dieselfde simpatieë vanuit die buiteland wat uitgegaan het na die Boere tydens die Anglo-Boereoorlog ook weer ’n oplewing beleef. Daar is immers genoeg Afrikaners in die buiteland wat elkeen ’n interessante paar feite kan vertel oor die ware gesig van Suid-Afrika. Trouens, die meeste Afrikaners waarmee ek in Nederland gesels het voel tog meer Afrikaner as Nederlander, selfs na ’n hele paar jaar se verblyf.
Die gevare op voetsoolvlak moet egter nie misgekyk word nie. Van die beter gesitueerde swartes wat ’n goeie werk en inkomste verdien, sien die wittes liewer verdwyn as verskyn, selfs al is Afrika sonder blankes ’n put van hongersnood en chaos. Soos ’n Pawlof-refleks kan hulle stel dat Afrika se probleme die gevolg van witmense se optrede is, hoewel vir hulle die hele debakel oor wittes in Suid-Afrika ideologies van aard is. Hulle het ’n goeie werk, kan daagliks eet en met duur motors die strate onveilig maak, en gee nie ’n flenter om vir die dag van more nie. Baie van hulle beskou Mugabe as ’n groot held, en lê blykbaar nie die verband tussen hongerlydende Zimbabwiërs in Suid-Afrika en sy funeste beleid nie. Selfs die Afrikalande in die Verenigde Nasies het Oom Bob verlede jaar genomineer tot voorsitter van duursame ontwikkeling, tesame met ander interessante portefeuljes, soos die Uitvoerende Raad van die Wêreldvoedselprogram, die Uitvoerende Raad vir die VN se Kinderfonds en die Beheerraad van die VN se Menslike Vestigingsprogram (Governing Council, UN Human Settlements Program – UN HABITAT).
Vanmore, 22 Mei verskyn op die nuus dat Zimbabwe se inflasie nou die eenmiljoenpersent-kerf bereik het. Die absurde toneel van Afrika begin nou onmisbaar op die res van die wêreld af te gee. Waarskynlik is dit ’n belangrike rede waarom die UNPO die Afrikaners onder sy hoede geneem het, tesame met die feit dat Europa en die Verenigde State met dieselfde probleme te kampe het wat migrante uit die derde wêreld aanbetref. (Lees ook Hermann Giliomee se uitstekende referaat.) Hierdie lande begin nou steeds meer apartheidsagtige taktieke toe te pas op hul grense. Ongelukkig genoeg het modernisering tot dusver nie tegnologie soseer in Afrikalande bevorder nie, maar wel die bevolkingsontploffing grootliks veroorsaak, in so ’n mate dat die ontwikkelde wêreld verswak kan word deur arm migrante en sy mededingendheid kan verloor. Die optrede van Mugabe wat swart emigrasie bevorder maak die bewondering vir hom net vreemder.
Die enigste manier hoe diktators in Afrika kan wegkom met hul minagting vir die gepeupel en tegelykertyd op soveel bewondering kan vertrou, is om leuens op leuens te vertel oor hul handelinge. Die koning van Swaziland het destyds sy privaatstraalvliegtuig wat hy aangekoop het, goedgepraat deur sy onderdane te verseker dat hy voedsel vir hulle gaan haal met sy nuwe hipermoderne straler; en Mbeki het melding gemaak toe die Spaanse grenspatrollie in Marokko swartes teruggejaag het uit hul enklawes, dat die Europeërs die mense wegjaag wat vir hulle die beskawing gebring het. Selfs Idi Amin het by sy presidensiële aantrede in 1971 sy volk wysgemaak dat die Grieke en Egiptenare swartes se filosofie en wiskunde gesteel het.
Niemand kan in die toekoms kyk nie, maar met die aksies van bogenoemde Afrikaleiers moet ons maar konkludeer dat hulle voorlopig nog historiese gebeurtenisse sal onderdruk en verdraai om hulself as groot helde en verlossers voor te stel. Geeneen van hulle sal sover gaan as om toe te gee dat hulle eerder die probleem is en nie die oplossing nie.
Die Rookruis van Suid-Afrika het vandag aangekondig dat dit 25 000 mense versorg wat oor die afgelope week in antivreemdelinggeweld dakloos gelaat is.
“Die Rooikruis help tans 25 000 mense wat in 21 liggings versprei is, hoofsaaklik in Johannesburg. Die situasie het versleg aangesien geweld nou in Durban en Kaapstad uitgebreek het,” het die Rooikruis se direkteur vir Suidelike Afrika, Françoise de Goff, gesê.
Sy meen dat diegene wat voor die aanvalle vlug, wat tot meer as 40 sterftes gelei het, reeds ‘n potensiële probleem vir hul lande van herkoms verteenwoordig.
“As ons duisende mense het wat terugkeer sal dit beslis ‘n probleem skep,” het sy gesê, en bygevoeg dat mense wat geregistreer is om die grense van lande soos Botswana en Mosambiek oor te steek oor die potensiaal beskik om ‘n “groot invloei” te veroorsaak.
“Op hierdie stadium word mense deur hul regerings verwelkom, hulle word ontvang en die Rooikruis staan hulle by. Hulle sal moet hul lewens in hul lande van herkoms hervat.
Volgens haar het die duisende vlugtelinge geen ander keuse as om te sit en wag terwyl hulle hul situasie probeer aanspreek nie.
“Sekere mense beskik oor familie tuis, ander is huiwerig en weet nie waarheen om te gaan nie. Sekere mense wil hier bly maar hulle weet nie of hulle in ‘n toestand sal kan leef wat veilig is nie.
Buitelanders uit Afrikalande word deur plaaslike swartes geteiken wat hulle daarvan beskuldig dat hulle misdaad pleeg en hulle van werke ontneem. Hulle huise word afgebrand en hulle word uit slumgebiede verdryf.
Omtrent 15 000 het na raming na Mosambiek teruggevlug en duisende meer wag op busse om hulle terug na hul lande te neem.
“Mense is bang, sommige het gesien hoe hul huise afgebrand en vernietig is, ander is weer geslaan en beseer. Die mense bevind hulle werklik in ‘n toestand van vrees. Hulle weet nie wat die toekoms inhou nie, of hulle sal kan terugkeer of bly of vertrek nie,” het De Goff gesê.
Volgens haar verskaf die Rooikruis basiese mediese sorg, voedsel en komberse aan die verdrewenes, asook sielkundige ondersteuning aan diegene wat getraumatiseer is.
Die polisie se vermoë om onluste te beheer het afgeneem as gevolg van 'n herstruktureringsproses wat in 2006 uitgevoer is. Volgens die Johannesburgse koerant die Mail & Guardian is dit die rede waarom die polisie onlangs die hulp van die weermag moes inroep om etniese geweld in lokasies en elders te beheer.
Die Instituut vir Sekerheidstudies het in 'n ondersoek verlede jaar bevind dat die herstrukturering die moreel van die polisiediens aangetas het en ook tot verliese aan personeel gelei het.
Voor die herstrukturing het die Gautengprovinsie oor 1383 operasionele lede in sewe peletons beskik en daarna oor slegs 614 in drie peletons.
Opleiding het ook verswak.
Hy het gereageer op besonderhede van aanvalle op vreemdelinge wat oornag plaasgevind het.
Dit bekommer hom dat misdadigers xenofobie as 'n verskoning gebruik om misdaad te pleeg. Anders sou hulle nie die vreemdelinge se besittings gesteel het nie.
Die polisie in Kwazulu-Natal het ook berigte ontvang van lyste met vreemdelinge se name en adresse wat gebruik word om hulle te vervolg.
Die Vryheidsfront Plus het sy oproep herhaal dat 'n munisipale noodtoestand in terme van die Noodtoestand Bestuurswet no. 57 van
2002 uitgeroep moet word, om 'n vullisramp in Pretoria te vermy. Die VF Plus het gesê dat 'n ernstige gesondheidskrisis in Pretoria begin dreig en dat dit 'n dringende munisipale noodtoestand regverdig.
Volgens mnr. Conrad Beyers, VF Plus-raadslid in die Tshwane metroraad, het die plaaslike ANC inwoners mislei deur met groot fanfare aan te kondig dat die Samwu-staking die afgelope Maandag verby sou wees en dat dinge hierdie week tot normaal sou terugkeer.
"Die stinkende vullisberge in Pretoria se strate begin nou net soos die vullishope van Napels in Italië lyk. In Italië het Eerste Minister Sylvio Berlusconi spesiale maatreël getref om die vulliskrisis in Napels te help oplos.
Vroeër het die VF Plus-raadslid, kol. Piet Uys, daarop gewys dat die Noodtoestand Bestuurswet `n munisipaliteit verplig om, wanneer `n noodtoestand dreig, die nodige stappe te doen om die probleem aan te spreek.
Die wet maak onder andere daarvoor voorsiening dat die stadsraad fondse, personeel, toerusting en enige ander bronne mag aanwend om 'n krisis aan te spreek. Dit sluit in die aanstelling van tydelike personeel en aanwending van private instansies. Dit gee byvoorbeeld die mag aan die stadsraad om die metro-polisie en ander noodwerkers tydelik in te roep om die probleem te help oplos.
Die VF Plus het gesê dat enige verdere versuim deur die ANC om alternatiewe reëlings vir vullisverwydering te tref, tot 'n ramp in die stad kan lei. "Die feit dat die ANC passief toekyk hoe die probleem vererger, het veroorsaak dat 'n probleem wat op 'n baie vroeër stadium opgelos kon word tot 'n ernstige krisis gelei het. Hierdie is die swakste stadsadministrasie in Pretoria se geskiedenis", het Beyers bygevoeg.
Die Russiese president, Dmitri Medwedef, het in Sjina aangekom vir 'n tweedaagse besoek. Dit is sy eerste staatsbesoek sedert sy
onlangse verkiesing en dui aan dat die betrekkinge tussen Rusland en Sjina tans goed is.
Medwedef sal samesprekings voer met sowel sy Sjinese ampsgenoot Hu Jintao as met die eerste minister Wen Jiabao. Op pad na Sjina het die Russiese president Kazakstan aangedoen, waar hy Russiese invloed in dié energieryke Sentraal-Asiese streek wil behou. Sjina en Rusland het 'n verhouding gebou wat bedoel is om as teenwig vir Amerikaanse oorheersing te dien, maar daar bestaan steeds knelpunte tussen die twee lande, veral rondom olie en gas in Sentraal-Asië.
