Dan Roodt, Author at praag.co.za

SA is not one nation but many

Yonatan Fessha’s opinion piece reminds me a bit of the story about the emperor’s new clothes, SA’s mazy route through the province of ethnicity.

Since 1994 at least, but going back to the 1950s when the South African Communist Party rejected the notion (against the advice of the Soviet Academy of Sciences) that SA contained more than one nation, it has been almost an academic and political truism that there is such a thing as one, undivided South African nation with a common culture, language and identity.

According to this view — held by political scientists from the University of Potchefstroom to the University of Cape Town, as well as all parties in Parliament except perhaps the Freedom Front Plus — the difference in being an Afrikaner and a Xhosa is of the same order as choosing tagliatelle or penne for pasta bolognaise.

The language issue has since been comfortably solved by the equally universal adoption of English and, as one informed academic recently put it to me, “the virtual collapse of the Pan South African Languages Board”. But we are also familiar with the argument that Afrikaans was an invention of the National Party and the other nine languages the pernicious creations of missionary grammarians out to divide “the nation”.

Fessha’s notion that ethnicity is of such little consequence that provinces may be parcelled out along linguistic lines without affecting our common, green-blooded, flag-waving patriotism, will no doubt be welcomed by Afrikaners who have long called for a 10th province.

Of course, as a chorus of professors and politicians would assure us, the torture and extreme violence that have become characteristic of our national conduct toward fellow patriots are not indicative of any ethnic friction, but merely an indication of the ingenuity of our common-law criminals who tend not just to steal a cellphone, but spend a further eight hours to ensure the former owner will never again have any use for it.

Also published as a letter in Business Day on 11 December 2007.

free bonus slot Фильчаков прокурор

Zimbabwe noem Merkel ‘n ?Nazi?

Merkel – ‘n ‘Nazi-oorblyfsel’

Die Zimbabwiese regeringskoerant, die Herald, het na die Duitse kanselier, Angela Merkel, as ‘n “Nazi-oorblyfsel” verwys. Die Duitse regering het daarop gereageer en dit as “onaanvaarbaar” beskryf.

Dieselfde koerant het die inligtingsminister van Zimbabwe, Sikhanyiso Ndlovu, aangehaal waar hy vir Merkel van “rassisme van die eerste orde” beskuldig het. Dit alles was in reaksie op Merkel se kritiek jeens Zimbabwe tydens die EU-Afrikaspitsberaad toe sy gemeen het “Zimbabwe berokken die beeld van die nuwe Afrika skade”.

Volgens Ndlovu demonstreer Merkel se aanmerkings haar “fascistiese en rassistiese neigings”.

Hy het voortgegaan deur te sê: “Sy behoort haar mond te hou oor Zimbabwe of haarself te verskoon. President Mugabe is sonder twyfel ŉ onteensegbare ikoon van Afrika-nasionalisme, ŉ Pan-Afrikaan, ŉ revolusionêr en bevryder van Zimbabwe, tesame met wyle dr. Joshua Nkomo."

“Hy het die spitsberaad in eie reg as ŉ staatsman van hoogstaande reputasie bygewoon. By die spitsberaad het hy die kalklig gesteel deur sommige Europese staatshoofde en sy kritici, Angela Merkel, inkluis, soos dwerge te laat lyk.”

Volgens hom praat Duitsland uit sy beurt as hy Zimbabwe bespreek en behoort hom by die ooreengekome beginsel van die spitsberaad te beperk het.

“Zimbabwe is nie ŉ kolonie van Duitsland nie. Dit is rassisme van die eerste orde deur die Duitse staatshoof,” het Ndlovu voortgegaan.

Gister het die Duitse minister van buitelandse sake, Frank-Walter Steinmeier, die Zimbabwiese chargé d’affaires na die buitelandse ministerie in Berlyn ontbied. “Dit is baie duidelik aan hom gestel dat aanmerkings soos dié oor die kanselier op geen manier verdra kan word nie,” het ‘n regeringswoordvoerder gesê.

Mugabe het by sy terugkeer in Harare egter ongestoor voortgegaan met sy tirade teen Westerse lande, onder andere Brittanje. “Ons het Brittanje ŉ neerlaag toegedien, ons was die oorwinnaars oor die Britte. Wat is Brittanje na alles? Hulle dink die Britse Ryk is nog aan die gang,” het hy aan die Herald gesê.

раскрутка сайта

Transformasie veroorsaak inflasie – instituut

Die vaardigheidstekort wat deur transformasie en SEB veroorsaak word, is besig om inflasie te verhoog, volgens ŉ verklaring wat einde verlede week deur die Instituut vir Rasseaangeleenthede uitgereik is. Nie net verdryf transformasie opgeleide blankes uit die land nie, maar die hoë salarisse wat aan die swart élite betaal word, het inflasie tot gevolg.

Veral in Johannesburg is dit algemeen om lede van die swart nomenklatura in duur motors soos Porsches, Jaguars en S-klas-Mercedesse te sien rondry. Die meeste van hulle verdien miljoene rande per jaar wat deur ondernemings weens politieke druk betaal word.

Volgens die IRR gaan 6% ekonomiese groei moeilik haalbaar wees tensy die ANC-bewind afsien van sy rassebeleid en die kernkwessies aanspreek. Daar heers ŉ wêreldwye tekort aan vaardighede en SA behoort mededingend te bly om sulke opgeleide mense te behou of na die land aan te lok.

Verder behoort die land sy buitelandse beeld te verbeter deur die hoë misdaadsyfer aan te pak, vooruitgang met die “Zimbabwe-kwessie” te maak en gesien word dat hy korrupsie en finansiële wanbestuur aanspreek, het die instituut gesê.

Dié kommentaar volg na die bekendmaking verlede week van die ANC-regering se jongste misdaadsyfers. Huisaanvalle het met 7% gestyg, rooftogte by sakepersele met 29,3% en vragmotorkapings het in die ses maande vanaf April tot September met 53,3% gestyg.

Volgens ŉ navorser van die Instituut vir Sekerheidstudies, Johan Burger, is die geweldsgraad van SA misdaad die grootste probleem. “Geweld is die een element by ons misdaad wat die meeste vrees veroorsaak,” het hy gesê.

Geweldsmisdaad verdryf opgeleide mense en maak dit moeiliker om sulke mense van oorsee te werf. Volgens Burger bestaan daar “negatiewe persepsies van Suid-Afrika oorsee”.

free online

Magersfontein o Magersfontein!

Vandag, op 11 Desember, herdenk ons die Slag van Magersfontein tydens die Anglo-Boereoorlog. Tesame met die konflikte tussen Boer en Brit by Stormberg en Colenso, was hierdie een van die drie groot Britse terugslae tydens die sogenaamde “Swart Week” van die oorlog.

Vertrou in God en die Mauser!

Enkele maande voor die oorlog uitgebreek het, het generaal Piet Joubert 30 000 Mausers en ’n aantal moderne veldkanonne en outomatiese wapens van Krupp en Creusot aangekoop. Die Boere was entoesiasties, en reg om die Britte te verdryf. “Vertrou in God en die Mauser!” het hulle slagspreuk geword. Die Britte weer was vol vertroue dat hulle die Boere gou sou oorwin. Hulle militêre taktiek was egter nie aangepas vir die situasie in Suid-Afrika nie, waar hulle uit loopgrawe met moderne wapens aangeval is. Die Boere was verder goeie ruiters, uiters beweeglik en het die terrein goed geken.

Paul Methuen en Piet Cronj?

Lord Methuen het op 11 November 1899 met 10 000 man na die beleërde Kimberley beweeg. Ná ’n skermutseling met Boeremagte naby Modderrivier, het Methuen besluit om sy soldate te laat rus en op versterkings te wag. Dit het aan die Boere tyd gegee om verskillende opsies te oorweeg. Uiteindelik het generaal Koos de la Rey opdrag aan sy 8 500 manskappe gegee om loopgrawe aan die voet van die koppies by Magersfontein te grawe. Teen hierdie tyd het Methuen 15 000 soldate onder sy bevel gehad. Die res van die Highland Division se troepe het intussen by hom aangesluit onder die leiding van majoor-generaal Andrew Wauchope. 100 Infanteriesoldate en die Gordon Highlanders het ook opgedaag. Nou was Methuen gereed vir die Boere.

Die Higland Light Infantry

Op 10 Desember het hy sy artillerie opdrag gegee om die koppies rondom Magersfontein te bombardeer. Hulle het egter niks bereik nie, want die Boere was natuurlik veilig onder die koppies ingegrawe. Net ná middernag op 11 Desember het die Highland-brigade met hulle opmars van 96 rye met 100 man elk begin. Hulle was heeltemal onvoorbereid om die Boere in loopgrawe aan te tref. Teen 04:00 die oggend, net toe Wauchope reg was om sy manne te beveel om tot die aanval oor te gaan, het die Boere begin skiet. Die Boere het skynbaar leë blikkies aan drade voor hulle manne in die eerste linies gehang om hulle te waarsku as die Engelse naderkom.

Die loopgraaf van waar die Highlanders afgemaai is

Die Highland-soldate het nie ’n kans gestaan nie. Die Boere het onverbiddelik op hulle losgebrand. Wauchope en heelwat van sy offisiere is doodgeskiet. Helfte van die Britse manskappe het omgedraai en gevlug. Op pad terug het hulle die bevelvoerder van die Highland Light Infantry doodgetrap. Ten spyte van hierdie ramp het die Britte tog na aan ’n oorwinning gekom. Aan die regterkant van Wauchope se troepe het die Seaforths en Black Watch daarin geslaag om deur die Boerelinies te breek en die agterste helling en nek tussen die kop en die rif te begin bestyg. Die enigste Boere onder teen hierdie koppie was Piet Cronjé en ses van sy manne, wat daar geslaap het. Toe die Highlanders egter die koppie wou begin uitklim, het Cronjé en sy manskappe hulle met geweervuur bestook. Die Engelse soldate was nie seker hoeveel Boere daar was nie, en het gestop en begin terugskiet. Boereversterkings het die gaping in hulle geledere vinnig toegemaak. Die Britse artillerie, wat onbewus was van die teenwoordigheid van die Highlanders in hierdie area, het die koppie begin bestook. Die enigste goeie kans op ’n Britse oorwinning was daarmee heen. Die Gordons is ingestuur, maar hulle kon geen hond haaraf maak nie.

Volgens oorlewering het sommige van die Boere erg geskrik vir “die mans in rokkies” en sommige het aanvanklik gedink dat die kilt-geklede soldate vroue was. Die Britte weer het verskriklik verbrand in die versengende Afrika-son.

Methuen het die situasie nie reg opgesom nie. Hy het steeds die Guard’s Brigade tot sy beskikking gehad, maar hulle om een of ander rede nie ingespan nie. Die Highlanders is beveel om te bly waar hulle was tot dit donker word, in die hoop dat die Boere oornag die area sou verlaat. Teen 13:30 het die Boere egter gaan stelling inneem van waar hulle die Highlanders beter kon bestook. Aanvanklik het die Britte gedink die Boere blaas die aftog en nie verstaan waarheen hulle besig was om te beweeg nie. Vele Highlanders is in hierdie fase doodgeskiet. Nog meer chaos het gevolg toe die Boere hulle artillerie ingespan het. Hiermee was die geveg eintlik verby.

Skandinawiese gedenkteken

Teen 18:00 op die eerste dag het die Boere hulle loopgrawe verlaat om die Britse geneeshere en ambulanspersoneel by te staan om die gewonde Britse soldate van die slagveld te verwyder. Hulle het hulle watervoorraad met die gewonde vyand gedeel. Op dag twee het die Boere ’n wapenstilstand voorgestel. Weer het hulle die veiligheid van die loopgrawe verlaat en gaan help om die Britse dooies en gewondes te verwyder.

Methuen het egter eers teen die volgende oggend besluit om die aftog te blaas. Aan albei kante was daar min ammunisie oor. Methuen het amper 1000 manskappe verloor. Die Highland-brigade het die swaarste verliese gely. Aan Boerekant was daar 71 verliese.

Die Slag van Magersfontein het die Britte se hoop beëindig om die beleërde Kimberley te bevry. Methuen het na die Modderrivier teruggeval, waar hy gebly het tot Lord Roberts in Februarie 1900 opgedaag het. Die Boere het in hulle loopgrawe gebly, in voorbereiding op die volgende Britse aanval. Dit het egter nooit plaasgevind nie, want Lord Roberts het besluit om eerder na die Vrystaat te vertrek.

топкарго

Behoort ons Mugabe te bewonder?

Die pas afgelope EU-Afrikaspitsberaad het Sondag in ŉ voorspelbare sirkus ontaard toe Robert Mugabe die spul ruggraatlose Europese leiers in hul peetjie gestuur het. Veral die Duitse kanselier, Angela Merkel, moes dit ontgeld toe die Zimbabwiese diktator dit onomwonde gestel het dat sy land “wat menseregte en goeie regering betref, sy eie beleid, uit eie vrye wil” bepaal.

Hoewel Mugabe sy land se ekonomie geruïneer en alle blankes daaruit verdryf het, is daar een aspek van sy gedrag wat bewonderenswaardig is: Mugabe staan op die soewereiniteit van sy staat en duld geen inmenging van buite nie.

Hierteenoor het Afrikanerleiers in die onlangse verlede hulle laat voorskryf deur die Britte, Amerikaners en dieselfde lamsakkige Europeërs wat nou handewringend en kugtend in die aangesig van die sterkman Mugabe rondstaan. Pleks dat De Klerk en sy voorgangers teenoor die buitewêreld die soewereiniteit van ons land en van ons volk – wat net soos ander volke op vryheid en selfbeskikking geregtig is – verdedig het, is daar toegegee aan die “goeie raad” van buitelanders wat geen snars van Afrika verstaan nie en ons allermins goedgesind is.

Die resultaat van buitelandse inmenging in Suid-Afrika kan vandag gesien word in plaasmoorde, rasse- en taaldiskriminasie, kortom, die uitsigloosheid en wanhoop wat reeds ‘n miljoen Afrikaners oortuig het om hul vaderland vaarwel te sê en hul heil elders te gaan soek.

Omtrent elke land in Afrika beskik oor ŉ etniese minderheidsregering. Ook Suid-Afrika het sedert 1994 ŉ oorheersend Xhosa-bewind gehad en dit wil nou lyk asof die Zoeloes onder Jacob Zuma hul pond vleis gaan opeis. En geen haan kraai daaroor nie, net soos wat die huidige Toetsi-regering in Rwanda of die Owambo-regering in Namibië geen kritiek ontlok nie. Mugabe self is ŉ Sjona wat die Matabele-groep in sy land al genadeloos onderdruk het en selfs 20 000 van hulle uitgemoor het om sy mag te konsolideer. Hieroor het die skynheilige Britte geen woord gerep nie; dit was net toe Mugabe nie meer geredelik vanuit Brittanje gemanipuleer kon word dat die wonderwoord, “demokrasie”, skielik herontdek is en dat daar ŉ veldtog, gelei deur die Britse media, teen hom geloods is.

Toe Suid-Afrika ná 1948 ŉ etniese minderheidsregering onder Afrikaners gehad het wat iets soos elf universiteite en duisende skole vir swartes gebou het, om van honderde hospitale en klinieke, landbou-ontwikkelingshulp, ens. nie te praat nie, is dit egter as ŉ “misdaad teen die mensdom” veroordeel.

In Suid-Afrika vind daar tans veel erger menseregteskendings as in Zimbabwe plaas. Ons mense word daagliks aangeval, verkrag en vermoor. Net verlede week was daar die geval van die Janse Van Rensburgs van Naboomspruit wat agt uur lank gemartel is. Mnr. Theuns Janse van Rensburg is met ŉ panga aangeval en sy vrou, Hettie, se vingers is met ŉ snoeisker afgesny. Daar is geen einde in sig vir hierdie gruweldade wat hul daagliks in Suid-Afrika afspeel nie. Nietemin rep die Britse pers kwalik ŉ woord hieroor en is die algemene konsensus van die Europese Unie dat Suid-Afrika in ŉ staat van “demokrasie” verkeer.

Soos ek al voorheen gesê het, stuur Suid-Afrika toenemend op ŉ tweede Zimbabwe af. Geweld het by ons reeds ŉ graad bereik wat met die ergste tye onder Charles Taylor in Liberië, die volksmoord in Rwanda of die voortslepende geweld in die DRK en Darfoer, vergelyk kan word. Daar is reeds tekens dat die stroom paniekbevange Afrikaners wat ons land na Australië en ander lande verlaat, besig is om ŉ vloed te word. Op die duur staar ons ondergang in die gesig, hetsy omdat ons stuksgewys doodgemaak gaan word, hetsy omdat die meeste talentvolle en opgeleide mense die land gaan verlaat totdat daar niks van ons oorbly nie.

Die Afrikaner se oënskynlike onvermoë om op te tree in die aangesig van sy huidige bestaanskrisis, is sekerlik te wyte aan ons hopelose leiers wat die afgelope dekade of twee die politieke toneel oorheers het. Maar ten dele vrees ons ook die kritiek van mede-Westerlinge soos die Europese leiers wat die afgelope naweek in Lissabon byeen was.

By al sy foute, het Afrikanerleiers heelwat by Mugabe te leer. Indien iemand sy neus in jou sake steek, vertel hom kaalkop die waarheid. Zimbabwe is sekerlik vandag een van die swakste lande ter wêreld, wat van voedselhulp afhanklik is om sy bevolking te voed en sy energie van Suid-Afrika op skuld ontvang. Hierteenoor was Suid-Afrika in die tagtigerjare toe die buiteland aan ons begin voorskryf het hoe om ons land te regeer, ŉ kernmoondheid met (volgens Jane’s Defence Weekly destyds) die vyfde sterkste weermag ter wêreld.

Mugabe skroom egter nie om vir die Duitse kanselier, Angela Merkel, in haar gesig te sê wat sy met haar “goeie raad” kan gaan doen nie. Maar die kruipergeslag van Afrikanerpolitici wat die destydse Broederbond en NP voortgebring het, het destyds nie die moed gehad om die soewereiniteit van Suid-Afrika teenoor buitelandse inmenging te verdedig nie.

Al klink dit na ŉ paradoks, kan die Afrikaner gerus gaan kers opsteek by Mugabe. Ons het niks te vrees van die ruggraatlose Europeërs wat so gereeld die knie buig voor Afrika se hansworsdiktators van die Idi Amin-tipe nie. Dis tyd dat ons ons eie heil in dié land begin uitwerk, sonder om die histeriese uitsprake van die Britse pers of die oningeligte menings van Europese diplomate in ag te neem.

Soos een teleurgestelde Britse kommentator, Simon Jenkins, wat self die gebrek aan enige moed in Europa of in Brittanje raaksien om militêr of andersins in Afrika betrokke te raak oor die naweek opgemerk het: “Vandag is al wat Brown by ŉ spitsberaad kan doen, om sy duime in sy ore te druk en ‘Boe!’ te sê.”

Hoekom ons Afrikaners steeds so bang is vir die Britse “Boe!” en ŉ geriatriese Sjona oorkant die Limpopo hom nie daaraan steur nie, verteenwoordig steeds een van die tergendste raaisels van die geskiedenis.

велосипед детские

Uganda should resort to jambo

Kampala – Ugandan President Yoweri Museveni has urged his people to stop shaking hands to try halt a deadly epidemic of Ebola fever that has infected 101 people and caused 22 deaths, state media reported on Saturday.

"Ebola spreads through contact. For the time being, people should resort to jambo (waving)," Museveni was quoted in the state-owned newspaper New Vision as saying. "If I don’t shake your hand, it doesn’t mean I don’t like you."

On Friday, the government said suspected cases of Ebola – most of them in western Bundibugyo district bordering Democratic Republic of the Congo – had risen to 101. They included two in Kampala, one of them a doctor who died.

Another 338 people were being monitored because they came into contact with those infected by the virulent haemorrhagic fever.

Doctors say the virus can be passed through contact with an infected person.

The outbreak began in August and has spread panic since it was confirmed last week. Eleven health workers treating Ebola patients have contracted the disease. Four of them died.

Ebola is spread by contact with body fluids, including saliva. Kenya, Rwanda and Congo are screening travellers entering their borders with Uganda.

However, Ugandans remained free to move anywhere, raising fears that the disease could spread outside Bundibugyo, through the east African country’s highly mobile population.

Uganda was last hit by an epidemic of Ebola in 2000, when 425 people were infected and just over half died.

This year, an outbreak in Congo – where some of the first cases in 1976 gave the virus its name after the country’s Ebola river – infected up to 264 people, killing 187.

Ebola… and bubonic plague

Uganda has 101 suspected cases of Ebola fever and hundreds more people being closely monitored, officials said on Friday, as fear grew in Uganda and neighboring countries that the deadly virus might spread.

Twenty two people have so far died of the fever and Minister of State for primary health-care Dr. Emmanuel Otaala told journalists 11 health workers have fallen sick.

"Cumulatively, we have 101 cases," he said.

Another 338 people are being monitored because they came into contact with those infected by the virulent hemorrhagic fever, which often causes victims to bleed to death through the ears, eyes and other orifices.

All were in western Uganda’s Bundibugyo district, except for two in Kampala, including a doctor who died. Otaala said the cabinet had approved a pay increase to compensate health workers taking on the risk of dealing with Ebola.

The outbreak, which started in August, has sparked panic amongst officials, health workers and the public, with the medical union calling on staff to refuse looking after patients unless they are issued proper protective gear.

The affected region borders Democratic Republic of the Congo, whose Ebola river gave the virus its name after some of the first cases were recorded in its valley in 1976.

The independent Daily Monitor said Congo had sealed its border with the district. Congolese officials denied this.

"We have just informed people in the region they need to be vigilant," Congolese Health Ministry official Dr Benoit Kabela told Reuters by telephone from Kinshasa. Kabela said medical staff had been deployed and given protective gear.

Meanwhile, southwestern neighbor Rwanda said it had set up mobile clinics and isolation wards at border posts with Uganda.

"The Ministry of Health has deployed trained medical personnel at the borders," spokeswomen Ines Mpambara said.

Kenya is also screening Ugandans at its western border.

The four-month delay between the start of the outbreak and confirmation last week that it was Ebola has raised suspicions the government covered it up so as not to scare delegates — Britain’s Queen Elizabeth and 53 heads of government — who met in Kampala two weeks ago for a Commonwealth summit.

The government denies it hid information. "Confirmation of this epidemic took a long time because we had to go to (the U.S. Centers for Disease Control and Prevention in) Atlanta," Otaala said.

The last Ebola outbreak in Uganda was in 2000, when 425 people caught it and more than half died.

Meanwhile, north of the Ebola-hit district, a separate epidemic of bubonic plague has infected 160 people and killed 19 since July, Health Ministry spokesman Paul Kabwa said.

Two outbreaks in separate places struck northwest Uganda’s West Nile region. Kabwa told Reuters by telephone a cultural practice of making women sleep on the floor where they are bitten by fleas whilst men take the bed was to blame.

"Women are more affected because they sleep on the floor. The fleas cannot jump onto the bed, so the men survive. We have a program of public education to tackle this," he said.игри для детей 6 лет

Mugabe stuur Merkel in haar peetjie

Lissabon – ŉ Uitdagende Robert Mugabe het die Europese leiers Sondag vertel dat hy geen lesse wil ontvang oor hoe om Zimbabwe te regeer nie, in antwoord op die Duitse kanselier, Angela Merkel, en ander EU-leiers se beskuldigings dat hy menseregte in sy land vertrap.

Mugabe het oudergewoonte sy vuis uitdagend in die lug gesteek en breed geglimlag toe hy gevra is watter boodskap hy vir Europa het op die tweede en laaste dag van die EU-Afrika-spitsberaad.

“Wat menseregte en goeie regering betref, bepaal Afrika sy eie beleid, uit eie vrye wil,” het Zimbabwe se omstrede president gesê, soos hy aangehaal is deur twee EU-diplomate wat na sy toespraak geluister het tydens die eerste Euro-Afrika-spitsberaad in sewe jaar.

Die Weste en menseregtegroepe het Mugabe beskuldig van wydverspreide menseregteskendings en dat hy sy land se ekonomie geruïneer het, maar hy word deur baie in Afrika as ŉ held beskou.

Die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap (SAOG) het gepoog om tussen die Zimbabwiese se regering en die opposisie te bemiddel.

Die eerste minister van Brittanje, Gordon Brown, het die vergadering uit protes teen Mugabe se deelname geboikot en die Duitse kanselier Angela Merkel het die spitsberaad Saterdag uitgedaag om die menseregtevergrype in Zimbabwe aan te spreek toe sy gesê het: “Die situasie in Zimbabwe rig skade aan die beeld van die nuwe Afrika aan.”

Maar Mugabe is soos volg deur EU-diplomate aangehaal: “Dink die Duitse kanselier en die ander pro-Gordon Brown-mense werklik hulle weet beter as SAOG en die Afrika-unie, ons moet hierdie vermetelheid beveg.”

Vorige pogings om ŉ spitsberaad tussen die wêreld se grootste handelsblok en sy armste kontinent te hou, het misluk omdat Brittanje en sekere EU-state geweier het om dit te by te woon indien Mugabe uitgenooi sou word, terwyl Afrikaleiers gesê het hulle sal nie kom as Mugabe weggewys word nie.

Volgens Mugabe is die EU se “arrogansie”, en nie Zimbabwe nie, te blameer vir die oponthoud in die reël van die spitsberaad.

“Diegene wat van gelykheid praat, het gepoog om hul eie wil op Afrika af te dwing en het saamgeflanste klagtes teen Zimbabwe gelê,” het Mugabe gesê.

“Ons ken ons verantwoordelikhede; ons hoef nie lesse oor vrede en veiligheid te ontvang nie,” het hy bygevoeg.

Die EU se hoof van buitelandse beleid, Javier Solana, het weereens nadat Mugabe gepraat het sy kommer oor dié kwessies uitgespreek. “Die EU is bekommerd oor die verslegting van die ekonomiese, humanitêre en politieke situasie in Zimbabwe,” het Solana aan die Europese en Afrikaleiers gesê. “Na ons mening, is die verslegting die gevolg van ŉ krisis wat goeie regering betref,” het hy gesê.

Die president van die Europese Kommissie, Jose Manuel Barroso, het aan ŉ nuuskonferensie aan die einde van die spitsberaad, verwysende na Mugabe, gesê dat hy nie kan verstaan waarom diegene wat vir die vryheid van hul land geveg het wel vryheid aan hul eie mense weier nie.

Mugabe het alle plase wat aan blankes behoort gekonfiskeer tydens sy “grondhervorming” en volgens die opposisieparty, die Beweging vir Demokratiese Verandering, verkiesingsbedrog in die vorige verkiesing gepleeg. Aanstaande jaar word daar weereens in Zimbabwe verkiesing gehou en Mugabe is reeds besig om die opposisiegroepe te onderdruk, luidens die BDV.

турецкая баня цена topcargo развод

Twee minute oor twaalf: ?n Boer in die vreemde

In my vorige rubriek, waarvan hierdie een die vervolg is, het ek gereken dat die meeste Afrikaners so gedemoraliseerd is dat hulle in ’n dekadente styl van materialistiese vergrype en sinlose rituele soos georganiseerde sport hul toevlug vind. Hulle het een geword met die wêreldse verbruikerskultuur wat wentel om handelsmerke en laekwaliteitinligting. In die woorde van Johan Wingard is hulle eintlik internasionale zombies.

Johann Rossouw het onlangs in sy By-rubriek ’n akkurate analise gegee, waarin hy verduidelik dat die Afrikaner se verlies aan identiteit en gebrekkige aanhang van die huidige bestel se simbole die gevolg daarvan is dat hulle in der mate deur die ANC vervreem is dat hulle hul simbolieke tuiste in wêreldse aspekte soos handelsmerke en verbruikersgoedere gevind het. Dit dui myns insiens voorwaar op ’n volk in verval en kan sekerlik net as dekadent beskryf word. Dit is nie die gebrek aan respek vir die simbole van die huidige bestel wat my dit laat kwytraak nie, maar eerder die onvermoë om eie simboliek te herontdek. Ek wil Rossouw se voorbeelde net ietwat uitbrei na die Afrikaner se fenomenale obsessie met georganiseerde sportsoorte soos rugby en krieket. Dit is dan ook by sulke internasionale geleenthede dat eie waardigheid juis verder opgeoffer word deur die onderbroekvlag in obsessiewe ondersteuning vir die sportgode te waai.

Tydens provinsiale wedstryde word kitsch (ek wil amper sê obsene) simbole wat hul spanne verteenwoordig, met vibrerende entoesiasme by motorvensters en op pawiljoene rondgeswaai. Nie net is die heraldiek van die simbole aan die absurde kant nie, maar die ontwerpe is verbeeldingloos, soos die “Bulls“ se Texas-tipe bulhorings wat in hul driedimensionele vorm perfek sou pas op die enjinkap van ’n 1976 Cadillac De Ville, te vinde in die strate van New York se krotbuurtes. Dít is die nuwe nasionalisme. Hierdie is hulle trotse simbole … ’n Volk verdiep in die oppervlakkighede van die materiële en boonop met swak smaak uitgestal … ’n Volk met geen werklike trots of enige vatbare etniese bewussyn nie. Deur die NP uitverkoop en deur die ANC afgebreek tot die status van ondenkende, identiteitslose en materialistiese ghwarheid.

Die De le Rey-fenomeen is niks meer as die patetiese laaste geroggel van ’n sterwende, siellose liggaam nie. Selfs daardie nou befaamde Bok kruip agter sy politieke base se onderbroekvlag weg.

Instroming oor ons noordelike grense, plakkery, ’n de facto rasse-oorlog teen die blanke burgery, korrupsie, ineenstortende infrastruktuur, voortdurende verguising, ’n dreigende swart burgeroorlog en nog heelwat meer is alles op die ANC se spyskaart vir die Afrikaner, maar laasgenoemde steek sy kop net dieper in die materiële sand in.

Dan is daar die ander kant. Die minderheid wat sien wat om hulle aangaan. Meestal die denkendes waarvan baie oor uiters waardevolle vaardighede beskik. Met geen hoop dat daar hier ter plaatse ’n klaarblyklik lewensvatbare alternatief bestaan nie, stroom hulle nou na voormalige Britse kolonies in ’n patroon wat net as ’n eksodus beskryf kan word.

Kan mens hulle blameer? Ek reken nie. As jou mense nie die wil het om op te staan uit die modderpoel nie en jy kan elders jou voete op vaste grond vind, dan is hierdie individualistiese opsie dalk die uitweg vir die oorlewing van jou en jou gesin. Maar dit kom teen ’n prys. Behalwe vir kultuurskok sukkel baie immigrante finansieel in hul nuwe tuislande. Toe ek self daardie opsie in 1997 probeer het, het ek deeglik vertroud geraak met die omstandighede van die Afrikaners in Nieu-Seeland. Ek, met my nagraadse kwalifikasies, was so gelukkig om ná drie maande ŉ werk te kry as karweier van meubels in ŉ tweederangse meubelwinkel. In hierdie geval het karwei nie met ’n trollie geskied nie, maar was dit meer ŉ “optel en dra” storie … Met ’n chroniese nekprobleem het dit maar sukkel-sukkel gegaan.

Volgens my rowwe berekening word ongeveer 70% aan haglikheid in die buiteland oorgelaat. Die eerste vraag van enige werkgewer is gewoonlik: “Do you have Kiwi/Aussie experience?” Mens is gemarginaliseerd tot werkloosheid of, as jy gelukkig is, tot die rand van die ekonomie. Voormalige professore wat petrol pomp by vulstasies, voormalige top uitvoerende korporatiewe beamptes wat rakke regpak in Food Town, huisvroue wat septiese hospitaallinne was, vorm alles deel van die groener weivelde.

As jy jou kwalifikasie aan sekere SA universiteite ná ongeveer 1997 behaal het, kan jy ook maar daarop reken dat dit waarskynlik nie erken sal word nie. Behuising vir hierdie ongelukkiges is lae kwaliteit strukture in swakker areas wat uit die nuwe tuisland se sosialistiese periode van die 60’s tot 80’s dateer. Baie van hierdie mense smag daarna om na Suid-Afrika terug te keer, maar na wat? Hulle het omtrent al hul bates gespandeer in die maande van werk soek en op die broodlyn leef. Hoe kom jy terug na die NSA met niks in die sak nie en met die wete dat jy as blanke nie ’n werk sal kry nie? In patetiese pogings om hul lewens te verbeter, gryp sulke mense desperaat na vernederende piramiedeskemas soos Amway.

So wie is die suksesvolle dertig persent? Hulle beskik oor die vaardighede wat Suid Afrika die meeste nodig het. Dit sluit in mediese dokters, geoktroieerde rekenmeesters, verpleegsters, onderwysers, ingenieurs, sielkundiges, geregistreerde welsynswerkers, IT-kundiges, sekere ambagslui, asook mense met ander uiters skaars en unieke vaardighede. Maar, onthou dat heelwat van hierdie beroepslui moeilike hertoelatingseksamens moet skryf alvorens hulle daar kan werk. Hierdie mense voer ’n aanvaarbare lewe “daar oorkant.” Ek, wat met my eerste poging bykans geen noemenswaardige werkservaring gehad het nie, is nou gelukkig om ook in een van hierdie kategorieë te val en ek erken reguit dat ek tans weer die moontlikheid van emigrasie ondersoek, want ek is nie bereid om saam met die materialistiese zombies in hierdie Afrika-sinkgat te verdwyn nie.

Vir diegene wat emigrasie oorweeg kan die volgende wenke dalk nuttig wees:
• Daar is ’n uiters strawwe puntestelsel vir al hierdie lande. As jy nie die afsnypunt maak nie, moenie eers oorweeg om aansoek te doen vir ’n permit of verblyfreg nie.
• Pasop vir sogenaamde emigrasiekonsultante wat jou gaan melk vir elke sent wat hulle kan. In sommige gevalle is hulle so gierig dat hulle selfs rekeninge hef vir elke e-pos wat jy aan hulle stuur of wedersyds! Dit is die verskuilde kostes wat nie as deel van die amptelike “fooi”, wat reeds etlike duisende beloop, aangedui word nie.
• Reël jou onderhoude met potensiële werknemers voor jy vertrek. As jy so tien onderhoude kan kry, is jy aan die veilige kant. As jy nie onderhoude kry nie, of te min kry, heroorweeg jou besluit om te skuif. (Ek verwys na onderhoude met werkgewers en nie werksagentskappe nie. Laasgenoemde kan jou wel help om werklike onderhoude te verkry).
• Sorg dat jy genoeg geld saamneem om jouself en jou gesin vir ten minste drie maande tot ’n jaar (afhangende van jou arbeidsmarkwaarde) te onderhou. Ek het selfs hoogs gekwalifiseerde mans gesien wat al vir drie jaar werkloos was. Onthou die Rand is baie swak teen die Australiese en
Nieu-Seelandse dollars.
• Wees vriendelik en beleefd. Hulle vind ons baie maklik aggressief sonder dat dit ons bedoeling is.
• Neem in ag dat jou kultuur nie daar gaan oorleef nie. Jou kinders gaan onmiddellik begin verengels en jou kleinkinders sal jou nie verstaan nie.
• Neem ook in ag dat sommige mense baie na Suid-Afrika terugverlang.
• Verder moet jy jouself daarop voorberei dat meeste immigrante nooit daarin slaag om op sosiale vlak met die gemeenskap in hul nuwe tuisland te integreer nie. Hulle bevind hulself dus in Afrikaner-klieks wat oor dekades wegkrimp terwyl hul kinders wel Aussies of Kiwi’s word. Jy bly ŉ vreemdeling in ŉ ander se land. Die Boere van Patagonië dien as perfekte voobeeld. Anders as die Jode het ons nie ’n unieke geloof wat ons kultuurgroepering onbeperk in die vreemde laat voortleef nie. Afrikaans is nie ’n geloof nie. Dit is ’n kommunikasiemedium wat in die vreemde nie van waarde is nie en dus nie oorleef nie. Tans word sulke buitelandse Afrikanergemeenskappe nog aangevul deur die konstante eksodus van Afrikaners, maar neem in ag dat die poel van Afrikaners wat in staat is om die land te verlaat vinnig besig is om te krimp en so sal die aanvulling van daardie gemeenskappe stop. Tyd sal dan daardie gemeenskappe mettertyd tot niet maak.

Emigrasie kan vir jou ’n wonderlike suksesverhaal wees of dit kan die grootste tragedie in jou lewe raak. Baie verval in depressie. Ek het selfs gesien hoe gesinne uitmekaar spat weens die desperaatheid, maar dan het ek ook mense gesien wat markwaarde gehad het en net van krag tot krag gegaan het. Dit kom alles neer op jou waarde in die arbeidsmark en hoe sterk jou geliefdes is wat jy saamneem.

Doen baie navorsing voor jy gaan en sorg dat jy weet wat om te verwag. Onthou ook dat net omdat jy kwalifiseer en dalk ’n goeie lewe daar kan voer nog nie noodwendig genoegsame rede is om tasse te begin pak nie. Daar is wel ander opsies hier ter plaatse. Dinge met unieke Suid-Afrikaanse intrinsieke waarde gaan jy gewis daar verloor.

Laastens is dan ook daardie denkendes onder ons wat nie deel van die meerderheid materialistiese rugbymalkultus is nie en wat dalk glad nie wil emigreer nie. Sommiges van hierdie Afrikaners kan waarskynlik ingevolge die puntestelsel kwalifiseer, ander nie, maar hulle het een ding in gemeen en dit is dat hulle hier wil bly. Hiermee is ook niks verkeerd nie. Diesulkes hoef nie in die Afrika-sinkgat, saam met die res van die NSA weg te sink nie, en beslis ook nie in die internasionalistiese zombie- kultuur op te gaan nie (die zombies se dae is in elk geval getel) … Wat ek in gedagte het kan met ŉ mate van wilskrag die uitweg vir hulle wees en ek dink daar is potensiaal, maar meer daaroor binnekort.

джинсы для девочки

Re?nboognasie is ‘n Stalinistiese sosiogeni?ringsprojek

Ná ek verlede week Christi van der Westhuizen se pleidooi vir die verdwyning van Afrikaners gelees het, het ek onderstaande geskryf en aan Beeld se By vir publikasie aangebied. Aanvanklik was dit aanvaarbaar, maar later in die week het die redaktrise van By, Liza Albrecht, gemeen dit sal net as brief geplaas kan word "weens ‘n gebrek aan ruimte". Maar ook die verkorte weergawe het in die slag gebly en is glad nie in vandag se By opgeneem nie. Al is dit nou ‘n week ná Van der Westhuizen se gewraakte artikel, plaas ek my repliek, wat reeds verlede Saterdag geskryf is, vandag hier:

Dit wil voorkom asof die faksie verloopte anti-Afrikaners waarvan Deon Maas maar net een is, steeds besig is met hul veldtog om Afrikaners in Afrikaans te beledig en te verguis. In verlede week se By trek Christi van der Westhuizen los met ŉ artikel waarin sy die einde van Afrikanerskap in Suid-Afrika bepleit.

Van der Westhuizen maak die belaglike stelling dat “rassediskriminasie ŉ integrale aspek van Afrikaner-identiteit” is. Ook beskuldig sy ons Afrikaners daarvan dat ons “hang aan fantasieë van wit meerderwaardigheid en eksklusiewe politieke mag”.

Dít alles geskied in die geykte taal van die meerderwaardigste stam van almal, dié van Groot Wit Engelse Akademici. Dit is net ŉ wêreldvreemde (en onnosele) Feminazi of Groot Wit Engelse Marxis wat haar- of homself saam met Van der Westhuizen aan die Universiteit van Kaapstad bevind wat die Afrikaner se taal, kultuur en identiteit in sy geheel tot een of ander “apartheidkonstruksie” kan verskraal. Nie net is dit verregaande en minagtend nie, maar dit spreek ook van ŉ ekstreme filistinisme teenoor die estetiese aspekte van ons kultuur en identiteit.

Terwyl Van der Westhuizen haar druk maak oor die koloniale erfenis in Suid-Afrika en die veronderstelde invloed daarvan op Afrikaners, erken sy nie die Brits-koloniale vooronderstelling wat haar eie anti-Afrikanerchauvinisme onderlê nie, naamlik dat Suid-Afrika à la Milner van alle Afrikanerinvloed gesuiwer behoort te word.

Christi van der Westhuizen skaar haar ook openlik aan die kant van Deon Maas en sy vreemde apologie aan Satanisme. Hierdie teosofiese (of is dit politieke?) uitwasse sou in hul geklikheid nogal snaaks gewees het indien Suid-Afrika nie besig was om af te stuur op ŉ tipiese Afrikanagmerrie van verval en etniese konflik nie.

Ongelukkig manifesteer die soort totalitêre aandrang dat “die Afrikaner moet verdwyn” wat Van der Westhuizen, Maas, Max du Preez en ander anti-Afrikaners aan ons voorhou in die gruwelike plaasmoorde en rasgedrewe moordbendes wat ons mense ook in stedelike gebiede teister. Waarop kom Van der Westhuizen se pleidooi vir die totalitêre beëindiging van Afrikanerskap neer, anders as op ŉ variasie van Peter Mokaba se “Kill a Boer, kill a farmer”?

Van der Westhuizen se gemeenplasige tirade teen kolonialisme lyk omtrent asof dit uit ŉ vergeelde kommunistiese koerant in Europa van veertig jaar gelede geplagiariseer is. Dat hierdie tradisionele linkse diskoers direk aanleiding gegee het tot die totalitêre vergrype van die twintigste eeu onder Stalin, Pol Pot, Castro, Mao en ander diktators, weier Suid-Afrika se Groot Wit Engelse Marxiste om toe te gee. Van der Westhuizen is maar net ŉ mindere kloon van die spesie wat saam met Jakes Gerwel lang krokodiltrane gehuil het toe die Berlynse muur ineengestort het.

Ook die vele volksmoorde en gruweldade wat onder die “masker van anargie” in post-koloniale Afrika plaasgevind het en wat deur skrywers soos die Fransman Stephen Smith en die Amerikaner Stephen Ellis uitgelig is, word gerieflik deur Suid-Afrikaanse linkses met hul fiksasie oor apartheid en kolonialisme onder die mat ingevee. In Frankryk het die vorige president, Jacques Chirac, ŉ wet op die wetboek geplaas waardeur erkenning aan “die positiewe sy van kolonialisme” in skoolgeskiedenisboeke verpligtend gemaak word. Artikel 4 van die wet bepaal dat "skoolleerplanne in die besonder die positiewe rol van die Franse buitelandse teenwoordigheid, veral in Noord-Afrika, erken en aan die geskiedenis en aan die opofferinge van die Franse weermag in dié wêrelddele die aansienlike plek waartoe hul reg het, sal toeken." Dit dui op ŉ grondverskuiwende hersiening van die clichés oor kolonialisme. Net Rip van Winkel neem nog die beeld van bose blankes wat op onskuldige inboorlinge toesak om hulle hetsy uit te wis, hetsy uit te buit, ernstig op.

Solank as wat enigiets – ook Afrikanerskap – met apartheid verbind kan word, is die linkse propagandis egter van ŉ oorwinning verseker. Dit is ook die kern van Van der Westhuizen se geykte retoriese strategie.

Maar post-Zimbabwe is die wêreld lank nie meer so eenvoudig nie. Die Afrikaner se positiewe rol in die opbou van ons nywerheidstaat word toenemend deur sowel buitelandse joernaliste as diplomate erken.

Die Afrikaner se “identiteitsverbrokkeling” waarna Van der Westhuizen verwys, is manies deur die massamedia, sowel as deur die ANC-bewind, gepropageer, maar het byna soos water van die volk se rug afgeloop. Vandag aanskou ons hoe die feniks uit die as verrys en hoe Afrikaners met trots hul eie taal in die openbaar begin praat en sing, asook ŉ hernieude belangstelling in die Afrikanergeskiedenis wat veral op die internet en in boekpublikasies gedy. Bok van Blerk se nasionalistiese lied, “De la Rey”, het Afrikaners van alle geslagte aangegryp en het die kontinuïteit van Afrikanerskap herbevestig.

Eerder as wat die Afrikaner besig is om soos ŉ tekening op die sand deur die inkomende gety uitgewis te word, ervaar die gewaande “Reënboog-Suid-Afrikaner” ernstige identiteitsprobleme. Engelssprekende blankes het aanvanklik die anti-Afrikanerbeweging en –ideologie van die ANC gesteun in die hoop dat hul tradisionele vyand vernietig sou word. Swart nasionalisme tref egter geen onderskeid tussen Afrikaner en Engelsman nie, dus bevind dieselfde Engelse hulle nou insgelyks in die transformasievisier. Ook hulle is slagoffers van die tierende Afrikageweld waaroor die pers elke dag berig en raak by die dag meer reddeloos, versaak deur hul eens magtige Ryk.

Bruinmense voel uitgesluit van die heersende swart rassenasionalisme en val toenemend terug op hul identiteit as Kleurlinge. Binne die ANC self woed ŉ etniese stryd tussen Zoeloes en Xhosas om beheer van die party en van die staat.

Wie en wat is ŉ “Suid-Afrikaner” na alles? Daar bestaan geen gemeenskaplike Suid-Afrikaanse taal, kultuur, godsdiens of identiteit nie. Ons is bloot in een land saamgegooi deur ŉ sameloop van omstandighede en deur Britse militêre operasies wat die destydse Unie van Suid-Afrika geskep het.

Tydens die anti-apartheidsveldtog is Suid-Afrika wêreldwyd verguis en geboikot. Die woord “Suid-Afrika” was ŉ vloekwoord. Tans ly die land onder sy reputasie as ŉ korrupte rampokkerstaat met ons volgende president wat op die verhoog rond dans en ŉ liedjie soos “Bring my my masjiengeweer” sing. Wie kan met so iets identifiseer?

Hierteenoor het die Afrikaner oor verskeie eeue ŉ unieke, inheemse Westerse beskawing voortgebring wat beslag gekry het in ons geskiedenis, taal, letterkunde en Protestantse teologie. Soos mens so dikwels kan kontateer, verteenwoordig ons Afrikaners eintlik een groot familie wat almal afstam van 40 000 Europeërs wat reeds in die agtiende eeu besig was ŉ samehorigheidsgevoel te ontwikkel.

Al wat Christi van der Westhuizen, Deon Maas en ander anti-Afrikaners regkry met hul voorspraak vir etniese suiwering jeens die Afrikaner, is om ons oorlewingsdrang en afkeer van Suid-Afrikanisme te versterk.

Hoe gouer die mislukte nasiestaat Suid-Afrika tot niet gaan en daar ŉ nuwe Suider-Afrikaanse ekonomiese entiteit tot stand kom waaraan die Afrikanervolk vrylik maar outonoom kan deelneem, hoe beter vir ons almal. Die reënboognasie is net nog ŉ Stalinistiese sosiogeniëringsprojek wat deur regdenkende mense verwerp word.