Bronne in ʼn staatsdepartement beweer dat die Matla-kragstasie naby Witbank drie weke gelede afgebrand het. Eskom het gister egter geen van hul telefone beantwoord nie, nóg by die kragstasie, nóg by die maatskappy se hoofkantoor in Sandton.
Volgens dieselfde bronne is Eskom besig om die brand “toe te smeer” uit vrees vir verdere kritiek van die publiek. Oor die afgelope aantal weke het beurtkrag talle ondernemings en winkelsentrums lamgelê en miljoene rande se omset het verlore gegaan.
Matla is een van Suid-Afrika se grootste steenkoolkragstasies wat normaalweg 3600 megawatt produseer. Die brand by dié kragstasie mag verklaar waarom daar die afgelope weke soveel kragonderbrekings landwyd voorgekom het.
Japan has refueled warships from the U.S.-led coalition fighting in Afghanistan since 2001, but withdrew the mission in November when the opposition blocked its extension.
U.S. Ambassador Thomas Schieffer said Japan would have to decide whether it wants to be part of the international effort to combat terrorism or not.
"It would be a real tragedy if somehow Japan tried to opt out of the war on terror," he told reporters at his Tokyo residence. "It’s just an issue that requires a unified international community to make any headway against."
Japan’s ruling party last week extended the current session of parliament in an effort to push through legislation that would renew the mission but prevent Japan from supporting ships directly related to the U.S.-led coalition in Afghanistan.
Under that version of the bill, the Japan would be limited to refueling ships used in monitoring and inspecting vessels suspected of links to terrorism or arms smuggling.
Schieffer has been a vocal advocate of the bill, meeting with opposition lawmakers and others to argue for its passage.
The Afghan mission was part of Japan’s high-profile response in support of the United States following the Sept. 11, 2001, terrorist attacks in New York and Washington.
Japan also dispatched a humanitarian ground unit to southern Iraq in 2004-2006, and still has a logistical unit in Kuwait.
The United States bases 50,000 troops in Japan under a security treaty, and Schieffer said he had hoped the strength of the U.S.-Japan alliance would take precedence over politics.
"It’s a little disappointing to see that somehow the alliance has become the focus of a political fight between the two parties," he said.
"We are no longer citizens of the United States of America and all those who live in the five-state area that encompasses our country are free to join us," long-time Indian rights activist Russell Means told a handful of reporters and a delegation from the Bolivian embassy, gathered in a church in a run-down neighborhood of Washington for a news conference.
A delegation of Lakota leaders delivered a message to the State Department on Monday, announcing they were unilaterally withdrawing from treaties they signed with the federal government of the United States, some of them more than 150 years old.
They also visited the Bolivian, Chilean, South African and Venezuelan embassies, and will continue on their diplomatic mission and take it overseas in the coming weeks and months, they told the news conference.
Lakota country includes parts of the states of Nebraska, South Dakota, North Dakota, Montana and Wyoming.
The new country would issue its own passports and driving licences, and living there would be tax-free — provided residents renounce their US citizenship, Means said.
The treaties signed with the United States are merely "worthless words on worthless paper," the Lakota freedom activists say on their website.
The treaties have been "repeatedly violated in order to steal our culture, our land and our ability to maintain our way of life," the reborn freedom movement says.
Withdrawing from the treaties was entirely legal, Means said.
"This is according to the laws of the United States, specifically article six of the constitution," which states that treaties are the supreme law of the land, he said.
"It is also within the laws on treaties passed at the Vienna Convention and put into effect by the US and the rest of the international community in 1980. We are legally within our rights to be free and independent," said Means.
The Lakota relaunched their journey to freedom in 1974, when they drafted a declaration of continuing independence — an overt play on the title of the United States’ Declaration of Independence from England.
Thirty-three years have elapsed since then because "it takes critical mass to combat colonialism and we wanted to make sure that all our ducks were in a row," Means said.
One duck moved into place in September, when the United Nations adopted a non-binding declaration on the rights of indigenous peoples — despite opposition from the United States, which said it clashed with its own laws.
"We have 33 treaties with the United States that they have not lived by. They continue to take our land, our water, our children," Phyllis Young, who helped organize the first international conference on indigenous rights in Geneva in 1977, told the news conference.
The US "annexation" of native American land has resulted in once proud tribes such as the Lakota becoming mere "facsimiles of white people," said Means.
Oppression at the hands of the US government has taken its toll on the Lakota, whose men have one of the shortest life expectancies — less than 44 years — in the world.
Lakota teen suicides are 150 percent above the norm for the United States; infant mortality is five times higher than the US average; and unemployment is rife, according to the Lakota freedom movement’s website.
"Our people want to live, not just survive or crawl and be mascots," said Young.
"We are not trying to embarrass the United States. We are here to continue the struggle for our children and grandchildren," she said, predicting that the battle would not be won in her lifetime.
“All the [intelligence services] of America and Europe…know well that the disastrous attack has been planned and realized from the Mossad, with the aid of the Zionist world in order to put under accusation the Arabic countries and in order to induce the western powers to take part … in Iraq [and] Afghanistan.”
Cossiga was elected president of the Italian Senate in July 1983 before winning a landslide election to become president of the country in 1985, and he remained until 1992.
Cossiga’s tendency to be outspoken upset the Italian political establishment, and he was forced to resign after revealing the existence of, and his part in setting up, Operation Gladio. This was a rogue intelligence network under NATO auspices that carried out bombings across Europe in the 1960s, 1970s and ’80s. Gladio’s specialty was to carry out what they termed “false flag” operations—terror attacks that were blamed on their domestic and geopolitical opposition.
In March 2001, Gladio agent Vincenzo Vinciguerra stated, in sworn testimony, “You had to attack civilians, the people, women, children, innocent people, unknown people far removed from any political game. The reason was quite simple: to force … the public to turn to the state to ask for greater security.”
Cossiga first expressed his doubts about 9-11 in 2001, and is quoted by 9-11 researcher Webster Tarpley saying “The mastermind of the attack must have been a sophisticated mind, provided with ample means not only to recruit fanatic kamikazes, but also highly specialized personnel. I add one thing: it could not be accomplished without infiltrations in the radar and flight security personnel.”
Coming from a widely respected former head of state, Cossiga’s assertion that the 9-11 attacks were an inside job and that this is common knowledge among global intelligence agencies is illuminating. It is one more eye-opening confirmation that has not been mentioned by America’s propaganda machine in print or on TV. Nevertheless, because of his experience and status in the world, Cossiga cannot be discounted as a crackpot.
Afgesien van die eerste ses poste wat reeds enkele dae gelede gevul is, het Winnie Mandela gisteraand bo-aan die gewildheidsleer geëindig tydens die verkiesing van die ANC se nasionale uitvoerende komitee. Sleutelfigure uit die Mbeki-kamp soos verdedigingsminister Terror Lekota, adjunk-minister van buitelandse sake Azziz Pahad, Veiligheidsminister Charles Nqakula en adjunk-verdedigingsminister George Mluleki het egter nie die lys van 80 kandidate wat die NUK sal uitmaak, gehaal nie.
Dit word gesien as die begin van die suiweringsproses waardeur lede van die Mbeki-faksie stelselmatig uit die party se magsposisies uitgewerk sal word.
Ook die intelligensieminister, Ronnie Kasrils en die adjunk-president, Phumzile Mlambo-Nguka, wat op ʼn stadium as Mbeki se opvolger voorgehou is, het glad nie die paal gehaal nie. Mlambo-Ngcuka het vir Zuma as adjunk-president opgevolg nadat haar man Bulelani, die voormalige direkteur van openbare vervolgings, ʼn sleutelrol gespeel het om Zuma te laat vervolg.
Die sakeman Saki Macozoma, wat wyd beskou word as die finansierder van Mbeki se aanslag op Zuma, is insgelyks nie tot die NUK verkies nie. So ook Essop Pahad, hoof van die presidensie, Smuts Ngonyama en eerwaarde Frank Chikane.
Ander persone wat wel hoog op die lys geëindig het, is: Vervoerminister Jeff Radebe (nr. 2 na Winnie), maatskaplike ontwikkelingsminister Zola Skweyiya (nr. 3) en Pallo Jordan (nr. 4). Die adjunk-sekretaris-generaal van die SAKP, Jeremy Cronin, is in die vyfde plek verkies, gevolg deur die SAKP se sekretaris-generaal, Blade Nzimande, in die sesde posisie.
Tokyo Sexwale, wat onttrek het aan die verkiesing vir die boonste ses posisies terwille van die speaker Baleka Mbete, het die tiende plek gehaal. Die minister van finansies, Trevor Manuel, was 57ste op die lys en die omstrede gesondheidsminister, Manto Tshabalala-Msimang, 55ste.
Nozizwe Madlala-Routledge, wat as Manto se adjunk afgedank is, het heelwat voor haar eertydse baas in die 33ste plek geëindig. Een van Zuma se hoofondersteuners, die ANC Jeugliga se president, Fikile Mbalula, is ook hoog op die lys in die 15de posisie.
Volgens ʼn wysiging in die ANC-grondwet, moet Zuma se Nasionale Uitvoerende Komitee ten minste 50 persent vroue hê. Na verwagting sal dié reël ook op die parlement van toepassing wees.
In Beeld se By-rubriek van 14 Desember trek professor Marinus Wiechers Verwoerd se groot intellek in twyfel deur na sy beleid te verwys as ’n uitwas van Britse imperialisme en kolonialisme in ’n nuwe vorm weergegee. Wiechers pleeg ’n soort historiese karaktermoord teen Verwoerd deur te stel dat sy hele beleid puur die resultaat was van sy halsstarrigheid en dat hy nie voldoende rekbaarheid aan die politieke realiteite gehad het nie. Alhoewel daar ’n mate van waarheid skuil in hierdie opvatting, maak dit grotendeels afbreuk aan die politieke kragte waaraan Verwoerd blootgestel was, wat belangriker medebepalers vir sy beleid was.
Die rede waarom Verwoerd die noodsaak van tuislande ingesien het was juis omdat die stede geen oplossing gebied het vir etniese konflikte nie. Toe Europa sy donkerste uur beleef het in die veertiger jare het afgeleë lande, waaronder Suid-Afrika, ekonomies juis vooruitgegaan om die oorlogsmasjien aan die gang te hou. Daar was genoeg werk in die stede vir almal en mense van alle rigtings het op die groter stede in Suid-Afrika toegesak vir werk. Die oorlog het grotendeels ’n einde gemaak aan die armblankevraagstuk van daardie tydperk, maar sou nie vir ewig voortduur nie.
Toe die vrede in Europa gesluit was, het die stedelinge in Suid-Afrika juis bedreig gevoel deur die gebrek aan werksgeleentheid aldaar en dit het tot sporadiese geweldsinsidente gelei. In 1947 het in Natal ’n groep Indiërs en swartes slaags geraak waarby ’n aansienlike aantal omgekom het, en dit het die regerende partye genoop om ’n sisteem van tuislande te implementeer as ’n oplossing vir etniese konflikte. In Indië in dieselfde periode het ’n soortgelyke proses plaasgevind na onafhanklikheidswording. Die Moslems in Indië het noordwaarts gemigreer en die staat Pakistan gestig terwyl die Hindoes in die noorde suidwaarts gegaan het na groter Indië. Verwoerd se beleid was hoofsaaklik bepaal deur sy wete dat etnisiteit ’n belangrike rede is waarom daar konflikte in die wêreld is…iets wat nog nooit verander het in die geskiedenis nie.
Die stede het egter te veel aantrekkingskrag gehad en na sowat ses jaar in die stede was daar min mense wat bereid was om in enige ander plek as om in die stede te woon. Die tuislande het ook vir die nodige agterdog gesorg by swartes, wat die sisteem nie vertrou het nie. Verwoerd was in sommige gevalle te ambisieus gewees deur te dink dat ’n mens ’n afgeleë slaapdorp kon omtower in ’n wêreldstad, hoewel in die woorde van sy seun Wilhelm Verwoerd was die mislukking van tuisland-apartheid hoofsaaklik deur die swartes self veroorsaak, daar hulle nie die doelstelling van daardie sisteem begryp het nie en swart leiers ook nie met die nodige integriteit gehandel het om daardie plan te verwesenlik nie. As die swart bevolking werklik goed geweet het wat Verwoerd se planne was en hul energie daarop gerig het, sou hulle die tuislandsisteem vreugdevol verwelkom het.
Dis nogal ironies dat Wiechers Verwoerd verwyt dat hy nie veel kennis van die Nederlandse sisteem van konsosiasie gehad het nie, wat ’n protestantse tradisie blyk te wees. ’n Mens wonder of Wiechers besef dat Verwoerd se vader ’n Nederlandse predikant was, en bowendien was die tuislande by uitstek ’n sisteem van konsosiasie gewees – in soverre dit haalbaar is in ’n Afrikaland met ’n koloniale verlede. Die tuislande was juis ingevoer om soveel moontlik gelykheid te skep in een land, maar dan wel met die verskil dat swart nie oor blank sou kon heers nie, juis om die ellende te voorkom wat Suid-Afrika se bevolking tans ondergaan.
Generaal Hertzog het destyds gestel het dat sodra ’n mens ’n sisteem van integrasie in Suid-Afrika sou toepas, sou dit lei tot hiperkapitalisme, met ’n steenryke koterie aan die een kant (ongeag huidskleur) en ’n golf van armoede aan die ander. Deur gelyksoortiges onder ander gelyksoortiges te plaas, skep ’n mens juis ruimte vir ’n meer gelykwaardige opkoms van al Suid-Afrika se volke. Segregasie is juis ’n soort homogenisering gewees van die verskillende groepe in Suid-Afrika. Wiechers versuim om te noem dat as die verskillende swart stamme nie voortdurend teen mekaar baklei het nie, sou so ’n klein groepie blankes nooit aan die mag gekom het nie, en soos prof. Hermann Giliomee gestel het, was dit indertyd byna onmoontlik gewees om nie apartheid in te voer nie. Vandag bestaan apartheid nie meer nie en die hele bevolking is aansienlik armer as tydens die jare van blanke bewind, net soos Hertzog voorspel het.
Die vernederende wetgewings waar apartheid ook bekend om was, was juis ingevoer om te voorkom dat daar geen verdere afbraak kon plaasvind wat die homogenisering van die verskillende gemeenskappe nie. Hierdie wette was egter nie uit die staanspoor bedoel om vernederend te wees nie, maar met ’n bevolking van ’n tiental miljoene mense kan ’n mens net in terme van meerderheidsbelange werk. Die manier waarop hierdie wette toegepas was, soos die ontugwet, was hoegenaamd nie bewonderingswaardig nie. ’n Mens moet egter rekening hou dat die ontugwet aanvanklik ’n sagte maatreël was met die doel om huwelike oor die kleurslagboom te ontmoedig, maar het die weg gebaan vir agressiewe optredes deur die hoeders van die wet.
Tog moet ’n mens rekening hou met die feit dat na meer as 30 jaar se terreur, intimidasie en propaganda vanuit linkse geledere, nog steeds 40% van die totale bevolking meen dat apartheid ten spyte van sommige vergrype, wel ’n goeie idee was. Ook het geblyk dat politieke verteenwoordigers van verskeie munisipaliteite tydens apartheid deur hul inwoners beskou was as die beste leiers wat hulle gehad het. Dalk was die driekamerparlement tog nie so dom soos wat Wiechers ons probeer voorhou nie.
’n Mens wonder of prof. Wiechers weet van die apartheid-agtige benaderinge wat elders ter wêreld toegepas word. In Nederland is ook al gespekuleer of skole nie meer homogeen gemaak moet word nie sodat buitelanders nie verneder voel as hul prestasies benede blanke leerlinge val nie. In die Verenigde State is Spaanstalige Amerikaners gelukkiger, gesonder en minder seksueel aktief (selfs minder as blanke Amerikaners) as hulle in skole met Spaans as eerste taal les ontvang as die Hispanics in Engelstalige skole.
In Australië is die regering ook besig om in die Northern Territory ’n Verwoerdiaanse soort opheffingstelsel toe te pas deur inboorlinge te moderniseer sonder om hulle van hul kultuur te vervreem. Daarbenewens maak baie lande hulself skuldig aan aspekte wat onder apartheid gekritiseer was. Ek wag nog byvoorbeeld vir iemand om Amerika van nazisme te beskuldig vanweë die Jim Crow – wette wat teen swartes gediskrimineer het. In Saoedie-Arabië word blankes ook nie toegelaat om tussen gewone Arabiere te woon nie, laat staan nog trou, en hierdie land gebruik ook Moslems uit arm lande om as goedkoop arbeid op die oliepompe te werk. Om maar te swyg oor die kastesisteem in Indië, wat tientalle miljoene mense verhoed om hulself op te hef. Blykbaar is hierdie ondeugde slegs misdade teen die mensdom as Jode of Afrikaners hulself hieraan skuldig maak.
Verwoerd en sy volgelinge mag miskien dom wees in Wiechers se oë, maar hopelik is die res van die westerse wêreld slimmer as gevolg hiervan. Om ’n bepaalde poltieke stelsel te kritiseer is goed en wel, en vorm juis deel van die mens se vooruitgang. Egter, tot dusver het die ANC se integrasiebeleid ’n sisteem wat alreeds gewankel het, net verder van die wal in die sloot gehelp. Watter strategie pas die huidige leiers toe om die hoë misdaadsyfer hok te slaan? Wat doen hulle aan die hoë werkloosheidsyfer? Hoekom doen hulle niks om die volksmoord op die landbousektor te keer nie? Sodra hierdie aspekte van ’n samelewing aangetas word, die landbou, werksgeleentheid en ordelike voortbestaan, is die hele samelewing van ’n gewisse dood verseker. Apartheid was ’n primitiewe poging gewees om te sorg dat hierdie aspekte behoue kon bly. Aan verfyning mag dit miskien erg tekortgeskiet het, maar dit het ten minste die verskillende bevolkingsgroepe gevoed en probeer om hulle aan die werk te hou.
’n Onafhanklike volkstaat lyk my is die enigste oplossing teen hierdie terreur wat die land vernietig. Dit is nie die eerste keer in die geskiedenis dat sulke vorme van barbarisme die blankes teiken nie. Dit sal inderdaad ’n wonderwerk wees as die komende nuwe leiers die blankes sal help op die pad na onafhanklikheid.
Dit sal net so ’n wonderwerk wees om van Marinus Wiechers, Christi van der Westhuizen, Deon Maas, Koos Kombuis, Hein Willemse, Amanda Gouws, Johan Pienaar en ander se pro-ANC intellektuele armoede verlos te wees.
"Waarom brand jeugdiges motors?" en "Word hulle dan sleg behandel?" was die ander vrae deur die besoekende Libiese staatshoof wat vir heelwat ongemak gesorg het. Kennelik was die gashere nie bedag op sulke direkte belangstelling nie. Sarkozy het egter nooit laat blyk dat die gas se spraaksaamheid en vreemde maniere hom verontrief nie en die geskiedkundige besoek verduur.
Die personeel en bykomende veiligheidsmaatreëls wat ingespan moes word vir die besoek was enorm want Kadhafi het allerlei versoeke gehad betreffende sy vervoer en natuurlik die tuin van die regeringsgebou, die Hotel Marigny, wat tot Libiese grondgebied verklaar is en waar sy tent staangemaak is vir die duur van die besoek.
Frankryk het se sukkelende wapenbedryf het nietemin ‘n hupstoot gekry met die nuwe vriendskapsbande wat gesmeë is. Onder andere is 35 helikopters, 21 Airbusse en 14 Rafale-vegvliegtuie by die snuiwende Kolonel se inkopielysie gevoeg. Daarbenewens gaan Frankryk ‘n lughawe vir Libië bou en kernaanlegte is ook in die vooruitsig gestel. Opposisiepartye meen die bedrae wat Sarkozy se regering noem is nie naastenby wat werklik ooreengekom is nie.
Vandat ons begin 2007 na ‘n ander stelsel en diensverskaffer oorgeskakel het, het ons vele klagtes oor ons geselsforum ontvang wat nie so gemaklik werk soos die ou Snitz-tipe forum wat ons al die jare gehad het nie.
Ons het nou egter weer so ‘n forum geskep, wat tans in ‘n toetsfase is. Al die forumgebruikers word uitgenooi om daarheen te verskuif. Klik op die skakel op die spyskaart links of hier onder.
The Russian secret service prevented Andrei Sidelnikov, 32, from leaving Moscow last week, but it is understood he arrived in London on Sunday from Kiev.
Mr Sidelnikov, the leader of a small Russian opposition youth movement, is known to have met Litvinenko in a central London cafe on October 30 last year, two days before Litvinenko was poisoned with polonium-210.
Mr Sidelnikov, thought to be close to the exiled billionaire Boris Berezovsky, a leading foe of President Vladimir Putin, said he wanted asylum because his life was in danger in Russia.
Die hoofrede hoekom ek Mnr. Zuma geluk sou wens met sy beslissende oorwinning, is nie omdat ek dink hy ʼn goeie president vir die land sal wees nie, ook nie omdat hy die Afrikaner sg. “goedgesind” is nie, maar om ʼn geheel ander rede. Soos ek reeds in my vorige rubriek oor hierdie kwessie, Zuma-Mbeki-tweestryd kan tot konflik lei verduidelik het, hou die Mbeki-Zuma-tweestryd niks goeds in vir die ANC nie.
Hy is ʼn charismatiese en opportunistiese politikus. Die man het geen beleidsbeginsels nie. Hy praat met almal en elkeen wat bereid is om na hom te luister. Sy bedmaats is kommuniste, die swart vakbondwese en die ekstremistiese ANCYL. Geen van hierdie partye is die Afrikaner goedgesind nie…inteendeel. Behalwe vir sy enorme etniese Zulu magsbasis het Cosatu, ANCYL en die SAKP gesamentlik hom van ʼn ietwat breër etniese magsbasis voorsien.
Selfs die verlinkse prof. Willie Esterhuyse het reeds voor Zuma se verkiesing vermeld dat Suid-Afrika beslis nou ʼn nuwe fase betree. Toegegee Esterhuyse is ʼn Mbeki-sikofant, maar Zuma het implisiet aan sy vakbond- en kommunistiese vennote belowe om die tweede fase van die rewolusie te voltrek. Die Sowjetplan vir SA was nog altyd die tweefaserewolusie. Dit is waar die SAKP, wat die Zuma kamp se “dinkskrum” is, hul ideologie ontwikkel het.
Ten eerste was daar die Nasionaal Demokratiese Rewolusie (NDR) wat later deur die Sosialistiese Rewolusie (SR) gevolg moet word. Die NDR is dít wat sedert 1994 tot op hede plaasgevind het, naamlik bevryding van die wit “onderdrukker’’ met die gepaardgaande instandhouding van ʼn kapitalistiese ekonomie en die aftakeling van alle magstrukture van die onderdrukker (Afrikaner). Wanneer dit voltrek is (en dit is voltrek), volg die SR. Mbeki het hom onwillig getoon om tot hierdie tweede fase voort te gaan.
Die SAKP, ANCYL en Cosatu, wat Zuma heelwat bearbei en ondersteun het, sien hom as die man wat ons na die tweede fase gaan neem. Die SR is die fase waarin die nasionalisering van die ekonomie veronderstel is om plaas te vind en waar die blankes van die meeste van (of al) hul bates ontneem gaan word. Persoonlik dink ek dat Zuma hoogstens sal probeer om die SR ten dele uit te voer, bloot om sy kommunistiese bedmaats tevrede te hou. Hy sal nie potensiële vennote in Groot Besigheid wil vervreem nie; boonop verstaan hy die voordeel, finansieel en andersins, wat hierdie vennote vir homself en die ekonomie inhou. Die SR sal eerder, so glo ek, gereserveer word vir die blanke middelklas, boere, ens. Vinniger plaasonteienings, verregaande boedelbelastings of selfs boedelonteienings, die onteiening van persoonlike addisionele eiedomme soos ʼn tweede huis, nasionalisering van privaatskole ens., is waarskynlik wat mens kan verwag. Groot Besigheid, wat in so ʼn geval die meeste van hul persoonlike bates buiteland toe sal verskuif, sal hom waarskynlik nie hierin teenstaan nie.
Zuma se agenda is egter geensins ideologies, soos dié van die SAKP of Cosatu nie. Zuma se agenda is sy eie politieke ambisies en aspirasies. Deel daarvan is om RSA-president te word en ʼn aansienlike onderdeel daarvan sal beslis wees om die Mbeki-kamp van alle mag te stroop en selfs op persoonlike vlak te ruïneer.
Zuma se opportunistise en charismatiese aard is wat maak dat hy bereid is om beloftes aan almal vanaf die “regse” Afrikaner tot die SAKP te maak. Nogtans gaan dit oor homself. Hy tree in gesprek met almal wat siek en sat vir Mbeki is. Hy mog onlangs met ʼn “hand van vriendskap” na die Afrikaner uitgereik het, maar ek sal geen hoop daarop plaas nie. Net ongeveer twee weke gelede het hy in ʼn onderhoud met ʼn Rapportjoernalis homself hierin weerspreek deur te sê dat onder sy administrasie daar nie meer Afrikanerskole of -universiteite sal wees nie. Nee, ek dink nie Zuma is ons hoop op outonomie of een of ander vorm van bevryding nie.
Die hoop wat Zuma aan die Afrikaner verleen, is dat hy die ANC verdeel het en gevolglik vorentoe die organisasie net gaan verswak, al glo hy dat hy die beweging gaan konsolideer en onder homself gaan versterk. Sy oorwinningseuforie en gebrekkige intellek sal hom nie die teendeel laat insien nie.
Met Zuma as ANC-president moet die hooghartige pseudointellektuele Mbeki, wat beleidskepping as sy alleenreg beskou, nou gehoor aan die nuwe partyleier gee. Die ANC-struktuur en grondwet vereis dat Mbeki geen beleid op sy eie meer kan maak nie. Waar Luthulihuis in die verlede Mbeki se instruksies gevolg het, keer die rol nou om. Mbeki se hande is vasgebind en hy kan niks doen as Zuma dit nie goedkeur of selfs as hy direkte instruksies aan Mbeki gee nie. Mbeki bevind homself nou in ʼn onhoudbare dilemma. Ek glo nie Mbeki het die sielkundige samestelling om dit te kan hanteer nie. Konflik tussen die Uniegebou en Luthulihuis is nou onvermydelik.
Kort voor Zuma se verkiesing as ANC-president het Cosatu en die ekstremistiese ANCYL beloof dat hulle geen rede sien waarom Mbeki nie sy oorblywende agtien maande as Republiekspresident kan uitdien nie. Hierdie stelling was egter blote goedkoop politiekery. ʼn Gedeelte van Zuma se ondersteuningsbasis, ʼn groepie Xhosas, die Sotho’s e.a., is swaaistemmers. Baie van hulle het ʼn lojaliteitsgevoel teenoor Mbeki, maar Zuma spreek tot hul basiese politieke behoeftes. Met die “kennis” dat Mbeki beloon word met sy regmatige en wettige uitdiening van sy termyn kon hulle hul gewete sus en dus in onskuld vir Zuma as ANC-president stem. Het hulle enige vooraf bevestiging of vermoede gehad dat daar ʼn kans is dat Mbeki uit die Uniegebou gedruk gaan word, sou hulle waarskynlik vir Mbeki gestem het. Dan was Zuma se kanse om te wen heelwat skraler en sou die SAKP, Cosatu en ANCYL se hoop op die sosialistiese rewolusie (SR) verskraal.
Die verdeling wat egter reeds in die ANC bestaan, is myns insiens onoorkombaar. Met Pietersburg is die paleisrewolusie teen Mbeki bykans voltrek. Die samewerking tussen Luthulihuis en die Uniegebou gaan op sy beste uiters problematies wees. Die radikaliste in die Zuma-kamp (waarvan daar baie is), om nie te praat van sy die nuwe NUK-lede met hul eie kabinetsambisies nie, sal die saak begin opper dat Mbeki en sy kabinet geen politieke mandaat meer het om die land te regeer nie. Druk gaan toeneem om die Uniegebou oor te neem reeds voor Mbeki en sy kabinet se wettige termyn verstryk.
Die ANC-kohesie is tot onlangs deur verekeie faktore in stand gehou. Een so ʼn uiters belangrike samebindingsfaktor tot kort na 1994 was blanke mag in staatstrukture. Die blanke hou egter geen meer bedreiging in nie en is effektief ontmagtig. Daardie kohesiebouende faktor het dus verdwyn. Mens sou dit kon vergelyk met die Gorbatsjoftydvak waarin die Koue Oorlog deur onderhandelinge tot ʼn einde gebring is. Die Weste was nie meer ʼn bedreiging nie. Toe die interne leierskrisis ontstaan, was daar nie meer die gemeenskaplike vyand om Sowjeteenheid te handhaaf nie; die magtigste moondheid ter wêreld het oornag uitmekaar gespat. Etniese faktore het ook vir die eerste maal ʼn rol begin speel. Die ANC-party en staat kan nou ʼn soortgelyke paadjie loop.
ʼn Moontlike scenario is dat hierdie ongeduld gaan deurslag vind by die voetsoolondersteuningsbasis van Zuma. Die Zuma-kamp sou dan met hul ongeduldige meerderheid beide die druk aanvoel en die selfvertroue begin ontwikkel om die Mbeki-regering te vra om te ontbind. Spanning gaan verhoog. Zuma sou selfs kon begin om van Mbeki se ministers met sy eie apparatsjieks te vervang. Dit kan die eerste poging wees om Mbeki reeds binne die regering te isoleer. Mbeki gaan dit beslis probeer teenstaan sou dit ter sprake kom.
In die geval van so ʼn scenario kan konflik verskeie vorme aanneem en Mbeki mog dit nodig ag om homself te wend tot die veiligheidsmagte om sy bewind in plek te hou. (Met die verhoogde spanning is daar die kans dat Mbeki uit vrees vir weerwraak (Afrika-styl) na afhandeling van sy wettige termyn dalk glad nie sy pos sou wou ontruim nie.) Tog dink ek dat die krisis voor die einde van die verstryking van Mbeki se presidensiële terwyn tot so ʼn hoogtepunt gedryf sou kon word dat die ANC in twee sou skeur met sekere faksies wat selfs heeltemal kon wegbreek. Mens praat dan eerder van ʼn verbrokkeling. Die krisis sou ook kon neerslag vind binne die veiligheidsmagte.
Indien so ʼn scenario sou uitspeel, sou die ANC se mag as party gebreek wees en die regering self sal sukkel om orde te handhaaf. Dit sou onvermydelik gewelddadig wees vir Suid-Afrika. ʼn Magsvakuum en wanorde sou noodwendig volg.
