Matriekuitslae: kul jou hier, kul jou daar…

ImageIn vandag se Sunday Times verskyn daar ʼn berig oor die matriekuitslae wat so pas vrygestel is. Volgens die koerant sien die topskole in die Gautengprovinsie so daar uit: Holy Trinity Secondary School, Ivory Park Secondary, Hoërskool Vanderbijlpark, Hoërskool Riebeeckrand en Afrikaanse Hoër Meisieskool.

Wag ʼn bietjie: Wie het al van Holy Trinity Secondary School gehoor? ʼn Internetsoektog laat ʼn skool met daardie naam in die Winterveldplakkerskamp uitspring. En ja, Ivory Park is insgelyks ʼn “informele buurt”.

Dus, as mens nou die Gautengse LUR vir onderwys, Angie Motshekga, kan glo, skop hoërskole in die plakkerskampe met uitsluitlik swart leerlinge deesdae stof in die oë van die top-Afrikaanse skole soos Afrikaanse Hoër Seuns, Waterkloof, Menlopark, Linden of Randburg in Johannesburg, asook Florida en Monument aan die Wesrand, om maar enkeles te noem. Net in Pretoria bestaan daar 36 groot Afrikaanse hoërskole met byna uitsluitlik middelklas- Afrikanerleerlinge. Aan die Rand en in die Vaaldriehoek moet daar ten minste nog soveel Afrikaanse hoërskole wees; wat het van hulle almal geword? Het hulle matriekslaagsyfers skielik gedaal tot onder 94,9 persent, wat blykbaar Ivory Park se wonderbaarlike slaagsyfer is?

In die goeie ou dae, voordat die ANC op ons losgelaat is met uitkomsgebaseerde onderwys en ander klugtige programme, het ons Afrikaanse skole jaar ʼn gemiddelde slaagsyfer in die matriekeindeksamen van 98% gehandhaaf. Jaar in, jaar uit. Dit was so te sê ʼn wêreldrekord!

In ʼn Eerstewêreldland soos Frankryk is die matriekslaagsyfer (Baccalauréat) maar 80%. In Engeland, die wonderlike Engeland waarvandaan die ANC-narre soos Mary Metcalfe, Kader Asmal en die ewe Britsklinkende Naledi Pandor al hul metodes en foefies invoer, was die matriekslaagsyfer op die sogenaamde “AS-vlak” vanjaar maar 86,5%. Daarteenoor het die Britse slaagsyfer op die A-vlak wat universiteitstoelating verskaf – en dus uit uitgesoekte studente bestaan – vanjaar met ʼn onverwagte 4,5% vanaf 89,8% tot 94,3% gestyg. Vele Britte glo dat die A-vlak se standaard gedaal het, vergeleke met 1990, toe dit maar 77% was.

Maar in Suid-Afrika se plakkerskampe waar onderwysers staak, die boeke dikwels in die middel van die jaar eers uitgedeel word en mens in skooltyd leerlinge in uniform in die strate kan sien ronddwaal, gaan dit klopdisselboom met onderwys! Toe Kader Asmal oorgeneem het en al die vorige onderwysdepartemente tot een saamgesmelt is, was die matriekslaagsyfer 43% wat vir ʼn land soos Suid-Afrika met Derdewêreldtoestande in sogenaamde “agtergeblewe” skole min of meer realisties was. Maar toe begin die goëlery met syfers.

In die eerste instansie het die ANC se rasseideologie bepaal dat daar 5% by die wiskundepunte van alle swartes gevoeg moet word in ʼn kunsmatige poging om die haglike slaagsyfer onder swartes sover dit dié sleutelvak betref, op te pomp. Volgens ʼn berig in Beeld oor die afgelope paar dae, is tot 10% by die matriekgemiddeld van leerlinge gevoeg tydens ʼn proses van “normering” wat glo gedoen word om jaar-tot-jaarvariasies in die punte uit te stryk. In weerwil van vanjaar se langdurige staking en amok by verskeie “agtergeblewe” skole, het die algehele slaagsyfer dus net effens gedaal tot 68,3% van verlede jaar se 70,7%.

Die vraag is uiteindelik of ʼn matrieksertifikaat nog enigiets beteken, in die lig van die feit dat die ANC daarvan ʼn minderwaardige kwalifikasie gemaak het? Universiteitsdosente kla steen en been dat die materiaal wat hulle deesdae vanaf die skoolbanke ontvang, nie behoorlik kan skryf of spel nie. Maar die goëlery met slaagsyfers duur voort.

Onder die omstandighede is dit verblydend dat die meerderheid Afrikaanse skole steeds iets van ons tradisionele standaarde handhaaf. Die hoof van ʼn bekende hoërskool in Pretoria het blykbaar vanjaar voor ʼn vergadering van ouers en leerlinge in die skoolsaal prontuit gesê: “Aan hierdie skool steur ons ons nie veel aan wat die minister van onderwys sê nie.” Dit is die regte gees!

Ongelukkig weet ons dat die ANC in sy maniese nivellering en vernielsug gaan aanhou om Afrikaanse skole te teiken en te probeer afbreek. Die Sunday Times, asook die ANC self, is reeds hoog in hul noppies met die soort onderwys wat in Ivory Park geskied en wil sien dat daardie onderwys ook na die oorblywende Afrikaanse hoër- en laerskole uitgevoer word.

Die honderde duisende funksioneel ongeletterdes en ongesyferdes wat jaarliks danksy Pandor en kie. se kulkunsies matrieksertifikate ontvang, beland op die arbeidsmark waar hulle in die globale ekonomie veral met gedissiplineerde Oosterlinge moet meeding.

Terwyl dit ʼn riem onder die hart is dat soveel Afrikaanse leerlinge aan ons hoërskole steeds pragtige prestasies en ongelooflike getalle onderskeidings aanteken, moet ons besef dat eenoog in die land van die blindes koning is.

Toenemend sal Afrikaanse skole hul eie standaarde moet stel en hul nie te veel moet steur aan die klug wat die verpolitiseerde matriekeindeksamen geword het nie. Strenger interne toetse en eksamens moet deur skole gebruik word om die prestasie van hul leerlinge te meet.

?5 free bet no depositФильчаков прокурор

‘Pakistan is the most important country in the world’

‘Even now that the full sorrow of this terrible event is inescapable, it is still too soon to weigh up the consequences or foresee the future." Harold Macmillan’s tribute to his friend John F Kennedy hours after his assassination on November 22, 1963, has fresh resonance this weekend as the world reels once again from the murder of a glamorous political dynast.

One of JFK’s favourite poems was Alan Seeger’s I Have a Rendezvous with Death. On Thursday, Benazir Bhutto kept a rendezvous that was both long predicted and deeply shocking.

No longer prime minister when he wrote his tribute, Macmillan was able to express his bewilderment and disorientation more candidly than would have been possible if he had still been in Downing Street.

His reaction was therefore psychologically authentic, capturing the frisson of empathy and fear that courses down the spine of any world leader when they hear such news.

To head a government – or to seek to regain high office, in Ms Bhutto’s case – is to join a very exclusive global club of human targets: those who risk extinction simply by turning up to work in the morning. On Thursday, each of them thought: there but for the grace of God.

At such moments, all politicians claim that ordinary politics has been suspended by grief, that the world needs time to mourn and heal before normal service is resumed. Scratch the surface, however, and politics is invariably fizzing away: odds are laid, positions tested and action prepared.

In this case, one did not have to scratch very far.

The lead was taken in the US, where Barack Obama’s chief strategist, David Axelrod, said that his candidate had opposed the war in Iraq precisely because it would divert resources from the fight against al-Qa’eda and its affiliates.

"Senator Clinton made a different judgment, so let’s have that discussion," declared Mr Axelrod – as close as he could get to saying that Hillary pulled the trigger, without actually doing so.

In Westminster, with no election imminent, the politics is less explicit. But it is there all the same.

On Friday, Nirj Deva, a Tory MEP and spokesman on international development, broke cover on the website conservativehome.blogs.com in order to apportion blame.

"Through their collective failure to crack down on the extremism that is Pervez Musharraf’s dictatorship," he wrote, "Western governments have not just Benazir Bhutto’s blood on their hands… but that of scores of civilians who have died in terrorist attacks around the world."

The significance of Mr Deva’s outburst is that he said in public what many more senior Tories are saying in private. "We are heading towards an appeasement mentality," one shadow cabinet member told me. "I just don’t think Brown focuses on this in any sort of systematic way."

In the week before Ms Bhutto’s assassination, the Conservatives had been harrying the Prime Minister on the question of prospective negotiations with the Taliban.

Now, in the wake of fresh bloodshed, Gordon Brown faces a much more pressing series of questions about an Islamic nuclear power that may yet become a failed state.

Principally, he must decide how far and with what conditions to back George W Bush’s Pakistan policy – which has been, for six years, "Musharraf, right or wrong."

In particular, the PM must decide how intensively, and how publicly, the British Government should now deal with Nawaz Sharif, the leader of the opposition Pakistan Muslim League (N): a calculation which has been made more complex by Sharif’s pledge to boycott elections if they go ahead on January 8.

Mr Bush’s loyalty to Pakistan’s president is longstanding and deep, born in the immediate aftermath of 9/11. How Mr Brown handles the Musharraf Question may well be the first real test of the supposedly recalibrated special relationship.

The PM will be mindful that Tony Blair’s alliance with Bush over the Lebanese conflict was the proximate cause of the September coup against him in 2006.

While it is hardly likely that Labour backbenchers will rise up against Gordon if he makes the wrong call over Pakistan, the PM will not want to be seen to be supporting a failed presidency in Islamabad merely to placate a failed presidency in Washington.

What has this to do with domestic British politics? Everything. Mr Brown likes to say that "over there is now here" – a more demotic version of Mr Blair’s doctrine of global "interdependence". There could be no more vivid illustration of this principle than the fate of Pakistan in 2008.

What happens next there has huge implications for security and the fight against fundamentalism elsewhere, not least in Britain. The prospective disintegration of Pakistan dramatises the integration of the modern world.

Lest we forget: the aspiration to create a Pakistani democracy, founded on the rule of law and anchored by prosperity, is challenged by ancestral forces that have turned this most fragile of states into a breeding ground for jihad.

In April, the Operation Crevice trial ended with the jailing of five men who had plotted to bomb a shopping centre, nightclub and the gas network. Four of the defendants had trained at the same terrorist camp in Pakistan. Three of the four July 7 bombers visited Pakistan in the year before the London attacks.

Omar Bakri Muhammad, the banned Islamist preacher, has described this outsourced training of British jihadis as "National Service" and "part of a young Muslim’s religious obligations". These "obligations" include learning how to make bombs, handle rocket-propelled grenades and fire an AK-47.

Over the summer, a 46-minute video-tape was released depicting 250 graduates of one such training camp near the Afghan-Pakistani border, including speeches in English by recruits. "We are not only fighting in Afghanistan," said the Taliban leader Mullah Mansoor.

"We will commit suicidal attacks and we will destroy [the West’s] national assets."

Indeed, so direct is the "conveyor belt" between the two countries that one protagonist in the Crevice case forgot the crucial ratios required to mix the explosives and emailed a contact in Pakistan direct for assistance.

Pakistan is both finishing school for British terrorists, and provider of the helpline once operations are up and running.

During 2008, Mr Brown will try to persuade the Commons to extend the maximum pre-charge detention period for terror suspects from 28 to 42 days. He will seek to ratify an EU Treaty that will alter, yet again, the rules of the game governing migration.

As he struggles to restore control of our borders, he will be conscious that 60 per cent of non-EU immigrants are now Muslims: this underpins his concern that the battle for "hearts and minds" be fought at home as well as abroad.

All these, and other controversies, will be made more vivid by the assassination of Ms Bhutto. Hers will be the ghost in the Commons, admonishing MPs to remember what the Islamist enemy is willing to do; that, as much as we would like it to be otherwise, this is a conflict without rules and without limit, in which disengagement is only an option for the deluded.

And, for now at least, the frontline of this conflict is in Pakistan. Already the crucible of jihad, it is an adolescent nation, armed with nuclear weapons, on the verge of collapse.

Benazir Bhutto’s rendezvous with death was a reminder of history’s caprice: the geopolitical and the personal are often perilously intertwined.

Imagine, if you will, a quarrel in a far-away country between people of whom we know nothing. Well, this is the very opposite. On the eve of 2008, Pakistan is quite simply the most important country in the world.

• Matthew d’Ancona is Editor of the Spectator.

slot machineФильчаков прокурор харькова

Britain Drops ‘War on Terror’ Label

The words "war on terror" will no longer be used by the British government to describe attacks on the public, the country’s chief prosecutor said Dec. 27.

Sir Ken Macdonald said terrorist fanatics were not soldiers fighting a war but simply members of an aimless "death cult."

The Director of Public Prosecutions said: ‘We resist the language of warfare, and I think the government has moved on this. It no longer uses this sort of language."

London is not a battlefield, he said.

"The people who were murdered on July 7 were not the victims of war. The men who killed them were not soldiers," Macdonald said. "They were fantasists, narcissists, murderers and criminals and need to be responded to in that way."

His remarks signal a change in emphasis across Whitehall, where the "war on terror" language has officially been ditched.

Officials were concerned it could act as a recruiting tool for Al Qaeda, which is determined to manufacture a battle between Islam and the West.

The term "Islamic terrorist" will also no longer be used. Officials believe it is unhelpful because it appears to directly link the religion to terrorist atrocities.

In an interview with BBC Radio’s World at One, Macdonald made a fresh attack on plans to extend beyond 28 days the length of time a terror suspect can be held without trial.

He said that the evidence had shown that the existing limit was working well and he accused ministers of legislating on the basis of ‘hypotheticals’.

справки в универ по болезнилобановский александр интервью

Mbeki ‘onderworpe aan Luthulihuis’-Masetlha

Die vorige hoof van die Nasionale Intelligensiediens, Billy Masetlha, wat so pas verkies is tot die ANC se nasionale uitvoerende komitee (NUK) sê dat president Thabo Mbeki en sy kabinet van hul regeringsposisies “herroep” mag word tensy hulle teenoor Luthulihuis “verantwoording kan doen”, het die sakekoerant Business Day gister berig.

Volgens die berig het Masetlha gesê dit sou gebeur omdat ANC-lede na regeringsposte ontplooi word en nie direk tot openbare posisies verkies word nie.

Masethla het Donderdag aan ʼn byeenkoms van die veteranevereniging van die ANC se onbinde militêre vleuel, Umkhonto weSizwe, gesê dat die volgende paar maande “baie moeilik” gaan wees indien die regering bloot voorgee om ANC-besluite wat by die belangrike 52ste partykongres geneem is, wat tot gevolg gehad het dat Mbeki uitgestem is en Jacob Zuma tot die party se nuwe president verkies is.

Masetlha, wat deur Mbeki afgedank is, het ook gewaarsku dat daar “dissipklinêre stappe” teen die verdedigingsminister, Mosiuoa Lekota, en sy adjunk, Mluleki George, ingestel kon word weens hul gedrag in die aanloop tot en gedurende die konferensie in Limpopo verlede week.

Volgens die Business Day-berig, het die twee stoere Mbeki-ondersteuners in die openbaar teen Zuma standpunt ingeneem. Lekota het Zuma-ondersteuners gestriem deur te sê dat hulle nie “behoorlik dink” nie en skurke was deur ANC T-hemde met Zuma se gesig daarop te dra. George het ʼn massavergadering neffens die ANC-konferensie gehou en het na Zuma-ondersteuners as “neulendes” verwys wat gestuit moet word alvorens hulle die “revolusie” kaap.

Masetlha het gesê hoewel die ANC homself moet “heel” daar tog sekere “moeilike vrae” gevra moet word. “Ons is verkies in diens van die mense. Verantwoordbaarheid begin nou,” het hy gesê.

“Met alle respek aan die kabinet, hulle sal verantwoordbaar moet wees en as hulle die konferensiebesluite minag, moet hulle herroep word.”

подсветка картин итопкарго отзыв

VSA gekritiseer oor Bhutto-sluipmoord

Image

Benazir Bhutto

Die sluipmoord op Benazir Bhutto het reeds wêreldwye reaksie ontlok en die staatshoofde van verskeie lande het hul afkeer daarvan uitgespreek. Maar toenemend word die VSA gekritiseer vir die gebeurtenis.

Die terugkeer van me. Bhutto na ʼn omgekrapte Pakistan is gesien as Washington se manier om druk op die Pakistanse president, Pervez Musharraf, uit te oefen. Binne die globale politieke spel was hy besig om na China se kant oor te hel met die bou van ʼn nuwe hawe in Gwadar waardeur dié land toegang tot die Arabiese see en die strategiese Golf van Oman waardeur die wêreld se olie vloei, sou verkry. China is ook besig om ʼn snelweg deur Pakistan na die hawe te bou.

Volgens ʼn voormalige segsman vir Bhutto en tans professor aan die Bostonse universiteit, Hussein Hakkani, kan Washington indirek geblameer word vir Bhutto se gebrek aan veligheid. Hy sê: “Mense soos ek het al spesifieke versoeke aan Amerikaanse amptenare gerig om in te gryp en het gevra vir duidelike veiligheidsmaatreëls om vir haar getref te word, maar hulle het verkies om op die Musharraf-regering te vertrou.” VS-ampternare het gesê hulle was onwillig om in ʼn ander land se huishoudelike sake in te meng en wou ook nie Washington se stempel van goedkeuring aan Bhutto gee nie.

Hakkani meen egter dat Musharraf, bowenal, vir Bhutto se dood geblameer kan word. “Dis heel duidelik dat Musharraf geen verkiesing wil hê nie – u kan my hieroor aanhaal – dit was hy wat enigeen wat hom of sy mag bedreig het uit die weg geruim wou hê.” In Oktober het Hakkani aan die Amerikaanse kongres gesê dat VS-hulp aan Pakistan vir te lank aan dei Pakistanse militêre regering verskaf is. “Sedert 1954 is byna $21 miljard aan hulp aan Pakistan gegee,” het hy aan die parlementêre komitee vir gewapende dienste gesê. “Hiervan is $17.7 miljard tydens militêre regering verskaf en slegs $3,4 miljard is aan Pakistan en die burgerlike regering oorhandig.”

Benazir Bhutto se terugkeer vanuit Doebai na Pakistan is gesien as ʼn regstreekse Amerikaanse ingryping in Pakistan. Maar terwyl Washington in die openbaar die deugde van demokrasie besing het en gehoop het dat Bhutto se terugkeer kon lei na magsdeling met Musharraf, was die VSA ook duidelik senuweeagtig oor die gedagte dat Musharraf geheel en al van die politieke toneel moet verdwyn. So iets sou tot presies die soort onstabiliteit in die land lei wat nou na Bhutto se sluipmoord gevrees word. Nie net is Pakistan die wêreld se grootste Moslemland nie, met elemente van Al Kaida en die Taliban wat wettelose bergagtige dele in die noordweste beheer, maar dit is ook die enigste Islamitiese staat met kernwapens. En hoewel Washington in die openbaar volhou dat Pakistan se kernwapens veilig is, is daar privaat kommer oor dié wapens, kommer wat ná Bhutto se sluipmoord gaan toeneem.

Sommige mense meen ook dat Bhutto ʼn doodswens gehad, aangesien sy bewus was van al die radikale Islamitiese elmente in die land wat teen haar terugkeer gekant was. Op 18 Oktober, die dag waarop sy na haar geboorteland teruggekeer het, het ʼn selfmoordbom in Karachi ontplof en meer as 140 mense gedood. Volgens Arsalan Iftikhar, ʼn bydraende redakteur van die tydskrif Islamica: “As jy die misdadige en korrupte in dieselfde kamp het, skep dit vreemde bedmaats. Op ʼn manier was Benazir op ʼn martelaarsending. Sy was gewillig om haar lewe vir die demokrasie op te offer.”

ʼn Voormalige vierstergeneraal in die Amerikaanse weermag, Anthony Zinni, het die gedagte dat Amerika vir Bhutto se veiligheid verantwoordelik was en haar sluipmoord kon verhoed het, verwerp. “Wil ons hê dat Blackwater (die Amerikaanse veiligheidsfirma in Irak) haar moet beskerm?” het hy gevra. “Ons het Pakistan verloor – in die mate waartoe ons dit verloor het en ek sou die land nog nie heeltemal afskryf nie – tydens die eerste Afghaanse oorlog, toe Washington nie die Afghan-Pakistangrens beskerm het nie. Ons het hulle daar in die steek gelaat. Hoewel ek geen ondersteuner van die Bush-regering is nie, kan mens nie dié regering blameer vir ʼn situasie wat hulle van die voriges geërf het nie.”

купить липецк уборочная техника, инвентарьтопкарго

Swerwers tussen arm lande

Volgens die Wêreldbank is die globale migrasie van armes besig om toe te neem. Nie net trek arm mense na ryk lande nie, maar hulle beweeg ook na ander arm lande waar toestande nie heeltemal so haglik soos in hul eie land is nie.

Daar bestaan 74 miljoen swerwers van “suid na suid”, aldus die Wêreldbank wat dié term gebruik om enigeen wat van ʼn ontwikkelend land na ʼn ander ontwikkelende trek te beskryf, ongeag geografie. Die bank beraam dat hulle tussen $18 miljard en $55 miljard per jaar huistoe stuur. Terselfdertyd skat die bank dat 82 miljoen trekvoëls van “suid na noord” getrek het, of van arm lande na ryk lande.
 
Image

Ha?tiane stroom oor die grens om basiese lewensmiddele in die Dominikaanse Rep. te koop

Na raming het daar reeds tussen 4 en 6 miljoen Zimbabwiërs na Suid-Afrika getrek nadat hul land se ekonomie in duie gestort het weens “grondhervorming”. Elders in Afrika trek inwoners van Burkina Faso, een van die armste lande ter wêreld, na die Ivoorkus waar hulle op die kakaoplantasies werk.

Trekarbeiders van Nicaragua bou geboue in Costa Rica. Burgers van Paraguay werk op Argentynse plase. Nepalese word in Indiese myne aangewend. Sommiges spaar hul geld vir duurder reise na die ontwikkelde wêreld, maar ander kan slegs bekostig om van een arm land na ʼn volgende te trek. Met die ryk lande wat hul grense al strenger beheer, kan rondtrekkery binne die ontwikkelende wêreld net toeneem.

“Suid-suid-migrasie is nie net geweldig nie, dit bereik ook ʼn ander klas mens,” sê Patricia Weiss Fagen, ʼn navorser by Georgetown-universiteit in die VSA. “Diegene is baie, baie arm mense wat geld aan selfs armer mense stuur en hulle bereik dikwels baie landelike gebiede wat nie deur die meeste hulpgeld bereik word nie.”

Migrasie vanaf Haïti na die Dominikaanse republiek, die naburige staat op die Hispaniola-eiland, was histories omvangryk, langdurig en die oorsaak van konflik. Die Spaanssprekende Dominikane verwys steeds met woede na ʼn Haïtiaanse besetting wat in 1844 geëindig het. Die Kreoolssprekende Haïtiane verwys na 1937 toe ʼn Dominikaanse massamoord langs die grens die lewens van tienduisende Haïtiane geëis het.

Seisoenwerkers vanuit Haïti het bykans ʼn eeu gelede al aangekom om op die suikerplantasies te werk. Maar vele van hulle werk nou heel jaar deur op plase en stedelike boupersele wat hul sigbaarheid, asook die kanse op konflik, verhoog het. Skattings wissel, maar Dominikaanse amptenare stel die aantal Haïtiese swerwers op een miljoen, oftewel 11 persent van die bevolking.

купить футболку для девочки без рисункаОлександр Фільчаков прокурор

U.S. Troops to Head to Pakistan

Beginning early next year, U.S. Special Forces are expected to vastly expand their presence in Pakistan, as part of an effort to train and support indigenous counter-insurgency forces and clandestine counterterrorism units, according to defense officials involved with the planning.

These Pakistan-centric operations will mark a shift for the U.S. military and for U.S. Pakistan relations. In the aftermath of Sept. 11, the U.S. used Pakistani bases to stage movements into Afghanistan. Yet once the U.S. deposed the Taliban government and established its main operating base at Bagram, north of Kabul, U.S. forces left Pakistan almost entirely. Since then, Pakistan has restricted U.S. involvement in cross-border military operations as well as paramilitary operations on its soil.

But the Pentagon has been frustrated by the inability of Pakistani national forces to control the borders or the frontier area. And Pakistan’s political instability has heightened U.S. concern about Islamic extremists there.

According to Pentagon sources, reaching a different agreement with Pakistan became a priority for the new head of the U.S. Special Operations Command, Adm. Eric T. Olson. Olson visited Pakistan in August, November and again this month, meeting with Pakistani President Pervez Musharraf, Pakistani Joint Chiefs of Staff Committee Chairman Gen. Tariq Majid and Lt. Gen. Muhammad Masood Aslam, commander of the military and paramilitary troops in northwest Pakistan. Olson also visited the headquarters of the Frontier Corps, a separate paramilitary force recruited from Pakistan’s border tribes.

Now, a new agreement, reported when it was still being negotiated last month, has been finalized. And the first U.S. personnel could be on the ground in Pakistan by early in the new year, according to Pentagon sources.

U.S. Central Command Commander Adm. William Fallon alluded to the agreement and spoke approvingly of Pakistan’s recent counterterrorism efforts in an interview with Voice of America last week.

"What we’ve seen in the last several months is more of a willingness to use their regular army units," along the Afghan border, Fallon said. "And this is where, I think, we can help a lot from the U.S. in providing the kind of training and assistance and mentoring based on our experience with insurgencies recently and with the terrorist problem in Iraq and Afghanistan, I think we share a lot with them, and we’ll look forward to doing that."

If Pakistan actually follows through, perhaps 2008 will be a better year.

проект сауны для дачитопкарго развод

Salige Kersfees aan al ons lesers!

PRAAG wens al sy lesers ‘n geseënde en aangename Kersfees toe. Dankie dat u getrou ons webwerf gedurende 2007 besoek het.

As u met vakansie is, ry veilig terug.

Kersliedjie

Drie outas het in die haai Karoo
die ster gesien en die engel geglo,
hul kieries en drie bondels gevat
en aangestryk met ‘n jakkalspad

al agter die ding wat skuiwend skyn
op ‘n plakkie, ‘n klip, ‘n syferfontein,
oor die sink en die sak van Distrik Ses
waar ‘n kersie brand in ‘n stukkende fles,

en daar tussen esels en makriel
die krip gesien en neergekniel.
Die skaapvet, eiers en biltong
nederig gelê voor God se klong

en die Here gedank in gesang en gebed
vir ‘n kindjie wat ook dié volk sou red…
Oor die hele affêre het uit ‘n hoek
‘n broeis bantam agterdogtig gekloek.

D J Opperman 

Uit Blom en Baaierd; Tafelberg-Uitgewers,1956.

джип на радиоуправлениилобановский александр жена

Ghana hits oil jackpot

Ghana’s president said Saturday that offshore oil reserves discovered in the West African country’s waters total 3 billion barrels.

"Ghana has struck oil in commercial quantities," President John Kufuor said, speaking at a ruling party congress in the capital, Accra. "This is only the beginning. The future is very bright indeed."

British-based oil explorer Tullow Oil PLC announced over the summer that it had had success with a well off the coast of Ghana. It gave no details at the time, saying only that it had discovered "a significant light oil accumulation" and was appraising it.

Tullow operates the Deepwater Tano license that covers the new stake, holding a 50 percent stake. Its partners are Kosmos Energy and a subsidiary of Anadarko Petroleum Corp., Sabre Oil & Gas and the Ghana National Petroleum Corp. Tullow also holds a 23 percent stake in the West Cape Three Points license, off Ghana.

Kufuor gave no other details.

Energy Minister Kofi Adda also declined to comment on the announcement, but told The Associated Press the find was part of the ongoing explorations involving Tullow in western Ghana.

варианты освещения прихожейлобановский александр фото

VSA se Kaspiese strategie misluk

Die VSA se steun aan planne om ‘n natuurlike gaspyplyn te bou wat Rusland d.m.v. ‘n alternatiewe roete sal omseil, het die wind van voor gekry. Wladimir Poetin het Donderdag ooreengekom om ‘n nuwe pyplyn aan te lê vanaf Turkmenistan en Kazakhstan in Sentraal-Asië. Die ondertekening van die ooreenkoms is op Russiese televisie uitgesaai.

"Die totstandkoming van hierdie nuwe energie-aar sal langtermyn, grootskaalse gas aan ons vennote lewer en is ‘n ernstige bydrae van ons lande aan die energiesekuriteit van Europa," het Poetin gesê nadat al drie lande wat voorheen deel van die ou Sowjet-unie gevorm het, die ooreenkoms onderteken het. Die voorlopige gesprekke oor die Kaspiese pyplyn wat gasvoorsiening met 40% sal verhoog was in Mei reeds afgehandel.

Maar die finale ooreenkoms is toe uitgestel omdat Turkmenistan en Kazakhstan eers ‘n Amerikaanse plan om ‘n verbinding onder die Kaspiese See te bou, wou oorweeg. Die Amerikaanse roete sou Gazprom se monopolie van gasuitvoere na Europa beëindig het. Hulle het egter daarteen besluit. Die nuwe pyplyn sal jaarliks 20 miljard kubieke meter gas voorsien en sal voor 2011 in werking gestel word het die Russiese minister van energiesake, Viktor Khristenko, gesê.

"Dit is baie positief vir Rusland en Gazprom want in die afsienbare toekoms sal hulle gasuitvoere vanuit Senrtaal-Asië beheer," het Steven Dashevsky van UniCredit Aton in Moskou beaam. "Dit is ‘n duidelike terugslag vir die Weste want daar is steeds geen alternatiewe roetes vir Sentraal-Asië se gas nie." ‘n Woordvoerder van die Amerikaanse State Department het gesê dat die pyplyn Turkmenistan sal help om ‘n kontraktuele las te verlig en dat die VSA dit nie as ‘n terugslag beskou nie. Hy wou egter anoniem bly.

Daar is altyd nog ‘n moontlikheid dat markkragte bykomende roetes kan vereis en ‘n trans-Kaspiese verbinding kan dan weer oorweeg word soos nuwe olievelde en nuwe markte die lig sien, het die anonieme woordvoerder voortgegaan. Gazprom voorsien Europa van 25% van sy gasbehoefte, maar wil dit opstoot deur twee nuwe gaspyplyne na die EU.

Alhoewel Rusland oor die wêreld se grootste gasreserwes beskik, maak dié land nietemin staat op invoere uit Sentraal-Asië om vir die dalende produksie van Siberië se gasvelde te vergoed. Die EU en die VSA het sedert Februarie talle afvaardigings na Turkmenistan gestuur ná die verkiesing van president Gurbanguly Berdymukhammedov wat sy land vir buitelandse beleggers oopgestel het. Turkmenistan was die afgelope 15 jaar, tot die afgelope stemmery, geslote vir buitelandse beleggings. Die land is die tweede grootste gasprodusent van die ou Sowjetblok en lê tussen Iran en Kazakhstan.

Die Weste wou met ‘n suidelike korridor ‘n ondersese pyplyn via Turkye na Europa aanlê om Rusland uit te sny. "Europa weet nou beslis hulle gaan die energie wat hulle nodig het van geen ander plek as Rusland kry nie" het Chris Weafer, hoofstrateeg van UralSib Financial Corp. in Moskou, gesê. "Die nuwe Kaspiese pyplyn sal ‘n beter vlak van pragmatisme in verhoudinge tussen die EU en Rusland tot gevolg hê as Poetin volgende jaar sy amp verlaat."

casino online noлобановский александр интервью