Skrywer: Dan Roodt

Baas en slagoffer – ‘n kanttekening by Gustav Venter se ‘Ploegskaarbreker’

Gustav Venter het vandag weer ‘n meesterlike rubriek, Afrikaner: Ploegbreker en Jannie Martelgat geskryf, waarin hy dit het teen die “Jannie-Martelgat-Afrikaner” wat net kla oor omstandighede en niks doen nie. Hierteenoor is daar die “Ploegbrekers” wat eenvoudig hardnekkig aanhou en hulle nie laat onderkry nie. Vir Gustav is die Ploegbreker-Afrikaner met sy diep ondergrondse wortels verteenwoordigend van ons volk en nie die lafhartige klakouse nie.

Dis vir my ‘n baie geldige punt wat hy maak: dat ons geneig is om ons eie vermoëns te onderskat en sonder meer aanvaar dat ons tans nie meer baas van die plaas is nie, maar ‘n permanente klaas. Ek gebruik doelbewus die woord “baas”, want is daar nie ook in die verlede van “blanke baasskap” gepraat nie? Soos “apartheid” en “swart gevaar” is dié term ook later deur die Engelse koerante tot vervelens toe gebruik om die agterlikheid van Afrikanerdenke voor te stel.

Ek is seker Gustav sal my nie kwalik neem as ek so effens met hom in debat tree oor sy andersins voortreflike skryfstuk wat elkeen van ons behoort te inspireer nie. Beskou dit nie as kritiek nie, maar as ‘n kanttekening, iets wat volgens die HAT oor twee betekenisse beskik: 1. “Aantekening op die kant van ‘n geskrewe of bedrukte blad. 2. Klein opmerking of kommentaar.”

Gustav sê vir ons dat ons moet ophou om ons slagoffers te beskou en te besef dat ons nooit deur ons as slagoffers voor te stel, die simpatie van ander blankes en Westerlinge gaan wen nie:

“Miskien dink hulle die strategie is ‘n wenner omdat dit vir die swartman gewerk het. Ja, dit is so, as die swartman se onderlip bewe, gaan die Westerling se beursie oop. Maar dan betaal hy wel vir iets wat vir hom waarde het – die selfverheffende gevoel dat hy ‘n ondergeskikte, hulpelose ellendeling gehelp het. Maar in Afrika is dit nét die swarte wat hom so laat voel. Die Westerling weet instinktief dat die Afrikaner skrander, hardwerkend, gedug genoeg is om na homself om te sien. Hy het geen moeite om sy beursie in sy sakke te hou nie al huil die Afrikaner riviere van snot en trane.”

Ek moet Gustav hiermee gelyk gee. Soveel kere moes ek al die afgelope paar jaar by buitelanders hoor: “Hoekom moet ons julle help? Die bankiers sê vir ons daar is miljarde dollar se Afrikanergeld in buitelandse banke, in Switserland, Monaco en elders. Waarom help die ryk Afrikaners nie hul eie mense met hul oorskotfondse nie?”

My kanttekening gaan egter oor die strategiese waarde van slagofferskap. Toe Mbeki president en per definisie die magtigste man in die land was, het hy hom nog steeds as slagoffer voorgehou. Uiteraard maak dit deel uit van die swart diskoers, om altyd slagoffer te speel en altyd die blankes, apartheid, slawerny of kolonialisme vir jou ellende te blameer.

Daar bestaan ‘n ander volksgroep wat glad nie arm en sukkelend is nie, maar wat steeds die strategiese waarde van slagofferskap besef: die Jode.

Behalwe ‘n jaar in Pretoria en Durban, onderskeidelik, asook sewe jaar in die Franse hoofstad Parys, woon ek reeds langer as veertig jaar in Johannesburg. Ek het die middestad en omliggende dele sien verander van die “Manhattan van Afrika” tot die hool wat dit vandag is. Toe ek aanvanklik in die koshuis by Helpmekaar was, het ek omtrent deur elke straat geloop, gedraf, aan lentelope, landlope, of wat ook al deelgeneem. En per motor het ek seker al letterlik die hele stad deurkruis.

Ek het al selfs die 100 kilometer rondom Johannesburg op die snelweë per fiets afgelê tydens die jaarlikse 94.7-fietsren rondom die stad, ‘n ietwat uitputtende manier om dit te verken! Veral daardie afdraand in Jan Smutslaan verby die dieretuin bied aan die ryer geleentheid om ‘n lewensgevaarlike spoed op sy resiesfiets te bereik en ek moes hard konsentreer om te sorg dat ek bo bly.

Nou die dag ry ek egter per motor teen dieselfde afdraand af en bemerk twee nuwe geboue in Jan Smutslaan: ‘n splinternuwe “Holocaust Centre” wat opgerig word, asook ‘n ent verder: die Rosa-Luxemburg-stigting.

Benewens Karl Marx self, was Rosa Luxemburg sekerlik die beroemdste Duitse kommunis van alle tye; daarom dra die oorblyfsels van die Oos-Duitse Kommunisteparty wat deesdae “Die Linke” heet, se stigting haar naam.

Wat die Rosa-Luxemburg-stigting alles in Johannesburg doen, is ‘n onderwerp wat ons seker op ‘n ander stadium kan ondersoek. Wat my interesseer, is die nuwe “Holocaust Centre”. Blykbaar het Jode wêreldwyd sommer binne ‘n kort tydjie $500 miljoen ingesamel om in elke groot stad ter wêreld ‘n “Holocaust Centre” op te rig waar hulle hul lyding tydens die Nazi-bewind in Duitsland ten toon stel. Daar bestaan reeds so ‘n “Holocaust Centre” in Kaapstad wat baie aktief is. Emeritus-aartsbiskop Desmond Tutu dien ook op die raad daarvan.

Omdat ek destyds vanaf Helpmekaar oorkant die straat by Wits ingeskryf het, is ek baie bekend met die Joodse gemeenskap in Johannesburg. Trouens, ek was vir ‘n jaar lank op die studenteraad van Wits saam met Tony Leon, wat later leier van die opposisie geword het. Ek was een van twee nie-Jode op die studenteraad. Hillary Joffe, wat tans die openbare woordvoerder van Eskom is, was insgelyks op die studenteraad en ook redaktrise van die studentekoerant waarvoor ek boek- en filmresensies geskryf het.

Houghton, die kiesafdeling van mev. Helen Suzman, was die plek waar die meeste van my medestudente gewoon het. Omtrent elkeen het ‘n Italiaanse sportmotortjie soos ‘n Lancia of Alfa Romeo as geskenk op hul agtiende verjaardag ontvang. Hul huise was groot en gerieflik, gevul met duur meubels en kunswerke. As middelklas-Afrikaner het baie van hulle my jammer gekry omdat ek met ‘n tweedehandse motortjie gery het en ‘n lening moes aangaan om my studies te betaal. As toegif het hulle my saamgenooi na hul reusevakansiehuise by die see of ritte in die sportmotors na linkse studentevergaderings op ander kampusse.

Trouens, as ek terugdink aan my studentedae, voel dit asof ek ‘n lid van Suid-Afrika se stralerjakkerklub was. Die meeste van my medestudente het inderdaad op hul ouers se onkoste eers vir ses maande of ‘n jaar oorsee rondgeflenter om “die wêreld te sien” alvorens hulle kom studeer het.

Nou die dag lees ek dat die Joodse gemeenskap van Johannesburg oor die hoogste lewenstandaard van alle Jode ter wêreld beskik. Dit sê nogal iets, dink ek. Sedert Paul Kruger grond vir die enigste sinagoge in Johannesburg tydens die 1890s aan hulle bewillig het, het hulle nogal gewoeker!

Tydens my bywoning van atletiekbyeenkomste op hoërskool het ek ‘n tenger Joodjie wat in die 3000-meter-stap uitgeblink het, teëgekom. Sy naam was Ivan Glasenberg. Groot was my verbasing toe ek onlangs via die internet verneem dat hy intussen die rykste Suid-Afrikaner van alle tye geword het! Vandag woon hy in Switserland, in ‘n kanton waar hy sy eie belastingkoers onderhandel het. Sy persoonlike bates oorskry blykbaar $10 miljard, wat met die swak rand deesdae byna R100 miljard werd is. Dis nou ‘n een met elf nulle aan: R100 000 000 000. Ek lei af dat hy die meeste steenkoolmyne in die land besit en waarskynlik Eskom se grootste verskaffer is. Enkele jare gelede het hy al die kopermyne in die Demokratiese Republiek van die Kongo vir ‘n appel en ‘n ei opgekoop toe die staatskas bietjie leeg was.

Ek is nou nog taamlik goeie vriende met Tony Leon. Soos hy in sy onlangse boek oor sy ambassadeurskap in Argentinië beskryf, het hy groot moeite gedoen om Afrikaans behoorlik te leer praat en op ‘n stadium was hy waarskynlik ‘n beter Afrikanerleier as FW de Klerk. Ek is geensins anti-Joods nie, maar ek voel dat Afrikaners baie lesse by Jode kan leer.

Die punt wat ek egter wil maak, is dat Johannesburgse Jode, allermins as “slagoffers” beskou kan word. Hulle verkeer op die kruin van finansiële en politieke sukses: me. Helen Zille is een van hulle, asook die goewerneur van die Reserwebank, me. Gill Marcus. Die aantal genoteerde maatskappye op die Johannesburgse Aandelebeurs wat onder hul beheer is, is te lank om op te noem. Terwyl Afrikaners op ‘n streep Australië toe emigreer, word die Joodse gemeenskap van 80 000 in Suid-Afrika as “stabiel” beskryf. Trouens, sedert 1994 het 10 000 Israeli’s hierheen geïmmigreer, wat seker ‘n aanduiding is van hoe gesog ons land vir Jode is wat seker ewe maklik na die VSA, Australië, Kanada of watter land ook al, kan verhuis.

Desnieteenstaande beklemtoon Jode dat hulle dwarsdeur hul geskiedenis eintlik baie swaar gekry het en by tye – in Nazi-Duitsland maar ook elders in Europa – vervolg is. Blykbaar is daar onlangs binne ‘n redelike kort tyd meer as $500 miljoen wêreldwyd geld ingesamel om ‘n “Holocaust Centre” in elke groot stad ter wêreld op te rig. Vandaar dus die splinternuwe sentrum wat hier in Jan Smutslaan verrys en deel uitmaak van ‘n wêreldwye netwerk.

Duitsland is vandag in geen opsig ‘n gevaar vir Jode of vir Israel nie. Die geringste sweem van anti-Joodse gevoelens of uitsprake in Duitsland word deur Duitsers self swaar gestraf. In die Duitse media word daar gedurig jag gemaak op enige herlewing van ‘n eklusief Duitse nasionalisme en selfs gevoelens teen Turkse immigrante word as “regs-ekstreem” beskou.

Die vraag bly dus: waarom vind die internasionale Jodedom, selfs die uiters welvarende Johannesburgse Jode waarmee ek saam gestudeer het, dit nodig om hulself as slagoffers voor te hou?

As ‘n mens daaraan dink, het die wêreld se drie belangrikste godsdienste in die Midde-Ooste ontstaan: die Judaïsme, die Christendom en Islam. Waarskynlik verstaan Jode iets van hul eie godsdiens en die Semitiese waardes wat dit onderlê.

Die Koran is ook in Afrikaans vertaal. Ek het dit jare gelede in die Groot Moskee van Durban gekoop toe ek en my vrou die Indiese buurt van daardie stad verken het. Tot my skande, moet ek erken dat ek nog maar min daarin gelees het. Dus sal ek my nie oor Islam, die derde groot Semitiese godsdiens, wou uitlaat nie.

Nietzsche, wat een van die groot sekulêre denkers van die Weste was, het die Christelike geloof verwerp, maar steeds groot waardering vir die Ou Testament as ‘n verhaal van heroïese dade gekoester. Die Israeliete van ouds was “Ploegskaarbrekers” soos Gustav Venter sou sê. Die Christene, daarenteen, is meer geneig om “die ander wang te draai” en die spreekwoordelike “armes van gees” as voortreflik voor te stel. Dis moeiliker vir ‘n ryk man om in die hemel te kom as vir ‘n kameel om deur die oog van ‘n naald te gaan, ens.

Allermins wil ek hier in ‘n teologiese debat betrokke raak. Een van Nietzsche se insigte was egter dat daar iets soos ‘n “slawemoraal” in die Weste bestaan. Mense van Europese afkoms bewonder krag, trots, intelligensie,uithouvermoë, voortreflikheid en materiële sukses. Tot op ‘n punt. Dan voel hulle ‘n behoefte om te toon watter simpatie hulle vir die spreekwoordelike “armes van gees”, die swakkelinge, die lydendes, die siekes, die Vigs-wesies het.

Bill en Melinda Gates is die rykste egpaar ter wêreld. Hulle is egter besig om miljarde dollar aan die armstes van die armstes te skenk, of aan ontwikkelingsprojekte in Afrika te bestee, asook om die liberale soort “een-wêreld-ideologie” te bevorder. Waarskynlik is hulle goeie Christene of dalk betaal hulle net vir wat Gustav Venter “die selfverheffende gevoel dat hy ‘n ondergeskikte, hulpelose ellendeling gehelp het”, noem.

Teenoor Nietzsche wat ‘n soort “beskawingsfout” by die Europeër bespeur, wat hom maar nie van die “simpatie vir die slaaf” kan bevry nie, is daar ‘n meer genetiese argument. Europeërs moes in hul oertyd tydens die strawwe wintermaande met mekaar saamwerk om te oorleef en is daarom as’t ware geteel om medelye en empatie met sowel hul medemens as diere te hê. Die eertydse Franse sekssimbool Brigitte Bardot het sedert haar glorieryke jongdae haar lewe aan dierebeskerming gewy. Soos president Jacob Zuma heel tereg gesê het, is dit tipies blanke gedrag om liefde en geld op troeteldiere uit te stort.

Maar interessant is dat Bardot deesdae ‘n reputasie as ‘n Franse nasionalis het en haar polities in die geselskap van die Front National van me. Marine Le Pen bevind. Dus sluit diereliefhebbery kennelik nie ‘n liefde vir die eie volk uit nie!

N.P. van Wyk Louw en ander Afrikanerintellektuele het in die 1930s ‘n “aristokratiese ideaal” vir die Afrikaner bepleit. In ‘n beroemde, gelyknamige opstel skryf Louw:

“As daar een ding is wat ons kultuur vandag nodig het, dan is dit die wedergeboorte van die aristokratiese ideaal. Die kenmerk van ons tyd is die opkoms van die massa en die massawaardes. Alles dreig om gepeupel te word…

“Ons Westerse mense, en ons in Suid-Afrika, het vandag feitlik geen aristokrasie meer nie. In die politiek neem ons dit as vanselfsprekend aan dat die wil van die massa moet seëvier; dat sy welvaart die hoogste goed is.”

Profetiese woorde, want vandag ly die Afrikaner onder die heerskappy van die massa. Nietzsche se afkeer van die “slawemoraal” was ten dele ook ‘n kanttekening by Hegel se “dialektiek van die meester en die slaaf”, waaruit allerlei denkrigtings, ook die kommunisme, ontstaan het.

Die Franse skrywer, Jean Raspail, het ‘n allegorie oor die ondergang van die Westerse beskawing in romanvorm geskryf onder die titel: “Omsingel die laer van die heiliges.” Ook dít is in Afrikaans deur die ywerige Naomi Morgan van Kovsies vertaal. Daarin stel Raspail hom die oorname van Frankryk en Wes-Europa deur ‘n arm menigte uit die Derde Wêreld voor. Die boek is in 1973 vir die eerste keer gepubliseer en ironies genoeg is Suid-Afrika die enigste land ter wêreld wat juis so ‘n ondergang verwerp. Min het Raspail geweet dat die Afrikaner juis eerste voor die “slawemoraal” sou kapituleer.

Iewers in ‘n nuwer voorwoord by die roman skryf Raspail dat ‘n mens “óf moet aanvaar om arm te bly en dus geen jaloesie by ander gaande te maak nie, óf wreed genoeg moet wees om ryk te wees”.

Soos Gustav Venter dit ook uitbeeld, is die keuse eenvoudig: óf ‘n mens moet die krag in jouself vind om baas of aristokraat te wees, óf jy moet jou met slagofferskap versoen.

Myns insiens mag daar ‘n derde weg wees, dié wat Jode kennelik hul eie gemaak het: om baas te speel terwyl jy jou as slagoffer aanbied. Dit veronderstel egter ‘n dubbele spel. Terwyl ‘n mens een wen ná die ander teen jou politieke en handelsteenstanders aanteken, beklemtoon jy angsvallig jou eie kwesbaarheid en ellende. As eerlike Calviniste voel die Afrikaners egter waarskynlik ongemaklik met so ‘n inherent “oneerlike” benadering.

As ‘n mens egter vir Nietzsche ernstig opneem, dan is medelye so deel van die Weste soos die kruis en die Indo-Europese tale waarvan sowel Afrikaans as Russies voorbeelde is. Dis so te sê deel van ons DNS. In jou eie land, omring deur jou eie mense, verskaf dit krag en binding wat volkere tot groot hoogtes aanspoor. Omring deur vreemdelinge en vyande, mag dit egter die dood in die pot wees, want dan voel ‘n mens meer medelye met vreemdelinge as met jou eie mense, selfs lede van jou eie gesin. Kyk maar na die NG Kerk wat sy rug op arm Afrikaners keer, maar fluks geld insamel om Zimbabwiërs of ander vreemdelinge te help.

Ons kan regtig baie lesse by Jode leer, in die sakewêreld, maar ook hoe om jou eie gemeenskap saam te bind en in die wêreld aan te bied. Terwyl Jode hul na buite as slagoffers aanbied, is hulle na binne voortdurend besig om mekaar op die skouer te klop en hul status as uitverkore volk te beklemtoon.

Ek stem saam met Gustav dat ons “ploegbrekers” is wat niemand sal kan uitroei nie. Ons moet die selfvertroue hê om te weet dat ons in staat is om weer koning te kraai in Suid- en Suider-Afrika. Dít kan ons gerus vir mekaar in Afrikaans oor en oor sê.

Na buite kan dit egter help om ‘n paar “Holocaust Centres” op te rig. Ek het reeds kontak met die direktrise van die Johannesburgse “Holocaust Centre” opgeneem om voor te stel dat ons ook ‘n tentoonstelling daar oor die Britse konsentrasiekampe behoort aan te bied.

Sy is heeltemal ontvanklik vir die idee. Ek hoop dat PRAAG genoeg ondersteuning onder Afrikaners sal ontvang om sulke projekte van stapel te stuur. Uiteraard kan ons nie hoop op $500 miljoen nie, maar ‘n honderdste daarvan kan dalk nuttig wees! As die ryk Afrikaners maar net kan besef dat dit op die duur hul beste versekering teen onteiening van hul bates gaan wees, sal hulle soos Jode rojaal hiertoe bydra.

Stellenbosch: Verraad teen wittes en Afrikaans

Dit is ‘n Bybelse waarheid dat wanneer verraad gepleeg word, die haan drie keer kraai. Ek het op 7 (Wit Afikaanse Stellenbosch in sy swernoot) en 23 deser (Afrikaans aan die Universiteit Stellenbosch) op Praag geskryf oor die raadsbesluit van 29 April waarvolgens die Universiteit Stellenbosch (US) by sy eeuwording in 2018 nie meer hoofsaaklik ‘n wit en ook nie meer hoofsaaklik ‘n Afrikaanse universiteit mag wees nie. Engels vervang Afrikaans as die hoofonderrigtaal. Hiermee my derde skrywe of haangekraai oor hierdie verraad. Die Rubicon van Afrikaner- en Afrikaans-vertrapping is op 29 laaslede oorgesteek. Die Judas in hierdie verhaal, die rektor Russel Botman, het soos ‘n wafferse ANC-minister na die buiteland verkas.

In ons Orwelliaanse werklikheid plaas Die Burger min maar positiewe berigte oor die US-gebeure. Op 25 deser (p 12) het ‘n briefskrywer dit tereg eienaardig gevind dat so weinig kommentaar oor hierdie “prysenswaardige ‘reddingsboei'” gepubliseer word. Weereens veroorloof Die Burger hom ‘n positiewe opskrif: US-taalboei behoort frustrasie te besweer. Die koerantlesers wat net die opskrifte bo berigte lees, moet ‘n hoogs positiewe indruk van die gebeure aan die US hê. Die briefskrywer herhaal Leopold Scholtz se vertolking (Praag 23 deser), maar is darem ook skepties: “Ons sal maar moet sien wanneer die Kaap weer Hollands is.”

Die Afrikaanse Taalraad (ATR) is stil. Met sy naïewe toegeeflikheid het Wannie Carstens as US-raadslid en as voorsitter van die ATR hierdie Rubicon-brug help bou. Hy is te oorverlig om ‘n taalbul te wees. Carstens sit nou in Leiden, Nederland, en het ‘n rubriek onder hierdie opskrif geskryf: Help die verlede só wegwerk … in Afrikaans (Die Burger, 6 Mei, p 10), bv deur, as jy wit is, verskoning vir apartheid te vra. As voorsitter het hy die ATR ‘n versoenings- en meertaligheidsraad pleks van die Afrikaanse taalraad gemaak (Praag 17 Maart).

Carstens se opvolger as voorsitter van die ATR, ‘n US-dosent Michael le Cordeur, is stil. As die US-raad besluit het dat bruines voortaan nie meer die hoofbevoordeeldes van die US-transformasieproses sou wees nie, sou hy lankal ‘n lawaai opgeskop het. Dit is hy wat anti-blanke sentiment probeer opwek deur die valsheid te verkondig dat die slawe aan die Kaap net een dag per jaar, Tweede Nuwejaar, vry gehad het. As ondervoorsitter van die ATR was daar destyds die belaglikheid dat hierdie US-personeellid ‘n ATR-afvaardiging na die rektor gelei het om van Botman versekeringe oor sy “bestuur” van Afrikaans te kry. Botman het die ATR oortuig dat hy as die stroper van Afrikaans eintlik die wildbewaarder is.

Waar is die reaksie van Henry Jeffreys, wat heel onlangs, soos Le Cordeur, Nederlandse politici verseker het dat Afrikaans ‘n blink toekoms het (Praag 18 Desember); dus dat Afrikaans niks te vrees het van hulle geliefde ANC en ‘n bevrydingsteoloog en ANC-aktivis soos Botman nie? Waar is die reaksie van die uitvoerende hoof van die AHi, Christo van der Rheede, ‘n ATR-direksielid, wat graag poste beklee waarin hy seggenskap oor die lot van Afrikaans het en wat net so graag negatiewe ideologiese eiertjies oor wittes en veral Afrikaners te lê het? (Praag 21 deser).

In die huidige Orwelliaanse stilte word daar geen woord oor Afrikaans deur die US-taalbulle van weleer gerep nie. Die dosente in die US se departement Afrikaans en die direkteur van die US-taalsentrum, Leon de Stadler, geniet hulle voortgesette stilte. Waar is die geluide van denkende US-filosowe soos Johan Hattingh en Anton van Niekerk? Waar is die beswaar van die voorsitter van die konvokasie? Die Afrikaner- en Afrikaanse kultuurorganisasies swyg ook.

Daar is bv geen moontlikheid dat die Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging (ATKV) se kultuurhoof, Danny Titus, ‘n ATR-direksielid, ‘n onverligte vinger ten behoewe van Afrikaans sou lig nie. Nadat hy, danksy Hollandse goedertierenheid, ses jaar lank in die Lae Lande studeer het, sou ‘n mens verwag dat hy vir die saak van Afrikaans gewen sou wees. Pleks daarvan praat hy Engels met sy kind. As menseregtekommissaris verfoei hy Afrikaners se strewe na die vrye uitlewing van hulle kultuur. Maar dit alles word gelate deur die transformerende ATKV aanvaar. Net so min as wat die ATR ‘n Afrikaanse taalraad is, is die ATKV ‘n Afrikaanse taalvereniging. Red nou Afrikaans met sulke mense.

Dit gaan by die US nie net om die versnelde afskaling van Afrikaans as onderrigtaal nie. Dit gaan ook om verskerpte rassediskriminasie teen blankes. Dit is nie deel van die US-visie dat die studentetal vermeerder moet word ten einde die verlangde toestroming van swart studente te akkommodeer en die ideaal van ‘n nie-wit meerderheid teen 2018 moontlik te maak nie. Die US-raadsbesluit noodsaak dus blatante verskerpte rassediskriminasie teen wittes ten gunste van nie-wittes. Die getal wittes op die kampus gaan op ‘n suiwer rassistiese grondslag drasties ingekort word.

Dít is wat lede van die US-studenteraad met hulle naïewe pleidooie vir versnelde transformasie bereik het. Van sommige US-koshuise het daar darem gesonde besware teen die nuwe rasgebaseerde koshuisplasingsbeleid gekom en op die webwerf Bonfiire Stellenbosch is daar ‘n paar voorbeelde van studente wat insig het en hulle teen die anglofilie en neo-rassediskriminasie verset.

‘n Mens sou dink dat besware teen blatante rassediskriminasie van politieke partye sou opklink, bv van die KP en die DA; laasgenoemde omdat, wanneer dit hom pas, hy graag voorgee dat hy ‘n huis met baie wonings is. Maar daar is net dawerende stilte. Waar is die steun van die politiek-bewuste UWK-klipgooiers wat destyds beweer het dat hulle hulle tot misdadigheid wend om alle rassediskriminasie te beëindig, maar nou genoeë daarmee neem dat op suiwer rassistiese gronde blatant teen wittes gediskrimineer word?

Vanwaar sou Afrikaners se hulp kom? Net ‘n enkele US-raadslid, Piet le Roux, het die onverkwiklike waarheid oor die gewraakte US-raadsbesluit op 5 deser in Rapport wêreldkundig gemaak (Praag 7 deser). ‘n Ander insigvolle ligpunt het ek op LitNet (Menings, Taal, Taaldebat, 14.11.2012) opgespoor. Koos du Toit is op Stellenbosch woonagtig en beywer hom reeds jare lank omvermoeid vir die heil van Afrikaans. Hy is ‘n oud-US-dosent en afgetrede UWK-hoogleraar in sosiologie. Sedert hy die sekretaris van die Erika Theron-kommissie was, is hy wyd om sy nie-verkrampheid bekend. Op sy ewewigtige insig in akademiese sake kan peilgetrek word.

Op ‘n vernuftige manier ontbloot Du Toit die Botman-psige. “Dit wil voorkom asof die groei en toekoms van US intiem gekoppel word aan die aantal niewit studente. Wat is met die oog op die toekoms van US die belangrikste, die kwessie van sy taalmedium van onderrig en navorsing, of die ras/kleur van sy studente? In dié verband is daar ‘n aantal basiese faktore wat bepalend is vir die US se toekoms: (1) uitnemendheid van onderrig, navorsing en gemeenskapsdienslewering; (2) onderrigtaal en bevordering van Afrikaans op inklusiewe wyse; (3) koppetelling van studente op grond van ras. Dit sal egter jammer wees as die maatstaf waaraan die sukses van US gemeet sal word, fokus op die rassesamestelling van sy studentekorps.”

“Tans het ons oënskynlik, soos op alle vlakke in ons samelewing, te make met ‘n afskaling van Afrikaans. In ‘n ideologie van rasgebaseerde transformasie trek Afrikaans aan die kortste end. Vandaar die standpunt dat die ‘idee’ waarvoor US in 1918 as Afrikaans-Hollandse universiteit tot stand gekom het, weer met redelikheid oorweeg kan word.”

Jacques van der Elst, die hoofuitvoerende beampte van die ATR, word soos volg aangehaal: “Afrikaans is op die agtervoet – ‘n mens besef nie hoe haar [!] fondamente wegkalwe nie. Ons het ‘n sterk literatuur en ‘n Afrikaanse pers, maar die Afrikaans in ons howe, in regeringskringe en by universiteite kry swaar. Die druk op Standaardafrikaans neem toe. Die gevaar van ‘Eng-frikaans’ is groot – die media beweer dat mense dit so verkies, maar soms wonder ek of dit Afrikaans is wat ek hoor en lees.” Ongelukkig is dit my indruk dat Van der Elst hom nie sterk verset teen die elemente in die ATR wat Standaardafrikaans minag nie.

Du Toit: “Sedert 1994 is in die proses van transformasie besondere druk geplaas op slegs die histories Afrikaansmedium-universiteite om te transformeer na meertalige (selfs eentalige) en veelrassige inrigtings. Afrikaans as onderrigtaal was die slagoffer. Dit is veral US as die bakermat van die Afrikaanse taal, kultuur en hoër onderwys wat in die mags- en rasbehepte ideologie van die ANC skerp in fokus gekom het en steeds is.”

“Die agteruitgang van Afrikaans aan US sedert 2004 tot 2010 [Botman het in 2007 die rektor geword] is duidelik … In fakulteite soos teologie, lettere en sosiale wetenskappe, regsgeleerdheid en gesondheidswetenskappe is die voorgraadse Afrikaanse aanbod inderdaad onder dié peil en moet voornemende studente in hierdie fakulteite nie verwag om 60% van hul lesingsaanbod in Afrikaans te ontvang nie; dit is veel minder. Ten tweede geld dit slegs vir vier jaar (2010 tot 2013), en is dit nie ‘n langtermynwaarborg nie … Afrikaans het verloor.”

“Verengelsing is geen voorvereiste vir sinvolle transformasie nie. Ook nie met betrekking tot US nie. Inteendeel, wêreldwyd word moderne ontwikkelde minderheidstale in ‘n demokrasie met ‘n bepaalde universiteit geassosieer. In die geval van US bestaan dit reeds sinvol vir byna 100 jaar … enige planne van aksie ivm US en Afrikaans se toekoms setel egter in die hart van die universiteit … die ‘spiraal van stilte’ moet verbreek word.”

In hierdie hart van die US is Botman in 2007 as rektor toegelaat. In 2012 is hy vir ‘n verdere termyn van vyf jaar aangestel. Hy het geskryf: “My aanstelling vir ‘n tweede permyn deur die US-raad het die uitbou van transformasie as ‘n uitdruklike mandaat, wat ek gewis van plan is om te volbring.” Hy verwys na sy ideaal van “totale transformasie” (Praag 7 September). Hy beoog die vernietiging van die wit, Afrikaanse US. Op 29 April het die US-raad sy plan goedgekeur.

Soos verwag kon word, is Botman sedertdien selfs meer rammetjie-uitnek. In Rapport (12 deser) het hy ‘n berig onder die opskrif, “Kom ons verenig”, gepubliseer. Waarteen hy dit het, is dat bruines ‘n eie koers inslaan, bv ‘n politieke party stig. Botman wil bruines in die kudde van die ANC hou. ‘n Onderskeid tussen “ons” (bruines) en “hulle” (swartes) sou volgens hom ‘n fout wees. Dít is die “ons” (bruin en swart) waarna in die opskrif verwys word. Dit gaan vir Botman om anti-blanke solidariteit by alle nie-wittes. In daardie sin bepleit hy “saamstaan eerder as om te verdeel.”

Maar let op hoe Botman met twee mate meet: een vir bruines/nie-wittes en ‘n ander vir wittes. (1) “Bruin identiteit het bestaansreg soos enige ander.” Blanke identiteit word egter nie voortgesette bestaansreg aan die Botman-US gegun nie. (2) “Die probleem is nie regstellende aksie as sodanig nie.” Regstellende aksie word met oorgawe ten koste van blankes aan die Botman-US gepleeg. (3) “Ons moet ons vir nie-rassigheid en gelykheid beywer.” Daar is geen sprake van die onbevooroordeelde nie-rassige aanvaarding van blankes as gelyke vennote aan die Botman-US nie, bv by studentetoelating en personeelaanstellings. (4) “Hoe kan ons nou etniese en raspolitiek wil bedryf?” Etniese en raspolitiek word openlik teen blankes aan die Botman-US bedryf. (5) “Ons moet juis verder van ras en etnisiteit wegbeweeg.” Daar is geen sprake van die verdere wegbeweeg van ras en etnisiteit nie. Die US-visie vir 2018 en 2030 noodsaak rasseklassifikasie en verskerpte rassediskriminasie teen blankes.

Hierbo is ‘n ontleding van die kanker van die US se wit- en taalverraad gedoen. Wat nou nodig is, is die vervanging van die dawerende stilte met daadwerklike optrede. Dit is lankal tyd dat ‘n streep in die sand getrek word.

Afrikaner: Ploegbreker en Jannie Martelgat

Retina ZeyheriOntmoet Retina Zeyheri, veldplant. Nie ‘n asemrowende blom nie – so ‘n dieporanje kloktrossie wat ondertoe hang soos die lelle onder ‘n kaalnekhoenderhen se kinnebak. Die stam is bros en besaai met wit dons. Die blare is groot, tabakplantagtig. Alles inaggenome lyk dit nie na ‘n baie intimiderende plant nie. En tog, hier waar ek in die Oos-Vrystaat bly, benader ‘n saaiboer hierdie stuk flora met die grootste ontsag. Hulle noem hom die ploegbreker.

Onder die grond het hy so ‘n digte weefsel wortels dat ‘n ploeglem maklik daarin vasslaan en afgeruk word. Die protea is Suid-Afrika se nasionale blom, maar laat Retina Zeyheri die embleem van die Afrikaner wees. As ons weens ‘n wringslag van die geskiedenis teruggestort word in ‘n elektrisiteitslose wêreld en ridders maak weer hulle verskyning, laat die Afrikaner-kavalier ‘n ploegbreker op sy skild aanbring.

Gehardheid is ons een enkele onderskeidende volkseienskap. Vandat ‘n spul weerbarstige Hollanders aan die voetenent van die kontinent uitgeplant is, en later kruisbestuif is met die beste Franse bloed en die onuitwisbare, geharde gene van Duitse huursoldate, het hierdie plant die ploeë van wêreldryke, ‘n onstuimige vasteland en ‘n afgunstige horde geweldenaars gebreek. Hulle het ons verwerp, verwilder, verjaag, verdruk, oorval, vasgekeer, verdelg, beledig, verraai, vertrap, verkrag, verlei… en hier is ons steeds, gereed om nog êe en disse van rame af te ruk.

Al hierdie mense het dit vergeet, en dit is ‘n liederlike flater.

Die feit dat die Andere die Afrikaner se ploegbrekerwortelstelsel verontagsaam en hom sien as ‘n eenvoudige veldblom wat met gemak uit die vlak aardkors geskoffel kan word, is erg en dis irriterend, erg irriterend, maar wat baie erger is, en onhoudbaar meer irriterend, is dat hierdie miskenning nou dreig om die hoofstroom-Afrikaner-denke te deurtrek.

Dis ‘n sonbesiekoor in die samelewing van ons tyd: Hulle het ons land gevat, hulle het ons werke gevat, hulle het ons universiteite gevat, hulle vermoor ons in die stede, hulle vermoor ons op die platteland, hulle verander ons dorpsname, hulle vat ons skole…

En sekerlik het ons die volle reg en omvattende redes om te kla, en my oog is nie weggedraai van die ellende en my oor is nie toegestop vir die klagtes nie. Maar om Vadersnaam, hierdie krisisse is Afrikaner-krisisse en moet in die huis van die volk en nie in die straat van die Andere behandel word nie. Daar is niks so stoer soos ‘n stoere Afrikaner nie, en blykbaar niks so pateties soos ‘n patetiese Afrikaner nie.

Ek verstaan nou hoe Basjan gevoel het. Basjan Basson was ‘n skoolvriend, bietjie ouer as ek, en “Bombastiese” sou ‘n nommerpas alliterasie gewees het om saam met die Basjan en die Basson te gaan: Bombastiese Basjan Basson. Maar weet dít van Basjan, hy was ‘n hartstogtelike patriot. Op ‘n dag gaan draf hy – ter voorbereiding van ‘n voetbalseisoen op vaskopstut – deur ‘n vervalle mynnedersetting aan die buitewyke van Brakpan, en kom hier op ‘n afgryslike toneel af: ‘n Alkoholdeurdrenkte, wit ou man, sit in die venster van ‘n huisbouval, maer boude na buite, en ontlas. Wat die jong Basson die diepste gekrenk het, was die kringetjie van swartmense wat in die onmiddellike omgewing gestaan en die oukêrel uitgejou, gekoggel en met die grootste ironie aangemoedig het. In sy walging en verontwaardiging was daar net een ding waaraan Basjan kon dink – hy het klippe opgetel, nie om die kring van die spotters te verjaag nie, maar om die ouman in sy daad van selfvernedering te stuit.

Want wanneer het die Afrikaner so pateties geword dat hy voor die oë van die Andere deur ‘n gebreekte venster skyt?

Die gekwetter in die kanariehok het hierdie week grotendeels oor ‘n BBC-dokumentêr en gepaardgaande internetartikel gegaan. “Het witmense ‘n toekoms in Suid-Afrika?” vra die titel, en die stuk se slotsom is: Errr… nie eintlik nie. Eintlik, lees ‘n mens, is die witmens dubbel-en-dwars in sy ghwar in – net plakkerskampe en witkruise waar jy kyk. Die swartman is die indoena van alles wat hy beskou – en daarby alles ingesluit wat eens die Afrikaner s’n was. Moet net nie te jammer voel vir die witman, nie, maan die artikel, want hy is nog heeltemal te ryk, besit heeltemal te veel effektebeursaandele en beklee heeltemal te veel posisies. Buitendien – en dis ‘n groot buitendien – hoe vrot dit ook al met hom gaan, hy verdien veel erger as gevolg van die drie eeue se sistematiese onreg wat hy teenoor swartes gepleeg het.

So, dit gaan ellendig met hom, maar nie so ellendig as wat dit in die toekoms sal gaan nie en dit is sy verdiende loon. As daar nou een soort artikel is waarin die Andere hulle verlustig, is dit in hierdie styl. Vir hulle is geen idee aantrekliker, tintelender of meer genotverskaffend as dié van ‘n Afrikaner wat so afgetakel is dat hy deur die stukkende venster van ‘n bouvallige huis skyt nie.

Die spotters versamel in ‘n halfmaankring om die petalje te geniet en ‘n spotter is niks indien nie meewarig nie. Voeg een uit Zimbabwe ‘n Sjona-spreuk as kommentaar tot die storie by: “Die byl wat die boom sny vergeet dit maklik, maar die boom wat gesny is, vergeet nooit,” bedoelende natuurlik dat die Afrikaner se huidige ellende toe te skryf is aan die onreg wat hy teen die swartmens gepleeg het.

Dankie daarvoor, maar dit lyk vir my of die makker tog vergeet het wie en wat die byl is en hy het geen idee, géén idee, van hoe diep en seer die byl kan byt as dit nodig sou wees nie. Dis erg genoeg dat die bome nie die byl behoorlik kan onthou nie, maar dit is tragies dat die byl self vergeet het wat hy is.

Ek praat seker dan net namens myself, maar ek is ter dae sat van Afrikaners wat buite die laer neul oor hoe sleg dit met ons gaan. Hier word nie eers van die Max du Preez- Tim du Plessis-soort liberale Afrikaner gepraat nie. Hulle het net geen reg om inhuisig of buitemuurs te kerm oor die huidige regering nie. Dit was die noodwendige gevolg van wat hulle bepleit en waarvoor hulle hulle bewyer het. Hulle moet maar grinnik en kopknik en ja-baas, nee-baas.

Maar daar is nou soveel goeie, volksvaste Afrikaners wat by die bure en die res van die wêreldgemeenskap wil gaan neul. Sowaar? Is dit ons beste oorlewingstrategie? Om in die openbaar te kerm? Van wanneer af het die Afrikaner so pateties geword dat hy deur ‘n oop venster skyt? Van wanneer af het die Afrikaner ‘n Jannie Martelgat geword?

Miskien dink hulle die strategie is ‘n wenner omdat dit vir die swartman gewerk het. Ja, dit is so, as die swartman se onderlip bewe, gaan die Westerling se beursie oop. Maar dan betaal hy wel vir iets wat vir hom waarde het – die selfverheffende gevoel dat hy ‘n ondergeskikte, hulpelose ellendeling gehelp het. Maar in Afrika is dit nét die swarte wat hom so laat voel. Die Westerling weet instinktief dat die Afrikaner skrander, hardwerkend, gedug genoeg is om na homself om te sien. Hy het geen moeite om sy beursie in sy sakke te hou nie al huil die Afrikaner riviere van snot en trane.

Dis tyd dat die ploegbreker onthou wie hy is. Daarom is geskiedenis belangrik. Ek het tans die uitsonderlike voorreg om ‘n boek oor die geskiedenis van die Brandwaterkom te redigeer en uit te lê. Hier darem, sien jy die ploegbreker op sy beste.

Hierdie mense het in ‘n ongerepte vallei opgedaag. Daar was geen tuiste nie. Maar hulle het nie gekla nie. Hulle het plase uitgelê en begin werk. Daar was nie bome in die Oos-Vrystaat nie, so hulle het huise van sooie gebou.

Dit was bergwêreld en die velde was bestrooi met klippe. Maar die mense het nie gekla nie. Hulle het die klippe opgetel en uit die veld gedra.

Die grond was moeilik. Maar hulle het nie gekla nie. Met die mees primitiewe implemente het hulle landerye geploeg en boorde aangeplant.

Daar was baie ongediertes, afgunstige inboorlinge en wilde diere. Maar die mense het nie gekla nie. Hulle het klippe teen oorhangkranse gestapel en veekrale so gemaak.

Dit het dekades geduur vir die eerste tekens van voorspoed om te verskyn, toe verdryf die Engelse boere tydens die Oorlog en brand die huise en plase af. Maar die mense het nie gekla nie. Hulle het voortgeveg.

Die mans het bittereinders geword of is gevang en gedeporteer. Hulle het nie gekla nie. Op kommando het hulle die Kakies op hulle herrie gegee. In Ceylon het hulle die gevange seuns leer skryf, hulle het viole uit hout gekerf, skaakstelle gemaak, kerk gehou.

Die Engelse het die vrouens gejag. Maar die ma’s het nie gekla nie. Hulle het in die snerpende koue wegkruipertjie met die Engelse in die berge gespeel en deur die winter met hulle kindertjies in grotte geslaap.

Na die oorlog was daar niks om na terug te keer nie. Maar die mense het nie gekla nie. Hulle het voor begin. Die eerste dae het hulle balke skuins teen afgebrande huise se mure gepak en dit met sooie bedek vir skuiling teen die nagkoue.

Dit het bloed en sweet en trane gekos, maar ‘n anderhalfdekade later het hulle weer begin voorkom. Toe breek die rebellie uit en hulle aspirasies word verpletter en hulle leiers gevang. Maar die mense het nie gekla nie. Hulle het die Helpmekaarfonds begin en Generaal de Wet en die ander se boetes betaal en hulle bevry.

Die depressie het hulle inkomste uitgewis. Maar die mense het nie gekla nie. Hulle het deurgedruk.

Die Engelse wou nie vir die Afrikaner hulle eie skole, universiteite en koerante gun nie. Maar die mense het nie gekla nie. Hulle het hulle pennies opeengehoop en hulle eie skole, universiteite en koerante begin.

Die Afrikaner is as tweedeklasburger behandel. Maar hulle het nie gekla nie. Hulle het net harder gewerk, kanse aangegryp, maatskappye gestig en ander oorgeneem, geleer, nog harder gewerk en uiteindelik die regering oorgeneem.

Vandag se Afrikaner is onmeetbaar ryker as die pioniers van die Brandwaterkom. Hulle het kennis, geleenthede, vaardighede, opvoeding. En die mense kla.

Hou dan tog net op neul. As dit net sou werk – maar dit gaan nie. Jy is nie swart nie. En ons as volk het geen rede om te kla nie, want daar is nie een probleem wat ons nie kan oplos nie.

Hou op om in die wêreld se ore te neul. Wit plakkerskampe is nie die Britte se probleem nie – dit is die Afrikaner s’n. Die aanslag op Afrikaans is nie die Hollanders se krisis nie – dis die Afrikaner s’n. Die Suid-Afrikaanse moordvlaag is nie Swede se ellende nie – dis die Afrikaner s’n.

Moenie met ‘n witbrood onder die arm kla nie, het die oumense gemaan. Eweneens, as jy oor jou I-Phone 5 vanuit die plaaslike BMW-vertoonlokaal, terwyl jy wag vir die koopdokumente van jou nuwe 7-reeks om gefinaliseer te word, by my probeer kla oor, sê maar die armblankeprobleem, luister, ek wil niks van jou hoor nie.

As jy te lui is om jou patrolliebeurt by die buurtwag te doen, stel ek nie belang as diewe jou huis stroop nie.

As jy te verhewe is om ‘n pistool saam met jou te dra, wil ek nie hoor hoe jy kla oor ons bokshelde wat by ‘n partytjie doodgeskiet is nie.

As jy nie by jou skoolbeheerraad inval nie, wil ek nie hoor hoe jy sanik oor die verengelsing van ons skole nie.

As jy te bliksems lui is om behoorlike Afrikaans te praat en die taal besmeer met goedkoop Engelse woorde en frases, het jy geen rede om te snik oor die taalbeleid by Maties nie.

Wanneer het die Ploegbreker ‘n Jannie Martelgat geword?

Wat my betref, ek wil aan geen ander volk op enige ander plek in enige ander tyd wees as nou nie. Dié wat dink hulle is die landbouers versamel weer teen ons. Laat hulle kom. Ons sal húlle ploeë ook breek.

Ek ken die Afrikaner. Ek ken die Ploegbreker.

Maar jy, Jannie Martelgat, gaan van my af weg. Ek ken jou nie.

Vyfde nag van onluste in Swede

Swart jeugonluste in die Sweedse hoofstad Stockholm het die vyfde agtereenvolgende nag gewoed. Honderde immigrantetieners het deur die voorstede getrek, vensters gebreek en motors gebrand in die land se ergste uitbraak van geweld die jaar.

Ten minste ses voertuie is aan die brand gesteek in die stad laat Donderdag, terwyl die polisie versterkings van ander Sweedse stede ontbied het om verdere onrus te probeer onderdruk.

Brandbestryders was die hele nag besig om die vlamme van verskeie brandende motors en ‘n skool in immigrantgebiede van Stockholm te blus.

Die vorige aand is die brandweer na sowat 90 verskillende brande uitgeroep. Op die vierde nag van geweld, het jeugdiges meer as 30 motors in 15 woonbuurte asook ‘n restaurant in Skogas, suid van Stockholm, in puin gelê. Drie wetstoepassers is beseer, het die polisiewoordvoerder Kjell Lindgren berig.

Stockholm se brandbestryders sê hulle het 90 brande gerapporteer in totaal en “nog nooit tevore gesien dat so baie vure woed op dieselfde tyd nie”.

Leiers van immigrantegemeenskappe was uit op die strate in ‘n poging om jong mense te verhoed om terreur te saai. Ten spyte van hul pogings, het groepe motors aan die brand gesteek toe dit aand word. Oproeriges het klippe gegooi na die polisie en joernaliste.

Die meeste van die oproeriges is glo werkloos.

Immigrante is tans sowat 15 persent van die bevolking. Hierdie immigrante het versuim het om te integreer in die Sweedse samelewing, en is slegs in die land om die maatskaplike voordele te geniet, sê die Sweedse joernalis Ingrid Carlqvist.

“Die mense kom hier aan, want hulle weet dat Swede sal hulle geld vir niks gee. Hulle hoef nie te werk nie, nie belasting te betaal nie – net hier bly en ‘n klomp geld kry. Dit is regtig ‘n probleem, ” het Carlqvist bygevoeg.

“Ons wil gelyk wees en nie kleurling nie’

Khoi-en San-mense wil nie as “kleurlinge” bekendstaan nie en wil hê die regering moet die gebruik van die woord met verwysing na hulle verbied.

By ‘n Khoi-San-indaba aangebied deur die Departement van Landelike Ontwikkeling en Grondhervorming in Hilton naby Pietermaritzburg, in KwaZulu-Natal gister, het Khoi-San-leier Raymond Trollip gesê sy mense het baie verloor onder kolonialisme en apartheid, insluitend hul identiteit.

Die indaba is byeengeroep om te besluit oor die manier waarop die regering se beleid eise deur inheemse Suid-Afrikaners kan akkommodeer oor grond wat onder 1913 se Onteieningswet vervreem kon gewees het.

Ook namens die Namas en Koranas, het Trollip gesê die mense wil hul oorspronklike identiteite behou.

Trollip het geëis dat hul kultuur en behoud van identiteit ondersteun word deur die regering, en dat hul leiers betaal word deur die regering.

“Die regering het SEB vir ons swart broers en susters. Ons wil iets soortgelyks hê.

“Ons swart broers en susters ry in mooi motors en woon in mooi huise en ons is laer af op die skaal. Ons wil gelyk wees met hulle,” het hy gesê.

Voormalige Wes-Kaapse premier Peter Marais, wat gesê het hy is 100% Griekwa, het gesê mense het die reg op self-identifikasie. Hy het gesê die term “kleurling” is ‘n vorm van gedwonge identifikasie.

ANC-moordkomplot se beskuldigdes weer in hof

Die vier mans wat daarvan beskuldig word dat hulle deel was van ‘n komplot om ANC-leiers te vermoor, sal Vrydag weer in die Bloemfontein-landdroshof verskyn.

Die saak is op 25 Maart uitgestel, ná die nasionale vervolgingsgesag gevra het vir meer tyd om die saak te ondersoek.

Hein Boonzaaier, Martin Keevy, Johan Prinsloo en Mark Trollip is op 16 Desember in hegtenis geneem omdat hulle na bewering beplan het om ‘n bom by die ANC se verkiesingskonferensie in Manguang te plant om ANC-leiers te vermoor.

Boonzaaier is vry op R80 000 borgtog, terwyl die res van die verdagtes steeds in polisie-aanhouding is.

Boere in aanhouding weens stroper se beserings

Drie boere is op aanklag van poging tot moord in hegtenis geneem nadat hulle ‘n vermeende renosterstroper gevang het.

Beeld berig die drie boere – PP Maré, Chris Naudé en Johannes van Zyl – word by die polisieselle op Gravelotte, Limpopo, aangehou.

Hul prokureur, Aldo Rech, het aan die koerant gesê die boere het vroeër die week ‘n wenk ontvang dat stropers in die gebied bedrywig is,

Die mans beweer hulle het Woensdag twee vermeende stropers agtervolg.

Een van die verdagtes het weggekom, maar die tweede een is vasgetrek. Hy het beserings opgedoen toe hulle deur bosse gevlug het.

Beeld berig die boere het hom vasgebind en die polisie ontbied.

Volgens die boere het die verdagte messe by hom gehad waarmee renosters onthoring word.

Kol. Ronel Otto het aan die koerant gesê die boere is van poging tot moord aangekla omdat die vermeende stroper ‘n kopwond gehad het. Hy is sedertdien in die hospitaal opgeneem.

Rech ontken dat sy kliënte die man aangerand het.

Maré, Naudé en Van Zyl is Donderdag in Phalaborwa se landdroshof borgtog toegestaan.

“Die mans is elk R3 000 se borgtog toegestaan en sal weer in Junie in die hof verskyn,” het kol. Ronel Otto, ‘n polisiewoordvoerder, gesê.

Mesmoordenaar vra vergifnis

‘n Man van Kaapstad het om vergifnis gevra nadat hy erken het dat hy ‘n vrou vermoor het, het die Cape Times Donderdag berig.

Mogamat Armien Salie (31) het Woensdag in die Wes-Kaapse hooggeregshof verskyn vir die moord op die 33-jarige Anzunette de Plessis in Oktober, het die koerant berig.

Sy het hom glo ingelaat om haar dak vir lekplekke te ondersoek, maar hy het na haar kamer gegaan en ‘n kamera geneem.

“Sy het agter my gestaan en ‘n bakleiery het gevolg. Ek het terugbaklei en ek was baie kwaad. Ek het die mes uit my sak geruk,” het Salie in ‘n verklaring gesê.

Volgens die Cape Times het Salie glo Woensdag in ‘n video-opname erken dat hy die jong ma aangeval en keelaf gesny het voordat hy verskeie items in die huis gegryp en weggehardloop het.

“Ek weet ek kan nie terugbring wat ek weggeneem het nie en ek is jammer dat ek so ‘n verskriklike ding gedoen het… Vind dit asseblief in jul harte om my te vergewe,” het hy in die video gesê.

Londenaanval ‘onbegryplik’

Die wrede moord op ‘n man wat glo ‘n Britse soldaat was op ‘n straat in Londen is Donderdag hier deur die media as “onbegryplik” beskryf.

Die aanval het helder oordag, sowat 200 m van weermagbarakke, in die suide van Londen gebeur.

Twee mans het volgens ooggetuies in ‘n straat in Woolwich die slagoffer met ‘n motor raakgery, en hom daarna grusaam met ‘n panga en messe vermoor.

Die twee is ná die aanval in hegtenis geneem na die polisie hulle gewond het.

Een van die aanvallers het in ‘n selfoonvideo wat deur ‘n omstander geneem is, teen die Britse regering te velde getrek. Die twee aanvallers het ‘n paar minute op straat rondgeloop terwyl hulle naby die man se lyk op die polisie gewag het.

“Ek is jammer vroue moes hierdie vandag sien, maar in ons lande moet vroue dieselfde sien. Julle mense sal nooit veilig wees nie. Verwyder julle regering. Hulle gee nie vir julle om nie,” sê die aanvaller in die video, terwyl hy met ‘n kapmes in sy bebloede hande staan.

“Ons het hierdie Britse soldaat vermoor. ‘n Oog vir ‘n oog,” was The Sun se hoofopskrif – ook ‘n aanhaling uit die video.

The Daily Telegraph se hoofopskrif was: “‘n Oog vir ‘n oog, ‘n tand vir ‘n tand. Ons sal nie ophou veg voor julle ons uitlos nie.”

The Sun het die aanval as “onbegryplik” beskryf.

“Vandag moet ons die ekstremiste trotseer en skouer-aan-skouer met ons gewapende magte staan,” het ‘n joernalis in ‘n artikel in die koerant geskryf.

“Ons moet ons ondersteuning in ons optrede en woorde wys. As jy vandag ‘n soldaat sien, skud sy hand en sê dankie.”

The Daily Telegraph het die premier David Cameron aangehaal, wat by ‘n mediakonferensie gesê het die land sal nooit swig voor terroriste nie.

Vierde nag van onluste in Swede

Swart jeugdiges het ‘n restaurant aan die brand gesteek en heeltemal in puin gelê asook meer as 30 motors in Stockholm, Swede.

Drie polisielede is beseer in ‘n vierde nag van onluste in immigrante voorstede van die Sweedse hoofstad. Die onluste het begin ná ‘n noodlottige polisieskietery.

Polisiewoordvoerder Kjell Lindgren sê ten minste 30 motors is aan die brand gesteek in westelike en suidelike Stockholm vroeg Donderdag. Brandweermanne het gesê hulle het “nog nooit tevore gesien dat so baie vure woed op dieselfde tyd nie.”

Oproerige swart jeugdiges het ook ‘n restaurant in Skogas, suid van Stockholm, afgebrand.

Lindgren sê ‘n 16-jarige meisie is kortliks aangehou op die vermoede dat sy ‘n brandstigtingsaanval beplan het, maar is later huis toe gestuur na haar ouers.

Die onrus het Sondag begin in reaksie op ‘n skietvoorval van 13 Mei waartydens die polisie ‘n 69-jarige immigrant wat hulle met ‘n mes aangeval het in ‘n noordwestelike voorstad, noodlottig gewond het.