Rubrieke – Bladsy 37

Wie sal tog die regses regsien?

In een van die beste dog onbedoeld komiese skrywes van die jaar, skryf ene Evelyn D die volgende juweel op die Litnet-blad: Wie sal tog die regses regsien?

Evelyn se vriendin het blykbaar ‘n draad oor De La Rey op die Kletskerk-forum raakgelees, en amper verstik aan haar tee toe sy sien hoeveel negatiwiteit daar oor die Nuwe Suid-Afrika bestaan. Ons moet almal seker dankbaar wees haar vriendin het nie per abuis die Praagwerf raakgelees nie, want ek is oortuig onse Evelyn sou gehospitaliseer moes word vir erge interne bloeding.

Evelyn se oplossing om die “regses reg te sien”, is om Johan Pienaar op hulle (ons?) los te laat. Om die onsterflike woorde van Denis Healy te gebruik, sou dit uiteraard wees soos om deur ‘n dooie skaap verskeur te word. Ek is seker die bydraers tot die Kletskerk-blad leef tans in vrees en bewing – vrees dat hulle ‘n breuk van die al die lag sal opdoen.

Dankie, Evelyn, jou stuk was ‘n wonderlike stukkie vermaak op ‘n saai Dinsdag. Tog voel ek dat dit my plig is om jou bietjie reg te help. In die geskiedenis was baie linkse rewolusies gemik daarop om die bewind van ‘n konings- of vorstehuis omver te werp. Dink aan die Franse Rewolusie (Lodewyk XVI), die Amerikaanse Rewolusie van 1776 (Britse koningshuis) of die Russiese Rewolusie van 1917 (die Romanofs). Die regses was gewoonlik diegene wat aan die kant van die koningshuise was, en die linkses die rewolusionêres.

Konings en vorste word meestal gekenmerk deur absolute mag. Geen opposisie word geduld nie, vandaar die noodsaaklikheid vir ‘n rewolusie. Is dit nie interessant dat Afrikaners tans oorheers word deur uitheemse adellikes nie, die Xhosas? Tot baie onlangs toe was Xhosas ‘n Ooskaapse stam, maar hulle het sedert 1990 die ganse Suid-Afrika blitsvinnig gekoloniseer, indien nie gekontamineer nie. Derduisende van hulle stroom die Weskaap elke maand binne. Nelson Rohihlala Mandela is ‘n Xhosa-edelman. So ook was wyle minister Stella Sigcau ‘n lid van ‘n koninklike Xhosa-familie.

‘n Ander kenmerk van konings is hul uitspattige lewenswyses. Naas Lodewyk XIV se oordadige paleis wes van Parys, is daar selfgemaakte Xhosa-prinse soos Tokyo Sexwale wie se vraatsugtigheid en skatte geen einde ken nie, terwyl die gepeupel op die strate krepeer.

Ironies genoeg het daardie argetipiese linkse, Vladimir Ilyich Lenin, die Boere van die Anglo-Boereoorlog as mede-stryders teen imperialisme beskou. Wie had die meeste met Ché Guevara in gemeen: vetsugtige Xhosa-trogvarke soos Smuts Ngonyama in hul Armani-pakke en onverdiende, obsene rykdom, of Generaal Koos de la Rey, hy by wie Guevara die lesse van guerilla-oorlog geleer het? Is die vermeende Boeremag, wat hulself glo van die nuwe Xhosa-adel wou bevry, links of regs, Evelyn?

Kortom, Evelyn, dis eintlik die linkses, die Afrikaners en/of Boere, wat jy wil “regsien”. Mag ek jou egter aanraai om Napoleon se raad te volg? God is aan die kant met die swaarste grofgeskut, het die kort mannetjie gesê. Vlieggewiggies soos Johan Pienaar gaan jou nie noodwendig van veel nut wees nie.

on slots free

Waarom nog hoegenaamd in Afrikaans skryf?

Wasserman

‘n Mede-professor in die joernalistiekdepartement van die Stellenbosse Universiteit, Hermann Wasserman, het onlangs luisteraars na Bok van Blerk se liedjie, "De la Rey" as "behorende tot die museum" beskryf in sy Ope brief aan Koos de la Rey. Dan Roodt rig op sy beurt ‘n ope brief aan die PK professor met sy veldtog teen Afrikaners.

Geagte prof. Wasserman,

Toevallig sien ek u bydrae oor die De la Rey-kwessie in vandag se By raak toe ek op Die Burger se webwerf kuier.

Duidelik koester u ’n besondere haat en minagting vir die Afrikaner. Toe ek u eposadres opkyk, bemerk ek dat 99% van u eie publikasies in Engels is. Die vraag wat onmiddellik by my opgekom het, is: waarom skryf u hoegenaamd nog artikels in Afrikaans wat deur ons agterlike mense gelees moet word? Of beskou u dit as u spesiale voorreg om ons in Afrikaanse koerante te mag beledig?

Waarom vind u dit nog nodig om die Afrikaner se patriotiese sin belaglik te maak as ons in elk geval ’n vorm van etniese uitwissing in die gesig staar? Net vandeesweek was ek en Steve Hofmeyr, vergesel van Joost van der Westhuizen, op Randfontein by ’n byeenkoms teen die moordenaars van Danielle Esterhuizen, ’n vyfjarige Afrikanermeisie. Sy is tussen die oë geskiet deur mnre. David Nqomane (31) en Tsakane Sithole (25). U kan gerus wees dat u baie bondgenote het in die volksmoord of kultuurmoord wat daar tans op ons uitgevoer word. Ermelo-hoërskool is die laaste Afrikaanse hoërskool in die Oos-Transvaal, in sogenaamde Mpumalanga, en sowel die hoofregter en die minister van onderwys het nou ingegryp om te sorg dat die skool sy taalmedium sál verander, ongeag ’n vorige hofuitspraak deur regter Bill Prinsloo, sekerlik ’n regter vanuit die verkeerde groep en dus verdag.

Deel van die Engelse koloniale tradisie was die lae dunk en veragting waarmee alles wat Afrikaans is, bejeën is. The Star het in die 1920’s ope briewe soos u s’n geplaas, maar kennelik meen u dat so ’n diskoers vandag in Afrikaans in die By of Die Burger besonder byderwets aandoen. Ten minste het die Boerehaters aan Engelse kant nog humor aan die dag gelê, maar u poging tot satire is humorloos en laf.

U skuld dit aan uself om uit u pos aan Stellenbosch te bedank en eerder aan ’n Engelse universiteit of in ’n ander land as lid van ’n ander volk, hetsy die Amerikaanse, die Britse, die Australiese, die Kanadese, waarvoor u veel groter agting en bewondering koester, u polities korrekte dweepsug uit te leef.

Koos Kombuis het uit die Afrikanervolk bedank.

Al is u so ’n groot na-aper, hoef u hom nie hierin na te volg nie. U hoef maar net te dros, verkieslik uit die land uit. Ek verseker u dat niemand u teenwoordigheid sal vermis nie. Wat die Afrikaanse kultuur betref, verteenwoordig u, om nou vir Breyten Breytenbach aan te haal, ’n gat in die lug.

casino online slots free play Фильчаков прокурор

Neels Jackson, Christen of Mao?s?

Die argument wat Neels Jackson op 7 Februarie in Beeld oor misdaad aanbied, hoewel vroom, is deelagtig in die logika van barbarisme.

Ons weet dat die harmonie van die stam in tradisionale Afrikasamelewings swaarder geweeg het as die regte van ‘n individu of van sy gesin. Volgens liberale antropoloë soos Hammond-Tooke kon ‘n moordenaar, dief of owerspeler maklik vergewe word. Die slagoffer se gesinslede moes met hom en sy verwantes versoen raak, want anders het groepsamehorigheid in die gedrang gekom en kon die stam nie meer as oorlewingseenheid in ‘n vyandige natuur funksioneer nie.

Die argument wat Neels Jackson oor misdaad aanbied, hoewel vroom, is deelagtig in die logika van barbarisme.

In komplekse moderne samelewings waar individue van duisende stamme of gesinseenhede mekaar daagliks as vreemdelinge aantref, moet hierdie versoeningslogika tot barbarisme lei. Elke misdadiger kan immers sy dade rasionaliseer – soos wat Jackson doen – in terme van ‘n gebrek aan versoening, die kloof tussen ryk en arm, die rassisme van die ander ras, en dergelike meer.

Elke Westerse land wat ek al besoek of bewoon het, verteenwoordig ‘n polisiestaat met polisie op straat, in die moltrein en oral. Selfs vir die geringste oortreding word mens gestraf. Daar heers ‘n verstikkende graad van beheer, veel erger as in Zimbabwe, met dié verskil dat dit redelik en beskaafd toegepas word. Die soort samelewing wat Jackson voorstaan – waar mense uit innerlike oortuiging en naasteliefde korrek optree – bestaan nêrens op aarde nie, behalwe miskien in dele waar mense nog tradisioneel in kleinerige stamme saamwoon en die prys betaal deur gebrek aan individuele regte.

Neels Jackson is ‘n gevaarlike denker. Sy utopiese opvatting van die reg moet noodwendig, soos die fascistiese en kommunistiese idealismes van die vorige eeu, tot verskrikking lei. Onderliggend aan die Jackson se begrip van “versoening” is ook ‘n radikale herverspreiding van rykdom wat niks verskil van die ou kommunistiese of sosialistiese gelykheidsideaal nie. Een van die slimste propagandatruuks van die ANC/SAKP tot dusver was die manier hoe hulle Marxisme-Leninisme in Christelike taal ingeklee het.

Moontlik is Jackson net ‘n naïewe Afrikanerdweper wat besig is om vir Tutu, Boraine en die res na te praat as dit by versoening-as-sosialisme kom. Aan die ander kant is hy moontlik ‘n Marxis-Leninis wat sy idees in ‘n kwasi-Christelike baadjie vir Beeld-lesers opdis.

Die verstommende opkoms van ‘n ekstreem-linkse faksie sedert 1994 onder Afrikaners is een van die aspekte van die sg. nuwe Suid-Afrika waaroor niemand nog geskryf het nie. Neels Jackson is een van diegene, soos Max du Preez, Antjie Krog en ander wat ‘n soort Maoïsme aanhang. ‘n Blote maatskaplike revolusie na die Sowejtmodel is vir hulle nie genoeg nie en slegs ‘n omwenteling van die omvang van Mao se “kulturele revolusie” sal hulle bevredig.

Boonop is Jackson besig om die gewone, wetsgehoorsame Afrikaner so te demoraliseer dat hy emigrasie as die enigste uitweg sal sien. Min Afrikaners sal immers uit eie vrye wil aan die kulturele revolusie wil deelneem waardeur hulle alles, hetsy hul besittings, hetsy hul taal en kultuur, gaan verloor.

финские сауны

‘Hy het dooierus op my kind gevat’

Vanmôre was ek, Steve Hofmeyr en Joost van der Westhuizen by die Randfonteinse landdroshof om teen misdaad te betoog, veral na aanleiding van die grusame en koelbloedige moord op Danielle Esterhuizen. Op 20 Desember 2006 het twee swart mans verby haar geloop waar sy op haar ma se skoot langs ‘n dam gesit het. Haar pa en ‘n vriend was besig om vis te vang.

Hierna het een van hulle ‘n pistool uitgepluk en, soos Anel Esterhuizen dit teenoor my gestel het tydens ons gesprek na afloop van die betoging: “…voor ons kom sit en dooierus op my kind geneem. Die gat agter in haar kop waar die koeël uitgegaan het, was so groot…” Sy wys met albei hande omtrent ‘n gaping van 5 cm in deursnee.

Ek wil nog later breedvoerig oor die hele insident skryf as ek al die feite van dié koelbloedige kindermoord tot my beskikking het. Intussen enkele indrukke oor vandag.

As iemand wat self die vader van drie klein kinders is, kan ek my nie die smart en woede van Diederick en Anel Esterhuizen voorstel nie. Hoe reageer mens as jou kind voor jou oë deur ‘n maniak doodgeskiet word? Maar as ek die moordenaar ‘n maniak noem, seën ek hom eintlik met die onderskeiding van ‘n sielkundige afwyking. Die probleem is dat hierdie tipe bloedbeluste individu heeltemal normaal is. In die geweldskultuur wat onder die ANC-bewind posgevat word en gestimuleer word deur sy toeskietlike houding teenoor die moordbendes wat die land teister, het doodmaak ‘n soort tydverdryf geword vir ‘n groot deel van die bevolking.

Geen reënboognasie hier nie... — Geen reënboognasie hier nie…

Tydens die paar woorde wat ek met die skare mense buite die hof gepraat het, bewus van die intense pyn wat die Esterhuizen-gesin moet ervaar en die onmag van woorde om die tragedie van klein Danielle se dood te beskryf, het ek gesê dat dié soort wandaad geensins verskil van die gruweldade wat elders in Afrika in die Ituri-provinsie van die Kongo of die Darfoer-streek in die Soedan gepleeg word nie.

Eintlik sou mens meer betogers verwag het as die honderd of tweehonderd wat opgedaag het. Hulle was meesal Afrikaners, blankes dus. Mense wat omgee, vir die vermoorde dogtertjie en haar ouers, sekerlik, maar ook vir die stel reëls wat beskawing heet. Wet en orde. Die eenvoudige, landelike plesier om iewers langs ‘n dam te mag visvang sonder dat daar op jou kind geskiet sal word.

Tydens die vingerete wat ‘n vriend van die gesin vir ons by sy firma nie ver van die hof af nie gereël het, noem Diederick wat swaar dra aan ‘n skuldgevoel oor sy dogter se dood, dat hy nooit weer aan ‘n visstok wil raak nie.

Danielle

Watter kranksinnige samelewing het die sogenaamde nuwe Suid-Afrika nie geword waar vaders bang is om aan visstokke te vat weens die aaklige herinnering wat dit oproep en waar moeders oor die koeëlgate in hul vyfjariges se koppe moet praat nie! Geruime tyd reeds spook die vraag by my: is ‘n politieke stelsel soos “demokrasie” wat by ons tot ‘n morele beginsel verhef is – moontlik ons enigste morele beginsel – die hoë prys werd wat ons tans betaal?

Een van die vrouebetogers voor die hof se plakkaat lui:

DANIELLE SE
WREDE DOOD
LÊ EK VOOR
DIE REGERING

En natuurlik is die sentiment wat sy verwoord honderd persent korrek. Die omstandighede, die klimaat, die verval in die strafregstelsel en veral die transformasie van die polisie, kan alles net so voor die deur van die ANC-bewind gelê word.

Nog ‘n lid van die publiek sê voor ‘n kamera: “Ons is kwaad. En ek is kwaad omdat ons so lou hierso is, met wat hier gebeur het. Ek dink dis tyd dat Mbeki ons nou ‘n antwoord gee: waarnatoe gaan ons nou met hierdie misdaad? Hy kan nie net apaties bly staan nie. Ons wil nou waaragtig weet wat hy nou gaan doen omtrent hierdie saak.”

En ek verstaan sy frustrasie. Want ek het ook die indruk gekry mense ís “lou”. ‘n Kind is gruwelik vermoor en ons praat amper daaroor soos ons span wat ‘n rugbywedstryd verloor het. Meer nog: die polities korrekte diskoers wat ons inhok en ontman en van nugtere denke ontneem verhoed ons om selfs na die mees basiese feite rondom ‘n moord soos dié te verwys. Totdat ek persoonlik met Anel Esterhuizen gepraat het, sou ek in geen koerant gelees het dat die moordenaar tot reg voor haar en Danielle geloop het en “dooierus op haar kind gevat het” nie. Die media dis ‘n afgewaterde weergawe aan ons op, juis sodat ons emosieloos en apaties en “lou” moet bly want die groot maatskappye, waaronder die mediagroepe, het vrede gemaak met die idee van ‘n eenpartystaat, selfs ‘n eenpartystaat waarin kinders uitgewis word.

Nietemin glo ek dat die golf van misnoeë en woede rondom geweldsmisdaad, wat in baie gevalle niks minder as etniese suiwering is nie, besig is om te styg en binnekort breekpunt gaan bereik. Maar soos ek ook vandag tydens my spreukbeurt geargumenteer het, moet ons beheer neem oor ons eie veiligheid.

Ons het geen ander keuse nie, want ons kan nie meer op die polisie of die staat vertrou om ons te beskerm nie. Hoeveel moorde, ook van onskuldige kinders, moet plaasvind alvorens ons gaan begin saamstaan?справка

Staak praatjies met sg. landbouminister

Weereens sit die sogenaamde minister van landbou ons boerderygemeenskap ore aan. Lulu Xingwana, soos sy heet, sou Maandag ‘n vergadering voer om die beskadigde verhouding tussen haar en TLU-SA en AgriSA te besleg. Dié het sy egter sonder opgawe van redes gekanselleer, maar wel gister met die twee landbou-unies vergader. Of liewer, sy het memoranda van hulle in ontvangs geneem en die grootste deel van haar ongegronde aantygings teen boere herhaal.

Xingwana se agenda is ooglopend. Tog kan nie een van die landbou-unies dit raaksien nie. Of, eerder, wil hulle dit dalk nie verneem nie? Die sogenaamde minister het ‘n strategie wat effektief daarop gemik is om verhoudinge tussen die regering en die blanke landbougemeenskap te vernietig. Haar rede is waarskynlik dat wanneer die verhouding onherroeplik beskadig is, sy gaan aanvoer dat daar nie van haar verwag kan word om oor enige aspek van grondhervorming, plaasmoorde, haar gewraakte rassistiese uitsprake, of enige ander aspek van landbou met AgriSA en die TLU-SA te praat nie. Die feit dat veral AgriSA tot op hede uit hulle pad gegaan het (tot op die punt van kruiperigheid) om die regering se onredelike eise te akkommodeer, bewys duidelik dat die minister nie eens hulle oordrewe poging om die regime tevrede te stel, goed vind nie. Daar is basies niks wat die blanke landbousektor kan doen om die regime te bevredig nie, behalwe om van hul grond afstand te doen of instemmend vermoor te word nie.

Die sogenaamde minister se kat-en-muisspeletjies met georganiseerde landbou is ook ‘n duidelike aanduiding dat sy daarvan bewus is dat sy die hef in die hand het. Deur Xingwana voortdurend te vermaak met hul oorgretige poging om met haar te beraadslaag, is landbou eintlik besig om hul magteloosheid en desperaatheid te toon. Die boodskap wat die minister ontvang, is dat hulle geheel en al uitgelewer is aan die regime en dit misbruik sy tot haar volle revolusionêre voordeel.

Georganiseerde landbou het nou genoeg rede om aan te voer dat daar ‘n dooiepunt tussen hulle en die minister bestaan en dat die minister geen bereidwilligheid toon om, te midde van ‘n krisis, deel te wees van ‘n oplossing nie. Dit is nou belangrik dat ons mense in die landbou die saak tot ‘n volgende vlak eskaleer. Daar is wat my betref ten minste drie aksies wat hulle onmiddellik moet neem:

Lê ‘n klag, soos die Vrystaatse Landbou-unie, van haatspraak teen die misnister.
Begin ‘n kommunikasieveldtog aan die publiek en die buiteland om die krisis te verduidelik.
Te danke aan TLU-SA se goeie organisasie op gemeenskapsekuriteitsvlak, is daardie organisasie ideaal geposisioneer om die veiligheidskrisis in die blanke voorstede d.m.v. opleiding te help hanteer. TLU-SA kan die sleutelrol speel in die totstandkoming van ‘n burgerlike stedelike veiligheidsinisiatief. Hierdeur sal TLU-SA daarin slaag om sy invloed uit te brei en sy bedingingsposisie aansienlik te verbeter.

Xingwana se jongste beskuldiging teen georganiseerde landbou, is dat hulle haar of die regering nie erken nie. Voorwaar het landbou nou meer as genoeg rede om haar inderdaad te ignoreer en halt te roep sover dit gesprekke met die regime betref.

play pool online free no download

Pallo Jordan se vreemde uitbarsting

Pallo Jordan se vreemde uitbarsting oor die liedjie De La Rey laat op die oog af meer vrae ontstaan as wat dit beantwoord. Totdat mens bietjie verder op die saak ingaan, bygesê. Dit is eerstens gewoon vir diktators soos Robert Mugabe of Kim Jong-Il om gedagtebeheer te wil toepas en stemme van kritiek stil te maak, maar vreemd dat ‘n regime in ‘n land wat glo “die beste grondwet op aarde het” hom genoop voel om hom amptelik uit te laat oor ‘n blote stuk musiek. Probeer minister Jordan ons dwing om “op die regte manier” na die liedjie te luister? Kan ons verwag dat hy vervolgens ook iets oor banale drek soos die groep Freshly Ground se liedjie “Doo bee doo bee doo” gaan kwytraak?

Tweedens handel De La Rey oor ‘n persoon wat lank reeds oorlede is, oor ‘n konflik van ‘n eeu of meer gelede wat niks met die huidige regime te make het nie. Dit sou in ‘n normale, demokratiese land moeilik gaan om mens in te dink dat ‘n regering blote lirieke enigsins as bedreigend kan ervaar, laat staan nog om hom te verwerdig om iets daaroor kwyt te raak. Sou ‘n regerende party in die VSA byvoorbeeld amptelik iets sê oor die liedjie The Battle Hymn of the Republic, wat ook oor ‘n oorlog van lank gelede handel.

Die enigste manier om die bisarre uitbarsting van die departement Kuns en Kultuur te verstaan, is om die gevolgtrekking te maak dat die regime hom bedreig voel deur ‘n bepaalde etniese groep as gevolg van ‘n skuldige gewete aan die regime se kant. Kan dit wees dat die regime uiteindelik begin verstaan dat hy te ver gegaan het met sy vertrapping van Afrikaners se taal-, gemeenskaps- en kultuurregte, en dat niks groter vrees by hom inboesem as die vooruitsig van breë rebelsheid en weerstand onder Afrikaners nie? Weerstand wat ironies genoeg deur die regime se eie optrede veroorsaak is.

Dieselfde minister Pallo Jordan sit tans byvoorbeeld met ‘n voorstel oor die naamsverandering van Pretoria voor hom, ‘n pragvoorbeeld van hoe daar doelbewus ‘n stryd teen Afrikaners, hul geskiedenis en taal gevoer word. Aanval is die beste vorm van verdediging, meen die minister waarskynlik, en dus word Afrikaners as “verregs” indien nie gewelddadige ondersteuners van die Boeremag gekarikaturiseer, terwyl die ANC se aanslag op die Afrikaner net in felheid toeneem.

(Die vermeende Boeremag, klein soos hy glo was, boesem terloops duidelik geweldige vrees en ontsag by die ANC regime in, en nie om dowe neute nie. Ek het die DA se segsman oor verdediging die anderdag op RSG hoor sê dat ‘n Zimbabwiese weermaglid al vir hom gesê het dat die MIV-deurdrenkte, getransformeerde, gedemoraliseerde SANW geen weerstand sou kon bied as die Zimbabwiese weermag sou besluit om van Beitbrug na Kaapstad op te ruk nie.)

Ek en die oorweldigende meerderheid Afrikaners (glo en vertrou ek) is egter nie voorstanders van geweld nie. Daar is ander, vreedsame maniere om ons ongelukkigheid te kenne te gee. Die hoogs effektiewe belastingboikotte wat Noord-Kaapse munisipaliteite onlangs verlam het, is een voorbeeld. Dit is daarom goed dat dr Jordan en hopelik die regime betyds wakker geskok is deur De la Rey. As die regime sy veldtog teen Afrikaners sou staak en gehoor gee aan sy eie grondwet, spesifiek die gedeeltes oor selfbeskikking, kan vreedsame verset waarskynlik vermy word.

topcargo

Fidel

Sado-seksuele allure?

Fidel Castro is skynbaar op sy laaste bene en in sekere dele van die Westerse wêreld sal sy laaste asem verwelkom word. Castro het die dood wat dikwels aan hom gestuur is met groete van die CIA reeds meer as een keer vrygespring. Dit is ironies dat ’n man wat deur die magstigste land ter wêreld geteiken is blykbaar aan natuurlike oorsake op ’n rype ouderdom gaan sterf.

Castro se gesondheidsprobleme en verwagte afsterwe het reeds ’n taamlike indruk in die Amerikaanse pers gemaak en op afwagtende Kubaanse uitgewekenes in Miami, asook komediante wat grappe oor sy kunsmatige anus maak. Treurende linksgesindes het reeds begin om die man se lewe te ontleed.

Al die opwinding oor Castro is natuurlik buite verhouding met sy belangrikheid as ’n figuur in die twintigste eeu. Castro het weliswaar ’n sekere mindere rol in die dekoloniseringsproses in Afrika en Suid-Amerika gespeel, maar hy is in der waarheid histories minder belangrik as Pinochet of Lenin, of Ghandi, of selfs Ho Chi Minh.

Buks van Rensburg

Waarom is daar dan ’n obsessie met Castro, wat mens nugter as ’n mislukte leier van ’n onbenullige land kan beskou? Daar bestaan ’n paar redelike verduidelikings vir die obsessie wat mens in die ideologiese en sosiale stelsels van veral Suid-Amerikaanse lande kan vind. Maar miskien vertel die obsessie ons meer oor die Weste as wat dit enigsins iets oor Castro of sy nalatenskap sê.

Kommuniste en sosialiste (selfs die demokratiese soort) in die Weste wat Pinochet en Franco en Mussolini en ander fasciste verafsku, het skynbaar ’n blinde kol vir Castro se fascistiese neigings. In ’n ander wêreld sou Castro baie maklik in die lysie hierbo pas. Net soos hulle, is hy ’n geweldenaar, is hy lief vir militêre drag en het hy sy samelewing vermilitariseer en sy jong mense op militêre avonture gestuur wat nie direk in Kubaanse belang was nie.

Verder is rassesegregasie vandag op Castro se eiland opvallend – Kubaanse leiers is altyd wit, en wit Kubane is beter opgevoed en opgelei terwyl swart Kubane materieel minder daaraan toe is. Castro het glo selfs probeer om van sy rasseprobleem ontslae te raak deur swart Kubane aan te moedig om in Angola te gaan veg.

Castro se neiging om politieke teenstand met militêre geweld te beantwoord en te onderdruk, asook sy genadelose optredes teen politieke andersdenkendes, is soortgelyk aan die metodes van fasciste soos Franco, Mussolini of Pinochet. Politieke opponente van Castro het net twee opsies gehad – vlug Miami toe, of word aangehou en gemartel. Met geluk sal jy die jare in die tronk oorleef. In dié opsig is die twintigste eeu se twee ekstreme politieke filosofieë (kommunisme en fascisme) soortgelyk, indien nie in oortuiging nie, dan wel in metode. Kommuniste soos Castro het net so effektief soos die fasciste (Franco en Pinochet) vermoor, onderdruk en gesensor.

Fidel Castro is in 1926 gebore, die buite-egtelike kind van ’n arm immigrant in Kuba wat homself ryk gewerk het in suikerplantasies. Hy studeer in die regte aan die Universiteit van Havana in 1945, waar hy polities aktief word. Later sluit hy by die Partido Ortodoxo aan, ’n sosialistiese party wat die doel het om die ryk Kubaanse elite se houvas op Kuba te breek. Hy reis na Colombia in 1948 waar hy aan studente-onluste deelneem.

Terug in Kuba werk hy as ’n prokureur, maar ’n staatsgreep deur Batista noop hom om sy praktyk te sluit en om saam met Raúl Castro, sy broer, ’n beweging te stig met die doel om die Batista-regering omver te werp. Hulle versamel wapens en probeer om die militêre Moncada Barracks aan te val. Die aanval is ’n fiasko, en Castro en Raúl kom net-net met hul lewens daarvan af. Hierna trek hulle terug na die Sierra Maestra, ’n bergagtige deel van Kuba oos van stad Santiago. Later word hulle hier vasgetrek en merkwaardig vir daardie tyd, word hulle nie tereggestel vir hoogverraad nie. Fidel word wel 15 jaar tronk toe gestuur vir sy aandeel in die aanval. Gedurende sy verhoor gee Castro sy welbekende lesing “Die geskiedenis sal my vergewe” (in Engels vertaal as: “History Will Absolve Me”).

In die tronk gaan hy voort met planne om die Batista-regering omver te werp en in 1955 word hy vrygelaat, ná hy minder as twee jaar van sy vonnis uitgedien het. Hy vertrek Meksiko toe waar hy saam met ander Kubaanse uitgewekenes die sogenaamde Beweging van 26 Julie (26th of July Movement) stig met die doel om deur guerilla-oorlog die Batista-regering te ondermyn. Hier ontmoet Castro vir Erneste “Ché” Guavara, wat later deur Westerse jongmense vereer sou word as dié “sjiek” radikaal. Die waarheid oor Ché is egter anders: hy was ietwat oorgewig, asook baie wreed en lafhartig. Ché sou later deur Fidel na Bolivië toe gestuur word met die doel om die regering daar omver te werp. Hier is hy gevang en die Boliviaanse polisie het hom summier tereggestel, maar nie voor hulle hom verneder en vir sy lewe laat pleit het nie – Ché, wat sy slagoffers so maklik tereggestel het, was self glo baie bang vir die dood.

Teen 1959 is Castro terug in Kuba. Dié keer is die revolusie suksesvol en hy word die Maksimum Leier van die nuwe Revolutionêre Staat. Hy begin onmiddelik ’n Kommunistiese regeringstelsel in Kuba in te stel. Onteiening van privaat eiendom en grond vind plaas en noue bande word met die Sowjetunie gesmee. Die Sowjetunie stuur adviseurs in 1960 en die destydse Amerikaanse president (Eisenhower) stel sanksies teen die land in. Meer as veertig jaar later duur die sanksies voort en bly Kuba ekonomies ’n agterlike en tegnologies gestremde land.

Intussen het verskeie planne deur die CIA om Castro te vermoor skipbreuk gelei. Daar is bewerings van ontploffende sigare, pogings om hom te vergiftig en dergelike ander truuks, maar Castro is skynbaar onuitwisbaar. ’n Plan om Kuba in te val (die Bay of Pigs-aanval tydens die Kennedy-administrasie), misluk ook. ’n Belangrike gebeurtenis gedurende die Koue Oorlog is die sogenaamde Kubaanse missielkrisis in 1966, toe Castro aan die Sowjetunie magtiging verleen het om kernmissiele op die eiland te ontplooi. Die Amerikaanse reaksie was ’n seeblokkade rondom Kuba. Die krisis veroorsaak byna ’n kernoorlog tussen die Sowjetunie en die VSA.

Intussen vlug duisende van Kuba se (meestal wit) opgeleide bevolking van die eiland, dikwels op vlotte, en vestig hulle in Miami om die “Exile Cuban Community” te vorm. Dit word later ’n effektiewe drukgroep in Florida, een van die VSA se belangrikste state. Die groep het vandag steeds ’n beduidende invloed op Amerikaanse beleid jeens Kuba. Ná meer as veertig jaar hoop baie steeds om na die eiland terug te keer en om hulle verlore besittings terug te kry.

Kuba is vandag meer bekend in Suid-Afrika weens die Angolese oorlog, asook vir die swak opgeleide dokters wat die eiland uitvoer. Castro se regering het ook dele van die eiland se beste strande opsy gesit vir die ontwikkeling van oorde vir vakansiegangers van Noord-Amerika (veral vanuit Kanada). Gewone Kubane word die oorde verbied. Die eiland is egter steeds ’n verdrukkende kommunistiese staat, arm en agterlik. Duisende mense is tereggestel onder Castro se regering, dikwels ná onvoldoende verhore en baie meer is tronkstraf opgelê in die transformasie van die eiland tot ’n kommunistiese staat. Castro se broer Raúl, wat as weermagshoof aangestel is, is bekend vir sy persoonlike wreedheid gedurende die guerilla-veldtog. Een kommentator som dit soos volg op: “Along with Ché Guevara, Raúl’s notoriety in the Sierra Maestra would also grow for dispensing swift and severe revolutionary retribution via firing squads for those suspected of collaborating with Batista security forces or accused of treason.” http://www.haciendapub.com/castro22.html

Een van die groot ironieë van die twintigste eeu is sekerlik die bewondering wat sommige Westerse leiers vir Castro openbaar het. Pierre Trudeau, voorheen eerste minister van Kanada, was sy persoonlike vriend (Castro was ’n kisdraer op Trudeau se begrafnis). Hooggeplaaste Europese leiersfigure, Hollywood-akteurs, en ander linksgesindes in die Weste het oor die laaste veertig jaar hulle ondersteuning en bewondering vir Castro uitgespreek. Hy is, soos een keer opgemerk is, Hollywood se “gunstelingtiran”.

Castro se verpersoonliking in die Weste as ’n Latynse machismo oefen ’n sado-seksuele aantrekkingskrag in sekere Westerse kringe uit, veral op linksgesinde vroue. Die verleidelikheid van ’n geweldenaar in uniform wat verkrag en moor wakker ’n bewondering aan en ’n lus vir verbode avonture in ’n Westerse bevolking wat elke drang reeds bevredig het. Mens moet nooit die seksuele ondertone van die verbeeldingsvlugte van sandaaldraende linkse Westerse tannies onderskat nie – dit is uiters herkenbaar. Soortgelyke verhoudings is nou skynbaar gewoon in die nuwe Suid-Afrika. Voorheen konserwatiewe tantes wat met die revolusionêre ander kant ’n gemene deler vind. Mans wat revolusie bring of wat moor en geweld pleeg, het skynbaar steeds ’n seksuele aantrekkingskrag vir vroue wat hulleself voorgee as verlig en anti-geweld en wat iewers links op die politieke kontinuum leef.

Kevin Costner

Die lys van Castro se bewonderaars in die Weste en in die VSA, is inderdaad lank. Die lys bevat onder andere Jesse Jackson, Steven Spielberg (wat ’n ete met Castro as die agt belangrikste ure van sy lewe beskryf), Naomi Campbell (wat die seksuele revolusionêre sjiek van Castro skynbaar onweerstaanbaar vind), Oliver Stone (wat Castro een van die wêreld se mees wyse leiers noem) en verder Robert Redford, Spike Lee, Sidney Pollack, Woody Harrelson, Danny Glover, Ed Asner, Shirley MacLaine (nog ’n linkse Westerse tannie wat van vuil revolusionêre moordenaars hou), Alanis Morissette, Leonardo DiCaprio en Kevin Costner. Laasgenoemde is soos volg aangehaal na sy ontmoeting met Castro: “Dit was die ervaring van ’n leeftyd om net enkele voet van hom af verwyder te sit en te sien hoe hy ’n ervaring herleef wat hy as jong man beleef het.” (Hoe sê, Kevin? In die kammawêreld waarin jy leef het jy seker nog nooit iets egs as ’n jong man ervaar nie.)

Hierdie lys, wat toegegee meestal bestaan uit akteurs en ander invloedryke leë koppe, is nietemin ook een wat bestaan uit selfverklaarde demokrate wat in dieselfde asem die doodstraf veroordeel, vryheid van spraak ondersteun en Castro voorhou as die bevryder van sy mense en ’n groot humanitêre figuur. Daar bestaan ’n kognitiewe dissonansie by linkse ideoloë wat normaalweg byna onverstaanbaar is en wat nuwe inhoud aan Lenin se begrip van die “nuttige idioot” gee.

Nelson Mandela het met sy vrylating buite Pollsmoor-tronk na Fidel Castro as “’n groot vriend” verwys en sy ontmoetings met die Castro kan op Youtube aanskou word.

http://www.youtube.com/watch?v=-R7hw4rsUl8

Wat sê dit oor Nelson Mandela of oor Oliver Stone of Steven Spielberg? Wat sê dit oor Pierre Trudeau, of oor Helgeer Langeland (die Noorweër wat Castro in 2001 vir ’n Nobelvredesprys genomineer het)?

Die bewondering vir Castro in sekere Westerse kringe sê nie veel oor Castro self nie. Castro se persoonlike geskiedenis is bekend, sy wreedheid is bekend; in baie gevalle is daar oor sy slagoffers geskryf. Hy is, om dit kort te stel, ’n boelie wat verdink word van die moorde op mede-studente aan die Universiteit in Havana 60 jaar gelede en wat vandag ’n staat regeer wat oor die laaste 45 jaar duisende tereggestel het (ongeveer 550 net in die eerste ses maande ná die revolusie). Baie meer is toegesluit en word steeds aangehou (Castro het die feit al in die openbaar erken). Hy is verder verantwoordelik vir die verdrukkende klimaat in Kuba. Dit is alles goed gedokumenteer. Daar is inderdaad al aantygings gemaak dat genoeg in Kuba onder Castro gebeur het om ten minste ’n ondersoek na “misdade teen die mensdom” te gelas. http://en.wikipedia.org/wiki/Human_rights_in_Cuba

Die rede vir Castro se bewonderenswaardige beeld by sekere Westerse figure kan dus nie by Castro gesoek word nie, maar kan net vasgestel word deur diegene wat hom admireer te ondersoek.

Waarom het Castro ’n skadu oor die tweede helfte van die twingigste eeu gegooi? Was dit sy militêre avonture in Afrika waar duisende van sy soldate gesneuwel het of was dit sy rol in the Kubaanse missielkrisis? Is dit die Amerikaanse beheptheid met hom en hulle pogings om van hom ontslae te raak? Of was dit sy verpersoonliking as radikale leier? Of was dit omdat soveel joernaliste en invloedryke figure in Hollywood hom bevoordeel en bevorder het? Waarom word Castro se toesprake en bedrywighede met ywer in die Westerse pers opgedis? En hoekom is daar vandag afwagting in die Westerse pers vir sy ondergang, asof hy die leier van ’n beduidende land is?

Daar was blykbaar altyd ondersteuners van Castro onder Westerse joernaliste en hulle het dit as ’n persoonlike taak gesien om vir hom die woord te doen. Die vrye beriggewing en kolomspasie in invloedryke Westerse koerante (The New York Times en ander) het hom beroemd gemaak en Castro, wat bekend is vir sy urelange vervelige en dreunende toesprake, het op sy beurt die Westers pers briljant vir sy eiesoortige propaganda gebruik. Sy foute en wreedheid is ook deur die Westerse media oorgesien. Dit is ironies dat Castro bevoordeel is presies deur dít wat hy in Kuba sou verafsku het – ’n vrye pers en vryheid van spraak.

Nelson Mandela se heldeverering vir Fidel Castro is baie bekend. Mandela, wat hoog opgee oor vryheid (ten minste in al sy toesprake) praat van Castro as “sy goeie vriend”, as ’n “groot man” wat baie gedoen het vir bevryding en vir sy mense en as ’n revolusionêre figuur wat vryheid na Kuba gebring het. Dié heldeverering sê natuurlik baie meer oor Mandela as wat dit iets oor Castro te kenne gee, net soos wat dit baie meer vertel oor Hollywood se “bruikbare idiote”.

Castro se komende dood sal verandering in Kuba bring. Miskien sal die eiland nog vir ’n klompie jare aanstrompel onder Raúl, maar een of ander tyd sal die regime ondergaan. Daarna, en dit is die grootste ironie in die hele verhaal, sal Kuba word wat Castro nie wou hê dit moes word nie – ’n speelplek vir ryk Amerikaners en die eiendom van die invloedryke en ryk Kubaanse uitgewekenes in Miami.

печи для дома

Die volk teen die muur

Ons volk staan weer, soos dikwels in die verlede, voor ‘n muur – dié keer ‘n letterlike een. President Thabo Mbeki praat daarvan as die “mees ambisieuse erfenisprojek van die demokratiese regering”: Die gedenkmuur in die “vryheidspark” waarop, so is die plan, al die name gegraveer sal word van die mense wat “vir die mensdom en vryheid in Suid-Afrika gesterf het.” Aldus die Freedom Park-trust se amptelike webblad.

Die gedagte aan ‘n herdenkingsmuur vol name is natuurlik nie nuut nie. Daar is genoeg monumente in die buiteland en ook in Suid-Afrika waar gevalle soldate, helde en slagoffers van bepaalde gebeurtenisse gehuldig word. Die beroemdste sodanige muur is sekerlik die Viëtnam-veteranegedenkmuur in Washington in die VSA.

Dit is deel van die besondere bewussyn van die Amerikaner en vorm die agtergrond van dosyne gung-ho-styl Amerikaanse heldeflieks. Dit is ‘n toeristelokker wat honderde duisende mense trek om die weerkaatsing van hulle eie gesigte te bekyk teen die lang lyste name van die gesneuweldes en vermistes.

Dié wat daarna kyk, is nie almal van dieselfde mening oor die toepaslikheid van die monument of, veral, van die ontwerp daarvan nie. Die Viëtnam-oorlog was die langste, mees uitmergelende en sosiaal verdelende stryd waarin die Amerikaners nog ooit betrokke was (‘n onderskeiding wat nou deur Bush se avontuur in Irak oortref mag word.) Die hele gedagte aan die verering van soldate wat daaraan deelgeneem het, was vir baie liberale Amerikaners afstootlik. Die ontwerper van die gedenkmuur, ‘n bloedjong student, Maya Lin, het dit egter beskryf as ‘n huldiging, nie soseer van die oorlog nie, maar van die soldate wat in gehoorsaamheid aan hulle regering se oproep gaan dien en gesterf het.

Die grootste strydpunt was egter die ontwerp van die muur self. Fondse is deur die Viëtnam-oorlogsveterane self ingesamel en hulle het vir voorstelle vir die ontwerp gevra. Die indiening waarvan hulleself by verre die meeste gehou het, was ‘n beeld van drie soldate deur die volksbeeldhouer, Frederick Hart. Dit was ‘n uitdrukking waarmee hulle hulleself kon vereenselwig, vol detail en simbole wat die oudgediende kon herken en waardeer. Drie soldate – twee wit en een swart – in bosuniforms verskyn as’t ware asof uit die oerwoud. Dit wil voorkom asof hulle nou net van patrollie af kom. Daar is ‘n gevoel van waaksaamheid oorgetrek met oorlogtamheid in hulle houdings. Die een dra ‘n M60 ligte masjiengeweer soos ‘n balk oor sy skouer en een van die ander het ‘n M16 aanvalsgeweer by hom. Hoeveel die beeldgroep ook al aangeklink het by die veterane, was die deurslaggewende besluit nie hulle s’n nie. Hulle het in ‘n spasma van politieke korrektheid ‘n paneel van agt kunstenaars en argitekte aangestel om die wenvoorstel te keur. ‘n Beeldgroep van iets so herkenbaar en verteenwoordigend soos drie soldate sou nooit die toets van die kunsgemeenskap in die hooggety van abstrakte kuns en Bauhaus-stylargitektuur oorleef nie. Hulle keuse het geval op die indiening van Maya Lin. Dit was ‘n… muur. Wel, twee mure eintlik, wat haaks met mekaar staan, amper soos die vrymesselaars se winkelhaak. Dit is van gepoleerde graniet uit Bangalore, Indië, gemaak.

Die muur was net té glad, té kaal en té kil vir baie veterane. Dit was meer “soos ‘n grafsteen as ‘n eerbewys aan gevalle kamerade” het een oudgediende dit uitgedruk. Hulle het die snedige kunskritici se beskuldigings van sentimentaliteit afgemaak en op Hart se Drie Soldate aangedring wat uiteindelik as kompromis ook op die perseel staangemaak is.

Maar as die ontwerp en selfs die politieke korrektheid van die monument gedebatteer is, was daar nooit enige teenstrydigheid oor wie se name daarop moes verskyn nie. Vir sy naam om daarop te verskyn moes die persoon opgeneem gewees het in die Amerikaanse weermag, verskeep gewees het na Viëtnam waar hy in aksie, ‘n ongeluk of van siekte wat hy daar opgedoen het, gesterf het of hy moes vermis geraak het in aksie. Daar is ‘n presiese aantal name op die muur: 58,249, waarvan agt dié van vroue is.

Dit is juis die identifisering van dié gestorwenes wat verering waardig is, wat die grootste strydpunt in die oprigting van die Suid-Afrikaanse gedenkmuur is. Voordat die beitel gelig en die hamer oorgehaal kan word, moet daar besluit word wat die doel van die muur en die vereistes vir verskyning daarop is.

Volgens die Freedom Park-trust se webblad is die muur ter herdenking van “dié wat vir menslikheid en vryheid in Suid-Afrika gesterf het.” By eerste aanskoue kom dit as ‘n rein gedagte voor. Wie kan protesteer as die slagoffers van brutaliteit en terrorisme formeel onthou word? Dit is gepas, is dit nie, om die onskuldige, weerlose mense te onthou wat, sê nou maar deur die Kerkstraat-bom, Robert McBride se Magoo’s Bar-bom en Mandela se Stasiebom, vermoor is.

Die name op die muur dien as’t ware as ‘n kwitansie vir die prys wat betaal is vir die “vryheid” van die Nuwe Suid-Afrika. Dit sal net ‘n baie lang muur moet wees. Elke mens wat nou nog met soveel uitgelatenheid in Suid-Afrika vermoor word, is deel van daardie onkoste. Dié misdaadvlaag word, na alles, stilswyend deur die regering goedgekeur en deur wetgewing ondersteun. Dit is deel van die voortgaande revolusie van die ANK. Mao het gepraat van “permanente rewolusie”. Die mees prominente hedendaagse praktisyn daarvan is Robert Mugabe maar dit net omdat Suid-Afrika nog deur ‘n paar kontorsies moet gaan voordat die rassistiese regime van Thabo Mbeki – en sy opvolger – geposisioneer is om ‘n eiesoortige Suid-Afrikaanse bydrae te maak tot die katalogus van Afro-marxistiese landsverpletteringe. ‘n Baie lang muur gaan inderdaad geverg word. Dit sal nie volledig wees sonder die name van, byvoorbeeld, Pieter Pieterse en David Rattray nie.

Die Amerikaanse muur is 75 meter lank en 3 meter hoog. As die Freedom Park-argitekte dieselfde lettertipe sal gebruik en hulle muur ook sal konstrueer om drie meter hoog te wees, sal dié konstruksie amper ‘n halwe kilometer lank moet wees om die name van die sowat 360 000 slagoffers te bevat wat met hulle lewens betaal het vir die “vryheid” van die ANK. En wat is bekom deur die betaling van dié helse prys? Vryheid, ja, vryheid vir die ANK om met matelose arrogansie en volslae onbeholpenheid die land die grond in te bestuur; om die staatskas te roof in ‘n program wat gaan onder die eufemistiese naam “Swart Ekonomiese Bemagtiging.” Daar is met lewens betaal vir die BMW’s van die nuwe sosiale verskynsel – die jong, hier’s-ek-nou swartetjie wat ‘n onbehoorlike salaris ontvang vir ‘n werk wat hy nie kan doen nie. As ‘n outomotiewe wonderwerk sou plaasvind en hy 360 000 kilometers op die Bee-Em se klok sou sit sonder om dit om ‘n paal te buig voordat hy dit inruil op ‘n groter een, is daar vir elke kilometer met een lewe betaal.

Maar hierdie kategorie – onskuldige, burgerlike slagoffers – is te eng om eksklusief gevier te word deur die ANK. In die gebruiklike spasma van sosialistiese ywer moet hulle gesneuwelde “helde” gehuldig word; deelnemers aan die “struggle”, hoofsaaklik lede van die Marxistiese ANK se gewapende vleuel, MK, en die PAC se eweknie, APLA. Dis moeilik om te sê hoeveel ruimte op die muur vir hulle name gelaat moet word. Wie van hierdie ontslapenes kwalifiseer vir opname op die gedenkteken? Kwalifiseer die honderde kamerade wat deur die ANK in hulle opleidingskampe doodgemartel is? Wat van dié ellendelinge wat so onbeholpe in die stryd was dat hulle hulleself opgeblaas het of wat in opleidingsongelukke omgekom het? As die definisie van ‘n ANK-held net dié insluit wat in ‘n aanval op regeringsmagte gesterf het, sal ‘n piepklein muur voldoende wees om hulle name in vetdrukhoofletters te bevat. Hulle kan die muur ‘n bietjie uitpof deur die 19 000 name by te voeg van dié wat die lewe in Kwa-Zoeloe gelaat het in die barbaarse gewapende stryd tussen die ANK en die IVP van 1990 tot 1994. En dan is daar die Kubane wat in Angola gehelp het om die bloeddorstige kommunistiese MPLA aan bewind te hou en wat in hulle duisende geswig het voor daardie doeltreffende krygsmasjien, die toendertydse Suid-Afrikaanse Weermag.

Die ANK kan maar self besluit wie helde in hulle oë is. Die strydpunt wat nou ontstaan, is of gesneuwelde lede van die apartheidsregering se weermag daarop aangebring moet word. Dit is verbasend dat daar hoegenaamd nog ‘n verskil van mening hieroor kan wees. Daar is geen ooreenkoms tussen Umkhonto we Sizwe-terroriste en die soldate van die ou S.A.W. nie.

Die S.A.W. was ‘n uiters professionele, gedissiplineerde en – veral – doeltreffende organisasie. Deesdae is daar ‘n liberalistiese veldtog deur oningeligtes – wat nooit daar was nie – om die ou weermag te besmeer met beskuldigings van wreedheid, onmenslikheid en onderdrukking. Inderwaarheid was die etos van die S.A.W. die welbekende Calvinistiese medemenslikheid van die Afrikaner. Die weermag se kontak met die plaaslike bevolking was altyd gerig deur die stelreël van “minimum geweld, maksimum vriendelikheid,” ‘n slagspreuk en ‘n benadering wat by elke operasionele lid ingedril is. Waar die weermag ook vir ‘n bepaalde tyd in ‘n nuwe gebied teenwoordig was, het hulle gratis mediese hulp, kos, behuising en selfs skole verskaf. Terwyl dorpe soos Ongiva en Xangongo in die Suide van Angola onder die weermag se beheer was, het dié inwoners daarvan ‘n lewenspeil ervaar wat nooit voorheen of daarna vir hulle beskore was nie. Toe was hulle veilig teen verdelging deur hulle eie volksgenote in die MPLA se weermag, FAPLA. (En anders as die skinderskrywers van die liberalistiese pers gebruik ek nie hoorsê stof nie. Ek was daar. Ek was een van die lede wat ‘n gewonde swart meisietjie in die veld net buite Cuvelai gevind het. Sy is in die kop getref deur die skrapnel van ‘n mortier wat roekeloos in die plaaslike bevolking se rigting gewerp is deur die onttrekkende FAPLA soldate. ‘n Deel van haar skedel was weg en die breinvlies was sigbaar. Drie weermagdokters en ‘n span mediese korps-lede het vir dae lank gespartel om haar lewe te red en toe die natuur ingetree het, het ek groot, taai manne gesien met trane in hulle oë, algeheel verpletter.)

Ek het genoeg daar gesien om te weet dat oorlog ‘n afgryslike verskynsel is en dat wanneer ‘n groot, doelgerigte leër aan die beweeg is, onskuldige mense soms in die slag bly. Maar ek weet hoe ‘n hoë premie die S.A.W. gestel het op die lewens van die plaaslike bevolking wat die slegte geluk gehad het om omgespoel te word deur die wispelturige branders van ‘n oorlog waarvoor hulle nie gevra het nie. Die waarheid is dat vroue, kinders en ander onskuldiges nooit die teiken van die Suid-Afrikaanse Weermag was nie.

Dít is, na alles, die groot verskil in definisie tussen ‘n legitieme weermag en ‘n terroriste-organisasie. MK en APLA is gestig met die oogmerk om weerlose mense om die lewe te bring om sodoende ‘n klimaat van vrees te skep waarin hulle eise oorweeg sou word. Hierdie organisasies was so lamlendig en amper komieklik onbeholpe op ‘n Keystone Kops-manier. En hulle was, natuurlik, te lafhartig om hulle wapens op die veiligheidsmagte of op die leiers van die apartheidsregering te rig. Daarom het Nelson Mandela Umkhonto we Sizwe gestig om jag te maak op mense wat hulleself nie kan verdedig nie. Dit is vir enige oud-lid ‘n ondenkbare, vernederende gruwel om te dink dat hulle gevalle kamerade se name in die teenwoordigheid van sulke moordenaars aangebring moet word.

Maar al wás hierdie terroriste so dapper, edel en doeltreffend soos wat die ANK se mites voorhou, is hulle en die S.A.W. in verskillende versamelings sonder gemene delers. Die gesneuweldes van die S.A.W. het nie geveg vir die “vryheid” waarvan die Freedom Park-trust praat nie. Hulle het geveg om die oorname van die regering deur die swart meerderheid van die land te verhoed. Ek weet want ek het lank en diep gesels met Roetsie, Schrönen, Dawid Lotter, Piet Liebenberg, Smittie en Peter Dicks, almal boesemvriende van my en almal in aksie in die operasionele gebied dood. Hulle het geglo dat ‘n swart meerderheidsregering onafwendbaar sou lei tot die algehele afwenteling van die land in ‘n tradisionele Afrika-moeras van armoede, ellende, misdaad en ‘n nuwe vlak van intense rassehaat. En as ek na die ANK-regering en hulle rekord van die afgelope dertien jaar kyk, sien ek niks wat my laat dink dat my kamerade verkeerd was nie.

As ons sou instem, as ons inderdaad sonder heftige proses sou aanvaar, dat ons gevalle helde se name op die ANK-Freedom Park se muur aangebring word, verraai ons hulle herinnering. Ons dien as ondersteuners van die ANK se permanente revolusie en maak ons van daardie muur ‘n rubberstempel van die ANK se onderduimse en vernietigende metodes. As lewe onder die ANK die swart gemeenskap se idee van vryheid is, is dit net nog ‘n glinsterende voorbeeld van die onaanpasbaarheid van die twee kulture. Dit onderstreep die noodsaak vir die Afrikaner om te onttrek na sy regmatige deel van die grondgebied van hierdie land waar hy homself kan regeer en sy eie weermag, ‘n eggo van die trotse Suid-Afrikaanse Weermag van ouds, kan opbou om homself te beskerm.

Die volk staan inderwaarheid voor ‘n metaforiese muur en ons is met ons rûe teen hom. Ons het ‘n keuse: Ons kan skaapagtig staan terwyl ons hande agter ons vasgebind word en ‘n blinddoek oor ons oë getrek word net voordat die vuurpeloton aanlê. (Hoewel ons weet watter vrot skuts die nakomelinge van MK en APLA is, kan selfs hulle beswaarlik op hierdie afstand mis.) Of ons kan omdraai, die muur agter ons afbreek en uitstap na vryheid en die oorlewing van die Afrikanervolk. En ons begin deur te sê ons weier dat die name van dié wat vir orde en veiligheid geveg het, besoedel word deur te verskyn in die omgewing van lafaards en moordenaars op die Freedom Trust se muur.

децкие игры topcargo

Sakeleiers kan nie politiek bedryf

Die debakel rondom Eerste Nasionale Bank se abortiewe anti-misdaadveldtog het weereens gedemonstreer watter leierskapsvakuum daar in Suid-Afrika bestaan. Vele sakemense is arrogant genoeg om van tyd tot tyd die stelling te maak dat “ons Suid-Afrika regeer”. Hierdie soort praatjies word deur die bulmark in aandele en eiendom veroorsaak, maar het weinig gronde in die werklikheid.

Waarskynlik het ENB vir hom ’n redelike klomp gunstige publisiteit verseker met sy halfhartige poging om die ANC-bewind onder druk te plaas sover dit sy gebrekkige hantering van misdaad betref. Maar die media het ’n baie kort geheue, want net drie of vier weke gelede het ENB televisiereklame gemaak wat beweer het dat misdaad nie so erg is nie en dat blankes onnodig “negatief” is omdat hulle daaroor kla!

In dié advertensie staan ’n aantal mense in ’n tou by die lughawe. ’n Blanke man (sic) begin kla oor die swak diens en misdaad terwyl hy suggereer dat die land nie in staat is om die sokkerwêreldbeker aan te bied nie. Hierna word hy deur ’n swarte ingevlieg omdat hy so “onpatrioties” is en aan die einde van die advertensie ontvang die blanke Suid-Afrikaner (hy lyk nogal na ’n Afrikaner hoewel die advertensie in Engels geskiet is) ‘n morele lessie van ’n Australiër in die lughawetou!

Daar kort dus enkele stukke in hierdie legkaart. Insiggewend is dat ENB blykbaar heelwat ongunstige kommentaar van sy kliënte en sy eie werknemers ontvang het as gevolg van die oorspronklike, polities korrekte advertensie. Ek stel my nou voor dat die volgende gesprek ná die eerste TV-advertensie tussen ’n hoë amptenaar van ENB en hul gunsteling advertensiemaatskappy moes plaasgevind het:

ENB: “Dis ’n gemors! Ons word oorval deur oproepe en eposse van ons kliënte en ons eie werknemers wat kla oor ons PK-advertensie. Wat gaan ons maak?”
Liegfabriek: “Ag toe maar, moenie bekommer nie. Ons kan dit vinnig regstel.”
ENB: “Maar hoe?”
Liegfabriek: “Eenvoudig. Al wat ons doen, is om te maak asof julle skielik baie bekommerd oor misdaad geraak het. Julle versprei anti-misdaadpetisies of roep die publiek op om briewe teen misdaad aan die president te skryf. Sodoende vergeet hulle sommer gou-gou van die PK-advertensie.”
ENB: “Briljant! Maar wie gaan dit reël?”
Liegfabriek: “Ons natuurlik! Solank daar begroting is, kan ons enigiets doen. Ek stuur sommer vandag al ’n brief aan die Sondagkoerante en die TV-kanale om vir ons spasie te hou vir die veldtog dié naweek.”

Maar waarop ENB en sy liegfabriek nie gereken het nie, is dat sy mededingers (onder andere Standardbank se Michael Spicer) en die ANC-bewind daarvan te hore gekom het en ’n stokkie daarvoor gesteek het deur waarskynlik die bank met onttrekking van staatskontrakte te dreig.

Hierop blaas ENB die aftog, soos ons oor die afgelope paar dae uitgevind het. Wat blyk egter uit dié episode?

Ten eerste: ’n kommerwekkende onsekerheid en besluiteloosheid by Paul Harris en die res van die ENB-bestuur. Hoe op aarde kan die bank binne enkele weke TV-advertensies plaas waarin ’n Australiër vir ons morele lessies oor ons “negatiewe houding” oor misdaad gee, dan honderd-en-tagtig grade omswaai en ontpop as anti-misdaadaktiviste, net om op die ou einde skrik vir die koue pampoen van Charles Nqakula? En Nqakula ís ’n pampoen, as daar al ooit een was.

Wat is ENB se werklike opinie oor misdaad? Sal ons ooit weet?

Ten tweede: Die blote feit dat ’n bank, wat veronderstel is om na jou en my fondse om te sien, hom geroepe voel om tot die politieke arena toe te tree, spreek van die volslae lugleegte sover dit politieke leierskap in die land betref. Anders sou ENB seker nie van die kantlyn af ’n inset probeer lewer het nie. Ook die buitelandse moondhede wat in die eerste plaas, soos in Irak, soveel druk op Suid-Afrika geplaas het om sogenaamd te "demokratiseer", meng gedurig in ons onderwys, verdediging, kultuur, ens., in omdat hulle ook iewers besef dat hierdie onervare, onbekwame bewind op vele gebiede kleitrap. Dus verteenwoordig die sakemanne maar net deel van die skare stuurlui wat aan wal staan.

Die ANC het nou al male sonder tal bewys dat hy nie kán regeer nie. Die Afrikaner, onder leiding van De Klerk en die geslag van skuldige Broederbonders, het sy politieke rol geabdikeer en wíl nie meer regeer nie. Enige poging van Afrikaners om te hergroepeer of om nuwe lewe in die volk te blaas, word met histeriese propaganda deur Nasionale Pers begroet wat ons waarsku om nie weer “arrogant, rasssisties, baasspelerig en oorheersend” op te tree nie. Enigeen wat gister (3 Februarie 2007) se By in Die Burger en Beeld gelees het waarin Max du Preez en ander linkse siele Bok van Blerk se De le Rey-liedjie en die mense wat daarna luister verbete probeer afkraak en selfs Steve Hofmeyr as ’n bedreiging vir die vrede sien, sal weet wat ek bedoel.

Dus moet die hele land leierloos en planloos voortploeter na ’n uiteindelike Afrika-nagmerrie waarvan die huidige Zimbabwe, Rwanda of die Kongo moontlike toekomsscenario’s verteenwoordig.

Sakemanne is per definisie op korttermynwins ingestel. Misdaad, die ondergang van Afrikaans, die rassistiese verdrywing van blankes uit die polisiediens soos Jackie Selebi beoog en ander politieke kwessies kan hulle min skeel solank as wat verbruik toeneem en die aandelebeurs styg. Belangrik om te begryp, is dít: geen sakeman verstaan hoegenaamd die verwikkelde faktore wat iets soos ongebreidelde misdaad in dié land veroorsaak nie. Om te dink dat dit met ’n advertensieveldtog reggestel kan word, of selfs dat ’n Afrika-potentaat soos Mbeki op so iets sal reageer, verteenwoordig immers die toppunt van naïwiteit.

Soos ek al voorheen geskryf het, is die eerste tree na ’n oplossing vir misdaad om beheer ons eie veiligheid deur buurtwagte en plaaswagte te neem. Ons moet besef dat die staat vir alle praktiese doeleindes in duie gestort het. Daar bestaan steeds ’n horde staatsamptenare wat salarisse verdien en af en toe word daar nog ’n wettige ID-boekie uitgereik tesame met die onwettiges, maar ons kan nie meer van die ANC-staat verwag om ons hoegenaamd teen die swerwende doodsbendes te beskerm nie.

{mos_mb_discuss:13}

липецк очистка

Boikot skandmuurseminaar

Met die sg. Vryheidsparkstigting se beoogde seminaar (georganiseer deur Vryheidsparkdirekteur Wally Serote) oor die Skandmuur (sg. Muur van Herinnering) en moontlike insette deur Afrikaners, berei die ANC nog ’n hinderlaag voor waartydens daardie organisasie die Afrikaner kan verneder.

Die regime probeer Afrikaners hierby betrek deur te kenne te gee dat dit die een of ander konsensus oor die aangeleentheid nastreef. Ons weet reeds waar konsensuspolitiek die Afrikaner gekry het. Beide Piet Retief en FW De Klerk se pogings om konsensuspolitiek in Afrika te bedryf het tragiese en vernederende resultate opgelewer wat, sowel in 1838 as tans in die anargistiese NSA, tot katastrofes aanleiding gegee het. Danksy FW De Klerk en Roelf Meyer se geloof in konsensuspolitiek leef die Afrikaner vandag onder ’n Afrikanistiese tirannie van die meerderheid.

Net ’n kort rukkie gelede het die Minister van Landbou, Lulu Xingwangwa, gepoog en daarin geslaag om die TLU-SA en AgriSA in ’n vernederende hinderlaag te lei. Dit het sy gedoen deur haar beraad met hulle skelm, vooraf, te laai met allerlei Boerehaatorganisasies. Natuurlik was hierdie sessie bloot daarop gemik om die boere verder te verguis. Iewers tydens hierdie verbale aanslag sou sy dan kamstig die boere 10 minute gee om hulle saak te stel. In werklikheid was dit eerder ’n boendoehof as ’n beraad. Dit het die minister, in haar sluheid, aangevang ondanks (of dalk eerder juis omdat) die boere met haar wou vergader weens plaasmoorde sowel as oor haar haatstokery jeens hulle. Die edele here van die TLU-SA en AgriSA het gelukkig gou gesnap wat besig is om te gebeur en het die minister ’n belediging toegesnou deur uit die vergadering te loop.

Indien die boere, uit vorige ondervindings, sou leer dat die regime telke male leë beloftes aan hulle maak, sou hulle dalk nooit die vergadering geskeduleer het nie. Dan, soos dit hoort in gevalle van haatspraak, sou hulle reguit hof toe gegaan het . Die goedgelowigheid van ons mense en ons leiers is wat keer op keer tot ons vernedering lei.

Indien die selfs meer goedgelowige kultuur-omies in grys pakke egter besluit om wel Serote se sirkus by te woon sal hulle – op welke manier ook al – deur die ANC om die bos gelei en verneder word. Die probleem is egter dat, nie net hulle nie, maar ons ganse volk elke keer so verlaag word. Enige Afrikanerleiersfiguur met die geringste mate van respek vir hom/haarself en sy/haar volk sou nou reeds die rooi ligte sien flikker en weg bly van nog ’n ANC- koöptasiesessie. Indien die goedgelowige omies egter wel besluit om te gaan, wat sou hulle kon hoop om te vermag? Waarskynlik sal hulle bitter min reg kry en vernederd met leë hande huistoe gaan. As die omies egter baie "gelukkig" is, sal die regime hulle koöpteer deur toe te laat dat die gestorwe blankes/Afrikaners (uit die apartheidsjare) se name ook op die Skandmuur geplaas word. Maar is dit wat die volk wil hê? Wil ons regtig hê dat ons mense wie se lewens geneem is, herdenk word saam met die lafaards wat Afrikanervroue en -kinders opgeblaas het, maniakke wat hul eie mense gehalsnoer het, Kubaanse soldate, Oos-Duitse kommuniste en al die ander drek wat die sg. ‘Struggle’ opgelewer het? Is dit hoe ons ons gestorwe helde wil vereer?

Na my mening is daar net een benadering wat vir enige regdenkende Afrikaner met selfrespek aanvaarbaar sal wees. Sloop die ding! Waarom moet ons hoofstad ontheilig word met hierdie verering van boosdoeners?

As die goedgelowige omies wil gaan sirkus hou moet hulle net een ding in gedagte neem. Die volk se gemoed is aan die skuif…Gaan praat maar met die ANC, maar onthou dat julle nie namens die volk praat nie, maar bloot namens julleself. Niemand het julle ’n mandaat gegee om daar te wees nie.

на 100

Steve en Kallie voer verkeerde stryd

As daar oor die afgelope paar maande een aanduiding was van presies hóé ’n groot leuen die mitiese reënboognasie is, moet dit die debakel rondom die ANC se Vryheidspark wees.

Die ANC-vryheidspark verteenwoordig ’n skandalig uitspattige en groteske vermorsing van belastingbetalersgeld in Pretoria, wat deur die ANC regime opgerig is ter nagedagtenis aan “helde” van die “vryheidstryd”. Oor die soort gespuis wat die ANC vir helde aansien hoef ek nie uit te wei nie – Tony Yengeni en Robert McBride is twee pragvoorbeelde.

Daar is uiteraard ook ’n fundamentele konflik tussen die konsep vryheid en dít waarvoor diegene wat in die Vryheidspark vereer word, baklei het. Díé wat tans in die park vereer word, het geveg en gesterf in die naam van kommunisme. Hulle het hulself beywer vir ’n nagmerrievisie van Stalinistiese onderdrukking wat tans besig is om in die Nuwe Suid-Afrika te realiseer.

Die voorsitter van die ANC-vryheidspark, Wally Serote, het dit verlede jaar onomwonde gestel dat blanke soldate wat aan die grens en elders in die stryd teen kommunisme gesneuwel het, se name onwelkom is by die monument, terwyl Kubaanse soldate wel vereer sal word. Daarmee is ek dit met hom roerend eens. As ’n voormalige dienspligtige beskou ek steeds diegene wat in die park vereer word, asook Serote en die regime as my vyande, en beskou ek dit as my plig om my en my volk te bevry van die onderdrukking wat ons aan die hand van die Marxistiese regime en vreemde volke ervaar.

Ek is baie dankbaar dat my mede-krygers van destyds se name nie aan die ANC se skandmuur verskyn nie, want ek wíl nie met lafhartige bomplanters en kriminele skuim vereenselwig word nie. Ek is dit voorts eens met die implikasies van Serote se uitlatings, dat daar geen gemene grond is tussen my volk en diegene wat die ANC verteenwoordig nie, en is eintlik baie dankbaar dat Serote dit op so ’n treffende wyse te kenne gegee het dat die gevoel wedersyds is.

Na my mening is beide Steve Hofmeyr en Kallie Kriel van Afriforum egter besig om hulself en ander Afrikaners te verneder deur daarop aan te dring dat ons soldate by die park ingesluit word, in die aangesig van die feit dat hulle en ander lede van hul volk duidelik onwelkom is.

Menere Hofmeyr en Kriel se mooi praatjies oor inklusiwiteit en nasiebou is totaal misplaas, en spreek van beide ’n ontkenning van die realiteit asook ’n soort kruiperige politieke korrektheid. Hulle ignoreer naamlik die onomwonde boodskap wat konstant uit die mond van die regime vloei, by monde van spreekbuise soos onder andere Serote. Daardie boodskap is dat die sogenaamde Nuwe Suid-Afrikaanse reënboog eenvormig swart is; dat daar geen plek is vir die Afrikanervolk nie; dat hy, sy geskiedenis, kultuur en taal eenvoudig onwelkom is in die mislukte piesangrepubliek wat die Nuwe Suid-Afrika is.

As ’n trotse lid van die Afrikanervolk doen ek ’n beroep op Steve Hofmeyr en Afriforum om op te hou om hulself te verneder, om op te hou om hulself neer te buig voor die vreemde volkere wat Afrikaners op ’n vyandige wyse onderdruk, om op te hou aandring om ingesluit te word dáár waar hulle nie welkom is nie. Menere Hofmeyr en Kriel: u tree waarskynlik met goeie bedoelings op, maar is besig om die verkeerde stryd te stry. Dit sou veel beter wees om kennis te neem van die skrif aan die muur. Die reënboognasie is dood. Dit was van meet af aan onwerkbaar en fundamenteel tot mislukking gedoem. U en ek as Afrikaners sal nooit in die swart reënboog welkom wees nie.

Mag ek voorstel dat u eerder u energie en invloed gebruik om ’n vreedsame oorgang na vryheid vir die Afrikaners te help bewerkstellig?

{mos_mb_discuss:13}

поильник для детей

Vrek in vrede!

Anton Barnard se skrywes het my aandag daarop gevestig dat dieselfde Johan Pienaar wat my nog laas van haatspraak aangekla het by die Menslike Onregkommissie dit nou op hom geneem het om namens Anton Goosen sy onwrikbare steun aan die demokrasie te bevestig. Al is Goosen onlangs aangeval en beroof.

Terwyl die media volgens hul gewoonte nêrens na die ras van Anton Goosen se aanvallers verwys het nie, het Johan Pienaar in sy brief namens die sanger op Litnet wel geïmpliseer dat hulle swartes was. Soos ek reeds in “Pas aan en sterf” aangetoon het, is kritiek op misdaad besig om die teenkritiek van “rassisme” te ontlok. Indien Anton Goosen deur blankes aangeval was, sou ons hulle as liederlike geweldenaars kon verdoem. Omdat die liedjieskrywer egter deur swartes aangeval is, moet ons ons woorde tel.

Volgens Johan Pienaar, “wil (Anton Goosen) die volgende baie duidelik stel. Die aanval op hom het niks met ras, geloof velkleur of oogkleur te doen gehad nie. Soos baie ander goeie mense in die land, wit en swart was hy ‘n slagoffer van slegte dade gepleeg deur mense wat hulself die besittings van ander wil toeëien sonder om daarvoor te werk. Misdaad word gepleeg deur wit en swart mense en die slagoffers daarvan is wit en swart.”

Hierna word daar uitgewei oor die aantal roofkopieë van Anton Goosen se CD’s wat deur sy aanhangers gemaak word en wat van dieselfde orde sou wees as om iemand met geweld te beroof en sy lewe in gevaar te stel deur ‘n vuurwapen op hom te rig.

Iewers is daar ‘n digbundel deur die Nederlandse Vyftiger, Lucebert, met die titel Die dieren der democratie. Hy het dit seker anders bedoel, maar skielik het die begrip vir ons inheemse betekenis verkry: die diere van demokrasie, wat veral toegelaat moet word om hul gang te gaan en hul dierlike luste en vryhede uit te leef.

In ons demokrasie is daar egter – soos in die natuur – twee soorte diere: roofdiere en die grasvreters wat gewoonlik hul prooi uitmaak. Ook Lucebert gebruik as motto voor in sy digbundel die volgende woorde deur Ter Haar: “de vrede graast de kudde voor”.

As mens die digter se Nederlandse woordspel moes parafraseer: Die vrede geniet voorrang by die kudde omdat hulle bloot wil voortwei. En sport op TV kyk, wil mens byvoeg.

Ek het ‘n paar jaar gelede ‘n stuk geskryf oor “Amy Biehl en Euromasochisme” (tans beskikbaar in Aweregs). In die aanvalle die afgelope paar dae op Anton Barnard op Litnet, asook uit Johan Pienaar se verklaring, blyk dit dat die Euromasochiste geensins tot die Biehl-gesin beperk is nie. Nie net het Amy Biehl se ouers, Peter en Linda, hul kind se moordenaars vergewe en hul hande geskud nie, maar hulle het agterna vir twee van hulle werk aangebied by die Amy Biehl-stigting.

Dit waarop Johan Pienaar en sommige Litnet-skrywers afstuur, is van dieselfde orde. Hulle boodskap is: moenie jouself teen misdaad verset nie, verduur dit eerder. Beloon die persoon wat jou beroof of verkrag of ‘n familielid vermoor het. Dit lei tot “versoening”, “nasiebou” en al die ander goeie dinge wat die ANC-bewind aan ons voorhou. Omdat swartes (en bruines) in 99% van gevalle diegene is wat geweldsmisdaad pleeg, kan die blote kritiek teen misdaad tot “verdeeldheid” lei. Johan Pienaar, wat namens Anton Goosen praat, druk ook die universele Euromasochistiese credo uit as hy sê: “Die misdaadprobleem in die land kan nie opgelos word deur ekstra polisiemanne op straat te plaas as die algemene burgery se eerste verbintenis nie is om op te hou misdaad pleeg nie. Om enige aksie te neem wat die verdeeldheid in die land nog verder te onderstreep is nie ‘n oplossing nie.”

Wie is “die algemene burgery”? Is dit die jong blanke tieners wat roofkopieë van CD’s maak? Is daar ‘n kousale verband tussen die aantal blanke tieners wat onwettige kopieë van liedjies maak en die aantal jong swart en bruin mans wat gewapende roof, vekragting en moord pleeg? Die Euromasochis is by uitstek ‘n kuddedier, dus moet ons nie te veel logika van hom verwag nie.

In die Noord-Transvaal is daar ‘n groep boere en lede van TLU-SA wat hulself in sogenaamde “steunkringe” georganiseer het om hulself teen misdaad te verset. Waarskynlik dra dit nie Johan Pienaar en Anton Goosen se goedkeuring weg nie, omdat dit tot “verdeeldheid” mag lei. Maar oud-kol. Gideon Meiring wat aan die hoof staan van TLU-Veiligheid het ‘n gepaste uitdrukking vir diegene wat nie by gemeenskapsveiligheidsaksies betrokke wil raak nie: “vrek in vrede”.

Meiring vergelyk hulle gedrag met dié van ‘n rooiboktrop waarvan lede af en toe deur roofdiere soos leeus of luiperds gevang en opgevreet word. Aan die kante van die kudde word hulle uitgedun, terwyl die res anderpad kyk en hoop dit gebeur nie met hulle nie. Trouens, om af en toe ‘n lid van die kudde aan die roofdier af te staan, sorg natuurlik dat die hele kudde nie uitgewis word nie. Met elke roofdieraanval trek ‘n kortstondige rilling deur die kudde as hy op die vlug slaan, maar kort daarna bedaar almal weer en wei rustig voort asof niks gebeur het nie.

Dit mag wees dat die diere van die demokrasie, sowel die roofdiere as die prooi en Euromasochiste, in ekologiese balans verkeer. Soos enige besoeker aan die Krugerwildtuin sal opmerk, is daar immers meer rooibokke as leeus of luiperds. Die probleem is egter dat die roofdiere in ons samelewing besig is om gevaarlik in aantal te vermeerder. By watter punt gaan die roofdiere hul prooi uitput sodat die hele stelsel in duie begin stort?

Die Afrikanervolk beleef tans die grootste krisis in sy bestaan sedert Van Riebeeck in die Kaap aangekom het. Daar is ‘n verskriklike uitdunproses aan die gang waardeur duisende van ons mense vermoor, vermink en verkrag word deur die roofdiere van die demokrasie. Die gelukkiges kry dit reg om te emigreer. Tans is ‘n klein minderheid besig om hulself daadwerklik te bewapen en te beveilig teen geweldsmisdaad.

Onder aansporing van die Euromasochiste soos Johan Pienaar, Antjie Krog en die res is daar egter ‘n groep wat die leuse “vrek in vrede” hul eie gemaak het. Die rassetaboe intimideer hulle so geweldig dat hulle nie gaan reageer nie. Die feit dat misdaad elke dag voorbladnuus is, skeel hulle nie. Solank dit met iemand anders gebeur, gee hulle ook nie om nie.

Dis egter nodig dat diegene van ons wat wíl oorleef en wat nie langer met hierdie barbaarse geweldsbestaan gediend is nie, alles in ons vermoë sal doen om soveel Afrikaners as moontlik van ondergang te red.

Die eerste ding wat moet gebeur, is dat ons onsself in ‘n burgerlike netwerk met eie kommunikasie en reaksievermoëns moet organiseer ten einde die misdadigers die stryd aan te sê.

PRAAG, TLU-Veiligheid en ander organisasies is reeds besig met gesprekke in dié verband en u kan binnekort ‘n aankondiging verwag. Binne die volgende maand wil ons ‘n groot openbare vergadering in Pretoria hou waar die publiek se steun vir so ‘n inisiatief gevra sal word. Dit sal gevolg word deur verdere byeenkomste elders in die land. As ons oor die volgende jaar genoeg mense in stedelike en landelike kommando’s kan saamsnoer, sal die diere van die demokrasie nie langer na willekeur op ons kan jag maak nie.

{mos_mb_discuss:13}

топкарго кидалы

Die aanslag op Pretoria

‘n Huisaanval in Pretoria

In der waarheid sou dit onakkuraat wees om bloot te verwys na ‘n aanslag op Pretoria. Immers is die geweldsmisdaad deur die hele Suid-Afrika nou so wydlopend dat geen dorp of stad meer ontsien word nie. Die situasie is egter besonder erg in Gauteng en die afgelope maande sien mens veral ‘n intensifisering van geweldsmisdaad in die blanke voorstede en woonbuurte van Pretoria.

Hoewel misdaad reeds sedert 1994 ‘n probleem in SA geword het, blyk dit dat anti-blanke propaganda deur die regime se uitsaaikorporasie (SABC) veral oor die afgelope jaar tot ‘n dramatiese toename in haatmisdaad teen blankes lei. Wat veral kommerwekkend is, is die "Mau-Mau"-tipe aanvalle wat voorheen tot die plase beperk was, maar wat nou na voorstedelike buurte versprei het. Henri Boshoff van die ISS verwys na lg. as "huisaanvalle". Veelseggend genoeg, weier die regime egter om erkenning aan so ‘n misdaadkategorie te gee. Terwyl die steel van ‘n skootrekenaar of selfoon tydens sulke aanvalle as blote verdoeseling van die werklike motief , nl. terrorisme, aangewend word, moet die sinistere aard hiervan dringend en in diepte ondersoek word. Verslae uit blanke gemeenskappe wat aan Zimbabwe grens, dat daardie mislukte staat tans terroristekampe huisves, is baie waarskynlik gegrond op die waarheid. Eenhede van Apla en Umkhonto wat nie in die SANW opgeneem is nie of wat ontnugter is daaroor, het hulself gewend tot hul eie oplossing vir die "wit probleem" in Suid-Afrika. Deur transitorooftogte en ander tipes roof sou hulle hul opleidingskampe kon finansier, terwyl hul bankrot Zanu-PF-gasheer sekerlik ook ‘n meevallertjie hieruit verdien. Meer inligting oor hierdie onderwerp is noodsaaklik en daardie blanke of Afrikanerorganisasies wat tans oor die bestaande inligting beskik, sal openbare uitspake hieroor moet lewer.

Waar die terroristebendes wat plase en voorstedelike huise aanval ook al hul presiese oorsprong het, bly dit ‘n gewewe dat hulle militêr opgelei blyk te wees en dat hulle hul afgryslike operasies met ‘n politieke doelwit uitvoer. Terwyl die ANC-regime klaarblyklik beheer oor bykans alle wetstoepassing (behalwe belasting insameling) verloor het, dra dit beslis kennis van die terrorisme teen blankes. Daarvoor hoef die regime bloot koerant te lees. Tog maak hulle geen uispraak daaroor nie en wend geen poging aan om dit te bestry nie. Duidelik dra dit hul stille (of deelnemende?) goedkeuring. Deur voortdurende anti-wit propaganda en
beleidsimplementerings soos die afskaffing van die kommandostelsel op die plase, skep die regime aktief ‘n klimaat vir sulke haatmisdaad. Dat hierdie soort aanvalle die afgelope tyd besonders erg op die groter Pretoria gefokus is, is ook geen toevallligheid nie. Behalwe die
naamsverandering van die stad is daar ook die beoogde demografiese sabotasie van Pretoria-oos. Die regime se beplanning van ‘n swart woonbuurt in ‘n stedelike area wat sekerlik die hartland van die Afrikaner is, is beslis kwaadwillig.

Deur die blanke bevolking van Pretoria te terroriseer met ‘Mau-Mau’-tipe huisaanvalle sowel as die plasing van ‘n swart demografiese swaard oor die kop van die welgestelde oostelike dele, voltrek die regime sy politieke aanslag teen die Afrikaner. Deur Afrikaners veral hier (hoewel ook elders) te probeer traumatiseer en verdryf, is dit skaakmat in die Afrikaner se opperste vesting.

Of is dit…?

Baie Afrikaners probeer nog goedgelowig wees teenoor die vyandige regime. Veral diegene in die Naspers-stal (wat toenemend deur bruin Marxistiese intellektuele beheer word), sowel as die beginsellose Afrikanergrootkapitaliste, is geneë met die regime en ignoreer of verdoesel die waarheid. Konstant probeer hulle die blanke bevolking tot onderdanigheid dwing deur onder andere na die veelrassige aard van misdaadslagoffers te verwys. Dít, terwyl alle aanduidinge bestaan dat die aanvalle op blanke individue en huishoudings ‘n besonderse ras-politieke motief het.

In wisselende grade besef die gemiddelde Afrikaner dat die gort nou gaar is. Die blote feit dat Suid Afrika oor die afgelope 10 jaar 20% van sy blanke bevolking (Engelse en Afrikaners) aan emigrasie verloor het, bevestig die benardheid van die situasie.

Die waarheid omtrent emigrasie is dat baie min van ons mens daarvoor kwalifiseer. Behalwe die finansiëlekoste-aspek, berus die immigrasiesisteme van die mees algemene bestemmings (Australië, Nieu-Seeland en Kanada) op strawwe puntestelsels. Die puntetoekennings is so gestruktureer dat alleen ons top vaardigheids- en sakelui daardeur toegelaat word. Die res van ons is hier vasgekeer… Terwyl die regime enige toekomstige bedreiging in ons probeer uitskakel deur ons sistematies te laat vermoor, te verdryf en te traumatiseer verkeer die meeste van ons nou met die rug teen die muur. Die enigste keuse wat vir die meeste van ons oorbly, behalwe vir daardies wat reeds vermoor is, is om in onderdanige vrees te lewe of te veg (vreedsaam of andersins).

Die regime se strategie met Pretoria wentel ooglopend rondom die verafrikanisering van die stad. Die verandering van die stad se naam het sielkundig ‘n dissosiërende uitwerking op baie van die inwoners. Die nuwe naam maak van die stad iets vreemds, iets waarvan afstand gedoen kan word. Deur ‘n swart buurt in die hartland van ‘n hoëklaswoonbuurt aan te kondig word eiendomspryse afwaarts gedwing wat die uiteindelike degradering van die voorstede na ‘n swart werkersklasomgewing bespoedig.

Die vooruitsig van die verswarting van die voorstede tesame met ‘n (stil goedgekeurde) terreurveldtog teen die inwoners veroorsaak sielkundige en sosiale trauma. Die traumatisering van die blanke bevolking is waarskynlik daarop gemik om die inwoners tot ‘n gevoel van magteloosheid aan te spoor. Indien die inwoners voel dat daar geen salf meer aan te smeer is nie sal hulle verjaag word. Diegene wat geheel en al oorweldig voel deur die situasie kan doodeenvoudig boedel oorgee en hulself laat "assimileer". Sodoende word die sterkste Afrikanergeografiesevestiging vernietig. Dit kan ons nie toelaat nie. Sowel die regime as sy ondersteuners gaan nou te ver. Pretoria is die punt waar ons die spreekwoordelike streep in die sand moet trek.

Sonder om noodwendig (in elk geval aanvanklik) millitêr op te tree, sal ons moet begin om beheer oor die situasie te herwin. Langer kan ons nie toelaat dat die regime se Einzatsgrupen die nagtelike ure regeer of dat ons gedreig word met ‘n demografiese verswelging in ons hartland nie. Meer as enige plek het Pretoria (veral die ooste) die potensiaal om ‘n Afrikanerstadstaat te raak. Met geen opsies oor nie sal ons vinnig en dinamies moet organiseer. Ons kan nie langer die respondente tot die regime se diktaat wees nie, maar eerder sal ons self ‘n nuwe verhaal moet begin skryf. Hoe meer Afrikaners besef hoe baie ander soos hulle oor hierdie saak voel, sal ons trauma en woede vinnig omskakel in vasbeslote selfvertroue en handeling. Elkeen van ons sal dit egter in onsself moet vind om uitgesproke te raak, deel te neem aan aksies wat georganiseer word en om nie meer tot stilswye geïntimideer te word nie. Stilbly is vir seker ‘n resep vir ons spoedige einde.

reception decorations

Misdaadprobleem? Watter misdaadprobleem?

Besef u dat, vir minstens 70% van Suid-Afrika se bevolking, misdaad glad nie so ‘n groot probleem is as vir u nie? Dit is ú wat bykans alleen ‘n probleem het met misdaad, wat teen die hoofstroom van die openbare mening in Suid-Afrika probeer spartel. Hierdie mense het dit volledig binne hul bereik om die misdaadvlakke van die land binne die volgende drie jaar na normale vlakke te laat stabiliseer. Geen magiese kragte is nodig nie, geen ingryping deur die weermag nie, geen herinstelling van die doodstraf nie.

In ‘n sekere sin is diegene wat die opslae oor misdaad as ‘n vorm van blanke histerie beskou, heeltemal reg. Al wat nodig is om dit te verifieer, is om na inbelprogramme oor misdaad op radiostasies met ‘n beduidende swart luisteraarskap te luister. Die klaers is oorwegend blank. Die ontkenners wat, naas hul president, inbel en die kommer oor misdaad as ‘n oordrywing van die media afmaak, is oorwegend swart.

Dit is blankes wat in peiling na peiling sê dat misdaad die land se nommer een probleem is. Dit is blankes wat emigreer en sê dat hul hoofrede vir emigrasie misdaad was. Dit is die grootliks blanke ATKV wat hul tyd mors met nóg ‘n futiele SMS-petisie wat op dowe ore gaan val en inherent geen resultaat kan oplewer nie. Dit is blanke sangers wat buite die hof demonstreer teen verkragting. Die stilte uit meeste swart musici se monde is bykans oorverdowend. Dan en wan word ‘n verkragter deur ‘n boendoehof vermoor, maar die meerderheid lewe grootliks in ‘n toestand van apatie teenoor misdaad.

Die 70% van die bevolking waarna ek hierbo verwys het, is natuurlik die massa stemvee wat die ANC-regime telkens gehoorsaam terugstuur parlement toe met ‘n verhoogde meerderheid. Aangesien verkiesings in Suid-Afrika bloot reduseer tot ‘n neerdrukkende en sinnelose rassesensus, is hierdie 70% oorweldigend swart, met kleiner aantalle kleurlinge en Indiërs. As misdaad vir hulle wel ‘n probleem van dieselfde omvang as vir blankes was, kon hulle eenvoudig hul regter- of linkerhande gebruik by die volgende verkiesing, en die ANC-regime van die tafel vee.

Hulle alleen as ‘n groep, en nie kleurlinge, Indiërs of blankes nie, het die vermoë om op ‘n effektiewe wyse hul misnoeë met misdaad te kenne te gee. As hulle wou, kon hulle ‘n heilige vrees by die regering van die dag oor misdaad inboesem, deur eenvoudig te dreig om hom te vervang met een wat wel oor misdaad omgee. Hoe ‘n volgende regering sou maak om misdaad hok te slaan, sou blote taktiese oorwegings en detail wees, maar as diegene met die nodige demografiese mag werklik erns gehad het oor misdaad, sou enige regering wat aan bewind wou bly, verseker het dat misdadigers ‘n bedreigde spesie word.

Dit gebeur egter nie. Vir die meer as 70% ANC-kiesers is rresident Mbeki se sienings oor misdaad klaarblyklik reg: vir hulle bestaan daar nie ‘n misdaadkrisis nie, is die probleem oordrewe of is dit van mindere belang. Ek gee nie voor ek verstaan die swart psige nie, maar daar kan verskeie redes hiervoor wees. Een skokkende rede kan wees dat misdaad nie deur baie van die ANC se kiesers as verkeerd gesien word nie. Tony Yengeni se helde-ontvangs by sy vrylating spreek boekdele oor die dissonansie tussen wat u as blanke dink verkeerd is, en wat die ANC-regime en vermoedelik hul ondersteuners as verkeerd beskou.

Uit hoofde van bostaande het ek daarom min erg aan die geykte cliché dat misdaad swart én wit raak. Dit mag so wees, maar hoeveel simpatie ek vir diegene het wat die mag het om iets aan hul eie lot te doen, maar dit nie uitoefen nie, is debatteerbaar. Anders as blankes kan swart kiesers hulself bevry van misdadigers. Myns insiens spreek die ANC-kieser se hoogstens ambivalente houding teenoor misdaad net weereens van die diametries teenoorgestelde prioriteite en waarskynlik onoorkombare botsings van belange van die radikaal verskillende volke wat hierdie grondgebied moet deel.

{mos_mb_discuss:13}

хорватия апартаменты