Etiket: Rubrieke

Anti-Maas-aksie was vryheid van spraak

“In werklikheid was hierdie ’n reuseoorwinning vir vryheid van spraak en die reg om andere te oortuig om saam met jou te stem en teen onaanvaarbare dinge op te tree. En dit alles danksy die hedendaagse wonder van die elektronika.”

Die yslike storm wat losgebars het rondom Deon Maas se omstrede Satans-artikel in Rapport, het natuurlik ’n yslike spul stof opgeskop – sommige daarvan doelbewus om te probeer om ’n paar feite te verdoesel.

Die stof het nog lank nie gaan lê nie, maar ’n hele paar dinge begin al duidelik word. Die ongekende opwelling van e-posse en SMSe (ek hou van die woord vonkpos vir laasgenoemde maar dit wil blykbaar nie posvat nie) wat ’n boikot van Rapport (en blykbaar nog sterker optrede) aangevuur het, is nie bloot skielike en onverwagte optrede van ’n klomp “verkrampte, bekrompe, onverdraagsame” Christen-Afrikaners nie.  Dit is eintlik net die uitbarsting van ‘n opwelling van woede, frustrasie en wrewel wat al geruime tyd – ek sou sê selfs jare, maar beslis die afgelope jaar of twee – in Afrikanergeledere voorkom oor die benarde en magtelose situasie waarin hulle hul sedert 1994 bevind.

Nie alleen voel hulle dat hulle mislei, bedrieg, belieg en verneuk was nie, maar hulle kan nêrens hul frustrasies en besware stel en aandag laat kry nie want feitlik al die media – met die uitsondering van Radio Pretoria en Die Afrikaner – verkondig ’n ideologie en ’n boodskap dat ou Afrikanerwaardes uitgedien is, die Afrikanervolk liefs moet verdwyn deur samesmelting met volksvreemdes en andersdenkendes, en ons nog nie genoeg gely het vir die sonde van apartheid nie. Ander sieninge kry net af en toe aandag – in so ‘n mate dat mense soos Giliomee en Jaap Steyn wat enkele jare gelede met ‘n sekere mate van agterdog betrag is, al hoe meer in Afrikanergeledere as sterk en onbevange stemme beskou word omdat hulle nie skroom om ‘n ander aksent op sekere dinge te plaas nie.

Hierdie Maas-affêre was maar net die laaste strooi, die vonk wat die smeulende kruitvat laat ontplof het.

Want laat ek nou vir Rapport en sy genante wat dink dat dit net ‘n klomp bekrompe Christen-Afrikaners was wat aan hierdie ding deelgeneem het, vertel dat dit net nie waar is nie. Die e-posse en loopfoonboodskappe is ook baie ywerig aangestuur deur mense wat nie baie sterk voel oor Christelikheid en ‘n vreemde ding soos Satanisme nie, maar hier hulle kans gesien het om die linksgerigte, anti-Afrikanerelement wat in sekere media hoogty vier, aan te vat. Dit was met groot genot dat hulle aan die veldtog teen Maas kon deelneem want hy is beskou as een van die hoofeksponente van daardie anti-Afrikanerelement. Dit kon net sowel een van die ander soos Max, Sampie, Jan-Jan, Boesak, Tutu en dies meer gewees het wat die vonkie laat ontbrand het.

Nee, ek praat nie van myself nie want ek was nie een van die boodskapverspreiders nie, hoewel ek ook verskeie boikotversoeke ontvang het. Ek kon nie by ’n boikotaksie aansluit nie want na ’n jaar of twee waarin ek weens spesifieke omstandighede op die hoogte van nuus en menings in die Afrikaanse media moes bly en dus koerante moes koop en selfs TV-nuus kyk, het ek besluit dat ek gerus sonder Rapport kan klaarkom toe aangekondig is dat die vent Maas vir hulle gaan skryf.  Ek was toe al in die tweede week van my eie “boikot” toe hierdie een begin!

En as enigeen dink ek praat twak as ek sê dit was nie net bekrompes wat deelgeneem het nie, gaan kyk wat deur wie kwytgeraak is op sekere forums, blogs en ander elektroniese besprekingsplekke.

Menings van sogenaamde kenners dat die boikotveldtog en Maas se uitskoppery ’n ernstige knou is vir persvryheid, is die grootste klomp twak in ’n lang geskiedenis van twakpratery oor persvryheid.

In werklikheid was hierdie ’n reuseoorwinning vir vryheid van spraak en die reg om andere te oortuig om saam met jou te stem en teen onaanvaarbare dinge op te tree. En dit alles danksy die hedendaagse wonder van die elektronika.

Want dit was die reg om jou mening te lug in e-posse, om kortboodskappe op jou selfoon aan elkeen op jou lys van kontakte te versprei, om pleidooie vir ’n boikot teen Rapport op besprekingsforums en kletskamers in groot vet letters te plaas, wat hier geseëvier het.  Ja, dis reg. Vir die eerste keer het mense werklik besef dat hulle danksy die era van rekenaars, die internet en gesofistikeerde loopfone die reg het om hul mening te lug, die vermoë het om saam te span en iets soos Maas se afdanking te bewerkstellig en dat die tyd dat hierdie “vryheid van spraak” net in die redaksiekantore van koerante gesetel was, iets van die verlede is.

Dis ’n nuwe era wat hier ingelui is en die einde daarvan is onvoorspelbaar, maar dit kan alles net hoogs opwindend wees! Hier kom nog vir jou ’n ding of twee!

Wanneer “persvryheid” en moontlike aantasting daarvan deur mense soos Anton Harber en Raymond Louw opgerakel word (soos hulle hede Sondag weer in Rapport doen), is dit eintlik ’n pleidooi vir die reg van ’n individu of ’n groep individue in ’n mediamaatskappy om hulle unieke, enkele mening wyd en syd te kan verkondig. Dit is waar dat hulle dit klee in mooi woorde van “vryheid van spraak”, maar die gewone ou, die koerantleser en die TV-kyker en die andersdenkende, geniet ook daardie vryheid van spraak in teorie, maar in die praktyk kan hy dit nie toepas nie – beslis nie in hierdie land nie – nie onder die huidige regering nie, maar ook nie onder vorige NP-regerings nie.

Want die doodgewone werklikheid is dat dit waarskynlik sedert die vyftigerjare gans onmoontlik vir ’n individu, selfs ’n groep vermoënde individue geword het om koerante te stig en uit te gee en so hul eie vryheid van spraak te beoefen. Dit kos miljoene om ’n koerant te begin, dit kos tien keer soveel om ’n TV-stasie te begin – selfs al kry jy ’n lisensie.

Die doodgewone werklikheid is ook dat selfs ’n koerantredakteur nie ongebreidelde “vryheid van spraak” of persvryheid het nie. Dit is deel van die mediawerklikheid dat mediagroepe gewoonlik een of ander politieke party of siening of ideologie steun en dit word van redakteurs verwag om in die breë daarby in te val.

Dit is nie ’n nuwe ding nie. Dit was die situasie sedert die heel eerste koerante in die land verskyn het en dit was veral die situasie in die Afrikaanse mediagroepe die afgelope 100 jaar.  Die stigters en direksies van Afrikaanse koerante het in beginsel besluit dat hulle die Nasionale Party (en vir ’n kort ruk die Verenigde Party van Hertzog en Smuts) sou steun.  Redakteurs is aangestel met die ongeskrewe maar vaste aanvaarding dat hulle in die breë by daardie beginsel sal hou. Hulle kon aspekte van die party se beleid en sieninge (hetsy in regering of nie) ontleed, kritiseer en selfs probeer beïnvloed, maar die party afskryf en ’n ander een begin steun? Nooit in der ewigheid nie.

Ek het nooit vir Engelstalige koerantgroepe gewerk nie, maar uit my noue kontak met die politieke skrywers en redakteurs van hierdie koerante, het dit geblyk dat presies dieselfde vir hulle gegeld het. Eendag, as die joernalistieke muse my weer ‘n klap of twee gee, vertel ek van die probleme wat hierdie aspek van “persvryheid”vir sommiges soos wyle Tertius Myburgh –­ en in ‘n geringe mate ook vir my en van my kollegas – gebring het.

Nou is dit helaas so dat met die oorname van die ANC en daarmee die Engelstalige media se angstige gekruip by die nuwe heersers deur swartes as rubriek- en politieke skrywers en as redakteurs aan te stel, daar vinnig onder hierdie mense die idee ontstaan het dat as jy by ’n koerant (of ’n TV- of radiostasie) as verslaggewer of omroeper of so iets aangestel word, jy onmiddellik ’n ruim, onbeteulde en onbegrensde “vryheid” geniet om te skryf en te sê wat jy wil.

Dit het, na wat ek verneem, soms komiese insidente by hierdie instansies afgegee, maar daar het nogtans ’n nuwe en skewe idee van “persvryheid” ontstaan, en dit wil soms lyk of selfs mense soos Harber en Louw daardeur aangetas is. Dit is hierdie skewe sienings wat meebring dat Rapport se afdanking van Maas deur sommiges as ’n “inbreuk” op daardie vryheid gesien word.

Rapport verduidelik dat Maas ’n deeltydse medewerker was, maar deeltyds of heeltyds, die werklikheid is dat geen rubriekskrywer of redaksielid van ’n koerant sy ou meninkie kan lug as dit nie die redakteur van die koerant  (of dan sy luitenante in sy hoofredaksie as hy nie beskikbaar is nie) behaag nie.

Dus, Maas kan net so min op “vryheid van spraak” aanspraak maak as wat ek kan éísdat Rapport my menings plaas.

Dit bring my by ’n belangrike punt in die hele kwessie: Dat Maas se kop gerol het, verskaf groot genoegdoening, maar hy is nie al een wat hier verantwoording verskuldig is nie. Tim du Plessis behoort eintlik te verduidelik hoekom hy Maas se satanisme-rubriek vir plasing goedgekeur het. Hy het dit klaarblyklik vóór publikasie onder oë gehad. Hy het dus geweet wat hy doen en die finale verantwoordelikheid berus by hom.  Maar moenie nou beweer dat ek ’n nuwe anti-Tim veldtog wil laat begin nie!

Die laaste punt in ’n inset wat al weer te lank is, gaan oor Rapport se “erkenning” dat die besluit om Maas te pos, op grond van “kommersiële” oorwegings geneem is. Daar was glo sprake van verspreiders en verkopers wat wou weier om Rapport te hanteer. Daar is diegene wat Rapport wil verkwalik omdat hy om “kommersiële” redes so opgetree het. Maar hulle vergeet klaarblyklik dat Rapport om presies hierdie redes vir Maas as rubriekskrywer aangestel het.

Baie duidelik is daar aanduidings in sirkulasiesyfers en lesersgetalle dat dinge nie meer so voor die wind gaan met Rapport nie. Die redakteur van Sondag, ’n mededinger in dieselfde stal as Rapport, het met blad se verskyning erken dat Rapport se syfers ’n afname toon.

Maas het met sy rubriek in BY (bylaag by Naspers se dagblaaie) en ook sy optrede elders, heelwat reaksie uitgelok – sowel vir as teen, maar veral teen. Dit was mos so duidelik soos daglig dat deur Maas aan te stel, Rapport gehoop het om diegene wat Maas haat of geniet, as lesers te lok en so sy verkope op te stoot – puur en suiwer “kommersiële” redes!

Nugter weet wat hy nou gaan doen, maar iets sal hy moet doen om lesers iets anders te gee as die gereelde spul vervelige en so dikwels anti-Afrikanerskrywers en bydraers.

Soos iemand op een van die internetforums dit gestel het: Rapport kan nou gerus ook die byl inlê onder mense soos Heinrich Wyngaard, Jacob Rooi en ander regstellende-aksie-aanstellings.

Goeie idee!

воронеж моечно-уборочноелобановский депутат

Komende energiekrisis verg politieke visie

ImageMet die ruolieprys op pad na honderd dollar per vat, stuur die wêreld op ʼn permanente energiekrisis af. Die gedagte dat die maklike, goedkoop energie wat ons die afgelope 200 jaar eers uit steenkool en toe uit olie verkry het oor enkele dekades gaan opraak, is besig om nagmerrievisioene by Westerse beleidmakers te veroorsaak.

Die meeste mense het al ingesien dat die Irakoorlog bedoel is om Amerika beheer oor daardie land se oliehulpbronne te gee. Maar veel minder mense besef dat die konflik in Israel in ʼn hoë mate oor ʼn ander noodsaaklike hulpbron, water, gaan. Israel klou verbete aan die verowerde gebied van 1967 omdat dit hom toegang tot die varswaterbronne van die Jordaanrivier en die Bergwatertafel gee. Die Gazastrook, wat tans 1,4 miljoen Palestyne huisves, se ondergrondse water is besig om op te raak weens 4 000 boorgate wat dié mense se enigste toegang tot varswater verteenwoordig. Daar heers reeds ʼn gesondheidskrisis in die Gazastrook en onlangs was daar berigte oor die gebied wat “in sy eie riool verdrink”.

Oorloë oor energie en water gaan waarskynlik kenmerkend van die een-en-twintigste eeu wees. Ons kan ons nouliks voorstel hoe die wêreld gaan verander as ruolie begin opraak en ons dalk moet teruggaan na hoe ons oumas en oupas op plase geleef het: sonder elektrisiteit en met dalk ʼn eenskaarploeg wat deur ʼn os getrek word. Trouens, nie net ons lewenstandaard nie, maar ons hele beskawing is afhanklik van ruolie en petrol wat in kannetjies of tenks vervoer kan word.

Die Vrystaatse wiskundige wat reeds jare lank aan die universiteit van York, Toronto, klasgee, Buks van Rensburg, het onlangs ʼn fassinerende artikel oor Die komende permanente oliekrisis hier op die PRAAG-webwerf geskryf. Daarin sit hy M. King Hubbard se teorie oor die “oliehoogtepunt” (Eng: Peak Oil) uiteen. Hubbard het reeds in 1956 voorspel dat enige olieboorgat of selfs ʼn hele olieveld se produksie tot op ʼn sekere hoogtepunt toeneem en daarna weer onvermydelik afneem. Die eerste bewys vir sy teorie was tydens die eerste oliekrisis in die vroeë sewentigerjare toe die Amerikaners vergeefse pogings aangewend het om hul eie ruolieproduksie vanuit Texas te laat styg.

Tans is daar aanduidings dat selfs die kolossale oliereserwes van Saoedi-Arabië hul “Hubbard-hoogtepunt” bereik het en dus van nou af onvermydelik gaan begin daal. Sadat al-Hoeseini, ʼn vorige hoof van eksplorasie by Saudi-Aramco, die Saoedi-oliemaatskappy, praat van ʼn “strukturele plafon” wat in sy land se olieproduksie bereik is. Die Ghawar-olieveld in Saoedi-Arabië, die grootste op aarde, het reeds een kwart van alle olie wat tot dusver ter wêreld geproduseer is, gelewer en dit wil voorkom asof dit reeds sy Hubbard-hoogtepunt bereik het.

Een aanduiding van die skaarste aan ruolie wat reeds in die mark voelbaar is, is natuurlik die duiselingwekkende styging in die prys vanaf slegs $20 per vat in 2000 tot meer as $90 tans. Suid-Afrikaanse motoriste voel dit reeds aan hul sak en mens kan sê dat ons nog maar aan die begin van die permanente oliekrisis verkeer.

Elke jaar word daar in die wêreld drie keer soveel ruolie verbruik as die hoeveelheid nuwe olievelde wat ontdek word; duidelik is die huidige “oliebeskawing” en selfs globalisering wat van petrochemiese vervoer gebruik maak, nie volhoubaar nie.

Vorige Afrikanerregerings in Suid-Afrika het versiendheid aan die dag gelê toe daar met die olie-uit-steenkoolprojek, SASOL, begin is. Tot redelik onlangs het kommentators in die Engelse pers SASOL as ʼn liefdadigheidsprojek vir armblanke Afrikaners afgemaak en die staat se aanvanklike belegging daarin as ʼn “vermorsing” beskou. ʼn Mens wonder egter wat Suid-Afrika vandag sónder die sedertdien geprivatiseerde SASOL sou vermag het, want dié onderneming verminder ons afhanklikheid van ingevoerde Midde-Oosterse olie en bespaar ook miljarde aan buitelandse valuta wat ons daarsonder sou bestee het.

Die ANC-bewind se gebrek aan enige vorm van beplanning of toekomsvisie blyk duidelik uit die huidige kragonderbrekings of “beurtkrag”-beleid van ESKOM. Dit was tog logies dat Suid-Afrika se groeiende ekonomie ook tot ʼn toename in energieverbruik sou lei en vele deskundiges het oor die jare die regering en die bestuur van ESKOM hieroor gewaarsku.

Indien die ANC-regering nie eens na ons gewone elektrisiteitsbehoeftes kan omsien nie, hoe op aarde gaan hy Hubbard se oliehoogtepunt hanteer? Ons chaotiese stadsbeplanning waardeur woonbuurte lukraak al verder van bestaande infrastruktuur aangelê word, tesame met gratis elektrisiteit in swart woonbuurte, verhoog op allerlei maniere die vraag na energie.

Regeringsbeleid veronderstel ook dat energie altyd goedkoop en maklik beskikbaar gaan wees. Suid-Afrika se afhanklikheid van padvervoer was nog nooit so hoog soos nou nie. Die verkeerspatroon aan die Rand word gekenmerk deur groot opeenhopings waar motors, minibus-taxi’s en vragmotors ure lank in die verkeer staan en luier en kosbare ingevoerde energie verbrand.

Die ANC se droom dat elke inwoner van ʼn plakkerskamp iewers in die toekoms ook gaan deel in die “oliebeskawing” in die vorm van ʼn groot, energiehonger huis met ʼn swembadpomp, viertrekvoertuie in die motorhuis, ondervloerse verhitting en dergelike meer, is net dít: ʼn droom. Soos Buks van Rensburg dit in sy artikel stel: “Ryker lande kan die verhoogde ruolieprys tans in ʼn mate absorbeer, maar armer lande sal aankope nie kan bekostig nie en sonder ruolie moet klaarkom.  Sulke lande trek dus geen voordeel uit die oliemeevaller nie, en kan nie volledig deelneem aan globalisering nie.”

Soos wat die “oliebeskawing” van die afgelope honderd jaar ten einde loop, sal die nywerheidslande wat die meeste voordeel daaruit getrek het die beste geplaas wees om alternatiewe energiebronne te ontwikkel, terwyl die gaping tussen ryk en arm lande gaan vergroot. Wat geld vir lande, geld ook vir individue. Diegene wat tans net-net energie kan bekostig of dit pasella van die ANC-welvaartstaat ontvang, gaan in die toekoms daarvan uitgesluit wees. Ook voedselpryse sal styg soos wat die koste van die energie om dit te produseer, toeneem.

Binne die volgende dekade of twee gaan die permanente oliekrisis met ons wees en gaan ons ons lewenstyl, tegnologie en energieverbruik radikaal moet aanpas. Indringende navorsing oor sonenergie en ander alternatiewe vorme sal deur die staat gefinansier moet word.

Weens onwettige immigrasie en geweldsmisdaad bestaan daar reeds vraagtekens rondom die volhoubaarheid van die SA staatsbestel. Die energieprobleem mag dalk net te veel vir ons staat in sy huidige vorm wees.

Met SASOL, die ou EVKOM, kernnavorsing by Pelindaba en ander inisiatiewe het die Afrikaner reeds getoon dat hy toekomsgerig kan optree. Die komende energiekrisis mag die belangrikste argument ten gunste van ʼn Afrikanervolkstaat wees waarbinne ons sal kan beplan vir ons toekoms met sy globale energietekort en ses miljard mense wat moontlik met geweld hul deel van die oorblywende energie- en varswaterbronne gaan opeis.

Hierdie artikel het in effens gewysigde vorm op 18 November 2007 in Rapport verskyn. 

сайт игрушкиФильчаков прокурор харьков

Immigrasie veroorsaak ons ondergang

Voortaan sal Dan Roodt weekliks ‘n internasionale rubriek van om en by 600 woorde skryf wat ook in Engels in die VSA en in Italiaans in Italië sal verskyn. Hierdie is die eerste aflewering.

ImageDie Italiaanse intellektueel, Umberto Eco, het enkele jare gelede iets kwytgeraak wat vir my skokkend was. In sy boekie Cinque Scritti skryf hy onder meer: “Die Derde Wêreld klop aan ons deure en gaan binnekom selfs al hou ons nie daavan nie… Europa gaan ʼn veelrassige kontinent word – of ʼn “gekleurde” een as u wil. Dis hoe dit gaan wees, of u daarvan hou of nie.”

Kennelik het mnr. Romano Prodi hom nie aan Eco se fatalisme gesteur nie, want tans lyk dit asof Italië die voortou in Europa gaan neem as dit by die summiere deportasie van ongewenste immigrante kom. Maar indien enigeen twyfel aan die verwoestende gevolge van onwettige immigrasie, hoef hy of sy maar net my land, Suid-Afrika, te besoek.

Na raming is daar tussen tien en vyftien miljoen onwettige immigrante uit die res van Afrika in Suid-Afrika. Dit verteenwoordig min of meer ʼn kwart van die bevolking! In sommige dele van die land, soos die Limpopo-provinsie, word tot tagtig persent van alle misdaad deur immigrante gepleeg. Nietemin het die president van Suid-Afrika, Thabo Mbeki, onlangs gesê dat sy regering “niks kan doen” om die immigrasievloedgolf, veral vanuit Zimbabwe, te stuit nie.

Suid-Afrika was eers ʼn Westerse land. Ons aandelebeurs is ouer as vele in Wes-Europa. Tot onlangs het ons meer spoorweë en paaie as Groot Brittanje gehad. Intussen het ons paaie egter vol gate geword en meer as die helfte van die spoorlyne werk nie meer nie. Dit is die gevolg van verafrikanisering, maar ook van onwettige immigrasie wat eenvoudig ons hele maatskaplike stelsel oorweldig het.

Eens was daar ʼn woonbuurt in Johannesburg by name Hillbrow wat as die “Manhattan van Afrika” bekend gestaan het. Dit was ʼn kosmopolitiese buurt waar mens vele Europese tale gehoor het. Ek kan onthou hoe ons as studente by die Café de Paris en die Café Wien ʼn drankie gaan drink het. Daar was ook boekwinkels en ʼn platewinkel bekend as Hillbrow Records wat ʼn groot afdeling vir klassieke musiek gehad het.

Vandag is Hillbrow ʼn misdaadgeteisterde slumgebied wat deur Nigeriese dwelmhandelaars beheer word. Van die 100 000 Nigeriërs in Suid-Afrika het slegs 3 000 wettige visums. Op enige straathoek kan mens, benewens heroïen, ʼn Suid-Afrikaanse ID-boekie vir die ekwivalent van 100 euro koop. Dikwels word sulke ID-boekies deur korrupte amptenare van Suid-Afrika se Binnelandse Sake-departement verkoop.

Woorde kan nie meer die toestande in Suid-Afrika beskryf nie. Elke dag in die pers lees ons van gister se vlaag moorde, verkragtings en rooftogte. Sommige rowers pleeg selfs misdaad in polisie-uniform. Trouens, soms as slagoffers van misdaad na die polisiestasie gaan om ʼn gewapende rooftog aan te meld, herken hulle hul aanvaller agter die toonbank in sy mooi blou uniform as ʼn regte polisieman…

Net enkele dae gelede skryf ʼn bekende Afrikaanse sanger, André Swiegers, hoe sy seun en dié se vriendin en haar ma deur die polisie gearresteer is omdat sy nie vinnig genoeg haar rybewys aan hulle getoon het nie. Natuurlik was die gearresteerde vrou blank en die polisiemanne swart of “gekleurd” soos Umberto Eco sou sê.

En dit is die wortel van die probleem: die rassebewussyn van ons swart-nasionalistiese president Mbeki veroorsaak dat hy nooit teen onwettige immigrante gaan optree nie, selfs al pleeg hulle die mees barbaarse dade teen vroue, kinders en oumense. Vir hom is ons, die wetsgehoorsame Westerlinge van Suid-Afrika, die vyand wat deur sy polisie geteister word, waarteen sy arsenaal van wette gerig is en wat bedoel is om ons uiteindelik landuit te verdryf. Blankes mag nie met die staat handel dryf of onafhanklik van swartes ʼn onderneming begin nie. Ons kinders mag ook nie aan die universiteite in die meer gesogte studierigtings studeer nie omdat sulke studierigtings vir swartes gereserveer word. Hulle moet ook ten duurste vir hul studies betaal terwyl swartes gratis mag studeer.

Die onreg wat daar vandag in Suid-Afrika heers, het ten minste gedeeltelik weens onwettige immigrasie ontstaan omdat soveel swart Afrikane van oorkant ons grense deur die ekonomiese voorspoed in ons Westerse land aangetrek is. Mag Italië ons lot gespaar bly en mag Umberto Eco se voorspelling nie bewaarheid word nie.

для дачиФільчаков прокурор

SAUK moet sy swak Afrikaans staak

ImageOns het almal waardering vir Riaan Cruywagen se professionele aanbieding van die Afrikaanse TV-nuus. Hy verteenwoordig egter die spreekwoordelike swaeltjie wat nie somer maak nie.

So pas het Cruywagen ‘n toekenning van Stellenbosse studente ontvang vir sy bydrae tot Afrikaans in die media. Maar in sy polities korrekte reaksie daarop poog Cruywagen nou om die agterlosige foute, swak uitspraak en intonasie van sy kollegas op taalkundige gronde te verskoon, as sou dit “variante van Afrikaans” wees. Kim “Kloetie” (in Afrikaans sê ons gewoon Cloete) en haar trawante op die TV-nuus is nie by magte om in Afrikaans verslag te doen nie.

Die vernaamste TV-nuusbulletin van die openbare uitsaaier is nie ʼn rockmusiekprogram wat in sleng aangebied kan word nie. Regoor die wêreld, in watter taal ook al, besig nuuslesers en joernaliste in sulke programme die standaardtaal. Sedert 1875 beskik Afrikaans oor ʼn baie duidelike standaardtaal wat op die skole gedoseer word en in tientalle woordeboeke en taalhandleidings vasgelê is.

Die SAUK, gesteun deur sommige polities korrekte akademici soos prof. Hans du Plessis van Potchefstroom, is blykbaar besig met ʼn berekende aanslag op Standaardafrikaans. Die afskuwelike Engfrikaans wat op Sewende Laan gebruik word, is daarop bereken om Afrikaanssprekendes soos morone voor te stel wat nie hul eie taal kan praat nie.

Kom ons stap af van die taalkundige mite dat Engels ʼn variant van Afrikaans is of dat Afrikaans “opgemors” moet word om polities aanvaarbaar te wees. Dit staan natuurlik in skrille kontras met die gewyde eerbied waarmee koloniale Britse Engels as standaardtaal op die SAUK behandel word.

Wat prof. Du Plessis betref en sy stelling dat “Afrikaans ʼn gemorstaal” sou wees, het ek hom nog laas uitgedaag tot ʼn debat daaroor in die Akademie se Tydskrif vir Geesteswetenskappe. Nodeloos om te sê, het hy die hasepad gekies toe hy sy teorie oor Afrikaans as ʼn gekreoliseerde “gemorstaal” op skrif moes verdedig.

Afrikaans is so ʼn mooi taal as dit korrek en suiwer gepraat word. Waarom moet ons mense op die kassie en oor die radio verduur wat ons ore seermaak en boonop ʼn swak indruk van Afrikaanssprekendes by andertaliges skep? As Ruda Landman elokusielesse kon neem om haar Engelse uitspraak te verbeter, kan die SAUK nie sy derderangse nuuslesers en joernaliste vir soortgelyke opleiding in Afrikaans stuur nie?

Dan praat mens nie eens van die alewige getshwane as Pretoria bedoel word nie en wat op ʼn uitdagende vorm van irritasie teenoor die kyker neerkom. As Cruywagen werklik vir Afrikaans omgee, sal hy weier om daardie non-woord oor sy lippe te laat kom.

golden shamrockФильчаков

Die Bosoorlog – ‘n verlore saak liefs vergeet?

Toespraak gehou te Balmoral op 11 November 2007, by ‘n geleentheid ter herinnering aan die gesneuweldes van die Bosoorlog, asook die einde van die Eerste Wêreldoorlog.

Image

Kmdt Willem Ratte met papawer

Jare lank was diensplig, grensdiens en alles wat daarmee saamgehang het, letterlik deel van die Suid-Afrikaanse landskap want oor naweke kon mens jong blanke mans in uniform by die uitgange van dorpe sien staan met ʼn bordjie waarop hulle bestemming geverf was. Hulle was die gelukkiges wat naweekpas gekry het in die Spartaanse en gedissiplineerde opset wat destyds tipies van die ou Suid-Afrikaanse Weermag was. Sulke jongmans in uniform het ons aan ʼn oorlog herinner wat op die duur lotsbepalend sou wees, ʼn oorlog wat destyds nooit behoorlik aan die publiek verduidelik is nie en wat nooit werklik deel van die openbare debat geword het nie.

Met die voordeel van terugskouing kan mens amper sê dat ons politieke leiers van destyds nie mooi besef het waaroor dit gaan nie. Anders waarom is Suidwes, om nie van Walvisbaai wat reeds van 1878 ʼn Suid-Afrikaanse besitting was te praat nie, sonder meer aan SWAPO oorhandig? Terwyl die Weermag hom op die slagveld onderskei het as ʼn professionele en gedugte vegsmasjien, het die politici heel dikwels by die onderhandelingstafel die witvlag gehys en word die Westerse beskawing wat ons voorouers in die land gevestig het vandag wesentlik bedreig. Al die strategiese implikasies van die Nasionale Party se sonderlinge bekering tot die ANC-standpunt waarmee die Afrikaner, onder andere, se eeue-oue strewe na selfbeskikking meteens beëindig is, is waarskynlik nog nie verreken nie.

Dit blyk dat selfs Brittanje, die argitek van die Lancasterhuisberaad waardeur Robert Mugabe aan bewind geplaas is, ietwat verbaas is deur die vinnige manier waarop alle Westerlinge uit daardie land gesit is. Gedane sake het egter geen keer en mens vermoed dat onlangse Britse kritiek op Mugabe meer uit verleentheid as enige werklike empatie met die eertydse blanke Rhodesiërs geskied.

Feit is dat die Bosoorlog ongeveer dertig jaar geduur het, vanaf die laat sestigerjare tot die 22ste van die tweede maand 2002 toe Jonas Savimbi, een van die hooffigure in daardie oorlog, tydens ʼn skietgeveg omgekom het.

Image

SAW-vlag…

Afgesien van die militêre operasies teen Duitsland tydens die Tweede Wêreldoorlog, was die Suider-Afrikaanse bosoorlog waarskynlik die grootste oorlog wat daar nog op Afrikabodem geveg is. Verskeie lande in Suider-Afrika, maar ook die vernaamste opponente tydens die Koue Oorlog soos die VSA en die Sowjetunie, was op een of ander manier betrokke.

Die feit dat hierdie ʼn belangrike oorlog was, dring waarskynlik nou eers tot ons deur, noudat die sogenaamde “progressiewe” oftewel linkse magte soos die MPLA, ZANU PF, SWAPO en ANC/SAKP ʼn onverwagte hegemonie in die streek behaal het.

Die wyse waarop Suider-Afrika téén die gang van die wêreldgeskiedenis in uiteindelik die mag oorhandig het aan politieke en militêre bewegings wat destyds binne die invloedsfeer van die ou Sowjet-Unie verkeer het, verteenwoordig een van die geheimsinnigste raaisels van die geskiedenis. Terwyl die Berlynse muur in Europa in 1989 afgebreek is, is hy by wyse van spreke vanaf dieselfde datum by ons herbou.

As daar vandag hoegenaamd in die pers na die Bosoorlog verwys word, word dit op ʼn baie stereotipe manier met apartheid in verband gebring. Daar bestaan weinig strategiese of politieke ontledings van die oorlog wat op ʼn objektiewe manier gedoen is. Die algemene indruk wat daar geskep word, is dat indien Suid-Afrika, asook die ou Rhodesië nooit weerstand gebied het nie, sou ons die geweld van die oorlog gespaar gewees het.

So eenvoudig is dit natuurlik nie. Indien Kennedy tydens die Kubaanse missielkrisis bes gegee het, sou daar vandag wêreldvrede geheers het? Gestel Suid-Afrika het nooit gereageer teenoor die Kubaanse, Oos-Duitse en Russiese magsopbou in Angola nie, sou ons vandag ʼn beter lewe gehad het, sonder transformasie, plaasmoorde en taaldiskriminasie? Vir seker nie.

Baie oorloë is sekerlik futiel. Maar elke oorlog het unieke oorsake wat uiteindelik met die politiek verband hou. In die beroemde frase van Von Clausewitz verteenwoordig “oorlog die voortsetting van politiek met ander middele”. Dikwels is oorlog die gevolg van politieke mislukkings. Vele mense gee die eensydige skikking by Versailles in 1919 die skuld vir die uiteindelike uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog. Maar oorloë kan ook ewe dikwels veroorsaak word deur mededinging tussen lande en volkere, om nie van godsdienstige en ideologiese verskille te praat nie.

As ons dus vandag die vraag vra: waarom het ons oorlog gaan maak in die destydse Suidwes en Angola, dan is daar ʼn verskeidenheid antwoorde wat met die gewone oorsake van oorloë te make het. Dit opsigself sê vir ons dat dit geen vrugtelose oorlog was nie. Die destydse strategiese, militêre, ekonomiese en ideologiese kwessies wat die Bosoorlog onderlê het was werklike kwessies en kon nie langs gewone politieke weë opgelos word nie.

Image

Roodt te Balmoral

Ek wil vandag hier my eie siening of interpretasie van die oorlog gee. Ek wil selfs die stoute skoene aantrek en beweer dat die Bosoorlog in sekere opsigte nog nie verby is nie en dat ons iewers in die toekoms weereens in Suider-Afrika gaan oorlog maak omdat geen van die wesentlike geskille waaroor dit gegaan het tot dusver opgelos is nie. Ook wil ek fokus op die positiewe eienskappe van die ou SAW wat nog nie heeltemal verlore is nie en wat ons dalk in die nabye toekoms mag onderskraag in ons stryd om voortbestaan op waarskynlik die ongenaakbaarste en gewelddadigste kontinent op aarde.

Terwyl Suid-Afrika ingeneem is deur die ANC en hy hom in die Uniegebou tuisgemaak het waar hy na hartelus die SA staat vir sy eie doeleindes kan aanwend, kan mens tog sê dat iets van die ou Suid-Afrikaanse patriotisme oorgebly het. Deel van die oorlogservaring en deel van vele mense se Weermagervaring was dié patriotisme wat veral in die eerste vers van Die Stem deur Langenhoven verwoord is, die gedagte van: “Ons sal lewe, ons sal sterwe, Ons vir jou Suid-Afrika.”

Die ou Suid-Afrikaanse patriotisme, wat nou saamhang met die Afrikaneridentiteit, is, goddank, nog nie dood nie. Hoewel ons by die onderhandelingstafel oorwin is, is ons nog nie geestelik oorwin nie.

Ek het reeds genoem dat die Bosoorlog deel was van die Koue Oorlog-konflik tussen Oos en Wes. Maar myns insiens is daar nog ʼn wesentliker aspek daarvan wat deur die meeste mense misgekyk word. Deur die geskiedenis, of dit nou die geskiedenis van Rome is of die geskiedenis van die Franse of Russiese Revolusies, vind ons ʼn byna permanente konflik tussen die skeppende minderheid en die passiewe, afhanklike meerderheid. Terugskouend en veral in die lig van die soort Derdewêreldse welvaartstaat wat regdeur Suider-Afrika tot stand gekom het, was die Bosoorlog bloot die voortsetting van die eeue-oue stryd tussen patrisiër en plebejer. In daardie sin is die oorlog nie verby nie, maar het bloot ʼn nuwe gesig aangeneem; dit woed voort in plaas- en huisaanvalle en in al die pogings van die huidige owerheid om die besittersklas van sy bates te ontneem en dit aan sowel die plebejiese parvenu’s as die gepeupel uit te deel.

Sekerlik het die Afrikaner sentraal in die Bosoorlog gestaan. Die SAW is aangevoer deur Afrikanergeneraals, maar daar was ook ʼn groot aantal dienspligtiges uit die geledere van Engelssprekende blankes. Benewens hierdie weermag, was daar egter ʼn hele konstellasie van bondgenote, waaronder veral UNITA, die DTA in Suidwes, Buthelezi en ander tuislandleiers in Suid-Afrika. Daar was ook 32 bataljon, Koevoet en ander wat van nie-wit soldate gebruik gemaak het. Toe Meyer en De Klerk so te sê onvoorwaardelik aan die ANC oorgegee het, het die hele orde in duie gestort in ʼn illustrasie van die klassieke dominoteorie wat Amerikaanse sienings gedurende die Koue Oorlog bepaal het. Soos Dwight D. Eisenhower dit op 7 April 1954 gestel het:

“Uiteindelik het mens breër oorwegings wat neig na wat jy die ‘tuimelende domino’-beginsel sou noem. Jy het ʼn ry domino’s wat opgestel is, jy gooi die eerste een om en wat met die laaste een gebeur is die sekerheid dat dit baie vinnig gaan omval. So kan mens die begin van ʼn disintegrasie hê wat die mees diepgaande invloed kan uitoefen.”

Wat die meeste van die slimjanne wat vandag in die pers kommentaar lewer nie besef nie, is dat die politieke mislukking van die Nasionale Party en die De Klerk-oorgawe ook ʼn verwoestende uitwerking gehad het op almal wat deel was van wat mens destyds die Gematigde Alliansie, teenoor die Radikale Alliansie, sou kon noem. Savimbi, wat volgens sy biograaf ʼn intelligente en charismatiese leier was, is uiteindelik doodgeskiet terwyl elkeen wat op een of ander manier deel van die Gematigde Alliansie was die onderspit gedelf het.

Hoewel die wêreldmedia die sogenaamde skikking van 1994 voorgehou het as ʼn onderhandelde skikking, het niemand minder nie as Nelson Mandela tog die aap uit die mou gelaat toe hy op 26 Julie 1991 in Havana die volgende gesê het: “Die oorwinning oor die apartheidsweermag was ʼn inspirasie vir die strydende mense binne Suid-Afrika! Sonder Cuito Canavale sou die verbod op ons organisasies nie opgehef gewees het nie!… Cuito Canavale was die keerpunt in die stryd om ons kontinent en ons land van die euwel van apartheid te bevry!”

Volgens Fidel Castro was Mandela se woorde “die grootste en voortreflikste hulde wat ooit aan ons internasionalistiese vegters gebring is”.

Ook in sommige van Thabo Mbeki se uitsprake het dit al geblyk dat die ANC sy huidige magsposisie nie sien as die resultaat van onderhandeling nie, maar as die vrugte van ʼn militêre oorwinning. Onderliggend aan die tweedeklasstatus van blankes en veral Afrikaners in Suid-Afrika is ook die gedagte dat ons oorwin is en daarom die wette en regeringstelsel van ons oorwinnaars moet aanvaar.

Diegene van die SAW wat wel by Cuito Canavale was, vertel ʼn ander verhaal.

Kan mens dus sê dat die saak waarvoor daar geveg is, verlore is? Hierdie vraag kan slegs beantwoord word indien ons eers ʼn ander vraag vooraf beantwoord: wat is “die saak” waarvan ons hier praat? Op sy minste behels die saak die volgende:

1.       Die vryheid van die Afrikaner.

2.       Die vryheid van verskeie ander volke in ons sub-kontinent, waaronder die Ovimbundu van Jonas Savimbi, die Rehoboth-Basters, Namas, Herero’s en ander in teenswoordige Namibië, asook die blanke Rhodesiërs wat intussen uit hul land verdryf is.

3.       Die ekonomiese welvaart van Suider-Afrika wat plek-plek, soos in Zimbabwe, groot terugslae beleef.

4.       Die soewereiniteit van state in ons gebied wat waarskynlik binnekort deur groter moondhede soos Sjina en Indië bedreig gaan word.

Ten spyte daarvan dat die Bosoorlog amptelik ten einde geloop het, is hierdie vraagstukke hoegenaamd nie opgelos nie en roep steeds om ʼn bevredigende oplossing. Die algemene gevoel is dat Suid-Afrika dieselfde pad as Zimbabwe gaan bewandel, met die verdrywing van die blanke komponent.

Dit wil voorkom asof die Westerse lande ʼn groteske fout begaan het deur die Gematigde Alliansie in Suider-Afrika te verwerp en hul steun aan die radikales toe te sê. Nie net is Westerse invloed in Suider-Afrika besig om te taan nie, maar hul mededinger Sjina is besig om sy invloed uit te brei. Die Volksrepubliek van Sjina verteenwoordig die enigste oorblywende finansier van die Mugabe-bewind, maar duisende Sjinese werkers bou in Angola aan die spoorlyn wat 1 300 kilometer sal strek vanaf die wekusstad, Benguela, na die mineraalryke streek in die ooste wat aan die Demokratiese Republiek van die Kongo grens. Sommige mense beweer dat daar reeds twee miljoen Sjinese in Angola woon, in elk geval meer as die getal Portugese wat ooit in die land gevestig was.

As ons daaraan dink dat die Portugese vir meer as 500 jaar ʼn konstante teenwoordigheid in Angola gehandhaaf het en die land op ʼn stadium as ʼn “oorsese provinsie” beskryf het, dan besef ons watter grondverskuiwende strategiese verwikkeling hul vervanging deur Sjinese verteenwoordig. Wat die bosoorloog aanbetref, kan mens dus praat van twee honde baklei oor ʼn been, maar die derde gaan daarmee heen! Nóg Rusland en Kuba, nóg Suid-Afrika en die Afrikaner wat mekaar in Angola die stryd aangesê het, baat tans by die olierykdom van Angola.

Ook in Suid-Afrika is Sjinese maatskappye en beleggers besig om stelling in te neem. Die grootste enkele aandeel in Standardbank is onlangs aan die grootste bank in Sjina, die Nywerheids- en Handelsbank van Sjina, verkoop. Standardbank is in baie opsigte die toonaangewende bank in Suid-Afrika wat sinoniem is met die aanvanklike goudstormloop in die 1880s en die opkoms van Johannesburg as finansiële sentrum van ons land en toenemend van die hele Afrika. Die bank besit ook takke in die meeste lande suid van die Sahara. Dus sal Sjinese maatskappye en individue wat oral in Afrika sake doen voortaan hul lenings, asook valutatransaksies, deur ʼn Sjinees-Suid-Afrikaanse bank kan verrig.

Oor die afgelope aantal jare het daar veral by die Afrikaner ʼn groot ontnugtering ingetree rondom die oorgawepolitiek van mnr. FW de Klerk. Dit is al herhaaldelik gesê, maar in die laaste jare van die Nasionale Partybewind was daar geen strategiese visie meer nie. In weerwil van Mandela en Kuba se propaganda oor Cuito Canavale, het die SAW grootliks as militêre wenner uit die bosoorlog getree. Die strategiese voordeel wat die SAW aan die NP-bewind gebied het, is net nooit deur die politici benut nie. Trouens, vir die Nasionale Party was gunstige publisiteit in die buitelandse media belangriker as enige ander strategiese, militêre of politieke kwessie. Dit was selfs belangriker as die voortbestaan van die Afrikaner in Suid-Afrika. In sy boek Boetman en die swanesang van die verligtes verduidelik die joernalis Chris Louw hoe enige buitelandse joernalis binne ʼn halfuur ʼn afspraak met Roelf Meyer tydens die sogenaamde onderhandelings kon verkry, terwyl plaaslike joernaliste of selfs persone vanuit die binnekring van die ou regering dae lank moes wag of met ʼn kluitjie in die riet weggestuur is.

Die kragte van die geskiedenis wat tydens die bosoorlog werksaam was, is nog nie gestuit nie. Daardie kragte sal aanhou werk totdat die huidige neiging om alle blankes of mense van Westerse afkoms uit Suider-Afrika te vedryf sy logiese uiteinde van volledige verafrikanisering onder die ekonomiese oorheersing van Sjina en ander moondhede bereik het. In die lande van Oos-Afrika wat deur die Britte ontruim is, het ʼn ander moondheid waarna die Indiese oseaan vernoem is, oorgeneem en word die handel van lande soos Kenia en Tanzanië geheel en al deur Indiërs oorheers.

Meer as ooit wankel Suid- en Suider-Afrika vandag op die mespunt. In sy profetiese boek ʼn Swart Suid-Afrika  wat in 1962 geskryf is, voorspel die historikus en politieke kommentator G.D. Scholtz dat die blanke beskawing in Suid-Afrika sal ondergaan, mits die blankes afstand doen van hul ekonomiese gemaksug en afhanklikheid van nie-blanke arbeid. Volgens Scholtz het die blankes nooit verstaan dat daar na die Tweede Wêreldoorlog ʼn groot magsverskuiwing in die wêreld plaasgevind het waardeur die blankes van die oorheersende posisie wat hulle die afgelope 500 jaar beklee het, ontneem is nie. In ʼn hoë mate beleef ons tans die Untergang des Abendlandes wat Spengler voorspel het en ons huidige probleme hang ten nouste met die algemene dekadensie en afgang van die Westerse wêreld, bowenal in Afrika, saam.

Op ʼn dag soos vandag waarop ons die einde van een van die grootste slagtings in die wêreldgeskiedenis naamlik die Eerste Wêreldoorlog, herdenk, behoort ons diep te besin oor die toekoms van ons volk, ons land en ons beskawing. Gaan ons eenvoudig die pad van kapitulering, oorgawe en uiteindelike verdrywing uit ons vaderland loop? Of gaan ons die verloordersindroom van ons afskud en opnuut ons probleme in die oë kyk soos wat ons voorouers deur die eeue so dikwels reggekry het?

In dié opsig verstout ek my om te sê dat die bosoorlog, hoewel dit op die fiasko van De Klerk se oorgawepolitiek uitgeloop het, vandag vir ons op dieselfde manier kan inspireer as Vegkop of Bloedrivier! In ʼn wesentlike sin is die Afrikaner in die onlangse tyd nog nooit militêr oorwin nie; hy is bloot polities verraai deur sy eie vrotsige en boonop dom leiers.

Die merkwaardige stryd wat ons in Angola en elders tydens die bosoorlog gevoer het, waartydens ons ons vryheid teen die destydse magte van totalitarisme verdedig het, behoort in die annale opgeneem te word naas ons veldslae teen die Matabeles en Zoeloes, maar ook Majuba, daardie wonderbaarlike triomf oor Colley en sy Engelse. In die onlangse tyd is die naam van generaal Koos de la Rey weer in ʼn gewilde liedjie vir ons opgeroep en wie sal ooit Magersfontein vergeet, toe die Boere ʼn klinkende oorwinning oor majoor-generaal Wauchope behaal het?

Ons is ʼn dapper en vernuftige volk wat groot hoogtepunte in die geskiedenis behaal het en by verre die suksesvolste staat in Afrika tot stand gebring het. Soos ʼn span wat gewoond daaraan is om te wen en daarom nie een of twee verliese kan verwerk nie, is ons bloot ontsenu deur die politieke wending na afloop van die Bosoorlog.

Die geskiedenis wat ons troepe en offisiere in Angola en die destydse Suidwes gemaak het, leef egter met saam in die huidige tye. Teenoor die willoosheid van die burgerlike politikus soos ʼn Roelf Meyer of ʼn voetewassende, abjekte Adriaan Vlok, staan die soldaat in sy dapperheid, eerlikheid en onwrikbare trots.

Nietzsche sê iewers dat oorlog die enigste kuur vir dekadensie is. Indien Nietzsche vandag in ons land gelewe het, sou hy waarskynlik graag oorlog wou sien, want nog nooit in die geskiedenis behalwe miskien in Johannesburg tydens die 1890s was ons land nog so dekadent soos juis nou nie. Dis vandag vir ons moeilik om ons die ou Suid-Afrika voor te stel wat vir iets heeltemal anders gestaan het, nie individuele vryheid om te doen wat jy wil nie, maar ʼn soort Stoïsynse patriotisme en lojaliteit teenoor die land self. Toevallig val my oog nou die dag op ʼn passasie van Verwoerd wat voor in Erika Theron se boek oor sy rol as welsynsbeplanner in die dertigerjare voorkom en wat waarskynlik beter as enige ander omskrywing die etos van die ou Suid-Afrika verwoord.

Verwoerd se patriotiese betuiging van vaderlandsliefde in die gedeelte wat ek nou ten slotte gaan aanhaal, is tipies Westers en kan teruggevoer word na die ou-Romeinse siening van die vaderland wat bloot ʼn uitbreiding van die begrip paterfamilias was. Hierteenoor beleef ons tans ʼn heeltemal ander siening van die staat wat dit letterlik as ʼn skatkis of grot van Ali Baba sien wat geplunder moet word.

Op ʼn dag soos vandag waar ons daarom hulde bring aan al die miljoene gesneuweldes van die Eerste Wêreldoorlog, maar ook aan die oud-stryders van die Bosoorlog, waaronder die meer as duisend jong manne wat aan die grens omgekom het, is Verwoerd se woorde wat hy tydens ʼn Republiekfees in 1964 geuiter het soveel te meer gepas:

“Republiek van Suid-Afrika, land van ons vadere, land van ons kinders en hulle s’n – hoe trots is ons daarop om jou te mag dien. Ons sal ons met liefdevolle sorg toewy aan die beskerming van jou natuurlike prag. Ons sal jou bodem bebou en vaar op die seë wat jou omring. Wanneer ver verwyder, sal ons verlange na jou uitstraal. Jy is ons tuiste waarheen ons ons altyd wend. Jy besorg ons geluk, gesondheid, lewenskrag. In jou skoot vind ons die laaste rus. Aan jou verpand ons op hierdie dag van vervulling ons toewyding en liefde, en indien nodig die grootste offer wat ʼn mens kan bring.”

In die lig van al die strategiese kompleksiteite wat ek hierbo geskets het, was die Bosoorlog vir seker geen verlore saak nie. Totdat ons ons republikeinse vryheid herwin het en ons ons vaderland met Verwoerdiaanse liefde pleks van die huidige afsku kan bejeën, mag ons soos die ware soldaat nooit tou opgooi nie.

free bet sites no deposittopcargo отзыв

Op die glybaan na ‘Stellenbosch University’

ImageEnkele weke gelede het ek ʼn stuk vir LitNet geskryf waarin ek die taamlik retoriese vraag gevra het, “Hoe Afrikaans is die Afrikaanses?” Onder die polities korrekte toebehore wat soos die oordadige stelle pype, borsels en snoete van ʼn duur Duitse stofsuier saam met ANC-regering gekom het, tel die term “Afrikaanses”.

Niemand kon tot dusver ʼn gangbare definisie van ʼn "Afrikaanse" verskaf nie, maar dit is bedoel as ʼn teenvoeter vir die begrip “Afrikaner” wat in die NSA ongewens geword het. Afrikaners is so ongewens dat hulle heel dikwels, binne die verband van plaas- en huisaanvalle wat al hoe meer algemeen raak, gedwing word om kookwater te drink en andersins gemartel word, verkrag word en van die gras afgemaak word met minder ontsag as wat die meeste mense vir diere koester.

Stellenbosch het intussen ʼn “Afrikaanse” rektor verkry, prof. Russel Botman. ʼn “Verkorte CV” van prof. Botman is deur die universiteit in Afrikaans aan die media beskikbaar gestel (terwyl die nuwe rektor se amptelike CV op die US se webblad net in Engels beskikbaar is – ʼn aanduiding van waar sy simpatieë lê?) Volgens dié dokument is Botman 53 jaar oud en ʼn “bruin man”, dus verwys hy nie na homself as ʼn “Afrikaanse” nie.

In sommige kringe is daar ʼn sug van verligting geslaak toe Stellenbosch met Botman se aanstelling finaal van sy historiese Afrikanerbeheer onthef is; nie dat die vorige rektor, die anglofiele jingo Chris Brink, hoegenaamd die Afrikaner goedgesind was nie, inteendeel. Enkele weke lank het die media en die universiteit se openbare-betrekkingekonsultante egter die indruk probeer skep dat Botman, hoewel “ten gunste van transformasie” aan Stellenbosch, nogtans Afrikaans as onderrigtaal sou handhaaf. ʼn Mens hoef maar net na Botman se amptelike CV te kyk om te besef dat hy by voorkeur sy verhandelings in Engels skryf. Sy doktorale proefskrif heet: Discipleship as transformation? Towards a theology of transformation.

Te oordeel aan die titel, is Botman se denke deurdrenk van die ANC se anti-wit, anti-Afrikaanse transformasie-ideologie. Binnekort wil ek nog aantoon in welke mate transformasie, soos kommunisme of Nazisme, ʼn misdaad teen die mensdom verteenwoordig, want dit pas etniese suiwering op ʼn spesifieke minderheidsgroep toe. Die uiteindelike oogmerk van transformasie is om die Afrikaner taalkundig, kultureel en selfs fisies uit Suid-Afrika te laat verdwyn. Ons moet begin om die verband in te sien tussen die moordbendes wat ons op plase en in die voorstede teister en die beplande verengelsing van Stellenbosch. Net soos wat kommunisme en die utopiese gelykheidsideaal hand aan hand met massamoorde en strafkampe gegaan het, verteenwoordig transformasie strukturele geweld en kulturele vandalisme teen minderheidsgroepe en spesifiek teen die Afrikaner.

Dat Stellenbosch onder die transformasionistiese teoloog, Russel Botman, verengels gaan word, is so te sê ʼn uitgemaakte saak. Dié indruk word versterk deur die jongste taalbeleid van die universiteit wat onlangs gepubliseer is. In weerwil van die wollerige aard van die dokument blyk dit duidelik dat Afrikaans nog vir vyf jaar lank voorgraads toegelaat gaan word, maar dat die huidige toestand bestendig gaan word waar Engels reeds die nagraadse verstektaal geword het. Ook wat die herrie oor die “A-opsie” en “T-opsie” betref, kies Botman en sy taalkomitee kant vir die “T-opsie” waar Engels en Afrikaans in dieselfde klas gebruik gaan word. Volgens die universiteit se besprekingsdokument (maar waarop mens reeds sedert 1 November geen kommentaar kan lewer nie) werk die “T-opsie” so:

“Die mondelinge kommunikasietaal van die dosent in lesings, seminare, tutoriale en praktika van ’n module is

(i) in dieselfde klas Afrikaans en Engels, met dien verstande dat die gebruik van Afrikaans minstens 50% is, of

(ii) afwisselend Afrikaans en Engels in verskillende klasse van ’n module of program, met dien verstande dat die gebruik van Afrikaans minstens 50% is.”

Hierdeur word Afrikaans en Engels in lesinglokale en elders in mededinging gestel sodat Engels sy werk as killer language, soos taalkundiges dit noem, kan doen. Soos ons by Tukkies gesien het, sal die aandrang op 50% Afrikaans in die praktyk gou verdwyn en die enkele taalbewuste Afrikanerstudente wat dit sou durf waag om op hul moedertaal aan te dring, sal gou-gou as polities onkorrek, “regs”, “rassisties” en dergelike gestigmatiseer word, waarna die Stellenbosse trein seepglad by die eindstasie Stellenbosch University sal aankom, net soos wat die vorige Randse Afrikaanse Universiteit die Johannesburg University geword het.

Ek is seker Hermann Giliomee en ander wat hard vir die behoud van Afrikaans by Stellenbosch geveg het, moet hierdie nuwe wending met teleurstelling gadeslaan. Maar soos ek al so dikwels geargumenteer het, is die “Afrikaanses” nie baie Afrikaans nie en gaan die PK-strategie om “Afrikaans, maar sonder die Afrikaner” te propageer, op ʼn ronde nul uitloop.

Dit is byna lagwekkend om te sien hoe die US se besprekingsdokument klakkeloos die clichés waarmee die verengelsingsproses die afgelope dertien jaar bewierook word, napraat. Kastig word Afrikaans aan Stellenbosch “bevorder as onderrig- en wetenskapstaal in ’n meertalige konteks”. Die woord “meertalig” het sedert 1994 ʼn eufemisme vir “Engels-eentalig” geword. Blykbaar wil die universiteit ook ewe hard isiXhosa bevorder, wat seker die toppunt van politieke korrektheid verteenwoordig. Asof enige van ons Xhosa-imperialiste ooit hul eie taal op universiteit of selfs van ʼn openbare politieke verhoog af besig.

Met Botman aan die stuur, kan mens met redelike sekerheid sê dat Afrikaans by Stellenbosch as wetenskapstaal binnekort tot op die vlak van isiXhosa afgeskaal sal word.

Op die glybaan na ʼn Engels-eentalige Stellenbosch University sal daar met trane in die oë na “meertaligheid” en allerlei vorme van inheemse folklore verwys word. ʼn Paar tradisionele Xhosas uit die Transkei sal moontlik op die kampus hul Wes-Afrikaanse tromme kom slaan. Waarskynlik sal daar nog ʼn Woordfees en ʼn Versindaba – die Afrikaner se ekwivalent van bietjie tromslaan en fluitjieblaas – gehou word. Maar Stellenbosch gaan meedoënloos verengels word tot op die punt waar kampusgangers jou verbaas sal aankyk as jy selfs net Afrikaans in die verbygaan sou praat, soos reeds by die voormalige RAU die geval is.

большой теннис польза и вредлобановский александр биография

Bou daardie Afrika-hand!

ImageN.a.v. ‘n eertydse ANC-projek om die hand van Afrika te vereer deur ‘n reusehand te bou, sê ek: Gaan gerus voort en bou daardie mensehand wat uit die grond deur die tralies bars!

Bou hom só hoog en ontsaglik dat hy oor alle horisonne vir alle mense van alle tye sigbaar kan wees as embleem van Afrika.

‘n Veeldadige, veelbewoë, veelseggende hand, met sóveel mag, sóveel onmag, sóveel lyding, en sóveel verwoesting in sy swaai.

Bou ‘n manjifieke kolossale hand wat deur tralies en ordes breek, en uit die grond van Afrika smeek dat God die ontlende liggaam waaraan dié hand behoort, uit sy donker nood, uit die bloedige aardkors waarin dit hulpeloos gevange en begrawe is, na die lig van beskawing en wetenskap sal optrek.

Elke kontinent het iets wat hom versinnebeeld: Europa sy katedrale en Eiffeltorings, Amerika sy Statutes of Liberties, Asië sy Mure en Moskees, Arabië sy Piramides, en Afrika, sy ruines.

Wat anders het Afrika, wat vir ewig kan uitstaan as simbool van sy waardes en wanprestasies?

Gee Afrika ‘n hand! ‘n Ontsaglike hand van staal en beton, wat die hemele ìngryp.

Strek en span die tegnologie tot sy uiterste. Verenig kapitaal en kundigheid vanoor die ganse wêreld en bou daardie hand só ontsaglik as wat die wiskunde, die ingenieurswese, die boukunde, die kunste en die bestuurvermoëns van die mens mag toelaat.

Verhef daardie hand hoog bokant stede, vlaktes en beskawings! Vul sy gebeendere en spiere met roltrappe, bou sy palm vol handelsentrums, en sy vingerpunte vol balkonne en uitkykpunte vir vergesigte oor die waarhede van Afrika!

Skep met daardie edele projek, visie en werk vir die vlesige, honger, bedelende hande van Afrika. Laat hulle singend en dansend self die materiaal na die bouperseel aandra. Laat hulle die stene en beton van hand tot hand teen die steiers vir mekaar aangee na die groeipunte van die struktuur, hoog in die ruimte. Laat hulle die staal vorm en sweis, beton meng, stene pak, mure verf en die tuine versorg. Laat hulle self bou aan die hand vir Afrika, en leer om dit te onderhou!

Die aardbol het ‘n hand nodig om Afrika uit die bloedgrond van sy ontwyde, ontlende kontinent na die hemele op te trek.

Om ‘n ontsaglike simboliese hand vir Afrika te bou, is een van die groot imperatiewe van die twintigste eeu.

‘n Stoflike relaas van hierdie eeu  –  aan die volgende eeu  –  van wat die wesens van Afrika met haar gawes uitgerig het, sal onvolledig en vals wees sonder daardie beoogde monument wat vir alle geslagte en vir die ganse menseryk as simbool kan dien van die bedelende, smekende, verwoestende, vraende, jubelende, swaaiende, wuiwende, plunderende, moordende, grypende, desperate, hand van Afrika

чем лечить десналобановский александр

Vlae skep grense

Van kindsbeen af was ek gaande oor vlae. Veral Europese en Noord-Amerikaanse vlae. (Ek moet tog byvoeg dat die Kanadese vlag vir my baie mooier as die Amerikaanse vlag is.) Ek het nooit van enige Afrika-vlae gehou nie; die kleure was net eenvoudig te dof, net soos die mense wat hierdie donker kontinent bewoon.

ImageOor die ou Republieksvlag, wat eers die Unievlag was, het ek gemengde gevoelens gehad. As kind het ek nie die ideologiese afskuwelikheid van die Union Jack daarop begryp nie. Ek is nie ideologies grootgemaak nie, dus sou dit by my verbygaan. Nogtans het ek altyd gevoel dat die Union Jack die hele vlag se balans opvoeter. Eerstens is die blou in die klein Union Jack nie dieselfde as die blou op die basisvlag (Prinsevlag) se onderste baan en dus ook nie dieselfde blou as wat op die klein Vierkleur of die kleiner ‚Prinsevlag’ op die OVS-vlaggie is nie. Verder bestaan die basisvlag (Prinsevlag) sowel as die Vrystaatse vlag en Vierkleur uit horisontale en vertikale lyne. Dit vorm ʼn estetiese konsolidasie. Die Union Jack met sy diagonale lyne het weereens hierdie konsolidasie verbreek. Vir my het die Union Jack altyd gelyk soos ʼn septiese oog op ʼn andersins baie mooi vlag. My liefde vir die ou vlag was dus my lojalitiet teen die ou republiek en nie soseer die vlag met die seer oog nie.

Met my besoeke aan Europa het ek opgelet hoe trots daardie volke op hul vlae is. Wat my veral deesdae opval, is hoe daardie trotste van trotse nasies, die Amerikaners, by amper elke huis hul vlag vertoon.

Meer onlangs het die vlagverskynsel by provinsiale rugbywedstryde my aan die dink gesit. Die trots en fier waarmee ondersteuners hul onderskeie spanne se vlae vanuit motorkarre en op pawiljoene laat wapper het weereens vir my gewys dat ons mense ʼn besonderse liefde vir hierdie kategorie van simbole, nl. vlae, koester.

Vlae kom reeds in vroeë samelewings en van regoor die wêreld voor. Strydvlae, territoriale vlae, vorstevlae, familievlae, nasionale vlae en nog baie meer is alles deel van die geskiedenis van die vlag as identiteitsimbool. Ek sou sê dat ʼn eie vlag kultureel deel is van mens- en nasiewees. ʼn Nasie sonder ʼn vlag is soos ʼn mens sonder ʼn gesig.

Met die ANC se „Y-front“-vlag het alle trotse Afrikaners belangstelling in die idee van ʼn Suid-Afrkaanse vlag verloor. Dit is waarskynlik ook reg so want Suid Afrika as ʼn politieke eenheid is net so onvanpas as die  „Y-front”.

Nogtans is daar binne ons trotse en behoudende Afrikanergeledere ʼn gewoel met die strewe na ʼn Afrikanervlag. Dit is natuurlik blymoedig. Die pogings wissel vanaf die obskure Brawoland-vlag tot die AWB-besoedelde Vierkleur, tot die mees erkenbare Prinsevlag. Daar is natuurlik ook ʼn hele rits ander obskure aanpasings op hierdie vlae. Mees onlangs het ʼn onafhanklike vlagkomitee ʼn baie interessante vlag geloods waar die Union Jack bloot  verwyder is van die ou Republieksvlag en die gaping is toegewerk met die vlag van die Kaapse Rebelle. Klink vir my na ʼn baie pragmatiese poging en, wie weet, dalk is dit uiteindelik die vlag wat alle Afrikaners simbolies gaan saamsnoer? Dit is natuurlik as die vlagkomitee nie so ʼn aktiewe poging aanwend om die vlag vir die publiek weg te steek nie. Ek verstaan nie die doel van ʼn vlag wat niemand mag sien nie. In weerwil van die vlagkomitee se suksesvolle verberging van ʼn simbool wat andersins veronderstel is om aan ʼn paal te wapper vir die wêreld om te sien, het ek onlangs (elders op hierdie webwerf, nadat ek met PowerPoint en Paint rondgespeel het, die vlag gereproduseer en geplaas).

Intussen is ek heeltemaal tevrede met die Prinsevlag. Dit is ongetwyfeld esteties die sterkste van alle Afrikanervlae en het ook die meeste strategiese waarde (less gerus Prinsevlag is ʼn wapen!)

Maar nou laat die hele Afrikanervlagstrewe my ook kop krap oor ʼn ander saak. Almal woel rondom vlae, maar waar is die vlae? Is ʼn vlag nie ʼn ding wat veronderstel is om aan ʼn paal te hang nie? Iets vir die wêreld om te sien nie? ʼn Sterk en kleurvolle simbool wat se: „Dit is wie ons is, hierdie plek is ons s’n!“ In vorige gesprekke op die ou Praagforum het dit aan die lig gekom dat heelwat deelnemers „bang“ is hulle word deur swartes geviktimiseer en daarom wil hulle nie Afrikanervlae by hul huise vertoon nie. Sies! Papbroeke! Ek vermoed dat deel van die probleem is dat hulle skaam is om voor hul bure en liberale vriende hul volksidentiteit op te eis. Pateties!

Wel, ek is nie iemand wat deur ʼn Bantoe, Essa of ander lamsakkige liberaal geïntimideer word nie. Inteendeel, as intimidasie moet plaasvind, sal ek die een wees om dit te doen. En, dit is presies wat ek gedoen het. Ek het my pragtige Prinsevlag geneem en ʼn stewige kort vlagpaal aan die straatkant teen my huis aangebring. Die oranje-blanje-blou wapper elke met trots en fier tot amper binne in die straat en omdat ek weier om dit ooit af te haal, skyn ʼn lig snags daarop.

Die Bantoes, wat al ewig straat op en af drentel, loop nou nie meer op die sypaadjie aan my kant nie. Hulle hou maar aan die ander kant van die vlag… Maar behalwe dat ek duidelik ʼn hele paar Bantoes gewys het dat hier ʼn Boer met mening bly, merk ek ook op, die kere as ek straat se kant toe stap, hoe die blanke motoriste uit verbasing amper die pad byster raak… mooi!

Gegewe hoe die sg. „black diamonds“ ons buurtes indring, weet ons wat volg. Oormore trek oupa en ouma ook in. Dan volg die werklose broers en susters en al hul buite-egtelike kinders. Dan begin die vrinne saamdrom, die ghetto-blasters kom uit, die kaste en kaste quarts, die gehoer en rumoer, uiteindelik die bees wat geslag word en in die vroeë oggend, ʼn paar messteke later, mag dit dalk stiller raak. Dit is waarheen ons buurtes op pad is.

Die simbole wat in ʼn streek vertoon word sê iets oor die mense wat daar woon. Dit dui op hul ideologiese oriëntasie, waarvan hulle hou en nie hou nie. Dit is ook ʼn manier om te sê: hierdie is óns plek. As jy nie hier hoort nie, gee pad of ten minste voel onwelkom. Die grootste bevrediging is natuurlik as ek laat middae van die werk af kom. Die pragtige kleure van die Prinsevlag begroet my en ek is oortrek met hoendervleis. Die Oranje-blanje-blou sê vir my: „Hierdie is joune, jy is deel van ʼn trotse volk.“

Soos alle „black diamonds“ gaan Mnr. Xolela (ʼn fiktiewe karakter), wat deur een of ander groot maatskappy toegegooi is met geld, byvoordele en ʼn luukse Mercedes, vir seker sy nuwe status afrond deur na ʼn wit woonbuurt te verhuis.  Stel jou egter voor as meneer Xolela een Sondag besluit om bietjie woonbuurte, argumentsonthalwe in Pretoria, te besigtig. In hul pragtige blinkswart Mercedes ry die Xolela-„gesin“. Mnr en mev Xolela het op ʼn padatlas ʼn buurt geïdentifiseer. Op die agtersitplek sit hul vier kinders (Zodwa, Sandile, Thabo en Thembu). Zodwa (7) en Sandile (6) is mev. Xolela se buite-egtelikes. Zodwa se pa is mev. Xolela se vorige kêrel, maar sy weet nie wie Sandile se pa is nie. Die derde spruit is die kleine Thabo (4) en hy is mnr. Xolela se buite-egtelike kind by sy houvrou. Mnr Xolela is egter nie seker of hyself werklik die pa is nie. Die vierde en jongste is die kleine Thembu (3) en is mnr en mev Xolela se eie kind… Thembu het egter geen van sy vader se gelaatstrekke nie en die gesiggie trek baie sterk op die bure se agtienjarige seun wat tans te C-Max woonagtig is.

Sodra die Xolela’s die woonbuurt van hul keuse, wat op die padkaart geëien is, bereik, word hulle begroet deur huise en vlagpale wat lustig wapper met Prinsevlae, Vierkleure, OVS-vlae, Ou Republieksvlag (en dalk die vlagkomitee se nuwe Afrikanervlag as hulle intussen besluit het dat die geheim nou uit is en dat dit nie meer help om dit te weg te steek nie). Mnr Xolela gooi net daar ankers en die MB se ABS-remme spring met Duitse presisie (‚n gevolg wat mnr Xolela met onbegrypbare verbasing begroet) in werking. ʼn Spoedige ommeswaai en die Xolela’s bevind hulle 40 minute later terug in Soweto. Nadat hulle menige heftige woorde oor die gesig wat hul in die Pretoriase woonbuurt begroet het, geuiter het, besluit die Xolela’s dat Soweto net die plek vir hulle is.

Simbole en vernaam vlae maak ʼn baie sterk stelling. Dit bevestig nie net jou eie trots en selfvertroue nie, maar dit wys ook aan die onwelkomes dat hier ʼn kulturele en sigbare grens loop.  As indringer weet jy dat, as jy daardie grens nie respekteer nie, dinge dalk net vir jou baie moeilik kan raak…

Kom mense! Gaan hys daardie vlae!

справка 86Фильчаков прокуратура харьков

Die komende permanente oliekrisis

ImageDie Amerikaanse geoloog L. King Hubbard het reeds gedurende die 1950s opgemerk dat die produksie van ru-olie normaalweg toeneem, deur ʼn maksimum gaan, en daarna afneem, asook dat geen investering of nuwe tegnologie die afname in produksie kan omkeer nie.  Hubbard se idees is dramaties in die VSA ervaar:  Amerikaanse ru-olie produksie (hoofsaaklik in Texas gedurende die 1970s) het ʼn maksimum in 1970 bereik, en ten spyte van meer gevorderde herwinningstegnieke en ʼn groter vraag, het dit vandag afgeneem tot net ʼn breukdeel van wat dit eens was.  Met die olieboikot tussen 1970 en 1975 was daar groot rede om produksie in Amerikaanse ru-olievelde op te stoot, maar geen hoeveelheid geld of nuwe tegnieke kon produksie vermeerder nie.

Hubbard se idees word steeds in die ru-oliemark net skramsweg erken:  Finansiële deskundiges in die oliemark is normaalweg ekonome, en hulle glo dat ʼn vraag na ʼn grondstof noodwendig die produksie van die hulpbron sal opstoot.  Geoloë en ingenieurs wat in die ru-olievelde werk, is opgelei in fisiese wetenskappe en hulle verstaan beter dat daar harde fisiese perke is rondom die produksie van ʼn grondstof soos ru-olie.  Anders as graan of papier, is dit nie hernubaar nie.  As ʼn boorgat leeggepomp is, is dit permanent leeg, en geen vraag na ru-olie of nuwe tegnologie sal dit regkry om die boorgat weer produktief te maak nie.

Teen die einde van die vorige eeu het sommige ontleders en sakemanne begin voorspel dat die totale produksie van ru-olie in die wêreld deur ʼn Hubbard-maksimum sal gaan voor 2010.  Ru-olie was redelik volop in die laaste dekade van die twintigste eeu, en ekonomiese ontleders en ander politieke kommentators het die voorspellings as kranksinnig afgeskryf.  Die term “Peak Oil”, wat verwys na die Hubbard-maksimum, word tot vandag toe nog deur die Pers vermy, met die ongelukkige gevolg dat baie mense totaal in die duister is oor ʼn baie belangrike ekonomiese gebeurtenis.  Politieke ontleders, ekonome, en veral politieke leiers, wat soms histeries tekere gaan oor aardverwarming, het nog nie aandag gegee aan die gevolge van ʼn komende energiekrisis wat deur ʼn tekort aan ru-olie veroorsaak gaan word nie. Omdat die wêreld se ekonomie so afhanklik van ru-olie is, is ʼn tekort aan dié grondstof ʼn ramp wat handel en ekonomiese groei erg kan ontwrig, met ʼn gepaardgaande destabilisering van die wêreld se ekonomiese en politieke orde wat sedert die Tweede Wêreldoorlog taamlik stabiel was.

Met hedendaagse rekordhoogtes in die prys van ru-olie op die wêreldmark, word “peak oil” nou meer dikwels gefluister in beskaafde geselskap. Sakemanne soos Matthew Simmons, wat reeds sedert 2000 artikels oor die kwessie skryf, verskyn soms op televisie en in die pers om oor ru-olieproduksie te praat.
Intussen styg die prys van ru-olie genadeloos.  In 2000 was dit ongeveer $20 per vat, vandag is dit oor die $90 per vat, en sommige ontleders praat van $100 per vat binne maande of selfs weke.  In die openbaar praat deskundiges oor “geopolitieke” faktore wat die prys opjaag (die oorlog in Irak en Venezuela se Chavez wat OPEC manipuleer om pryse op te stoot). In private gesprekke erken hulle dat daar ʼn basiese produksieprobleem is: lande soos Saoedie-Arabië wat die olieprys met ʼn kraan-oop of kraan-toebeleid beheer het, kan die prys nie afbring met verhoogde produksie nie.

Daar bestaan geruime tyd al geheimsinnigheid rondom die oliemark.  Lande in die Midde-Ooste beskou data oor ru-olievelde as staatsgeheime en publiseer geen gegewens oor die grote van velde of hulle olievoorrade nie.  Wat wel gebeur is dat deskundiges oor dié olievelde soms privaat menings lug, en die gerugte word versamel en in die Weste geïnterpreteer.  Daar is dus net skattings oor die totale hoeveelheid ru-olie in die grootste olievelde, en oor die hoeveelheid ontginbare ru-olie.  Die beste skattings, wat steeds ongeverifieerd is, is dat produksie van olie en olie-vloeistowwe in 2006 deur ʼn Hubbard-maksimum beweeg het en dat ons sodanig op ʼn produksieplato verkeer waar nuwe tegnieke en beter ontginningsmetodes net ʼn konstante produksie kan verseker. ʼn Stygende vraag veroorsaak dus ʼn fisieke tekort op die mark, met ʼn gevolglike toename in prys.

Terwyl amptenare in Saoedie-Arabië die moontlikheid van ʼn Hubbard-maksimum heftig ontken, is daar deesdae meer tekens dat hulle begin erken dat daar ʼn fundamentele verandering in die produksie van ru-olie aan die gang is.  Sadat al-Huseini, voorheen die hoof van eksplorasie en produksie by “Saudi-Aramco” (Saoedi-Arabië se ru-olie ontginnings maatskappy), het onlangs in ʼn onderhoud met David Strachan (ʼn Amerikaanse ontleder van die oliemark) erken dat die produksie van ru-olie in Saoedie-Arabië ʼn “strukturele plafon” bereik het wat eerder die gevolg is van geologie as van geopolitieke faktore.  Met ander woorde, Saoedi-Arabië wat normaalweg hulle produksie sou verhoog om wins uit die hoë prys te maak en om die mark te stabiliseer, het ʼn fisieke grens bereik en kan blykbaar nie die hulle produksie opstoot nie. Die gebruik van die term “strukturele plafon” deur al-Huseini is opmerklik, omdat dit eufismisties na ʼn ongemaklike waarheid verwys:  Saoedi-Arabië se ontginbare ru-olie is besig om op te raak, en produksie in die land gaan dalk binnekort katastrofies afneem.

Al-Huseimi se opmerking is ʼn merkwaardige erkenning uit die belangrikste olieproduserende land oor ʼn penarie wat die wêreld blykbaar fundamenteel gaan verander.  Hy merk ook op dat die vloer van die olieprys (die prys wat ontginning winsgewend maak) met sowat $12 per vat per jaar gaan styg in die nabye toekoms.  Hier verwys hy na ʼn ander effek van ru-olieproduksie, naamlik dat dit moeiliker word om ru-olie te ontgin uit ʼn veld soos wat die veld ouer word.  Die eerste vate word maklik getap, maar as die veld eers die maksimum in sy produksie behaal, word dit aansienlik moeiliker (en baie duurder) om die ru-olie te ontgin.  Selfs gevorderde tegnieke kan uiteindelik nie verhoed dat produksie afneem nie – dit is ʼn les wat Amerikaanse olieprodusente reeds in Texas in die 1970s geleer het.

Daar is verskeie grade ru-olie beskikbaar.  Die beste, maklikste raffineerbare grade, word “soet” genoem, terwyl olie wat besoedel is met swawelwaterstof en ander giftige chemikalieë dikwels as “suur” bestempel word.  Suur ru-olie is moelik en duur om te raffineer, en produseer besoedelende bybestanddele.  Soet ru-olie is dus by voorkeur ontgin, en wat grootliks oorbly is suur ru-olie.  Olievelde wat soet ru-olie gee, is sodanig uitgeput dat daar ʼn merkbare afname in die produksie sigbaar is.  Beskikbare voorrade Brent ru-olie, ʼn hoë graadse soet ru-olie uit die Noordsee, is vinnig aan die afneem, en is ʼn toonaangewer vir die hoër pryse in die oliemark.

Olieproduksie het histories  hoofsaaklik uit groot olievelde in Saoedi-Arabië en die Midde-Ooste, Meksiko, Texas, Alaska, Rusland en die Noordsee gekom. Die laaste reuse-olieveld is in die 1960s ontdek en terwyl die ontdekkings van nuwe velde sedertdien skerp afgeneem het, het die verbruik van olieprodukte toegeneem. Vandag gebruik ons gemiddeld twee tot drie keer soveel olie as wat daar jaarliks ontdek word.  Soos olievelde uitgeput word en die vraag toeneem, styg die olieprys in ʼn klassieke illustrasie van die aanbod-prysverhouding in die vrye mark, vanaf ongeveer $20 per vat in 2000 tot meer as $90 per vat vandag.  Die belangrikste olieveld op aarde is Ghawar, in Saoedie-Arabië, wat ongeveer een kwart van al die ru-olie wat reeds geproduseer is gegee het.  Daar word deesdae beweer dat die veld oor sy Hubbard-produksiemaksimum is en besig is om uitgeput te word.  Produksie in die reuse Canterell-olieveld in Meksiko en in die Noordsee-olievelde  is besig om vinnig af te neem, en Brittanje sal binne vyf tot tien jaar ru-olie moet invoer om haar ekonomie aan die gang te hou. Hieronder is die produksiekurwe vir Noordsee-olie uit Britse olievelde (figuur 1).  Die afname in produksie na die Hubbard maksimum is opmerklik en dramaties.  Soortgelyke produksiekurwes is gevind vir die reuse Cantarell olieveld in Meksiko.

Image

Figuur 1: Olie produksie in die Britse Noordsee. Soortgelyke Hubbard-maksima bestaan vir Meksiko se Canterell olieveld. Het die reuse Ghawar-olieveld in Saoedie-Arabi? deur I soortgeluke produksie maksimum beweeg?

 

Terwyl daar steeds ontleders is wat dink dat geopolitiek eerder as ʼn harde fisiese feit onderliggend aan die prysverhoging vir ru-olie is, kom meer en meer mense (waaronder die voormalige sekretaris van Energie vir die VSA, James Schlesinger, tot die besef dat ru-olie besig is om op te raak en dat die gevolge merkwaardig gaan wees.

Om die invloed van olie op ons beskawing in perspektief te stel, kan mens byvoorbeeld die grafiek in figuur 2 bestudeer.  Dit is ʼn voorstelling van die wêreld se ru-olieproduksie van die jaar 0 tot met 4000, en benader toekomstige produksie deur ʼn Hubbard-maksimum in ongeveer 2010 te projekteer, en daarna ʼn simmetriese afname in produksie te postuleer.  Die eenheid is miljoene vate per dag as ʼn funksie van tyd.

Image

Figuur 2: Olieproduksie (jaartal 0-4000). Olie-produksie was nie so simmetries nie, maar het deur skommelinge gegaan soos byvoorbeeld gedurende die Tweede Wereldoorlog en die 1970 olieboikot ? die kurwe is dus slegs ‘n benadering.

Die produksie toon ʼn skerp toename gedurende die 20ste eeu, bereik ʼn maksimum tussen 2005 en 2015, en neem daarna vinnig af oor ʼn periode van ongeveer 50 tot 100 jaar.  Wat in gedagte gehou moet word, is dat die afname in die kurwe moeilik ontginbare en duur suur  ru-olie is, terwyl die toename maklik ontginbare soet ru-olie is.

Die grafiek toon die kort “olietydperk” aan in ʼn historiese perspektief sedert die geboorte van Christus.  Voor die “olietydperk” was daar die steenkooltydperk.  Dié tydperk het in Brittanje begin in die 19de eeu toe Engeland die eerste nywerheidsland geword het.  Engeland se industrialisering het die land die magstigste ter wêreld gemaak en het bygedra tot haar suksesvolle kolonisering van die groot dele van die wêreld. Die steenkooltydperk is deur die olietydperk beëindig en Engeland is deur die oliereus van die wêreld, die VSA, verbygesteek.  Die gevolge van industrialisering weens olie is skokkend ten toon gestel in die Eerste Wêreldoorlog, toe industriële produksie in die olie-ekonomie ʼn slagting op ʼn industriële skaal in Europa veroorsaak het.  Die VSA gebruik steeds ongeveer een kwart van al die daaglikse ru-olieproduksie ter wêreld, maar ander groeiende ekonomieë se verbruik is vinnig aan die toeneem, wat verdere tekorte op die oliemark veroorsaak en die prys verder verhoog.

ʼn Sekere teken dat ʼn maksimum in olieproduksie bereik is, behoort mens in die prys van ru-olie te sien.  ʼn Onverbiddelike en voortdurende prysverhoging waaruit produsente nie kan voordeel trek met verhoogde produksie nie is ʼn markgebaseerde teken dat die produksie nie in die vraag kan voorsien nie.  Ryker lande kan die verhoogde ru-olieprys tans in ʼn mate absorbeer, maar armer lande sal aankope nie kan bekostig nie en sonder ru-olie moet klaarkom.  Sulke lande trek dus geen voordeel uit die oliemeevaller nie, en kan nie volledig deelneem aan globalisering nie.  Sommige lande in dié kategorie kan ons duidelik identifiseer: Somalië en ander state in Oos- en Sentraal-Afrika.  Daarby lande in Wes-Afrika soos Tsjad, asook Haïti en Birma:.  Die lande is verdoem om brandarm te bly en om nog verder onder te gaan soos wat hulp uit die Weste opdroog as biodiesel uit voedsel vervaardig word wat normaalweg na die Derde Wêreld gestuur sou word om hongersnood te verlig.

Daar is taamlik ruimte in die Eerste Wêreld se ekonomieë om die eerste gevolge van ʼn olietekort te verduur.  Die olieboikot in 1970 kan as ʼn historiese voorbeeld in dié geval dien:  Eerstens het dit brandstoftekorte veroorsaak, met spoedbeperkings en in sommige gevalle die rantsoenering van petrol en diesel.  Tweedens het die olieboikot inflasie in Westerse ekonomië veroorsaak; die gepaardgaande rentekoersverhogings het ekonomiese groei tot ongeveer die middel van die 1980s beperk.  Uiteindelik het verhoogde produksie in die OPUL-lande, asook hoëgraadse Noordsee- en Meksikaanse ru-olie, op die mark meer as twintig jaar se ekonomiese opbloei in die Weste tot gevolg gehad:  dit is opgesom deur Ronald Reagan se opmerking dat “It is morning in America”.

Die oliekrisis in 1970 was egter van korte duur en in elke opsig ʼn tydelike energiekrisis.  Die komende energiekrisis is ʼn permanente toestand en net ʼn onvoorsiende nuwe energiebron kan dit vermy. Daar is egter geen tekens dat wetenskaplikes en ingenieurs enige idees of produkte het wat die energiekrisis kan verhoed nie.  Windenergie, energie uit die getye, selfs kernkrag en steenkool, kan in somtotaal nie naastenby genoeg energie in die vorm produseer wat Westerse en ander ekonomieë benodig nie.

Met ʼn vraag na olie wat nie deur verhoogde produksie versadig kan word nie, is die genadelose prysstyging van ru-olie op die mark dalk die eerste teken dat alles nie pluis is nie.  Westerse ekonomieë sal eerstens aanpas met motors wat minder brandstof gebruik, asook ander metodes om krag te bespaar en meer effektief aan te wend.  Oorskotgraan sal in biodiesel omskep word, met ʼn gepaardgaande verhoging in voedselpryse (en nood en honger in die Derde Wêreld).  Meer kernkragsentrales sal gebou word en steenkool, ʼn laegraadse bron van energie wat reeds met die stoomenjin uitgefasseer is, gaan terugkom op groot skaal, met lugbesoedeling en gevaarlike myne. 

Daar sal steeds ontkenning oor die langertermyngevolge van die energiekrisis wees, en omdat die gevolge van die krisis taamlik langsaam oor dekades erger sal word, sal die verband tussen ʼn olietekort en die energiekrisis nie altyd verstaan word nie.  

Pogings om brandstof uit steenkool en ander bronne te vervaardig, sal algemeen aangewend word en kan in sommige gevalle verligting bring.  Dit is egter duidelik dat geen produksie van olie uit steenkool of ander bronne genoeg energie kan gee om al die burgers in ʼn land soos Suid Afrika tot op dieselfde vlak as byvoorbeeld Europeërs te kan voorsien nie.   Dieselfde opmerking kan oor nader energiebronne gemaak word en mens moet hier opmerk dat daar nie met ʼn kernkragsentrale geploeg kan word nie.  Om te ploeg moet jy implemente en diesel gebruik, en trekkers en ander implemente is net relatief goedkoop in die olie-ekonomie.  Verder is dit banaal om diesel te gebruik om gewasse te produseer waaruit biodiesel vervaardig word.  As die produksie van trekkers en dies meer in ag geneem word, is dit myns insiens ʼn negatiewe spiraal met netto negatiewe energiekoste.

Die aanvanklike gevolge van die energiekrisis gaan waarskynlik nie skielik plaasvind nie, maar oor dekades (behalwe as ʼn geopolitieke krisis soos ʼn nuwe oorlog in die Midde-Ooste dit laat kristalliseer).  Uiteindelik gaan die (permanente) energiekrisis oorsese lugreise duur maak en dit sal die einde van globalisering en grootskaalse migrasie beteken. Fisiese afstande wat vandag  redelik goedkoop afgelê kan word, gaan weer langer (en duurder) word.  Stede, en veral voorstede, wat intens afhanklik is van goedkoop brandstof vir kosvoorsiening in moderne supermarkte, gaan veral hard getref word.  Plattelandse dorpe naby voedselproduserende plase gaan beter aanpas en verlore kundigheid (soos die inleg van vrugte, die maak van biltong, soutvleis en ham, die verwerking van vrugte, ensovoorts) sal weer aangeleer moet word.  In die pre-industriële tydvak het mense daardie kundigheid ontwikkel en geleer nie omdat dit lekker was nie, maar omdat dit noodsaaklik was.

Intussen wissel die olieprys bokant $90 per vat, ongeveer vier maal die prys in 2000.  Meningsopnames onder deskundiges toon aan dat $100 per vat meer waarskynlik is as $80 per vat in die nabye toekoms.  Met ander woorde,  daar is druk op die prys om te styg.  Terwyl Reuters berig dat OPUL op 31 Oktober 2007 nog aangedui het dat hulle ongelukkig is met die stygende prys, en OPUL se president Mohammed bin Dhaen al-Hamli aantoon dat OPUL beplan om produksie op te stoot om tekorte op die mark te verhoed en ʼn afwaartse druk op die prys te plaas, is daar geen versekeringe dat OPUL fisies in die verhoogde vraag kan voorsien nie. Daar is vandag ʼn netto tekort van ongeveer 2,000,000 vate ru-olie per dag, en niemand beweer nou meer dat die tekort met verhoogde produksie uitgewis kan word nie.  Konsensus is dat verdere afnames in produksie die tekort eerder verder in die nabye toekoms gaan verhoog.

Die spekulasie en aktiwiteite vind natuurlik plaas teen die agtergrond van onstabiliteit in die Midde-Ooste. Daar word beweer dat Iran binne 5 jaar ʼn kernwapen gaan besit en die Amerikaanse president praat onheilspellend van ʼn Derde Wêreldoorlog.  Die VSA is steeds vasgeval in Irak en senior militêre figure het reeds aangedui dat die oorlog in Afghanistan ook verloor kan word.  Verdere militêre onstabiliteit, soos byvoorbeeld ʼn aanval op Iran deur Israel, kan die voorsiening van olie erg ontwrig, met gevolglike stygings in die prys en ander gevolge vir die wêreldekonomie.  In dié opsig het Arthur Schlesinger onlangs opgemerk dat “almal glo nou in ‘Peak Oil’”, asook dat die wêreldekonomie onvermydelik gaan afneem namate olieproduksie afneem.


Gevolge van die nuwe situasie sal oor dekades (en dalk oor korter termyne soos jare) gevoel word.  Hoe vinnig dit ook al gebeur, en wat ook al die uiteindelike resultaat, maak maar jou sitplekgordel nou vas: ons is op ʼn opwindende en verskriklike reis na die toekoms op pad.

грибки иФільчаков прокурор

Padkaart na Afrikanervryheid 3

Toespraak gelewer op 2 November 2007 by die jaarlikse PRAAG-dinee, The Pinotage-restaurant, Centurion

ImageDeur vanaand oor die tema “ʼn Padkaart na Afrikanervryheid” te praat, wil ek juis sekere praktiese voorstelle maak oor hoe ons volk uiteindelik die vryheid wat hy in onlangse tye verloor het, kan herwin.

Die Afrikaner, miskien tot sy nadeel, is by uitstek pragmaties. In die onlangse verlede is hierdie pragmatisme deur ons vyande uitgebuit en word daar van ons verwag om in die aangesig van knellende anti-blanke wetgewing, geweld, verlies aan instellings en enige invloed op die staat ʼn soort hinderniswedloop te hardloop.

Iemand het onlangs gesê dat die Afrikaner se pragmatisme tydens die De Klerk-tydvak in nihilisme oorgegaan het, want daar word van ons verwag om blymoedig by ons eie ondergang aan te pas. Hoe knellender die wetgewing en hoe benouender ons situasie, hoe stywer moet ons die gordel intrek, hoe harder moet ons werk en met soveel minder klaarkom. Daar word ook deur vele Afrikaner-nihiliste bepleit dat ons hierdie onhoudbare stelsel moet “maak werk”, by gebrek aan enige alternatiewe.

Hoewel my padkaart bedoel is as ʼn praktiese oplossing vir ons huidige probleem, bevat dit onvermydelik ʼn paar intellektuele en ideologiese veronderstellings. In die eerste instansie is die woord “vryheid” oop vir interpretasie. In die Franse eksistensialisme is selfs die aangehoudene in ʼn konsentrasiekamp of in ʼn dodesel “vry”. In Camus se beroemde opstel oor die Sisifusmite begin hy deur te sê: “Daar is net een waarlik ernstige filosofiese probleem en dit is selfmoord… die res kom agterna.” Vir die Franse eksistensialiste was die lewe by uitstek absurd; vandaar dus ook hul klem op die absurde logika.

In ʼn onlangse peiling op die Praagwebwerf het ons lesers gevra om die grootste Afrikanerverraaier van alle tye te nomineer en vir hom te stem. Uiteindelik het die lys so daar uitgesien:

FW de Klerk (politikus) 43%            

Roelf Meyer (politikus) 15.9%

Pik Botha (politikus) 10.3%

Max du Preez (joernalis) 4.7%   

Deon Maas (joernalis) 4.7%   

Marthinus van Schalkwyk (politikus) 3.7%   

Genl. Constand Viljoen (politikus) 3.7%   

Dirk du Toit (politikus) 3.7%   

Beyers Naudé (predikant) 2.8%   

Steve Booysen van ABSA (sakeman) 1.9%   

Willie Esterhuyse (akademikus) 1.9%   

Ton Vosloo (sakeman) 1.9%   

Johan Heyns (teoloog) 0.9%            

Johan Pienaar (internetskrywer) 0.9%

Hierdie peiling is waarskynlik nie verteenwoordigend van die breë Afrikanervolk daar buite nie, maar ek verstout my om te sê dat FW de Klerk loshande enige kompetisie van dié aard sal wen, op watter manier dit ook al gehou word.

Ek wil daarom by hierdie geleentheid mnr. FW de Klerk gelukwens met sy nuwe titel. Benewens ʼn Nobelprys van die Sweedse Akademie is hy ook deur die lesers van www.praag.org verkies as die Grootste Afrikanerverraaier van alle tye.

Miskien is De Klerk, asook Roelf Meyer en Pik Botha wat saam 69% van die stemme op hulle verenig het, egter slimmer as wat ons almal dink. Heel moontlik is De Klerk ʼn eksistensialis en ʼn leser van Albert Camus. Hy word allerweë deur bedenklike joernaliste opgehemel as “die argitek van ons vryheid”. Maar dit is ʼn absurde vryheid, die vryheid van die terdoodveroordeelde. In Camus se Buitestaander wat deur Jan Rabie in Afrikaans vertaal is en deur Uitgewery Praag heruitgegee is, voel Meursault wat onskuldig ter dood veroordeel is dat hy sy “hart vir die heel eerste keer open aan die tere onverskilligheid van die heelal. En omdat ek voel dat dit so baie soos ek is, so broederlik verwant aan my, weet ek dat ek gelukkig was en nog is. Sodat alles vervul kan word, sodat ek minder alleen kan voel, kan ek nog net hoop dat daar baie toeskouers op die dag van my teregstelling sal wees, dat hulle my met krete van haat sal begroet.”

Soos Meursault in Die buitstaander, is die Afrikaner veronderstel om sy teregstelling en die meedoënlose vernietiging van sy identiteit, taal en kultuur onder die huidige stelsel met vrolike afwagting tegemoet te gaan. Of soos Izak de Villiers dit ʼn jaar of twee gelede in sy Akademietoespraak gestel het: ons moet “die varkwagters by ʼn bedeling” wees. Die parallelle tussen Camus se siening van selfmoord as “die enigste ernstige wysgerige kwessie” en die politieke selfmoord wat De Klerk oor ons afgeroep het, is frappant.

Daarom val dit ook op dat die tweede kategorie van persone wat beduidende stemme as groot verraaiers van ons lesers (en sedert 1 Januarie het ons bykans een miljoen besoekers aan ons webwerf gehad) getrek het, die joernaliste Max du Preez en Deon Maas was. Soos De Klerk, is ook hulle politieke eksistensialiste of nihiliste wat glo dat hoe meer absurd en onregverdig die stelsel raak, hoe “vryer” word ons.

Daar is mos daardie hippie-liedjie van Janis Joplin, “Me and Bobby McGee” wat lui: Freedom’s just another word for nothing left to lose. Joplin het op die ouderdom van 27 gesterf aan ʼn oordosis heroïen. Ongelukkig vir die Afrikaanse publiek, het Deon Maas, wat self ʼn voorstander van dwelmgebruik vir die jeug is, nog nie aan ʼn oordosis omgekom nie.

Ons moderne begrip “vryheid” soos dit ook tydens die Franse revolusie gebruik is in die slagspreuk liberté, égalité, fraternité, is ontleen aan die Latynse woord libertas. Dis nogal ironies en miskien veelseggend dat die naam van Libertas, die eertydse woning van Suid-Afrikaanse eerste ministers, intussen verander is! Die burgerlike vryheid wat deur die begrip libertas uitgedruk word, staan teenoor servitus, oftewel: slawerny, knegskap. In ʼn politieke sin het die ou Romeine dit gebruik om die vryheid van ʼn volk, wat nie deur ʼn monarg regeer word of deur ʼn ander volk oorheers word nie, uit te druk.

Terwyl diegene wat op Praag se treffersparade van groot verraaiers verskyn ons absurde papiervryheid, ʼn vryheid-in-naam, verheerlik, kan dit nie as vryheid in die klassieke Romeinse sin of in enige ernstige betekenis deurgaan nie.

Op ʼn manier preek ek hier aan die bekeerdes. Want as daar een ding is wat die groot verskeidenheid aktiviste, skrywers en betrokkenes van PRAAG in gemeen het, is dit ons afkeer van die onvryheid wat ons vandag op soveel gebiede moet verduur. Ek dink elkeen van ons is dit eens dat die absurde vryheid, die vryheid van die persoon wat sy eie of sy volk se lewe neem of wat soos Meursault in die dodesel verkeer, nie vir ons genoeg is nie. In die vierde vers van “Die Stem” deur C.J. Langenhoven word daar gepraat van “Knegte van die Allerhoogste teen die hele wêreld vry” waardeur die Afrikaner se eeue-oue vryheidstrewe uitgedruk word om aan alle vorme van oorheersing in hierdie wêreld te ontkom.

In een van sy mees revolusionêre geskrifte het Wladimir Lenin die vraag gevra: “Wat moet gedoen word?” En dit is ook ʼn vraag wat hom vandag met akute dringendheid aan die Afrikaner opdring, die Afrikaner wat moontlik besig is om sy laaste jare in Afrika te slyt.

As ons dan praat van ʼn padkaart na vryheid, impliseer dit niks minder as ʼn omwenteling in die huidige bestel waar ons oorheers en dikwels vertrap word nie. Toe ek aanvanklik in die laat negentigerjare by ons huidige vryheidstryd betrokke geraak het, het ek taamlik helder ingesien dat daar ses fases in so ʼn stryd is. Ek herhaal net hier die verskillende fases wat ek reeds op 10 November 2005 in ʼn gelyknamige rubriek oor ʼn Padkaart na vryheid opgenoem het:

  1. Intellektuele fase (waar ‘n stel idees ontwikkel word of herontdek word).
  2. Ideologiese fase (waar idees in slagspreuke vertaal word en aan die volk gekommunikeer word).
  3. Organisatoriese fase (waar die volk georganiseer en gemobiliseer word).
  4.  Politieke fase (waar politieke doelwitte nagestreef word).
  5.  ‘n Oorwinning en bereiking van politieke mag (hopelik).
  6. Konsolidasie en vernietiging van die vyand.

Twee jaar gelede het ek gemeen dat die Afrikaner in die huidige stryd iewers tussen fase 1 en 2 verkeer en ʼn aanvang neem met fase 3. Ek verstout my egter om te sê dat die De la Rey-fenomeen nie die begin nie, maar die afsluiting van fase 2 gemarkeer het en dat ons nou reeds besig is met fases 3 en 4.

Ons weet almal hoe moeilik dit is om mense in enige vorm van organisasie saam te snoer, veral wanneer jou opponent oor al die hulpbronne van die staat en die grootste deel van die media beskik. Maar ons mense het reeds male sonder tal in die verlede bewys dat ons die onmoontlike kán regkry. Dink maar net aan Bloedrivier, Vegkop en Majuba, of aan die Afrikaanse taal wat teen die historiese neiging in en ernstige taalverdrukking ten spyt, in die skadu van Engels kon ontwikkel en gedy.

Die longe van elke Afrikaanse asemteug vandag is die erfenis van die verlede toe ons voorgeslagte onder baie moeilike omstandighede ʼn nuwe taal deur hul blote harde werk en ywer geskep het. Sonder daardie oorgelewerde kapitaal sou ons vandag nie Afrikaans as kultuurtaal kon praat of skryf, daarin kon filosofeer of regspraak lewer nie.

Afrikaans is, inderdaad, iets onwaarskynliks, iets wonderbaarliks wat getuig van ons vermoë om teen Engels en die Britse Ryk op te staan en op soveel maniere die hele gang van die geskiedenis te verander.

Nou onlangs skryf my seuntjie van twaalf ʼn taak oor Angola. Ek haal ʼn enkele sin daaruit aan wat vir ons boekdele spreek, betreffende daardie land se onafhanklikheid in 1975: “Portugal het vir amper 500 jaar ʼn blywende teenwoordigheid in Angola gehandhaaf en die plaaslike inwoners se aansoek om onafhanklikheid is met gemengde gevoelens begroet.”

Trouens, Angola is veel ouer as Suid-Afrika. Die eerste Portugese nedersetting in daardie land dateer uit die jaar 1483, byna tweehonderd jaar voor ons eie volksplanting in die Kaap. Ná 500 jaar “handhaaf Portugal nie meer ʼn teenwoordigheid in Angola nie”, maar ons kan sekerlik sê dat die Afrikaner steeds in dié land teenwoordig is, ten spyte van die donker wolke oor ons toekoms. Gaan ons eenvoudig die slagoffers word van die Afrikageskiedenis se gang waar alle blankes of mense van Westerse afkoms soos in Angola, Mosambiek of Zimbabwe meedoënloos voor swart nasionalisme verdryf word of gaan die Afrikaner weer sorg vir ʼn sonderlinge ommekeer soos so dikwels in die verlede?

Wat die huidige politieke fase van ons stryd betref, moet ons vir ons die doelwit stel om weer beheer oor so ʼn groot deel van die land waar ons mense gevestig is en waar Afrikaans as moedertaal en as lingua franca gepraat word, te bekom. Vir my lê daardie toekomstige hinterland of Afrikaanse Republiek wes van die Drakensberg sodat veral die grootste deel van Natal waar die Zoeloes woon en die Transkei waar ons huidige oorheersers, die Xhosas, vandaan kom, uitgesluit word.

So ʼn toekomstige Afrikaanse Republiek sal ten minste in sy vroeë fase ook ʼn multikulturele staat wees, maar ek dink daar is vele verbeeldingryke maniere waarop ons die demografie van so ʼn staat kan bestuur ten einde emigrasie van nie-Afrikaners aan te moedig en die terugkeer van ons eie mense uit die diaspora, asook immigrasie van Europeërs uit ons stamlande. In baie opsigte het die ANC aan ons gewys hoe so iets gedoen moet word en ons hoef maar net hulle metodes en wetgewing effens aan te pas!

Benewens hierdie groter gebied, is ons voortbestaan in Afrika afhanklik van ʼn kleiner kerngebied waar ons van meet af aan in die meerderheid sal wees, ʼn soort Afrikanerprovinsie binne die huidige Suid-Afrika wat ook die hart van ʼn toekomstige multikulturele Afrikaanse Republiek sal verteenwoordig. Danksy die werk wat mnr. Anton Barnard van PRAAG gedoen het, asook vorige navorsing deur die destydse Volkstaatsraad, weet ons dat daar steeds so ʼn Afrikanerkerngebied in die huidige Pretoria-Centurion-gebied, wat ook dele van die Oos- en Wesrand insluit, bestaan.

Vanweë Mbeki se “oopgrensbeleid” waardeur onwettige immigrante eenvoudig toegelaat word om ongehinderd oor ons grense te stroom, sal hierdie Afrikanerkerngebied nie veel langer behoue bly nie en sal ons, soos die Portugese van Angola wat ná 500 jaar in daardie land verdryf is, uiteindelik ook van hierdie laaste oorblywende Afrikaner-enklawe waar ons oor die demografiese meerderheid beskik, vervreem word.

Dít mag nie gebeur nie. Reeds is daar tekens van weerstand onder ons mense soos byvoorbeeld die inwoners van Lynwood wat hul buurt teen geweld afgekamp het in weerwil van pogings van die ANC-stadsraad om dit te verhoed. Die huidige Afrikanerleierskap sal indringend oor optrede moet besin om daardie gebied te beveilig. Indien ons nie daardie gebied op ʼn vreedsame wyse kan bekom nie, sal ons na internasionale voorbeelde soos dié van Slowenië moet kyk waar ʼn minderheidsvolk eenvoudig in opstand teen meerderheidsoorheersing gekom het en ʼn geslaagde onafhanklikheidsoorlog, die sogenaamde Tiendaagse Oorlog vanaf 25 Junie 1991 tot 5 Julie 1991, teen die Serwiese meerderheid van die destydse Joego-Slawië gevoer het.

Soos die Sloweniërs wat alles in hul vermoë gedoen het om ʼn vreedsame skikking met Serwië te beding, maar aan die einde tog tot geweld oorgegaan het, sal ons moet besef dat ware vryheid nooit sonder vasberadenheid bekom word nie.

Myns insiens staan ons op die vooraand van groot gebeurtenisse in Suid-Afrika. Of meneer Jacob Zuma in Desember die ANC-magstryd wen of verloor, maak nie eintlik saak nie. Verloor hy, beskik ons oor ʼn potensiële Zoeloebondgenoot waarmee ons saam die vryheidstryd teen ʼn Xhosa-oorheersde ANC kan aanpak. Wen hy, bestaan daar ʼn sterk moontlikheid, gegrond op my gesprekke met hom, dat ons ʼn Afrikanerprovinsie binne die huidige Suid-Afrika kan bekom wat op die model van ʼn Québec of ʼn Vlaandere kan funksioneer.

Anders as wat soveel van ons mede-Afrikaners in hul nihilisme en defaïtisme dink, lê die weg na vryheid steeds voor ons oop.

Om af te sluit met Paul Kruger se beroemde woorde wat ook deur Jan Smuts op die vooraand van die Tweede Vryheidsoorlog aangehaal is (en wat ek insgelyks by 2005 se PRAAG-dinee gaan leen het):

“Hetsy ons oorwin of sterf, die vryheid sal in Afrika verrys soos die son uit die môrewolke en dan sal dit wees van die Zambesi tot aan Simonsbaai. Afrika vir die Afrikaner!”

очки для плавания детские ценалобановский александр интервью

‘Die Merkel-koste’

ImageAngela Merkel wat al beskryf is as die magtigste vrou ter wêreld, het haarself onlangs die kritiek van Duitse nyweraars op die hals gehaal. Terwyl die ekonomiese logika in Suid-Afrika behels dat die swart mark ten alle koste ontgin word, en die ernstige politieke uitskot daarvan met min simpatie deur sakemense bejeën word, is Merkel besig om die "eerlike en reguit" pad te bewandel ten koste van ekonomiese oorwegings en werkskepping.

Of ten minste is dit die mening van Eberhard Sandschneider, navorsingshoof van die Duitse Raad vir Buitelandse Aangeleenthede. Hy meen dat Merkel veral te blameer is vir die moeilike verhoudinge met Rusland enersyds en China andersyds. Merkel se ondersteuners meen egter dat die feit dat sy uit Oos-Duitsland kom haar meer krities stem teenoor sogenaamde diktature. Haar standpunt bly dat sy Duitsland se buitelandse beleid op "waardes" eerder as ekonomiese logika wil bou.

Haar voorganger, Gerhard Schroeder, het Poetin as 'n model voorgehou en alle Westerse kritiek teen die Russiese leier afgeweer omdat Duitsland afhanklik is van Russiese energie. Dit het Duitse maatskappye in staat gestel om die Russiese mark in groter getalle te betree. Onder Amerikaanse druk, is Duitse nyweraars tans van mening, word die potensiaal van die Russiese mark nie naasteby tot Duitsland se voordeel aangewend nie.

Diplomate in Berlyn brom onderlangs dat Merkel in die geskiedenis opgeteken sal word as die persoon wat Rusland vir die Weste verloor het. Walter Steinmeier, minister van buitelandse sake, dryf al jare lank nouer integrasie met Rusland. Steinmeier, wat ook in Schroeder se regering gedien het, wil sien dat 'n uitruil van Duitse hoë-tegnologie en Russiese energie die grondslag lê vir dieper samewerking.

Dat Duitsland die aanvoorwerk gedoen het vir beleggings in beide China en Rusland ly geen twyfel nie, maar onder leiding van die eerste vroue-Kanselier is die inisiatief besig om verlore te gaan. Nyweraars verwys daarna as die "Merkel-koste". Die Russe het in Oktober tydens 'n staatbesoek in Dresden byna gesmeek om 'n energieaanleg in Duitsland op te rig, maar die lukratiewe aanbod is van die hand gewys. Die aanleg gaan nou in Oostenryk gebou word.

Verhoudinge met China is eweneens kil. Merkel, 'n Bush-aanhanger, het pas die Dalai Lama in Duitsland ontvang tot groot ontsteltenis van China. Die voorsitter van BASF het die uitnodiging as "taktloos" beskryf. Duitse diplomate berig dat die besoek verhoudinge met China op alle vlakke negatief beïnvloed het. Omdat Duitsland geen stem by die VN het nie, meen kritici dat dit belangrik is om twee lande wat wel stem nie te vervreem nie.

By gebrek daaraan mag Duitsland se invloed om konflik te bestuur in die gedrang kom. Die Duitse publiek is salig onbewus van die impilkasies van Merkel se buitelandse politiek, ook op werkskepping en groei. Die Dalai Lama se besoek het byval by 80% van die kiesers gevind en vir die meeste Duitsers is hulle Kanselier se "uitwaartse" blik met talle oorsese reise, sterbesoekers en spitberade 'n teken daarvan dat Duitsland se status as wêreldmoondheid herstel is.

cluedo freeФільчаков прокурор

Coenie gee vinnig pad by die ATKV

Image

Coenie de Villiers

Wat gaan aan by die ATKV? Is die monolitiese, geslote granietblok wat die topbestuur die afgelope jare sorgvuldig geskep het, besig om die een kraak na die ander te kry? En waar gaan dit eindig –  ‘n Afrikaner-organisasie wat weer terugkeer na sy wortels of een wat totaal en al in die hande van Afrikanerhaters en volksvreemdes verval?

Die rede vir hierdie yslike vraagteken oor die toekoms van die ATKV is die skielike en hoogs omstrede einde van Coenie de Villiers as Uitvoerende Direkteur: Kultuur van die organisasie nadat hy net ’n jaar gelede in die pos aangestel is in die plek van Frits Kok wat net so skielik padgegee het.

Met die skrywe hiervan was daar nog nie berigte in die media wat ek gesien het oor Coenie se vertrek nie. Ek het dit Donderdag, 18 Oktober, op die ATKV se webwerf gesien in ’n mediaverklaring wat dieselfde dag vrygestel is. Miskien is dit vir sommiges wat hier lees ook nuus, maar dit staan daar swart op wit.

Volgens die verklaring is hy nie afgedank nie en het glo ook nie bedank nie – hy word net in ’n ander hoedanigheid aangewend nadat hy ’n hoë pos by ’n advertensie- en reklame-agentskap in Johannesburg aanvaar het. Hy is nou kultuurkonsultant van die ATKV – maar klaarblyklik net in ’n deeltydse hoedanigheid.

Nou kan hulle maar met woorde en begrippe speel soos hulle wil, maar in my boek beteken dit hy is nie meer in die topkultuurpos by die ATKV nie, die konsultantstorie is waarskynlik ‘n tydelike een en oor wat presies agter die skerms gebeur het, kan ons net raai – totdat dit dalk uitlek.

Maar ek is bereid om ‘n rand of twee te verwed dat onse Coenie en die topbestuur – in besonder die dagbestuur en dalk die hele direksie – mekaar nie kon vind  nie. Ons sal maar vir die huidige moet wag vir ’n duidelike antwoord op die ou vraag: Het hy gespring of is hy gestamp?

Daar kan goeie redes vir enigeen van die twee wees. Aan die een kant dink ek onse Coenie is ’n man wat daarvan hou om in beheer te wees, die toon aan te gee, die topman te wees.  Maar daar sit mense soos Johan van Schoor (voorsitter) en prof. Hans du Plessis (onder-voorsitter) en enkele ander in die direksie wat self sterk idees het oor die ATKV se taak en toekoms en hulle plek daarin. Dit is vir my baie duidelik uit ’n hele reeks gebeure van die afgelope jare dat hulle nie daarvan hou om voorgeskryf te word nie en nog op die agtergrond geskuif te word deur enige vrypostige twak wat op die toneel verskyn nie.

Ek vermoed – want dit kan niks meer as ‘n vermoede wees in hierdie stadium nie – dat daar erge spanning tussen Coenie en sekere mense ingetree het wat ’n punt bereik het waar dinge óf vir Coenie óf vir ander topmense nie aanvaarbaar was nie. 

Met sy aanstelling was daar by sommiges – soos ek – bedenkinge oor wat gaan gebeur, maar uiteraard is hy kans gegee om hom in die nuwe pos in te grawe. Daar was mense wat met belangstelling gekyk het hoe hy op sy eerste kongres gaan vaar, maar by gebrek aan berigte wil dit voorkom of daar nie ernstige probleme was nie.  Coenie was een van diegene wat hard probeer het om bewerings dat ATKV-lede maar lekker verkramp was deur nie ’n kleurling as lid van die direksie te kies nie, die nek in te slaan met verduidelikings dat hulle maar net hulle demokratiese regte uitgeoefen het.

Maar kort na die kongres was daar die klaaglike mislukking van die groot konsert wat in Johannesburg se middestad gereël is om anderskleuriges aan Afrikaanse musiek bloot te stel. Daar het glo net ’n handjievol mense daar opgedaag. Nie eens wittes nie, want watter witte by sy volle verstand sal dit in Newtown waag sonder swaargewapende begeleiding! Swak oordeel, swak beplanning, powere politiek en uiters gebrekkige insig.

Dit was, sover dit ons buitestaanders betref, Coenie se eerste groot poging om een of ander skouspel aan te bied. Het die feit dat dit misluk het dalk iets te doen met sy skielike vertrek uit die kultuurpos? Net ’n paar mense weet – en hulle praat nog nie.

Maar die nuus en veral die wyse waarop dit bekend gemaak is, is vir my nogal tiperend van wat die afgelope paar jaar in die ATKV aangaan.

Ek het heel aan die begin na die ATKV verwys as ‘n “monolitiese, geslote” organisasie. En dit is hoe ek dit die afgelope drie jaar ervaar het toe ek my sterk teenkanting jeens sekere optredes te kenne gegee het – soos die toekenning van ’n erepenning aan die ANC-terroris Beyers Naude kort voor sy dood. Daar was ook ander gebeure wat ek nog volledig hier uiteen sal sit.

Nie alleen is my briewe aan Die Taalgenoot nie gepubliseer nie, maar ander optredes om die ATKV van sy skewe koers te laat afsien, is soms met siedende woede doodgesmoor en verswyg. Die gewone ATKV-lid het tot hedendag nie gehoor dat die direksie vir Kok en die vorige redakteur van Die Taalgenoot oor die vingers getik het ná die verskyning van ’n foto van ’n bruin model wat ewe wulps op die sarkofaag in die Voortrekkermonument uitgestrek gelê het nie – om maar net een kwessie te noem waarna ek vollediger sal verwys.

In daardie tyd is feite verswyg en verdraai en soms selfs openlik gelieg. En nou met Coenie se vertrek, kry ek die indruk dat dinge al weer nie lekker is nie. Daar word voorgegee dat hy net “verskuif” is na ‘n “konsultantpos”. Nou kan dit waar wees dat hy vir ’n ruk nog bietjie gekonsulteer gaan word en dalk het die reklamemaatskappy waar hy nou gaan werk, selfs ’n kontrak met die ATKV, maar om te maak asof hy tans nog aan die organisasie verbonde gaan wees, is mos twak en vals.

Ek was juis besig om te werk aan die artikel wat ek nou al ’n hele klompie weke hier belowe toe ek op die ATKV se webblad op die aankondiging afkom.  Die artikel het ek weens veranderende omstandighede – waaronder probleme aan my kant met breëband-verbindings vir my rekenaar – al drie of vier keer herskryf en nou moet ek dit weer doen. Maar ek kla nie. Dit word interessant.

In die weergawe waaraan ek toe besig was, wou ek juis voorspel dat ek onse Coenie net ’n jaar of twee se verblyf by die ATKV gee voordat hy “spring” of “uitgeskop” word. Dit was op daardie oomblik dat ek besluit het om op die webblad te gaan kyk wat hy in sy verslag voor die kongres kwytgeraak het en toe op die aankondiging afkom oor sy “verskuiwing”. Daar stuur hulle my ou voorspellinkie sommer gou in sy maai – maar darem in die regte rigting! 

Voorlopig genoeg oor die ATKV. Kom ons kyk wat spring agter die bos uit!

летние сарафаны для малышейФільчаков прокурор

Lynnwood wys stedelikes h?t ruggraat

Skaars was my rubriek Bantoe-bewind moet onmiddellik eindig geplaas of daar was reaksie op die Praagforum. Die mening is geopper dat my analise oor stedelikes se onvermoë om teen  die regime te mobiliseer verkeerd is. Ook is gese dat my siening dat die Boere die Afrikaneradel verteenwoordig nie korrek is nie.

Nou ja, al is mens nie altyd gaande oor kritiek nie moet sulke insette verwelkom word.  Dit mag immers nie oor die skrywer se ego gaan nie, maar wel oor die waarheid. Hoe beter ons ons werklikheid begryp, hoe meer mag plaas dit in ons hande.  Waarskynlik was my analise naïef, maar terselfdertyd dink ek dat my verklaring beter gekontektualiseer behoort te word.

Soos in ’n vorige skrywe, is dit my mening dat landelike Afrikaners oor ’n beter sin van gemeenskap as stedelikes beskik. Ook hul grondeienaarskap, wat nou bedreig word, maak dat Boere ’n besonderse realiteit het wat daadwerklike handeling gaan vereis. Diegene wat my kritiseer, verstaan ook verkeerdelik dat my siening van die boeregemeenskap as onderskrywing vir georganiseerde lanbou dien. Dit is natuurlik nie waar nie; meermale het ek al die standpunt geuiter het dat landbou-organisasies in eie belang tot nadeel van die boeregemeenskap optree.

Nogtans verdien my kritici se argumente lof. My negatiewe beoordeling van stedelikes se morele vermoë om teen die regime te mobiliseer, is tereg gekritiseer. Binne dieselfde week wat ek hierdie oordeel gefel het, is my analise ten opsigte van stedelikes ten minste ten dele verkeerd bewys, en dit is verblydend.

Die Lynnwood-gemeenskap se eensydige padblokkades kom as ’n verfrissende gebeurtenis in ’n tyd wat mens bitter min rede het om positief oor ons volk se toekoms te voel. Amper ’n jaar gelede het Bok van Blerk die gevoel van ’n nuwe Afrikanerselfversekerdheid  uitgedruk, maar ongelukkig het Bok se eie gebrek aan selfversekerdheid die opwinding wat gevolg het sonder verdere uiting gelaat. Bok wat nie die moed gehad het om die liedjie „De La Rey“ se nasionalistiese strekking gestand te doen nie het onder die eerste druk, wat veral deur die media toegepas is, gou die bewering dat sy „De la Rey“-liedjie na die Afrikaner se huidige situasie verwys, verwerp en agter die NSA-vlag gaan wegkruip. Die ruggraatlose Bok se koue-pampoen-vrees het die volksgevoel onder sy ondersteuners in ’n mate laat taan, terwyl Bok se gierigheid hom baie gou genoop het om nog ’n „Afrikaner-nasionalistiese“ liedjie die lig te laat sien. Bok is ’n groot teleurstelling, maar wat belangriker is, is dat dit blyk dat ons mense ten einde laas deur realiteite gemobiliseer word eerder as deur onegte en geldgierige „kustenaars“.

Vandeesweek het Lynnwood se handeling teen die wense van die  Bantoe-bestuurde „metroraad“ as ’n welkome  aanmoediging vir alle blankes gedien. Hierdie was nie die emosiebelaaide euforiese handeling van ‚’n kamma-nasionalistiese kunstenaar se openbare optrede nie. Nee. Uit die geledere van welgestelde hoër-middelklasvoorstedelikheid het ’n selfversekerde teenkanting teen die regime opgeklink. Geen trompetgeskal of leuenagtige nasionalistiese brawade nie, net ’n omomwonde selfversekerde „nee“. „Nee, ons sal nie die blokades wegneem nie en as julle (polisie) daaraan raak sal ons julle die stryd aansê van die howe tot die strate.“ Dit is magsvertoon! „Julle los dit, of…“ ’n Stelling gevolg deur ’n dreigement van handeling. En, wat gebeur? Die polisie is druipstert daar weg. ’n Groep voorstedelike blankes ontwikkel die moed om te sê „Nee!“ en die magtige ANC-polisie verkrummel in die aangesig van blanke selfversekerdheid.

Hoewel ek geweldige bewondering vir die boere se „groenlig“-inisiatief het, sowel as hul meer onlangse pogings om onwettige immigrante te arresteer, moet hulle nog die durf toon wat hierdie groepie voorstedelikes bewys het en sê: „Raak julle net aan ons plase, dan…“ Die Lynnwooders het in die aangesig van moontlike arrestasie weens ’n onwettige handeling (die blokkade is nie goedgekeur nie) gesê: „Raak net daaraan…“

Dit is werklik my hoop dat dat ander buurte in Pretoria (en sommer landwyd) dieselfde eensydige handeling sal volg. Smee die yster terwyl dit warm is! Laat die Bantoes verkrummel…

Dit is belangrik dat Lynnwood sal moed hou en nie ingee nie.

Ek sê dankie Lynnwood! Baie, baie dankie! Julle het bewys wat vele van ons nog altyd geweet het, nl. dat die Bantoe geen werklike mag het nie.

Lank lewe Lynnwood!

Lank lewe Pretoria!

clue freeалександр лобановский харьков класс

Afrikaners se groen dwelm

ImageDie romanskrywer Justin Cartwright skryf in die Britse Telegraph dat die 20ste Oktober die einde van ‘n soort wêreldse religie vir Afrikaners beteken, naamlik die religie van rugby. Cartwright skryf dat rugby veel meer as ‘n sportsoort vir Afrikaners is, en bygedra het tot die definisie van ons identiteit.

Ek is geneig om met hom saam te stem. Soos konvensionele godsdiens vir Marx die opium van die volk was, was rugby vir Afrikaners spesifiek in die aanloop tot 1994 en kort daarná ‘n soort dwelm. Die wortel van hertoelating tot internasionale sport het heelwat bygedra om ons Afrikanerdonkies se koppe te draai om nasionale selfmoord te pleeg in die referendum van die vroeë negentigerjare. In 1995 het baie Afrikaners vir ‘n wyle hooggerook rondgestap met valse illusies oor die bestaan van ‘n sogenaamde reënboognasie, ‘n mite wat sedertdien oortuigend begrawe is.

Vandag en môre bruis daar egter opnuut groen kokaïen in die are van Afrikaners. Maak nie saak hóé sleg dit vandag met Afrikaners gaan nie, is al wat vandag saak maak ‘n oorwinning teen die Engelse. Vergete is die afranseling wat die Springbokke in 2006 teen Australië op die lyf geloop het. Vergete is plaasmoorde, die onlangse skokkende moord op ‘n blanke vrou in Lynnwood Manor, regstellende aksie, naamsveranderinge en Afrikaners se status as tweedeklasburgers in ons eie land. Ons loop met ons groen truie rond en verbeel ons alles is in orde, net so gelukkig soos ‘n dwelmverslaafde met sy teelepel en spuitnaald.

Dis nie te sê dat ek nie wil hê hulle moet wen nie. Die Engelse moet pa staan vir baie onregte teenoor die Afrikaner, en ‘n oorwinning teen hulle sal ‘n abstrakte soort wraak verteenwoordig. Diegene wat kapsie maak teen Gustav Venter se artikel is reg dat baie van die spelers in die Springbokspan Afrikaners is. Daar is in der waarheid minder spelers wat nie Afrikaners is nie: Smit, Habana, Montgomery, James en enkele ander. Ja, natuurlik verteenwoordig hulle ook more die Afrikaners. Selfs die Franse is voorspelbaar agter die span (enige opponent van die Engelse sal Franse steun kry), en is dit ook so dat daar ‘n sterk Franse verbintenis is: Du Plessis, De Villiers en Du Preez.

Ongelukkig vir almal van ons wat wil hê die Bokke moet wen, gaan die groen dwelm binne enkele dae gemetaboliseer word en uit ons gestelle gewerk word. Die ANC-regime maak geen geheim daarvan dat die Springbokke in hul huidige vorm vierkantig in die regime se visier is ná more-aand se eindstryd nie. Maak nie saak dat die oorweldigende meerderheid van die ander volkere van Suid-Afrika hoegenaamd geen erg aan die sport rugby het nie, en veel meer omgee wat met Kaizer Chiefs gebeur nie. Maak nie saak dat die meeste Xhosas, kleurlinge en Zoeloes, met hul beduidende hoeveelheid Koisan-gene, fisies te klein is vir die moderne spel nie.

Rugby móét ten spyte van al die bogenoemde faktore getransformeer word. Afrikaners moet onder dwang van hul dwelm gespeen word. Daardie irriterende Afrikaners moet etnies gereinig word uit die Springbokspan en vervang word deur sesderangse gekleurde of swart spelers soos Eddie Andrews. Die Springbokembleem gaan binnekort "heroorweeg" word (lees: vervang word.) Soos Cartwright uitwys, is rugby só belangrik vir Afrikaners, en is die ANC regime só verbind tot die vernietiging van die Afrikaner, dat Dan Roodt se spreekwoordelike Xhosa-Indiërmag (Xim) wat onwettig in beheer van die land verkeer, nie anders kan as om die sport ten alle koste te wil vernietig nie. Nie net gaan die regime die Afrikaner se geskiedenis, kultuur, taal, ekonomiese geleenthede en persoonlike veiligheid vernietig nie, maar ook sy wêreldse godsdiens van hom wegneem, en sy dagga as’t ware konfiskeer.

Verwag dus dat die Hiënas (of hoe die Suid-Afrikaanse rugbyspan dan ook al gaan heet) die 2011 Wêreldbeker sal bybring met ‘n span wie se grootste voorspeler vyf voet elf gaan wees, maar darem die korrekte velkleur het. Verwag dat Georgië, Portugal of Japan ‘n realistiese kans sal geniet om in 2011 teen die Hiënas te wen. Verwag dat die spangroep van 30 spelers in 2011 minstens vyftien vleuels vanuit die Kaapse Vlakte sal insluit.

Anders as Gustav wil ek hê dat die Sprinbokke more moet wen, maar ek stem wel met Gustav saam dat dit bloot sal dien om die dwelmverslaafdheid van die Afrikaner te verleng. Sou die Springbokke more wen, sal my blydskap getemper wees met die wete dat die oorwinning eintlik ook ‘n begrafnis was.

махровый халат для девочки купитьДанильченко Юрий отзывы