Etiket: Dan Roodt

Het die begrip ?Suid-Afrikaanse burger? nog enige sin?

ImageOnwettige immigrasie is besig om Suid-Afrika onherroepelik te verander. In die volksmond praat mense al geruime tyd daarvan dat “De Klerk die land weggegee het”. Tot onlangs het ons gedink dat hy Suid-Afrika, sy rykdom en sy instellings op ʼn skinkbord aan die Xhosas oorhandig het sodat hulle hul swartbemagtigingspartytjie kan hou.

Deesdae sou ons egter met veel meer akkuraatheid kon beweer dat FW die land aan die Nigeriërs en die Kongolese geskenk het, want te oordeel aan die vreemdelinge wat oor ons landsgrense stroom, gaan hulle oor ʼn paar jaar die land beheer.

De facto is ons grense reeds opgehef, want elke Jan Rap en sy maat kan maar hier kom woon en werk, asook gratis onderwys en gesondheidsdienste ontvang. En al poog die plaaslike bevolking om so ʼn onwettige immigrant met geweld te verdryf, sal biskop Paul Verryn van die sentrale Metodistekerk in Johannesburg hom onderdak bied en die media hulself oorgee aan histrioniese betuigings van simpatie met sogenaamde slagoffers van xenofobie.

Hoeveel onwettiges verkeer binne ons landsgrense? Hoeveel van hulle het reeds ID-boekies by die korrupte departement van binnelandse sake aangekoop, soos ʼn episode van die program Special Assignment ʼn tyd gelede aan ons getoon het? Het die begrip “Suid-Afrikaanse burger” – in die lig van die verval van ons grense – nog enige sin?

Demograwe skat die aantal buitelanders binne ons grense tussen 10 en 15 miljoen. Met ander woorde, een kwart tot een derde van die land se inwoners is onwettiges! ʼn Staat wat nie sy grense kan beheer nie, het misluk. Want eie aan die definisie van ʼn spesifieke staat is tog die geografiese entiteit wat daardie land uitmaak.

Suid-Afrika begin by Kaap Agulhas en eindig aan die Limpopo. Of altans, so het ons jare lank gedink. Post-Zimbabwe en die helfte van daardie land se bevolking wat suid verskuif het, kan ons net sowel van ʼn Suider-Afrika praat wat tot aan die Zambesi of selfs die Kongo strek.

Zimbabwe en sy $100 miljard-dollarnote wat geen brood kan koop nie is gereeld, byna te gereeld, in die nuus. Dog Suid-Afrika se horde oorselfversekerde kommentators wy min rubriekspasie aan die Panafrikanisme wat onder Mbeki en sy buitelandse minister, Nkosazana Dhlamini-Zuma, gedy het.

Die begin van ʼn etniese konflik op 12 Mei vanjaar wat aan ons as “xenofobie” voorgehou is, was maar ʼn vulletjie vergeleke met die soort oorlog wat gaan ontstaan indien die drome van een groot Saogland wat Mbeki en naïewe sakemanne saam-saam koester ooit bewaarheid word. Die veertien state van die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap (SAOG) modelleer hulself op die Europese Unie. Volgens ʼn verklaring verlede week gaan die subkontinent teen 2018 ʼn gemeenskaplike geldeenheid hê, ʼn Saogdollar of –kwatsja. Ons hoop maar die Reserwebank verhuis nie Harare toe nie, want Harare is so min of meer in die middel van Saogland.

Die punt omtrent die Europese Unie is egter dat alle lidlande ekonomies, polities en kultureel stabiel is. Tagtig miljoen Duitsers gaan nie môre die Ryn oorsteek ter wille van ʼn hoër lewenstandaard in Frankryk nie, want hulle beskik oor ʼn vergelykbare inkomste per kop as Frankryk s’n.

Die Demokratiese Republiek van die Kongo en Zimbabwe is egter lande waar die gemiddelde inwoner onderskeidelik dertig en vyftig keer armer as ʼn Suid-Afrikaner is. Die blink liggies van Johannesburg, Pretoria en Kaapstad oefen dus ʼn onweerstaanbare aantrekkingskrag op die bykans 200 miljoen mense in die SAOG-streek uit en dit sou wensdenkery wees om te dink dat die toevloei van arm, ongeskoolde buitelanders hierheen gestuit of selfs gerem gaan word. Inteendeel, soos wat die ANC se imperiale droom van een groot Suider-Afrika verwesenlik word, gaan die stroom ekonomiese vlugtelinge oor die Limpopo versnel.

ʼn Meer sinistere interpretasie van SAOG-integrasie is dat sowel die Weste as Afrika eintlik erken het dat die lande suid van die Kongorivier nooit werklik gaan ontwikkel nie en dat die beskikbare rykdom en infrastuktuur in Suid-Afrika onder 200 miljoen mense verdeel behoort te word. Biskop Paul Verryn het onlangs op RSG, nogal in Engels op ʼn Afrikaanstalige radiostasie, ʼn roerende pleidooi gelewer dat al ons landsgrense formeel afgeskaf moet word sodat die groot suidwaartse migrasie vinniger en ongehinderd kan plaasvind.

Oral waar ek kom, probeer ek mense aan die verstand bring dat onwettige immigrasie, asook die komende wettige migrasie van Saoglanders na hul ekonomiese hartland in die PWV-gebied, ʼn veel groter probleem as misdaad is. Ja, dis waar, duisende mense sterf, word verkrag of vermink deur misdadigers, maar indien ons in ʼn oorlog betrokke was, sou ons bevolking ook daaronder gely het. State en volke oorleef oorloë, soos die platgeslane Duitsland en Japan ná die tweede wêreldoorlog aan ons getoon het.

Suid-Afrika as ʼn staat, om van die reënboognasie nie eens te praat nie, staan egter op die punt om in iets groters op te los. Dit gaan geen gestruktureerde Europese Unie wees waar ekonomiese en politieke integrasie deur desentralisering en groter magte aan streke en provinsies gebalanseer word nie, maar ʼn demografiese gletser wat onstuitbaar in die rigting van sy ekonomiese swaartepunt gaan gly.

Die geweld van enkele maande gelede was te wyte aan arm, ongeskoolde mense wat om dieselfde hulpbronne in ʼn reeds oorbevolkte PWV meeding. Soos wat die demografiese druk op behuising en infrastruktuur toeneem, sal die etniese drukkoker hier by ons insgelyks ontploffingspunt bereik.

Blykbaar is Lagos in Nigerië ʼn stad wat oorspronklik vir 100 000 mense deur die koloniale owerheid ontwerp is, maar wat tans 14 miljoen mense in die allerhaglikste omstandighede huisves. Hoewel die gemiddelde Nigeriër op R14 per dag moet oorleef, is Lagos ook die duurste stad in Afrika waar ʼn ete in ʼn restaurant jou R1200 kos. ʼn Drankie kos R120 en ʼn pak ontbytkos in die supermark R96. Waarskynlik het die infrastruktuurbeplanners in die PWV-gebied ʼn bevolking van twee tot drie miljoen voorsien, wat binne ʼn kort bestek tot tien miljoen vermeeder het.  Maar kan die PWV twintig miljoen of selfs veertig miljoen mense hanteer wat in eindelose plakkerskampe volgens hul eie etniese patrone saamleef, meer dikwels teen vyandelike groepe veg?

Nou onlangs het twee bekende swart vroue in die land, Wendy Luhabe en Ramphele Mamphele, erken dat die eertydse Bantoe-onderwys aan hulle ʼn veel beter opvoeding verskaf het as dít wat vandag in die meeste SA skole onderwys genoem word. Komende van swart vroue is dit seker wysheid, want toe ek iets in dié trant sewe jaar gelede by die KKNK op Oudtshoorn kwytgeraak het, is ek as rassis en apartheidsapologeet uitgekryt.

Apartheid het in ons land ʼn afskuwelike fiksie geword, wat niks met ons geskiedkundige belewenis te make het nie. Selfs die ergste oordrywings oor apartheid gaan egter oortref word deur die postapartheidsnagmerrie wat uiteindelik tot die ondergang van Suid-Afrika, die eertydse sameflansing van twee Britse kolonies en twee Boererepublieke, moet lei.

Afrikaners, veral in die huidige tydvak, vind dit moeilik om vir hulself ʼn toekoms los van Suid-Afrika in ʼn eie staat of gebied te sien. Die volkstaatgedagte is eenvoudig nie polities korrek nie. Moontlik sal die naderende werklikheid van ʼn Saog-imperium met ʼn groot Lagos of Luanda in die PWV-gebied egter ons mense oor hul toekoms aan die dink sit. Ons kan onsself seker apart van die DRK, Malawi en Zimbabwe begin sien, nie waar nie?

Die Afrikaner het al soveel tyd verspeel om aan sy eie politieke toekoms te begin dink dat mens soms vrees dat dit al te laat is met emigrasie as enigste redelike uitweg. Maar chaos en revolusies is soms goeie stimulante vir denke, soos die geskiedenis keer op keer bewys het.

Dat daar meer chaos op pad is, is gewis.

 

 

купить куклаалександр лобановский харьков класс

Frederick Fourie en ander lafaards

ImageDie nuus dat prof. Frederick Fourie, die Groot Transformeerder van die Vrystaatse Universiteit, die aftog blaas en homself heel waarskynlik in Australië gaan vestig, maak reeds deel uit van 'n patroon wat Afrikaanse universiteite teister. Voor hom was daar prof. Chris Brink van Stellenbosch wat hom insgelyks ten doel gestel het om daardie universiteit sogenaamd te transformeer of te verengels en toe inderhaas Engeland toe geëmigreer het.
Nie net het Fourie sy studente en personeel gefaal nie, maar deur sy gebrek aan ruggraat het hy in die hande van die vyande van Afrikaans en die Afrikaner gespeel. In die eerste instansie het Fourie self die saad van rassekonflik op die kampus van die Vrystaatse universiteit gesaai deur sy onbekookte beleid van gedwonge koshuisintegrasie. Die Reitz-video was 'n vorm van studenteprotes en -satire teen die koshuisintegrasie waarteen Afrikanerstudente en hul ouers oorwegend gekant was, gegewe die groot taal- en kultuurverskille tussen swart en wit studente.

In 'n Europese land soos België is die Universiteit van Louvain/Leuven in die sestigerjare ná hewige botsings in Franstalige en Nederlandstalige kampusse opgedeel. Nietemin het Fourie gemaak asof dit die normaalste ding ter wêreld is dat studente van uiteenlopende kulture in dieselfde koshuise saamgegooi word. Hierdeur het hy ook sy gedienstigheid aan die Mbeki-bewind vertoon en sy minagting teenoor sy eie mense, die Afrikaners, wie se kulturele en selfs fisisiese voortbestaan deur die huidige orde bedreig word.

Pleks van die Reitz-videokwessie op 'n ewewigtige en redelike manier te hanteer, het prof. Fourie eenvoudig gekapituleer voor die hewige media-aanslag. In die Afrikanergeskiedenis is daar voorbeelde soos Koos de la Rey of Paul Kruger wat telkens die dood in belang van hul volk getrotseer het. Hierteenoor het Fourie slap in die knieë geraak van 'n bietjie negatiewe publisiteit en toi-toi wat daarop gevolg het. Volgens Fourie se eie verklaring is hy "uitgemergel" deur die verskriklike "stres".

Afrikanerstudente op die Kovsie-kampus is dit eens dat sowel Fourie as die universiteitsbestuur hulle gruwelik in die steek gelaat het. Daar was geen debat, geen argument, geen ontleding oor die Reitz-video nie, net 'n skandelike oorgawe aan druk van buite wat in elk geval bewys het dat daar in die huidige Suid-Afrika geen akademiese vryheid bestaan nie.

Indien figure soos Frederick Fourie of Chris Brink Jode was, sou die Israelse Mossad hulle in die lande waar hulle nou gaan wegkruip iewers in 'n stasietoilet van die gras afgemaak het. Nie net is hulle ellendige verraaiers nie, maar ook sulke kruiperige suurstofdiewe dat hulle ons planeet 'n slegter plek maak.

Eendag in die toekoms wat nie so ver is nie, sal ons eietydse geskiedenis opgeskryf word en gaan Frederick Fourie en ander meelopers wat so ywerig hul eie mense ondermyn het aan die kaak gestel word vir wat hulle is: swakkelinge wat die naam "Afrikaner" nie werd is nie.

купить банюДанильченко Юрий прокурор

Dingaan, die held

ImageDie aankondiging deur die premier van Kwzulu-Natal, Sbu Ndebele, dat die sluwe massamoordenaar Dingaan deur die ANC gerehabiliteer gaan word, verteenwoordig ʼn berekende klap in die gesig van die Afrikaner.

Dingaan beklee dieselfde status in die Afrikanergeskiedenis as Adolf Hitler in die Joodse geskiedenis. Nie net het Dingaan Piet Retief en sy geselskap van tagtig op ʼn geslepe wyse gevange geneem en doodgemartel nie, maar hy het ook 500 mense – hoofsaaklik vroue en kinders – by Bloukrans en Weenen in ʼn massamoord laat uitwis.

Die ANC beskik oor geen morele kompas meer nie en is reeds kop in een mus met Mugabe. Binnekort sal die party seker ook vir Charles Taylor, Idi Amin en Mengistu Haile Miriam, Afrikaleiers wat een en almal die gruweldade van Dingaan geëwenaar of oortref het, tot helde verklaar.

Die Voortrekkers se bedoelings was vreedsaam; vandaar ook die feit dat onskuldige vroue en kinders onverhoeds deur die Zoeloe-impi’s betrap en vermoor is. Tot die lafhartige moord op Piet Retief en sy geselskap plaasgevind het, was daar geen sprake van kwade bedoelings aan die kant van die Voortrekkers nie.

Die situasie van die Natalse Voortrekkers in 1838 toon ooreenkomste met die buitelanders in hedendaagse Suid-Afrika. Hulle was vlugtelinge wat die Britse verdrukking in die Kaap nie langer kon verdra nie, maar het slagoffers van Dingaan se xenofobie geword.

Sbu Ndebele wil met sy verklaring sy volslae minagting vir die Afrikaner en die lewens van Afrikanervroue en –kinders wat deur Dingaan geneem is, oordra.

Die feit dat onskuldige Afrikaanse vroue en kinders vandag weereens soos op 17 Februarie 1838 aangeval en vermoor word, toon dat “hoe meer dinge verander, hoe meer bly hulle dieselfde”.

Met sy verheerliking van die volksmoordenaar Dingaan, dra Ndebele ook die boodskap oor dat daar hoegenaamd geen gemeenskaplike waardestelsel of siening van die geskiedenis in Suid-Afrika bestaan nie. Dingaan se barbaarse filosofie van "mag wat reg is", is ook die ANC s’n. Daarom gaan die geskiedenis herskryf word om van Dingaan ʼn held te maak en van Piet Retief en sy mede-Voortrekkers naïewe slagoffers wat in hul swakheid en goedgelowigheid ʼn verskriklike dood oor hulself gebring het.

Danksy die xenofobiese houding wat die ANC teenoor die Afrikaner se geskiedenis, taal en kultuur ingeneem het, is daar vandag geen toekoms meer vir ons in Suid-Afrika nie.

Hoe ironies dat die Afrikaner meer as anderhalfeeu ná sy heroïese Groot Trek met al sy ontberinge nog steeds na ʼn vaderland op soek is. In weerwil van die kolossale bydraes wat hy met sy belastings en kundigheid aan Suid-Afrika gemaak het, word hy steeds as vreemdeling gesien waaroor daar telkens ʼn nuwe pogrom afgeroep kan word.

zoom отзывылобановский александр досье

ZB du Toit se ongrondwetlike boek

Opmerking: Chris Louw het my gevra om kommentaar te lewer oor ZB du Toit se Die Nuwe Toekoms — ’n perspektief op die Afrikaner by die eeuwisseling. Ek het die boek reeds enkele weke gelede aangeskaf, maar nou eers opgeneem. Nou ja, mnr. Louw, hier is dit.

Vanuit linkse geledere is daar baie jare lank geskryf oor die geslotenheid van ideologie wat die mens, en veral die werker, verhoed om sy “ware situasie” raak te sien. Marx se opmerking oor godsdiens as die opium van die volk is nooit ver by dié denke nie. Nou is dit egter so dat ’n latere skool van linkse denke juis die marginale persoon wat tot ’n minderheidsgroep behoort, hetsy kultureel, hetsy in ’n klassesin, sien as iemand wat dikwels in staat is om die heersende ideologie te deurpriem en die veronderstellinge daarvan omver te werp in ’n oomblik van heldere en rewolusionêre insig. Die gemarginaliseerde Afrikaner as radikale denker? By die lees van ZB du Toit se Die nuwe toekoms — ’n perspektief op die Afrikaner by die eeuwisseling (Pretoria: JP van der Walt en Seun, 1999) raak dit al hoe minder vergesog.

Self het ek min kennis van wat die outeur voorheen geskryf het, dog dit wil my voorkom asof hy uit ’n min of meer “behoudende” Afrikanerperspektief gevorder het tot hier waar hy eintlik ’n radikale hersiening van die huidige grondwetlike orde in Suid-Afrika bepleit en sterk kritiek lewer op alle vorme van behoudendheid, beide histories en eietyds. Soos die rewolusionêr wat ná die eerste tree in die donker sy “skipbreuk van sekerhede” ervaar en daardeur aangespoor word om toenemend radikaal te begin dink, lewer ZB du Toit hier vir ons ’n les in die denke wat as ’t ware gedryf word deur sy opstandige misnoeë met die huidige bestel. In baie opsigte is dit ’n bevryding om hom te lees, want hy verseker ons oor en oor dat die huidige aandrang op sentralistiese meerderheidsregering eintlik ’n oudmodiese staatsvorm is en ’n oppervlakkige vorm van demokrasie, selfs pseudo-demokrasie. Sy pleidooi vir minderheidsregte sluit beslis aan by ’n sekere ultralinkse tradisie, en plek-plek sou ’n mens sy nugtere, enigsins joernalistieke diskoers wou aanvul met enkele aanhalings uit byvoorbeeld die skiso-rewolusionêre filosofie van ’n Gilles Deleuze waar die minderheid as ’n bevoorregte draer van maatskaplike kritiek en verandering gesien word.

Dog eers ’n punt van kritiek, sy dit dan sonder betrekking op die inhoud van die boek. Dit is naamlik die voorblad, wat ek erg kitsch en verbeeldingloos gevind het, asook die versorging wat etlike setfoute bevat, asook dinge soos “ikon” in plaas van “ikoon”, “ancient regime” pleks van “ancien régime”, “Brussels” eerder as “Brussel”, ens. Indien die boek herdruk word, kan dit baat by ’n smaakvoller omslag en noukeuriger versorging.

Komende kort op die hakke van Afrikaner Afrikaan deur Van Zyl Slabbert, is dit duidelik dat die kultuurpolitieke debat in Afrikaans sterk op dreef kom. Ook kan ’n mens nie anders as om vergelykings tussen die twee boeke te tref nie, en myns insiens is Du Toit se bydrae verreweg die vernuwendste en veel helderder as Slabbert se dikwelse geneigdheid tot die anekdoties persoonlike. Dit is ook omvangryker (ongeveer 400 bladsye) en tref allerlei internasionale parallelle tussen Suid-Afrika en lande soos Kanada, België, Noord-Ierland, Joego-Slawië en Israel.

Du Toit se ontleding van die totstandkoming van die huidige Suid-Afrikaanse grondwet is verdoemend, as synde die gevolg van ’n daad van politieke en kulturele selfmoord deur FW de Klerk en Roelf Meyer wat so onder die indruk van hul eie belangrikheid, asook dié van die Nasionale Party, verkeer het dat hulle hulself nouliks ’n Suid-Afrika kon voorstel waar die mag nie deur die Afrikaner-establishment met sy Broederbond, Kerke, Staatsdiens en Veiligheidsmagte beset word nie. Hierdie siening van die naïwiteit van De Klerk/Meyer strook ook met Slabbert se opmerkings in Afrikaner Afrikaan, en word gerugsteun deur die analise van die joernalis van die Britse Financial Times, Patti Waldmeir, in haar boek Anatomy of a miracle, waarna Du Toit by meer as een geleentheid verwys. Du Toit se beskrywing van die Boipatong-episode, wat die deus ex machina was waardeur die ANC-onderhandelaars die NP as ’t ware tot oorgawe gedwing het, is boeiend en geloofwaardig. Ook De Klerk se eie beskouing van ’n vrywillige politieke selfmoord strook hiermee; Du Toit haal hom aan waar hy sê:

    “Die besluit om die reg tot nasionale soewereiniteit prys te gee, was sekerlik een van die pynlikste wat enige leier of sy mense ooit gevra kon word om te doen. Die reg tot die handhawing van nasionale soewereiniteit, van mense om hulleself te regeer, word in baie lande as ononderhandelbaar beskou. Die meeste nasies sal bereid wees om die risiko van ’n algehele oorlog en katastrofe te loop eerder as om dié reg prys te gee.” (Du Toit, bl. 68)

As ons vandag slawe is in ’n Clockwork Orange-wêreld van misdaad, geweld en korrupsie met boonop ’n neo-koloniale verengelsingsbeleid wat afgedwing word, dan is dit aan die here De Klerk en Meyer te danke wat hoegenaamd nie opgewasse was teen ’n gesofistikeerde, aggressiewe ANC-onderhandelingspan nie. Laasgenoemde het elke kaart tot sy beskikking by Kodesa gespeel ten einde ’n sentralistiese regeringsvorm af te dwing wat sou verseker dat dié party permanent sou regeer met ’n meerderheid wat volgens Du Toit die grootste in die demokratiese wêreld is. Minderhede sou onder hierdie bedeling skaakmat wees voordat die demokratiese spel nog begin het.

Blykbaar was die vergissing van die Nasionale Party dat die nuwe politiek in Suid-Afrika juis ’n links-regs-politiek sou wees waarin etnisiteit ’n mindere rol sou speel, “nie-rassig” dus. Volgens Du Toit was dit wêreldwyd ’n politiek wat sou uitsterf met die ondergang van die Koue Oorlog en het die “moderne politiek” van die negentigerjare internasionaal meer en meer etnies geword, soos byvoorbeeld vervat in die term “Europa van streke”. Die konsensus oor die vryemark-ekonomie het ook verder die “links-regs-politiek” se doodsklok gelui, en Du Toit wys ons heel oortuigend op die gebrek aan verskille oor ekonomiese bestuur tussen die ANC, NNP en DP in ons eie land. Die NP se hoop dat sogenaamde minderheidspartye ook swart stemme sou trek, is na twee verkiesings uitgewys as absurd aangesien ras meer as ooit die enigste identifikasiefaktor in die Suid-Afrikaanse politiek geblyk te gewees het. Die uitbring van stemme is bloot ’n vorm van rasse-sensus en enige demokratiese dialoog van partye rondom beleid blote oëverblindery.

’n Verdere gedagte wat by my opgekom het, is die parallel tussen die Afrikaner se politieke selfmoord en die offerande van die Xhosas se vee en koring op aandrang van Nongkwawoese in 1856. Die Xhosa het homself in die proses byna vernietig en sy kolonisering verhaas. In die geval van die Afrikaner geld die volgende: pleks van ’n ewige welwillendheid wat van die nuwe maghebber sou volg na die offerande van soewereiniteit, het groter verguising gevolg, “interne kolonisering” veral wat taal en kultuur betref, en die gedagte dat nie-swart Suid-Afrikaners heeltemal uit die land gewerk sou word. Du Toit haal die prominente ANC-intellektueel, William Malegapuru Makgoba, aan waar hy dit onomwonde stel:

    “Met die vertrek van die Manne van Nasionale Versoening gelei deur Nelson Mandela, sal ’n nuwe mag te voorskyn kom om die tweede, uitdagendste en hopelik die finale revolusie van die Suid-Afrikaanse samelewing te lei. Dit sal deur Thabo Mbeki of die Transformasiemanne gelei word en die afgang van Eurosentriese liberalisme, die verdwyning van die witman in Suid-Afrika, meebring.” (Du Toit, bl. 319)

’n Mens kan nie anders as om met Du Toit saam te stem dat Suid-Afrika se politiek tipies etnies van aard is, dat die ANC ’n swart nasionalistiese beweging is met swart ras-identiteit as enigste blywende dryfveer, en dat dit uiteindelik ’n sentralistiese liberale demokrasie ná die model wat in homogene Westerse lande geld, belaglik maak nie.

’n Ander gedagte wat by my opgekom het by die lees van die boek, is dat die sogenaamde “onderhandelde skikking” van die nuwe grondwet toenemend nie meer as sodanig gesien word deur die huidige bewind nie. Daar word deesdae gepraat van die “oorwinning” wat behaal is, en deur die ophemeling van die patetiese Umkhonto we Sizwe, wat sover my wete strek nog altyd militêr ’n nul op ’n kontrak was, word dit ook dikwels as ’n “militêre oorwinning” voorgestel. Die “ontnugtering” waarvan Du Toit praat, is daarom vir menige nie-swart Suid-Afrikaner heeltemal ’n bekende sensasie.

Die radikale element van Du Toit se denke is geleë in die siening dat die huidige orde ewe “illegitiem” is as die vorige. In die eerste instansie het De Klerk en kie. geen mandaat van hul ondersteuners gehad om te kapituleer sonder dat enige toegewings in terme van minderheidsregte soos moedertaalonderwys, gelyke taalregte, ens. beding is nie. Dit sou ek noem die “historiese illegitimiteit”. Die tweede, eietydse gebrek aan legitimiteit berus op die aard van die verkiesingsproses as rassesensus waardeur die minderheid dus effektiewelik ontkieser word. Insiggewend in dié verband, en hierop maak Du Toit ons intens bewus, is dat die Katolieke Iere van Noord-Ierland van meet af aan oor presies dieselfde regte beskik het as dié wat minderhede in Suid-Afrika in 1994 verwerf het. Blote stemreg binne ’n bestel waar die uitslag van enige verkiesing vooraf bekend is, kan daarom as sinloos en ondemokraties ervaar word, iets wat in Noord-Ierland op ’n langdurige stryd uitgeloop het.

’n Aspek waaraan Du Toit helaas min, indien enige, aandag wy, is aan die demokratiese diskoers of dialektiek wat terug te voer is na die agon in Griekeland waar alle kwessies as ’t ware op die markplein bespreek is. Dit veronderstel ook Rede en Begrip, waarsonder die spel nie gespeel kan word nie. In ’n land soos Suid-Afrika, waar die politiek dikwels gekenmerk word deur Onrede, is demokrasie myns insiens moeilik haalbaar indien daar nie nog bykomende perke op die onredelike (soos die rasse-identifikasie) ingestel word nie.

Verdere probleme waarop Du Toit wys met dikwels breedvoerige dokumentasie is die toenemende gebrek aan onafhanklikheid van die Regbank, die grootskeepse oorname van die staatsdiens, asook die Weermag, deur ANC-simpatiseerders sodat ’n mens effektiewelik kan praat van ’n staat wat volledig deur een Party beheer word. Een van die mees verdoemende uitsprake teen die huidige bestel is dié van Steven Friedmann van die onafhanklike en gerespekteerde Sentrum vir Beleidstudies, wat insgelyks deur Du Toit aangehaal word. Volgens Friedmann kom die Grondwetlike Hof neer op ’n “ANC-staatsgreep” omdat dit geen regters bevat wat bekend is om ander simpatieë as met die ANC nie. Daarom

    “… is daar niemand op die regbank om die standpunte van meer as een derde van die kieserskorps te weerspieël nie.” (Friedmann, aangehaal deur Du Toit, bl. 262)

Dit is juis in die Grondwetlike Hof waar enige hoop op taalgelykheid gesneuwel het en waar daar blykbaar groot vyandigheid teenoor Afrikaans heers, soos geblyk het uit die aansoek teen die Gautengse Onderwysdepartement oor moedertaalonderrig toe die verrigtinge blykbaar ontaard het tot ’n soort onjuridiese sirkus waartydens me. Mary Metcalfe van die ANC telkens handegeklap het by die aanhoor van getuienis waarmee sy saamstem.

Hoewel Du Toit verwys na die “interne kolonialisme” waaronder minderheidsgroepe tans in Suid-Afrika gebuk gaan, is daar myns insiens te min klem op dié aangeleentheid. Hy is geneig om groepe as taamlik rigied te benader, en sien byvoorbeeld Afrikaners as tipies Westers georiënteer en Christelik. Die radikale Afrikaansheid van die Afrikaner, wat inderdaad die tradisionele Afrikaanskap van die ANC oorskry, word hiermee misken. Op ’n manier verteenwoordig Afrikanerskap vir my reeds iets van ’n nuwe, gesofistikeerde Afrikaan wat put uit meer as een wêreld en daarom eksemplaries behoort te wees vir ’n ontwikkelde, vooruitstrewende Afrika wat ontkom aan ’n eng etnisiteit. Verengelsing of selfkolonisering as panasee vir ’n verdelende Afrika-etnisiteit, moet gesien word as miskien die mees agterlike vorm van etniese identifikasie, veral as dit dan oorgaan tot ’n ras-sentrisme.

Die enigsins ontstemmende aspek van die boek is die besef wat by ’n mens posvat dat parlementêre politiek in Suid-Afrika waarskynlik uitgedien is, ten minste as dit vanuit die opposisie bedryf word. Ook die veelgeroemde Grondwet en ander regsmeganismes is reeds voldoende getoets om te bewys dat kulturele diversiteit nie langs dié weg haalbaar is nie.

Du Toit roep veral “jonger intellektuele” op tot besinning oor die haglike situasie waarin minderheidsgroepe, asook die Afrikaanse taal en kultuur, hulle bevind. Hy bepleit ook ’n “post-moderne nasionalisme” waarmee hy ’n nuwe soort kultuurgebonde nasionalisme verstaan wat aansluit by hedendaagse etniese en minderheidsbewegings, veral in die Westerse wêreld. Hy noem voorbeelde soos die Iere, Skotte, Walliesers, Quebeckane en Katelane. Terloops, Katelaans is onder die sentralistiese fascistiese diktatuur van generaal Franco verbied, wat weer eens toon hoe totalitêre bewinde deurgaans vyandig staan teenoor “verdelende” minderheidskulture. Deur minderheidserkenning in Suid-Afrika na te streef, kan Afrikaners volgens Du Toit ’n verdieping van die demokrasie teweegbring.

Ek is nie eintlik oortuig deur die nasionalisme-pleidooi nie. Verandering het na Suid-Afrika gekom — en hier is ek dit aan die ander kant roerend eens met Du Toit — vanweë die val van die Berlynse Muur wat die ANC/SAKP militêr magteloos gelaat het, iets wat De Klerk ook verstaan het en daarom die gevaar van ’n “Kuba-opsie” in Suid-Afrika uit die weg geruim het. As ek reg onthou, het die betogers by Leipzig Beethoven se toonsetting van die Schiller-gedig, “An die Freude”, gesing in ’n daad van geesdrif wat terug te voer is na die kultus van Dionysus in Antieke Griekeland. Hierin lê vir my die les dat, op lang termyn, die kuns magtiger as die politiek is.

Du Toit is andersins begaan daaroor dat Afrikaners sou verval in die mentaliteit van wat hy noem “post-koloniale setlaars”. Elders in Afrika, soos ook in Zimbabwe, het blankes, Indiërs en ander minderhede hulself ná die bewindsoorname deur ’n swart meerderheid tot ’n apolitieke bestaan gewend, en hulself probeer uitleef in “entrepreneurskap”. Volgens hom word die ideaal van “entrepreneur” tans aan Afrikaners voorgehou, as sou hul deelname aan die politiek eintlik vir goed verby wees. Met verwysing na Zimbabwe toon hy egter aan dat dit wensdenkery is om te dink dat ’n suiwer ekonomiese rol ’n mens vrywaar van die gevolge van politiek. Uiteindelik kan ’n mens se ekonomiese skeppings ook genasionaliseer word deur ’n vyandige bewind, soos in Zimbabwe, of deur rassekwotas kan ’n mens eenvoudig uit die ekonomiese sisteem gewerk word sonder nasionalisering. Sommige skrywers het al verwys na die huidige reeks arbeidswette in Suid-Afrika, wat oënskynlik regstellende aksie moet bevorder, as ’n vorm van de facto nasionalisering aangesien dit ekonomiese beheer nie net in die hande van swartmense wil plaas nie, maar ook swart ondersteuners van die ANC. Dit kom dus neer op ’n vorm van Partybeheer oor ekonomiese instellings.

Selfs nie die mees “ultraliberale” ekonomiese argument — soos byvoorbeeld dié in The Sovereign Individualvan James Dale Davidson en Lord William Rees-Mogg — ontken nie die rol van politiek ten einde ’n regstelsel en goeie orde te vestig nie. Die totale afwesigheid van politiek neig inderdaad tot permanente misdaad en ’n soort rowersmaatskappy waar brute mag oorheers in ’n Hobbesiaanse natuurstaat. Weer eens moet ’n mens Du Toit gelyk gee: dit sou ’n groot fout wees vir Afrikaners en ander minderheidsgroepe in Suid-Afrika om die politiek af te sweer, omdat dit hulle uiters weerloos sou stel teen enige vyandige optrede van die staat, wat in Afrika — ons Afrika van uiterstes — enigiets kan beteken vanaf nasionalisering tot gedwonge emigrasie of deportasie en selfs volksmoord.

Hier en daar gebruik Du Toit die woord “vervreemding”, ’n term wat al hoe meer die Afrikaanssprekende se verhouding tot die huidige bestel benoem. Myns insiens moet die aard van ons vervreemding nog behoorlik bedink word. Daar is die model van Hegel en Marx, maar ook die vrugbaarder een van Heidegger wat vervreemding juis aan ’n “Heimatlösigkeit” koppel. Heidegger staan insgelyks afwysend teenoor nasionalisme, omdat dit metafisies en antropologisties is. Ook die kollektiwisme van Marx faal as ’n poging om individuele subjektiwiteit kollektief te bemiddel. Die probleem bly een van subjektiwiteit. Uiteindelik moet ons onsself sien in ons verhouding tot die Syn. “Der Mensch ist nicht der Herr des Seienden. Der Mensch ist der Hirt des Seins.” [“Die mens is nie die Heer van die syndes nie. Die mens is die Herder van die syn.” Heidegger, Über den Humanismus, bl. 32.] Derrida se voortsetting op die tema wat die syn as arge-skrif by taal betrek het, open vir ons in Afrikaans ’n wonderlike uitweg uit ons vervreemding, via die filosofie, maar ook via ’n taalstryd om as ’t ware die “heimat” terug te vind nadat die Britse Ryk met sy blokhuise en konsentrasiekampe dit van ons weggeneem het honderd jaar gelede, en die Nasionale Party dit ’n tweede keer met sy sensuur en nasionalisme, asook die uiteindelike “offerande van soewereiniteit”, vernietig het.

Om die idee van “Herder of Oppasser” van die syn by ons situasie te betrek: ons is die oppassers van arge-skrif of van taal, ook van ons spesifieke natuurlike taal, Afrikaans. Verengelsing of veramerikaansing is ’n vorm van antroposentrisme en subjektiwisme, omdat dit oënskynlik die mens voorop stel bó die taal, in ’n neo-koloniale logika van nutswaarde en slaafagtige berusting. Elders praat Heidegger ook van die mens as die “buurman van die syn”, waarmee hy die mens as ’t ware op Nietzscheaanse wyse onttroon in sy illusionêre baasskap oor die syn. By Afrikaans kan ons dit betrek in die volgende stelling: geen mens is belangriker as Afrikaans nie. Ons is slegs die oppassers van Afrikaans, nie net vir die nageslag nie, maar ook om ons relasie met die syn te bevestig. ’n Mens sou selfs kon sê: die taalstryd is ons synsverantwoordelikheid.

Nader aan ZB du Toit se eie argument is die volgende waar: die swak posisie waarin Afrikaners hulle bevind het tydens die grondwetlike onderhandelinge was juis die gevolg van nasionalisme en van die magdom uitsluitende organisasies soos die NP en die Broederbond wat konformisme beloon het en individualistiese, verbeeldingryke Afrikaners as “volksvreemd” getipeer het. Die vaal mannetjies om die onderhandelingstafel was gevolglik, in Du Toit se eie woorde, “boere sonder planne”. Eerder as wat ’n volksidentiteit opnuut aangehang word, behoort die ryke moontlikhede van ’n taalidentiteit aangemoedig te word. ’n Geradikaliseerde, dionisiese opvatting van taal wat skeppend en betogend ingaan teen — soos Du Toit dit noem — die “interne kolonialisme” van die huidige bestel, behoort op die duur genoeg te wees om die oorwinning te behaal. Die meerderheid is alles in ag genome ’n illusie — lees maar Baudrillard se skerpsinnige opmerkings oor die “massa” van die massamaatskappy — en Suid-Afrika is niks anders as ’n versameling minderhede nie. Die polemiese denke wat Du Toit in Afrikaans wil sien, moet ook na buite gerig word, in ’n konseptuele guerilla-aksie teen die voorstanders van rasse-etnisiteit.

Wat ook al die gebreke van Die Nuwe Toekoms, lê die waarde daarvan in die gedetailleerde uiteensetting van die onlangse politieke geskiedenis van Suid-Afrika, die relativering daarvan met betrekking tot ander belangwekkende konflikte in die wêreld, en die uitwys van die onhoudbare en inderdaad illegitieme aard van die huidige bestel. Du Toit haal aanvanklik vir Van Wyk Louw aan waar hy die hoop uitspreek dat daar ook “polemiese literatuur” in Afrikaans sal kom. In hierdie opsig laat hy die wens bewaarheid word, want dit is ’n prikkelende en onverskrokke boek. Dit behoort binne en buite Suid-Afrika gelees te word.

Verwysings

  • Du Toit, ZB. Die nuwe toekoms — ’n perspektief op die Afrikaner by die eeuwisseling. Pretoria: JP van der Walt en Seun, 1999.
  • Heidegger, Martin. Über den Humanismus. Frankfurt-am-Main: Vittorio Klostermann, 1981.
  • Davidson, James Dale en Rees-Mogg, Lord William. The Sovereign Individual. New York: Simon en Schuster, 1997.

Hierdie resensie is oorspronklik in 1999 op LitNet gepubliseer.

стоматологияДанильченко Юрий отзывы

Afrikaans moet sy eie name behou en ontwikkel

ImageNet gister ontvang ek 'n skrywe van die komitee op Louis Trichardt wat steeds 'n stryd moet voer om die naam van dié dorp behoue te laat bly, ondanks 'n Appèlhofuitspraak in hul guns verlede jaar. Feit is dat die ANC hom eenvoudig nie aan hofuitsprake steur nie en op allerlei onbekookte maniere is die party op Louis Trichardt steeds besig om die dorp se naam te probeer verander. Ook die SAUK gebruik dikwels verkeerdelik die term "Makhado" terwyl Louis Trichardt bedoel word.

Ons kort egter 'n nuwe benadering teenoor die aanhoudende naamsveranderings wat die land teister. Terwyl anderstaliges welkom is om hulself belaglik te maak deur die gebruik van allerlei vergesogte name wat deur ANC-munisipale diktatortjies afgekondig word, verwerp die Afrikaner en alle Afrikaanssprekendes sulke name met minagting. Ons moet aanhou om ons eie name te gebruik.

Die name van sentralistiese munisipaliteite veroorsaak 'n effense probleem wat egter prakties opgelos kan word. Hier op Praag  volg ons reeds enkele weke lank die gebruik om waar daar na metro's soos Ekurhuleni, Etekhwini en ander verwys word, die naam van die metro deurentyd met 'n Afrikaanse naam gekwalifiseer word. Die gebruik sou dus wees om te verwys na "die Ekurhuleni-metro aan die Oosrand" of "die Tshwane-metro in die Pretoriagebied".

Praag is nie in beginsel gekant teen naamsveranderings nie; inteendeel. Ons voel dat ANC-name so gou moontlik terug verander behoort te word. Ook Britse koloniale name behoort na Afrikaanse name verander te word. In samewerking met die Akademie se Taalkomitee, wil ons die moontlikheid ondersoek om geensins meer name soos "Port Elizabeth" of "Oos-Londen" in Afrikaans te gebruik nie, maar eerder egte Afrikaanse name in die plek daarvan in te voer. In die geval van Oos-Londen, kan 'n ander naam bedink word. Ook voorstede in Afrikaanse gebiede met Engelse name soos Waverley in Bloemfontein of Lynnwood in Pretoria behoort aan naamsveranderinge onderwerp te word ten einde inheemse Afrikaanse name vir sulke voorstede te vind. Straatname van Britse afkoms behoort sover moontlik na Afrikaanse name verander te word.

Verset teen naamsveranderings, soos dié van Potchefstroom of dorpe in die Noord-Transvaal, behoort volgehou te word. Die ANC-bewind is besig om die volkereg te oortree deur Afrikaanse name te probeer uitwis. Onlangs het ek 'n afspraak met die Menseregtekommissie in Johannesburg gehad en is besig om 'n klag oor naamsveranderings te formuleer wat via die Menseregtekommissie heel moontlik by die Grondwethof mag beland. Ons het geen vertroue in die Menseregtekommissie nie, maar terselfdertyd wil ons dit as meganisme gebruik om die saak tot in die Grondwethof op die staat se onkoste te voer, Indien Jacob Zuma R55 miljoen aan regshulp van die staat kan ontvang of McBride aan die Oosrand R6 miljoen, waarom moet Afrikaners self regskostes aangaan om hul kultuur teen die Afro-rassistiese aanslag van die ANC te verdedig?

Ons behoort ook klagtes aangaande naamsveranderings en die verdrukking van die Afrikaanse kultuur by die VN aanhangig te maak. Die ANC-bewind oortree feitlik elke internasionale konvensie wat nog ooit deur Suid-Afrika onderteken is. Wat tel, is nie om onmiddellik sukses te behaal nie, maar om ons verset internasionaal rugbaar te maak en ons mense te mobiliseer om teen verdrukking op te staan. Die haatlike naamsveranderings is vir die Afrikaner 'n klap in die gesig en kan net ons weersin in hierdie hele rassistiese bestel wat meer en meer Mugabeïsties voorkom, verhoog.

игрушки украинапрокурор Фильчаков

Wat is Tsvangirai se prys?

Image14:21:59 Die huidige onderhandelings tussen Zanu-PF en die Zimbabwiese opposisie gaan waarskynlik op een of ander vorm van kompromie tussen die partye uitloop. Enigeen wat hoop dat die land se ekonomiese krisis daardeur opgelos gaan word, moet weer dink.

Terwyl die onderhandelings plaasvind met Thabo Mbeki, die hopelose Suid-Afrikaanse president, wat nogal bemiddelaar speel, het sekere elemente van die kompromie reeds deurgeskemer. Dit volg ʼn tipiese Afrikapatroon. Trouens, die hele gedagte van ʼn regering van nasionale eenheid wat as die oplossing vir die land se probleme voorgehou word, is geskoei op die sogenaamde Keniamodel. Toe daar feitlik ʼn burgeroorlog in Kenia uitgebreek het ná die verkiesings in Desember 2007, het die VSA en Brittanje voorgestel dat sowel die meerderheidsparty as sy opposisie die land behoort te regeer.

Kenia beskik oor ʼn geweldige groot kabinet. Omtrent die helfte van die Keniaanse parlement is almal ministers of adjunkte, nie minder as 96 nie! Deel van ʼn Zimbabwiese “skikking” gaan daarom ʼn vergrote kabinet van 36 mense wees.

Net soos in Kenia waar die regering en die opposisie reeds in Februarie 2008 tot ʼn eenheidsregering ingestem het, maar meer as ʼn maand gestry het oor wie watter poste kry, gaan dit in Zimbabwe nie oor ʼn beginsel nie, maar oor poste in die vergrote kabinet.

Wat ook reeds duidelik is, is dat Tsvangirai sy hand oorspeel het. Die leier van die MDC het gedink dat hy met Groot Brittanje en stedelike steun agter hom vir Mugabe van die troon kan stoot. Maar China staan agter Mugabe en vanweë die spanning tussen Rusland en die Angel-Saksiese wêreld, het die Russe by die VN ook agter China ingeval.

Die Britte en Amerikaners se geraas en -blaas by die Verenigde Nasies het toe op niks uitgeloop nie en Mugabe sit steeds stewig in die saal, sy ouderdom en slegte reputasie in die Weste ten spyt. Benewens China beskik Mugabe en Zanu-PF oor nog ʼn baie belangrike bondgenoot: Mbeki en Suid-Afrika. Trouens, die hele oefening wat nou aan die gang is, is om ʼn “nuwe” Zim-regering maar waarin Mugabe en Zanu-PF steeds die kitaar sal slaan vir die buitewêreld en selfs Brittanje aanvaarbaar te maak. Mbeki, die sogenaamde “bemiddelaar” is niks anders as ʼn openbarebetrekkingekonsultant vir Mugabe en Zanu-PF nie.

Die eintlike vraagstuk tydens die huidige onderhandelings is: wat is Morgan Tsvangirai se prys? Hy het van die presidentskap met Britse steun gedroom, maar moet nou reeds besef dat sy hand verswak het. Vandaar die feit dat die samesprekings onderbreek is sodat Tsvangirai kan gaan “nadink”.

Eintlik is die hele proses wat van nou af gevolg gaan word, heel voorspelbaar. Die SAOG-lande speel ʼn taamlike rol, hoewel die huidige voorsitter, Levy Mwanawasa van Zambië, in ʼn koma in ʼn Paryse hospitaal lê. Dis nogal gerieflik, aangesien hy een van Mugabe se weinige kritici in dié organisasie was. Mbeki en die res van die SAOG-lande – die SA president was gister in Angola waar hy Dos Santos, die voorsitter van SAOG se veiligheidskomitee ingelig het – gaan druk op Tsvangirai toepas om van die presidentskap af te sien en ʼn ondergeskikte pos teenoor Mugabe te aanvaar.

Hierdie uitkoms gaan natuurlik die Britte in ʼn netelige posisie plaas. Ten einde hul potensiële sakebelange in Zimbabwe te bevorder en die Chinese mededinging te bied, wil Brittanje instaan met ʼn hulppakket om Mugabe se skade aan die ekonomie te probeer herstel. Tot dusver het Brittanje egter hoog en laag gesweer dat Mugabe eers die presidentskap moet prysgee alvorens dit kan gebeur.

Morgan Tsvangirai is iets van ʼn Britse marionet of tuislandleier. Trouens, vermoedelik het Brittanje sy hele verkiesingsveldtog gefinansier, want waar sal ʼn opposisieleier in ʼn bankrot land in elk geval geld vandaan kry om ʼn verkiesing te finansier, met ʼn magdom plakkate en pamflette, asook helikopters wat hom rondgevlieg het?

Die marionetmeesters in Whitehall sit nou met die volgende dilemma: hoe gaan hulle hul Zimbabweplan uitvoer, maar terselfdertyd afsien van hul poging tot dusver om Mugabe te ontsetel? Waarskynlik gaan Mbeki, wat ook sterk onder Britse invloed verkeer, aan Brittanje uitkomkans bied deur ʼn “geskiedkundige kompromie” op die tafel te plaas waardeur Mugabe president bly maar Tsvangirai ook een of ander simboliese posisie soos dié van eerste minister teen ʼn stywe pakket in werklike geld, nie Zim-dollars nie, aangebied word.

Brittanje is ʼn middelslagland met ewe middelmatige leiers. My voorspelling is dat Gordon Brown, die eerste minister, en David Miliband, die minister van buitelandse sake, hul trots gaan sluk en enige “deurbraak” wat Mbeki mag aankondig, met fanfare gaan verwelkom. Hul vyand van onlangs, Mugabe, gaan heel waarskynlik nog baat by die komende Britse kontantinspuiting wat die land gaan tref.

Hoewel die oorwinning wat die anti-blanke Mugabe op die punt staan om te behaal vir die Afrikaner ʼn taamlike bitter pil is om te sluk, behoort ons moed te skep uit die verswakking van Britse invloed in Suidelike Afrika.

Brittanje was in die eerste plek regstreeks en onregstreeks daarvoor verantwoordelik dat die twee mees radikale partye, Zanu-PF en die ANC, in ons subkontinent die mag oorgeneem het. Hoewel Mugabe ʼn onaangename man is, is hy vir ons minder gevaarlik as Gordon Brown wat steeds via ons Britsgesinde media, sowel Engels as  Afrikaans, asook Mittal-staal en die koloniale mynmaatskappye, dieselfde soort ramp in Suid-Afrika kan veroorsaak as wat Brittanje reeds in Zimbabwe teweeggebring het.

Net soos in Zimbabwe, steun Brittanje immers amptelik “grondhervorming” in Suid-Afrika.

производство гипсовой лепниныОлександр Васильович Фільчаков

Solsjenitsin: kommunistiese praktyke leef voort in Suider-Afrika

ImageGister het ek namens ons skrywersorganisasie, Pretoria-PEN,  hulde gebring aan Alexander Solsjenitsin wat eergister in die ouderdom van 89 jaar oorlede is. Meer as enigiemand het Solsjenitsin die masker van kommunisme deur sy geskrifte afgeruk en aan die wêreld die ware gesig van Sowjetkommunisme getoon met sy strafkampe en psigiatriese hospitale waar dissidente aagehou is.
Veral in sy klassieke roman 'n Dag in die lewe van Iwan Denisowitsj beeld hy die bestaan van die gevangenes in 'n strafkamp uit en hoe hulle in uiterste omstandighede mekaar bystaan om voedsel of warmte te verkry. Solsjenitsin se Christelike humanisme en byna primitiewe siening van vryheid staan in teenstelling met kommunisme wat die mens as 'n behavioristiese dier sien wat tot gelykheid gekondisioneer moet word.
Danksy hierdie boek, asook die latere Goelag-argipel, is intellektuele in Wes-Europa toenemend ontnugter deur kommunisme en Marxisme wat in die sestigerjare steeds 'n gerespekteerde politieke filosofie was. Hierdie fase van intellektuele kentering is moontlik die beste gesimboliseer deur die beroemde Franse filosoofskrywer Jean-Paul Sartre, wat self 'n Marxis was, en Michel Foucault se ete met Sowjetdissidente ten tye van die Leonid Bresjnef se staatsbesoek aan Parys in Junie 1977. Ook die uitbarsting van "nuwe filosofie" in Parys waardeur die "goelag" as 'n begrip ons intellektuele woordeskat binnegekom het, was 'n direkte gevolg van Solsjenitsin se invloed.

Danksy Solsjinitsin en ander Russiese dissidente se dapper stryd, kan ons vandag sê dat kommunisme as 'n ideologie dood is. Kommunistiese praktyke, asook die siening van die mens wat deur kondisionering en breinspoeling gelykheid en eenselwigheid met ander moet aanvaar, is egter nie verby nie.

In Suidelike Afrika het ons gesien hoe Robert Mugabe die ekonomie van ons buurstaat Zimbabwe vernietig deur 'n rampspoedige eksperiment in kollektiewe boerdery soos wat in die Sowjetunie in die twintiger- en dertigerjare van die vorige eeu toegepas is. Suid-Afrika, tesame met Kuba, Noord-Korea en China, is een van die laaste lande op aarde waar 'n kommunistiese party 'n vername rol in regering speel en waar die meeste leiers, sonder 'n sweem van ironie, mekaar as "kameraad" aanspreek.

Terwyl hongersnood in Zimbabwe heers en daar wêreldwye kommer bestaan oor hoë voedselpryse, is Suid-Afrika se ANC-regering besig om dieselfde beleid as Robert Mugabe in te voer deur kollektiewe boerdery in te stel met 'n drakoniese onteieningswet waarmee die grond van individuele boere sonder markverwante vergoeding genasionaliseer kan word. Ook die moordbendes wat op die Suid-Afrikaanse platteland ons boere aanval en onder die gruwelikste omstandighede martel en doodmaak, word grotendeels deur die staat geïgnoreer want die plaasmoordenaars dien dieselfde doel as Zimbabwe se "oorlogsveterane", d.w.s. om die regmatige eienaars van hul grond te verdryf.

Net soos die wêreld vir 'n groot deel van die twintigste eeu sy oë en ore toegedruk het vir Sowjetvergrype en -mislukkings, wil niemand vandag hoor van mislukte grondhervorming en die vervolging van minderheidsgroepe in Suider-Afrika waar ons eiendom, ons taal, kultuur en ons lewens self, elke dag bedreig word nie.

Na die voorbeeld van Solsjenitsin, moet ons as skrywers egter die moed hê om die ongewilde waarheid te praat. Ons sal ons skrywerlike en intellektuele plig versaak indien ons nie die geestelike goelag in ons subkontinent aandurf en uiteindelik oorwin, hoe onwaarskynlik en haas onmoontlik dit tans mag lyk nie.

3d томография зубовДанильченко Харьков

Mandela, die swart god

ImageGister op 18 Julie, soos by vele ander geleenthede, is ons deur sowel die staat as die Suid-Afrikaanse media in kennis gestel dat Rolihlahla Mandela, andersins bekend as Nelson, ‘n soort Christus of Mohammed van ons tyd sou wees.

Trouens, die dagblad Beeld het letterlik op 19 Julie in ‘n hoofartikel geskryf dat “ons daarom (kan) glo dat God deur sy genade rolmodelle soos Nelson Mandela voorsien”. Volgens dié koerant is Nelson Mandela “die gewildste model van menswees vandag”.

Die Katolieke kerk met sy redelik konserwatiewe Duitse pous, sou seker huiwer om die man van Qunu as heilige te verklaar, maar kennelik sal dit nie veel neem om ‘n huidige geslag polities korrekte Afrikaners te oortuig om die Nuwe Testament vir Long Walk to Freedom te versaak en Madiba onbeskaamd te begin aanbid nie.

In die meeste dagblaaie het daar op 18 Julie bylaes verskyn waarin Sy Majesteit Nelson I opgehemel word. Ook op RSG het Van Zyl Slabbert, Koos van der Merwe en ene mnr. Owen Dean, ‘n prokureur van Pretoria, ons vergas op die vername rol wat die Grote Nelson in die geskiedenis gespeel het. Volgens mnr. Dean is die handelsmerk “Nelson Mandela” ewe veel werd as dié van Coca Cola, McDonalds of Sony.

Op ‘n manier kruis wins, publisiteit en politieke korrektheid mekaar om die handelsmerk Nelson Mandela te skep. Enkele jare gelede het ek in ‘n meer filosofiese oomblik gepraat van ‘n soort heidense en goddelike entoesiasme waarmee handelsmerke vandag deurdrenk is. Dit geld ook die politieke handelsmerk van Mandela, die Cocacola-man van die internasionale swart politiek.

In Sandton is daar vir hom ‘n kolossus van brons in die sosiaal-realistiese Sowjetstyl op ‘n plek wat Nelson Mandela Square heet, opgerig. In die pers en op TV word daar na hom verwys as Madiba, ‘n term wat aan sy sibbe ontleen is. Mandela is naamlik ‘n lid van die Madiba-sibbe wat terug te voer is na ‘n Tembu-hoofman van die agtiende eeu met daardie naam wat die Transkei in die agtiende eeu geregeer het.

In weerwil daarvan dat die Transkei en die Ooskaap sedert die 1950s meer hulp en regeringsubsidies as enige ander provinsie ontvang het, bly dit die armste gebied in Suid-Afrika.

Vanwaar dus dié vergoddeliking van iemand wat ons as ‘n doodgewone Xhosa uit die haglike Transkei ervaar? Boonop iemand wat hom maar moeisaam in cliché-Engels uitdruk en wie se grootste twee onderskeidings sy 27 jaar in die tronk en sy leen van ‘n rugbytrui in 1995 is.

Ek kan my goed voorstel dat die gewone Afrikaner daarbuite kwalik dié uitbarsting van gewyde aandag aan die kolossus Mandela begryp. In die tagtigerjare was baie min mense in Suid-Afrika van sy bestaan bewus en indien buitelandse besoekers nie af en toe die pelgrimstog na sy sel op Robbeneiland aangepak het nie, sou die wêreld haas van hom vergeet het.

Hoe het die kolossus Mandela dan, as’t ware uit die niet, ontstaan?

Dis amper asof Hy – en ek is seker Beeld en ander Afrikaanse koerante sou Hom graag verder met hoofletters wou aanbid of vereer – vanuit ‘n wolk op ons neergedaal het. Hy is die swart Moses, die vader van die nasie, die wêreldpresident wat moontlik selfs uit die Verenigde Nasies se gebou in New York kon regeer het. Nie so lank gelede nie, het ‘n internasionale meningsopname trouens bevind dat indien die wêreld se bevolking aan ‘n presidentsverkiesing sou deelneem, Mandela die gewildste keuse sou wees.

Dis asof Mandela – of ‘n duistere mag waarvan hy die Mohammed of die Christus is – die wêreld getoor het. Oënskynlik beskik die swartmense van Afrika oor toorkrag, hoewel ons jare lank daarvoor gelag het. Hoe anders het dié nederige gevangene wat so lank in sy apartheidstronk gely het, ‘n statuur bereik waarna geen leier van ‘n groot moondheid, ‘n George W. Bush, ‘n Angela Merkel, ‘n Sarkozy, ‘n Gordon Brown, ‘n Wladimir Poetin, sou kon aspireer nie?

Eintlik is die proses glad nie so geheimsinnig as wat dit vir sommige mag voorkom nie. Mandela het eenkeer gesê dat sommige terroriste staatshoofde word. Hy en Fidel Castro het heelwat in gemeen, behalwe dat Castro ‘n man van aksie was. Mandela, daarenteen, is meesal passief. Hy is ‘n politieke monnik wat jare lank in sy tronksel gesit het nadat hy op aandrang van ‘n paar wit kommuniste soos Bram Fischer die destydse Suid-Afrikaanse regering van Verwoerd omver probeer werp het.

Verwoerd het tydens Mandela en die ander Rivonia-aangeklaagdes se quijotiese sabotasiekomplot geregeer. Hy het ons land as ‘n Westerse moondheid in Afrika gesien, wat in sy tyd doeltreffend gefunksioneer het, anders as die vervalle en so te sê mislukte derdewêreldstaat wat Suid-Afrika ná Mandela se oorname geword het. Die gedagte dat Mandela en ‘n paar Xhosa-grootpraters en grootdoeners dus in 1962 die staat met sy goed opgeleide polisie- en weermag onder blanke beheer omver sou kon werp sonder die hulp van die destydse Warskouverdraglande byvoorbeeld, was op sy minste komies, indien nie geheel en al absurd nie.

Enkele jare gelede het Sam Nujoma van Namibië gedreig om die herenigde Duitsland militêr te gaan verower en meer onlangs het Robert Mugabe Brittanje as ‘n “klein spikkel” op die wêreldkaart beskryf. Afrikaleiers, weet ons, skroom nie om ydele dreigemente te maak, om katedrale in die oerwoud te bou of om hulself as ‘n nuwe Napoleon, Caesar of Alexander die Grote te kroon nie.

In dié opsig is Mandela, die man van Qunu – ‘n gehuggie in die Transkei waar hy as kind beeste opgepas het – geen uitsondering nie. Hy was die eerste swart prokureur in Johannesburg in die vyftigerjare en het homself daarom as ‘n belangrike man gesien wat verdien het om die magtigste staat in Afrika te regeer. Mandela is afkomstig uit die Transkeise adel, ‘n familie van hoofmanne. Ek kan my voorstel dat daar hordes ander mindere hoofmanne oral in Afrika is wat al in hul grootheidswaan soortgelyke drome gekoester het.

Mandela het my nog altyd herinner aan die held van die Pools-Amerikaanse skrywer Jerzy Kosinski se novelle Being There. Die boek is destyds ook verfilm met Peter Sellars in die hoofrol. Dit gaan om ‘n tuinier wat verstandelik vertraag is, nie kan lees of skryf nie, maar op ‘n dag die tuin waar hy gewerskaf het, moet verlaat. Deur ‘n sameloop van omstandighede word hierdie eenvoudige, ongeletterde man een van die magtigste mense in die VSA en word hy selfs vir die pos van president oorweeg.

Dis presies wat met Mandela gebeur het. Jare lank was dit slegs enkele linkse Westerlinge wat hulle ontferm het oor die grootdoenerige megalomaan wat 27 jaar lank magteloos in sy tronksel gesit het. Mandela het nog nooit oor enige strategiese of intellektuele denke beskik wat hom in staat sou gestel het om sonder Britse of Amerikaanse hulp die mag in die land oor te neem nie.

Hy was bloot die blaar in die wind, die eenvoudige tuinier wat oor die verhoog van die geskiedenis gestrompel en die lotto gewen het. Feit is dat daar na die burgerregtebeweging in die VSA tydens die sestigerjare en veral na die sluipmoord op Martin Luther King ‘n vakuum onstaan het vir een of ander swart leiersfiguur wat deur die liberale Westerse media tot ‘n soort opperhoof van alle Afrikane of alle swartes gekroon kon word. Indien so ‘n persoon boonop ‘n gevangene en ‘n martelaar vir vryheid kon wees, soveel te beter.

Die lottowiel het gedraai en eensklaps was daar Nelson op Robbeneiland. Van die oomblik dat die Britse rocksterre die saak van sy vrylating aangeneem het – wat terloops alles op die aandrang van een man, die Anglikaanse priester Trevor Huddleston, geskied het – het Mandela ‘n metamorfose van vergeetlike Xhosa-megalomaan tot internasionale superster ondergaan.

Die enigste verskil tussen Nelson Mandela en Brad Pitt, afgesiend daarvan dat Pitt ‘n blanke is, is dat Mandela nog nooit ‘n fiktiewe karakter in ‘n film vertolk het nie. Nietemin is hy as liefling van die Westerse liberale media – en dan veral die BBC en die res van die Britse media wat absoluut gaande oor hom is – ewe seer ‘n glanspersoonlikheid as enige groot naam uit Hollywood of die internasionale popmusiekbedryf. Mandela sing nie, hy vertolk nie rolle in films nie, hy skryf nie, hy sê nooit meer as enkele sinne nie, maar hy is verseker van ‘n internasionale gehoor. Hy is sy eie reality show. Duisende joernaliste gaan elke onsinnige sinsnede of gebaar van hom tot vervelens toe analiseer vir die verborge juweel van versoening of verdraagsaamheid wat daarin mag skuil.

Terwyl Mandela gevangenis toe gestuur is omdat hy geweld op ‘n skaal wou pleeg waartoe hy en sy makkers nie in staat was nie, word hy vandag vereer as ‘n man van vrede, wat swart en wit in die land met mekaar wou “versoen”. Die enigste blywende erfenis wat hy ons gelaat het, is die misdaadpandemie wat aan Suid-Afrika die hoogste verkragtingsyfer ter wêreld en die derde hoogste moordsyfer (na Swaziland en Colombia) besorg het. Een van die eerste dinge wat hy as president gedoen het, was om 9 000 geharde misdadigers uit die tronke vry te laat as deel van ‘n presidensiële amnestie.  Hierdie vloedgolf misdadigers het onmiddellik begin om die prekêre stelsel van wet en orde in Suid-Afrika te destabiliseer.

Mandela het al herhaalde kere die mees onredelike aanvalle op die Weste geloods. Hy is ‘n bewonderaar van die  afgetrede Fidel Castro en kolonel Moeammar Kadaffi. Nietemin is alle Europeërs en Noord-Amerikaners gaande oor hom. Vandag oor die radio het een of ander privaatmaatskappy dit goed gedink om ‘n koor van kinderstemme op te neem wat vir hom “Veels geluk, liewe Madiba” in Afrikaans sing en oor RSG as deel van ‘n advertensie uitgesaai is. Blykbaar was daar klagtes van die Afrikaanse luisters van RSG, maar die omroeper het vanmore gesê dat almal vandag vir Mandela ophemel en daarom gaan “ons nie daarvan wegkom nie”.

Mandela kan ook as ‘n soort “kokosneut” in die Suid-Afrikaanse sin gesien word. Swartes noem ander swartes wat te veel soos blankes optree of blanke waardes aanneem kokosneute, as sou hulle “swart van buite maar wit van binne” wees. In ‘n sekere sin is Mandela ‘n uitvloeisel van die blanke verbeelding, veral die blanke liberale verbeelding.

Nuus uit Afrika is gewoonlik sleg. Daar is oorloë, hongersnood, korrupsie, vigs, armoede en droogtes in die Sahel. Die meeste presidente en diktators van Afrikalande leef in weelde terwyl hul volgelinge krepeer. Die Westerling word gekonfronteer met die Afrikawerklikheid wat hy nie kan of wil verstaan nie. Sy gewete smeek om een of ander uitsondering, een of ander bewys dat die teendeel ook waar kan wees, dat daar ten minste een goeie leier in Afrika kan wees.

Dit mag wreed klink, maar die tronk het Mandela op meer as een manier beskerm. Nie net het dit hom teen die Bisantynse magstryde binne ‘n organisasie soos die ANC, deels terroristegroep, deels regering-in-ballingskap wat jare lank deur veral Swede gefinansier is, beskerm nie, maar dit het hom ook teen homself gevrywaar. Daar is nie ‘n enkele ANC-leier wat nie op een of ander manier korrup is nie; dis eenvoudig deel van die kultuur. In die gevangenis kon Mandela nie soos sy mede-ANC-leiers die veelbesproke Sweedse fondse vir homself toeëien of soos Allan Boesak Deense kerkgeld verduister nie.

Soos die hoofkarakter Chance in Kosinski se novelle, word hy deur sy onskuld in ‘n verdorwe wêreld gekenmerk. Hy het die tronk na 27 jaar as ‘n onskuldige man verlaat. ‘n Onskuldige swartman wat boonop teen daardie tyd wêreldberoemd was. Kon die wêreld so ‘n godgegewe geskenk miskyk? Natuurlik nie. Ook Mandela se ouderdom het in sy guns getel. Hy kon net een termyn as president dien en toe is hy deur Thabo Mbeki opgevolg wat deesdae omtrent so gewild in die plaaslike en internasionale media soos Robert Mugabe is.

Hoe sou Mandela die Zimbabwe-krisis gehanteer het? Sekerlik nie anders as Thabo Mbeki nie, wat eenvoudig al agt jaar lank besluiteloos met “stille diplomasie” voortploeter. Maar Mandela was nie lank genoeg president om enigiets te gedoen het nie, of selfs lank genoeg vir mense om agter te kom dat hy so te sê niks gedoen het nie. Ironies het Koos van der Merwe, Suid-Afrika se langs dienende parlementslid, in sy hulde aan Mandela vermeld dat “hy hom nie veel met staatsake bemoei het nie; hy was eerder ‘n soort vaderfiguur, die groor versoener”.

Indien Mandela jonger was, sou hy ‘n tweede termyn as staatspresident kon gedien het en uiteindelik soos die gediskrediteerde, ongewilde en toenemend geïsoleerde Thabo Mbeki geëindig het.

Behalwe natuurlik om 9 000 moordenaars, verkragters en rowers op ons los te laat. Ook hierin het hy ‘n bladsy uit Fidel Castro se boek geneem. Toe Fidel deur die VSA gekritiseer is oor menseregte in Kuba, het hy eenvoudig al die gemeneregmisdadigers uit sy tronke vrygelaat en Miami toe gestuur. Nie net het hy van ongewenstes ontslae geraak nie, maar hy het ook vir sy grootste vyand ‘n enorme probleem op sy grondgebied geskep. Die misdadigers wat Mandela kwytgeskeld het, het waarskynlik meer as ‘n miljoen blankes uit vrees vir misdaad die land laat verlaat.

Dog op ‘n sekere vlak is Mandela reeds bokant alle kritiek verhewe. Mens kan feitlik enigeen kritiseer: politici, natuurlik, bekendes en gewone mense, selfs die Pous wat God se verteenwoordiger op aarde is. Die Deense spotprenttekenaars het met Mohammed die draak gesteek en ‘n internasionale herrie ontketen. Maar om Mandela by te kom, is werklik heiligskennis. Ek is waarskynlik die enigste rubriekskrywer in Suid-Afrika en in die wêreld wat op die Groot Man se negentigste verjaardag geen klakkelose hagiografie skryf nie.

Daar bestaan aanhoudende gerugte oor Mandela se stigtings wat nie behoorlik geoudit word nie. Hoe kan iemand wat net vyf jaar president van Suid-Afrika was en op daardie stadium minder as ‘n miljoen rand per jaar verdien het, sedertdien die lewenstyl van Tom Cruise of Tiger Woods handhaaf? Hy besit verskeie wonings in die duurste buurte in Johannesburg en onderhou kinders en kleinkinders, ‘n uitgebreide familie van 28. Waar kom sy ooglopende rykdom vandaan? Net om dié vraag te vra, oortree die ongeskrewe reël dat niemand veronderstel is om Mandela se integriteit te bevraagteken nie.

Die Mandela-kultus is egter ‘n ongeluk van die wêreldgeskiedenis en het niks met die eienskappe van die man self te make nie. Soos wat die ou Sowjetunie aan ons die heropvoedingskamp en proletariese wetenskap gegee het, het die VSA aan ons regstellende aksie en die ideologie van swart lyding oorgedra. Daar was ook Jimmy Carter wat vir Andrew Young in 1977 as Amerikaanse ambassadeur by die VN aangestel het. Young het ‘n groot rol gespeel om Robert Mugabe president van Zimbabwe te laat word. Hy het ook gesê dat Kubaanse troepe in Angola stabiliteit aan daardie land verleen.

Binne hierdie internasionale konteks het Mandela ‘n mite geword, die selflose swart leier wat bereid was om tot die dood toe vir sy mense se vryheid te stry. Die opkoms van swart mag vanaf die laat vyftigerjare in die VSA was iets nuuts in die wêreld. So ook die onafhanklikwording van die Afrikastate. Toe Zambië deur die Britte onafhanklik verklaar is, het die land iets soos sewentien gegradueerdes gehad. Afrika-onafhanklikheid was ‘n staatkundige eksperiment en is dit miskien nog steeds. Hoe meer die postkoloniale Afrikastate misluk het, hoe groter was die versugtiging na ‘n swart leier met net ‘n greintjie geloofwaardigheid.

Obama se gewildheid in Amerika kan aan dieselfde logika toegeskryf word. Ons het voorbeelde van swart sukses en integriteit nodig omdat ons elke dag swart mislukking en oneerlikheid, veral in Afrika, moet ervaar. Obama en Mandela is die antiteses van Robert Mugabe, Charles Taylor en die ander berugte voorbeelde van swart leierskap wat van Afrika “die hopelose kontinent” gemaak het, soos die Britse Economist eens daarna verwys het.

Daar is egter ook ‘n ander manier om die vergoddeliking van Madiba, oftewel Mandela, te begryp. Die Westerse kultuur oorheers eenvoudig nie meer in die wêreld nie. Tydens hul kommunistiese fase het Oos-Europese lande dikwels ook ‘n sogenaamde “persoonlikheidskultus” rondom hul leier gevoer. Dog gelykheid is so ‘n basiese norm in die Weste dat blankes nie in staat is om aan een van hulle politieke helde goddelike status toe te ken nie.

Sowel ou Griekeland as republikeinse Rome het ‘n vorm van demokrasie beoefen. Enige burger van Athene kon ‘n politieke amp beklee. Na die Romeinse konsul van republikeinse Rome is verwys as “die eerste tussen gelykes”. Ten tye van Darius en Xerxes se invalle in Griekeland in die vierde eeu voor Christus, het beide Persiese leiers goddelike status gehad. Sedertdien staan die buitensporige verering en goddelike status wat aan keisers in die Midde-Ooste en Verre Ooste verleen word in die Weste bekend as “oriëntalisme”.

Een van die beste voorbeelde in die moderne tyd van die kontras tussen Westerse en Afrikaleierskap is aan my vertel deur ‘n voormalige werknemer van die Suid-Afrikaanse ambassade in Den Haag. In die vroeë negentigerjare het die destydse eerste minister, Ruud Lubbers, vir ‘n visum aansoek gedoen om Suid-Afrika te besoek. Tot die verbasing van die ambassadepersoneel het Lubbers op sy fiets aangery gekom en saam met die gewone mense in die tou gestaan. Nadat hy sy paspoort afgehaal het, het Lubbers weer doodluiters op sy fiets geklim en weggery.

Geen Afrikaleier sal ooit gesien word dat hy met ‘n fiets ry nie. As Robert Mugabe se vloot swart Mercedesse met sy lyfwagte en handlangers iewers met loeiende sirenes heen ry, moet die res van die padgebruikers aftrek om die Groot Man verby te laat. Ook in Suid-Afrika kan mens gereeld op die snelweg tussen Pretoria en Johannesburg swart politici sien jaag in ‘n ry swart Mercedesse of BMW’s terwyl die gewone man vir hulle moet padgee.

Afrika mag verhonger en militêr swak wees, maar deur figure soos Mandela en moontlik Obama is die kontinent besig om die Westerse siening van leierskap radikaal te beïnvloed. Mandela is die grootste opperhoof van alle tye wat die indaba onder ‘n boom of om die kampvuur via die televisie – daardie kampvuurtjie in elke sitkamer soos die Franse filosoof Jean Baudrillard dit in sy boek oor Amerika beskryf het – globaal uitgebrei het. Die Oosterse vergoddeliking van keisers het via die dekadente Westerse media oorgegaan in die gedweep met die swart hoofman. As erfgenaam van die Madiba-sibbe, is Mandela draer van die hoofmankultus in Afrika en beklee hy sy posisie te danke aan die voorvaders wat oor hom waak.

Die galapartytjie en rockkonsert wat in Londen se Hydepark gehou is en wat deur die Clintons, Naomi Campbell, Will Smith, Tony en Cherie Blair, asook ‘n horde Britse en Amerikaanse groepe en sangers bygewoon is, verteenwoordig die Afrikafees wat in sy hedonistiese heerlikheid oplaas die hart van die eertydse Britse Ryk verower het.

Daardie juigende jongmense by die 46664-konsert ter ere van Mandela in Londen het vir ons net een boodskap gehad: ons hang ons goddelike hoofman aan.

поворотные линейные светодиодные светильникиФильчаков прокурор

Kurt Darren sing op die maat van Britse propaganda

ImageDie orgie van Britse selfvoldaanheid verlede week toe Nelson Mandela soos 'n tweede Here Jesus in Londen rondgeparadeer is, toon duidelik in watter mate Brittanje heeltemal in sy skik is met die huidige bestel in Suid-Afrika. Nie net word Afrikaners en ander blankes stelselmatig deur regstellende aksie uit die land verdryf nie, maar ons word ook in ons huise aangeval, beroof en vermoor.

Die grusame insident verlede week waar 'n swanger vrou en haar ongebore baba van agt maande gedood is deur haar kop op die vloer pap te slaan, het min of meer op dieselfde tydstip plaasgevind as wat Cherie Blair, Bob Geldof en ander dronk Engelse glanspersoonlikhede saam met hul Xhosa-afgod vir die kameras geposeer het. Een van die Britse koerante, die Daily Mail, het openlik die spot gedryf met die beroemde Britte en Amerikaners soos Bill Clinton wat getoon het tot watter swak smaak hulle in staat is.

Die Groot Madiba het soos 'n bejaarde pous of geriatriese Kremlinfiguur uit die vervloeë dae van die Sowjetunie 'n bewerige, marionetagtige hand na die skares gewuif. Sy toenemend belaglike kleredrag soos die swart hemp met 'n Kaddafi-agtige Afrikakaart op die bors geborduur, het die sirkusaard van die gebeure verder beklemtoon. Mandela se Kaddafi-hemp en Annie Lennox se wit bene in rooi skoene by 'n geel rok wedywer om die eerste prys in die Engelse gwharkompetisie.

Die enigste afwesige persoonlikheid op die gastelys was Robert Mugabe, wat onlangs vir ons 'n gepaste demonstrasie van Afrikademokrasie gelewer het. Om een of ander onverklaarbare rede het Mugabe egter in Londen se onguns verval nadat hy jare lank deur die Engelse op die hande gedra en met hulpgeld gepamperlang is.

In dié konteks is dit vreemd dat 'n Afrikaanse sanger soos Kurt Darrren hoegenaamd uitgenooi is om aan die sogenaamde 46664-konsert in Hydepark deel te neem. Maar so 'n uitnodiging geskied sekerlik as 'n vorm van bedekte vernedering wat aan die adres van die Afrikaner gerig is.

Vandaar dan ook die druk op Darren om reëls te sing wat sy ondersteuners tuis as kwetsend en anti-blank sou ervaar en wat die Britse propagandaspel tot sy uiterste gevoer het.

Die vraag is of Afrikaanse kunstenaars hoegenaamd behoort deel te neem aan sulke Britse propagandaoefeninge wat bedoel is om die ANC se wankelende bewind met elektrisiteitstekorte en die verval in wet en orde te onderskraag?

Immers erken Groot Brittanje en die horde Britse popsangers en openbare persoonlikhede wat almal die linkervleuel van die Arbeidersparty ondersteun, nie die bestaan van die Afrikanervolk nie en daarmee saam kwalik die bestaan van Afrikaans wat reeds twee eeue lank deur Engeland ondermyn word. Uitsprake van die British Council in Namibië het enkele jare gelede Afrikaans as 'n "struikelblok by die aanleer van Engels" getipeer en die owerheid van daardie land aangespoor om meer doelgerig op te tree om die taal deur wetgewing te knak en uit te wis.

Gelukkig hoef die British Council nie sulke oproepe aan die ANC te rig nie, want die party van die geëerde Mandela is sedert sy bewindsoorname in 1994 fanaties hiermee besig.

Kurt Darren het bedroë daarvan afgekom en is deur die Britse propagandameesters misbruik om die illusie van normale kultuuruitwisseling met Suid-Afrika te skep.

In die vervolg behoort Afrikaanse kunstenaars sodanige uitnodigings van die hand te wys. Mandela mag die Britte se skoothondjie wees; ons en ons sangers is dit nie.

консольный насосФильчаков Александр Васильевич

Malema verwoord essensie van ANC-denke

Image Dis nogal amusant hoe vandag se Sunday Times op die uitspraak van Julius Malema, die ANC-jeugleier, reageer. Malema word afgemaak as die “mamparra van die week” en oor die algemeen word sy uitspraak ten gunste van geweld nie ernstig opgeneem nie.

Nie te lank gelede nie is Robert Mugabe se dreigemente insgelyks as retoriek beskou wat mens nie “letterlik” moes opneem nie. Ook in die tyd van Peter Mokaba wat lustig voor sy ondersteuners gesing het, “Kill a Boer, kill a farmer”, is ons verseker dat dit bloot ‘n vryheidsliedjie en ‘n metafoor was.

Intussen word boere (kleinletter) en Boere (hoofletter) steeds by die duisende elke jaar vermoor.

Sedert die ANC aan bewind gekom het, word die datum 16 Junie jaarliks gebruik om anti-wit sentiment in die land aan te blaas. Die feit dat meer swartes verlede maand in die geweld teen vreemdelinge as op 16 Junie 1976 gesterf het, word deur niemand as van belang beskou nie. Daar sal nooit ‘n spesiale vakansiedag vir die slagoffers van geweld teen buitelanders wees nie.

Dat Malema dus 16 Junie gekies het om geweld te predik, is nie toevallig nie. Net gister het hy sy standpunt herbevestig en gesinspeel op die tradisie van gewelddadige revolusie in die ANC.

Die ANC, soos Mugabe se Zanu-PF, die ou Bolsjewiste in Rusland, Mao Tsetoeng en sy Rooi Wagte, asook baie ander, is ‘n organisasie wat die geweldsetos as’t ware met sy moedersmelk ingekry het. Die gematigde gesig wat die ANC aan die sakesektor en aan buitelandse diplomate toon, is slegs ‘n masker. Daaragter skuil ‘n meedoënlose, revolusionêre monster wat nie sal rus voordat Suid-Afrika geheel en al “getransformeer” (lees: revolusionêr verander) is nie.

Dat blankes en veral die Afrikaner glad nie deel uitmaak van die ANC se toekomsplanne nie, is geen geheim nie. Malema het vandeesweek bloot bevestig dat pogings deur die howe om Zuma van die presidentskap te weerhou en om grondonteiening en die res van die ANC se radikale program te kortwiek, uiteindelik met geweld beantwoord sal word.

Dit wil ongelukkig voorkom asof die Afrikaner – en veral sy vorige geslag leiers wat in hul kinderlike naïwiteit gedink het dat ons die verval en onstabiliteit van post-koloniale Afrika à la Zimbabwe gespaar gaan bly – steeds in die waan verkeer dat die swart nasionaliste van die ANC ons goedgesind is.

Ons mense is ook geneig om die gerusstellings van die buiteland, spesifiek Brittanje, vir soetkoek op te eet. Immers was dit die Britte wat FW de Klerk en Roelf Meyer oortuig het om onvoorwaardelik aan die ANC oor te gee, pleks van beter te onderhandel vir ‘n bedeling waarin ons nog oor ‘n mate van mag en invloed, asook waarborge vir ons voortbestaan, beskik het.

Die Britte het insgelyks in 1980 vir Robert Mugabe as ‘n briljante swart leier opgehemel en ‘n rooskleurige toekoms vir die nuwe Zimbabwe voorspel. Tans poog Brittanje om sy eie maaksel in daardie land ongedaan te maak deur ‘n baie middelmatige vakbondleier by name Morgan Tsvangirai teen die revolusionêre Mugabe te steun. Brittanje meng ook openlik in dié land se sake in, net soos wat dit in die laat tagtiger- en vroeë negengtigerjare in Suid-Afrika se sake ingemeng het ten einde die revolusionêre party, die ANC, aan bewind te stel.

Hoewel Zuma berekend oor die afgelope jaar gerusstellende uitsprake oor die Afrikaner en sy plek in die land gemaak het, kan dieselfde nie van sy kollegas en veral sy ondersteuners soos Mamela en die ANC-jeugliga gesê word nie.

Die radikales is stadig maar seker besig om die oorhand in die ANC te verkry en die onlangse uitbarstings teen vreemdelinge het reeds aangetoon watter kruitvat Suid-Afrika vandag, 12 jaar na die einde van die gewraakte apartheid, verteenwoordig.

Revolusionêre retoriek word gewoonlik gevolg deur revolusionêre optrede. Dit is die les van post-koloniale Afrika waarvan nie ‘n enkele land ‘n gewelddadige bewindsverandering met gepaardgaande wanorde en selfs burgeroorlog vrygespring het nie.

Daar is diegene wat beweer dat die Afrikaner vandag, onder die invloed van Sewendelaan en Naspersdagblaaie met hul PK-propaganda, sy eie geskiedenis vergeet het. Ons mense sal ‘n nog groter fout begaan deur die Afrikageskiedenis van die afgelope dekade of vier te ignoreer.

gaming lagoonФильчаков прокурор харьков

Die Afrikaner kort dringend ‘n plan

ImageToevallig het ek dié naweek twee heerlike aandetes in Pretoria bygewoon. Soos die Engels-Suid-Afrikaanse historikus, Eric Walker, ook op ʼn keer opgemerk het, beskik die Afrikaner oor ʼn unieke vermoë om te kuier, ʼn woord wat in geen ander taal bestaan nie.

Ek het al etlike dinees in Parys, Berlyn of Londen bygewoon, maar nêrens anders vind mens die unieke kombinasie van formaliteit en warmte wat ʼn feesmaal tussen Afrikaners kenmerk nie.

Onvermydelik by geleenthede soos die afgelope naweek wentel die gesprek na die politiek, misdaad, emigrasie en verwante kwessies.

Die dogter van ons gasvrou en haar vriend Saterdagaand praat van emigrasie as die enigste uitweg vir die jonger geslag wat weens rassisme in die werkplek en geweldsmisdaad geen toekoms meer in die land sien nie.

ʼn Algemene refrein in die gesprek is Afrikanerverdeeldheid wat ons magteloos laat voor die meedoënlose aanslag van die ANC, maar ook die Afrikademografie wat besig is om Suid-Afrika onherroepelik te verander.

Hoewel die meeste persone rondom die tafel op een of ander manier by die politiek betrokke was of is, koester niemand enige vertroue in bestaande politieke partye nie.

Die DA word gesien as ʼn party wat die gevangene is van sy eie liberale ideologie, wat byvoorbeeld onlangs veroorsaak het dat hy een van sy eie parlementslede, Diane Kohler-Barnard se kritiese standpunt oor onwettige immigrasie gerepudieer het.

Hoe kan mens verwag dat die DA die Afrikanerbelang op die hart sal dra indien die party nie eens die land se belang om sy gebiedsintegriteit te beskerm, kan insien nie?

Ons gasheer was op een of ander stadium by die Vryheidsfront betrokke, in die vroeë negentigerjare. Volgens hom het dié party ook ʼn aantal strategiese foute begaan wat tot die Afrikaner se uiteindelike politieke ondergang bygedra het.

Onder andere het Buthelezi vir Constand Viljoen in ʼn brief gesmeek dat daar ʼn Afrikaner-Zoeloe-alliansie in 1996 tot stand moet kom en dat die nuwe grondwet wat die huidige sentralisme sou instel, teengestaan moes word. Die Vryheidsfront het egter besluit dat hulle nie die ANC in die gesig moes vat nie want anders sal hulle geen volkstaat ontvang nie.

Van die beloofde volkstaat het daar natuurlik niks gekom nie en die moontlike bondgenootskap tussen die IVP en die Vryheidsfront het skipbreuk gely.

Toe die gesprek eers uitkom by die aantal mense rondom die tafel wat oor die afgelope weke en maande met pistole aangehou, beroof of besteel is, het die geselskap selfs nog meer pessimisties geraak.

Leef ons nie in die mees dekadente tyd denkbaar in hierdie land nie? Terwyl Rome of dan Pretoria en Johannesburg brand, hou ons partytjie. Die smaaklike soufflé-voorgereg, gevolg deur skaapskenkels wat ons gasvrou Saterdagaand bedien het, asook die goeie Kaapse wyn, het ironies genoeg bygedra tot my gevoel van ons eie dekadensie. Ons gaan voort om op ons beskaafde, Europese manier dinees in ons huise te hou en logies oor ons probleme te redeneer terwyl die barbare daarbuite besig is om die plek af te breek. In dieselfde straat waar ons ete plaasvind, is ʼn ou dame onlangs doodgeskiet en mense leef in vrees agter mure, elektriese drade en ander versperrings.

Blykbaar beheer die Nigeriërs reeds Sunnyside in Pretoria, voeg een van die gaste by. Tydens die geweld teen vreemdelinge verlede maand, was die Suid-Afrikaanse swartes te bang om die Nigeriërs in Sunnyside aan te vat. Immers het die Nigeriese leier, Umaru Yar'Adua, dié week gesê dat sy regering Nigeriërs op enige plek in Suid-Afrika sal beskerm, dus ook in Sunnyside.

ʼn Jaar of wat gelede is daar ʼn syfer oor Nigeriërs gepubliseer wat my nogal aan die dink gesit het: uit die 100 000 Nigeriërs in Suid-Afrika, is slegs 3 000 wettig hier. Yar’Adua se uitspraak oor sy landgenote moet binne dié verband gesien word. Eintlik is die Nigeriese leier besig om aan ons te sê dat dit Nigeriërs se reg is om oor ons landsgrense te beweeg en hier te kom sake doen in die dwelm- en prostitusiebedrywe of watter ander bedryf hulle ook al interesseer.

Terwyl die hoofstroommedia besig is om ons mense te sus dat hulle in ʼn “normale demokrasie” woon, doem ʼn ander Suid-Afrika op die horison voor ons op: een sonder grensbeheer waar 600 miljoen mense suid van die Sahara hul aandeel in die rykdom wat ons oor die afgelope 350 jaar hier geskep het, kom opeis. Dit is reeds ʼn land waar wet en orde ʼn vorm van apartheidsnostalgie verteenwoordig.

Voeg daarby nog regstellende aksie en die algehele vertrapping van die Afrikaner se taal- en kulturele regte en mens kan verstaan waarom waarskynlik die meerderheid van ons jongmense vandag hul heil oorsee sien en ook daar wil gaan soek.

Sonder ʼn plan gaan die Afrikaner nooit die huidige krisis wat hom op alle fronte aan ons opdring, oorleef nie. Vrydagaand, by die ander ete, het ons in ons aandpakke met sigare vanaf ʼn uitkykpunt na die liggies van Pretoria kon staar, die stad van Paul Kruger en van waar Afrikaners eens geregeer het.

Paul Kruger het in sy beroemde uitspraak oor “Afrika vir die Afrikaner” gedroom van ʼn magtige Afrikanerryk wat sal strek vanaf die Kaap tot aan die Zambesi. Gegewe al die terugslae wat ons volk oor die afgelope dekade of meer beleef het, kan ons nie meer sulke grootse gedagtes koester nie.

Nogtans kort ons ʼn ideaal om ons in ons huidige ellende te begeester, dieselfde vryheidsideaal wat ons mense al sedert die 1790’s en selfs daarvoor in die tyd van die eerste Vryburgers in die laat 1650’s besiel het: ʼn land van ons eie.

Ons het Suid-Afrika onherroepelik verloor en aan die Xhosas, die Nigeriërs en watter ander opportuniste nog hier ons drumpel gaan kom deurtrap, afgestaan. Maar dit is nie te sê dat die verkryging van ʼn eie grondgebied in die land van ons vaders nie ʼn realistiese doelwit vir ons kan wees nie.

Gegewe die groot getalle Afrikaners wat steeds in en rondom Pretoria woon, ongeveer 500 000 met ʼn ander 700 000 in die onmiddellike omgewing aan die Oos- en Wesrand, droom ek daarvan dat hierdie bestaande Afrikanergebied die groeipunt van ʼn nuwe vryheid en ʼn nuwe staat kan word. Ons kan die yl bevolkte Oos-Transvaal en die Krugerwildtuin ook vir so ʼn toekomstige staat opeis.

Sekerlik sal daar altyd Afrikaners wees wat oorheersing deur ander bo vryheid en onafhanklikheid verkies, net soos wat daar ʼn groot aantal hensoppers en hanskakies in die Tweede Vryheidsoorlog was. Maar die strewe na ʼn nuwe staat in die noorde van die land kan aan ons mense nuwe hoop gee en ons mobiliseer om ons huidige probleme te oorkom.

Tesame met ons taal, ons Europese afkoms en ons roemryke pioniersgeskiedenis, kan die nuwe onafhanklikheidstrewe ʼn swaartepunt vir ons identiteit in hierdie deurmekaar, identiteitlose en toenemend mislukte Afrikastaat met sy oop grense word.

Rondom hierdie onafhanklikheidstrewe moet ʼn konkrete plan uitgewerk word; jaar na jaar moet ons nader aan ons doelwit vorder, net soos wat die ou Nasionale Party dekades lank die gedagte van ʼn nuwe republiek lewendig gehou het, selfs toe die Afrikaner se politieke invloed by tye weens onderlinge verdeeldheid (veral in die dertiger- en veertigerjare) gekwyn het.

Indien onwettige Nigeriese immigrante vir hulle eie voorstede en gebiede in ons land kan afbaken en as’t ware kom teer op die karkas van die sterwende 1910-staat wat steeds as Suid-Afrika bekendstaan, kan die Afrikaner nie ook dieselfde doen nie?

Of het die geskiedenis ons geweeg en gewoon te lig bevind?

МильстримФільчаков Олександр Васильович прокурор

Skipbreuk van ‘n ideologie

ImageDie uitbarsting van etniese geweld teen buitelanders is die belangrikste politieke gebeurtenis sedert 1994. Dit verteenwoordig niks minder as die skipbreuk van Panafrikanisme in Suid-Afrika nie.

Onlangs het hier op die Praagwerf ʼn artikel deur Johann Wingard verskyn waarin die paradoks van die ANC se “terugkeer na Afrika” onder die loep gegeem word. Alles wat nie van Afrika is nie, moet uitgewerp word. Dis die kreet van Mugabe, maar ook die onderliggende filosofie van Panafrikanisme.

Panafrikanisme predik swart eenheid, ongeag stam, taal of geloof. Die ANC, as een van die oudste swart-nasionalistiese bewegings op die kontinent, onderskryf reeds dekades lank Panfrikanisme. Alles wat ons sedert Mandela se triomfantelike, vuis-in-die-lug-vrylating uit die mond van die ANC gehoor het, was deelagtig aan Panafrikanisme.

Die gedagte dat almal suid van die Sahara broers in een groot familie is, onderlê ook die Afrika-unie en die Panafrikaanse parlement oftewel PAP.

Panafrikanisme verteenwoordig – soos kommunisme, Katolisisme, die Britse Ryk en Hollywood – ʼn universele ideologie. Wat die kommuniste in hul bloeityd tussen die Oktoberrevolusie en die ineenstorting van die Berlynmuur “internasionalisme” genoem het, wil die Panafrikaniste op een vasteland, dié van Afrika, toepas.

Omtrent die hele swart elite in Suid-Afrika is een en almal vurige voorstanders van Panafrikanisme. Vandaar die ANC se immigrasiebeleid wat sonder enige wetlike omhaal eintlik ons landsgrense afgeskaf het. Daar word televisieprogramme gemaak waarin aangetoon word met watter gemak ʼn Zimbabwiër of ʼn Mosambieker die grens byna na willekeur kan oorsteek; en niemand – veral nie die ANC-regering nie – doen enigiets om dié toestand te stuit nie.

ʼn Jaar of twee gelede het ʼn meningsopname onder swart Suid-Afrikaners bevind dat slegs 11% goeie gevoelens teenoor swartes van elders op die kontinent koester of meen dat hulle ʼn “ereskuld” teenoor hulle moes betaal as gevolg van hul rol in die sogenaamde stryd teen apartheid.

Asof dit nie genoeg was nie, het die gebeure van die afgelope twee weke die doodsklok vir Panafrikanisme in Suid-Afrika gelui. Plaaslike swartes het met wapengeweld gewys dat hulle hoegenaamd nie te vinde is vir die gedagte van ʼn “gedeelde Suid-Afrika” waartoe die 600 miljoen suid van die Sahara toegang behoort te hê nie.

Teenoor hierdie politieke werklikheid, die verwerping deur die plaaslike bevolking van universele Afrikaburgerskap of beweeglikheid oor landsgrense, het sowel die media as die regerende ANC gereageer met die moralistiese gedagte van “vreemdelingehaat”. Die werklikheid van enorme maatskaplike en politieke spanning wat deur ongebreidelde immigrasie geskep word, is gewoon geïgnoreer.

Die gevolg is dat ʼn gaping tans in die Suid-Afrikaanse politiek bestaan wat so groot is soos die spreekwoordelike waenhuisdeur. Die ANC se immigrasiebeleid, of liewer die laisser aller wat dit verteenwoordig, het die potensiaal van ʼn swaai na regs geskep.

Selfs die Vryheidsfront Plus, wat waarskynlik die enigste semi-regse party in die parlement verteenwoordig, sou die volgende verkiesing kon wen indien die party bereid was om die risiko van verwerping deur die media en die universalistiese hoofstroom te loop.

In die onlangse tyd het immigrasie en veral onwettige immigrasie die hooftema van die Wes-Europese politiek geword. Anti-immigrasiepolitiek het sulke figure soos Pim Fortuyn in Nederland, Nicolas Sarkozy in Frankryk en Silvio Berlusconi in Italië opgelewer. Laasgenoemde twee politici is tans die staatshoofde van hul onderskeie lande, terwyl die intellektuele en ideologiese invloed van Pim Fortuyn – in weerwil van die sluipmoord op hom – so te sê ʼn ideologiese revolusie ontketen het. Die eertyds linkse intellektueel en voormalige minister vir immigrasie en integrasie, Rita Verdonk, het die natuurlike erfgename van Fortuyn se idees oor Nederlandse eksklusiwiteit en nasionalisme geword en het na haar uitsetting as minister verlede jaar die nuwe party “Trots Nederland” gestig.

Suid-Afrika is geen gewone Afrikaland nie; vandaar die toepaslikheid van Europese modelle op ons binnelandse politiek. Selfs die armste swartman in Suid-Afrika is, gemeet aan sy eweknie elders op die vasteland, ʼn middelklasverbruiker wat vrees dat hy deur die “verworpenes van die aarde” (groete aan Frantz Fanon) oorkant die Limpopo verdring mag word.

Ek verstout my om te sê dat selfs ʼn blanke Afrikaner onder die huidige omstandighede tot die volgende president van Suid-Afrika verkies mag word, mits so ʼn persoon intelligent genoeg sou wees om die nuwe situasie korrek te lees en toepaslike strategieë te ontplooi soos om die immigrasiekwessie tot die hoofitem van die volgende verkiesingstryd te verhef.

Dit is dringend noodsaaklik dat Afrikaners en hul politieke leiers moet besin oor hoe die veldbrand wat op 11 Mei in Alexandra begin en die Panafrikanistiese kaartehuis deur die hele land tot as verbrand het, ʼn verandering in ons situasie teweeg kan bring. Die tyd is nou daar vir alliansies en verbeeldingryke politieke skuiwe. Die land kan nie meer op hierdie trant voortgaan nie, met ʼn kwynende Eskom, riool in die damme en riviere, asook ʼn politieke heersersklas wat soos Marie Antoinette van ouds eenvoudig horende doof bly vir die krete van die gepeupel daarbuite.

Die ANC het sy politiek op ras gebou en tot dusver het dit by die stembus alle verwagtinge oortref. Die nuwe, as’t ware seismiese breuk wat daar tussen binnelanders en buitelanders in Suid-Afrika ontstaan het, mag egter die Panafrikanistiese rassesolidariteit in die gedrang bring. Solank as wat ons onthou dat ons uiteindelike doelwit Afrikanerbevryding en –outonomie moet wees, kan dit interessant wees om te sien watter politieke munt daar uit die swart kieser se klinkklare verwerping van universele swartheid en Panafrikanisme geslaan kan word.

bug bad wolfАлександр Фильчаков прокурор

Die nuwe Rooi Gevaar

Image Onlangs is ek uitgenooi om aan ‘n paneelbespreking in Brixton, Johannesburg, rondom die film oor Braam Fischer se lewe, Love, Communism, Revolution & Rivonia, deel te neem. Die ander deelnemers, asook die gehoor, was almal links, selfs ekstreem-links en daarom het niemand my vrae en opmerkings oor Braam Fischer se kommunistiese oortuigings besonder gewaardeer nie.

Ook die vervaardiger van die hagiografie oor Braam Fischer, Sharon Farr, was op die paneel teenwoordig. Haar film is ‘n uitstekende stuk linkse politieke propaganda: Fischer word soos ‘n held uitgebeeld wat onskuldig in die gevangenis gesmyt is omdat hy reg en geregtigheid vir swarmense in Suid-Afrika nagestreef het. Daar word selfs gespog oor hoe hy Regter Rumpf tydens die Rivoniaverhoor belieg en om die bos gelei het en sodoende lewenslange gevangenisstraf – pleks van die doodstraf vir sabotasie – vir Mandela en sy medebeskuldigdes behaal het.

Tot my uiterste verbasing het die regisseuse agterna aan my genoem dat die weelderige dokumentêre film wat seker ‘n paar miljoen rand moes gekos het om te maak, deur M-Net gefinansier is. “Die betaalkanaal het dit ‘n hele paar keer in die gewildste tydgleuwe, ook in primatyd, uitgesaai,” het sy ewe voldaan aan my vertel.

Op pad huis toe in die motor vanaf ‘n getransformeerde Brixton waar sjebiens, pandjieswinkels en mikroleningsbedrywe die hoofstraat oorheers, het daar skielik vir my ‘n lig opgegaan. ‘n Rooi lig, om die waarheid te sê.

Waarom sou die betaalkanaal M-Net, wat in terme van die winsmotief bedryf word,  as deel van die DSTV-boeket met sy dieet van Hollywoodfilms, ‘n propagandafilm oor die lewe van Braam Fischer, die eertydse saboteur en leier van die ondergrondse Kommunistiese Party van Suid-Afrika, wou laat maak?

Hoe ongelooflik dit mag klink, lyk dit asof Nasionale Pers – die grootste mediagroep in die land wat M-Net, DSTV, asook die meeste Afrikaanse koerante en tydskrifte (soos Beeld, Die Burger, Huisgenoot), tesame met ‘n hele aantal webwerwe, beheer – ‘n beduidende sprong na links gemaak het.

Benoude katte maak benoude spronge, sê hulle. Dié ou spreekwoord is van hulp om die paradoks te verstaan van die veramerikaansde, winsmotiefgedrewe Naspers wat in die rooi held, Braam Fischer, ‘n gelukbringer gevind het. Hoewel die besturende direkteur van Naspers, Koos Bekker, self ‘n bewondering vir Braam Fischer koester, sou dit my verbaas indien Bekker wel ‘n oortuigde kommunis of Marxis sou wees.

Aan die ander kant kan niks mens meer in Suid-Afrika verbaas nie, ‘n land waar geweld hoogty vier, absurde rassewetgewing geld en endemiese korrupsie heers. Selfs die president (Mbeki) poog om sy rampokkerpolisiehoof (Selebi) teen vervolging te beskerm.

Die aantrekkingskrag van kommunisme vir baie twintigste-eeuse intellektuele soos Jean-Paul Sartre of Antonio Gramsci, die literatore van Oxford soos Terry Eagleton, die Duitse dramaturg Bertolt Brecht en andere, was juis die gesofistikeerde filosofie wat Marx, Lenin, Lukács, Adorno en die res vanuit die Duitse idealisme van die negentiende eeu, die sogenaamde “linkse Hegelianisme”, ontwikkel het.

In teenstelling hiermee, is die hedendaagse Afrikanerkommunisme meer op die Oos-Europese model geskoei waar die elite noodgedwonge kommunisme na ‘n militêre neerlaag of besetting moes aanvaar en klakkeloos nagepraat en uitgevoer het – sensuur, strafkampe, massamoorde en al.

En ja, u het reg gelees: daar bestaan vandag iets soos Afrikanerkommunisme. Dit is die nuwe Rooi Gevaar. Hoewel Braam Fischer iewers langs die pad sy Afrikanerskap afgesweer het, behalwe om dit as ‘n emosionele pleidooi ter versagting in sy hofsaak te misbruik – kompleet met ‘n oneerlike aanhaling uit Paul Kruger – verteenwoordig hy waarskynlik die aartsvader van die nuwe geslag Afrikanerkommuniste.

Afrikanerkommunisme, anders as die Franse of Italiaanse neo-Marxisme van dertig of veertig jaar gelede, beskik oor geen intellektuele tradisie nie. Dit is dóm, opportunisties, verraderlik, histrionies en onverdraagsaam. Ongelukkig wil dit lyk asof die sentrum van Afrikanerkommunisme aan die Universiteit van Stellenbosch gesetel is. Immers is dit Stellenbosch wat Fischer met ‘n nadoodse eredoktorsgraad gesalf het.

Die hoof van Naspers, Koos Bekker, het op 11 November 2004 in Die Burger ‘n roerende pleidooi vir die toekenning van ‘n eredoktorsgraad aan Fischer gelewer waarin hy die retoriese vraag stel: “Hoe op aarde stel mens Fischer se nalatenskap as bloeddorstig voor, waar Afrikaners soos hy en Beyers Naudé so 'n groot rol gespeel het om Nelson Mandela en ander van die essensiële goedheid van die mens te oortuig? Hierdie aanname lê vandag ten grondslag van ons demokrasie.”

Die joernalis en historikus Leopold Scholtz het ‘n jaar of twee gelede ‘n insiggewende artikel oor die Fischer-debakel aan Stellenbosch geskryf, wat in ‘n groot mate onthul hoe daardie suidelike universiteit sodanig gerysmier is dat dit met sommige ultra-linkse en Maoistiese kampusse van die vroeë jare sewentig in Wes-Europa vergelyk kan word.

‘n Vraag wat sekerlik vandag by elke gewone, behoudende Afrikaner opkom, is: waar kom al hierdie Afrikanerlinkses vandaan? Ons weet dat breinspoeling, asook Mao se kulturele revolusie waardeur die jeug tot geweld en haat aangehits word, van die belangrikste wapens in die politieke arsenaal van kommuniste is. Dat die Universiteit van Stellenbosch vandag vol sit met fanatici wat die ineenstorting van die Berlynse Muur as ‘n tragedie beskou, is gewis.

Die hoof van die joernalistiekskool by Stellenbosch, Lizette Rabe, word deur Leopold Scholtz aangehaal waar sy sê: “Sover ek weet, is kommunisme nog nooit as ‘n misdaad teen die mensdom verklaar nie. Apartheid wel. Is daar enige kwessie oor wat die grootse euwel was?”

Met ander woorde, die twintig miljoen mense wat tydens Josef Stalin se bewind om die lewe gebring is, die strafkampe of goelags wat in Solsjinitsin se boeke opgeteken is, Pol Pot se volksmoord in Kambodja waarin vier miljoen mense gesterf het, Mao se Kulturele Revolusie, die somtotaal van 100 miljoen mense ter wêreld wat regstreeks as gevolg van kommunisme omgekom het, dit alles is maar ’n vulletjie vergeleke met apartheid!

‘n Praagrubriekskrywer, Joseph Secrève, het onlangs die lesers van LitNet daarop attent gemaak dat veel meer mense in politieke geweld tydens hetsy die De Klerk-bewind, hetsy Mandela s’n, gesterf het as onder al die sogenaamde apartheidsleiers se regerings saam:

Onder Malan (1948 – 1954): 53 gedood.

Onder Strydom (1954 – 1958): 16 gedood.

Onder Verwoerd (1958 – 1966): 114 gedood.

Vorster (1966 – 1978): 128 gedood.

Botha (1978 – 1989): 1423 gedood.

De Klerk (1989 – 1994) 14 000 gedood.

Mandela (1994 – 1996) 18 500 gedood.

Hierdie statistiek is afkomstig uit Max Coleman se A Crime Against Humanity – Analyzing the repression of the Apartheid State.

Lizette Rabe, Max du Preez en ander Afrikanerlinkses is egter bereid om die feite rondom die tienmiljoene mense wat onder kommunisme gesterf het, asook die honderdduisende dooies van die post-apartheid- mislukte staat in hul anti-apartheidsmanie te ignoreer.

Asof dit nie genoeg is dat die meningsblaaie van Nasperspublikasies wemel van onbesonne linkse en selfs ekstreem-linkse sienings van Suid-Afrika nie, vind ons dat sulke sienings ook op die buiteland geprojekteer word. Onlangs fulmineer Charles Smith, die Amerikaanse korrespondent van Beeld, teen Hillary Clinton omdat sy “kniediep in die regses is”.

Ja, liewe leser, u het reg gelees. Hillary Clinton, die doyenne van liberale Amerika – en onthou dat liberal in die VSA gelykstaande aan “links” in Europa of Suid-Afrika is – is régs. En haar veldtog teen Obama speel op die verborge rassisme van blanke Amerika wat, anders as Suid-Afrikaners, nie die swart bevrydingsteologie (lees: kerklike kommunisme) verstaan nie.

Die geskiedenis van die twintigste-eeu, asook alles wat daar elders ter wêreld oor kommunisme geboekstaaf is, het aan ons Boerekommuniste wat hul plekkie aan die ANC-rokspante gevind het, verbygegaan. Ons kan lekker vir hulle lag, omdat hulle sulke gekke van hulself maak.

Dit maak hulle egter nie minder gevaarlik nie. Pol Pot, Mao of Stalin was ook op hul manier lagwekkend, selfs banaal. Maar Hannah Arendt het ons juis gewys op die “banaliteit van boosheid” wat so dikwels tot die afgryslike kommunistiese en fascistiese konsentrasiekampe of volksmoorde van die twintigste eeu gelei het.

Afrikaners sou myns insiens ‘n fout maak om die nuwe Rooi Gevaar, bestaande uit fanatiese, wêreldvreemde en veral opportunistiese Afrikanerverraaiers wat magsposisies in die media en die akademie beklee, sonder meer te ignoreer.дитячі візочки львівФильчаков

Mugabe is reg: Britte wil Zimbabwe kaap

ImageVan die begin af was ek nog baie skepties oor die hele veldtog wat daar in die Engelse media (sowel plaaslik as in Brittanje) teen Robert Mugabe van Zimbabwe gevoer word. Immers heers dieselfde of erger toestande in Suid-Afrika en daaroor swyg die Engelse soos die graf.

Om maar een statistiek te noem: slegs 11 blanke boere is in Zimbabwe vermoor terwyl die Suid-Afrikaanse totaal al oor die 2000 staan. Nóg die BBC nóg die Britse pers heg enige noemenswaardige belang hieraan, terwyl Mugabe daagliks verguis en Morgan Tsvangirai opgehemel word as die nuwe demokraties verkose leier van die land oorkant die Limpopo.

So twee jaar gelede het ek self deelgeneem aan ’n BBC-program oor Afrika wat hier in Johannesburg geskiet is. Ek is egter net een vraag gegun terwyl Morgan Tsvangirai een van vyf paneellede was wat deur die Britte in die kalklig geplaas is. Ook op die paneel was Barney Pityana, die huidige rektor van UNISA en voorstander van swart bewussyn.

Een van Tsvangirai se opmerkings het my veral bygebly: hy is ook ten gunste van grondhervorning en gaan nie die inheemse blanke boere se grond teruggee nie. Die vraag is nou: wat gaan nou eintlik in Zimbabwe verander indien Tsvangirai aan bewind kom?

Vir inheemse blankes in Suider-Afrika gaan ’n Tsvangiraibewind in Zimbabwe geen jota verskil maak nie. Aan die ander kant gaan Brittanje heelwat daarby baat. Eer ons vergeet: Brittanje het oorspronklik vir Robert Mugabe aan bewind geplaas en voer oor die afgelope 40 jaar of meer ’n anti-blanke, anti-Westerse beleid teenoor Suider-Afrika. Brittanje se steun vir sowel die ANC as ZANU PF het ’n revolusie in ons subkontinent veroorsaak wat reeds besig is om erger gevolge as ’n volskaalse oorlog te hê – met hongersnood, vlugtelinge, bevolkingsverskuiwings en selfs volksmoord op die Afrikaner.

Enigiets waarmee die siniese, Machiavelliaanse Britte vorendag kom, sou ek dus met ’n knippie sout neem. Agter die Britte se nuutgevonde kommer oor “demokrasie” skuil niks anders as geldgierigheid nie. Feit is dat Zimbabwiese bates tans teen ’n appel en ’n ei verhandel en daar is waarskynlik ’n hele horde Britse sakemanne wat staan en kwyl by die gedagte om die oorblywende myne en landbougrond in Zimbabwe na ’n bewindsverandering in die hande te kry.

Vir seker word Tsvangirai deur die Britte gefinansier. In die verarmde, hiperinflasionêre toestand waarin Zimbabwe tans vekeer, sou dit vir die opposisieleier onmoontlik wees om ’n noemenswaardige verkiesingsveldtog met eie fondse te voer. Daarom kan sy geld net van die Britse ambassade in Harare afkomstig wees. Brittanje is nou openlik besig om teen Mugabe te agiteer en het reeds die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies genader in sy pogings om van die ZANU PF-leier ontslae te raak.

Tsvangirai verteenwoordig die ideale Britse marionet: hy is finansieel afhanklik, dom en ongekunsteld. Sowel Anglo American as Barclays beskik steeds oor belange in Zimbabwe en onder ’n Tsvangiraibewind sou hulle die room van enige oplewing kon afskep. Zimbabwe het platinumneerslae en met die platinumprys op $2 000 per ons is enige platinummyn so goed soos om oor jou eie nasionale munt te beskik.

Al wat tussen Mugabe en sy uiteindelike ondergang staan, is die buitelandse valuta en ondersteuning wat hy van Sjina ontvang. Volgens die Londense Times, is Britse diplomate reeds op pad na Beijing om die Sjinese te oortuig om Mugabe in die rug te steek. Hulle wil veral die Sjinese verleentheid oor Tibet en slegte publisiteit rondom vanjaar se Olimpiese Spele in Beijing uitbuit om hulle te oortuig dat Mugabe vir vir Sjina net ’n meulsteen sou wees.

Wat die Afrikaner betref, het ons eintlik geen belang by Zimbabwe nie en kan dit ons nie skeel wie in daardie land aan bewind is nie. Dit is nou afgesien van enkele Afrikanerboere wat steeds in Zimbabwe vasgevang is en hul bes probeer om onder die omsgtandighede te oorleef. Trouens, ’n Tsvangirairegering in Zimbabwe kan vir ons sleg wees omdat dit sowel Britse invloed as die illusie van “demokrasie” in Suider-Afrika gaan versterk. Op die duur wil Brittanje met sy bondgenote in Suid-Afrika die Afrikaner finaal vernietig, hetsy deur ons landuit te verdryf, hetsy deur gelate te aanskou hoe ons deur geweld en volksmoord vergaan. Op sy beste wil Brittanje toesien dat die ANC ons taal, kultuur en instellings vernietig sodat ons op die duur deur die sogenaamde Suid-Afrikaners geassimileer word.

Hoe paradoksaal dit ook al mag klink, is ’n Mugabebewind in Zimbabwe vir ons tans verkieslik bo enige “regimeverandering” waaraan die Britte naarstiglik werk. Ek sou my verstout om te sê dat Afrikaners eintlik behoort te probeer om Mugabe aan bewind te hou volgens die oeroue beginsel wat die Britte so getrou toepas: my vyand se vyand is my vriend. Ons behoort enigiets te doen om ’n stok in die wiel van Britse planne te steek. Pleks dat die Britte finansiële voordeel put uit Zimbabwe se vernielde bates wat binnekort so te sê verniet uitgedeel gaan word, waarom kan ons nie daaruit voordeel trek deur toenadering tot Mugabe en ZANU PF te soek nie?

Afrikaners beskik oor die kundigheid om die mynbou en bankwese van Zimbabwe teen ’n goeie fooi te bestuur terwyl die besit daarvan volgens Afrikagebruik in die hande van die regerende elite bly. Die radikale revolusie wat Brittanje oor ons afgeroep het sedert hy met ekonomiese sanksies teen sowel die eertydse Rhodesië as Suid-Afrika begin het, was die mees absurde en onnadenkende inmenging en skending van nasionale soewereiniteit wat daar in onlangse tye plaasgevind het.

Dit mag vergesog klink vir Afrikaners om die Mugabe-bewind te hulp te snel, maar te midde van die grillige vernietiging wat die Engelse al jare lank op ons afdwing met hul steun vir radikale swart denke en bewegings in dié wêrelddeel, is ons genoodsaak om “buite die kassie” te begin dink.

укладка половой доски на фанеруДанильченко