Rubrieke – Bladsy 25

Afrika sterf aan Brittanje se hand

Dit is goed om die geheue weer te verfris oor wat Brittanje se betrokkenheid by die Zim-krisis is, veral noudat Zimbabwe op die vooraand staan van ernstige misdrywe teen die laaste oorblywende blankes daar. Dít nadat Mugabe pas die klok van haat teen die blankes gelui het as ‘n manier om swartes se stemme te werf in sy vergeefse poging om die verkiesing te wen teen Tsvangirai, die Britse gunsteling vir volgende president. En noudat lord Carrington, voormalige Britse minister van Buitelandse Sake, so pas Brittanje probeer verontskuldig aan hulle rol deur te stel dat “wat nou in Zimbabwe gebeur, het eintlik niks met Brittanje te make nie”, moet die ernstige graad van leuens wat hulle verkondig weer beklemtoon word.

Asof Brittanje nie destyds miljoene betaal het om van Ian Smith ontslae te raak en die kranksinnige Mugabe aan bewind te stel nie. En nou vir ons kom probeer wysmaak dat hulle niks daarmee te make het nie! Juis nadat dit reeds wyd bekend is dat Brittanje pas weer ‘n bedrag nagenoeg van een miljard pond bewillig indien daar maar net van Mugabe onslae geraak kan word

Ons moet onthou dat die destydse Rhodesië, toe Ian Smith nog eerste minister vir die nagenoeg 200 000 blanke inwoners daar was, ekonomiese stabiliteit geniet het en polities vir niemand ’n bedreiging ingehou het nie. Maar die internasionale aanslag wat veral uit Brittanje gedryf word en wat daarop gemiks is om van van die hele wêreld een multikulturele staat te maak, was ook vir Rhodesië te fel

Die metode om Rhodesië tot ’n val te bring, was om soveel leuens as moontlik te versprei oor die “gevaar wat Rhodesië inhou vir wêreldvrede”. In ’n vergadering van die Verenigde Nasies in 1965, het slegs twee lande, Suid-Afrika en Portugal, die oproep om Ian Smith se regering omver te werp, teengestaan.

Die sosialistiese Britse eerste minister, Harold Wilson, het alles in sy vermoë gedoen om Rhodesië se regering tot ’n val te bring terwyl hy openlik samewerking met die kommunistiese kriminele in die Kremlin bepleit het. Al die groot internasionale nuusagentskappe, sowel as die magtige internasionale finansiële instellings, het hom ondersteun. Toe Wilson op die finansiële reserwes in Londen beslag lê en die bestuur afdank, het hy hulle vervang met bankiers wat bekend was vir hulle revolusionêre uitgangspunte. Die nuwe Voorsitter, sir Sydney Caine en die bankier SG Warburg, was twee van die lede van Wilson se nuwe bankierraad wat ’n prominente rol gespeel het om Rhodesië te help vernietig.

As die Smith-regering kon standhou teen die kommunistiese aanslag, sou die ekonomiese voorspoed wat hulle beleef het van Rhodesië feitlik ’n onafhanklike en vry land gemaak het. Die kommuniste, sosialiste en bankiers van die wêreld (mens kan hulle maar noem wat jy wil…) het hierdie feit as ’n groot bedreiging gesien en dit moes ten alle koste verhoed word. Nie net het Wilson op Rhodesië se fondse in Londen beslag gelê nie, maar openlik verkondig dat hy sal voortgaan om ’n enorme finansiële oorlog te voer en selfs ’n militêre aanval teen die Smith-regering te loods wat die ekonomie en vervaardigingsektor daar totaal sou vernietig.

Daarby het Wilson ook ’n Afrikabuurland befonds deur onder andere ’n radiostasie daar op te rig waardeur hy die swartes kon aanhits tot opstand teen Rhodesië. As gevolg hiervan is daar skokkende misdade gepleeg onder die opgesweepte leierskap van Nkomo en Sithole met hulle ZANU- en PCC-bondgenote. Wilson se openlike aanmoediging aan die swart petrolbommakers het ook ’n groot bydrae gelewer tot die onmenslike moorde wat daar gepleeg is. Heel moontlik sal ons na dese verneem van nog sulke wreedaardigheid as gevolg van Mugabe se moordlustige oorlewingstryd in die huidige verkiesing.

Tog interessant dat menige besoekers destyds aan Rhodesië, getuig het dat die blankes onder die Smith-bewind rustige inwoners in ’n vooruitstrewende ekonomiese klimaat was wat valslik beskuldig is van “’n gevaar vir wêreldvrede”. Selfs ’n lid van Wilson se eie party, mnr RT Paget, het nadat hy ’n week in Rhodesië was, gesê Wilson se bewerings is “unmitigated and absolute nonsense”. Nietemin het die internasionale breinspoeling teen Rhodesië volmaak geslaag. Harold Wilson se finale aanslag teen die Smith-regering was om binne ure nadat kommuniste soos Nkrumah tydens ’n konferensie in Lagos, Nigerië, geëis het “to restore constitutional goverment in Rhodesia!”, dit deur te voer.

Vandag getuig Zimbabwe van die ‘sukses’ van Brittanje se grootse poging om te keer dat Afrika onafhanklik en voorspoedig sou bly. Toe NEPAD op 2 Augustus 2007 sy kommer uitspreek oor die “kritieke probleem in terme van produktiwiteit”, was dit duidelik dat die volle beginsel van kommunisme daar neerslag gevind het. Nie eers die honger swartes in Zimbabwe kon dit meer daar uithou onder die bewind van ’n versteurde leier nie en vlug steeds in duisendtalle per dag na Suid-Afrika, presies wat die sosialistiese leiers in Brittanje voorsien het omdat dit Suid-Afrika self ook op sy knieë sou help bring.

Soos wat Mugabe in 1983 20 000 Ndebeles laat vermoor het om Joshua Nkomo se magsbasis te vernietig, so sal hy seker die laaste blankes in Zimbabwe laat vermoor in sy desperate opswepingsoproep om die verkiesing te probeer wen.

So sal Suid-Afrikaners onder die ANC-regime bly uitgemoor word in ’n poging om van die hele Afrika weer ’n swart magsbasis te help maak. Die meederheid swart mense verstaan dit reeds; daarom dat Vavi, sekretaris-generaal van Cosatu gedreig het: “Suid-Afrika sal soos Zim lyk!” En dalk daarom dat Mbeki reeds in 2007 prontuit die skuld vir die probleme in Zimbabwe voor Brittanje se deur geplaas het in sy verslag in die SAOG?

Dit is nie ydele dreigemente nie; ons gaan nog baie stakings tegemoet wat sal meehelp om Suid-Afrika tot ’n Zimbabwe te transformeer. En nog duisende blankes sal vermoor word in hierdie land totdat ons ook soos die paar oorblywende blanke boere in Zimbabwe vandag, deur hordes swart massas in ons eie huise met die dood gedreig word as ons nie ons eiendom binne ‘n paar uur verlaat nie – nie dat om gehoor te gee daaraan ons lewens sal red nie! En dalk dan sal die radikales wêreldwyd seker tevrede wees en Brittanje vereer word vir sy leidende aandeel in die verwoesting van die voormalige beskawing van die hele Afrika?

печь для сауны топкарго отзыв

Afrikanervolksmoord

Sedert 1994 ná die oorname van die ANC-regime, is daar derduisende mense in Suid-Afrika vermoor. Onlangse statistiek het getoon dat daar in die afgelope drie jaar (2005 – 2008) 20 000 persone per jaar vermoor is, dus feitlik 60 000 net in hierdie drie jaar waarvan die regering wel bereid is om in hul statistiek te openbaar … Ons kan aanvaar dat elke nuutste regering-statistiek in alle geval ver onder die ware syfers is.

Stem in ons meningspeiling oor Afrikanervolksmoord aan die regterkant van die voorblad.

Op Tafelberg is daar ‘n houtbankie waarin daar op ‘n primitiewe wyse deur ‘n blankehater binne die omraamde silhoeët van Afrika uitgekrap is, die syfer “4” met die woorde blacks only. Sy boodskap is dus AFRICA FOR BLACKS ONLY. Wanneer mens dit sien, besef jy weer hoe angstig die swart massas is om die blankes uit die hele Afrika te kry, ongeag die metodes, al sou dit verg dat ons een vir een uitgemoor word soos wat tans fluks aan die gebeur is. En duisende Afrikaners besef nog nie dat daar ‘n volksmoord op hulle uitgevoer word nie!

Dat die begrip volksmoord hier vir die Afrikanervolk ter sprake is, is dus nie te betwyfel nie. Daarom behoort ons kennis te neem van die internasionale siening van die definisie van volksmoord. Die Internasionale Konvensie insake die Voorkoming en Bestraffing van die Misdaad Volksmoord is reeds in 1948 deur die Verenigde Volke aanvaar. Dit omskryf volksmoord (genocide) onder meer soos volg:

Dade wat gepleeg word met die bedoeling om ‘n nasionale, etniese, rasse- of godsdienstige groep te vernietig deur lede van die groep:

te dood;
ernstige liggaamlike leed aan te doen; of
deur die groep opsetlik te onderwerp aan lewenstoestande wat daarop bereken is om die groep fisies te vernietig.

Die Konvensie sluit dus die uitwissing van ‘n gedeelte (“lede”) van ‘n groep in by die omskrywing daarvan. Dit is derhalwe nie nodig dat al die lede van so ‘n groep in die slag moet bly alvorens dit as volksmoord beskou sal word nie.

Dr Gregory Stanton van die Yale Universiteit in die VSA (en president van Genocide Watch) is van mening dat daar agt stappe geïdentifiseer kan word by volksmoord en etniese uitwissing:

KLASSIFIKASIE is die eerste stap tot tot uitwissing van ‘n volk. In Suid-Afrika het ons gesien hoe ons velkleur, ons taal, die beleid van apartheid, en veral die feit dat die Afrikanervolk die “skuldiges” is, gemaak dat ons duidelik geteiken is. So is ons uitgewys as die Groot Sondebok van Suid-Afrika.
SIMBOLISASIE is die tweede stap om ‘n groep nader aan die galg te bring. As Afrikaners byvoorbeeld met eie vlae en volksliedere hul tradisionele gedenkdae vier, word hulle veroordeel as die “skuldiges wat nie hier hoort nie”. Maar dis veral die assosiasie van apartheid met die Afrikanervolk wat ons vierkantig in die beskuldigdebank geplaas het.
VERONTMENSLIKING is die derde stap na massamoord. Stanton stel dit onomwonde: “Denial of the humanity of others is the step that permits killing with impunity”. Dit het die ANC reeds straffeloos sover met die Afrikaners gedoen toe ons verskoning moes vra vir die sogenaamde “misdryf en sonde” van ons apartheid. Ons sien die verontmensliking ook daagliks in die wrede metodes waarmee die moorde op blankes plaasvind. Dat sekere Afrikaners meegewerk het om apartheid as‘ n sonde en ‘n misdryf te beskou, maak hulle mede-aandadig aan hierdie volksmoord.
ORGANISASIE is ‘n belangrike stap om van ‘n volk ontslae te raak. Dit mag wissel van openlike tot geheime organisasie en ook meer gekultiveerde organisering tot by die terroristiese opleiding en uitvoering van moordbendes, soos byvoorbeeld die massaslagting in Rwanda. In Suid-Afrika het die talle individuele “sinlose” moorde waarin diefstal nie die motief blyk te wees nie, ook reeds die georganiseerde pogings verklap!
POLARISASIE is ‘n verdere stap om ‘n volk of ‘n ras uit te wis. In Suid-Afrika het ons gesien hoe suksesvol die vyand daarin slaag om opposisiegroepe teen mekaar te laat opstaan met uiterste standpunte en konflik tot gevolg. Binne Afrikanergeledere is daar met goeie beplanning deur ons volksvyande soveel skeuring bewerkstellig, met sinlose opposisie tot gevolg, dat polarisasie blyk een van die belangrikste sleutels tot volksuitwissing te wees.
VOORBEREIDING tot in die fynste besonderhede, is die stap waar slagoffers se name gelys, huise gemerk, roetekaarte opgetrek en alle simboliese identifikasie van slagoffers afgehandel word. Ons sien dit elke dag ook in ons nabye omgewing. Individue word gedwing om identiteitsdokumentasie oral saam te neem om sodoende die slagting te bespoedig soos in Rwanda waar die etniese herkoms van elke persoon daarop aangedui is en slegs die Toetsi’s, maar geen Hoetoes nie, uit motors geruk en vermoor is by padblokkades. Is dit nie wat vandag meer en meer by ons padblokkades gebeur wanneer ‘n blanke agter die stuur is nie …?
UITWISSINGSAKSIE is die tweedelaaste stap waar daar tot volskaalse massamoord oorgegaan word. Ons ken die geskiedenis van Mosambiek waar daar binne ure soveel mense om die lewe gebring is en babas uit lewende moeders se buike gesny is en met die Portugese se koppe bal geskop is in die strate deur die barbare. Ons moet nie dink dit kan nie met die blankes in hierdie land gebeur nie!
ONTKENNING is die laaste stap van volks- of etniese uitwissing wat volgens menige geskiedkundige skrywes ongestraf gebly het. Hierdie belangrike aspek is deurentyd teenwoordig by elke stap. Dit is ook presies wat die ANC doen. Die misdaad is totaal buite beheer maar dit word ontken want dit vorm deel van die beplanning.

Ontkenning word veral toegepas nadat die uitwissing van ‘n groep afgehandel is. Sou iets daarvan ter sprake kom, word al die skuld op die slagoffers geplaas. Ondersoeke na hierdie misdaad word gesaboteer en die moordenaars gaan doodluiters voort om die land te “regeer” soos Pol Pot en Idi Amin dit gedoen het. Daar is juis vandag in die media berig dat “misdaad sal verminder indien blankes meer respek betoon”. So sal die blanke in Afrika voortdurend die skuld kry vir alles wat gebeur maar ten minste weet ons waarom!

Nie eers tribunale soos dié van Joegoslawië of Rwanda, of die tribunaal van die Khmer Rouge in Kambodja, het die moordenaars aan die pen laat ry nie as gevolg van die grootskaalse ontkenning van die daad. So ook met die huidige verkiesing in Zimbabwe; indien Robert Mugabe weer eens verkies word as gevolg van grootskaalse korrupsie, sal die moordenaar voortgaan om sy land te regeer met ontkenning van die wandade en slagting wat plaasgevind het.

As ons in Suid-Afrika dan reeds die eerste sewe stappe van volksuitwissing so duidelik kan eien, waarom besef ons nie dat hier ‘n grootse poging is om die blankes geheel en al uit te wis nie? Waarom glo ons nie dat die gedeeltelike uitwissing van blankes tot dusver, ‘n volwaardige aanloop tot volskaalse volksuitwissing en etniese suiwering deur ons vyande is nie?

Stanton se siening hieroor is betekenisvol: Extermination whether carried out by government or by mob violence, can only be stopped by force. Armed intervention must be rapid and overwhelming. Safe areas should be established with real military protection.

Militêre beskerming het ons nie. Polisiebeskerming het ons nie. Is ons persoonlik gereed vir wat werklik vir ons wag in die volgende dae en jare?

ведро для бани

Zimbabwe – net nog ‘n neo-koloniale klug

Met die Zimbabwiese parlementêre verkiesing agter die rug, kan mens reeds sekere waarnemings maak, selfs al is dit nog nie finaal seker of ons die laaste van Robert Mugabe gesien het nie.

Reeds is daar beloftes van dollars en ponde wat gaan begin reën sodra daar ŉ “demokratiese bewindsverandering” plaasgevind het. By Westerse lande – gelei deur die voormalige koloniale moondheid, Brittanje – het Mugabe in onguns verval, anders as in 1980 toe hy allerweë geloof is as ŉ man wat soos Mandela op water kan loop.

Daarom word daar onomwonde gesê dat ŉ reusehulppakket slegs aan Zimbabwe toegestaan sal word indien Mugabe nie meer president is nie. Indien ons vir ŉ oomblik kan vergeet dat Mugabe ŉ afstootlike swart diktator is (soos vele ander in Afrika wat nooit die nuus haal nie), kan mens wel vra: wat het van die soewereiniteitsbeginsel geword?

Hoe kan Brittanje aan die Zimbabwiese kieser voorskryf vir wie hy of sy behoort te stem? Oor die afgelope 28 jaar het die Zimbabwiërs aangehou om Mugabe fanaties te ondersteun al het hy die land en sy ekonomie stelselmatig geplunder en verwoes.

Te oordeel aan die omvang en organisasie van die MDC-veldtog, is dit duidelik dat daar buitelandse, spesifiek Britse, geld agter Tsvangirai moet wees. Immers is dit moeilik om te sien hoe enige opposisieparty in ŉ verarmde, de facto eenpartystaat soos Zimbabwe die nodige fondse kan bekom om ŉ noemenswaardige verkiesingsveldtog teen die staat self te voer.

Daar word openlik gepraat van ŉ “wortel” van een miljard pond (R15 miljard) in hulpgeld wat voor die Zimbabwiese kieser se neus gewaai word indien hy maar net “die regte ding doen” en van Mugabe ontslae raak. Te midde van al die bedwelmende beloftes van hulpgeld, word daar terloops ook genoem dat Zimbabwe rééds $350 miljoen per jaar aan hulp van die Weste en veral Brittanje ontvang.

Wat ek nog nooit kon verstaan nie, is die besware wat mense – die Britte inkluis – teen die destydse tuislande in Suid-Afrika gehad het. Wat is Zimbabwe anders as ŉ tuisland van Brittanje waar die regering en staatsbestel na willekeur van buite gemanipuleer word?

Eer ons vergeet, Mugabe sou nooit die bewind by Ian Smith oorgeneem het indien die hoogheilige Brittanje nie die voormalige Rhodesië geboikot en geondermyn het nie. Die wonderlike Robert Mugabe was die Britte se idee van ŉ goeie president vir Zimbabwe.

Watter astronomiese bedrae aan hulpgeld daar ook al na die verkiesing op Zimbabwe bestee gaan word, weet ons almal dat die werklike misdaad wat plaasgevind het – die etniese suiwering van die blanke Rhodesiërs – deur geen tribunaal gestraf gaan word nie. Nie net gaan Mugabe skotvry daarvan afkom nie, maar Tsvangirai het reeds gesê dat hy óók ŉ voorstander van “grondhervorming” is.

Mugabe se “grondhervorming” verteenwoordig sy onaantasbare nalatenskap. Nóg Brittanje, nóg ŉ MDC-regering gaan ŉ jota daaraan verander. Noudat die ANC in Suid-Afrika – nog ŉ resiesperd waarop Londen se koloniale wedders heelwat geld gewaag het – aanskou het hoe mens ŉ blanke minderheid sonder gevolge uit ŉ land kan suiwer, is dit net ŉ kwessie van tyd voordat dieselfde resep hier te lande toegepas gaan word. Hiervan getuig Lulu Xingwana se onheilspellende wysiging van die reeds Bolsjewistiese Grondonteieningswet.

Ook die hordes onwettige immigrante wat uit Zimbabwe na Suid-Afrika gevlug het, gaan nooit hul skrede huiswaarts wend nie. Ons sit met hulle opgeskeep en Brittanje gaan ons vir seker geen hulpgeld skenk om na hulle om te sien nie.

Hoe die landbou ooit in Zimbabwe op dreef gaan kom sonder om die plase aan hul voormalige blanke eienaars terug te gee, is moeilik om te sien. Daarom kan mens verwag dat Zimbabwe wat as Rhodesië destyds een van Afrika se suksesverhale was, maar net verder gaan voortploeter as ŉ misrabele, hulpafhanklike tuisland van Brittanje. Die ander hulpbehoewende tuislande in ons geweste is natuurlik Lesotho, Swaziland en Botswana.

Tussen die neo-koloniale meesters in Londen en die mags- en geldgierige “leiers” in Harare, sal die ramp wat die oud-Rhodesië geword het waarskynlik vir altyd voortduur.

Al sekerheid wat mens oor Zimbabwe het, is dat die jenewer en tonikum neffens Koningin Victoria se waterval altyd dieselfde sal smaak.

Internet onthoof jarelange boeksensuur

‘n Uiters suksesvolle metode van ons volksvyande om beheer oor ‘n volk se gedagtegang uit te oefen, is die geheime boekesensuur wat reeds jare lank in Suid-Afrika en talle ander lande toegepas word. Dit beteken die uitsluiting deur die boekhandel van alle boeke en tydskrifte wat ‘n neutrale standpunt inneem, of gekant is teen die doelstellings van die geldskieters en hul liberalisme. Die aandag is veral gevestig op boeke en tydskrifte waarin konserwatiewe standpunte onomwonde gestel word.

Reeds in die vroeë sewentigerjare is die saak in Suid-Afrika tydens ‘n Volksraadsitting geopper deur ‘n LV wat hierdie gekontroleerde denke beskryf het as so laakbaar soos boekverbranding, juis dít wat die ANC deesdae met ons geskiedenis- en godsdiens-skoolhandleidings doen. Die geheime verbanning van boeke is selfs gevaarliker as verbranding omdat dit sonder die wete van die meeste mense plaasvind.

Ook in die sewentigerjare is die aandag weer op die onderwerp gevestig tydens ‘n kongres van die Rhodesian Front in Salisbury. ‘n Voorstel is aangeneem waarin die regering gevra is om ondersoek in te stel na die onderdrukking van die vryheid van spraak in die destydse Rhodesië se boek- en tydskrifhandel.

Die feit dat dit nodig was om hierdie vraag in die Suid-Afrikaanse Volksraad sowel as op ‘n partykongres van die Rhodesian Front te stel, dui daarop dat selfs hierdie lande, waar die linkse ondermyners soveel weerstand uitgelok het, se politieke leiers onbewus was van die gevare wat op die kulturele en die intellektuele vlak gedreig het. Nou, na meer as dertig jaar, wil dit steeds voorkom asof politieke leiers nie bewus is van hierdie magtige denkkontrole-wyse nie, of nie kans sien om hierdie stryd met mening te pak nie. Intussen het al die tekens van ‘n onopgevoede volk sy verskyning gemaak, ‘n volk wat duidelik vir jare nie die regte leesstof onder oë gehad het nie, ‘n onbelese, geestelik bankrot nasie wat nie weet wat besig is om met hulle te gebeur nie, daarom nie kan standpunt inneem nie, daarom nie kan terugveg nie. Dus, ‘n verlamde, sterwende Afrikanervolk in 2008! Hoséa 4:6 was toe honderd persent in die kol en kon net sowel gelees het: “My volk hét toe te gronde gegaan weens ‘n gebrek aan kennis!”

Toe wyle JF Kennedy ‘n kandidaat was in die Amerikaanse presidentsverkiesing, het hy reeds twee boeke geskryf, wat beide prominent uitgestal is deur boekwinkels in Suid-Afrika en Rhodesië, voor, gedurende en na die verkiesingsveldtog. In die daaropvolgende verkiesing was senator Barry Goldwater ‘n kandidaat wat toevallig ook reeds twee boeke geskryf het, maar ten spyte daarvan dat albei sy boeke vryelik beskikbaar was in die VSA, ook in ‘n goedkoop slapbanduitgawe, kon hulle nêrens in Suid-Afrika of Rhodesië gevind word nie. Die verskoning dat geen vraag na boeke sou bestaan wat daarop bereken is om politieke weerstand in Suid-Afrika en die destydse Rhodesië te versterk nie, raak deursigtelik wanneer daar tegelykertyd massa-uitstallings van linkse leesstof in die vensters van dieselfde boekwinkels is – om nie eers te praat van die gunstige kommentaar daaroor in die resensies van plaaslike nuusblaaie nie! Dit was ook nie verbasend dat die denkkontrole van Suid-Afrika op presies dieselfde wyse destyds gemanifesteer het in Rhodesië nie, aangesien die boekhandelonderneming daar, slegs ‘n verlengstuk was van Suid-Afrika se "Central News Agency".

Die beskikbare boeke en tydskrifte lyk vandag nog meer aanloklik in die vensters en rakke, en daar is vanselfsprekend geen leë plekke op die rakke wat jou in kennis stel van die afwesigheid van die ander nie! Dit is ook nooit nodig om die liberale boeke spesiaal te bestel nie, en as die voorraad soms opraak, word die voornemende koper dadelik meegedeel: “Daar kom nog baie binnekort.”

Soms gebeur daar glipse, selfs in die ordelikste liberale koerante, soos die pragtige resensie van James Burnham se Suicide of the West, met die onmiddellike gevolg van ‘n lewendige vraag na die boek. Ongelukkig moes belangstellendes die standaardantwoord oral ontvang: “Jammer, geen voorraad, daar is geen aanvraag nie.” Dit, terwyl daar massa-uitstallings was van Richard West se White Tribes of Africa, ‘n venynige, anti-blanke stuk leesstof vir swart-agitators, destyds seker een van die beste verkopers. Hierdie prentjie herhaal hom jaar in en jaar uit, soos ek weer pas ondervind met ‘n bekende boekhandelaar in Pretoria ná my bestelling van ‘n boek oor sensitiewe rasse-aangeleenthede, geadverteer reeds in November 2005 in een van ons bekende liberale koerante, en seker nog lank sal wag vir daardie beloofde oproep…

Intellektuele van die regtervleuel het reeds vóór die sewentigerjare gekla oor die Kommuniste byna alle uitgewerye binnegedring het en ‘n doeltreffende veto teen hulle boeke georganiseer het, met die gevolg dat regsgesinde skrywers dit uiters moeilik gevind het om ‘n boek gepubliseer te kry. Tans is Suid-Afrika in ‘n nog meer haglike posisie aangesien die ANC besig is met wetgewing wat enige skrywer en spreker verbied om ‘n openbaring van die regime se wandade en misdade op enige wyse te openbaar.

Daar was egter ook vanaf die sewentigerjare reeds Amerikaners wat ten spyte van hulle links-liberalistiese landsbestuur, maniere probeer vind het tot eie redding. Uitgewerye soos Devin-Adair, Henry Regnery, Holt, Rinehart & Winston, Noontide Press en nog andere, het al meer voorsien in die dringende behoefte aan boeke wat die ander kant van die saak stel. Die linkse monopoliste was behoorlik geskok toe hulle byvoorbeeld moes verneem dat daar van ‘n boek soos John A Stormer se None Dare Call It Treason, binne sewe maande oor die sewe miljoen eksemplare verkoop is. Daar bestaan dus wyses waarop daar gewaak kan word teen dié kommunistiese denkbeheer.

Dalk die belangrikste metode deesdae is die internet. En is ons nie dankbaar oor die toegang tot internetfassiliteite nie! Hier onthoof ons die geheime boekesensuur sonder ontsag. Hier mag ons die volle waarheid verkondig soos wat die Vader in die Hemel van ons verwag. Mag elke leser hierdeur verryk word met die kennis waarvan Hoséa praat sodat ons volwaardig in staat sal wees om weerstand te bied teen die aanslag van ons volksvyande.

086у топкарго

Suid-Afrika se rasseprobleem groter as ooit

Suid-Afrika is sinoniem met paradokse. Aanvanklik is die land verkeerdelik gesien as ‘n plek waar rassespanning gedy. Sedert die ANC-oorname in 1994 was Suid-Afrika veronderstel om ‘n post-rassige tydvak binne te gaan; vele buitelanders het selfs beweer dat die land ‘n voorbeeld stel vir ander multikulturele en veelrassige samelewings.

Helaas is dié optimistiese aannames in die onlangse verlede verkeerd bewys. Eerder as wat Suid-Afrikaners die afgelope dekade of wat minder rasbewus geraak het, lyk dit asof die land juis nou in die sogenaamde postapartheidstydvak meer rasverdeeld as ooit geraak het.

Net enkele weke gelede het ‘n groep swart joernaliste enkele wit kollegas, ook internasionale kollegas, verbied om ‘n vergadering van die Vereniging vir Swart Joernaliste by te woon. Terwyl Suid-Afrika se liberale blanke joernaliste deur die bank hul skok en afgryse hieroor uitgespreek het, was swartes deur die bank ongesteur daaroor. Sowel swart rubriekskrywers as regeringspolitici het dié raseklusiewe stap geondersteun.

Sedert 1994 word Suid-Afrika toenemend na gelang van rasverdelings gepolariseer. Dis veral die gevolg van regeringsbeleid, spesifiek die ideologie van “transformasie” – wat hier te lande ‘n radikale, anti-wit vorm van regstellende aksie beteken. In die ekonomie, onderwys en sport geld rassekwotas. Omdat swartes 80% van die bevolking uitmaak, word daar aangeneem dat hulle ook 80% van die dokters, ingenieurs, rekenmeesters, uitvoerende beamptes en rugbyspelers moet verteenwoordig. Selfs al slaag minder as een persent van alle swart leerlinge wiskunde aan die einde van hul skoolloopbaan en verkies hulle sokker bo rugby.

Maar die onlangse insident wat die hele land op hol gehad het, was die satiriese video van ‘n groepie studente aan die Universiteit van die Vrystaat. In die video wat allerweë as beide amateuragtig en vulgêr beskryf word, word vier swart skoonmaaksters getoon wat deelneem aan ‘n soort inisiasieritueel by een van die koshuise genaamd Reitz.

Die beelde van die vroue wat allerlei onsmaaklike dinge moet eet en drink, asook deelneem aan ‘n naelloop en ‘n rugbywedstryd, is deur sowel die plaaslike as buitelandse media as ‘n rassistiese insident aangegryp. Tot CNN het dele van die studentevideo vertoon.

Ongeveer twee weke lank is Suid-Afrika in die greep van die Reitz-video vasgevang en is “rassisme” verhef tot die land se grootste enkele probleem. Dat niemand in die video beseer is nie, het geen afbreuk aan die massahisterie gedoen wat deur die media aangeblaas is nie. As mens daaraan dink dat 30 000 blanke Suid-Afrikaners oor die afgelope tien jaar deur swartes vermoor is en ‘n verdere 70 000 blanke vroue deur swart mans verkrag is, dan lyk ‘n enkele studentevideo nie na veel nie.

In die heersende atmosfeer van blanke skuld en ongeneeslike swart woede kon die video-insident egter nie op ‘n beter tyd gekom het nie. Dit het eensklaps aan ons getoon dat die droom van ‘n verenigde “nie-rassige” Suid-Afrika ‘n onwerklike fantasme verteenwoordig. Apartheid het die rasse afsonderlik gehou, maar transformasie het vir die eerste keer in Suid-Afrika rassehaat – veral van swartes teenoor blankes – ontketen. Vele swartes sê openlik dat die land ‘n diktator soos Zimbabwe se Robert Mugabe nodig het wat alle blankes sal verjaag, ongeag die ekonomiese gevolge.

Waarskynlik vir die eerste keer in die geskiedenis het ras tans die vernaamste politieke, sosiale en kulturele kwessie in Suid-Afrika geword. Hoe meer die bestaan van biologiese ras deur sommige akademici en veral joernaliste ontken word, hoe sterker word dit as ‘n politieke faktor en ‘n merker van identiteit. Transformasie skep konstante absurditeite, soos dat blanke ingenieurs nie meer in die nasionale elektrisiteitsmaatskappy mag werk nie, met gepaardgaande chroniese kragonderbrekings. Maar die rasse-obsessie van Suid-Afrika se swart elite, asook enkele linkse blanke intellektuele, is besig om die land op ‘n ramp te laat afstuur.

Of daar uiteindelik ‘n volksmoord op blankes en Afrikaners gaan wees, of bloot ‘n eksodus à la Zimbabwe, sal die tyd wel leer. Te eniger tyd kan Suid-Afrika egter in burgeroorlog of erger verval. As ‘n enkele video die land kan verdeel, watter uitwerking sou etniese opsweping deur die massamedia hê, veral onder swartes?

мозаика киев

Die ANC het volksmoord vervolmaak

Verlede jaar reeds het oud-minister Pik Botha daarop gwys dat misdaad in SA eintlik ‘n vorm van oorlogvoering is. Dit was nogal verbasend om so ‘n nugter stelling van ‘n liberalis van Botha se kaliber te hoor. Botha is egter persoonlik geraak in dié sin dat ŉ jarelange goeie vriend van hom wreedaardig deur swartes vermoor is. Dit wil voorkom asof party mense nie die werklikheid wil aanvaar en dit noem wat dit is voordat dit hul eie wereldjie wreedaardig binnedring nie. Vandeesweek het die hoof van TLU SA, wat tot dusver geen radikale stellings wou maak nie ook bevestig dat daar ŉ oorlog in SA heers. Weereens het die stelling gekom eers nadat mnr Van Zyl en sy vrou ŉ huisaanval oorleef het.

Interessant was die amptelike stelling, ook vandeesweek, van die Afrikanerbond dat minderheidsregte in SA verontagsaam word deur die regering en dat menseregte dus niks in SA beteken nie. As hierdie groterwordende eenstemmigheid oor die drukkende aard van die situasie gepaargaande met Jan Alleman se belewenis van die NSA in ag geneem word, dan is dit ongetwyfeld duidelik dat ons deur die ANC onderdruk word en selfs die slagoffers van ‘n stadige volksmoord is.

Die ANC is ‘n Afrikanisties-Marxistiese organisasie. Dit vermeng Marxisme en rassisme op dieselfde wyse as wat Stalin gedoen het. In die Sowjetunie was alle etniese groepe veronderstel om op Marxistiese grondslag gelyk te wees, maar in der waarheid het Stalin Russiese oorheersing bevorder. Die ooreenkoms tussen Stalin se regeringstyl en dié van die ANC strek ook na die geweldsdimensie. Stalin het die Sowjetunie d.m.v. geweld gevorm soos hy dit wou hê. Stalin het egter voor die inligtingseeu geleef en omdat die KPSU d.m.v. ‘n geweldsrewolusie die bewind oorgeneem het kon dit sonder enige teenstand alle inligting beheer. Met geen vrye pers wat die regering kon kritiseer nie het die staat dus direk geweld teen etniese minderhede en ander teenstanders gepleeg.

In SA is dit ietwat anders. Die ANC regeer in die era van die internet, waar inligting vrylik vloei. Daar bestaan ook internasionale uitsaaikorporasies wat geduring in mindere of meerdere mate ontbloot wat regoor die wereld gebeur. Boonop het die ANC die heerskappy op onderhandelde wyse verkry, wat beteken dat dit die werklikheid van persvryheid (al is die SA pers relatief onkrities teenoor die regering) d.m.v. instemming geërf het. Die staat is dus beperk in die mate waartoe dit openlik etniese suiwering kan uitvoer of politieke teenstand kan neutraliseer, aangesien geheimhouding bykans onmoontlik sou wees.

Die ANC moet gevolglik in sy Stalinistiese strewe om Afrikaner-etniese suiwering uit te voer van indirekte metodes gebruik maak. Behalwe die enorme hoeveelheid diskriminerende wetgewing teen blankes, skep die regering ‘n toestand waarin haatmisdaad teen blankes floreer. Deur konstant die SABC en ander forums te gebruik om die Afrikaner te demoniseer en deur nie op te tree teen moorbendes wat wit gesinne aanval nie, bereik die ANC dus sy doel. Daardie blankes wat nie uit vrees die land verlaat nie, is so gedemoraliseer dat hulle maar die kop in die sand steek en sodoende net wag vir hul kans om uitgewis te word. Hierdie is volksmoord “op ŉ afstand” (genocide by proxy). In die moderne tyd is dit ‘n gewilde metode vir diktature om “onafhanklike” milisies aan te moedig om volksmoord te pleeg. Die diktator verseker hierdeur dat die vinger nooit na hom gewys kan word nie. Of altans, so hoop die diktator. Iemand anders doen die diktator se vuilwerk. In Darfoer is dit die Janjaweed, in Rwanda was dit die Interahamwe, in Suid Afrika is dit “misdadigers”. Die ANC se taktiek om misdaad aan te blaas troef sekerlik alle vorige volksmoordpogings i.t.v. die onherleibaarheid daarvan terug na die bron, nl. die regime (ANC). Die ANC se volksmoordapparaat is wel stadiger as die ander, waarskynklik grootliks omdat dit selfs meer indirek gedoen word as in die ander gevalle, maar die ANC se volksmoordapparaat is baie moeiliker om te definieer. Skynbaar is hier nie ‘n georganiseerde struktuur nie en so bly dit geheel en al gesigloos. Weens die onherleibaarheid tot die oorsprong (nl. die ANC) kan mens amper sê dat, ten spyte van die relatiewe langsaamheid daarvan, die ANC volksmoord vervolmaak het.

Die dinamika van die ANC-regime se volksmoord is heel eenvoudig. Die regering skep ‘n magsvakuum in blanke gebiede d.m.v. die doelbewuste onderpolisiëring van hierdie gebiede, sowel as ‘n poging om blankes te ontwapen. Die doelbewuste aard van onderpolisiëring waar aanvalle op blankes plaasvind is onlangs bewys toe 20 polisiebeamptes aangewend is om ‘n enkele blanke jeugdige (wat 4 swart mense doodgeskiet het) by sy ouerhuis te arresteer, ten spyte van die feit dat hy geen weerstand gebied het nie. Nogtans, as blanke oorlewendes plaas- of huisaanvalle rapporteer, word dit bykans glad nie opgevolg met aksie nie en somtyds word die slagoffers selfs onmenswaardig behandel.

Die historiese haat wat die swarte teen die blanke koester, word deur die regime aangeblaas. Dit word bereik deur openbare apparatuur (soos die SABC, pers, ens.) aan te wend om haat te stook teen blankes, deur blankes konstant te demoniseer. Gereelde verwysings na “injustices of the past”, “the oppressive apartheid regime”, “white minority rule”, “the evil of apartheid” en ”white oppressor” is net geringe voorbeelde. So word ŉ teelaarde vir haat teen blankes geskep. Die gevolg is haatmisdaad teen blankes.

Omdat jong swart mans neig tot geweldsmisdaad, is die lokasies nog altyd daardeur geteister. Laasgenoemde is egter gemeenskapsgeweld. Gemeenskapsgeweld is waar lede van ‘n gemeenskap misdaad pleeg teenoor hul medegemeenskapslede, vir materiële of watter gewin ook al. Dikwels hou dit insgelyks verband met bendebedrywighede, waar sekere territoriale aansprake ‘n rol speel. In blanke gemeenskappe word egter bloedweinig gemeeskapsgeweld gepleeg omdat blanke mans nie daartoe geneig is om medeblankes aan te val nie. Die misdaad wat in blanke buurtes gepleeg word, word ook deur swartes uitgevoer. Tog bly blanke aanvalle op swart gemeenskappe ‘n rariteit (Mog dit ook so bly.) Die besonderse wrede aard van swart-op-wit aanvalle, tesame met die oortreders se verbale rassisme, maak dit duidelik dat selfs waar items gesteel word ons hier met ‘n ander tipe misdaad te make het. Laasgenoemde is dus nie gemeenskapsgeweld nie, maar ongetwyfeld haatmisdaad. Die ANC-regime fasiliteer hierdie verskynsel doelbewus.

Geen regdenkende Afrikaner kan meer ontken dat die situasie in die land benard is nie. Deurdat die ANC ‘n horde diskriminerende wetgewing teen blankes geïmplementeer het, belastings teen blankes hef waarvoor bitter min in ruil gegee word, die ineenstorting van staatsdienste en infrastruktuur ontketen het, die ooreenkoms van 1994 verbreek het deur op Afrikanerregte te trap oral waar hulle kan en deur ‘n haatmisdaadveldtog teen die Afrikaner aan te hits, pleeg die ANC ongetwyfeld volksmoord teen die Afrikaner. Die ANC het dus geen legitimiteit as ‘n regering oor die Afrikaner nie. Die wetlikheid van ‘n ANC-regering is reeds onklaar gemaak deur die verbreking van die 1994-ooreenkoms, sowel as die verbreking van die sosiale kontrak teenoor die belastingbetaler, nl. dienste en veiligheid in ruil vir belastings.

Die ANC-staat is nou bloot ‘n dodelike parasiet wat soos meeste parasiete besig is om sy gasheer tot niet te maak.

Dit is egter nou duidelik dat daar groeiende konsensus onder Afrikaners vanuit uiteenlopende oorde is dat bg. min of meer die werklikheid is. Die vraag is dus of dit voldoende is vir Afrikaners om hulself langer bloot teen misdaad te beveilig? Is slegs die misdadigers die probleem? Moet die saak nie by die oorsprong aangespreek word nie? Ons almal weet dat die ANC homself afvee aan blanke klagtes oor misdaad. Dit is ook te verstane. Misdaad is immers hul perfekte wapen teen die blanke. Dit is tyd dat die Afrikaner die werklike vyand identifiseer. Dit is ook tyd dat die Afrikaner besef dat hierdie vyand daarop uit is om ons uit te wis op velerlei maniere. Hierdie vyand is die ANC, die regering van die dag.

Die vyand het reeds begin met die oorlog teen die Afrikaner sonder om ooit ‘n oorlogsverklaring uit te reik. Inteendeel, dit kruip agter die misdaadmasker weg. Is dit nie tyd dat die Afrikaner die stryd opneem nie? Val daar nie nou ‘n morele plig op ons om die vyand wat verantwoordelik is vir die verkragting en uitmoor van ons volk uit te wis nie?

Die Britse ryk het gedink dit kan korte mette maak met die Afrikaner. Toe die Afrikaner die Khaki-mag op hul knieë gehad het, het hulle hulself tot die verskroeideaardetaktiek gewend om die oorhand te verkry. Ten spyte daarvan dat die Britte die oorlog gewen het, was hul ryk na die oorlog finansieel geruïneer en het die finale ineenstorting daarvan gevolg. Die Afrikaner het die rug van die Britse ryk gebreek. Boonop het die Afrikaner binne minder as tien iaar vandat hy die AOB verloor het die Unie van SA geregeer (insluitende die twee Engelse kolonies van Natal en Kaapland). Uiteindelik het ons dus nie net op die lang duur die oorlog gewen nie, maar ons het ook korte mette gemaak met die magtigste ryk wat hierdie planeet ooit gesien het. Die ANC is nie eers ‘n skaduwee van wat die Britse ryk was nie…Vryheid is ons voorland!

Die kragtige kreet van ‘rassisme!’

Rassisme is opnuut voorbladnuus in Suid-Afrika. Gister was Menseregtedag. Politieke partye aan die linkerkant van die spektrum het, soos verwag, te velde getrek teen die sogenaamde rassisme wat glo nog hoogty vier in Suid-Afrika. Die sogenaamde walgvideo word dikwels as ‘n voorbeeld genoem van rassisme. (Die VF+ het wel die ware rassisme wat in Suid-Afrika gepleeg word, SEB en RA, uitgelig.)

Rassisme beteken uiteraard verskillende goed vir verskillende mense. Vir my is die weglating van André Nel uit die Proteaspan ‘n voorbeeld van die mees naakte anti-blanke rassisme denkbaar, waarvolgens ‘n minder talentvolle speler, Charl Langeveldt, bó Nel verkies is, bloot omdat Nel ‘n wit vel het. Nel is dertig jaar oud. In 1994 was hy te jonk om ooit te gestem het vir enige sogenaamde apartheidsregering. Die staatsrassisme bekend as regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging is vir my nog twee voorbeelde van die mees blatante swart-op-wit rassisme denkbaar.

Kennelik is my siening van rassisme ‘n uiters naïewe een, en een wat spreek van ‘n ontkenning van die politiek-korrekte siening. Luidens hierdie siening kan rassisme slegs van een kant af kom: blank teenoor swart. Of die feite en die realiteit op die grond dit weerspreek, is nie ter sake nie. Vir die liberale, die politiek-korrekte en veral vir die ANC regime is rassisme slegs moontlik wanneer dit vanuit wit geledere kom.

Swartes is immer en ewig die slagoffers van rassisme, die onderdruktes, diegene wat uitgebuit word. Weer eens: dit maak nie saak dat Patrice Motsepe, wat onverdiend miljarde rande se mynbou-bates op ‘n skinkbord ontvang het sonder enige noemenswaardige bydraes van sy kant af nie, op Forbes se onlangse voorblad verskyn as ‘n voorbeeld van ‘n nouveau-biljoenêr nie. Ook hy, Motsepe, is glo ‘n slagoffer van sogenaamde blanke rassisme.

Senator Barack Obama kan heel moontlik die volgende Amerikaanse president word. Soos verwag is swartes bykans eenparig agter Sen. Obama verenig. So ook, verbasend genoeg, jong, “opgevoede” blankes – ongetwyfeld diegene wie se denke gekontamineer is deur die Marxistiese professore aan Amerikaanse universiteite. Hulle wie se brein die begrip van wit skuld en swart skade hulle eie gemaak het.

Obama is egter nie sonder sy omstredenheid nie. Hy is al twintig jaar lid van ‘n swart kerk, met ‘n pastoor wat homself baie tuis sal voel in die Black Pantherbeweging. Pat Buchanan word op die blad American Renaissance aangehaal in ‘n striemende aanval op Senator Obama en sy pastoor.

Blankes moet volgens Obama se pastoor, Eerwaarde Jeremiah Wright, boete doen vir die onregte wat Amerikaanse swartes glo aangedoen is. Vir twintig jaar reeds luister Senator Obama na die volgende retoriek, sonder dat Obama tot dusver enige woord in protes geuiter het:

“The “white community” must invest more money in black schools and communities, enforce civil rights laws, ensure fairness in the criminal justice system and provide this generation of blacks with “ladders of opportunity” that were “unavailable” to Barack’s and the Rev. Wright’s generations.”

Obama is deur Wright in die huwelik bevestig, en sy kinders is deur Wright gedoop. Oordeel gerus self hoe erg Obama van Wright verskil.

Kom ons neem vir ‘n oomblik ‘n tree terug. Daar is hoegenaamd geen twyfel dat die dertig tot veertig miljoen Amerikaanse negers by verre die rykste en mees suksesvolle swart gemeenskap op aarde is nie. Swart Amerikaners se per capita-inkomste oortref blanke Suid-Afrikaners s’n met ‘n faktor van twee tot drie. Daar is geen perke aan die moontlikhede vir swartes nie. Generaal Colin Powell kon, as hy sou wou, vise-president gewees het, en moontlik president in 2009. Condoleezza Rice is die Amerikaanse minister van buitelandse sake. Beide is Republikeine, terwyl die Demokrate tradisioneel die swart steun kry. As dit so sleg gaan in die VSA, waarom emigreer Amerikaanse swartes nie bloot na swart paradyse soos Liberië of die Ivoorkus nie, vra ek myself af?

Weer eens: swart Amerikaners is ryker as blanke Suid-Afrikaners. Hulle kan generaals, presidente en ministers van buitelandse sake word. Nietemin bly die aandrang bykans onveranderd: gee, gee, gee! As blankes weier om op te offer, as hulle weier om te gee, is die kreet “rassis!” altyd ‘n kragtige manier om blanke skuldgevoelens te mobiliseer.

Soos Pat Buchanan dit egter stel: “Is white America really responsible for the fact that the crime and incarceration rates for African-Americans are seven times those of white America? Is it really white America’s fault that illegitimacy in the African-American community has hit 70 percent and the black dropout rate from high schools in some cities has reached 50 percent?

Is that the fault of white America or, first and foremost, a failure of the black community itself? ”

As mens die bostaande ekstrapoleer na Suid-Afrika, is dit skrikwekkend duidelik dat die blanke liberaal, die Max du Preez’s en Sampie Terreblanche'e van die lewe, se skuldgevoelens totaal en al misplaas is. Suid-Afrika se swartmense is by verre die rykstes op die kontinent. Hongersnood, ook onder swartes, is bykans onbekend in Suid-Afrika, terwyl dit ‘n wesentlike gevaar is in bykans enige ander swart land op die kontinent. Suid-Afrika se klaende swartes is in der waarheid by verre die rykste swartmense, buiten Amerikaanse negers, op die planeet.

As Suid-Afrika se swartes werklik so sleg daaraan toe is, hoe verduidelik mens dan die geweldige toestroming van een miljoen onwettiges wat die land jaarliks binneval? Is al daardie onwettige immigrante swart masochiste wat ‘n drang het om aan blanke rassisme onderworpe te wees, of is hulle ekonomiese realiste wat deeglik besef Suid-Afrika se swartmense kla met ‘n mond vol kos oor blankes se verbeelde rassisme?

Die aantyging dat Suid-Afrikaanse swartes sogenaamd gebuk gaan onder die nalatenskap van apartheid, kan insgelyks met die minagting wat dit verdien, verwerp word. Waar op dees aarde het dit al ooit gebeur dat ‘n swart volk hom oor ‘n blanke volk ontferm het, soos die vorige regering homself oor swart volke ontferm het? Die onlusstokers van 1976 het heelwat skole wat met die blanke se belastinggeld opgerig is, in ligte laaie gelaat. Ek daag egter enige linkse of liberaal uit om één skool te noem wat deur swartmense vir blankes opgerig is, enige plek op aarde. Ek kan wel aan die Oprah-akademie dink, maar dis ‘n skool op rassistiese wyse slegs vir swartes opgerig.

Aan diegene wat bly volhard in die geklike bestorming van windmeule, vra ek die volgende vraag: siende dat Suid-Afrikaanse blankes gemiddeld armer is en ‘n laer inkomste verdien as Amerikaanse swartes, maar laasgenoemde nog steeds ontevrede is oor hulle lot, watter moontlike doel dien dit om as blanke skuldgevoelens te koester?

Gaan dit enige doel dien vir blankes om al ons bates te verkoop – u huis, kar, meubels, rekenaar, versekeringspolisse – en dit aan swartes te oorhandig? Sal hulle dán tevrede wees?

Reitz-video, rassisme en transformasie

Die Reitz-kamerwoning-video oorheers nou al weke lank nuuskommentaar.

In inter-persoonlike gesprekke word verskillende menings daaroor gehuldig, toegegee dat diegene wat die video in sterk taal verwerp, klaarblyklik die oorgrote meerderheid is.

Die kritici van die video maak dit af as morsig, platvloers en onfatsoenlik. Dit is van ŉ lae intellektuele peil.

Diegene wat – soos die Hollanders sê – “genuanseerd” daaroor probeer dink, verdedig die video oor die boeg van die reg van ŉ persoon om selfs kru “kuns” te lewer. Die video val in die kategorie van spot, die satire, ironie en is ŉ protes teen “politieke korrektheid”.

Wat in die debat gemis word, is die besef dat hierdie video baie skerpsinnig gebruik is as wapen in sielkundige oorlogvoering om die blanke teen ŉ skandpaal te slaan.

Dat die strategie van verdagmaking en assosiasie van ook die Afrikaner met die video baie suksesvol is en was, is die feit dat Afrikaanse meningsvormers eintlik geen verweer het nie.

Wesenlik gaan die video as sielkundige instrument om ŉ groter saak.

Dit is transformasie.

Die groot fout wat liberaliste maak is om te glo dat transformasie net die uitskakeling van rassisme beoog.

Met rassisme word dan bedoel dat ŉ persoon of groep persone met ŉ bepaalde pigmentasie ŉ ander persoon of groep met ŉ ander kleur as minderwaardig ag, voorstel, beskou en hanteer.

Die liberale standpunt kan kortliks ontmasker word deur ŉ eenvoudige stelling, naamlik dat die volle mens (nie net sy kleur nie) in sy gene vervat is, dat die genetiese samestelling van ‘n mens honderde (ja, duisende) jare terugreik in die geskiedenis en ook moontlikhede – maar helaas ook beperkinge – oplê wat as grense funksioneer. Grense wat moeilik oorgesteek kan word. Die liberalisme maak hom gewoon skuldig aan ‘n sosiokulturele determinisme. Hiervolgens is en word alle mense gelyk as die sosiaal-kulturele konteks maar gelyk gemaak kan word.

Die probleem met die liberalis is dat hy die transformasiepolitiek volledig verkeerd sien as ‘n poging van die voorstanders van transformasie om alleen maar die sosiokulturele speelveld gelyk te maak.

Wat ons egter stelselmatig sedert 1993 in SA waarneem, is dat transformasie eerder ŉ omvorming van die voorafgaande stelsel is.

Met ander woorde: die Westerse samelewingsorde moet fundamenteel afgebreek en vervang word met die Afrika-kollektivistiese stelsel.

In Afrika-kollektivisme is die owerheid die staat, ag die owerheid homself bevoeg om ‘n staatsideologie op die burgery af te forseer (bv. die skole-eed), mag die owerheid inmeng op elke en alle terreine (soos in georganiseerde sport en die onderwys), word etnisiteit en kulturele andersoortigheid as bedreiging vir nasie-bou gesien … ens.

Word die Reitz-kamerwoning-video teen bg. agtergrond herbeoordeel, is dit duidelik dat dit eintlik die spot dryf met die geforseerde transformasiepolitiek van die universiteitsraad en sy kruppel rektor.

Soos daar reeds in ander dokumente uitgewys is, is ŉ geforseerde sosiale integrasiebeleid eintlik ŉ waarborg vir rassespanning, polarisasie en haat.

Wat ons dus op Kovsies sien, is die werking van sosiale antitese. Die bedoeling is geforseerde integrasie, maar die onbedoelde nettoresultaat is segregasie en intergroepspanning.

Alhoewel beskaafde Westerse norme en etiese gedragsreëls altyd in die oorlewingstryd van ŉ volk verreken moet word, lê daar ŉ selfvernietigende gevaar in enige poging om transformasiedoelwitte as die uitskakeling van vooroordele teen swartes te sien. Transformasie gaan om veel meer en wil die totale samelewing tot in sy wortels revolusionêr verander.

Teen bg. agtergrond moet die Reitz-video agter ons gesit word en moet op die aanslag teen ŉ Westerse samelewingsorde gekonsentreer word.

Stilte oor 100 000 blanke slagoffers in SA

Dit is met toenemende ergenis dat ek die voortdurende lawaai oor die sogenaamde Reitzhuis-walgvideo bekyk. Die reaksie op beide die Reitzhuis-voorval asook die skietery op Skielik oorskry alle perke van redelikheid en proporsionaliteit.

Omdat vier blanke studente ‘n video gemaak het wat kennelik in swak smaak was, maar waaraan die sogenaamde slagoffers vrywillig deelgeneem het, geen skade gely het nie en ook geen klag gaan lê het nie, raak die linkse en liberale media totaal berserk. Die reaksie in die media oorskry alle normaliteit. ‘n Voorbeeld is Christi van der Westhuizen, welbekend vir haar intense haat vir haar eie volk, wat in hierdie rubriek vra of mens die rassisme uit Afrikaners kan haal.

(Op my beurt is my vraag of mens die onnoselheid uit me. Van der Westhuizen kan haal, synde iemand wie se een, enkele gedagtetjie blyk te wees om skril en aanhoudend "rassisme" te skree vir almal wat wil luister, en haar dan te verbeel sy is ‘n geloofwaardige joernalis. Moontlik moet mens simpatie met die arme siel hê, gegewe dat haar leermeester ene Max du Preez was, ook ‘n intellektueel bankrotte hater van Afrikaners wie se kop bly vashaak het in 1980 en wat deesdae glad niks konstruktief het om by te dra tot enige gesprek nie.)

Om terug te keer na die oorskryding van alle perke van redelikheid: as die Skielik-skietery dan rassisme sou wees, hoeveel te meer is die bykans tweeduisend plaasmoorde dan nie rassisme nie? In die oorweldigende meerderheid van gevalle is die booswigte swart en die

slagoffers blank. In ‘n groot persentasie van gevalle word die blanke slagoffers ook gemartel, soos die bejaarde egpaar van Nylstroom waarvan die vrou se vingers met ‘n snoeiskêr afgeknip is. Waarom het me. Van der Westhuizen en die ander sogenaamde joernaliste nie ook hieroor kop verloor en vir weke ná die voorval histeriese krete van rassisme geuiter, hulle klere geskeur en as oor hulle hoofde gestrooi nie?

Vier mense dood by Skielik. Tweeduisend blanke boere vermoor en dikwels gemartel. ‘n Onaardse geskree oor eersgenoemde, dawerende stilte oor laasgenoemde.

Een mens dood en nog een beseer tydens die Waterkloof-vier voorval, nog ŉ geval waaroor die media bykans ‘n epileptiese uitbarsting van anti-blanke woede beleef het. Sedert 1994 is daar waarskynlik 30 000 of meer blankes vermoor, en meer as 70 000 blanke vrouens verkrag. Die oorweldigende meerderheid van die aanvallers was swart. Waar is die geraas oor die 100 000 blanke slagoffers van die Nuwe Suid-Afrika se epidemie van swart-op-blanke rassegeweld?

Wat die sogenaamde vernedering van die skoonmakers by die UVS aanbetref, moet ek erken ek as blanke weet hoe voel hulle, indien hulle hoegenaamd verneder gevoel het. Weer eens weet ons nie of hulle wel verneder voel oor die video nie. Hulle het immers tussen September 2007 en vandag nie self enige woord daaroor gerep aan die media of aan die owerhede nie. Waarom word daar nie onderhoude in die media met hulle gevoer nie? Wat steek die media en die universiteit se owerhede vir ons weg?

Elke dag as ek die koerante se vakatures-blaaie oopslaan, of ek beskou webwerwe soos dié en ek lees "AA only", dan voel ek verneder en soos ‘n tweedeklasburger. As gevolg van my velkleur word daar teen my gediskrimineer.

Dit spreek dus van verregaande skynheiligheid en ‘n growwe oordrywing om Afrikaners op grond van vier studente se gedrag almal as rassiste te etiketteer terwyl ‘n swart regering elke liewe dag blatante rassisme toepas teenoor vier miljoen blankes.

Vier skoonmakers wat vrywillig deelgeneem het aan studentepret. Vier miljoen blankes wat elke dag rassisme ervaar. Waarom die stilte? Waarom is daar nie elke dag dawerende koerantopskrifte wat uitbasuin hoe rassisties die ANC-regime is nie?

Die antwoord op bostaande kan mens waarskynlik in Professor Danny Titus se onlangse rubriek in Beeld vind.

"Aan die ander kant moet ons hoor: ‘Wat onder die oppervlakte geborrel het, is opgekropte woede by wit Suid-Afrikaners dat ‘n groot bohaai ontstaan telkens as wittes die uitdelers van rassisme is, maar dat ras uitgeborsel word wanneer swartes die plegers en wittes die slagoffers is.’ Laasgenoemde is darem wragtig nie die punt nie."

Overgeset synde: dit maak slegs saak as swartes rassisme ervaar. Ons wil nie hoor van die 100 000 slagoffers van rassegeweld nie, of vier miljoen daaglikse slagoffers van staatsrassisme nie, want hulle is blank.

Obama-scenario’s

Op die vooraand van die uitslag van die belangrike kandidaatsverkiesings van die Amerikaanse Demokratiese Party in Ohio en Texas, stel ek die volgende vooruitskouings van moontlike gebeure as Barack Obama vir Clinton uitskuif as presidentskandidaat. Dit is nie "visoene" nie, dis bloot voorspellings gegrond op sekere feite en afleidings van moontlike gebeure en dis moontlik dat verskeie ander moontlikhede oorgesien is, maar dinge kan baie naby aan die vooruitskouings verloop.

Net eers enkele stellings wat sekere afleidings dalk verduidelik:

Obama is ‘n goeie spreker, met ‘n veelheid van mooiklinkende frases, maar hy is ‘n tipiese Afrikaan: Baie bek en min binnegoed. "He can talk the talk, but he can’t walk the walk". Obama word omring en geadviseer deur ‘n hele aantal mense wat sterk anti-israel, soms pro-moslem, beslis anti-grootgeld en eintlik sterk ten gunste is van ‘n welsyntaat wat vat-vat aan sosialisme. Hy word gesteun deur jong, linkse idealiste wat dink dat "drome en ideale" die wêreld kan regeer en deur ‘n ou klomp ultra linkses (soos Soros) wat nou hulle kans sien om die linkse rewolusie by die stembus in die VSA te laat slaag. Dalk is hulle reg.

– Die skerp daling in die dollar en die skerp styging in die prys van goud (veral die afgelope twee weke) is nie net toe te skryf aan die VSA se ekonomiese probleme nie. Dit is ook die groot geldbase wat besef dat ‘n Obama-presidentskap rampspoedig gaan wees vir die dollar en die "meelewende" kapitalisme wat die VSA kenmerk. Hulle vlug met hul geld na goud en ander geldeenhede.

– Groot dele van die media hemel Obama op want hy is "nuus" en ‘n verkoper. Die pogings om Obama met John F. Kennedy te vergelyk, is pure "hype". Die media glo nie hul eie propaganda nie.

– Diegene wat die meeste bekommerd is oor ‘n Obama-presidentskap is natuurlik die geldbase (en nie net die grotes nie) en dan Israel. Daar kan verwag word dat Obama – sou hy president word- Israel gou gaan veroordeel en in die VN resolusies gaan steun dat Israel na die gebied vóór 1967 moet terug trek en Palestyne onmiddellik hulle ander grond in Israel teruggegee word wat sedert 1948 "gesteel" is.

– Iran en Sirië gaan vinnig aan hul kernbomme werk want hulle glo en weet dat Obama nie sterk teen hulle sal optree nie, nie eens as hulle toetsontploffings uitvoer nie.

– Amerikaanse troepe in Irak (en dalk ook Afghanistan) sal vinnig teruggetrek word en Al Kaida en die Taliban sal daar oorneem.

– Moslems in Europa gaan nog meer militant word en bloedige konflikte veroorsaak in veral Nederland, Spanje, Brittanje en van die Skandinawiese lande. Dis te betwyfel of van hierdie lande die moed en durf het om hierdie aanslae teen te staan.

– Rusland gaan ontpop as een van die sterkste bastions van westerse beskawingsnorme. Bande tussen Europa en Rusland gaan baie sterker word.

– Japan en China gaan nog sterker ekonomies groei en baie gou die VSA agterlaat.

– Die swartes in Afrika en veral Suid-Afrika gaan ‘n president Obama sien as ‘n oorwinning vir Afrika. Die witman in SA gaan nog swaarder leef. En die VSA sal nie meer een van die toevlugsoorde van jong wittes wees nie.

Maar dit alles net as Obama president word. En dit is te betwyfel of hy sal, want hy sal voor die tyd "uitgevat" word – weggeblaas word.

Die kanse is dit kan binne die volgende weke wees, beslis vóór die benoemingskonvensies later vanjaar.

– Die CIA en Bush sal onmiddellik deur die hele wêreld daarvan beskuldg word dat hulle Obama van die toneel vewyder het. Maar dit sal nie die CIA of die FBI of selfs een van die diepgeheime Amerikaanse eenhede wees nie. Hulle weet hulle durf nie eens aan so iets dink nie. Waarskynlik is die moontlikheid van ‘n aanval op Obama een van Bush en die CIA/FBI se grootste nagmerries op die oomblik. Daar word beslis lankal spesiale maatreëls getref om so iets te probeer voorkom. Maar hulle gaan nogtans die skuld kry as so iets gebeur!

– Die kanse is goed dat een of ander regse groep of dalk net ‘n individu so iets beplan en gaan uitvoer.

– Dis ook nie onmoontlik dat die geldmagte met die mafia begin praat om die takie te verrig nie. Die geldmagte kan die meeste verloor in ‘n Obama-presidentskap.

– Die beste kandidaat om die ou takie uit te voer, is egter Israel se Mossad. Hulle is skerp, kundig en uiters doeltreffend en hulle vat nie kanse om iemand soos Obama eens naby aan ‘n presidentsverkiesing te laat kom nie. (Mossad het maande voor enigeen geweet van Bill Clinton en daai Monica se dinge – hulle het haar woonstelfoon getap en die inligting gebruik om die Amerikaanse intelligensiedienste af te dreig om van hul agente wat uitgevang en aangekeer was, vry te laat. Mossad was ook besig om Henri Paul, die motorbestuurder van Diana se doodsmotor, te bearbei as informant want daardie hotel is (of was) ‘n gewilde verblyfplek van ekstremistiese Arabiere. Snaaks dat hierdie feite, wat in ‘n gepubliseerde boek te lees is, nog nie sterk na vore gekom het in die huidige ondersoek nie).

AS EN WANNEER OBAMA UITGEHAAL WORD, GAAN DIE BLOUWILLEHEL LOS WEES IN DIE VSA.

– Swartes gaan die strate invaar en brandstig, moor en plunder soos nog nooit gesien is nie.

– Selfs wit linkses – veral sterk groepe "rewolusioneres" – kan probeer om chaos en wanorde uit te buit. Hulle sal waarskynlik nie baie vêr kom nie want die FBI weet wie en waar hulle is.

– Moslem-ekstremiste kan die chaos gebruik om weer met kwaai aanslae BINNE maar ook buite die VSA teen Amerikaners en westerse lande te kom.

– Clinton sal haar onmiddellik onttrek aan enige moontlike kandidaatskap. Presies hoe die Demokratiese Party te werk sal gaan as hulle binne ‘n kort tydperk heeltemal nuwe kandidate moet benoem, is onbekend, maar ek verwag dat Edwards, Kelly en dalk selfs Gore as die sterkste aanspraakmakers na vore kan kom. As die "linkste" van die drie kan Edwards bo uitkom.

– Obama se geweldaddige verwydering uit die wedloop, gaan egter ook McCain en die Republikeine kwaai skade berokken. Baie vingers gaan na hulle wys. Dit is glad nie ondenkbaar dat McCain gedwing kan word om opsy te staan vir iemand soos Romney of dalk selfs Guiliani nie.

– Amerika gaan jare vat om uit hierdie gemors en die gepaardgaande ekonomiese probleme te kom.

EN DIS MAAR NET DIE BEGIN!

best bridal jewelry

Fourie is onbevoeg om UV-rektor te wees

Die wêreld word aan die brand gepraat oor rassisme op die Kovsie-kampus en oor die Reitzkoshuisinsident wat op video vasgelê is.

In die proses word op ‘n insident gefokus, maar die breër prentjie geïgnoreer. Anders gestel: deur te fokus op die enkele boom, gaan ‘n visie op die hele bos verlore.

Net oor die video dít: omdat ek die video nie gesien het nie, gaan ek my nie oor die insident daarin uitspreek nie. Vir my gaan dit oor die groter kwessies. Ek oordeel dat die meeste kritici van die video die video inderdaad nie gesien het nie!

Ek het na die rektor, prof. Frederick Fourie, se gesprek op Radio RSG geluister. Uit die uitsprake van die Rektor is ‘n paar sake duidelik:

Die integrasiebeleid van die UVS is ‘n sosiale transformasiebeleid (die samestelling van ‘n koshuis moet ten minste uit een derde òf wit òf swart studente bestaan).
Die fokus van die universiteitsbeleid val op individuele menseregte (die rektor sien ‘n vreedsame samelewing as ‘n samelewing van individue).
Die rektor se beleid is gekoppel aan die beleid van die ANC as regerende party (die rol van die VF+ word deur die rektor verdag gemaak).

Laasgenoemde stelling verdien aandag. Onder die nasionale regering en nou onder ‘n ANC-regering gee die UVS sy interne vryheid op, deur duidelik soos ‘n orgaan van die regering op te tree. In wese behoort ‘n universiteit apolities as opvoedkundige instelling van die burgerlike samelewing te funksioneer.

Kortom, die politieke transformasiebeleid wat die Rektor toepas is die transformasiebeleid van die regerende party.

Die transformasiemodel van die ANC is kollektivisme wat die kulturele, religieuse en taalkundige diversiteit van die studentegemeenskap in die groter geheel wil laat opgaan. Interessant genoeg word hierdie kollektivisme aan die hand van individuele menseregte verdedig. ‘n Student – in hierdie geval ‘n swart student met ‘n andersoortige kultuur – het dus ‘n reg om die kulturele karakter van ‘n koshuis fundamenteel te wysig, deur sy/haar individuele wil op die koshuisgemeenskap as geheel af te dwing. In feite is dit ‘n Afrikaanstalige koshuis met ‘n Afrikaner-kultuur, volgens die Christelik-religieuse rigting, wat die identiteit daarvan moet verbreed om anderstaliges en anderskulturiges in die sosiale struktuur daarvan op te neem.

Gedrewe deur ‘n liberale model om ‘n kollektivistiese universiteit daar te stel, vergeet die rektor en die universiteitsraad dat die Grondwet van SA baie spesifiek is, naamlik dat die demokrasie verstewig moet word deur die bevordering en beskerming van die regte van godsdiens-, taal- en gemeenskapsregte. Let op die volgende:

Artikel 185 van die Grondwet maak voorsiening vir ‘n Kommissie vir die Bevordering en Beskerming van die Regte van Taal-, Godsdiens- en Kultuurgemeenskappe.
Artikel 31(1)(a) van die Grondwet verklaar dat alle persone wat aan ‘n kultuur-, godsdiens- of taalgemeenskap behoort nie die reg ontsê mag word om saam met ander lede van daardie gemeenskap hul kultuur te geniet, hul godsdiens te beoefen en hul taal te gebruik nie.
Artikel 31(1)(b) verskans die reg om kultuur-, godsdiens- en taalverenigings of -organe te stig, in stand te hou en daarby te kan aansluit.

Dom soos die universiteitsraad se beleid is, word ‘n integrasiemodel op ‘n diverse gemeenskap gewoon afgeforseer.

Die skrywer van hierdie artikel het die rektor en die universiteitsraad drie jaar gelede reeds in vier verskillende briewe gewaarsku dat die beleid van die raad op ‘n ramp afstuur. Nodeloos om te sê, is my briewe nie een beantwoord nie. Wat dus op die UVS-kampus gebeur het, is die verdiende loon van die rektor.

Soos te wagte, is die resultaat rampspoedig, omdat die volgende beginsels gewoon geïgnoreer is. Dit is die beginsels van:

vrye assosiasie;
natuurlike seleksie;
progressiewe ingroeiing;
eenheid-in-verskeidenheid;
die integrasieparadoks.

Die beginsel van die integrasieparadoks is eenvoudig dat ‘n beleid wat vrye assosiasie verruil vir gedwonge integrasie en natuurlike progressiewe samegroeiing misken, die aweregse resultaat het dat segregasie bevorder word. Kortom: die rasseintegrasiemodel van die rektor het die studentesamelewing in kampe gepolariseer en rassehaat bevorder.

Dit is vir enige waarnemer duidelik dat talle Afrikaanstalige studente nie meer in universiteitskoshuise tuisgaan nie en van private akkommodasie gebruik maak. Private akkommodasiefasiliteite het soos paddastoele in woonwyke naby die UVS opgespring.

Die vraag is derhalwe wat sou ‘n verstandige benadering wees in beleid. Die volgende word aangestip:

Maak voorsiennig vir die reg van bestaande koshuisgemeenskappe om oor die kultuurinslag, religieuse rigting en omgangstaal van ‘n koshuisgemeenskap te besluit.
Skep ‘n nuwe fasiliteit (of fasiliteite) om vir kultuurgemengde studente voorsiening te maak (dit wil sê studente wat verkies om saam met studente van ‘n ander kultuur saam te leef!).
Skep fasiliteite om vir andersoortige kultuurgemeenskappe voorsiening te maak (bv. ‘n koshuis met ‘n Moslem-insalg vir Moslems, ens.).

Enige regdenkende mens moet dus die sosiale transformasiemodel van die universiteit verwerp en die rektor as ‘n politieke pion van die owerheid afskryf. Die studente- en ouergemeenskap moet gewoon vir die rektor se afdanking vra. Hy is gewoon onbevoeg om die hoof van die UVS te wees.

Лобановский

In SA is urine politiek

Myns insiens was die insident by Reitz-koshuis wat op video vasgelê is en reeds CNN gehaal het ‘n grap; enigeen wat al in ‘n koshuis was, weet tot watter belaglike optrede groepsdruk veral jong seuns of mans kan oorreed. Maar ons moet ook toegee dat ons in ‘n abnormale land woon wat deur intense geweld en wedersydse rassegevoelens gekenmerk word. Die blanke Afrikanerman is van alle mag en invloed gestroop en word openlik deur die media en reklamebedryf (vgl. maar die Vodacom-advertensies) bespot as ‘n soort gekastreerde imbesiel. Een moontlike verklaring vir die seuns se optrede kan dus daarin geleë wees dat hulle ‘n magsfantasie probeer uitleef het deur swart vroue te verneder terwyl dit in die werklike lewe anders gesteld is en hulle waarskynlik daagliks deur swart amptenare of maghebbers verneder word. Trouens, die transformasie van die UV-kampus en koshuise verteenwoordig ‘n verskriklike demonstrasie van swart mag wat selfs bepaal met wie ‘n student sy kamer moet deel.

‘n Johannesburgse Engelstalige koerant (The Star) het die gebeure met ‘n Leon Schuster-film vergelyk. Dit wás uiters banaal. Maar daarom is die ongekende reaksie van die media, sowel plaaslik as internasionaal, so interessant. Hierdie banale en onbenullige insident word aangebied asof dit van dieselfde belang is as Iran se kernprogram, die Amerikaanse presidentsverkiesing of die jongste nuus oor die Israel-Palestinakonflik. Ook die plaaslike politici het nie op hulle laat wag nie en veral die DA het onmiddellik op sy mededinger, die Vryheidsfront Plus, toegesak en hom daarvoor geblameer. In Suid-Afrika is urine politiek en elkeen wil graag toustaan vir sy beurt by die urinaal.

Die feit dat soveel kommentaar op die Afrikaner fokus, ook in die Britse koerante, wil vir ons sê dat Engelse dit as ‘n geleentheid sien om tot hul eeue-oue spel van Afrikanerverguising oor te gaan. Waar Engelse hulle aan dieselfde of soortgelyke "rassistiese" gedrag skuldig maak, word dit eenvoudig afgelag en in ‘n "goeie gees" aanvaar. So was daar vandeesweek, te midde van die Reitz-bohaai, ‘n episode op Hoëveldstereo waarin Jeremy Mansfield ‘n swart vroulike leerlingbestuurder op die lug verneder het met allerlei absurde vrae en ook toespelings gemaak het dat die hele land se verkeerspolisie korrup is. Van die vrae wat aan haar gestel is, was onder meer hoeveel sy dink die gangbare bedrag is waarmee mens ‘n verkeerspolisieman moet omkoop.

Waarskynlik die enigste positiewe uitslag van die hele bohaai is dat die reënboognasieteorie nou finaal ontmasker is as ‘n blote set om die Afrikaner van sy politieke, institusionele, kulturele en taalregte te ontneem. Reitz en veral die oorreaksie daarop sê vir ons dat ons dringend ‘n ander politieke model nodig het as die fantasie van demokrasie en versoening wat onlangs aan ons opgedis is en in die praktyk niks beteken nie.

In die VSA het gedwonge integrasie na 50 jaar nie tot groter harmonie en wedersydse begrip gelei nie, maar tot meer de facto-segregasie en rassehaat. Tans word hier by ons ŉ geslag blankes op die skoolbanke groot wat hul eie status as tweederangs ervaar. Daar word teen hulle gediskrimineer sover dit toegang tot universiteitstudie en uiteindelike werkgeleenthede betref. Sowel die staatsdiens as groot maatskappye reserveer deesdae feitlik alle poste vir “voorheen benadeeldes”, wat ŉ eufemisme vir swartes verteenwoordig.

Transformasie, regstellende aksie en alles wat daarmee saamhang, veroorsaak onvermydelik rassespanning, selfs rassehaat, veral onder jongmense wat die ergste daaronder deurloop. Die gebeure by Reitzkoshuis en veral die reaksie daarop, verteenwoordig ŉ byna volmaakte illustrasie hiervan.

Terwyl blanke rassisme jeens swartes in Suid-Afrika ŉ marginale verskynsel verteenwoordig, kan dieselfde nie van anti-blanke gevoelens gesê word nie. Miljoene swartes, vanaf president Mbeki wat reeds herhaalde anti-blanke uitsprake gemaak het, is van mening dat blankes boos is en nie in Afrika hoort nie. Trouens, tydens inbelprogramme op radiostasies het vele swart inbellers vandeesweek van ŉ komende rasseoorlog gepraat. Indien ŉ onbenullige studentepoets in Bloemfontein genoeg is om emosies so op te jaag dat mense dreig om mekaar oor rasgrense heen te begin doodmaak, is dit mos duidelik dat die huidige stelsel en veral die ANC-leierskap totaal misluk het om enige harmonie of vrede in die land te bewerkstellig.

ŉ Tyd gelede het sms’e rondgevlieg om teen die “nag van die lang messe” na Mandela se dood te waarsku. In Rwanda is die staatshoof se vliegtuig darem afgeskiet voordat Hutu’s begin het om Tutsi’s voor die voet uit te moor. In ekstremistiese Suid-Afrika is geen ernstige politieke insident blykbaar nodig om volksmoordgevoelens onder die swart bevolking gaande te maak nie. Al wat nodig is, is ŉ paar bottels bier, ŉ rugbybal en sprake van urine.

Vrugte van gedwonge integrasie

Die koerante en nuuswerwe is vol van die sogenaamde walgvideo, waarin studente in ‘n manskoshuis op Kovsies glo swartes vleis maak eet waarop daar geürineer is.

Die studente se manier van kommunikasie is weliswaar kru en ongevraagd, maar dit het tog hulle punt effektief oorgedra: integrasie stuit hulle teen die bors. Dis ‘n vorm van kommunikasie, byna nes die afbrand van ‘n paar treinwaens weliswaar ‘n oortreding van die wet is, maar wel die punt oordra dat pendelaars moeg is vir vertragings. Of wat van swart studente wat gereeld slaags raak met die polisie en kampusse verwoes? Dis ook ‘n vorm van kommunikasie met die owerhede.

("Ontheffing" is natuurlik ‘n welbekende ritueel in koshuise. Ek moes self walglike brousels eet en drink toe ek onthef is. Ek het vir dae lank moes skrop om die mengsel van olie en mercurochrome af te kry. Of ontheffing in dieselfde liga van kriminele gedrag val as die afbrand van ‘n treinwa of die verwoesting van ‘n kampus, is nie seker nie.)

Professor Fourie, die rektor, se hoogheilige weersin in die voorval word ook in die berig weergegee. Siestog. Ek het geen simpatie met die rektor nie. Die walglike beleid van gedwonge integrasie, waaraan Fourie regstreeks aandadig is, is die grondoorsaak van hierdie voorval. Was dit nie vir Fourie-hulle se Orwelliaanse agenda nie, waarin mense teen hulle sin gedwing word om te integreer, sou hierdie voorval nooit plaasgevind het nie.

As Professor Fourie enige integriteit van welke aard ook al gehad het, sou hy die eerbaarheid aan die dag gelê het om te bedank. Sy optrede en sy afstootlike beleid van gedwonge integrasie het regstreeks gelei tot hierdie voorval.

to promote прокурор Фильчаков

Zimbabwe en Suid-Afrika: ‘n Vergelyking

Op die 24ste Oktober 1964 word Zambië onafhanklik van Brittanje. Die Britte, wat die voormalige gebied eens bekend as Noord-Rhodesië in 1923 van die “South African Company” oorgeneem het, het reeds in Harold Macmillan se “Winds of Changes”-toespraak in 1960 te kenne gegee dat onafhanklikheid in Zambië en ander kolonies onvermydelik gaan wees.

Weerstand van Roy Welensky (die wit koloniale Engelse leier in Zambië) ten spyt, het swart nasionalistiese aktiwiteite momentum gekry, en na dikwels bloedige gevegte tussen Kenneth Kaunda se United National Independence Party en NKumbula se African National Congress, het Kaunda ‘n eenpartystaat gestig en 26 jaar lank geregeer tot in 1991.

Zambië is ‘n tipiese mislukte Afrikastaat. Die Britte het ‘n myn- en landbouekonomie (gebaseer op die land se ryk landboupotensiaal en koperneerslae) ontwikkel. Die ontwikkeling van infrastruktuur het onder meer die Karibaprojek (gedeel met Rhodesië), paaie, en ‘n hoofstad met regeringsgeboue, hospitale en skole ingesluit. Ten spyte hiervan bestuur Kaunda die land die afgrond in. In 1991 gee Kaunda uiteindelik bes, en word droogte geblameer vir sy regering se onbekwame hantering van die land se ekonomie en hulpbronne oor ‘n tydperk van 26 jaar. Hy is een van net twee Afrikadespote in die hele twintigste eeu wat vrywillig die troon opgee ná hy by die stembus verslaan is (die ander is Kerekou van Benin). Sy permanente opvolger is Frederick Chiluba.

Kaunda is hierna ryk beloon. Dat die man, wat ‘n hele land die afgrond in geregeer het, ‘n Afrikadespoot was wie se demokratiese instinkte beperk was tot eenparty- en eenkanditaatverkiesings, wie se vriendekring Sadam Hussein en Josip Tito ingesluit het, is tussen 2002 en 2004 die “African President in Residence” by Boston Universiteit in die VSA en is die 2007 ontvanger van die Ubuntu Prys (nogal vir sy voortreflike humanitêre karakter) van Suid-Afrika. Met sy vrylating in 1990, was Kaunda ook die eerste Afrikaleier wat deur Nelson Mandela besoek is.

Tot in 2008 bly Zambië ‘n hopelose staat met ‘n uitgeholde ekonomie en regeringslui wie se korrupte lewensuitkyk net met hulle lang vingers vergelyk kan word. Op ‘n tipiese Afrika-nasionalistiese manier het Chiluba Kaunda opsy geskuif deur te verklaar dat hy ‘n Malawiër is, en in 1999 word Kaunda staatloos verklaar in die Zambiese Hooggeregshof. Weer in 2000 word hy as ‘n Zambiese burger verklaar na ‘n appèl. ‘n Mens kan dié petalje en sy ander post-1991-penaries in ‘n sekere sin seker as skreeusnaaks beskou.

Kaunda, met sy Ubuntu Prys, verteenwoordig ‘n karikatuur van die ZANU-PF-leiers in Zimbabwe, en van die ANC-regeringslui in Suid-Afrika. Terwyl hy nooit die wreedheid van ‘n Robert Mugabe, of die opgeblasenheid van ‘n Thabo Mbeki geopenbaar het nie, is sy onbeholpenheid nie net tipies nie, maar skynbaar ‘n vereiste eienskap vir omtrent enige Afrikaleier wat na 1950 op die toneel verskyn het. Of dit nou Sam Nujoma (sy eerste daad as president was die aankoop van ‘n privaatstraler), of Idi Amin, of Jomo Kenyatta (wat verdink word van moord op sy opponente), of selfs Mugabe en Mbeki was, post-koloniale Afrikaleiers is skynbaar universeel in hulle verdraagsaamheid teenoor korrupsie en onbekwaamheid, asook hulle onbeholpe swart nasionalisme.

Die verkrummeling van Zambië, Mosambiek en Zimbabwe (en ander beduidende Afrikastate) onder post-koloniale diktature was dramaties, onvermydelik, en is in elke geval vooraf voorspel. Die uitsetting van 500 000 wit Portugese uit Mosambiek in 1975 deur Frelimo het die spogstede Lourenço Marques en Beira vernietig. In Zimbabwe is ‘n eens vooruitstrewende Salisbury vandag ‘n krotbuurt genaamd Harare vergeleke met wat dit in 1980 was.

Die vernietiging van infrastruktuur en ekonomiese bates in Zimbabwe en in Mozambiek was in elke opsig sistematies en meer vernielsugtig as wat dit in Zambië was. Teen 1976 was daar net 5 ingenieurs oor in Mosambiek, en die dramatiese agteruitgang van Beira, eens ‘n ryk vakansiestad aan die Indiese Oseaan, is kenmerkend van Afrikaleiers se reaksionêre afguns teenoor Europese voortreflikheid. As wit koloniale Portugese voortreflike stede in Mosambiek gebou het, dan is die skandalige vernietiging van hierdie bates in elke opsig ‘n weerspieëling van die roofmentaliteit in Afrika se post-koloniale bevrydingsbewegings, of dit nou Kaunda se UNIP, of Mugabe se ZANU-PF, of Samora Machel se Frelimo, of vandag, Mandela en Mbeki se ANC is.

Die verval in Zimbabwe en Mosambiek ná 1980 was dramaties en traumaties. Maar dit is in groot mate deur die groot Suid-Afrikaanse ekonomie gekussing. Dit het nie so baie saak gemaak dat Zimbabwe die produktiewe wit landbousektor vernietig het nie; Suid-Afrikaanse boere se voedselproduksie het steeds goedkoop kos geproduseer.

As elektrisiteitsopwekkingvermoëns in die bevryde state verniel is, of afgeneem het, was dit nie so erg nie, omdat Eskom in Suid-Afrika goedkoop krag aan ‘n geintegreerde verspreidingsnetwerk beskikbaar gestel het. Die ligte het nooit werklik in Zimbabwe afgegaan nie, en Mugabe se onbekwame en kwaadwillige politiek het nooit werklik die totale vernietiging van Zimbabwe tot ‘n primitiewe staat tot gevolg gehad nie. Hy kon, sonder om die ware koste daarvan te verstaan, voortgaan met sy vernietigingswerk en onteiening van wit en produktiewe eiendom. Hy kon op ondemokratiese wyse beslag lê op Zimbabwe se bates, of dit ten gronde laat gaan. Dis grotendeels omdat die groot Suid-Afrikaanse ekonomie, en sy verantwoordlike regering, verhoed het dat hongersnood, of totale ineenstorting, in Zimbabwe plaasvind. Dit het ook aanvanklik beter in Zimbabwe as in Mosambiek gegaan omdat Mosambiek se Frelimo-regering uit die staanspoor baie meer anti-wit en gewelddadig was.

Verder het mynmaatskappye in Suid-Afrika se kundigheid en volgehoue investering die “bevryde” lande se ekonomieë aangehelp en werk geskep wat die lande minimaal aan die gang gehou het. Daar was altyd krag, ‘n bietjie werk, investering in die ontginningsektor aangehelp deur die kundigheid in Johannesburg en die Johannesburgse Aandelebeurs.

Derhalwe, terwyl dit sleg gegaan het, het dit nie so sleg gegaan dat die krisisse nie deur Mugabe se regering gehanteer kon word nie. Hongersnood is verhoed met Suid-Afrikaanse graan, en met die migrasie van miljoene van Zimbabwe se honger burgers oor die ANC se onbewaakte noordelike grens, waarna hulle ‘n kriminele hel in Suid-Afrika gestig het. Skynbaar met die ANC-regering se gelate aanvaarding en dus goedkeuring hiervan.

Elders in Afrika was min state so gelukkig soos Zimbabwe. In Wes-Afrika is die verval van Liberië, die Ivoorkus, en dies meer, baie meer dramaties en meer gewelddadig. Daar het die krag finaal afgegaan. Die privaatsektor en sosiale dienste het totaal ineengestort. Hongersnood en burgeroorloë was onafwendbaar en het derduisende lewens gekos. Daar was geen magtige en groot state byderhand om die besigheids- en ekonomiese omgewing te stabiliseer nie.

Wat is die ooreenkomste en verskille tussen Zimbabwe en Suid Afrika? Daar is heelwat ooreenkomste: beide loop deur onder onbeholpe roofregerings gestig deur bevrydingsbewegings. Beide loop deur onder die swartkultusideologie van ‘n Robert Mugabe en Thabo Mbeki. Beide lande se regerings, met Zimbabwe verder gevorder, het ‘n renons in wit voortreflikheid, of dit nou in die vorm van wit boere, of wit leiers, of wit ingenieurs, of wit sportlui, of wit besigheidslui is. As die regegings moet kies tussen ‘n suksesvolle staat waar wit kundigheid beide geakkommodeer en bevorder word, en ‘n mislukte en gewelddadige staat met armoede en hongersnood, dan kies hulle laasgenoemde.

Daar is egter een groot verskil tussen Zimbabwe en Suid-Afrika. Dit is destyds voor Mandela se opkoms, deur Westerse kommentators soos volg opgesom: “South Africa is a serious state, with a large industrial economy and huge assets in the form of an educated population and excellent infrastructure. States such as those do not fail."

Dit is die woorde van ‘n optimis wat Afrika nie verstaan nie, en wat nog minder die mees belangrike feite in Suid-Afrika en haar verhouding met haar buurstate in ag geneem het. Naamlik dat daar geen groot ekonomie naby Suid-Afrika bestaan om haar te stabiliseer teen haar onbeholpe en kwaadwillige bevrydingsbewegingsleiers se onvermydelike vergrype nie.

Anders as in Zimbabwe, is die krag in Suid-Afrika finaal af as Eskom se infrastruktuur vernietig word. Daar is nie ‘n buurstaat wat krag gaan verskaf nie.

Anders as Zimbabwe, gaan daar nie kos wees nie as die wit boere van hulle grond ontneem word nie.

Anders as Zimbabwe, gaan daar geen staat op aarde wees wat dit in sy eie belang ag om in Suid-Afrika te belê nie. As Suid-Afrika vir nou al meer as ‘n dekade gevoel het dat dit in eie belang is om Zimbabwe nie heeltemal tot niet te laat gaan nie, dan is daar geen beduidende staat wat dieselfde verhouding vandag met Suid-Afrika koester nie.

En dit is die grootste verskil tussen Suid-Afrika en Zimbabwe.

инструмент ликота