Rubrieke – Bladsy 21

Het die begrip ?Suid-Afrikaanse burger? nog enige sin?

Onwettige immigrasie is besig om Suid-Afrika onherroepelik te verander. In die volksmond praat mense al geruime tyd daarvan dat “De Klerk die land weggegee het”. Tot onlangs het ons gedink dat hy Suid-Afrika, sy rykdom en sy instellings op ŉ skinkbord aan die Xhosas oorhandig het sodat hulle hul swartbemagtigingspartytjie kan hou.

Deesdae sou ons egter met veel meer akkuraatheid kon beweer dat FW die land aan die Nigeriërs en die Kongolese geskenk het, want te oordeel aan die vreemdelinge wat oor ons landsgrense stroom, gaan hulle oor ŉ paar jaar die land beheer.

De facto is ons grense reeds opgehef, want elke Jan Rap en sy maat kan maar hier kom woon en werk, asook gratis onderwys en gesondheidsdienste ontvang. En al poog die plaaslike bevolking om so ŉ onwettige immigrant met geweld te verdryf, sal biskop Paul Verryn van die sentrale Metodistekerk in Johannesburg hom onderdak bied en die media hulself oorgee aan histrioniese betuigings van simpatie met sogenaamde slagoffers van xenofobie.

Hoeveel onwettiges verkeer binne ons landsgrense? Hoeveel van hulle het reeds ID-boekies by die korrupte departement van binnelandse sake aangekoop, soos ŉ episode van die program Special Assignment ŉ tyd gelede aan ons getoon het? Het die begrip “Suid-Afrikaanse burger” – in die lig van die verval van ons grense – nog enige sin?

Demograwe skat die aantal buitelanders binne ons grense tussen 10 en 15 miljoen. Met ander woorde, een kwart tot een derde van die land se inwoners is onwettiges! ŉ Staat wat nie sy grense kan beheer nie, het misluk. Want eie aan die definisie van ŉ spesifieke staat is tog die geografiese entiteit wat daardie land uitmaak.

Suid-Afrika begin by Kaap Agulhas en eindig aan die Limpopo. Of altans, so het ons jare lank gedink. Post-Zimbabwe en die helfte van daardie land se bevolking wat suid verskuif het, kan ons net sowel van ŉ Suider-Afrika praat wat tot aan die Zambesi of selfs die Kongo strek.

Zimbabwe en sy $100 miljard-dollarnote wat geen brood kan koop nie is gereeld, byna te gereeld, in die nuus. Dog Suid-Afrika se horde oorselfversekerde kommentators wy min rubriekspasie aan die Panafrikanisme wat onder Mbeki en sy buitelandse minister, Nkosazana Dhlamini-Zuma, gedy het.

Die begin van ŉ etniese konflik op 12 Mei vanjaar wat aan ons as “xenofobie” voorgehou is, was maar ŉ vulletjie vergeleke met die soort oorlog wat gaan ontstaan indien die drome van een groot Saogland wat Mbeki en naïewe sakemanne saam-saam koester ooit bewaarheid word. Die veertien state van die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap (SAOG) modelleer hulself op die Europese Unie. Volgens ŉ verklaring verlede week gaan die subkontinent teen 2018 ŉ gemeenskaplike geldeenheid hê, ŉ Saogdollar of –kwatsja. Ons hoop maar die Reserwebank verhuis nie Harare toe nie, want Harare is so min of meer in die middel van Saogland.

Die punt omtrent die Europese Unie is egter dat alle lidlande ekonomies, polities en kultureel stabiel is. Tagtig miljoen Duitsers gaan nie môre die Ryn oorsteek ter wille van ŉ hoër lewenstandaard in Frankryk nie, want hulle beskik oor ŉ vergelykbare inkomste per kop as Frankryk s’n.

Die Demokratiese Republiek van die Kongo en Zimbabwe is egter lande waar die gemiddelde inwoner onderskeidelik dertig en vyftig keer armer as ŉ Suid-Afrikaner is. Die blink liggies van Johannesburg, Pretoria en Kaapstad oefen dus ŉ onweerstaanbare aantrekkingskrag op die bykans 200 miljoen mense in die SAOG-streek uit en dit sou wensdenkery wees om te dink dat die toevloei van arm, ongeskoolde buitelanders hierheen gestuit of selfs gerem gaan word. Inteendeel, soos wat die ANC se imperiale droom van een groot Suider-Afrika verwesenlik word, gaan die stroom ekonomiese vlugtelinge oor die Limpopo versnel.

ŉ Meer sinistere interpretasie van SAOG-integrasie is dat sowel die Weste as Afrika eintlik erken het dat die lande suid van die Kongorivier nooit werklik gaan ontwikkel nie en dat die beskikbare rykdom en infrastuktuur in Suid-Afrika onder 200 miljoen mense verdeel behoort te word. Biskop Paul Verryn het onlangs op RSG, nogal in Engels op ŉ Afrikaanstalige radiostasie, ŉ roerende pleidooi gelewer dat al ons landsgrense formeel afgeskaf moet word sodat die groot suidwaartse migrasie vinniger en ongehinderd kan plaasvind.

Oral waar ek kom, probeer ek mense aan die verstand bring dat onwettige immigrasie, asook die komende wettige migrasie van Saoglanders na hul ekonomiese hartland in die PWV-gebied, ŉ veel groter probleem as misdaad is. Ja, dis waar, duisende mense sterf, word verkrag of vermink deur misdadigers, maar indien ons in ŉ oorlog betrokke was, sou ons bevolking ook daaronder gely het. State en volke oorleef oorloë, soos die platgeslane Duitsland en Japan ná die tweede wêreldoorlog aan ons getoon het.

Suid-Afrika as ŉ staat, om van die reënboognasie nie eens te praat nie, staan egter op die punt om in iets groters op te los. Dit gaan geen gestruktureerde Europese Unie wees waar ekonomiese en politieke integrasie deur desentralisering en groter magte aan streke en provinsies gebalanseer word nie, maar ŉ demografiese gletser wat onstuitbaar in die rigting van sy ekonomiese swaartepunt gaan gly.

Die geweld van enkele maande gelede was te wyte aan arm, ongeskoolde mense wat om dieselfde hulpbronne in ŉ reeds oorbevolkte PWV meeding. Soos wat die demografiese druk op behuising en infrastruktuur toeneem, sal die etniese drukkoker hier by ons insgelyks ontploffingspunt bereik.

Blykbaar is Lagos in Nigerië ŉ stad wat oorspronklik vir 100 000 mense deur die koloniale owerheid ontwerp is, maar wat tans 14 miljoen mense in die allerhaglikste omstandighede huisves. Hoewel die gemiddelde Nigeriër op R14 per dag moet oorleef, is Lagos ook die duurste stad in Afrika waar ŉ ete in ŉ restaurant jou R1200 kos. ŉ Drankie kos R120 en ŉ pak ontbytkos in die supermark R96. Waarskynlik het die infrastruktuurbeplanners in die PWV-gebied ŉ bevolking van twee tot drie miljoen voorsien, wat binne ŉ kort bestek tot tien miljoen vermeeder het. Maar kan die PWV twintig miljoen of selfs veertig miljoen mense hanteer wat in eindelose plakkerskampe volgens hul eie etniese patrone saamleef, meer dikwels teen vyandelike groepe veg?

Nou onlangs het twee bekende swart vroue in die land, Wendy Luhabe en Ramphele Mamphele, erken dat die eertydse Bantoe-onderwys aan hulle ŉ veel beter opvoeding verskaf het as dít wat vandag in die meeste SA skole onderwys genoem word. Komende van swart vroue is dit seker wysheid, want toe ek iets in dié trant sewe jaar gelede by die KKNK op Oudtshoorn kwytgeraak het, is ek as rassis en apartheidsapologeet uitgekryt.

Apartheid het in ons land ŉ afskuwelike fiksie geword, wat niks met ons geskiedkundige belewenis te make het nie. Selfs die ergste oordrywings oor apartheid gaan egter oortref word deur die postapartheidsnagmerrie wat uiteindelik tot die ondergang van Suid-Afrika, die eertydse sameflansing van twee Britse kolonies en twee Boererepublieke, moet lei.

Afrikaners, veral in die huidige tydvak, vind dit moeilik om vir hulself ŉ toekoms los van Suid-Afrika in ŉ eie staat of gebied te sien. Die volkstaatgedagte is eenvoudig nie polities korrek nie. Moontlik sal die naderende werklikheid van ŉ Saog-imperium met ŉ groot Lagos of Luanda in die PWV-gebied egter ons mense oor hul toekoms aan die dink sit. Ons kan onsself seker apart van die DRK, Malawi en Zimbabwe begin sien, nie waar nie?

Die Afrikaner het al soveel tyd verspeel om aan sy eie politieke toekoms te begin dink dat mens soms vrees dat dit al te laat is met emigrasie as enigste redelike uitweg. Maar chaos en revolusies is soms goeie stimulante vir denke, soos die geskiedenis keer op keer bewys het.

Dat daar meer chaos op pad is, is gewis.

купить кукла

Frederick Fourie en ander lafaards

Die nuus dat prof. Frederick Fourie, die Groot Transformeerder van die Vrystaatse Universiteit, die aftog blaas en homself heel waarskynlik in Australië gaan vestig, maak reeds deel uit van 'n patroon wat Afrikaanse universiteite teister. Voor hom was daar prof. Chris Brink van Stellenbosch wat hom insgelyks ten doel gestel het om daardie universiteit sogenaamd te transformeer of te verengels en toe inderhaas Engeland toe geëmigreer het.

Nie net het Fourie sy studente en personeel gefaal nie, maar deur sy gebrek aan ruggraat het hy in die hande van die vyande van Afrikaans en die Afrikaner gespeel. In die eerste instansie het Fourie self die saad van rassekonflik op die kampus van die Vrystaatse universiteit gesaai deur sy onbekookte beleid van gedwonge koshuisintegrasie. Die Reitz-video was 'n vorm van studenteprotes en -satire teen die koshuisintegrasie waarteen Afrikanerstudente en hul ouers oorwegend gekant was, gegewe die groot taal- en kultuurverskille tussen swart en wit studente.

In 'n Europese land soos België is die Universiteit van Louvain/Leuven in die sestigerjare ná hewige botsings in Franstalige en Nederlandstalige kampusse opgedeel. Nietemin het Fourie gemaak asof dit die normaalste ding ter wêreld is dat studente van uiteenlopende kulture in dieselfde koshuise saamgegooi word. Hierdeur het hy ook sy gedienstigheid aan die Mbeki-bewind vertoon en sy minagting teenoor sy eie mense, die Afrikaners, wie se kulturele en selfs fisisiese voortbestaan deur die huidige orde bedreig word.

Pleks van die Reitz-videokwessie op 'n ewewigtige en redelike manier te hanteer, het prof. Fourie eenvoudig gekapituleer voor die hewige media-aanslag. In die Afrikanergeskiedenis is daar voorbeelde soos Koos de la Rey of Paul Kruger wat telkens die dood in belang van hul volk getrotseer het. Hierteenoor het Fourie slap in die knieë geraak van 'n bietjie negatiewe publisiteit en toi-toi wat daarop gevolg het. Volgens Fourie se eie verklaring is hy "uitgemergel" deur die verskriklike "stres".

Afrikanerstudente op die Kovsie-kampus is dit eens dat sowel Fourie as die universiteitsbestuur hulle gruwelik in die steek gelaat het. Daar was geen debat, geen argument, geen ontleding oor die Reitz-video nie, net 'n skandelike oorgawe aan druk van buite wat in elk geval bewys het dat daar in die huidige Suid-Afrika geen akademiese vryheid bestaan nie.

Indien figure soos Frederick Fourie of Chris Brink Jode was, sou die Israelse Mossad hulle in die lande waar hulle nou gaan wegkruip iewers in 'n stasietoilet van die gras afgemaak het. Nie net is hulle ellendige verraaiers nie, maar ook sulke kruiperige suurstofdiewe dat hulle ons planeet 'n slegter plek maak.

Eendag in die toekoms wat nie so ver is nie, sal ons eietydse geskiedenis opgeskryf word en gaan Frederick Fourie en ander meelopers wat so ywerig hul eie mense ondermyn het aan die kaak gestel word vir wat hulle is: swakkelinge wat die naam "Afrikaner" nie werd is nie.

купить баню

Watter regstelsel, Zapiro?

Die herrie rondom Zapiro se spotprent van Zuma wat regstaan om die regstelsel te verkrag is interessant aangesien dit 'n illustrasie van pro-Xhosa en anti-Zoeloe Britse disinformasie verteenwoordig.

Die gekrenkte melodrama wat die voorstelling omgeef maak dit klaarblyklik moeilik vir sommiges om die opsetlik verkeerde voorstelling te oorweeg te oordeel aan die talle Facebook- en blokinskrywings om Zapiro te ondersteun.

Die onjuiste voorstelling lyk min of meer só:

Zuma het 'n HIV-positiewe vrou, byna nakend, in sy kamer onthaal wat 'n babaoliemasseering versoek het.

Daarna beweer sy sy is verkrag en lê 'n klag teen hom.

Die steeds funksionerende regstelsel – neem ons aan want dit was vóór Hlope – bevind Zuma onskuldig.

Nietemin stel Zapiro Zuma as 'n verkragter voor, kennelik 'n manier om die uitspraak in die guns van die ANC-president belaglik voor te stel.

Die feit is dat kinderverkragting, 'n erger misdaad, met 400% toegeneem het sedert Mbeki aan bewind gekom het.

Zuma kan duidelik nie daarvoor verantwoordelik gehou word nie.

Maar die koppeling, danksy Zapiro, is gemaak.

Benzi Ka-Soko segsman vir die Polisie se Burgerregte-unie het intussen vir Zapiro uitgedaag om iets te teken wat wit grondbesit ten koste van swartes uitspel. Ek kan die man verseker dat organisasies soos PLAAS, Programme for Land and Agrarian Studies, dit reeds met ywer aangepak het, al is dit nie met behulp van spotprente nie. Met befondsing van die Ford Foundation en Atlantic Philantropies is PLAAS tewens besig om voedselproduksie in Suid-Afrika in gevaar te stel deur klein, onwinsgewende lappies grond te wil sien realiseer.

Oxfam en die Britse Overseas Development Institute skakel ook met PLAAS.

Terwyl 80% van News24 se lesers dink Zapiro se spotprent is in die kol, het 13% gedink dit gaan te ver. Nie juis denkende mense, die lesers van News24 nie…

Die wit en swart skerpioene

So ŉ tyd terug het ek die film “Jarhead” gesien. Ek hou nogal van oorlogflieks, veral dié met ŉ boodskap. Ek gaan my nie hier as ŉ kenner op die gebied van films uitleen nie, maar daar was een stukkie in die film wat nogal opvallende ooreenkomste met die situasie in Suid-Afrika getoon het. Ek wil wel hier stel dat ek nie oorlog aanhang en verromantiseer nie; ek hou net van oorlogfilms.

In die toneel het ŉ hele groep Amerikaanse soldate in die woestynd rondom ŉ omgekeerde krat wat as tafel gedien het gebondel, jillend en rasend terwyl geld vir weddenskappe van hande verwissel het. Dit was manne van verskeie bevolkingsgroepe wat in die VSA verteenwoordig is, so op die oog af. Op die “tafel” was daar iets soos ŉ platterige oop boksie waarin twee skerpioene besig was met ŉ stryd tot die dood toe, ŉ geveg waarin daar slegs een oorwinnaar uit die ring gehaal kan word. Dis die oorwinnaar wat in sy donker boksie teruggesit word en gepamperlang word totdat hy weer vir die volgende geveg uitgehaal word.

Die verloorder het ook ŉ klein boksie gekry, wat saggies deur die eienaar van die betrokke vegter in die droë aarde van Saoedi-Arabië begrawe is.

In die plat boksie het die twee skerpioene mekaar versigtig benader, al sirkelend soos ŉ mot om ŉ kersvlam. Asof hulle nie die geveg wat binne oomblikke kon uitbreek, kon weerstaan nie. Die verskil tussen die twee kon egter nie meer opsigtelik wees nie. Die een was ŉ massiewe swart skerpioen, groot swaar lyf, sterk groot knypers en ŉ lang stert met groot angel. ŉ Bul van ŉ skerpioen. Die voorkoms was nogal bedrieglik, want hy het beweeg soos vetgesmeerde weerlig.

Die ander skerpioen was wit, so woestynsandwit. Met ŉ kleiner lyf en fyn knypers, en heelwat fyner as die teenstaander gebou. Hy was rats, maar nie genoeg nie en het die prys met sy agtpotige lewe betaal.

Hy het baie versigtig uit die pad van die grote gebly tot dié hom gegryp het, een knyper wat die angel vashou en die ander een wat die een fyn knyper vasgevat het, die dik swart stert het rustig oor die lyf en kop geswaai en die angel het in die lyf van die kleiner dier weggesink, eenkeer, toe nog ŉ keer waarna die grote net gewag het.

ŉ Paar oomblikke later is die kleiner een gelos. Trillings het deur die lyf geruk en toe was dit verby. Die wit liggaam het roerloos gelê, dood. Soos slagoffers ná ŉ plaasmoord, net so dood.

Dit het my redelik aan die dink gesit. Hoewel my gedagtes soms maal rondom die punt het ek verskeie ooreenkomste gesien met dít in ons geboorteland “lewe” genoem word.

Konflik, dié vorm van interaksie wat die meeste van ons land se inwoners maar net te goed ken, was iets wat vir die twee teenstanders vanselfsprekend was. Ons, die wit skerpioene, hoop dat die konflik op een of ander manier vermy kan word of laat vaar kan word, maar dis ŉ beskamende hoop. Die sogenaamde Suid-Afrikaanse demokrasie is byna soos die geslote omgewing waarin die skerpioene geplaas word en waaruit hulle nie kan ontsnap nie. Ons word saam in een houer gegooi en daar word verwag dat die swart skerpioene die wittes sal uitlos, maar ongelukkig sal dit nie gebeur nie. Die omstandighede sal dit nie toelaat nie. Dus is daar net een uitweg: konflik, geen ander interaksie nie, maar konflik. Wanneer die opsie om te vlug die een of ander kant ontneem word gaan daar stryd wees, dis ŉ onvermydelike deel van die natuur, of dit agtpotiges is, of leeus en luiperds, hulle sal mekaar die stryd aansê. Waar in die diereryk dit deel is van hulle voortbestaan, is dit in die mensdom deel van hulle ondergang.

Die klomp mans wat rondom die drama in die kleine gestaan en raas het, was ook van belang, met die dollars wat hande gewissel het om op die twee vegters verwed te word. So asof die twee wat baklei nou iets van die ongeordende geroesemoes sou verstaan. Of skerpioene kan hoor, weet ek nie, maar daar is iets hier wat my opval.

Elkeen wat geld verwed, wil die een of die ander kant as wenner in die stryd sien. Net soos die buitewêreld tans maak met al wat Afrikastaat is. Hulle kan nie vinnig genoeg die dollars rondswaai in die lug om dit op die een of die ander kant neer te lê nie. Mens kan net wonder wat die wedders dink hulle gaan kry as die wenner van keuse wel bo sou uitkom. En die antwoord is niks.

As die wedders wat die dollars in Afrika inpomp teen verbysterende tempo dink dat hulle die swart skerpioen sal kan beheer, hom na die geveg terugsit in die donker boksie tot hy weer nodig is, moet hulle weer dink. Dit sal nie gebeur nie. Die skerpioen wat wen gaan wel terug in sy donker boksie, maar dis waar die ooreenkoms eindig.

Want daar in sy donker skuiling sal hy gaan sit en planne smee om sy gevegsloopbaan te verbeter, planne maak om na die volgende geveg uit die sirkel wat hom in die geslote omstandighede hou weg te breek. Sodat hy in sy nuutgevonde vryheid sy stryd kan voortsit. ŉ Stryd wat nie meer net gerig is teen die opponente wat vir hom aangedra word nie, maar een wat gerig word teen wie ook al in sy pad kom. En as dit die dollardraer is, maak dit nie veel saak nie; solank hy kan baklei, is hy op sy gelukkigste. Dis die een ding wat die Westerse wêreld nou na al die jare van dollars rondswaai steeds nie geleer het nie. Mense, daardie geld wat julle so lekker rondswaai en in die bodemlose Afrika inpomp is nie beleggings waarop julle ongekende opbrengste gaan verdien nie, dis verlore, soos wat in weddenskappe soms maar gebeur. Maak maar solank vrede daarmee, julle het dit reeds verloor, ek wou julle net op dié betrokke punt inlig.

ŉ Baie goeie voorbeeld hiervan is ŉ onlangse nuusbrok, waar navorsing bewys het dat geld wat vir Afrika geskenk word om vir noodleniging aangewend te word, gebruik word om wapens te koop. Wapens wat aangewend gaan word om die oorblywende dollarwaaiers verder te vertrap en te bedrieg, sodat hy verder die dollars sal aandra. En of dit nou dollars, ponde of euro’s is, die eindresultaat bly dieselfde. Die ou storie van aangeleerde hulpeloosheid waarvoor daar geen genesing bestaan nie.

In David Bullard se gewraakte stuk waarvoor die Sunday Times hom die trekpas gegee het, word melding gemaak van iemand om te blameer, en dis presies wat die Afrikaboorling soek, altyd iemand om die blaam te dra.

Die wenner van die stryd gaan vir seker nie vir die een wat geld op hom verwed die reg verleen om in Afrika te maak soos hy wil nie. In weddenskappe verloor mens dikwels geld, net soos in die film gebeur het.

Die diamante, olie, minerale en ander rykdomme wat wel op die kontinent beskikbaar is, gaan nie sonder ŉ titaniese stryd deur die swart skerpioen afgegee word nie.

Die lewensverlies wat die Weste gaan lei as hulle hier wil inkom en begin om opbrengste bymekaar te maak, is iets wat hulle in hul wildste drome nie raaksien nie. In die geval van diamante sal dit wel bloeddiamante wees, en hier is die feite, dis julle bloed wat sal vloei en die diamante sal hulle s’n bly, aanvaar dit maar. Want die skerpioen gee niks verniet weg nie.

In sy natuur, wat volgens die Darwin-volgelinge reeds millenia oud is, is hy gebrei, taai gemaak om vir die daaglikse stryd opgewasse te wees. Dis een ding wat die Westerling nog tot sy bittere spyt sal leer, net soos die wit skerpioen in “Jarhead”. En spyt kom altyd te laat.

Фильчаков прокурор

Dingaan, die held

Die aankondiging deur die premier van Kwzulu-Natal, Sbu Ndebele, dat die sluwe massamoordenaar Dingaan deur die ANC gerehabiliteer gaan word, verteenwoordig ŉ berekende klap in die gesig van die Afrikaner.

Dingaan beklee dieselfde status in die Afrikanergeskiedenis as Adolf Hitler in die Joodse geskiedenis. Nie net het Dingaan Piet Retief en sy geselskap van tagtig op ŉ geslepe wyse gevange geneem en doodgemartel nie, maar hy het ook 500 mense – hoofsaaklik vroue en kinders – by Bloukrans en Weenen in ŉ massamoord laat uitwis.

Die ANC beskik oor geen morele kompas meer nie en is reeds kop in een mus met Mugabe. Binnekort sal die party seker ook vir Charles Taylor, Idi Amin en Mengistu Haile Miriam, Afrikaleiers wat een en almal die gruweldade van Dingaan geëwenaar of oortref het, tot helde verklaar.

Die Voortrekkers se bedoelings was vreedsaam; vandaar ook die feit dat onskuldige vroue en kinders onverhoeds deur die Zoeloe-impi’s betrap en vermoor is. Tot die lafhartige moord op Piet Retief en sy geselskap plaasgevind het, was daar geen sprake van kwade bedoelings aan die kant van die Voortrekkers nie.

Die situasie van die Natalse Voortrekkers in 1838 toon ooreenkomste met die buitelanders in hedendaagse Suid-Afrika. Hulle was vlugtelinge wat die Britse verdrukking in die Kaap nie langer kon verdra nie, maar het slagoffers van Dingaan se xenofobie geword.

Sbu Ndebele wil met sy verklaring sy volslae minagting vir die Afrikaner en die lewens van Afrikanervroue en –kinders wat deur Dingaan geneem is, oordra.

Die feit dat onskuldige Afrikaanse vroue en kinders vandag weereens soos op 17 Februarie 1838 aangeval en vermoor word, toon dat “hoe meer dinge verander, hoe meer bly hulle dieselfde”.

Met sy verheerliking van die volksmoordenaar Dingaan, dra Ndebele ook die boodskap oor dat daar hoegenaamd geen gemeenskaplike waardestelsel of siening van die geskiedenis in Suid-Afrika bestaan nie. Dingaan se barbaarse filosofie van "mag wat reg is", is ook die ANC s’n. Daarom gaan die geskiedenis herskryf word om van Dingaan ŉ held te maak en van Piet Retief en sy mede-Voortrekkers naïewe slagoffers wat in hul swakheid en goedgelowigheid ŉ verskriklike dood oor hulself gebring het.

Danksy die xenofobiese houding wat die ANC teenoor die Afrikaner se geskiedenis, taal en kultuur ingeneem het, is daar vandag geen toekoms meer vir ons in Suid-Afrika nie.

Hoe ironies dat die Afrikaner meer as anderhalfeeu ná sy heroïese Groot Trek met al sy ontberinge nog steeds na ŉ vaderland op soek is. In weerwil van die kolossale bydraes wat hy met sy belastings en kundigheid aan Suid-Afrika gemaak het, word hy steeds as vreemdeling gesien waaroor daar telkens ŉ nuwe pogrom afgeroep kan word.

zoom отзывы

‘n Praager in Praag

Die afgelope naweek het ek besoek afgelê by die Tsjeggiese hoofstad Praag om weer ná elf jaar kontak te maak met 'n ou vriendin van my RAU-jare wat deesdae in Australië woon. Aangesien Praag 'n anderhalf uur se vlieg van Amsterdam is, het ek besluit om ná agt jaar hierdie indrukwekkende stad weer te besoek.

Die weer was warm, so 25 grade, maar in teenstelling met Nederland, was dit 'n droë hitte soos op die Hoëveld en dus houdbaar. 'n Soortgelyke temperatuur in Nederland is meestal klam en uitputtend wat 'n lekker stadswandeling moeilik maak. Hoewel die grootste drukte agter die rug was, was die stad nog behoorlik bont van die toeriste. Ek en my vriendin het toevallig verby 'n paar Afrikaners op die Karelsbrug geloop.

Benewens die uitstekende argitektuurstyle wat strek van neo-Goties tot Barok, van Jugendstil tot postmodern, staan hierdie stad ook vir sy kristalwerke bekend. Die binnestad het seker dosyne kristalhandelaars wat nie verleë is om hul mooiste pronkstukke ten toon te stel nie. Dit sluit in piramides, kandelaars, blompotte, ketels, blomme, karikature en diverse diersoorte wat 'n kleurryke verlokking vir die oog vorm, terwyl die strate 'n gesellige drukte het van toeriste en plaaslikes wat deur die strate flaneer.

Soos altyd is die bekendste erfenisse van die stad, die Sint Vituskatedraal, die Karelsbrug, sterrekundeklok, Joodse wyk, Pilsener Urquell, beeldskoon vroue, Antonin Dvorak, Franz Kafka, Bedrich Smetana, Jan Hus, die Golem en andere op een of ander manier sigbaar.

Die stad het egter ook in die teken gestaan van 'n grimmiger gebeurtenis. Die afgelope Augustus was dit veertig jaar gelede toe die lande van die Warskou-verdrag Praag binnegeval het om die Tsjeggoslowaakse president Alexander Dubcek te dwing om af te sien van sy "Sosialisme met 'n menslike gesig"-beleid, beter bekend as die Praagse Lente. Met hierdie beleid wou Dubcek wegbreek van die streng kommunistiese bestel van die Sowjetunie.

Bo aan die Vaclav Havel-straat – die Praagse ekwivalent van die Champs d'Elysée – is die Nasionale Boheemse Museum wat die besetting ten toon gestel het. Hierdie museum dra nog steeds die littekens van die inval. Die pleisterwerk waar artilleriegeskut getref het is nog goed te sien op die swart pilare. Aan die voet van die museum was daar 'n graffitimuur opgerig met allerlei protestekste en plakkate, soos onder andere "Dubcek! Svoboda!" (Dubcek! Vryheid!), "Potsjemu??Potsjemu? Potsjemu!!!" (Waarom?? Waarom? Waarom!!!) en wat my besonder geïnteresser het, was 'n plakkaat van 'n moeder wat haar kind vashou met in Russies onderaan geskryf: "Wat sê jy vir jou ma by die huis?"

Ook by die voet van die museum is daar twee bulte in die plaveisel met 'n brons Christuskruis daarin gelê. Op die kruis se dwarsbalk is die name Jan Palach en Jan Zajic gegraveer, 'n huldeblyk aan twee jong martelaars wat hulself aan die brand gesteek het uit protes teen die kommunistiese besetting, Palach in Januarie en Zajic in Februarie 1969. Hul gedenksteen so 'n paar meter verder is nog steeds besaai met blomme, kerse en tekste van simpatisante.

Toe ek agt jaar gelede Praag besoek het, maak ek 'n fout toe ek 'n Tsjeg wat my 'n advertensiebrief op straat uitgedeel het vriendelik bedank het met die Russiese "Spasiba". "Spasiba??!!", antwoord hierdie kêrel heel verontwaardig, maar ek het gewoon verder geloop. Eers later sou 'n Tsjeggiese kennis my vertel dat om Russies te praat in Tsjeggië nog erger is as om Engels in Parys te praat. Die Tsjegge is nog baie giftig teenoor enigiets Russies. My Tsjeggiese kennis het op 'n stadium vertel dat selfs op skool in die tagtigerjare het hulle massaal geweier om Russies as tweede taal te leer. 'n Mens kan liewer Duits praat, aangesien hierdie stad oor 'n gevestigde geskiedenis van Duitse invloed beskik. Immers, een van Praag se grootste skrywers, Franz Kafka, het in Duits geskryf.

In die sentrum van die stad loop ek toevallig verby 'n gebou met 'n interessante plakkaat voor die deur. Op die plakkaat is 'n Russiese matrosjka te sien (daardie houtpoppie met kleiner en kleiner wordende hout poppies binne-in) met sulke groot slagtande en bo-aan die teks "Museum of Communism is here". Heel frappant. Ek het 'n foto daarvan geneem en vir myself gedink dat dit is nou presies waar Kommunisme tuishoort: in 'n museum! Was die Suid-Afrikaanse regering maar so slim.

Die stad is behoorlik bruisend en 'n mens sou skaars kon dink dat hierdie 'n laeloonland is. Vir 'n bedrag so min soos 100 krone (ongeveer 45 rand) kan 'n mens vir 24 uur op die moltreine en trams deur die hele stad rondry. Elke 7 minute is daar 'n moltrein en om te wys dat die Tsjegge hul sake goed gereël het, is daar selfs 'n tydsaanduiding wanneer die volgende moltrein oppad is.

Op die heuwel by die St. Vituskatedraal en Braagse Burg is die parlementsgebou en presidensiële ampswoning. Teenoor die ingang van die parlementsgebou is 'n standbeeld van die eerste president van Tsjeggoslowakye, Thomas Masaryk. Die regterhand van Masaryk reik 'n bietjie vorentoe met sy wysvinger en middelvinger teen mekaar, en ek moes dink aan John Vorster se gunsteling brandewyn-en-Coke-bestelling ("Twee vingers. Nie meer nie en ook nie minder nie.") Inmiddels bestaan Masaryk se Tsjeggoslowakye nie meer nie. Ná die val van die Berlynse Muur het hierdie staat die Fluweelrewolusie ondergaan en is in twee geskeur, met die Tsjeggiese Republiek in die weste en Slowakye in die ooste. Praag is nog steeds die hoofstad van Tsjeggië en Bratislawa is sedert 1989 die hoofstad van Slowakye.

Daar is duidelike veranderinge besig om te gebeur in Praag. Ou fabrieke en industrieë word gesloop en nuwe hipermoderne kantoorgeboue is besig om opgerig te word. Net soos in die geval van baie Europese stede vind die meeste bouwerke aan nuwe wolkekrabbers plaas buite die ou stadsentrum, en eksklusiewe motorhandelaars soos Maserati en Lamborghini kan 'n mens ook deesdae daar aantref. Daar was ook betreklik min boemelaars in die hoofstad, en ek vermoed dat baie van hulle Sigeuners is. Daar is nuwe winkelsentrums wat geopen het sedert ek laas daar was, en ek vermoed dat oor 'n dekade Tsjeggië al heelwat vordering gemaak het om op peil te kom met die Weste.

Sedert verlede jaar behoort hierdie land aan die EU maar handhaaf voorlopig nog sy eie munteenheid. Dit lyk soos 'n slim taktiek om eers die kleiner lande te moderniseer en op peil te bring, aangesien kleiner bevolkings beter met veranderings kan omgaan. Die EU is egter goed met uitbreiding maar swak om mag te vertoon. Of die EU Amerika se politieke spierkrag ooit sal oortref, is bedenklik.

Solank hierdie kosbare juweeltjie van 'n stad beskerm sal bly vir die nageslag sal dit 'n ryk geskiedenis saamdra. Dit was deur die eeue heen 'n belangrike trekpleister vir mistici en ideoloë gewees, vandaar die begrip "Boheem", vermoed ek.

Ongelukkig was my besoek slegs beperk tot 'n naweek, anders sou ek meer uitvoerig hieroor kon skryf.

Dalk volgende keer.воронеж стробоскопы

Gra?a, jou gorillas gaan ook ontwapen moet word

Die stelling van mev. Graça Machel, ons liewe Nelson se vrou, dat die land se privaatsektor ontwapen moet word is net nog ‘n duidelike teken van hoe min sy van Suid-Afrika weet. Boonop is haar stellings geheel en al onoorspronklik.

Indien gehoor gegee sou word aan haar aandrang dat vuurwapens verbied moet word om ‘n veilige samelewing te skep, gaan dit verreikende gevolge vir die land se mense inhou. En net een daarvan is dat slegs regeringsorganisasies soos die SAW dan wapens mag besit, asook die polisie. Nie dat ek kan sien dat so ŉ aksie ooit uitgevoer sal word nie.

Solank daar blankes is wat iets het wat van waarde vir die skelm mag wees, sal daar swart mense wees wat dit wederregtelik sal wil neem. Dit is so eenvoudig.

Die drang om iets wat nie aan jou behoort nie te wil vat, word deur die onwettige besit van vuurwapens aangevuur, soos ‘n Oos-Vrystaatse veldbrand deur ‘n Augustuswind. En wat die dame klaarblyklik nie besef nie is dat meeste misdade nie met wettig gelisensieerde wapens gepleeg word nie, maar met onwettige wapens.

Die oorgrootte meerderheid mense wat onwettige wapens besit, is nie blankes nie, maar swartes. En natuurlik is dit bewys deur studies dat die gemiddelde swartman heelwat meer geneig is tot misdaad, hoe daar ook al teen dié stelling geargumenteer word. Dis ŉ feit soos ŉ koei. Verder is dit ook bewys dat die swartman veel meer tot geweld geneig is as die ander bevolkingsgroepe. Dit word deur die daaglikse persberigte gestaaf, en natuurlik ook deur ons tronkbevolking waar die verhouding van swart en bruin teenoor wit gevangenes vyf keer meer is, per 100 000 lede van die bevolking.

Presies hoe sy te werk wil gaan om mense se koppe te ontwapen, sal seker net sy weet, want mens het nie wapens in die hand nodig om misdaad te pleeg nie. Die byeenkoms van mense van die Aksie vir ‘n Veilige Suid-Afrika sou veel meer sukses hê indien hulle die regering in die visier het, pleks van te karring met wetsgehoorsame burgers wat gelisensieerde wapens besit.

Die probleem lê nie by die wetsgehoorsame burger nie, maar by die regering en hulle benadering tot misdaad. Indien die ANC-bewind meer aandag gegee het aan die regte van die meestal wetgehoorsame burger en die misdadiger soos ‘n misdadiger behandel het, was ons dalk nie in die benarde situasie nie. Die feit dat redelik baie lede van die SAPD oor kriminele rekords beskik en dan steeds in hulle poste is, spreek reeds boekdele oor hoe min die regering werklik daartoe verbind is om misdaad en geweld te beveg.

Die argument rondom wapens is eintlik heel eenvoudig, en het onlangs ook weer in sekere state in Amerika in die hof te sprake gekom. Jan Alleman se reg om wapens te besit en ook te mag dra, is onlangs in die hof in Washington bevestig. Die eenvoudige waarheid kan in een sin saamgevat word: “If guns were outlawed, then only outlaws would have guns.” Dit is die kort en kragtige waarheid wat Graça se hele argument met 10 woorde van die tafel vee.

Mens kan selfs die Amerikaanse stelsel van wapenlisensies voorhou as een wat werk, want hoewel mens daar in party gevalle nie eers ‘n week wag vir die lisensie of permit om die wapen te gaan haal nie, het hulle persentasiegewys ‘n baie kleiner aantal gevalle geweldsmisdaad as Suid-Afrika.

In Switserland met sy volksweermag of milisie, beskik elke man oor ŉ outomatiese wapen in sy huis. Nietemin tel Switserland se moordsyfer onder die laagstes te wêreld.

Graça Machel wil ons van die reg ontneem om ons eie lewens en dié van ons gesinne te beskerm. En indien sy dit verder wil neem, gaan dit haar en haar man se eie veiligheid ook dalk in die gedrang laat kom. Want die jong makgemaakte gorillas wat hulle as lyfwagte vir Mandela voordoen en soms soos boewe gedra, moet dan ook ontwapen word, indien hulle wapens in die eerste plek gelisensieer is. Dit sal haar en ons geliefde Nelson dalk so bietjie meer onveilig laat voel, so bietjie onrustiger laat slaap in hul paleise.

Maar mens kan net wonder wat die werklike kap agter die byl was met dié stelling van haar, en ek dink ek kan met ‘n redelike wilde raaiskoot die kern van haar argument raaksien. Dit is weereens ‘n rassekwessie, iets wat daarop gemik is om blankes te ontwapen en die swartes te laat begaan. Ons polisie is so onbekwaam dat hulle onmoontlik nie 40 miljoen mense se miljoene onwettige wapens kan afneem nie, maar dis baie maklik om die saak af te dwing op minder as 2 miljoen blankes wat wettig gelisensieerde wapens het. Ek sou raai dat dit eerder in die rigting van 1 miljoen moet wees wat nog enigsins wapens besit.

Haar uitspraak oor rekenaarspeletjies wat geweld veroorsaak, toon is dat sy geen benul het van wat in die rekenaarspeletjiewêreld aangaan nie. Feit is dat sy nog nooit in die openbaar voor die stukkie nuus oor die samekoms van die Aksie vir 'n Veilige Suid-Afrika enige geraas gemaak het oor rekenaarspeletjies nie, en dít bloot nadat ander oningeligtes ewe ondeurdagte stellings oor dieselfde onderwerp gemaak het.

Daar is paar dinge wat hier in aanmerking geneem behoort te word.

Eerstens, die meeste mense wat ernstig is omtrent rekenaarspeletjies is blankes, en nie swartes nie. Dit slaan haar argument dat speletjies mens in ‘n geweldenaar verander reeds grootliks dood. As mens kyk na die meeste mense wat vir geweldsmisdade in die tronk is, is dit swartes en nie blankes nie. Daar is uitsonderings, maar in daardie gevalle is daar ook ander faktore wat bydra daartoe dat die betrokke persoon se kop reeds begin uithaak het, nog voordat hulle rekenaarspeletjies as rede probeer voorhou.

Die meeste van die speletjies vereis ‘n hand-oogkoördinasie wat ongelukkig meer teenwoordig is by blankes as nie-blankes.

Die prys van rekenaars wat in staat is om goeie speletjies te kan hanteer, is van so ‘n aard dat die meeste swartmense dit nie kan bekostig nie, om nie eers van die speletjies self te praat nie. Ek maak nie hier die stelling dat swartmense nie die geld het nie, dis net dat belangstellings verskil en dat rekenaarspeletjies nie die aanhang het onder swartes wat dit onder blankes geniet nie. Ek kan hier sover gaan as om te sê dat selfs vir die meeste blankes is rekenaars wat op bestelling gebou word met kragtige grafikakaarte vir speeldoeleindes nie eers beskore nie.

Verder is daar ook die verskynsel dat rekenaarspeletjies oor die algemeen redelik hand aan hand loop met belangstelling in rekenaars oor die algemeen. En ongelukkig sluit dit weereens die meeste swartmense uit. Die gemiddelde tegnofiel is nog steeds ŉ blanke.

Verder vermoed ek dat daardie gewelddadige speletjies ons manier is om van die harde werklikheid van die lewe te ontsnap. Dis ons manier om die spanning te ontlaai van gruweldade wat deur monsters in die werklike lewe gepleeg word. Om die moorde, verkragtings, rooftogte en dies meer in ons gedagtes weg te werk sodat mens nie die kluts kwytraak in dié kranksinnige land nie.

Ek dink dis daardie “gruwelike geweld” wat ons op ‘n skerm kan pleeg in ‘n surrealistiese wêreld wat maak dat ons nog nie almal in psigopate verander het nie.

Eenvoudig gestel, daardie geweld waaroor sy so kla, is dít wat haar nasie en haar mense beskerm teen vergeldingsaksies van mense wat vuisvoos is van die geweld wat teen ons Afrikaners as minderheidsgroep gepleeg word en wat soms voorkom as ‘n weldeurdagte plan om ons as volk uit te wis.

Nee wat, mev. Machel, steek maar liewer eers die hand in eie boesem. Dis nie ons mense wat die geweld in dié land pleeg nie. Dis u eie nihilistiese vryheidsvegters uit Afrika wat, soos Stephen Smith dit in sy boek Negrologie stel, ons na hul “paradys van wreedheid” weggevoer het.

Данильченко Харьков

Gaan ons ‘n herhaling van Katrina sien?

Orkaan Gustav, die sg storm van die eeu, is op pad na The Big Easy – New Orleans. Daar was in 2005 'n soortgelyke orkaan – Katrina – wat New Orleans getref het. Die Suid-Afrikaanse pers het laaskeer gekies om die volle detail oor Orkaan Katrina te verswyg. Die waarheid oor Katrina en New Orleans was eenvoudig te politiek inkorrek vir ons sensitiewe Suid-Afrikaners om ten volle uit te lap.

Hier is wat u moontlik nie op News24 of in die Beeld gelees het nie:

New Orleans was twee-derdes swart. Van die halfmiljoen inwoners, was slegs 80,000 oor toe Katrina die stad getref het. Die bevolking is beveel om die stad te verlaat, maar die genoemde 80,000 het geweier en gebly. Bykans almal van hierdie mense was swart. New Orleans is op die Mississippi-delta gebou, maw in 'n laagliggende gebied. Binne enkele ure is die stad verswelg deur 3m water.

Die resultaat was volslae anargie. Ons almal "weet" egter dis George Bush se "rassisme" wat gelei het tot die owerhede se "stadige reaksie" teenoor die anargie, nie waar nie?

Verkeerd. Die wangedrag en gebrek aan beskawing van die inwoners van New Orleans was die grondoorsaak. Die oorblywende 80,000 inwoners van New Orleans het hulle skuldig gemaak aan 'n orgie van ongekende geweld, wetteloosheid en anargie. Die oortreders het gesagsfigure – oa die polisie – ingesluit.

Swart polisielede uit New Orleans is byvoorbeeld op geslotekring-TV afgeneem terwyl hulle winkels plunder. 'n Toeris wat 'n swart polisieman om hulp gevra het, 'n polisieman wat besig was om 'n winkel te plunder, is meegedeel dat dit "elkeen vir homself" is. Overgezet synde: die burgerlike polisie het deel van die probleem geword.

Die kuswag en reddingshelikopters het onder geweervuur deurgeloop. Misdadigers het dus op die reddingswerkers gevuur vanaf geboue se dakke.

Britse toeriste is vasgekeer in die Superdome, wat in 'n tydelike noodlenigingsentrum omskep is. Ek haal aan: "Jamie Trout, 22, an economics major, wrote that the scene 'was like something out of Lord of the Flies,' with 'people shouting racial abuse about us being white.'"

Lees hierdie artikel, wat handel oor die politiek inkorrekte waarheid oor New Orleans. Kontrasteer dit dan met die tsoenami van 2004. Het u ENIGE berig gelees oor Westerse toeriste wat deur hawelose Asiate aangeval of aangerand is – miskien Sri-Lankane? Daar is immers 'n kwartmiljoen – 250,000 – Asiate dood op 26 Desember 2004. Ek twyfel of u sulke berigte gelees het. Miskien was daar enkele insidente, maar van die grootskeepse misdadigheid, anargie en wanorde in New Orleans was daar geen sprake nie.

Die optrede in New Orleans het seker voorgekom omdat die mense van New Orleans arm is, dat hulle nie van beter weet nie, nie waar nie?

Ook verkeerd.

Amerika se swartes se per capita-inkomste oortref blanke Suid-Afrikaners s'n. Die gemiddelde inwoner van Sri Lanka is veel, veel armer as 'n Amerikaanse swarte.

Hoe verklaar u dan dat die inwoners van New Orleans so gewelddadig gereageer het, maar die Sri Lankane, getref deur 'n ramp waarvan die omvang verskeie kere groter as Katrina was, vreedsaam opgetree het?

светильник купить

Beroepspolitici verantwoordelik vir ons ondergang

Myns insiens is die beroepspolitikus die oorsaak vir die Afrikaner se politieke dood. Daardie ambisieuse egoïs, wat die politieke leer ten alle koste klim, is verantwoordelik vir die ANC se oorheersing oor ons mense.

Die beroepspolitikus gaan nooit met sy administratiewe plig op verbeeldingrykewyse om nie. Dit is ‘n vreemde soort mens wat dikwels reeds van kindsbeen af gevorm en geskoei word om die politiek te betree. Daar is geen passie of instinktiewe oomblik van kreatiewe leieskap nie. Hy is nie die ware leier wat in ‘n krisisuur na vore kom nie. Die beroepspolitikus ontstaan dikwels as daardie vaal gladdeprater wat as skoolprefek reeds leierskapskursusse bywoon.

Beroepspolitici kom oral in die wêreld voor, maar nêrens floreer hy soveel soos daar waar ‘n enkele politieke party te lank aan bewind bly nie. As immorele wese is die eenpartybedeling die ideale teelaarde vir hierdie professionele parasiet. Die ou Nasionale Partybewind het hordes van hierdie egoïste opgelewer, mense met geen sin vir verantwoordbaarheid aan hul kiesers of bloot aan dit wat moreel en eties is nie. Soos die party se houvas op die land versterk het, so het hul houvas oor elke aspek van party, staat en samelewing toegeneem.

Hy is die gatkruiper wat woord vir woord uiter wat die politieke leierskap van hom verwag. Hy verkoop sy siel aan enige donateur of weldoener solank dit sy opgang in die party versnel. Hierdie is die laaste soort mens wat jy aan beheer van ‘n land se sake wil hê wanneer daardie land by ‘n kruispad is. Hy sal hom nooit teen die heersende idees uitspreek nie en skep behae daarin om die leierskap gelukkig te hou. Hierdie tipe persoon ontvang ‘n kinderlike plesier by die aanhoor van “Jy het jou taak wel gedaan”. Deur te konformeer, wen hy die guns van sy meerderes in die party.

Hy beskik oor ‘n diepgesetelde minagting vir sy volksgenote en handhaaf ‘n utilitêre misbruik van sy ondersteuners. Stel hom in beheer van enige onderhandelling en jy kan verseker wees dat hy die opponent se kant gaan kies bo diegene wat hy veronderstel is om te verteenwoordig.

As iemand wat sy opgang gemaak het deur gatkruippery, mooipraatjies en beloftes stel hy nie homself vrywillig bloot aan konflik nie. Langs die onderhandelingstafel is sy strewe altyd, vrede ten alle koste”; hy het nie die diepte van karakter om te staan of te val by dit waarin hy glo nie, want behalwe sy eie ego glo hy in niks. Of hy sy mense by die onderhandelingstafel verloën het en of hy homself deelgemaak het van die oorwinnaar se regime, is vir hom om’t ewe. Agterna sal hy as apologeet vir die oorwinaar optree en gedurig vingerwysend neersien op sy eie mense as die grootste gevaar vir die nuwe status quo wat hy histrionies omhels het.

Hierdie volksverraaiers kom in alle terreine van ‘n volk se bestaan voor; soms is hulle poltitici, soms joernaliste, soms kerklui, kultuurmanne, ensovoort. Deur ons volk se ganse geskiedenis tref mens hierdie tipes aan. In ons onlangse geskiedenis is daar baie van hulle. Onmiddellik kan ek aan sommer drie sulkes dink. Roelf Meyer, daardie verraderlike “onderhandelaar” wat nie kon wag om ons land vir die ANC te gee nie, Marthinus van Schalkwyk, die mees patetiese leier en grootste hanswors wat die NP ooit opgelewer het, asook verskeie Afrikaanse joernaliste wat, voorheen meer blatant en tans meer verskuil, by elke geleentheid as apologeet vir die huidige orde optree. FW De Klerk, daarenteen, is moontlik nie soseer deur sy ego aangespoor nie. De Klerk se motivering was baie meer koudbloedig. Immers het sowel PW Botha as Van Zyl Slabbert al geinsinueer dat De Klerk veraad vir kontant gepleeg het.

In sy strewe daarna om as die “redelike man” voor te kom, verloor die beroepspolitikus alle rede. Vir hom is die afgestompte en dowwe klank van politieke clichés die instrumente waarmee hy sy voorspelbare bedrog pleeg.

Tans probeer hierdie politieke drek weereens ons mense in verraderlike gesprek met die ANC lei. Tydens die doodsnikke van die NP het die bende wat daardie party tydens sy sterwensroggelings gelei het, naamlik Marthinus van Schalkwyk en sy ewe laakbare adjudante François Beukman en André Gaum, onderduimse ooreenkomste met die ANC bekonkel om vir hulself parlementêre en regeringsposte te verseker. Noudat die ANC aangedui het dat dit opnuut “gesprek met Afrikaner meningsvormers wil aanknoop”, gryp hierdie politieke hoere weer die geleentheid om hul eie belang te bevorder.

Vir seker het die ANC ‘n verskuilde agenda wat bedoel is om ons as volk verder te verneder en te ondergrawe. Hierdie opportunistiese beroepspolitici, naamlik Van Schalkwyk, Beukman, Gaum en Johan Gelderblom, doen hulself tans voor om die “Afrikanerleiers” te wees wat dan die Afrikaner in sulke gesprekke sal lei. Die blinde vermetelheid van hierdie volksverraaiers om te dink dat die Afrikaner die geringste respek vir sulke skuim het, is die direkte gevolg van hul ambisie en begeerte om weereens eie belang ten koste van die volksbelang te bevorder.

Die ander samesweerders in hierdie jongste komplot sluit in Afrikanerkapitaliste soos dr. Steve Booysen (uitvoerende hoof van Absa), Van Zyl Slabbert, asook linkse Afrikanerakademici soos ANC-sikofante proff. Willie Esterhuyse, Sampie Terblanche en die oud-politikus dr. Esther Lategan.

Dit is belangrik dat die Afrikaner rekening hou met hierdie bedrieërs se jongste inisiatief. Immers sal hulle eendag vir hul verraad moet teregstaan.

play casino without deposit

Bewegingsvryheid onversoenbaar met lae misdaad

Die Sentrum vir die Studie van Geweld en Versoening het so pas 'n verslag vrygestel waarin beweer word dat ongelykheid geweld veroorsaak. Soos gewoonlik het koerante en webwerwe in die Naspersstal dié mening vir soetkoek opgevreet, maar op die armoedkwessie gefokus.

Onder die opskrif, Skop, skiet, foeter – die redes , beweer Beeld in 'n voorbladberig: "Alarms, hoë heinings, veiligheidshekke, vuurwapens, alkohol en armoede is van die faktore wat tot die toename in geweldsmisdade in die land bydra."

Met ander woorde, hier vind ons 'n blote herhaling van die vals cliché dat misdaad sogenaamd te wyte sou wees aan armoede.

Lees mens egter die berig, asook die verslag met meer aandag, kom jy agter dat dit geensins is wat die verslag sê nie. Die verslag lui dat ongelykheid, en nie armoede op sigself nie, tot misdaad lei. Dit is ook wat nasionale statistieke in Suid-Afrika aantoon: van die armste provinsies soos Limpopo en die Noordkaap het tewens die laagste misdaadkoers.

Die joernalis wat die berig geskryf het, het dus klaarblyklik nie verstaan wat die verslag sê nie.

Kom ons oorweeg nietemin die bevindings van die verslag. Dit blyk dat nie armoede soseer nie, maar ander mense se rykdom 'n oorsaak van misdaad is. Voorts is daar aanduidings dat die disintegrasie van gesinne en gemeenskappe bydra tot veral geweldsmisdaad.

In die Limpopo-provinsie is daar byvoorbeeld nog 'n sterk stelsel van hoofmanne en tradisionele leierskap. Daar is gevolglik dissipline en struktuur in die samelewing, met 'n gepaardgaande lae misdaadkoers. Daar is nie so 'n groot aantal rykmansbuurte in Limpopo nie.

In Gauteng, daarenteen, is daar ongelykhede. Sandton is langs Alexandra. In Alexandra is daar voorts bitter min familiestrukture en gevolglik geen dissipline nie. Die inwoners van Sandton, onder andere, betaal die prys daarvoor. Hulle word vermoor, beroof en verkrag omdat dinge langsaan skeefgeloop het.

Volg dit nie dus logieserwys dat die ongebreidelde vryheid om te plak en te beweeg net waar mens wil (ook vir onwettige immigrante), gaan sorg dat misdaad vir ewig met ons sal wees nie? Dit is geregverdig om te sê dat daar slegs twee keuses is: die samelewing laat hetsy toe dat elkeen beweeg en woon presies net waar hy wil, of mense se vryheid van beweging en vestiging word weliswaar beperk, maar die misdaadkoers neem af.

Dis 'n strak keuse. Die prys wat party burgers vir sommige se vryheid van beweging betaal, is letterlik om hulle lewens, besittings en veiligheid te verloor.

Vir my klink die verslag na 'n sterk argument ten gunste van tradisionele leierskap en instromingsbeheer. So nie, is een van die wêreld se hoogste misdaadkoerse hier om te bly.

Raak ontslae van Peter de Villiers

Ek het verlede week op Praag se webwerf twyfel uitgespreek oor die Springbokke se kapasiteit om die wedstryd vandag te wen, die Australiese rugbyspan se swak rekord in SA desnieteenstaande.

Helaas, dog voorspelbaar, is ek reg bewys. Ek is geensins 'n rugbykenner nie, maar 'n realis. Dit was nie moeilik om reg te wees nie, maar wel deprimerend.

Peter de Villiers is duidelik 'n uiters swak keuse as opvolger van Jake White, 'n kleuter in taktiese terme. Hy is hoegenaamd nie goed genoeg op hierdie vlak nie. Hy is totaal en al uit sy diepte. PdV is onbekwaam en klaarblyklik slegs daar agv sy bruin velkleur.

Vervang Peter de Villiers so gou as moontlik, synde die argetipiese regstellende-aksie-aanstelling, of staar die dood van Springbokrugby in die gesig. Die ondersteuners is reeds besig om met hulle voete te stem, en het voor die einde van die wedstryd begin om die veld te verlaat.

Peter de Villiers is eenvoudig nie goed genoeg op hierdie vlak nie. Raak onstlae van hom. Hy is 'n verleentheid.

roulette double bet strategy

Waarom blankes nie die 2010-sokker ondersteun nie

Die stelling van Essop Pahad – dat blankes nie die 2010-sokkertoernooi ondersteun nie – moes seker lank geneem het om uit te dink. Ek wonder net hoe hy nou skielik by dié verstommende openbaring uitgekom het? Dat alle blankes dalk nie ten gunste van die 2010-sokker is nie, kan ek heeltemal verstaan. Daar is meer as een rede daarvoor.

Om mee te begin, is daar die diskriminasie waarmee ons as blankes in die sportwêreld moet saamleef. Hierteenoor is die sokkerspan, oftewel Bafana Bafana, die een instelling wat heeltemal deur die regering se inmengerige sportliggame met rus gelaat word. Terwyl rugby, krieket en al die ander sporte gebuk gaan onder sogenaamde kwotastelsels wat veroorsaak dat mense wat nie plekke verdien nie, in spanne opgeneem word waar hulle nie na wense kan presteer op die hoë vlakke wat vereis word nie.

Sokker is miskien die swartman gunstelingsport, maar die wêreld gaan oor meer as net sokker. Trouens, nie almal is volgelinge van soms sinnelose spansporte nie. Wat het geword van individuele sporte soos boogskiet, seiljagvaart, dinge wat bietjie die stereotipes verbreek? Iets anders as twee spanne van 11 mense wat almal dieselfde bal wil skop en kopstamp.

Verder is die stadions wat gebou en opgeknap word ook ŉ probleempie, aangesien die oorspronklik beraamde kostes wat genoem is met astronomiese bedrae oorskry word. Ek verstaan wel dat inflasie en stygende kostes ŉ invloed kan hê, maar nie op die skaal wat ons nou waarneem nie. Duidelik trek sekere mense voordeel hieruit en is besig om die regering met ŉ slap riem te vang.

Die ongelukkige nadraai van dit alles is dat die geld van iemand verhaal sal word, en ek glo nie dat elders as vanuit blanke sakke gaan kom nie, aangesien dit ons belastinggeld is wat reeds vir die huidige partytjie betaal.

Die oorspronklike syfer wat genoem is, was in die omgewing van 12 miljard rand. Vroeër vanjaar is daar genoem dat die syfer nader aan 25 miljard gaan draai. En net in die laaste week of twee is dit verder met sowat 2 miljard verhoog.

Hier kan mens eerlik die vraag vra: wie is besig om vir wie te bedrieg, want duidelik is daar êrens iets onheiligs aan die gang, en dat bedrog ten koste van die blanke belastingbetaler gepleeg word, ly geen twyfel nie.

As teenvoorbeeld vir die sokkersirkus, kan mens die 1995-rugbywêreldbeker voorhou. Elke wedstryd is in bestaande fasiliteite gespeel en niks of bitter min geld is vanuit die land se begroting geneem om enige voorbereidings te finansier. En daarby was die toernooi ŉ klinkende sukses!

Dieselfde kan helaas nie van die sokker gesê word nie, aangesien astronomiese bedrae geld wat beter aangewend kon word vir ander infrastruktuurprojekte (byvoorbeeld ons haglike paaie) nou geneem word vir iets wat later net ŉ wit olifant gaan wees, bygesê indien die stadions hoegenaamd agterna bruikbaar gaan wees.

Die opgradering van die land se regstelsel om nou skielik misdaad hok te slaan en met wilde of verbeeldingryke sewepuntplanne die land se probleme op te los, is nog ŉ teer punt. Feit is dat die regering reeds jare terug geweet het dat hulle nie die stryd teen misdaad wen nie, omdat hulle nie die wilskrag daarvoor het nie.

Waarom word misdaad skielik as probleem uitgewys met minder as twee jaar voor die sokkerwêreldbeker ? Wie presies probeer Mbeki en André Pruis beïndruk, en hoekom moet die besoekers se veiligheid gewaarborg word ten koste van van die land se burgers?

Kan dit dalk die vrae wees van Sepp Blatter en kie, die bewuswording in oorsese lande dat misdaad in SA ŉ probleem is en dat hulle begin bekommerd raak oor die land se stabiliteit? Ons sal nie kan sê nie, maar iets is gewis aan die gang en iemand probeer vinnig oorsee indruk maak.

Die feit dat die rugsteun-plan vir 2010 al bespreek is, kan wel iets hiermee te doen hê, en die regering moes nou net plan maak, al is dit ook net ŉ plan sonder dade. Hoewel die beoogde sokkerhowe wys dat die belange van die besoeker swaarder weeg as dié van die land se burgers.

Die regering roem hom op al die geld wat die land met die sokker gaan binnestroom, en dan word daar veral gekyk na die toerismebedryf wat sulke miljoene gaan maak. Ek vra hier die vraag: watse wysheid steek daarin om miljoene te maak as die gasheerland miljarde uitgee om net miljoene te maak? Ek is geen ekonoom nie, maar selfs vir my klink dit te dik vir ŉ daalder.

Ek dink wat wel hier ter sprake is , is dat die regering vergeet om te noem wie die groot geld gaan maak: slegs ŉ bitter klein persentasie mense wat oor die regte kontakte en velkleur beskik. Diegene wat saam met die hoghere mense dink en werk, en vir seker nie die gemiddelde Jan Rap en sy maat nie. En baie beslis nie die arme swart drommels teen wie die regering net so hard diskrimineer nie.

Ek meen dat meer as 99 % van die land se burgers nie ŉ dooie sent van die beloofde miljoene gaan sien nie, terwyl so ŉ paar Groot Manne lekker gaan lag terwyl die masjiene die stapels geld in bondels aftel.

Die bouwerk van die (onnodige) stadions is nog ŉ verdere punt. Die absolute diskriminasie wat teen blankes toegepas word in die toekenning van kontrakte is nog n rede ŉ rede waarom baie blankes nie die sokker hier wil hê nie. Of dan nie sal huil as die sokker sou misluk nie. Die feit dat SEB-maatskappye die werk kry, ongeag of hulle daartoe in staat, aldan nie .

Die feit dat die regering eerder ons hardverdiende geld aan buitelandse spesialiste en ander sal betaal om iets te verrig wat ons eie bevolking net so goed kon doen, spreek ook boekdele.

Daarby kan mens voeg die voortslepende arbeidsonrus wat die een bouprojek na die ander, wat enersyds die arbeidsituasie in die land weerspieël en andersyds die gebrek aan enige patriotisme of toewyding van die swart bevolking teenoor die 2010-sokker.

Die oefeninge van veiligheidsmagte wat die veiligheid van sokkertoeriste in stadions moet verseker, en allerhande gebeurlikheidsplanne rondom die stede wat as gasheerstede moet optree, verteenwoordig net nog ŉ verdere mors van geld en dui weereens op die regering se dubbele standaarde.

Waarom moet daar vir een gebeurtenis en een toernooi geoefen word? Hoekom was daar nie reeds gebeurlikheidsplanne wat in elk geval groot insidente en gebeurlikhede gedek het nie – nie net vir een jaar en doel nie, maar oor die algemeen, soos wat dit behoort te wees?

Vermoedelik gaan selfs die beste waarmee die regering nou vorendag kom rondom voorsorgmaatreëls nie heeltemal goed genoeg wees indien daar probleme sou ontstaan nie. Want ongelukkig is dit só dat spesialiseenhede nie meer is wat hulle was nie, sonder die deeglikheid en doeltreffendheid van die verlede.

Miskien het Pahad ŉ punt beet as hy sê dat baie blanke Suid-Afrikaners wat wel sokker kyk en geniet nie die Bafana ondersteun nie, maar wel oorsese spanne.

Wel, mnr. Pahad, dis ŉ demokrasie. Een wat julle oorgeneem het en julle s’n gemaak het, met al sy gebreke wat julle binne ŉ voorheen werkende stelsel veroorsaak het.

Dié van ons wat wel sokker kyk en volg, het die rég om die span van ons keuse te ondersteun, en as dit jou nie pas dit die Bafana nie onder hulle tel nie, jammer ou maat. Maar dis soos dit is.

Die feite spreek weereens vanself. Die oorsese spanne het iets om op trots te wees, ŉ rekord van sukses op die wêreldranglys en ook ranglyste wat op die lande self van toepassing is. Wat het die Bafana al bereik? Net mooi niks. Hulle het net die twyfelagtige prestasie dat hulle nie veel vordering maak op sowel die wêreldranglys as die Afrikaranglys nie, behalwe ondertoe. Dink jy dit is iets om op trots te wees? Nee wat, ek dink nie so nie.

Dalk moet jy jouself in die toekoms duideliker uitdruk meer duidelik uitdruk as jy weer sulke klagtes in die koerante maak, en nie so dag of twee ná die tyd kom kla dat jy verkeerd aangehaal is nie. Want die mense sal jou nie altyd vir sulke blapse vergewe nie.

Afrikaans moet sy eie name behou en ontwikkel

Net gister ontvang ek 'n skrywe van die komitee op Louis Trichardt wat steeds 'n stryd moet voer om die naam van dié dorp behoue te laat bly, ondanks 'n Appèlhofuitspraak in hul guns verlede jaar. Feit is dat die ANC hom eenvoudig nie aan hofuitsprake steur nie en op allerlei onbekookte maniere is die party op Louis Trichardt steeds besig om die dorp se naam te probeer verander. Ook die SAUK gebruik dikwels verkeerdelik die term "Makhado" terwyl Louis Trichardt bedoel word.

Ons kort egter 'n nuwe benadering teenoor die aanhoudende naamsveranderings wat die land teister. Terwyl anderstaliges welkom is om hulself belaglik te maak deur die gebruik van allerlei vergesogte name wat deur ANC-munisipale diktatortjies afgekondig word, verwerp die Afrikaner en alle Afrikaanssprekendes sulke name met minagting. Ons moet aanhou om ons eie name te gebruik.

Die name van sentralistiese munisipaliteite veroorsaak 'n effense probleem wat egter prakties opgelos kan word. Hier op Praag volg ons reeds enkele weke lank die gebruik om waar daar na metro's soos Ekurhuleni, Etekhwini en ander verwys word, die naam van die metro deurentyd met 'n Afrikaanse naam gekwalifiseer word. Die gebruik sou dus wees om te verwys na "die Ekurhuleni-metro aan die Oosrand" of "die Tshwane-metro in die Pretoriagebied".

Praag is nie in beginsel gekant teen naamsveranderings nie; inteendeel. Ons voel dat ANC-name so gou moontlik terug verander behoort te word. Ook Britse koloniale name behoort na Afrikaanse name verander te word. In samewerking met die Akademie se Taalkomitee, wil ons die moontlikheid ondersoek om geensins meer name soos "Port Elizabeth" of "Oos-Londen" in Afrikaans te gebruik nie, maar eerder egte Afrikaanse name in die plek daarvan in te voer. In die geval van Oos-Londen, kan 'n ander naam bedink word. Ook voorstede in Afrikaanse gebiede met Engelse name soos Waverley in Bloemfontein of Lynnwood in Pretoria behoort aan naamsveranderinge onderwerp te word ten einde inheemse Afrikaanse name vir sulke voorstede te vind. Straatname van Britse afkoms behoort sover moontlik na Afrikaanse name verander te word.

Verset teen naamsveranderings, soos dié van Potchefstroom of dorpe in die Noord-Transvaal, behoort volgehou te word. Die ANC-bewind is besig om die volkereg te oortree deur Afrikaanse name te probeer uitwis. Onlangs het ek 'n afspraak met die Menseregtekommissie in Johannesburg gehad en is besig om 'n klag oor naamsveranderings te formuleer wat via die Menseregtekommissie heel moontlik by die Grondwethof mag beland. Ons het geen vertroue in die Menseregtekommissie nie, maar terselfdertyd wil ons dit as meganisme gebruik om die saak tot in die Grondwethof op die staat se onkoste te voer, Indien Jacob Zuma R55 miljoen aan regshulp van die staat kan ontvang of McBride aan die Oosrand R6 miljoen, waarom moet Afrikaners self regskostes aangaan om hul kultuur teen die Afro-rassistiese aanslag van die ANC te verdedig?

Ons behoort ook klagtes aangaande naamsveranderings en die verdrukking van die Afrikaanse kultuur by die VN aanhangig te maak. Die ANC-bewind oortree feitlik elke internasionale konvensie wat nog ooit deur Suid-Afrika onderteken is. Wat tel, is nie om onmiddellik sukses te behaal nie, maar om ons verset internasionaal rugbaar te maak en ons mense te mobiliseer om teen verdrukking op te staan. Die haatlike naamsveranderings is vir die Afrikaner 'n klap in die gesig en kan net ons weersin in hierdie hele rassistiese bestel wat meer en meer Mugabeïsties voorkom, verhoog.

игрушки украина прокурор Фильчаков

Die begin van die einde van PdV

'n Groot deel van die land se rugby-ondersteuners sit in sak en as ná die Springbokke se skokvertoning Saterdag op Nuweland. Vir die eerste keer sedert 1903 het 'n Springbokspan geen enkele punt tydens 'n toetswedstryd op Nuweland kon aanteken nie.

Enkele weke gelede was die rugby-ondersteuners egter in die wolke oor die Springbokke se oorwinning in Nieu-Seeland. As ons moet eerlik wees, was daar ook 'n goeie skeutjie geluk betrokke, met 'n besonder gelukkige spring van die bal in die doodsnikke.

Ek is geen bewonderaar van Jake White nie. Die sukses wat die Springbokke in die Wêreldbeker behaal het, kan grootliks toegeskryf word aan 'n enorme gelukskoot, naamlik 'n blatante vorentoe-aangee wat Frederick Michalac in staat gestel het om die All Blacks verrassend uit te skakel op die Milleniumstadion in Wallis. White se bra beteuterde rekord as afrigter is ook gevlei deur die tegniese kundigheid van sy hulpafrigter, Eddie Jones. As iemand die dank moet kry vir die onlangse oorwinning in Nieu-Seeland, moet dit sekerlik die nadraai van Jones se kundigheid wees.

Ons kan ook nie Saterdag se neerlaag alleenlik op politieke inmengery blameer nie. Die span was een van die witste spanne in die afgelope tyd. Die spelers het eenvoudig swak gespeel en kop verloor. Hulle het waansinnige risiko's geloop, soos om kortlynstane binne hulle eie kwartgebied aan te durf, of om wilde aangeë naby die doellyn te slinger.

Wat het dan skeefgeloop? Het die ervare Springbokke skielik kop verloor en heeltemal vergeet dat Springbokrugby tradisioneel gebou is op rotsvaste verdediging en die stelselmatige vernietiging van jou opponente? Het hulle 'n kollektiewe waansin begin beleef, en begin hallusineer dat hulle almal David Campese is? Ek glo nie. Dit is geen geheim dat die instruksie vir die sogenaamde nuwe spelpatroon regstreeks van die afrigter, Pieter de Villiers, afkomstig is nie.

Dit is Pieter de Villiers wat aanhoudend hoog opgee oor hoe daar in sy era hardlooprugby gespeel gáán word, wen of verloor.

Om dit prontuit te stel: Pieter de Villiers is 'n taktiese suigeling. Jy kan nie die Wallabies en All Blacks met hulle eie spel troef, as hulle dit al vir 60 jaar doen maar jy slegs vir 6 weke nie. Pieter de Villiers verstaan klaarblyklik nie die fondament waarop Springbokrugby gebou is nie, maar het desnieteenstaande die feite en dít waarmee die spelers hulself gemaklik voel, sy onkunde op die spelers probeer afdwing.

Die netto resultaat is 'n verbouereerde Fourie du Preez (die wêreld se beste skrumskakel as sy span toegelaat word om tradisionele Springbokrugby te speel) wat soos 'n amateur in die derde span lyk. Dit het gelei tot 'n aantal gekkespulle op die doellyn en drieë vir die All Blacks.

Ewe voorspelbaar is dat die senior spelers, alhoewel hulle dit nie durf sê nie, geen vertroue het in De Villiers se afrigtingstyl nie. Jy sit as senior speler met 'n dilemma. Jou afrigter is 'n kuikentjie. Jy weet dit. Hy moet dit sekerlik self besef, maar weier jy om aan sy malligheid deel te neem, word jy vervang. Daarom tjommel jy maar voort en maak asof jy speel volgens 'n spelpatroon waarin jy geen vertroue het nie.

Soos die voormalige Britse Leeuspeler John Robbie dit vanoggend op Radio 702 stel: "We were lucky to get 0."

mystery at the