Rubrieke – Bladsy 19

Al kry die stad ‘n nuwe naam, Tshwane bly steeds ‘n dom bobbejaan

Die gevegte wat onlangs by die vergadering in Pretoria-Noord uitgebreek het tydens die vergadering oor die naamsverandering van Pretoria en die straatname, is net nog 'n bewys van waarmee ons te doen het. Die onbeholpe, opsetlike, Swartafrikakultuur van vernietiging wat so dikwels op ons vasteland te siene is.

Hier is ook 'n inherente teenstrydigheid ter sprake. Enersyds word daar met demokrasie gedweep, maar andersyds word die polisie in die styl van Zimbabwe ingespan om 'n vergadering waarvan die regering nie hou nie, uiteen te jaag.

Net so heers daar soveel omstredenheid rondom die betekenis van die naam, Tshwane. Vir party is dit 'n hoofman, wat daar verbygetrek het, terwyl dit vir ander weer iets soos "aap", "bobbejaan" of iets dergeliks kan beteken, en nie een swart doktor of professor kan met sekerheid sê wat dit werklik beteken nie. Welkom in Afrika!

Die ou gesegde van ape en goue ringe kan hierso opgehaal word. Al word die naam van Pretoria verander, die stad is en bly Pretoria vir mense dwarsdeur die wêreld. Geen hoeveelheid wilskrag en denke van die ANC en sy bondgenote sal dit verander nie.

Die enigste manier waarop die onbeholpe swart nasionaliste die bestaan van Pretoria, wat vir die regerende party net so belangrik is vanweë sy funksie as administratiewe hoofstad, kan uitwis, is as die stad met die grond gelyk gevee word. Dit maak nie saak hoeveel standbeelde die huidige owerheid laat giet van sogenaamde hoofmanne, ape, bobbejane en beeste nie, dit verander geen snars aan die swartman se primitiewe verlede nie.

Wat die swartman nie besef nie, is dat hy sy energie aan die verkeerde dinge bestee, en dit is wat hom vorentoe baie duur te staan kan kom. In sy groeiende wellus om onbeheersd voor te gaan en alles wat hom aan apartheid laat dink te vernietig, laat hy sy gedagtes al verder van sy eie voortbestaan dwaal, totdat hy op een oggend wakker word – vrek honger, doodsiek en met niks.

Die voedselhulp en ontwikkelingshulp wat so mildelik van die VSA en Sjina af gekom het se dae is getel. Of Zuma nou een of 100 besoeke aan dié lande bring, maak nie saak nie. Elke land se regering het 'n verantwoordelikheid om aan sy eie burgers te dink, en dit sal wel geskied ten koste van armer kleiner lande wat nie hulleself wil help nie. Lande wat ook Suid-Afrika insluit.

Die swartman se afbreek van alles wat vir die blanke belangrik is, sal nie een jota of titel verander aan sy vermoë om te kan werk en dink nie. Sy agterstand sal voortduur, en op dié manier sal hy voortgaan om blankes te antagoniseer tot op 'n punt. Saam met die voortduur van sy barbaarsheid en vernietigingsorgie is hy besig om homself te vernietig. En soos dinge al vir die laaste 14 jaar lyk is hy te dom om dit te besef.

Ons verkeer nou in die tyd wat die liberale met hulle bloeiende harte veroorsaak het en ek het slegte nuus vir hulle ook. Dít wat van die Afrikaner geëis word, gaan ook van hom verhaal word, hetsy in goed of in bloed. Die swartman gaan nie vra of jy liberaal is, en of jy 'n anti-apartheid stryder was nie. Jou velkleur is reeds genoeg om jou doodsvonnis – net soos die ander Afrikaner s'n – te teken.

Feit is, die swartman wil nie gehelp word nie. Want saam met kennis, word daar verantwoordelikheid geleer, en geen selfrespekterende swarte wil sy geboortereg van bakhandhulpeloosheid, geweld, korrupsie en rassisme verruil vir kennis en 'n beter lewe nie. So iets is ongehoord, en selfs die ANC het dit gepredik toe hulle jare terug gesê het: vryheid vóór kennis en opvoeding.

Indien die swartman dink dat die Afrikaner hom in die verlede gehaat het, wil ek graag die volgende stukkie inligting deel. Dít wat in die verlede was, is niks teenoor wat die Afrikaner nou begin voel teenoor diegene wat hom van alles wat hy gebou het, wil beroof nie.

Met dít wat die swartman nou aan die blankes doen, is hy besig om 'n uiters gevaarlike vyand te skep. Daar is min dinge so gevaarlik soos 'n Afrikaner wat moet veg vir sy voorbestaan en sy lewe. En vir dié van sy vrou, kinders en familie.

Optrede soos wat gebeur het waar 'n blanke met 'n stoel geslaan is en daarna in hegtenis geneem is, gaan nie die swartman se saak bevorder nie. Dit laat vir seker die polisie soos iets uit Zimbabwe voorkom, met ons regerende partye in die rol van Robert Mugabe. Dít, tesame met die hardhandige geruk en -pluk aan Afrikanervroue is vinnig besig om die bietjie verdraagsaamheid wat die Afrikaner het weg te vreet soos suur op 'n oop, rou wond.

Eers maak dit seer…mens kan so bietjie uithou…dan raak dit erger…hou steeds so bietjie uit…en dan breek die bande wat mens vashou. Dit is daardie tyd wat die swartman uit die pad van die Afrikaner sal moet bly.

Daarmee saam laat insidente soos wat ook onlangs in die nuus was, waartydens 'n Afrikanerman in aanhouding (op twyfelagtige gronde) deur ander (swart) gevangenes verkrag is, terwyl 'n groot groep hulle hart uitgesing het om die man se gille van pyn te verbloem 'n wrang smaak in die mond.

Wat wel duidelik is, is die feit dat die Afrikaner tot nou toe met 'n stel reëls gewerk het wat geen indruk maak op die swartman nie. Iets wat mens opmerk as mens na dele van Afrika kyk waar geweld die botoon voer, hoe wreder en gemener die persoon is, hoe hoër ag het die ander vir hom.

Tot nou toe was die Afrikaner nog net heeltyd te netjies, te beskaafd om te kan meeding in die arena wat vandag se politiek geword het. Dalk het die tyd aangebreek dat die Afrikaner moet sê: "tot hiertoe" en dat hy die netjiese beskaafdheid moet vat, keel afsny soos wat mens 'n skaap slag, en dan die stryd na die swartman neem op terme wat hy verstaan.

Die tyd wat ons as Afrikaner het om te besluit raak nou vinnig min, en elkeen sal 'n besluit moet neem na die een of ander kant toe. Gaan lê en laat hulle op jou trap, of staan op en doen iets aan die saak. Op 'n manier wat ondubbelsinnig die boodskap oordra dat sulke barbaarse gedrag soos wat onlangs plaasgevind het – en ook al die afgelope paar jaar plaasvind in die vorm van moorde, verkragtings, aanrandings, geweld en diefstal – nie meer verdra sal word nie.

Indien mense die land wil verlaat, beter hulle nou vinnig die planne in optrede omskakel, maar ek is bevrees, vir die meeste Afrikaners is dit reeds te laat.

Met die ineenstorting van die wêreldekonomie, en al hoe meer lande wat dinge begin moeiliker maak vir voornemende emigrante, sal die groter meerderheid hier moet bly en die situasie verdra, op watter manier ook al.

Om enige hoop op die VF Plus se aansoek dat die Afrikaner as minderheidsgroep en as bedreigde spesie eken moet word te plaas, is totale dwaasheid, aangesien UNPO niks aan die saak kan doen nie. Papier is baie geduldig, soos die Afrikaner al meer as eenkeer tot sy bittere spyt geleer het.

Dit is in die hande van die Afrikaner om sy eie heil uit te werk, en slegs baie genade en harde werk sal sy voortbestaan voortaan kan verseker.

Afrikaners en politieke werklikhede

10:58:41 In sy stuk, Afrikaners moet realisties wees, pak JH du Toit sy krismisboks pakkie vir pakkie uit. Dit is egter nie moontlik om enige verassing of nuwe nuanse by hom te vind nie.

Dis weer dieselfde geykte uitdrukkings, weer dieselfde clichés, soos: "Die idee dat jonger Afrikaners hul etnisiteit herontdek weens 'n hunkering na volksidentiteit is net so onakuraat as die mitiese 'Boerevolk' waarna hy verwys. Die term 'Boerevolk' is kontensieus en nie juis goed gegrond as 'n historiese etnisiteit of gepaardgaande naam nie. Die woord 'Boer' was ook 'n skelwoord soos 'kaffer' wat deur die Engelse aangewend is."

Hierdie mening het ek reeds ad nauseam gehoor. Maar ek het nog nooit van iemand gehoor wat deur die term "Boer" beledig gevoel het nie.

Du Toit is waarskynlik heeltemal onbewus van die feit dat baie hoërskoolseuns vierkleure vandag agter op hul skooltasse verf. Kom, ek wed jou Du Toit het nie die verhoogstuk, "Ons vir jou", gesien nie. Verder verwed ek 'n honderd rand dat hy lid van die Broederbond was, en tans 'n ywerige ondersteuner van die Afrikaanse Taalraad is, gekoppel aan die FAK, Afrikanerforum of Solidariteit.

Laasgenoemde is prysenswaardige instansies wat, soos du Toit, hulself geroepe voel om die Afrikanervolk te red. Maar die probleem is dat die Afrikanervolk nie gered wil wees nie, omdat daar nie meer soiets soos 'n Afrikanervolk bestaan nie. Die Afrikanervolk was 'n projek wat die Nasionale Party en sy telge moes voed, maar waarvan die gom verweer het.

Volksnasionalisme is nog altyd aan staatsmag gekoppel. Soos ander ideologieë het dit ook 'n rakleeftyd. Die geskiedenis het geleer dat op enkele uitsonderings na, nasionalismes 'n rakleeftyd van twee tot drie geslagte het. Nasionalisme kan beskryf word as die ideologie van volke se geïndividualiseerde bestaan, 'n ideologie van sosiale begrensing, van sosiale kontinuïteit en van sosiale gelyksoortigheid, maar wat tog verskeidenheid kan insluit. Dit is die ideologie van 'n sosiale realiteit wat as die konsep van nasieskap ontstaan het en meelopend is met die twee dimensies van tyd en ruimte.

Binne tydverband omlyn die geskiedenis 'n volk en die integriteit van sy landsgrense identifiseer 'n nasie in ruimtelike verband. Hierdie twee werklikhede is die hoofbestanddele van 'n nasie se selfidentifikasie en soewereiniteit. Die nasie vertolk sy geskiedenis en daardie vertolking sal verander as die nasie sou verander. So ook die landsgrense. 'n Volk se eksklusiewe aanspraak op die landsgrense is slegs geldig solank hy die staatsmag beheer. Wanneer hy daarvan afstand doen, dan maak sy opvolger aanspraak op daardie ruimte. Dan verloor 'n volk sy volkskap en word sy lede tot enkelingburgers gereduseer.

Hiermee vervaag Du Toit se veralgemeende stellings van die Afrikanerdom tot irrelevante bespiegelings.

George Orwell skryf in 1945: "Nationalism is power-hunger tempered by self-deception." Destyds het hy na die Duitse, Italiaanse en Britse nasionalismes verwys, maar sy insigte van destyds kan net so op die Afrikanervolk van toepassing gemaak word. Orwell beweer dat nasionaliste hulself bedrieg deur aan hul eie meerderwaardigheid te glo, selfs wanneer die feite tot die teendeel hulle in die oë staar. Hy sê dat 'n nasionalis tot die mees flagrante selfbedrog en oneerlikheid in staat is, maar die wete dat sy wandade in belang van iets gepleeg word wat groter is as hy, naamlik vir die saak, maak hom absoluut seker dat hy slegs die waarheid en geregtigheid deur sy optrede dien. Enigiets wat trou aan die saak bevorder is toelaatbaar, maar feite met 'n negatiewe strekking word as verkeerd verwerp. Sulke feite moet geplooi of verswyg word om die saak na behore te dien.

Tydens die dekades tussen die depressiejare en Republiekwording is die Boere en die Cape Dutch onder die begrip "Afrikaners" of "die Afrikanervolk" in een kraal gejaag. Sommige geskiedskrywers beweer dat die etniese ontwaking van Afrikanerdom, oftewel die Afrikaners se volksnasionalisme, deur die herdenking van die 1938-ossewatrek ingelui is. By die "Ekonomiese Volkskongres" van 1939 is besluit dat Afrikaners 'n groter aandeel in die Suid-Afrikaanse ekonomie moes verkry. Hierna het 'n etnies gebaseerde kapitalisme ontwikkel, wat bestuur en gedryf is deur SANLAM, Federale Voksbeleggings, die Broederbond met sy tentakels in die Afrikaanse media, die Nasionale Party, die veiligheidsdienste, die akademie en die semistaatsinstellings. Baie van u was seker by die Voortrekkermonument in 1947 om die ontluiking van die Afrikaners se volksnasionalisme te ervaar. 'n Jaar later het etnies gesinde Afrikaners die staatsmag deur die Nasionale Party verkry.

Jong professionele ingenieurs, regsmense, finansiële bestuurders, nyweraars, bemarkers, ja, noem maar op, het met sterre in die oë hul loopbane in die staatsdiens en by hierdie Afrikanerorganisasies begin. Hulle wou vir die saak werk.

Baie het geglo dat daardie netwerk ontwikkel moes word om die Nasionale Party te dien. Aanvanklik mag dit wel die geval gewees het, maar teen die sewentigerjare was die werklikheid andersom. Die party het sakebelange begin dien. Praktiese politiek is deur sakebelange bepaal. Beklee met staatsmag, kon Afrikaners op die hele Suid-Afrika aanspraak maak en is die Afrikanervolk se soewereiniteit deur die onaantasbaarheid van ons landsgrense en die standardisering van sy gekiedenis bevestig. Lees gerus weer die jubelende volksliedere in die FAK-sangbundel om hierdie emosie te kan waardeer.

Afrikanersentiment het die Afrikanerbesighede laat groei met die oprigting van banke, bougenootskappe, versekeringswese ens. Regeringsbeleid het Afrikaners opgehef, sodat daar min werkloosheid onder Afrikaners was. 'n Groot deel van die jaarlikse fiskus het deur Afrikanerwerkers se hande gevloei en in die koffers van Sanlam, Volkskas, en Afrikaanse pers beland. Semistaatsbedrywe soos die poswese, spoorweë, Yskor en SASOL was die net wat Afrikaners van 'n loopbaan verseker het en wat Afrikanerdom se geldmag en invloed verder uitgebrei het. Hierdie instellings het op Afrikanersentiment gedy en binne twee dekades kon enorme finansiële mag uitgeoefen word. Maar dit was teen 'n prys. Teen die middel-sestigerjare het Afrikanernasionalisme sy eerste treë gegee wat dertig jaar later tot sy ondergang sou lei.

In 1965 het dr. Verwoerd vergeefs teen Federale Volksbeleggings se stap gewaarsku om nie die geheimsinnige internasionale wêreld van die mynwese te betree nie, aangesien die oorlewingstrategie van Afrikanerdom reëlreg met die mynhuise se belange gebots het. Die Britsbeheerde mynhuise het Afrikanerdom se politieke heerskappy as 'n verbygaande ongerief beskou en tydelik aanvaar. Hulle het dus planne gesmee om die Afrikanerdom onder beheer van die mynmagnate te bring. Die oorname van General Mining en later Union Corporation was die eerste ernstige stap vir die Afrikanerdom om die geheimsinnige binnekring van 'n volksvreemde domein te betree wat voorheen as die Afrikanerdom se grootste vyand beskou is. Dit was die enigmatiese skemerwêreld van die internasionale geldmag.

'n Gaping is doelbewus vir die Afrikanerdom oopgelaat waarin die stryd tussen etnisiteit en groot besigheid beslis sou word. Tot almal se verbasing is aangekondig dat van kredietfinansiering gebruik gemaak sou word om die oorname van General Mining deur Afrikaanse sakebelange moontlik te maak. Met 'n enorme skuldlas en die vooruitsig van 'n pot goud aan die einde van die reënboog sou invloedryke Afrikaners voortaan onder 'n vreemde juk moes trek. Die probleem was egter dat slegs die Boeregedeelte van die Afrikanerdom enige etniese gewete gehad het. Die res is gerieflikheidshalwe as Afrikaners gekategoriseer.

Afrikanernasionalisme was voorheen op etniese kapitalisme geskoei en het daarmee saam gegroei. Etniese kapitalisme was 'n netwerk wat alle fasette van die Afrikaner se bedryfs- en kultuuromgewing, soos 'n reusevisnet bymekaar gehou het. Teen 'n muur van die FAK se kantoor by die VTM pryk die organisasiewapens of embleme van 32 organisasies wat in brons gegiet is. Name soos Federale Volksbeleggings, Sanlam, Yskor, FAK, Die Rapportryers, Voortrekkers, SAS&H, Volkskas, SA Akademie vir Kuns en Wetenskap, General Mining, SASOL, ens. Hierdie organsasies is gestig om die Afrikanersaak te dien en was inderdaad die Afrikanervolk se erfporsie. Hierdie name was dus die kernpunte of nodusse van Afrikanernasionalisme.

'n Nodus is een van die baie knooppunte in 'n net, wat deur skakels aanmekaar verbind word. Daardie net het soos 'n elastiese spinnerak gewerk waarop die spinnekop van nasionalisme sy prooi kon vang en isoleer. Ná die magsoorgawe van 1994 het die net geskeur en gedisintegreer deurdat sy nodusse opgegaan het in die proses van transformasie. Die Broederbond het irrelevant geword en is deur die Native Club vervang. Afrikanerorganisasies is nou ten volle getransformeer. Die enjinkamer van die mitiese Afrikanervolk is uitmekaargehaal.

Gedurende die sestiger- en sewentigerjare en daarna het Afrikaners se volksnasionalisme derhalwe in 'n staatsnasionalisme verander. Die klem het begin val op die witman en nie meer op die begrip Afrikaner nie. Die terminale sterfproses van Afrikaners se volksnasionalisme het begin. Sedert 1994 is daardie proses bloot voortgesit om ook die ander volksgroepe in die nasionale begrip in te sluit. Die towerwoord is inklusiwiteit op sport-, godsdiens-, akademiese, sake- en kultuurgebiede. Etnisiteit moet uitsterf om plek te maak vir 'n nuwe heterogene kultuur wat die nuwe mites en nuwe amptelike geskiedenis van 'n nuwe nasie moet weerspieël. Afrikaners moet uitreik na veral ander Afrikaanssprekendes sodat Afrikaners hul invloedsfeer kan verbreed. Die term Afrikaner moet deur Afrikaanse mense of Afrikaanses vervang word. Loslit- en oopgulp-Afrikaans, "songs" en kunstefeeste moet die mark vir die Afrikaanse media onder alle kultuurgroepe bevorder. Die term "volk" het die vyand van die taal geword.

Van Wyk Louw se Afrikanernasionalisme wat vroeër 'n volksnasionalisme was, het van John Vorster se tyd die fondament van 'n nuwe staatsnasionalisme geword wat sakebelange moes dien. Daardie nuwe staatsnasionalisme is gebou op die Afrikaner se volksnasionalisme en het die etniese volksgevoel en samehorigheid van Afrikaners doodgesmoor. Met die verlies aan staatsmag in 1994 en gepaardgaande weersin wat Afrikaners in die nuwe staatsbestel ontwikkel het, is die hoofaarinspuitings wat Afrikaners voorheen daagliks deur die propagandamasjien gevoer is, afgesny en het staatsnasionalisme sy laaste asem uitgeblaas.

Is hierdie genoegsame bewys dat die Afrikanervolk 'n projek was? Hoe verdedig 'n lid van die Afrikaanse gemeenskap homself teen die internasionale reg wat beweer dat Afrikaners net so uitheems is as wit Australiërs, Kanadese of Amerikaners? Waarom het 'n Boer nie dieselfde probleem nie?

Hoe kan Du Toit die bestaan van die Boerevolk bevraagteken? Sy verwysing na die AWB is 'n duidelike bewys van sy onkunde van die moderne geskiedenis. Die AWB het niks met die Boerevolk uit te waai nie, maar is weereens 'n NP-regeringsprojek wat deur oudpremier JB Vorster aangevoor is.

Ek sal op 'n ander geleentheid weer na die gesuiwerde ANC verwys.

no deposit win

Politieke herrangskikking: Afrikaner moet realisties wees

18:27:05 Wat Johann Wingard se analise oor die Politieke herrangskikking en Afrikaners betref, kan ek met hom oor bitter min saamstem. Wingard se analise dat "Die stuwende volksgevoel onder diegene wat hulle weer as Boere beskou, sal veroorsaak dat Boere hulle heel gemaklik tot die gesuiwerde ANC-en-VF-Plus-groepering sal wend" bevat vir my die essensie van 'n stuk wat merendeels uit mistastings bestaan.

Die idee dat jonger Afrikaners hul etnisiteit herontdek weens 'n hunkering na volksidentiteit is net so onakuraat as die mitiese "Boerevolk" waarna hy verwys. Die term "Boerevolk" is kontensieus en nie juis goed gegrond as 'n historiese etnisiteit of gepaargaande naam nie. Die woord "Boer" was ook 'n skelwoord soos "kaffer" wat deur die Engelse aangewend is. Die sogenaamde "Boere" het meestal na hulself as burghers verwys terwyl die wisselvorm Afrikaanders af en toe gebruik is. Die idee dat die "Boere" 'n sterk volksidentiteit gehad het, is omtrent net so onakuraat as die idee dat daar welvarende, goed georganiseerde Boererepublieke met goeie regerings bestaan het. Die Boererepublieke was veral 'n primordiale, hoewel bepalende, eksperiment in staatsorganisering met 'n geleidelik en stadig ontwakende volksidentiteit. Hierdie state is gestrem deur swak administrasie, ekonomiese ellende en burgerlike afvalligheid. Die sukses van die kommando's was juis omdat hulle bestaan het uit mense wat met bitter min kon oorleef en wat nie van stryk gebring is daardeur of die staat nog staan of reeds geval het nie. Burgers van welvarende goedgevestigde state vir wie staatsorde 'n dominante waarde was, sou waarskynlik nie sulke goeie kommandolede uitgemaak het nie.

Dit was die twee oorloë, maar veral die tweede wat die katalisator vir werklike volkswording was. Die republieke was die noodsaaklike grond, die oorlog die water en son, terwyl die burghers die saad was. Dit mag gevoeloos, selfs verskriklik, klink om na daardie bloedige episode as die son en water te verwys maar dit het die burghers ("Boere") van etniese groepering tot volk omvorm. Terwyl die Groot Trek die ervaring van trekkende pioniers was, is die Tweede Vryheidsoorlog dié van Burghers wat reeds hul meelewing rondom territorium en staat georganiseer het. Die basiese elemente vir 'n sterker gemeenskaplike identifisering het gestalte aangeneem. Veral in die nalatenskap van die oorlog sou die getraumatiseerde burghers 'n volksbewussyn ontwikkel. Nou is hulle meer as net 'n etniese groep.

Die grootste onreg wat teen die verskeie slagoffers van die TVO gepleeg is, is die wyse waarop generaals Louis Botha en Jan Smuts hul traumatiese ervaring, ter wille van versoening met die Engelssprekende, onder die mat probeer invee het. Die opgekropte woede en frustrasie wat nie uiting ontvang het nie is wat veral daartoe gelei het dat Afrikanernasionalisme in 1948 geseëvier het. Hoewel Nasionaliste op die Sappe en VP se "versoening ten koste van die erkenning van die verlede" voortgebou het, was die Afrikaners se ergste eksitensiële krisis vir eers verby.

Breër Afrikanerwelvaart begin sedert die 1950s 'n werklikheid word en (hoewel nie amptelik geborg nie) Afrikaners begin toenemend die "Boer" romanties en verbeeldingryk omhels. 'n Volk wat nou lééf – en nie slegs oorleef nie – kan met groter deernis en minder angs na die verlede kyk.

Hoewel die feite oor die werklike lyding van die "Boer" (burgher) strak gedokumenteer bly, is dit nie deur die regering van die dag omhels nie. Dit is veral die opkoms van die Sowjetblok en die gepaardgaande bosoorlog, sowel as die gevaar van 'n binnelandse swart rewolusie, wat meebring dat die NP-regering toenemend na eenheid met die Engelssprekende blanke streef. In wat vir die Afrikaner 'n nuwe eksistensiële krisis raak, is eenheid met medeblankes (ongeag die relatiewe swak sukses daarvan) belangriker as om 'n vergete stryd te eer. Dit is ook beduidend en onstellend dat selfs musea en monumente wat vir die "Boer" opgerig is onbeduidend figureer in fisieke dimensie. Die begeerte om nie die Engelssprekende te affronteer nie grens aan die paranoiede. Vandag kan mens net met skaamte terugkyk hoe die Afrikaner 'n hele geslag se lyding nooit voldoende geëer het nie.

Dit is egter diegene wat die regering se afskeping van die "Boer" se episode met frustrasie en woede bejeën wat net so onakkuraat met daardie werklikheid begin omgaan as diegene wat die "Boer" ontken. In die periode van die sestiger- tot die tagtigerjare word regse politiek in 'n groot mate deur die mitiese weergawe van die "Boer" gedefinieer. Hierdie verheerliking raak, soos vandag, toenemend geestelik, maar daarmee, ongelukkig, raak die menslike kwaliteit somtyds vergete. Meer banale interpretasies vind ook plaas. Die absolutistiese karikatuur van Eugene Terre'blanche word in hierdie stadium geskep. Eiehandig trek laasgenoemde akteur-politikus die ketting op die "Boer" se goeie reputasie.

Selfs daar te midde van die skatryk, suksesvolle en voortreflik geadminstreerde "derde republiek" (Dan Roodt se term), beskou die "Boerevolkers" die Afrikaner as 'n minderwaardige skaduwee van die Boer. Die Boer is die werklike volkeling en die twee Boererepublieke die hoogtepunt van sy staatsbestaan. Niks kan egter verder van die waarheid wees nie. Die ontsaglike belang van die Groot Trek, die Boererepublieke en veral die TVO is ongeëwenaar in ons volkswording. Maar dit is presies dít, naamlik die proses van volkswording. Die "Boerevolk" bly 'n mite, maar die burghers van daardie twee pioniersrepublieke en hul futiele, dog amper bo-menslike poging om te ontglip van Britse heerskappy, is die werklikheid. Tydens daardie gewelddadige spasma word selfgeadministreerde setlaars 'n gedetermineerde volk.

Dit is egter die ekonomiese sukses van die derde republiek wat weer die afrikaner se identiteit verander. Faktore soos middelklaswording, die internasionale verbruikers- en sportkultuur, ensovoorts, omvorm die Afrikaner tot wêreldburger. 'n Nuwe sorgelose materialistiese wese wat identifiseer met die Westerse wêreld ontstaan. Hierdie verlies aan identiteit bring mee dat die Afrikaner sy unieke Afrikawerklikheid ontken en homself met 'n eenvoudige "Ja-stem" in sy grootste bestaanskrisis dompel. Hoewel die Britse ryk 'n baie groter strategiese bedreiging as die ANC vir die Afrikaner se voortbestaan was, maak sy gebrekkige etnisiteit hom vandag soveel minder weerstandig vir kulturele en/of biologiese uitwissing.

Die Afrikaner se herontdekking van die "Boer" in die nuwe millennium is betekenisvol, maar waarskynlik nie op die manier wat Wingard dit verstaan nie. Is dit werklik 'n soeke na identiteit? Ek dink nie so nie. Dit is meer waarskynlik 'n reaksionêre, hoewel geregverdige, en woedende respons op Thabo Mbeki se Afrikanistiese SA. Dit wil voorkom of die moderne Afrikaner nog steeds meer sy sin vir identiteit deur rugbysimbole uitleef as deur 'n betekenisvolle koestering van sy verlede of enige daadkragtige handeling teenoor sy eksistensiële krisisse.

Dit is ook te betwyfel of die Afrikaner enigsens waarde gaan put uit Zuma se ANC. Wingard se "gesuiwerde ANC-en-VF-Plus-groepering" is sekerlik een van die mees onsinnige begrippe waarvan ek ooit gehoor het. Onsinnig tot op die punt van absurditeit… Hierdie "gesuiwerde ANC" is die sosialistise tweestadiumrevolusie-Aafrikabevrydingsbeweging wat weer sy rigting gevind het ná die verdwaalde kapitalistiese ompad waarop Thabo Mbeki dit geneem het. Die ANC is nou "gesuiwer"van diegene wat dit onderweg na die sosalistiese rewolusie gekaap het. Die ANC het sy bolsjewistiese self herontdek. Hoe op aarde strek dit die Afrikaner tot voordeel?

Aan die hoof van die ANC is 'n opportuniese populis wat net so min vir die Marxistiese klassestrydteorie as vir die Afrikaner omgee. Die werklikheid is egter dat hy uiteindelik gehoor sal moet gee aan die kommuniste en vakbondleiers wat hom sy opperposisie besorg het en nie aan die Afrikaner nie. Na alle waarskynlikheid gaan die sosialiste in die ANC ook nog ontnugter word soos wat die skeuring van die ANC 'n Xhosa-teen-Zoeloe-dimensie mag aanneem. As die Afrikaner egter dink dat hy hierdie verskuiwing in sy guns gaan aanwend, deur 'n alliansie met hierdie of daardie faksie, dan sal dit net daarop wys dat hy absoluut niks sedert Piet Retief geleer het nie. Dit sal redelik skokkend wees; net 14 jaar ná De Klerk. Geen swart leier gaan die swart kieser se verbeelding aangryp deur toegewings aan die blankes, allermins Afrikaners, te maak nie. Die teendeel sou eerder geld. Dis tyd dat Afrikaners met die werklikheid begin rekening hou en ophou droom.

Ontleders wat glo dat Suid Afrika se politiek op die punt staan om 'n tipe eerstewêreldse tweepartybedeling (met die Zuma-kamp aan die een kant en 'n tipe Zille-Lekota-alliansie aan die ander) in te beweeg, moet maar hul Westerse brille afhaal. Die skrif is aan die muur vir die ANC, die swart staat en 'n stabiele Suid-Afrika. Die soeke na swart vennote is 'n oorbodige oefening wat niks goeds gaan oplewer nie. Dit is hoog tyd dat Afrikaners ophou om politieke akrobaattoertjies uit te oefen wat met die vereistes van die werklikheid bitter min te make het. Dit is tyd dat hy vrede maak daarmee dat sy oorlewing, as volk, net van homself afhang en dat niemand anders daarmee vertrou kan word nie. Die episode wat nou nader wink, sal waarskynlik op die minste net so bepalend ten opsigte van die Afrikaner se voortbestaan en etniesie evolusie as die TVO wees. Miskien sal dit die Afrikaner verlos van sy materialistiese obsessie en sinnelose sportsimboliek. Dalk raak die identiteitlose wêreldburger weer volkeling.

internet casino online

Onderhandeling: die Afrikamanier

Johann Theron

Die Kemptonpark-onderhandelinge waar die NP so gruwelik verloor het, is gekenmerk deur die verskil in onderhandelingsbenadering tussen die NP en die ANC. Volgens berigte was die ANC-strateeg eintlik Joe Slovo, die kommunis wat die Afrikaner en sy Nasionale Party gehaat het ná die ontydige afsterwe van sy vrou omdat sy 'n briefbom oopgemaak het wat eintlik vir hom bedoel was.

Joe Slovo se vrou se dood was dus eintlik te danke aan sy eie gedrag en lewenstrategie. Maar wat hom interessant maak, is dat hy nie net blank was en 'n blanke vrou gehad het nie (net soos die oorbodige Jeremy Cronin), maar eintlik vanuit Oos-Europese tradisies en opvoeding afkomstig was, van waar hy sy strategiese benadering verkry het. Verder het hy gely aan die anti-Amerikanisme van die linkervleuel in Engeland.

Voorwaar 'n deurmekaarspul.

In 'n terugblik na die Kemptonpark situasie is dit eerstens duidelik dat die ANC heelwat meer passie aan die dag gelê het, asook 'n meer internasionaal gebaseerde wegspringpunt gehad het. Tweedens was hulle doelwit bo alles om te “wen” en daarom was hulle goed voorberei ná hul eerste gesprekke met Afrikaanse kerke en koerante.

Aan die ander kant was die Afrikaner minder passievol en glad nie internasionaal nie maar eerder “maatskappy”-gebaseer. FW de Klerk het ook die “wen-wen”-benadering probeer najaag. Die indruk wat mens vandag kry, is van die onderhandelingsnaïwiteit van die Afrikaners.

Toe kom die tweede deurmekaarspul.

Vandag begin die Afrikaner effens uit sy blokke te kom deur meer besigheids- en beleggingsgeoriënteerd te raak, meer internasionaal te kyk en die vermoë te ontwikkel om as tussenganger op te tree tussen internasionale belange en die plaaslike demografies korrekte kwotas.

Dit is amper asof daar 'n gees van “wen” uiteindelik weer na vore kom, al is dit nodig om psigoanalitiese hulp te verkry. Die bietjie sielkunde doen niemand skade nie.

Want wat met die ANC gebeur, is die teenoorgestelde. Nie net is die ANC se alomteenwoordige hebsug en lae-intellegensiekwota verantwoordelik vir hul langtermynglybaan na versuiping nie, hulle “werklike” onderhandelingsvaardighede is besig om sigbaar te word

Hierdie werklikheid is nie net sigbaar in die Zimbabwe-fiasko nie, maar ook sigbaar in die hantering van arbeidsverwante dissiplinêre sake en veral sigbaar in die benadering van die CCMA, derdepartybeheer, regbanke, dronk regters en staats-inmenging in kriminele vervolgings.

In die geval van Zimbabwe, was/is die Afrika-strategie om aspris te beweeg na die punt om onderhandelinge te laat vasval, sodat beide partye dan kan kyk wie eerste ingee en daarom die meeste het om te verloor. Die huidige situasie sluit in dat die derde partye elk 'n “staatsdepartement” kan kies – een op 'n keer – en so rondom die tafel beweeg tot all die “portefeuljes” “uitgedeel” is. Dit is natuurlik alles behalwe 'n onafhanklike regering.

Nou kom die derde deurmekaarspul.

Gaan die ou en nuwe ANC ook so onderhandel aangesien die Suid-Afrikaanse regering reeds verdeel is soos wat nou eers in Zimbabwe gebeur? Maar wat hulle ook al doen, dit kan net hulle orintasie en onderhandelingsposisie verswak terwyl die Afrikaner sterker en sterker gaan word.

для девочек игри Данильченко Харьков

Wildroof of genadedood ? Is daar ‘n ander oplossing vir die Springbok?

17:06:38 Naas Botha in sy speeljare was 'n flinkvoetige, vlughandige, visionêre voetbalgenie. Sy span kon altyd op hom staatmaak.

Ongelukkig was daar nog altyd min van hierdie betroubaarheid van die veld af gesien. Is daar iemand wat Naas nog nie in die steek gelaat het nie? Ek bedoel nou in die steek gelaat soos hy sy vrou Lario, sy jeugliefde, in die steek gelaat het.

Of soos hy sy rug op sy buite-egtelike seun – deesdae 'n atletiese, skrander, innemende jongman – gedraai het. Hy sê dis sy saak, hy het sy redes daarvoor en ons moet dit seker so aanvaar.

Hy het ook lankal sy Afrikanerskap by die ingangsportaal van inklusiewe Suid-Afrikanerisme ingeboek. Wel, dít is nie net sý saak nie. Dié keer staan dit ons vry om te spekuleer dat sy Afrikanerskap te koop was vir die pot lensiesop van 'n M-Net-salaris.

Maar die een verraad wat ons nie van hom verwag het nie, nie eens van hom nie, is dié teenoor die elegante, blinkslanke antiloop, Dorcas Marsupialis, die Springbok. Deesdae pleit hy dat die arme pronkbokkie die doodskoot moet kry. Dis nie dat ons nie sy frustrasie verstaan nie. Ons is net soos hy ter dae sat van die herhaalde dreigement van sulke voetbalimbesiele soos die onsmaaklike Komphela-en-Stofile-firma dat die Springbokkenteken moet waai. 'n Mens voel dan skiet jy maar liewers die gyselaar en ontwapen so die ANC se onbevoegde haatsaaiers.

En tog sou 'n mens gedink het Botha, wat sy rugby saam met sulke stoere voetballegendes soos Hempies du Toit, Louis Moolman, Danie Gerber en Johan Heunis gespeel het, sou tot in beseringstyd toe baklei het vir die Springbok. Want, ná alles, wat sou hy sonder daardie sierlike wapentjie gewees het, wat eens op 'n tyd aan net die beste van die bestes toegeken is?

Maar behoud of genadedood is nie die enigste twee moontlikhede nie. Hier is 'n ander oplossing: Kom ons haal die Springbok van die truie van kwotaspelers en koliekerige pierewaaiers soos Luke “Puke” Watson se truie af. En ons plaas die bokkie in die reservaat, verwyder van die smerige attensies van Komphela, Stofile en Cheeky se galsieke seun. Ons gun hulle dan 'n protea of 'n sorghumaar vir 'n kenteken – of dalk 'n cannabis sativa-takkie, waarvan die oormatige gebruik iets van hulle denkprosesse kan verduidelik.

Daar, in sy veilige kampie, kan die Springbokkie wei in die geil velde van goeie herinneringe totdat dit weer op die borskas van 'n nasionale voetbalspan pryk, 'n span wat die kenteken werd is en dit waardeer en wat, soos in trotste dae van die verlede, op aandag staan onder 'n Oranje-Blanje-Blou vlag terwyl Die Stem speel voordat hulle, ook soos in die ou dae, die teenstander aan die strot gryp en ter voetbalvelde neerwerp.

Politieke herrangskikking en Afrikaners

16:26:51 Vandag se politieke onstuimigheid is reeds etlike jare gelede deur ontleders voorspel. Die wesenskenmerk van ‘n politieke party is daardie gemeenskaplike gom wat sy lede saambind. Met veranderende persepsies word sterker gom benodig, en dikwels verval die party tot die beeld van sy leier wat die party se ideale versinnebeeld. Die huidige Amerikaanse verkiesing is ‘n sprekende voorbeeld hiervan.

Met sy bewindsaanvaarding het die ANC die voordeel gehad dat hy apartheid, kolonialisme, onderdrukking en bevryding as die saambindende gom kon gebruik. Dan was daar ook nog die charismatiese Nelson Mandela wat die unifikasiegom van die land se swart volkere was.
Maar die ANC het doelbewus probeer om die beeld van ‘n Afrikanistiese sosiaal-demokratiese en vryemarkgedrewe politieke party te vestig. In die proses is die ideologiese saambindende krag sodanig verswak dat daar op persoonlikhede terguggeval is. Die werklike gom was die versugting om deel van die binnekring te kon word. Die party kon mens superryk maak, en die swak misdaadbeleid het daardie drang verder gevoer na waar midaad lonend geword het. Sonder ‘n geloofwaardie gom moes die party uitmekaar val, en dit is besig om te gebeur.
Dit bring ons terug by die Verwoerdiaanse siening dat die land uit verskillende etniese volke bestaan. ‘n Groot deel van die Suid-Afrikaanse bevolking beskou die land se bevolking as ‘n kohabitasie van gemeenskappe, gerangskik volgens etniese en rasselyne. Kom ons noem daardie deel die kommunitêre groep.
Maar dan is daar ook ‘n ewe groot deel van die bevolking wat glo dat mense as individue optree en hulself bevry het van hul godsdienstige, etniese of groepsbande wat baie mense as beperkend beskou. Hulle is die liberale groep.
Presies soos daardie proses van ontstamming reeds by Afrikaners plaasgevind het, het dit ook by die land se swart volke gebeur. Die opkomende swart middelklas, maak reeds ‘n beduidende deel van die land se ekonomiese stelsel uit. Hulle beoefen hul professies regoor die land, buite hul tradisionele gebiede. Dit is redelik om te aanvaar dat dit juis hierdie groep mense is wat die eerste ontstamdes sou word.
Tydens die Nasionale Party se bewind het die gedagte van ‘n Afrikanervolk diep wortel geskied en baie jong manne het hul lewens daarvoor opgeoffer. Mense wat die Boerevolkgedagte aangehang het was as agterlik, oudmodies en selfs as verraaiers van die ideaal van Afrikanerdom beskou en hanteer. Die Boerevolk, wat internasionaal as Afrika se inheemse volk beskou was, moes plek maak vir ‘n identiteit van Afrikanerselfverwesenliking sedert 1948.
Maar sedert 1994 het dinge verander. Ondanks pogings van die sake- en akademiese establishment om ‘n taalgroep van alle rasse te vestig en, gevoed deur die land se kunstenaars, het Afrikaners weer na hul wortels begin teruggaan. Duisende beskou hulself weer as Boere.
Mandela het eenkeer aan ons gevra wie nou eintlik die Afrikaners is wat selfbeskikking wil hê, gedagtig aan die sensitiwiteit rondam die rassekwessie. Sou hy gevra het wie die Boere was wat selfbeskikking wou hê, sou daar by niemand enige twyfel bestaan het nie.
In die politieke toneel beweeg ons tans in die wit vloedwaters van die Oranjerivier. Al wat Lekota en Zille se partye ideologies skei, is die kleur van die leiers se velle en relatiewe drang na selfverryking van die ondersteuners. Lekota se party sal waarskynlik aanhou om regstellende aksie, grondhervorming en sportkwotas op te dwing om hul chronies te bevorder en om stemme op die Mbeki manier te wen deur die rassekaart op gepaste tye te speel. Hoe Zille hiermee gaan saamleef sal net ‘n liberalis weet. Maar oorhoofs sal hulle wel saamwerk en hul verskille teenoor mekaar verklaar.
Teoreties bestaan daar geen moontlikheid van samewerking op nasionale vlak tussen die VF Plus en die DA nie, hoewel die Weskaap wel ‘n uitsondering mag wees.
‘n Groot aantal ontstamde Afrikaners sal die DA ondersteun en sommige mag selfs by die Lekota-party aansluit om hul gewetens te sus. Baie neo-Boere, veral die meer uitdagende jonger garde, sal hulle by die VF Plus bevind.
En die VF Plus self? Die politieke gevryery met die nuwe ANC-leierskap gaan nog interessante resultate oplewer. Mens kon nie help om die uitbundige applous te sien nadat Pieter Mulder sy toespraak gelewer het na president Motlanthe se inhuldiging nie. Ek sal geensins verbaas wees as die etnies georiënteerde partye soos die ‘gesuiwerde’ ANC en die VF Plus wel tot praktiese samewerking oorgaan nie. Zuma sê hoeka dat die ANC die land nie sonder die Boere kan regeer nie…
In ruil ontvang die VF Plus toegewings soos: hersiening van regstellende-aksiebeleid, hersiening van die grondhervormingsbeleid, hersiening van dorpe en strate se naamsveranderingsbeleid, alles wat deur Mbeki se Afrikaniste as heilige koeie voorgehou was, maar wat die Zuma-kamp besef uiters verdelend vir die land se mense is. Die VIGs-kwessie, asook misdaad en by name Selebi, sal ook ‘n rol speel. Sodoende sal die VF Plus tasbare resultate kon toon en vir samewerking beloon word. Tot dan sal manne soos Conrad Beyers en Jansen van Rensburg aangehits moet word om vir Afrikaners se regte te stry totdat toegewings verwesenlik word.
Om dit uiteindelik op te kook en af te water: Hoe sal Afrikaners nou weet vir watter kamp om te ondersteun?
-Die stuwende volksgevoel onder diegene wat hulle weer as Boere beskou, sal veroorsaak dat Boere hulle heel gemaklik tot die gesuiwerde ANC-en-VF-Plus-groepering sal wend.
Die groep wat hulself as ontstamde Afrikaners (nie as lede van ‘n volk beskou nie), Afrikaanses of slegs liberaliste beskou, sal hulle weer welkom voel in die geledere van die DA/Lekota-groepering.
Hoe suksesvol sal die Lekota-party nou eintlik wees? My raaiskoot is dat die ANC se steun sal afneem van 70% na 58% van die stemme op nasionale vlak. Die ANC se tweederdemeerderheid sal ons nooit weer sien nie.
Of die Afrikanergemeenskap sterker uit hierdie politieke moeras gaan tree, sal net die tyd ons leer. Een ding is seker, die Boerevolk wys duidelike tekens dat hy besig is om homself te vind.

детские игры для де Данильченко

Luke Watson is reeds deur Afrikaners veroordeel

Dit is nou maar ongelukkig soos dinge deesdae werk. Mense neem besluite volgens persepsies van gebeure om hulle.

Só gaan dit met verkiesingsprosesse in die VSA, met sportgebeure, met politieke voorkeure, met Jacob Zuma se skuld of onskuld, en nou weer wat Luke Watson sou gesê het. Of hy wel die gewraakte woorde gebesig het, is nie ter sprake nie. Die publiek verkies om dit te glo en daar is niks wat Watson daaraan sal kan doen nie.

Direk hierna volg die proses om sy naam volksbesit te maak. Die naam sal voortaan geassosieer word met iemand wat verraad teenoor Afrikanners pleeg. Sy naam mag selfs verbuig word. Vanweë Watson se swakheid om op truie te wil braak, noem ‘n Engelse rubriekskrywer hom nou Puke Watson.

Maar sy groot toets lê nog voor.

Sal Watson die moed hê om ooit weer op enige Suid-Afrikaanse rugbyveld vir ‘n wedstryd op te draf? Ek glo nie. Hy het waarskynlik sy heel laaste wedstryd reeds gespeel, want die plaaslike rugbypubliek is die eenogigste skares ter wêreld.

Eerstens sal die Dutchmen teen wie hy speel waarskynlik sorg dat hy die wedstryd nie voltooi nie, en dan is daar nog al die Piet van Zyls wat spesiaal wedstryde toe sal gaan om nuwe volkshelde te word.

Daarom sal ek nie verbaas wees as hy en pa Cheeky dit sterk sou oorweeg om hierdie aaklige land vol Dutchmen vir ‘n meer gemoedelike plek soos Skotland te verruil nie. Die Skotte is mos sulke klein outjies en die Watsons het sekerlik nou nog familie daar.

справку пнд

Wettige onwettigheid

12:09:19 So 'n twee jaar gelede, tydens die ANC se konferensie in Johannesburg, het die party besluit dat die poste van die ANC-president en die staatspresident nie noodwendig deur dieselfde persoon gevul hoef te word nie.

Die doel was ooglopend om Mbeki nog in die wedloop te hou om steeds hoof van die ANC te bly nadat hy as staatspresident uitgetree het, soos die land se grondwet dit bepaal.

Die ware oogmerk was egter dat hierdie mosie, wat destyds as 'n meesterskuif en 'n politieke deurbraak beskou is, Mbeki in staat sou stel om vir baie jare nog die volle mag te kon behou, selfs al was hy nie meer president van die land nie. Die aanname was dat Mbeki sterk genoeg binne die party gestaan het dat sy herverkiesing by die daaropvolgende Pietersburg-konferensie as 'n gegewe beskou ia.

Maar by Pietersburg het Mbeki dit toe nie gemaak nie. 'n Mini-revolusie het daar plaasgevind wat die wese van die ANC onherroeplik sou verander.

Die grondwet en ander landswette wat die skeiding van magte reguleer, bepaal dat die staatspresident en sy kabinet (as uitvoerende instellings) nie mag inmeng in die werksaamhede van die wetgewende en regsplegende gesagte nie. Dit was juis regter Chris Nicholsson se vermoede dat daar genoegsame voorbeelde van politieke inmenging bestaan om te aanvaar dat Jacob Zuma se aantyging dat hy weens politieke redes, van bo geïnspireer, deur die nasionale vervolgingsgesag gejag word, nie heeltemal uitgesluit kan word nie. Dít en ander prosedures wat nagelaat is, was genoegsame redes waarom hy Zuma se vervolging as onwettig beskou het.

Daardie aanmerking was ook genoegsame rede vir die ANC om Mbeki binne 'n week na die hofuitspraak as staatspresident te herroep.

Mens kan die vraag vra waarom Jacob Zuma dan nie vir Mbeki direk opgevolg het nie? Die ANC se uitvoerende komitee bestaan waarskynlik uit ander leiers as raserige heethoofde soos Julius Malema, Vavi en Nzimande. Leiers soos Motlanthe, Zuma, Phosa en Mbete besit oënskynlik genoeg staatsmanskap om Zuma vir eers nie as presidentskandidaat voor te stel terwyl daar 'n swaard oor sy kop hang nie. Mens aanvaar dus dat Zuma nie staatspresident sal of wil word terwyl daardie swaard oor sy kop hang nie.

Dit is juis hier waar die knoop lê. As president van die ANC bestaan daar geen beletsel vir Jacob Zuma om as ongebonde private individu, nie-amptelik by al drie die arms van die staat betrokke te raak nie.

As ANC-partyleier kan hy dus deur Motlanthe regeer. Die adjunk-ANC-president kan die land vir jare regeer sonder dat enige wigte en teenwigte op die ANC se baas van toepassing sal wees. President Motlanthe het reeds verklaar dat die leierskapstruktuur die regeringsbeleid bepaal – hy moet dit slegs uitvoer.

Ons sit dus nou met 'n wettige onwettigheid.

Wat sou gebeur het as die Skerpioene nie ontbind is en sy hoofde deur die einste leierskapstruktuur aangestel, bevorder of vergoed sou gewees het?

Wat sou gebeur as die nuwe nasionale vervolgingsgesag deur die partystruktuur uitgesoek word en om hul kandidaat deur die betrokke departemente se prosesse aangestel te kry, en daarna volgens wet deur die staatspresident bekragtig sou word?

Ek sou raai dat alle aanklagte teen Jacob Zuma in hersiening geneem gaan word. Dit is mos nie onwettig om geld van vriende te ontvang nie. Politici kry mos gereeld geld van allerhande bronne. Waar het die geld vir die Mandela-stigting en die FW de Klerk-stigting oorspronklik vandaan gekom? Hoe het so baie politici regoor die wêreld miljoenêrs geword? Is 90 000 bewyse van geld wat ontvang en uit een rekening na 'n ander verskuif is, bewyse dat die geld onregmatig ontvang is? Het die staat ooit opset bewys, dit wil sê, dat Jacob Zuma ooit in 'n posisie was waar hy die uitslag van 'n tender kon beïnvloed? Bestaan daar bewyse dat hy dit wel gedoen het? Hierdie en vele ander argumente sou die nuwe nasionale vervolgingsgesag kon aanvoer, en waarskynlik ook dosyne tegniese redes waarom Jacob Zuma nie verder vervolg behoort te word nie.

Juridies sal sy naam dus skoon wees, sonder dat daar enige onregmatige inmenging deur die staatspresident of die kabinet was.

Die wettige onwettigheid wat tans in die land heers, sal slegs kan verdwyn wanneer die leier van die regerende party weer die staatspresident is. Tot dan regeer Luthuli-huis die land en nie die presidensie nie.

Verraad en die Rooivalk-helikopter

14:04:03 Is dit moontlik om jou land te verraai? Sonder om die definisie van verraad self te ontsyfer, het dit oor die algemeen te doen met gebrekkige lojaliteit.

In werksverband is lojaliteit aan die baas of selfs maatskappyvisie nogal belangrik, maar as dit 'n staatsinstelling is, moet mens dan eintlik ook lojaal wees teenoor die eienaar of staatsgesag.

Aan die ander kant is 'n land verdeel in belangegroepe en lojaliteit aan enkele belangegroepe beteken nie noodwendig dislojaliteit aan die land nie.

Die afleiding kan gemaak word dat mens aan die land lojaal kan wees sonder om aan belangegroepe of maatskappye lojaal te wees, en natuurlik andersom.

Nadat lojaliteit ingeburger is, is dit is egter 'n sielkundige skok wanneer daar verandering in hierdie verwysingsraamwerk plaasvind. Soos byvoorbeeld hier in die goeie ou Suid Afrika… of is dit regtig nog? En vir wie?

Neem nou maar minister Alec Erwin wat suksesvol sy werk gedoen het in twee staatsdepartemente naamlik handel en nyywerheid, asook openbare ondernemings. In sy jaarlikse begrotingsrede is die omonwonde afleiding en instruksie aan openbare ondernemings dat privatisering onderneem moet word sonder om die staat te na te kom, met ander woorde die goueaandeelgedagte.

Die idee daaragter was duidelik deel van Mbeki se tweede ekonomie waar hy staatsarms wou gebruik om swart transformasie letterlik in te bestuur indien nie af te dwing nie. Die eerste poging in een onderneming, naamlik Denel, was om die uitvoerende amptenaar van sy keuse aan te stel, by name Victor Moche, 'n Xhosa met intelligensieopleiding vanagter die ystergordyn.

Nadat Denel uitmekaar geskeur is, waar die bes-presterende afdeling forensiese ondersoekers was, het ons Arabiese vriende en vriendelike vakbonde soos UASA uiteindelik daarin geslaag om Alec Erwin se frustrasie en skaamte op/af te kikker waarna hy vir Victor Moche met Shaun Liebenberg vervang het.

Met die oorname was die verhoog natuurlik reg vir die opkoms van die nuwe Denel-strategie van (sic) ontbondeling. Die probleem was/is egter dat die maatskappy nie finaniseel sterk genoeg was nie, met gevolglik lang beloftes van groot rykdom aan die belastingbetaler, in 'n tyd toe teenhandel van internasionale wapenaankope die politiek korrekte begrip was.

Dit het toe gelei na die Alec Erwin-konsep van 'n ekonomies onafhanklike militêre bedryf wat sonder subsidies soos in die motorbedryf plaaslik die wonderwerk van tegnologie kon vervolmaak. Die weermag was natuurlik in ekstase daaroor omdat dit gevolg het op al die wonderlike oorsese besoeke en spesiale toelaes wat die langonderdrukte soeke na erkenning gestreel het.

In hierdie omgewing word die Rooivalkprogram toe ook ywerig bemark onder toesig van niemand anders as die parlement in samewerking met buitelandse sake nie. Die doelwit om “ysters” verkoop was egter minder belangrik omdat die ware doelwit eerder was om die organisasie te integreer met Eurocopter of Agusta op een of ander manier. Maar die minister se instruksie is toe nooit uitgevoer nie want hy het nou die dekreet uitgereik dat Rooivalk nog slegs 5 jaar bedryf sal word. Die soeke na tegnologie ten spyt. Die totstandkoming van 'n staatsgesteunde elektriese motor onder beheer van oud-Rooivalkpersoneel as voorbeeld van een van die Rooivalk se nie-ekonomiese voordele, om nie eers van ander gevolglike maatskappye te praat nie, is nou vir ewig vir Suid Afrika verlore.

Dieselfde minister reik dus uiteenlopende dekrete uit teen landsbelang en dood daarmee die nie-ekonomiese voordeelbeginsel wat aanvanklik in Amerika na vore gekom het, die SR-71A Blackbird tot gevolg gehad het en plaaslik vervat word in die King II-verslag.

Die proses wat gebruik word deur die departement van openbare ondernemings om die steierende Denel (en daarmee saam die hele lugvaartbedryf) te bestuur, is om 'n kontrak of “compact” aan te gaan waar “strategiese” oogmerke vasgevat word wat lei tot sleutelprestasieareas.

Hierdie “compact” vra natuurlik dat 'n lugvaartnywerheid met klein en mediumgrootte ondernemings gevestig moet word. Wie daarvoor geld moet uithaal, is nie duidelik nie, veral nie in die lig daarvan dat Rooivalk beëindig moet word wat 10% van die kontantvloei in Denel bestuur nie. Die gekners van tande deur die Sentrum vir Sekerheidstudies en die Verenigde Nasies omdat geen gewapende helikopter in Kongo beskikbaar is nie het blykbaar geen uitwerking nie.

Wat die “compact” níé voor vra nie, is vir Rooivalk. Wie is nou lojaal aan wie? Die vraag is altyd wie hierdie “compacts” skryf en of hulle lojaal is aan die land, wat hoogs betwyfelbaar is en daarom lei tot die vraag aan wie mens werklik lojaal moet wees.

Is daar dan werklik enige ander keuse as lojaliteit teenoor 'n eie moderne kultuur en familie, waar 'n mens jou ook al in die wêreld mag bevind?

Help! skree Afrikalande

08:17:57 Dis interessant dat die Afrika-, Karibiese- en Stille-Oseaanlande nou skielik moet bekommerd raak oor die feit dat die wêreldmarkte ‘n stukkie grondpad met baie slaggate getref het. Die feit dat die AKS-lande nou skielik ‘n beraad gehad het om die verswakking in die markte oorsee te bespreek – en dan natuurlik die gevolge van die ekonomiese krisis op die betrokke lande self – wys weer net een ding: hulle bekommernis oor hulself, terwyl hulle nie ‘n vinger wil lig om iets aan hul eie heil te verander nie. Immer die martelaars.

In hierdie rubriek het ek net so ŉ paar Afrikalande uitgesonder wat deel is van die AKS groep van lande, maar die hele lys is aansienlik langer. Ek het hieronder ‘n tabel opgestel, weereens nie volledig nie, wat mens ‘n redelike idee gee van die lande se sterk en swak punte.

Indien mens na die lys kyk, is dit duidelik dat al die lande wel iets het wat ekonomies nuttig kan wees, en in ŉ paar gevalle is dit meer as net nuttig. Die potensiaal bestaan vir Afrikalande om leiers op bepaalde gebiede te wees, maar dit blyk dat daar altyd die een of ander rede is dat Afrikalande hulp moet ontvang.

Mens kan net wonder met watter verwagtinge die nasies byeen gekom het in Ghana se hoofstad, Accra, en wat hulle beoog het om te bereik.

Die feit dat verskeie lande se ministers die ontwikkelingshulp nou op sowat 25% minder skat dink ek beteken nie veel nie, aangesien die oorgrootte meerderheid van die lande in elk geval nie die korrekte besteding uitvoer waarvoor die geld bekom is nie. En in dié gevalle waar die fondse wel reg aangewend word, is daar soveel probleme met korrupsie en ander onderduimse aksies dat niemand behalwe ‘n klein handjie vol mense vrug van die projekte pluk nie. Dit blyk die Afrikamanier te wees.

Landnaam In land se guns Probleme, nadele

Angola	Yster, diamante, olie	Probleme met menseregte skendings, korrupsie, smokkelary
Botswana	Diamante, minerale, toerisme	Probleem dat bestaansboerdery steeds groot is in land, lae reënval, soms droogtes
Kameroen	Ru-olie-produksie en -raffinering, kakaobone, koffiebone, aluminium, tekstiel, hout	Probleme met korrupsie baie groot, bestaansboerdery steeds algemeen
Sentraal-Afrikaanse Republiek	Goud, uraan, diamante, ander minerale	Siviele onrus, geweld tussen regeringsgroepe en rebellefaksies
Tsjad	Olie, tekstiel, sigarette	Probleme met vlugtelinge vanaf Darfoer (Soedan), wisselvallige reënval.
DRK	Mynbou, diamante, koper, sink, ander minerale, kobalt, ru-olie, koffie	Probleme met onstabiliteit, faksiegevegte, rebellegroepe, korrupsie
Ivoorkus	Sogenaamde vrye ekonomie	Probleme met kinderslawe-arbeid wat weer toeneem, politieke onrus, faksiegevegte, rebelle groepe, onderdrukking van menseregte
Kenia	Bosbou, visserye en landbou, koffieverbouing, tee, toerisme,	Probleme met regering en faksiegevegte, korrupsie, vervoerinfrastruktuur- probleme
Namibië	Myne, diamante, lood, sink, tin, silwer, wolfram, uraan, koper, vissery	Ontoereikende landbou- potensiaal, mynbou te klein, toerisme is groot
Nigerië	Ru-olie-ontginning, landbou	Probleme, onstabiliteit, regeringsmagte en rebellegevegte, sabotasie van oliepyplyne en platforms
Swaziland	Mynbou, steenkool, onverwerkte asbes, tekstiel- vervaardigings- bedryf	Bestaansboerdery, hoogste MIV/vigssyfers in Afrika suid van Sahara
Liberië	Diamante, ystererts, rubber, hout, kakao, koffie	Land is vernietig deur burgeroorlog
Malawi	Tabak, tee, suiker, katoen, koffie grondbone	Uitvoerekonomie, baie vatbaar vir wisselinge elders in wêreld
Mosambiek	Toerisme, landbou, visserye	Deur burgeroorlog vernietig, stadig weer besig om reg te kom
Rwanda	Koffie, tee, velle, tin erts	Vernietig deur burgeroorlog, volksmoord, korrupsie, vloede
Sierra Leone	Diamante, kakao, koffie, vis	Burgeroorlog, korrupsie, kinderslawe-arbeid, kindersoldate
Somalië	Lewendehawe, piesangs, vis, velle, houtskool	Burgeroorlog, korrupsie, wetteloosheid, seerowery
Soedan	Olie en petroleum- produkte, katoen, sesamprodukte, suiker	Geloofsonverdraagsaamheid, burgeroorlog, godsdiensoorlog, rebellegroepe teen regeringsmagte
Zimbabwe	Katoen, tabak, goud, tekstiel produkte, magnetiese en nie-magnetiese allooie	Korrupsie, magsvergrype, volksverhongering, onverdraagsaamheid teen minderheidsgroepe

My siening is dat indien die lande daar byeengekom het om hulle armoede aan die wêreld voor te hou as bewys dat hulle gehelp moet word, die wêreld net so entjie wyer kan kyk as hulle redes wil sien hoekom die lande níé gehelp moet word nie. In die bostaande kolomme is reeds heelwat bewyse, as mens dit so wil stel.

Daar is heelwat lande hierbo met swak en korrupte regerings, rebellefaksies wat teen regering veg, geloofsonverdraagsaamheid, kindersoldate, kinderslawe-arbeid, etniese onverdraagsaamheid. So kan die lys voortgaan, (en ek het probeer om bondig te wees).

Wat wel opvallend is omtrent bogenoemde lande is dat almal wel iets het wat hulle tot eie ekonomiese voordeel kan aanwend, maar ek dink die een ding wat grootliks by die swart Afrikaan ontbreek, is die wil om vir homself iets te doen.

As mens so kyk, is mynbou en landbou twee bedrywe wat redelik wyd oor die lys versprei is.

Hoewel vele van die nasies nie totaal onafhanklik van handel kan wees vir hulle voortbestaan nie, is hulle nou so erg afhanklik van buitelandse hulp dat hulle daarsonder seker totaal in die verderf sou verval.

Maar ek dink dat baie van die nasies tesame met andere ook vir hul eie ondergang te blameer is. My redes daarvoor is soos volg.

Dit het begin met kolonialisering wat gelei het tot Westerse invloede. Dit het later uitgebrei na mediese dienste wat tot gevolg gehad het dat die bevolkings gegroei het teen ‘n hoë tempo wat vroeër of later ‘n katastrofe sou afgee wat nou met ons is. Dit is redelik eenvoudig dat ‘n sekere stuk grond net soveel mense kan dra, wat voedselvoorsiening. betref Die voedsel voorsiening deur die VN en ander organisasies oor dekades het verder gehelp om die groter komponent van die AKS -ande verder te verswak, in dié opsig dat hulle geleer het om afhanklik te wees van voedselhulp in pleks daarvan om dit self te verbou.

Die een ding wat baie Afrikalande nie wil doen nie, is die aanpassing by die Westerse manier van doen, maar hulle verwag steeds om soos die Weste te lewe. Steeds is daar die geneigdheid om soos die voorgeslagte onder ‘n boom te wil sit en dagdroom van groot troppe beeste en ‘n kraal vol vroue, maar aan die ander kant is die Afrikaan nie bereid iom te werk vir dit wat hy wil hê nie. Hulle smag na alles wat Westers en blink is, maar vergeet dat anders as beeste, geld nie net in ‘n bank lê en aanteel nie. Dit moet op die een of ander manier verdien word.

Mens kan nie hoop om ‘n eerstewêreldland te word terwyl jy derdewêreldse gewoontes aankleef nie. Die twee dinge is net nie versoenbaar nie.

Dit is nou maar net soos Afrika en sy geesgenote is. Hulle dink dat die wêreld hulle ‘n lewe skuld, terwyl hulle eintlik niks gedoen het daarvoor nie.

Dat die verlede wel bevlek is met donker dade, soos slawehandel en ander vorme van stropery is ongetwyfeld so, maar siende dat daardie praktyke lank reeds gestaak is, dink ek nie dat die Weste die lande enigiets meer skuld nie, gegewe ook die kolassale bedrae hulpgeld wat sedertdien deur die Weste aan Afrika bewillig is.

Wat mens wel waarneem is dat hoewel astronomiese bedrae geld in die lande gestort word by wyse van ontwikkelingshulp, dit geen beduidende verskil gemaak het aan die omstandighede daar nie. Dan begin mens later wonder hoekom die Weste die moeite doen om miljarde dollars en ponde in ‘n bodemlose put in te smyt.

Dit wil voorkom asof die mense wat op die vergadering byeen gekom het van een belangrike beginsel vergeet het: “Welsyn begin by die huis", soos die Engelse spreekwoord lui.

Indien hulle gedink het dat die eerstewêreldlande hulle eie bevolkings gaan laat krepeer, net om verder geld te mors op ‘n hoofsaaklik ondankbare stuk grond wat ryklik bedeeld is met minerale, landbougrond en water, alles wat hy nodig het om ‘n leier op die gebied van mynbou, olievoorsiening, landbou en vissery te wees, moet hulle weer dink. Ek dink die dae van onbepaalde welwillendheid en gaafheid is vir eers verby.

Die middele in Afrika is daar, en die lande het meer in die vorm van ontwikkelingshulp gekry as enige ander wêrelddeel. Maar steeds kan hulle net nie op hul eie voete staan nie. Waar daar wel suksesverhale is, is dit normaalweg gevalle waar blankes vanaf Westerse lande die organisasies bestuur en beheer. Nou kan ek net begin wonder daaroor. Is dit omdat hulle nie wil nie of omdat hulle nie kan nie?

Sover het ek opgemerk dat as mens daagliks saam met iemand werk in ‘n beroep, dan begin mens tog om iets van die werk te leer, en hoe langer mens daar werk en leer, hoe meer begin mens van die betrokke veld te wete kom. Dus wil ek glo dat dieselfde beginsel vir ander mense ook gelc. Maar dit blyk dat die Afrikaan die uitsondering op die reël is.

Die aangeleerde hulpeloosheid, tesame met sy armoede, blyk al te wees waarop hy hom kan roem, niks meer nie en niks minder nie. Soos David Bullard gesê het, die Afrikaan soek iets of iemand om te blameer vir sy ellendes.

Nóg die lewe , nóg die Weste skuld die Afrikaan iets. En hoewel die Weste tog dink dat hy die een of ander gewetenskuld teenoor swart Afrika het, dink ek dat daardie gewete tog met tyd kan opdroog, soos wat ekonomiese toestande op eie bodem begin versleg.

Die Suid-Afrikaanse adjunkminister vir handel en nywerheid, mnr. Rob Davies, het die stelling gemaak dat dit nie reg is dat die kleiner lande moet betaal vir die foute van die wêreld se ryker lande nie.

Ek wil dit hier stel dat die ryk lande baie lankal reeds vir hulle eie foute betaal en dat hulle nou dalk op ‘n punt kom waar hulle nie meer veel verder kán betaal nie. Hulle het aan die begin probeer help, en op dié manier betaal, deur die bevolking aan beter gewoond te maak as waartoe hulle self in staat is. Daarna het die betaling aangehou deur geld in ontwikkeling in te pomp vir mense wat duidelik nie genoeg omgee om ontwikkel te word nie.

Indien daar iets is wat die Weste aan Afrika skuld, is dit die geleentheid om op sy eie voete te staan, en dit kan net op een manier bewerkstellig word. Hoe hard dit ook al mag klink, die regte ding om te doen is om die kontinent aan sy eie genade oor te laat en hulle te forseer om weer selfonderhoudend te raak. Dit is dalk die enigste manier om ’n kontinent met soveel potensiaal van totale ondergang te red.

Dit sal aan die begin absolute rampspoed en teenspoed veroorsaak, maar mens leer op jou vinnigste as die magie aan die rugstring begin vasklou. Dit is daardie gewaarwording van honger wat mense se grysmassa soms die nodige hupstootjie gee om weer te begin werk.

Wat die lande se ministers nie aan dink nie, is dat hulle doen en late redelik fyn deur die wêreld dopgehou word, en dit is dalk iets wat nou teen hulle begin tel. In baie van die lande is die regerings wat aan bewind is nie so heel demokraties verkose as wat hulle die res van die wêreld wil laat dink nie. ‘n Goeie voorbeeld is ons liewe buurman, Zimbabwe.

Die regering van nasionale eenheid is klaarblyklik in die proses om daargestel te word, maar sover dit die finale samestelling van die sogenaamde regering betref, blyk dit dat die proses een lang uitgerekte saak gaan word, wat waarskynlik ten doel het om die MDC te ontmoedig en op dié manier uit sy plek in die regering te hou. Die eindresultaat is natuurlik aan ons almal te bekend, hernude uitbraak van geweld en onderdrukking van opposisiepartylede onder onmenslike omstandighede. Hoewel dit tans redelik stil is daar, is die uitbreek van burgeroorlog nog glad nie uitgesluit nie.

Daar word ook van kleiner lande gepraat wat veral kwesbaar is met die nuwe verwikkelinge op internasionale markte, en as voorbeeld kan ek Swaziland hier ophaal. Dis ‘n klein koninkrykie waar die bevolking met die minimum moet klaarkom, terwyl hulle koning in weelde woon met ‘n horde vroue wat onlangs op ‘n inkopie-uitstappie gegaan het na die buiteland. Dit is redelik duidelik dat die koning net so nou en dan die regte geluide maak asof hy sou omgee vir sy volgelinge, maar tussenin net aan homself dink. Verder kan mens byvoeg dat die land vanjaar minder grond as ooit bewerk het vir landbou, terwyl hulle krepeer van honger en met een van die hoogste MIV/vigs syfers ter wêreld sit.

Ek is natuurlik ook van mening dat Mauritius se minister wat vir die klein lande opgekom het liewer nie te veel moet sê nie. Volgens ‘n verslag wat oor dwelmhandel gaan, is Mauritius ver van skoon as dit kom by dwelmhandel, en die logiese nadraai daarvan, geldwassery. Want wat is ‘n makliker manier om geld “te was” as om dit in gebou,e vakansieoorde en dies meer te belê? Verskeie dwelmsindikate is ook werksaam in Mauritius, en tot hulle daar skoongemaak het, het hy nie te veel om te sê rondom balke in ander sê oë nie.

Mnr. Rob Davies se stelling dat die groot moondhede vinnig geld kan kry om hulle kwynende ekonomieë te red, verbaas my. Wat wil hy hê moet hulle anders doen as om dít wat hulle oor jare opgebou het te red ? Dit is die enigste opsie wat enige regdenkende land sou oorweeg, maar dit wil voorkom asof die liberale Afrika-mentaliteit hom ook al platgetrek het.

Ek dink dat as die AKS-lande hulle asems ophou vir verhoogde beloftes van ontwikkelingshulp, hulle in is vir ‘n groot verrassing; dit sal nie vinnig gebeur nie. Die teendeel, dat die beloftes van hulp kleiner mag word soos wat vele ministers op die byeenkoms vrees, is ‘n baie meer realistiese verwagting.

Die vraag is net wat die Weste nou gaan doen. Gaan hulle soos altyd in die verlede ‘n lewenslyn uitgooi vir ‘n sinkende land of gaan hulle vir eens die regte ding doen en die kontinent los dat hy weer kan leer om op sy eie voete te staan? En ek praat nie eers net van die vasteland van Afrika nie. Die Karibiese lande en Stille-Oseaanlande is hierby insgesluit. Net die tyd sal leer…

topcargo

Drie gevare

In ’n mediaverklaring van 6 Oktober het die Vryheidsfront Plus gewaarsku dat die ANC-Jeugliga militêre opleiding ontvang in kampe in Eshowe, Kwa-Zoeloe Natal. Hierdie aksies is onheilspellend, aangesien hulle in die teken staan van militante uitsprake van ene Isaac Mahlangu, die sekretaris-generaal van hierdie Jeugliga. Blykbaar het Mahlangu woorde gebruik soos “moor die kakkerlakke uit wat in ons weg staan” wat ’n mens laat terugdink aan soortgelyke uitsprake op Hoetoe-radiostasies tydens die groot slagting in Rwanda in 1994.

Selfs die flou verskonings wat die ANC dikwels gebruik om sulke aksies en uitsprake te verdedig, hou geen water nie. Een van die verskonings is dat hierdie kampe opgerig is vir veterane wat nie geïntegreer was in die nasionale weermag nie. Die probleem is egter dat baie van hierdie ‘veterane’ op daardie stadium ongeveer sewe jaar oud was. Ander onheilspellende uitsprake wat hierdie militante optredes in ’n verdagte lig stel is Julius Malema se uitlatings “Kill for Zuma” en natuurlik Zuma se eie lofsang “Bring my masjiengeweer”.

Die slagting in Rwanda destyds het nie op ’n impuls gebeur nie. Dit was die resultaat van jarelange sluimerende konflikte gewees. Dieselfde kan ons sê van Suid-Afrika. So vroeg as die vyftiger- en sestigerjare het Kommunistiese geskrifte al gestel dat blankes en enigiemand wat blanke ‘koloniale’ ambisies koester in Suider-Afrika aan ’n aggressiewe diktatuur blootgestel moet word. Tydens die kentering in die begin van die negentigerjare het swartes strydkrete en lofsange geuiter waarin blankes bedreig was. Daardie YouTube-fragment waarin Mandela en Kasrils as verteenwoordigers van MK gesing het dat hulle hulself toegewy het om blankes te dood en ander lofsange, soos waarin swart aktiviste aan wyle Joe Slovo ’n belofte gemaak het dat hulle met hul masjiengewere sal inbeweeg om ‘hulle’ (wie anders?) te skiet, behoort, om die minste te sê, wenkbroue te laat lig.

Hiermee gepaardgaande kan ons die wetgewing ter berde bring wat die ANC-regering probeer bewerkstellig om die besit van vuurwapens te verbied of ernstig te belemmer. Dit word steeds moeiliker vir wetsgehoorsame burgers om vuurwapens te besit. Die veronderstelling is natuurlik dat wapens doodmaak, en sonder wapens sal geweld afneem. Die werklikheid is dat hierdie veronderstelling nie naastenby akkuraat is nie. Vir diegene wat hieraan twyfel verwys ek graag na die volgende voorbeelde van verlede eeu:

1)   In die Sowjet-Unie – die ANC se ideologiese heimat – was in 1929 streng wapenwette ingevoer, en in die periode 1929 tot 1953 het dit die lewens gekos van ongeveer 20 miljoen mense wat hulself nie kon verdedig nie.
2)   In 1911 het Turkye ’n soortgelyke wapenverbod ingevoer, en in die periode 1915 – 1917 het dit die lewens van anderhalf miljoen Armene gekos.
3)   Duitsland se wapenverbod was in 1938 ingevoer, en van 1938 – 1945 het dit ’n tol geëis van 13 miljoen lewens van burgers wat hulself nie kon verdedig nie.
4)   China het soortgelyke wetgewings ingevoer in 1935 en in die periode 1948 tot 1952 het dit 20 miljoen weerlose politieke dissidente se lewens gekos.
5)   Guatemala het gevolg in 1964 met wapenwette, en in die periode 1964 tot 1981 was 100 000 Maya-Indiane tereggestel.
6)   Oeganda het ’n soortgelyke verloop gehad in 1970, en in die periode 1971 tot 1979 het 300 000 Christene deur middel van teregstelling die dood tegemoet gekom.
7)   Kambodja het in 1956 streng wapenwette ingevoer, met die berugte "Killing Fields" as gevolg in die periode 1975 – 1977. Ongeveer anderhalf miljoen mense was tereggestel.

Altesame is na skatting verlede eeu 56 miljoen mense tereggestel as gevolg van streng wapenwetgewings wat dit onmoontlik gemaak het vir hulle om hulself te verdedig. As die studie van geskiedenis enige sin het, dan behoort hierdie voorbeelde enige wetsgehoorsame Suid-Afrikaner met agterdog en onheil te vervul.

As daar drie gevare is waarop ’n mens bedag moet wees, is dit hierdie bogenoemde faktore, naamlik 1) Militêre opleidingskampe; 2) Aanhitsery teen blankes en impimpi’s (swart ‘verraaiers’); en 3) drakoniese wapenwette vir wetsgehoorsames. Wat hierdie drie gevare nog enigsins kan beïnvloed is die huidige skeuring in die ANC. Dit kan moontlik lei tot onderlinge konflikte tussen verskillende ANC faksies, en in ’n herhaling val van die eeue-oue stamkonflikte tussen Zoeloe en Xhosa. Andersyds kan blankes juis ekstra geteiken word om die aandag af te lei van die breuke binne die ANC, en allerlei verskonings weer aangewend word om dit goed te praat, soos byvoorbeeld dat blankes die stamkonflikte bekokstoof het of derglike onsinnige argumente.

Die ANC weet desnieteenstaande dat tyd aan sy kant is. Vanuit Europa word daar louwarm gereageer oor die probleme in Suid-Afrika. ’n Belangrike rede vir die louwarm reaksie uit Europa, dink ek, is juis die ietwat pessimistieser houding wat mense het oor Afrika. Daar heers ’n stemming dat Afrika nie sommer gered kan word deur bloot meer geld te gee nie, en ’n soort apatie begin manifesteer. Baie Europeers voel in elk geval nie meer persoonlik betrokke by die lot van Afrika nie. Daar is eweneens geen duidelike skuldkwessie wat die gewetenslas oor Afrika aanbetref nie. Nog twintig jaar gelede was die Afrikaner die brandpunt van Europa se skuldgevoelens gewees, en noudat al die voormalige koloniale bastionne geval het en ’n golf van vernietiging en puin agtergelaat is deur swart diktators, voel Europa kennelik nie meer so skuldig hieroor nie, waarskynlik omdat die gesig van Afrika se ellende nie direk terug te herlei is na die koloniale invloede nie, maar juis die postkoloniale aksies.

’n Belangrike faktor is ook dat vooraanstaande linkse skrywers, joernaliste en intellektuele ook nie meer glo in die Afrikadroom nie. Van die mees radikales is wreed ontnugter en hou hulself besig met minder polities-gevoelige aktiwiteite, waardeur die res van die wêreld nie meer daagliks of weekliks gekonfronteer word met oordrewe nuusvoere oor Afrika wat hul gewete op een of ander manier kwel nie.

Dit verander egter nie die werklikheid op voetsoolvlak nie. Hoe dit ook al sy, dit lyk vir my soos ’n goeie idee om soveel moontlik hierdie opleidingskampe en ander terreurvorme aan die groot klok te hang. Dit is hier waar die rol van Afrikaners in die buiteland van belang kan wees, om hul gaslande se politici van die erns van die situasie op die hoogte te stel.

In die geval van Nederland, fluktueer die persepsie van ander groepe gewoonlik tussen twee uiterstes, naamlik van doodslaan tot doodomhels. Die gety is al besig om te keer in die guns van die Afrikaner. Dit is nou die tyd om die saak te stel. Wie weet, miskien kan die Nederlanders met dieselfde bewondering en heldenmoed weer begin terugblik op ‘Dat vrije volk’.

Данильченко Харьков

Beheptheid met ras raak absurd

Die jongste voorval van studentepret toe een of meer Potchefstroomse studente 'n Facebook-groep met die woord "houtkop" daarin begin het, is – soos in die Reitzvideogeval – met uitroepe van verontwaardiging en morele meerderwaardigheid begroet.

Dreigemente van die Noordwes-universiteit dat hy die betrokke student of studente dissiplinêr gaan verhoor, dra by tot die Middeleeuse atmosfeer wat reeds in die land heers rondom enigiets wat met ras of rassisme te make het. Herhaalde heksejagte op kampusse ten einde studente polities korrek en onderdanig te maak, onderdruk vrye debat en meningsvorming.

Trouens, daar was by verre meer akademiese vryheid onder apartheid toe die linkse Engelstalige universiteite vry was om te sê wat hulle wil, Marx en Lenin te behandel, revolusie te predik en oor die algemeen die Afrikanerhaat wat tot onlangs endemies onder lede van Suid-Afrika se Engelse elite teenwoordig was, te laat botvier.

Spraakvryheid in die land en op kampusse word toenemend bedreig deur kleinlike, histrioniese reaksies op soms moedswillige, meer dikwels skadelose of satiriese uitlatings deur jong blanke studente wat uiting aan hul frustrasies gee oor rassevoorkeure in die werkplek en kwotastelsels vir studie.

Terwyl die Suid-Afrikaanse media 'n skuim-om-die-mond-drif vertoon telkens wanneer daar 'n sweem van anti-swart rassisme op die horison verskyn, is dit veelseggend dat die veel groter en langduriger groepe op Facebook geïgnoreer word waarin daar etniese haat teen Afrikaans en Afrikaners uitgespuug word.

Suid-Afrika het 'n land geword wat sinoniem is met geweld, waar moord, roof en verkragting alledaags is. In die huidige bestel word taalregte en die kulturele identiteit van miljoene burgers daagliks vertrap.

Hierdie rampokkerrepubliek baai in sy wetteloosheid en immoraliteit soos die spreekwoordelike vark in modder! Is dit daarom nie ironies dat 'n land wat so gevoelloos staan teenoor die mees basiese regte van sy burgers – soos die reg op lewe of op eiendom – so 'n oordrewe gevoeligheid vir woorde met 'n rassekonnotasie openbaar nie?

Terwyl die euwel van onkiese of politiek onkorrekte taalgebruik met fanatiese ywer deur ons moderne inkwisiteurs of geloofsregters bestry word, is 'n hele beskawing besig om te vergaan.

Dat die hedendaagse student homself in kru taal met spelfoute uitdruk, is tog die verlangde resultaat van Kader Asmal se uitkomsgebaseerde onderwys, nie waar nie? Ook die bier- en sekskultuur waarmee Afrikaanse universiteitshoofde vandag hul studente bedwelm sodat hulle nie vrae vra oor die groteske onreg wat daar vandag teen die Afrikaner en Afrikaans gepleeg word nie, verklaar die onvermoë van baie jongmense om hulself anders as kru uit te druk.

Hoeveel sulke onbenullige insidente waar 'n dronk of (minder waarskynlik) nugter student 'n taboewoord of -uitdrukking gebruik en agterna die seweuurnuus haal, gaan daar nog wees voordat die absurditeit daarvan tot ons deurdring?

lagoon game

Razelle Botha stry vir ‘n verlore saak

Nadat ek Vrydag se berig in Beeld gelees het oor Razelle Botha wat nou baie mooi regkom ná die rooftog op haar ouerhuis vroeër vanjaar het ek gedink daar is hoop vir die jong dame.

Met die deurlees het dit duidelik geword dat die trauma van die rooftog nog lank nie uit haar sisteem is nie, aangesien sy nou redelik op die nuwe hulphond staatmaak vir emosionele ondersteuning, terwyl die dier nog opleiding as 'n hulphond ondergaan. Vir sover dit emosionele ondersteuning betref, is honde absoluut perfek.

Hulle is altyd daar om mens te kom natneussoetjies gee as jy dit nodig het, en sal dikwels kom en voor mens sit en die poot op jou skoot neersit, so asof hulle aan mens net wil sê dat alles sal regkom, en daardie aanraking gebruik net om dit te versterk.

Ek verstaan dat diere wel daardie sintuig het wat maak dat hulle weet wanneer die eienaar so 'n drukkie en bietjie liefde nodig het. Dit is juis daardie eienskap wat van diere sulke goeie helpers en geselskap maak. En ek is sterk van mening dat labradors seker van die beste diere is wat dié eienskappe betref. Hulle aanvaar mens net soos jy is; hulle is onvooraardelik lief vir jou.

Dit is toe ek verder lees dat ek sien wat die jong dame se planne vir die toekoms is. En ek hoop dat haar drome kan realiseer. Wat ek wel glo, is dat sy baie sterk is om sover te genees het en daarmee wil ek haar ook net die beste toewens. Die mediese studies in Kanada is 'n groot droom en ek hoop dit word vir jou waar.

Maar waarvoor wil jy terugkom en hier kom werk? Presies wat het die land se mense aan jou gedoen dat jy so grootmoedig is om elders te wil gaan leer, net om daarna weer terug te kom en daardie hardeverdiende kennis te kom mors op mense wat jou sover nie veel meer as pyn, leiding en hartseer veroorsaak het nie? Ek verstaan dat mens iets soos patriotisme kan hê; ek glo ook daarin.

Maar hoekom terugkeer en dalk dieselfde mense wat jou van jou gesonde sterk liggaam ontneem het, kom help? In soveel opsigte is hulle nie veel meer as barbare nie, maar dan wil mense kom en hulle help, omdat dit sogenaamd die regte ding is om te doen. Ek kan jou amper verseker dat indien jy oorsee sou gaan studeer en hier wil kom praktiseer, jy allerhande struikelblokke sal teëkom net om die rompslomp af te handel om jou beroep te betree.

En as jy dink dinge gaan vorentoe beter raak, dink weer. Dieselfde barbare wat jou geskiet het se broers en susters sit daar op hoë vlakke in die regering en maak allerhande planne om die voortbestaan van die Afrikaner, jy ingesluit, so kort as moontlik te maak, en indien jy net herinner moet word, jy is reeds deel van die statistiek. Jy is gelukkig dat jy nog lewe. Dat dinge eers baie erger gaan word, is amper ongetwyfeld, dus moet jy jou dan nou al maar regmaak om onder baie teenkanting hier te kom werk onder omstandighede wat net kan vererger.

Kan iemand my dalk net vertel wat presies so wonderlik is aan die verskynsel dat mense wat geliefdes verloor, en beseer word in aanvalle altyd dink dat die mense wat die gruweldade pleeg sal verander?

Selfs met die Amy Biehl-saak het die vermoorde dame se ouers die moordenaars vergewe, en op die een man se troue met hom gedans. Die feit dat haar ouers 'n instituut gestig het om vir die mans wat haar vermoor het werk te gee as hulle uit die tronk uitkom, slaan my dronk. Watter soort semi-breindoodmens doen dít vir monsters wat jou dogter grusaam vermoor het?

Een van die Amy Biehl-stigting se oogmerke is om geweld te verminder in die omgewing waar sy deur swartmense vermoor is. Nou wil ek vra: hoeveel sukses het die stigting al gehad? Hoeveel moorde, verkragtings en aanrandings is al voorkom deur die stigting?

Wat maak van mense sulke wonderlike wesens dat hulle dat hulle altyd net wil vergewe? Ek is terdeë bewus daarvan dat dit 'n Bybelse beginsel is, maar ek wil nou hier vra": hoeveel van wat dié mense doen, is net om op die einde raakgesien te word, 'n vorm van morele ekshibisionisme?

Ongelukkig dink ek dat nóg jy nóg ek die mense wat soveel geweld pleeg kan verbeter. Diegene wat jou geskiet het, is nie mense nie maar monsters, beslis laer as diere. Want diere maak nie so nie; diere sal nie doodmaak net vir die lekker nie. Hulle gedrag word bepaal deur reëls wat ons as mense nie altyd verstaan nie, maar dit is uiteindelik in die belang van hulle voortbestaan as spesie. As diere wel doodmaak, is dit normaalweg vir voedsel of andersins as siekte uitbreek en geslaglyne wat gestaak moet word, soos wanneer 'n leeumannetjie wat 'n nuwe trop oorneem al die kleintjies van die vorige leier doodbyt.

Jy is seker welkom om met jou lewe te maak net wat jy wil, dis jou keuse, maar onthou net, as jy soos Amy Biehl se ouers hulle wil kom help wat jou leed aangedoen het, kan jy net bedroë daarvan afkom.

Vir die swartman sal jy net nog 'n maklike teiken wees, nog 'n Afrikaner wat tussen hulle en sogenaamde vryheid staan, aangesien hulle nie onderskei tussen vriend en vyand as hulle wil steel en moor nie.

Vra maar die Biehl-gesin. Hulle dogter was 'n anti-apartheidsaktivis en sy het steeds met haar lewe geboet. Dink net daaraan voordat jy jou te veel verbind tot 'n saak wat sonder verdienste is.

топкарго отзывы

Boesak se bedanking

Dr Allan Boesak het bedank uit al sy ampte in die Verenigende Gereformeerde Kerk van Suid-Afrika, nádat sy volgehoue propaganda oor die Belydenis van Belhar verwerp is op 'n vergadering in Hammanskraal.

Al wat ‘n blanke NGK-lidmaat is, skeur uiteraard agv Boesak se besluit op die oomblik hulle klere, en strooi sekerlik tans as op hul gemeenskaplike hoofde. Wat sal tog van Afrikaner-Christene word, sonder die geestelike leierskap van ‘n korrupte, rassistiese bedrieër soos eerwaarde Boesak en sy tragi-komiese blanke metgesel, Elna?

(Antwoord: ons sal in der waarheid uiters dankbaar wees om ontslae te wees van sy soort – my lewe sal aansienlik beter wees as ek nooit weer die Boesaks se gesigte in die media hoef te aanskou nie.)

Die rede vir Boesak se bedanking is, ironies genoeg, die gewraakte Belydenis van Belhar, ‘n stuk Marxistiese gelykheidspropaganda gebraak deur die onheilige, politiek korrekte driemanskap van professore Dirkie Smit, Jaap Durand en ds Gustav Bam. Die huidige groot propagandis en evangelis vir die genoemde belydenis is tans die veroordeelde misdadiger, die einste dr Allan Boesak, voormalige ANC-aktivis, swendelaar en gekrenkte.

(Is sy soort kriminele skuim werklik die beste waarmee die magte van duisternis vorendag kon kom as hulle segsman?)

Boesak is berug vir sy losse sedes waar dit die armes aanbetref. Hy het byvoorbeeld geen morele besware gehad teen die diefstal van R250 000 van naïewe Deense skenkergeld nie – geld wat vir die armes bedoel is, maar gesorg het dat Boesak in weelde kon lewe.

Duidelik voel die veroordeelde misdadiger en sy blanke vrou, Elna Boesak, dat hulle besonder verontreg sou wees, desnieteenstaande die kwartmiljoen rand wat dr Boesak by die Dene verduister het. God hou, volgens die Boesaks en ook die groteske Belydenis van Belhar, báie van hom en sy misdadige soort, en min van hardwerkende blankes wat daagliks om oorlewing stry.

Dié besondere belydenis is derhalwe deurspek met politieke propaganda; God is glo veral die god van die arme en die verontregte, volgens dié dokument. Maak nie saak of jou armoede en verontregting selftoegedien is nie; maak nie saak of jy ‘n swendelaar soos Boesak is nie; hoe meer verontreg jy jou voel, hoe meer kan jy volhou God hou meer van jou as van die res.

Die Marxistiese boodskap van die Belydenis van Belhar – ‘n sosialistiese dokument met dieselfde doelstellings as Das Kapital – naamkik die herverdeling van bates, is onomwonde: blank is boos, swart is beide goed en te na gekom. Swartes is volgens die belydenis glo histories benadeel. Blankes skuld swartes derhalwe glo onbeperkte vergoeding daarvoor, vergoeding wat slegs sal staak as Boesak en sy garde besluit dis nou genoeg. Dit geld alle blankes, selfs tot in die sewende geslag.

Die aanvaarding van die Belharbelydenis is uiteraard vir dr Boesak ‘n voorvereiste op die pad na sy voorgenome plundery van die NGK se bates. Laat ons geen fout maak nie: die belydenis se anti-blanke propaganda en aandrang op eenheid is niks anders as ‘n aandrang daarop dat blanke gemeentes se bates beskikbaar gestel moet word vir die grypsug van die Boesak-tipes nie.

Jy, jou walglike, kolonialistiese NGK-lidmaat, skuld Boesak dus iets, volgens die linkses wat die Belydenis van Belhar in jou keel wil afdruk. Haal uit en wys, of word as 'n regse afgemaak. Jou dankoffers moet vir Allan en Elna 'n groter herehuis in Bishopscourt aankoop. Weier jy, is jy per definisie "rassisties".

Hoe vreemd tog dat die groot meerderheid blanke lidmate nie die Belydenis van Belhar wil aanvaar nie. Hoe rassisties van hulle! Of miskien juis nie. Die werklikheid is, dis bloot ironies. Daar is niks vreemds daaraan nie. Ons kan kennelik skynheilig wees en “bieg” dat ons “aandadig” sou wees daaraan dat ons voorouers andere leer lees en skryf het, dat ons hulle ingelig het oor skoene, die geskrewe woord, skarniere, besproeiing en kwantumfisika. Mea culpa – ons is jammer daaroor. Of moontlik nie.

Blanke NGK-lidmate is egter nie diegene wat bevry moet word nie. Dit is eerder dat die samelewing moet aanbeweeg. Dis nodig dat politiek korrekte propaganda soos die Belharbelydenis gesien moet word vir wat dit is: ‘n stuk politieke dwaalleer, wat ontwerp is om die vaandeldraers van beskawing, die blankes, te onderdruk, en om hulle laaste bastion, hul kerk, se bates te plunder.

1 euro deposit