Toespraak gehou te Balmoral op 11 November 2007, by ‘n geleentheid ter herinnering aan die gesneuweldes van die Bosoorlog, asook die einde van die Eerste Wêreldoorlog.
Jare lank was diensplig, grensdiens en alles wat daarmee saamgehang het, letterlik deel van die Suid-Afrikaanse landskap want oor naweke kon mens jong blanke mans in uniform by die uitgange van dorpe sien staan met ʼn bordjie waarop hulle bestemming geverf was. Hulle was die gelukkiges wat naweekpas gekry het in die Spartaanse en gedissiplineerde opset wat destyds tipies van die ou Suid-Afrikaanse Weermag was. Sulke jongmans in uniform het ons aan ʼn oorlog herinner wat op die duur lotsbepalend sou wees, ʼn oorlog wat destyds nooit behoorlik aan die publiek verduidelik is nie en wat nooit werklik deel van die openbare debat geword het nie.
Met die voordeel van terugskouing kan mens amper sê dat ons politieke leiers van destyds nie mooi besef het waaroor dit gaan nie. Anders waarom is Suidwes, om nie van Walvisbaai wat reeds van 1878 ʼn Suid-Afrikaanse besitting was te praat nie, sonder meer aan SWAPO oorhandig? Terwyl die Weermag hom op die slagveld onderskei het as ʼn professionele en gedugte vegsmasjien, het die politici heel dikwels by die onderhandelingstafel die witvlag gehys en word die Westerse beskawing wat ons voorouers in die land gevestig het vandag wesentlik bedreig. Al die strategiese implikasies van die Nasionale Party se sonderlinge bekering tot die ANC-standpunt waarmee die Afrikaner, onder andere, se eeue-oue strewe na selfbeskikking meteens beëindig is, is waarskynlik nog nie verreken nie.
Recently, University of Cape Town political analyst Anthony Butler wrote a vituperative 