‘n vervolgverhaal deur Gustav Venter
Later die aand, met die gloed van ‘n deel van die Oos-Rand wat in vlamme agter hulle staan, is die snelweg voor hulle vol stilstaande motors en die briekligte is soos die rye skubbe van ’n gloeiende slang wat kilometers voor hulle kronkel en uiteindelik buite sig oor ‘n hoogtetjie verdwyn.
“Wat nou?” vra Edna Möller en druk met haar vingerpunte teen die voorste paneelwerk aan die passasierskant van die ou Land Cruiser-stasiewa. “Hoekom beweeg die karre nie?”
“Ek sal nie kan sê nie,” sê haar man Daan-Dirk en sy woorde kom tussen tande wat bo teen mekaar druk, deur. Dis hoe hy op sy tande kners as daar iets is wat hy dringend begeer om te sê, maar wat hy weet niks sal doen om die situasie te verbeter nie. Wat hy wil sê is: “Hoe de moer wil jy hê moet ek weet? Dink jy ek het x-straal- en teleskopiese visie sodat ek vir kilometers ver om draaie kan kyk?”
Wat hy doen, is om vinnig na haar te kyk sonder om sy kop te draai. Edna se profiel is afgeteken deur die glans van die rooi remligte van die groot BMW voor haar. Sy is ‘n mooi vrou op ‘n streng en planmatige manier soos ‘n produk wat goed beplan en presies uitgevoer is, met ontwerpersblonde hare wat netjies in puntige veertjies staan en ‘n reguit neus en spits ken. Sy het een van daardie gesigte wat beter in haar vroeë veertigerjare lyk as wat dit twintig jaar jonger was. Die laaste ruk was Daan-Dirk al hoe meer bewus van hoe vreemde en bekende mans haar uitmeet en goedkeur. Dit het hom laat goed voel, maar Daan-Dirk begin nou wonder of sy die meganismes het om die eise van die korttermyn voor hulle te oorleef.
“Moet ‘n ongeluk wees,” sê Brian met die outoriteit van ‘n vyftienjarige vanaf die agtersitplek.
“Moet ‘n moerse een wees as albei bane gesluit is,” sê Manu, sy jonger boetie.
“Wat my pla, is…” sê Daan-Dirk asof hy nie sy seun se kru taal gehoor het nie, “die oorkant van die pad is leeg.”
“Noudat jy dit sê,” prewel Edna, “dis vreemd. Hoekom sou dit wees?”
“Padblokkade van een of ander aard.”
“Polisie? Verkeries?”
“Hulle sal die karre nie keer om verder te ry nie. Hulle sal hulle net stop, ondervra, miskien ‘n paar deursoek en dan laat gaan. Nee, hier is iets anders aan die gang.”
Hy skakel die motor af en eers as dit nie rammel nie is dit vir hom duidelik hoe raserig die primitiewe enjin van die Series 80 Land Cruiser is. Hy knyp ‘n sekonde af om homself te verwens dat hy hulle nie weggevoer het met sy nuwe VX Cruiser nie; dié het ‘n gesofistikeerde dieselkragbron wat soos ‘n Switserse klitser in gesmelte roomkaas loop. Maar Harry Duval het gesê oorlewing kan besmoontlik van die regte voertuig afhang en in die omstandighede is ‘n betroubare dieselenjin van ou tegnologiese oorsprong nodig. Vandaar die HJ80 met sy 4,2-liter- dieseldonkie-enjin.
“Ek gaan kyk,” sê hy. Hy maak die bestuurdersdeur oop en ‘n fris windjie jaag die ligte reën soos koue spoegdruppels in die stasiewa in.
“Vat jou baadjie,” sê Edna vinnig.
Dit irriteer hom, maar hy besef sy het dit nodig om besorg te wees. Sy moet haar ondersteuning aan hom bevestig want, gedug of tengerig, is hy die enigste skans wat vir haar en die kinders oorbly.
Daan-Dirk wriemel sy arms in die moue van die donkergroen reënbaadjie in. Met ‘n matige uitdrukking van verleentheid reik hy onder die bestuurdersitplek in en bring die kantige dofswart Glock te voorskyn. Tye en gewoontes het verander, dit weet hulle albei, maar dit voel nog vreemd, miskien ‘n tikkie absurd, om ‘n pistool te dra. Hy trek sy skouers effe op en druk die pistool se loopkant onder sy broekband aan die linkerkant in en trek die baadjie daaroor.
“Jy gaan seker nie tot voor loop nie?” vra sy vrou.
“Net tot hier bo op die koppie en kyk wat ek kan sien.”
Hy maak die deur toe en kom voor om die Cruiser gestap, breed en dik in die skouer en swaar van kop met grys hare wat teruggekam is en ‘n gesig van iemand wat gemoedelik is solank hy sy sin kry. Die aandreën verf hom met korrelrige druppels, maar hy is oënskynlik onbewus daarvan. Hy kyk heen en weer, nie op ’n rustige manier nie, maar skerp links, dan skerp regs, skerp vorentoe. Dit irriteer haar, maar sy het die afgelope maande so gewoond geraak daaraan om deur hom geïrriteer te word dat sy nie die emosie vertroetel nie. Buitendien is sy ook, onrusbarend, nuuskierig om te weet wat die oponthoud voor hulle veroorsaak het.
“Ek gaan ook kyk,” sê Brian skielik en maak die links-agterste passasiersdeur oop.
“Brian!” sê Edna. “Nee! Bly in die kar…”
“Ek kan niks sien as ek in die kar is nie,” sê Brian soos wat ’n tienerseun meermale doen, asof hy iets geheel en al logies aan iemand wat nie kan dink nie moet verduidelik.
“Ek gaan ook,” sê Marnu.
“Nee!” sê Edna, vies oor haar verlies van beheer oor Brian.
“Wag vir my!” dring Marnu aan, maar Edna, vasberade om nie alle gesag in te boet nie, wriemel om in haar sitplek en trek die deur agter Brian toe.
“Julle kan nie almal buite gaan rondkarring nie!” sê sy. “Sê nou jou pa wil skielik ry. Hy het nie nog tyd om ons te tel nie.”
“Maar Brian…”
“Maar Brian niks! Maak toe die deur.”
Marnu sug die sug van ’n tiener verontreg en sak terug in sy sitplek wat ’n stywe pomp in die ribbes uitlok, komende van Tienie, sy negejarige sussie wat in die hoek tussen motor en sitplek ingekrul is.
“Is jy orraait, skatjie?” vra Edna vir haar.
“Nee. Ek is nie orraait nie. Ek sal nooit weer orraait wees nie.” Welke verklaring afgemete en sonder infleksie voorgedra word. “Ek haat hom. Ek sal hom altyd haat.”
“Altyd is ’n baie lang tyd,” sê Edna, maar sy wonder tog of haar dogter vir Daan-Dirk sal vergewe omdat hy vir Kriesel, die hond wat sy van geboorte af gehad het, geskiet het voor hulle by die huis weggery het. Op grond van die beskikbare getuienis, twyfel sy. Daan-Dirk. Daan-Dirk het baie om te verduidelik.
“En jy is hier, hoekom?” vra Daan-Dirk vir sy oudste seun toe Brian by hom op die skouer van die pad aansluit.
“Ek kom saam met Pa.”
“Ja?”
“Ek wil ook sien.”
Brian, in ’n moulose rooi T-hemp en baie lang kortbroek soos wat die jongmense dit dra, peuter met ’n kopliggie wat ’n rangskikking van LED-gloeilampies bevat, skakel dit aan en trek die breë rek om sy kop sodat die lig soos ’n verhelderde vinger vanaf sy voorkop in die donker insteek.
“Sit dit af,” gelas Daan-Dirk.
“Hoekom?”
“Hoekom? Jy wil weet hoekom? Kom ek vertel jou hoekom. Omdat ek gesê het jy moet, dis hoekom.”
“Goed, maar…”
“Ons wil nie onnodig aandag trek nie.”
“Dis nie asof ons nie aandag trek nie. Pa is nie onsigbaar nie, Pa weet…”
“Ons wil nie meer aandag trek as wat nodig is nie.”
“Sal die rooiliggie werk?”
Brian peuter weer met die liggie en skakel die rooi gloeilampies aan wat baie minder opsigtelike lig maak.
“Goed. Dit sal seker.”
Daan-Dirk loop deur die afvoervoor waarin water enkeldiepte vloei en in die kuithoogte taai gras in en kom by ’n doringdraadheining tot stilstand. Brian skuur by hom verby en buig en rek sy lyf soepel tot aan die anderkant van die draad. Daan-Dirk het min tyd om te besluit of hy tussen die drade deur of bó-oor sal gaan. Hy gryp die boonste draad met albei palms en pers dit onder toe, slinger een been oor en huppel onelegant oor die heining. Hy strompel agter Brian aan wat met lang treë op oefenskoene met dik, gegote sole die grond onder hom met die minste sigbare moeite agteruithark.
Dit vat langer as wat Daan-Dirk verwag het om teen die hoogte uit te kom. Die helling lyk so egalig maar dit is vol klippe, vlak skeure en nat, langvingerige gras wat ’n gemaklike loopgang belemmer. Sy bors brand en sy swak regterknie pyn, maar uiteindelik is hulle op die hoogtetjie en die groot man en sy skraal tienerseun staan en tuur met langs die N3-snelweg rigting Harrismith af.
Die voertuieslang kronkel om wye draaie en oor rondekophoogtetjies tot ver voor hulle, en nog verder, buite sig.
Daan-Dirk draai om en kyk in die ander rigting. Agter sy motor is die klein konvooi wat saam met hulle gekom het. Elf voertuie alles tesame, op sy inisiatief en elke insittende met die klaarblyklike vertroue dat Daan-Dirk Möller weet wat hy doen. Agter hierdie voertuie het motors reeds opgedam en nog vier rye ligte – dié keer die helderwit van motorkoplampe – strek reeds buite sig op die snelweg terug.
“Pa!” sê Brian. “Pa!”
Voor Daan-Dirk kan omdraai bereik die knal hom, ’n basgeklop van ver af, en as hy omdraai, ver voor hulle, heelwat kilometers van hulle af, van iewers op die pad, stoot ’n vuurtoring vol skel oranje vlamme, hoog in die lug in.
“Liewe Jesus!” sê Daan-Dirk. “Liewe Here, help!”
Dit reën nou harder, ’n warm somersreën wat op hulle koppe versamel en hulle hare plat teen hulle kopvelle laat klou en stroompies loop met die kontoere van hulle gesigte langs af en val in plasse waar hulle staan.
Lees vervolgens Bodem 2: ‘Noem my Harpoen’
… dis duidelik dat daar ‘n kraak in die huwelik is … gaan die gebeure wat tans plaasvind hierdie huwelik red, of uiteindelik in ‘n bars verander. Wel, ek sien uit na die opvolg.
Nou wanneer kry ons die volgende episode om te lees?
Ja nee, ons wag almal in spanning vir die volgende episode Gustav Venter en Praag.
Trippie, is nie so seker van die kraak in die huwelik nie, maar dat die pa bietjie geweldadig optree is deur vir Kriesel te skiet voor hulle met vakansie vertrek het is verseker !
… Leana, wat my ook dadelik opgeval het, die wyse waarop die kinders hul ouers aanspreek (kragwoord ingesluit). Ek sou dit nie waag nie …
Leana –
Vir my klink Daan-Dirk soos die gemiddelde man in die NSA
wat elkedag van sy lewe aan oorlewings faktore uitgelewer is – en self nie snag n behoorlike nagrus inkry nie, hy loop vorentoe om te gaan kyk wat aangaan dat hy betyds maatreels kan instel indien daar iets verdags voorkom – nie net vir sy eie gesin nie maar ook vir die mense wie na hom by implikasie opsien as leier op n kleiner skaal.
Dus die konvooi van altesaam 11 voertuie. Hulle vlug saam met hul families dis verseker.
Leana ek sit nou en dink ons gaan nog lekker bespiegel en gesels oor hierdie vervolgverhaal van Gustaf.
Gustav kry nou ‘n paar leidrade vir sy volgende episode Riempies. Uit ons almal se bespiegelinge kan hy dalk nog ‘n boek skryf. 🙂
Ek hoop sommer more al – geduld is die wagwoord ;).
Soos ek Gustav verstaan (sien sy e-pos hier bo), môre, Riempies.
Môre dok Dan – ek kan werklik nie wag om uit te vind wat die
vuurkolom is nie.
Gustav sê hy gaan elke dag 1000 woorde vir ons skryf! Ons moet net aanhou om hom aan te moedig.
Ek is self nou baie nuuskierig. Gaan dit ‘n zombie-verhaal word of die nag van die lang messe wat aanbreek? Want iewers is iets fout, anders waarom die genadedood vir die hond?
Terloops, net ná die eerste episode van Gustav se vervolgverhaal, ontvang ek ‘n Afrikaanse kortverhaaltjie wat tydens die grensoorlog in Angola afspeel, geskryf deur ‘n Rus wat Afrikaans geleer het! Ek probeer hom nou oortuig om dit ook op praag te publiseer.
Dok, ek het so by myself gesit en dink of hierdie eerste plasing van die verhaal heel moontlik te doen het met die huidige toestand in die land, en hier spel u dit self uit !
Dis nuut, en vars – u kan vir Gustav gerus stel, ons kan nie wag vir die vervolg nie … ek hoop net die mans gaan die kortverhaal ook volg, veral noudat u noem van die grensoorlog in Angola. Dit behoort redelik aftrek te kry !
Trippie, nee, die Angola-storie het niks hiermee te doen nie. Dit is geskryf deur ‘n Rus in Rusland, maar hy wil dit nie nou al publiseer nie. Blykbaar wil hy ‘n hele bundel Afrikaanse kortverhale skryf. Dus sal ons maar geduld moet gebruik.
Wat Gustav betref, het ek net uit’t bloute die volgende e-pos van hom ontvang, en hy sal seker nie omgee as ek dit hier plaas nie:
“Hallo Dan,
Hier is die eerste aflewering van my vervolgverhaal.
My oogmerk is om 1,000 woorde per dag daaraan te skryf. As ek dit vir
120 dae kan volhou, is dit ‘n volwaardige boek.
Ek wil dit ‘n
interaktiewe proses maak met kommentaar, voorstelle en regstellings. Ek
sal later vandag iets oor die proses skryf. Intussen kan julle maar dié
aflewering plaas.
Groetnis,
Gustav”
Dus lyk dit my hy wil hê ons moet kommentaar ook lewer, waarna hy dit kan verbeter of kan regstel.
Dok, ek het u heeltemal reg verstaan re die Rus se boek. My hoop uitgespreek, na aanleiding van die grensoorlog in Angola, dat dit ook ons manlike lesers se aandag sal trek om die kortverhale in die toekoms te lees. Ek sien nietemin uit na Gustav en die Rus se verhale.
Gustav het ook saam met sy broer ‘n boek oor die Weermag geskryf, “Ek was daar”. Ek weet hy werk ook aan ‘n boek oor sy peloton.
Dit is nou n boek wat ek sal aankoop wanneer dit beskikbaar is.
Rieme hou net in gedagte dat daar nie prentjies in is nie.
🙂
Ag nee Sjert moet jy altyd n mens se moed breek? daar sal seker darrem fotos ook wees.
Jou moed is sterk genoeg om die houe te vat, Rieme.
Is net daai kantonne van jou wat meer aandag behoort te kry.
Riempies, ek lees nou so deur die kommentare hier, moet erken, mens wil maar altyd ‘n gesig koppel aan ‘n individu, ek hoop ons gaan uiteindelik “sien” hoe lyk die karakters in die boek. Daar moet darem so bietjie romanse ook wees, dink jy nie – veral toe die twee mekaar ontmoet het, wat was die aantrekkingskrag … en wat is die rede dat hulle gevoel vir mekaar aan die kwyn geraak het …
Die gevoel wat gekwyn het was toe te skryf aan Daan-Dirk se bombastiese Generaal – Majoor houding dink ek Trippie. Hy wil sy vrou en kinders regeer op ‘n militere wyse.
Ek hou van romanse wat iets vir die verbeelding oorlaat – bv.
n man wat sy met sy hand saggies agter n vrou se rug sit of haar onder haar elmboog stuur is dit goeie maniere, vir
n vrou is fisiese kontak waarvan sy baie deeglik bewus is, of as n vrou haar kop vir n moment teen n man se skouers sit doen sy uit deernis – hoe die man voel weet ek nie – dit sal die manne moet se as hulle sal 😉
Riempies van romanse in Bodem gaan daar nie veel sprake wees nie. Hierdie ouens gaan oorlog maak, nie liefde nie . Romanse is die laaste dink waaraan hulle nou dink. Oorlewing oorheers hulle denke.
Nee wat geen romanse nie asseblief !
Jy is heelwaarskynlik reg maar onthou dat n mens n
multidimensionele wese is, daarom se ek sugestie romanse – weliswaar moet daar teer oomblike wees sonder om dit te beskryf wat die leser kan “raaklees”. N Man wat net aggressief is – is kleurloos – hy moet ook n emosionele klip kan sluk dat jy dit in sy adamsappel se beweging kan sien ?
Lekker lag ek vir daai adamsappel- bewegende -sluk Riempies. By Daan-Dirk wat sy vrou so irriteer gaan ons dit nie sien nie.
Leana ek het baie te doen gehad as jong meisie met die ouens wat terug gekom het van die grens – oorlog is nie n ou se speelmaat nie – dit is al hard vir n man om n ledemaat – kameraad of n vriend te verloor – hoeveel nie teemeer n familielid nie. Dalk dra Daan-Dirk nog letsels van die bosoorlog?
Dis waar wat jy se Riempies. Daar is baie van hierdie mans wat steeds die letsels dra.
Gustav sal vir jou ‘n spesiale afdruk van sy boek laat kry MET prentjies in Sjert. Verstaan jy sukkel maar met die lees en spelling 🙂
“Moet ‘n moerse een wees as albei bane gesluit is,” sê Manu, sy jonger boetie.
Regstelling: Later word dit Marnu …
Dr. Dan hoe weet u dit was genadedood vir Kriesel Weet u iets wat ons nie weet nie ?
Nee, Leana, ek weet net so min as julle. “Lees maar, er staat meer dan er staat,” soos die Hollanders sê. Daan-Dirk “het baie om te verduidelik”. En waarom sou hy nou presies vandag die arme hond skiet? En waarheen is al die mense op pad? Waarvan vlug hulle? Moontlik iets wat vir die hond ook verskriklik sou kon wees. Dis maar my interpretasie.
Delmas of Boksburg toe?
Dalk oppad na jou toe in Boksburg Sjert ?
Jy’s alweer vikkeert antie!
Ek bly in Binnounie.
Naby genoeg Sjert, Binnounie is net ommie draai van Kartonverpakkingsburg af.
Ek sal aflei dat dit genadedood was – die Oos Rand was in vlamme agter hulle.
Lekker storie … ek sien uit na wat om!
Ek dink die konvooi gaan nou van die padaf ‘n ander roete volg. Die basgeklop is te onheilspellend en die vuurkolom kan net artlllerie of iets wees. Daan-Dirk se vrou dink nie meer aan liefde nie, net oorlewing en sy ou liggaam irriteer haar. Ek wonder net hoekom die ou gesoute heer sou vra vir hemelse intervensie – wat kan regtig so erg wees – dit klink soos ‘n tsunami of iets wat aan die kom is. Ek hoop Gustav kan aan hierdie verwagting voldoen! Goeie begin – net soos die tipiese Bond prente se inleidingsstrokie.
Verstaan ek reg dat die groot vuur ontstaan waar Daan-Dirk en
Brian vandaan gekom het – m.a.w. daar
waar hy sy vrou en kinders agter gelaat het? Daan-Dirk het omgedraai om te kyk?
Nee Riempies, onthou Daan-Dirk was besig om te kyk na waar hy sy vrou en kinders agtergelaat het, ” Voor Daan-Dirk kan omdraai (om verder te stap )bereik die knal hom”,
Dit is nie baie duidelik van watter rigting die knal gekom het nie – voor en agter hulle het die pad gekronkel – mens kan ook aflei dat hy na die rigting van die knal gedraai het.
Is nou al so nuuskierig oor wat more in Bodem gaan gebeur Riempies. Sal nou soos die kleinkinders in afwagting sal se. “Ek wens dit is al more Ouma”
En toe verander sy vrou – die skone Edna – in ‘n soutpiellaar
…….En toe maak die hond se…………………ag toemaar los dit maar daar ….
Sjert lyk my jy sukkel so n bietjie met jou spelling?
Sorrie!
Is mos net met een el.