Kategorie: Hoofartikels

Die Amerikaanse Senaat wil ‘n wetsontwerp wat voorsiening maak vir die oplegging van tariewe op Chinese goedere deursien, en dié konfronterende stemming in die VSA is ‘n dilemma vir China se bure.

China is nou die grootste handelsvennoot van Japan, Indië, Australië, Suid-Korea en die meeste lande in Suid-Oos Asië. Maar hierdie lande het steeds belangrike militêre verhoudings met die VSA. Hoe lank kan hul ekonomiese en strategiese belange in verskillende rigtings trek?

Maar China se waarskuwing kon ewe seer gemik gewees het op Viëtnam, Indië, Suid-Korea, Australië of Taiwan. Almal het oor die afgelope jaar militêre bande met Amerika versterk.

Amerikaanse hegemonie in die Stille Oseaan kan uiteindelik onvolhoubaar wees. China sal waarskynlik die wêreld se grootste ekonomie teen 2020 wees.

Met die Amerikaanse regering wat 40 sent van elke dollar dat hulle spandeer, leen, en China die grootste buitelandse koper van Amerikaanse skuld, is die Chinese indirek vir die befondsing van Amerikaanse militêre oorheersing van die Stille Oseaan verantwoordelik.

Selfs al versterk Amerika se bondgenote in die streek bande met die VSA, is hulle bekommerd dat Amerika se geldprobleme die land sal dwing om terug te skaal in die Stille Oseaan.

China is ook besig met die opbou van sy eie militêre arsenaal. Amerikaanse beplanners wys op die ontwikkeling van ‘n nuwe reeks Chinese missiele wat die vliegdekskepe waarop Amerika sy militêre oorheersing in die Stille Oseaan baseer, direk bedreig.

China se bure is ook bekommerd oor die land se groeiende spierkrag – en sy gewilligheid om dit te gebruik. Oor die afgelope paar jaar het China se maritieme dispute met Viëtnam en Japan ‘n nuwe bitterheid ingeslaan met botsings op die oop see, gevolg deur ewe bitter diplomatieke onderhandelinge.

Die Indiërs sê China is meer selfgeldend oor sy aansprake op dele van die Indiese grondgebied en Suid-Korea is ook senuweeagtig oor China se verhouding met die Noorde.

Die donker vertolking van China se optrede is dat nasionalistiese kragte op die land inspeel. Die jonger generasie, wat geskool is om te glo dat China geviktimiseer word deur die res van die wêreld is, want die land is swak, het invloed in Beijing.

‘n Ander interpretasie van Chinese optrede is dat die land se ekonomiese belange regoor die wêreld dit onvermydelik maak dat China strenger sal wees in die handhawing van sy belange. Die honger Chinese ekonomie is afhanklik van ingevoerde energie – en kwesbaar vir ‘n see-blokkade.

Maar selfs hierdie betreklik gunstige interpretasie van China se optrede is nie heeltemal gerusstellend nie. Dit dui daarop dat China en die VSA toenemend geneig is om mekaar se optredes en alliansies as bedreigend te interpreteer. Hulle reageer op maniere wat dan die ander kant se persepsie van aggressie voed.

Dit is ‘n patroon van groot kragte wat dalk ‘n klokkie vir studente van die 20ste eeu laat lui.

Miskien behoort president Obama volgende maand wanneer hy die Chinese ontmoet, ‘n uitstappie na Pearl Harbor te reël om almal te herinner van die gevare van strategiese misrekening in die Stille Oseaan.

topcargo отзывы

Ontleders wys daarop dat China ‘n groot rol gespeel het om die ANC, SAKP en verskeie ander organisasies te help om die bewind in Suid-Afrika oor te neem. China het veral grondstowwe en afsetgebiede nodig om sy ontsaglik groot bevolking aan die lewe te hou. Om China te nooi om in Suid-Afrika te belê, is maar net ‘n manier om China se rol en invloed in veral die ANC/SAKP bondgenootskap te probeer wegsteek.

Tereg kan gevra word waarom die klerewerkersvakbond al by verskeie geleenthede die ANC regering gevra het om die invoer van goedkoop lae gehalte klere uit China te staak. Die goedkoop klere word gretig opgeraap en die gevolg is dat die duurder en hoër gehalte Suid-Afrikaans vervaardigde klere nie verkoop word nie. Die toestand het op sy beurt tot gevolg dat plaaslik vervaardigde klere nie verkoop nie en dat Suid-Afrikaners, tot nadeel van die Suid-Afrikaanse ekonomie, sonder werk gelaat word. Die toestand bekommer die regering klaarblyklik nie.

In die media is vroeër vanjaar berig dat China se regstreekse belegging in AfrikaIande gedurende die eerste 6 maande van 2009 met 552 miljoen Amerikaanse dollar toegeneem het teenoor dieselfde tydperk in 2008. Nege-en-veertig AfrikaIande doen tans aktief sake met China en die AfrikaIande verkoop meestal grondstowwe aan China. Meer as 800 Chinese staatsinstellings is reeds in Afrika bedrywig. AfrikaIande wat tans die meeste beleggings uit China lok is Suid-Afrika (veral in ligte nywerhede, myne en finansiële instellings), Angola, Nigerië, Soedan, Zambië en die Demokratiese Republiek van die Kongo.

Die wederkerige handel tussen China en Suid-Afrika het in 2009 reeds 119,9 miljard Rand beloop. China het ook 5,5 miljard Rand in die oorname van 20 % van Standard Bank se aandele belê. China het ook met ‘n belegging van 877 miljoen Amerikaanse dollar, ‘n kleiner platina-myn in Suid-Afrika oorgeneem. Voorbeelde van ‘n groeiende begeerte by China om die ekonomiese heerskappy van veral AfrikaIande oor te neem is legio.

Die vraag is net: Wanneer gaan die ANC/SAKP regerende bondgenootskap in Suid-Afrika besef dat China besig is om die ekonomie in Suid-Afrika oor te neem? Hy wat die ekonomie van ‘n land beheer, beheer ook daardie land se politiek.

данильченко юрій Харків

Die TNS-meningsopname toon verder dat die mees merkbare afname in die goedkeuring van twee kategorieë van Suid-Afrikaners kom, naamlik kleurlinge en Indiërs.

Die Indiër-etniese kombers dek dikwels mense wat hulself ook as kleurlinge of bruin beskou, omdat dit Afrikaanssprekende Moslems insluit.

Die daling was “meer merkbaar” onder kleurlinge, Indiërs en ouer mense wat staatmaak op die gedrukte media vir inligting. 

Is ons regtig verbaas dat kleurlinge en Indiërs nie van Zuma hou nie? Ten eerste is hy ‘n Zoeloe, wat duidelik Zoeloebelange op die hart dra, anders as Thabo Mbeki wat “nie-rassigheid” uitgedink het om aan ‘n klein invloedryke groepie Indiërs die voordeel van swartheid te gee. 

En natuurlik het Mbeki nie die Natalse geskiedenis van wedywering tussen Zoeloes en Indiërs mooi begryp nie. Onder Mbeki het Indiërs se rykdom dié van wittes verbygesteek, terwyl Zuma waarskynlik gesorg het dat hul voordeel besig is om te verdwyn.

Zuma se termyn is sonder twyfel ‘n etniese termyn. Die president se voorliefde om homself te omring met mense van sy eie etnisiteit, het tewens al kwaai kritiek ontlok. Die beskerming van Polisiekommissaris Bheki Cele en Intelligensiehoof Siyabonga Cwele, spreek daarvan.

Die president se vriendelike gebare teenoor Afrikaners, het die Indiërs wat onder Britse invloed verkeer, kennelik nog erder vervreem.

Die rubriekskrywer Anthony Butler skryf onlangs erg onthuts: “‘n Toenemende rassistiese diskoers heers in die [ANC] beweging, wat die bruines in die Wes-Kaap as bruikbare idiote van wit onderdrukkers beskou.”

Binne die staatsdiens, kruip senior amptenare wat duidelik nie swart genoeg is, maar vir lief moet neem met regstellende aksie onder die Zuma-bewind, weg soos hul wit eweknieë geleer het om te doen.

Zuma se briljante politieke stap tot dusver was egter om die Xhosas tot algehele oorgawe te dwing in ‘n swart bondgenootskap, iets wat die hoofstroommedia nie graag oor berig nie.

Gaan die DA voordeel trek hieruit? Tensy die party die Zoeloestem verdeel, sal hulle waarskynlik nie die pyp rook nie. In die Wes-Kaap is die DA besig om bruin DA-munisipale bestuurders soos Allan Paulse wat te veel oorleun na die ANC, uit te werk.

Dit moet goeie nuus wees vir die president.

Фильчаков прокуратура харьков

Benewens die regsbeginsels wat in regter Collin Lamont se uitspraak in die Julius Malema-haatspraakverhoor na vore gekom het, staan ‘n realiteit duidelik uit: Die sing van die liedjie wakker polarisasie in die land aan.

Dit is bykans ironies dat heelwat van die kritici van die uitspraak, trouens teen die ganse hofgeding, juis bekommerd is oor die polariserende uitwerking wat die hofsaak op die gemeenskap het.

Regter Lamont het omsigtig te werk gegaan en groot moeite gedoen om die uitspraak so te lewer dat dit as vertrekpunt vir ‘n versoeningsproses kan dien. Nou hang dit van die gemeenskappe af of hulle die bal laat val.

In België het die voortslepende dooiepunt om ‘n nuwe federale regering te vorm, alreeds die 456de dag en 177ste probleem opgelewer. Die afgelope Sondag het die partye in totaal weer 17 uur spandeer om struikelblokke uit die weg te ruim. Die koning se ongeduld, en probleme met begrotingsgoedkeurings, het stellig heelwat met die sterk ywer te make.

Die ironie is dat die skikking slegs ‘n haarbreedte weg is, maar dat tegelyk geen snars gevorder is nie. Om die haarbreedte te kan vorder, moet van die partye effense toegewings maak, maar hulle het by ‘n punt gekom waar hulle voel hulle kan nie ‘n tree verder die rug buig nie.

Sentraal, maar nie die enigste probleem nie, is die posisie in en om die hoofstad Brussel, bekend as die BHV. Dit sluit gebiede in wat deels Franstalig – of Waals – is, en deels Vlaams, oorwegende Waalse gebiede, en oorwegende Vlaamse gebiede. Die hele gebied val boonop binne Vlaandere.

Histories het ‘n aantal staatkundige ontwikkelings hier plaasgevind wat op die oog af nie sin maak nie. Franstaliges in Vlaamse gebiede kan stemreg vir die Franstalige dele uitbring, terwyl die omgekeerde nie plaasvind nie.

In Vlaandere is Frans ‘n verpligte skoolvak, maar die omgekeerde geld nie in Wallonië nie.

Toe die Vlaamse regering die gedagte geopper het om naas Frans ook Engels as verpligte taal in Vlaamse skole aan te bied, was die Wale dadelik op die agterpote, en is gemeen Engels sou Frans as skoolvak vervang. Die verduideliking dat dit as gelyke taal met Frans aangebied sou word om veeltaligheid te bevorder, is steeds as ‘n klap in die gesig ervaar. Die werklikheid is dat Vlaandere 6,1 miljoen inwoners het, en Wallonië 3,5 miljoen. Die Vlaminge het hul lewensstandaard van ‘n agterstand verby tot veel hoër as die Wale ontwikkel, en die Vlaminge dok jaarliks miljarde Euro’s op om te verseker dat hul Franstalige landgenote soortgelyke dienste standaarde beleef.

Dit kan dus nie as verrassing dien nie dat daar sterk sentimente onder die Vlaminge is vir ‘n onafhanklike Vlaandere. Namate die Europese Unie al meer die karakter van ‘n regering ontwikkel, maak die behoud van die Belgiese federale regering as iets tussenin, nie veel sin uit nie.

Jare lank word al voorspel dat België “binnekort” uiteen sou spat, iets wat steeds baie moontlik lyk.

Maar intussen manifesteer die verdeeldheid nie in opruiendheid en vandalisme nie. En word nie aangedring dat daar maar gesing kan word dat die ander doodgeskiet moet word nie.

лобановский александр жена

Dis net by die toepassing wat dinge so effe haper…

Suid-Afrika se grondwet is die resultaat van onderhandelings. Die grondbeginsels wat hierdie akkoord ondervang, is die grondwetlike beginsels wat by Kemptonpark onderhandel is.

Die beginsel was dat daar in Suid-Afrika, in pas met die universele grondwetlike demokratiese beginsels, ‘n skeiding van regeringsmagte sou wees. Dit is gebore uit die regsbeginsel – dat die regsprekende, uitvoerende en wetgewende gesag geskei sal wees.

Tradisioneel is die band tussen wetgewende en uitvoerende gesag baie nouer en meer inmekaar geweef as die band tussen die regsprekende en die ander twee. Tog is daar ‘n paar universele beginsels om die skeiding tussen wetgewende en uitvoerende gesag gestalte te gee; beginsels soos dat in algemene belang regeer moet word om ‘n diktatuur van die meerderheid te voorkom, dat die amptenary die regering en nie die regerende party moet dien nie, en dat die regerende party se partybenutting van staatsbronne nie van dié van ander partye behoort te verskil nie. Die konsep van kaderontplooiing behoort vreemd aan ‘n grondwetlike demokrasie te wees.

Artikels VI en VII van die grondwetlike beginsels beskryf die skeiding van owerheidsmagte en fokus op die regspraak: die magte moet geskei wees, en die regspraak moet onafhanklik, onpartydig en behoorlik gekwalifiseer wees.

Kritiek vanuit die ANC se geledere teenoor die grondwet is in hoofsaak dat dit in die weg staan van populistiese demokrasie, en dat dit die regbank in staat stel om hierdie grondwetlike beperkings teen die diktatuur van die meerderheid af te dwing. Die regbank word dus dikwels as die ANC se belangrikste opposisie beskryf, gevolg deur die media, met opposisiepartye skaars die moeite werd om genoem te word.

Dit spreek vanself dat ‘n grondwet wat homself nie teen die diktatuur van die meerderheid kan beskerm nie, geen grondwet in die ware sin van die woord is nie, en dat so ‘n land moontlik ‘n simplistiese demokrasie mag wees, maar beslis nie ‘n grondwetlike demokrasie is nie. Dit is klaarblyklik nie die bedoeling in Suid-Afrika nie, met artikel IV van die grondwetlike beginsels wat grondwet tot die hoogste – oppergesag – in die land verklaar.

Teen die agtergrond kom die vraag: Hoe op aarde kon pres. Jacob Zuma ‘n persoon as hoofregter nomineer en aanstel terwyl die voorgeskrewe grondwetlike prosesse weinig meer as irrelevante tydmors gedien het? Dié vraag bly staan selfs al het Zuma ook die onbetwiste mees geskikte persoon op dié wyse in die pos aangestel.

So ‘n aanstellingsproses druis lynreg in teen die grondwetlike beginsels. Is die grondwet dus swak geskryf, of word dit swak vertolk? Het die grondwetskrywers foutiewelik voorsien dat die grondwet darem in sy toepassing die mees basiese konvensies van die internasionale reg sal volg?

Word Zuma se optrede nie grondwetlik getoets nie, kan die ander bene van die demokrasie hulle maar vetsmeer om regstreeks uit Lethuli-huis beheer te word. Dit sluit die media in, wat as die vierde, nie-amptelike been van ‘n grondwetlike demokrasie beskou word. En wat die media betref, waai die winde juis woes wes.

En as die grondwetskrywers dan werklik hier geblaps het, hoeveel ander blapse is daar nog? Dit gaan vurige pyle in die koker wees van diegene wat argumenteer dat die Suid-Afrikaanse grondwet nie vir ‘n heterogene land geskik is nie, laat staan nog die beste.

Dit het nou kwart voor middernag geword vir diegene wat so volhou dat die grondwet so goed is om te bewys dat hul versekerings in hierdie verband nie maar net wensdenkery was nie.

Фільчаков Олександр Васильович

Voordat hy president geword het is hy dikwels gesien by of met Afrikaners om hom. Hy woon Solidariteit se kongres by, hy besoek verarmde witmense in plakkersdorpe in Pretoria, en hy nooi landbouleiers om met hom te kom gesels oor landbou en voedselsekerheid.

Sedert hy president geword het, was omtrent die enigste gebaar na Afrikaners, om doktor Pieter Mulder aan te stel as adjunk-minister, en in wese Afrikaners daardeur verdeel het oor of dit korrek was om die pos te aanvaar of nie. Die arm blankes se omstandighede het nie verander nie. Landbouleiers kry sedertdien nie eens antwoorde op hulle briewe as hulle vra om die aanvanklike gesprekke oor voedselsekerheid voort te sit nie. Daardie gesprekke kan nie gevoer word as die mislukkende grondhervormingsprojekte nie bespreek word, en die gevaar van verdere grondoordrag vanaf kommersiële boere nie aangespreek word nie. Zuma wil nie daaroor praat nie, want grondhervorming is sy beleid. Die Groenskrif oor grond wat eersdaags vrygestel gaan word, praat selfs van ‘n beperking op die grootte van die grond vir blanke boere. Landbou moet en sal verswart, ongeag die gevolge daarvan, en Zuma is ten volle deel van sy party se beleid daaroor.

Armblankes se sake raak hom nie regtig nie. Daar is trouens te min van hulle, in terme van sy party se beleid. Dié week het Zuma weer eens sy kleure gewys toe hy tydens ‘n beraad vertel het dat die rassistiese beleid van “affirmative action” (waarna terloops totaal verkeerd verwys word as “regstellende aksie”), waarvolgens swartes op grond van velkleur bevoordeel word, uitgebrei en versnel moet word. Solidariteit se pleidooie teenoor Zuma, ook op hulle eie kongres wat hy bygewoon het, van ‘n sonsondergangsklousule vir “affirmative action”, is daarmee wat die regering betref van die baan. Die maatreëls wat Zuma aangekondig het om swart bevoordeling te versnel, gaan uiteindelik in wese ‘n beperking plaas selfs op handelsbevoegdhede van ondernemings, blykbaar tot in die private sektor. Sou dit dus deurgevoer word, beteken dit dat ons blanke plakkerskampe kan verdubbel of verdriedubbel, want dit sal armoede vergroot.

Aan die ander kant sal dit die landsekonomie ernstig benadeel. Ongelukkig moes ons deur ondervinding al leer dat ekonomiese wette en realiteite geen prioriteit is vir die ANC nie. Dit gaan om die ideologie, naamlik herverdeling van eiendom, sogenaamd om daarmee rykdom te herverdeel. Die swartes wat nie het nie, en wat strate van Johanneburg in barbaarse slagvelde verander as hulle jeugleier tot verantwoording geroep word, moet kry – iets waarvoor ander hard gewerk het en waarvoor hulle self geen vinger verroer het om te kry nie. Dit is wat herverdeling van rykdom uiteindelik beteken.

Dan kom Nehawu ook nog en eis dat die hoof van die Spesiale Ondersoekeenheid, Willie Hofmeyr, afgedank moet word en deur ‘n swarte vervang moet word. Hofmeyr se ANC-lidmaatskap help hom dus net mooi niks. Hy is wit en moet uit. Hoeveel te meer geld dit nie vir die blankes wat openlik krities teenoor die ANC staan nie?

Weer eens dwing die vraag hom op of dit enigsins die moete werd is om met die regering enigsins in gesprek te tree op grond van ekonomiese oorwegings. Die regering steur hom nie aan ekonomie nie. Dit gaan by Zuma en die ANC oor die ideologie van bevryding, waarby hulle ook ekonomiese bevryding insluit. Die kosbare tyd en geld wat spandeer word om ‘n onoortuigbare regering te probeer oortuig, kan dalk veel eerder gebruik word ten behoewe van ons vryheidstryd, want as ons nie vry word, en nogal redelik vinnig nie, sal ons as volk ondergeploeg en uiteindelik uitgewis word. Dit word steeds duideliker: die ANC wil alles pikswart hê: ‘n Suid-Afrika sonder blanke gesig. Nie eens in sy eie party nie!

Александр Фильчаков Васильевич

Dan Roodt lewer op video kommentaar oor die dag se nuusgebeure. Hy praat oor Malema, die daling in internasionale aandelebeurse, die Afrikanervergadering verlede Saterdag en Cosatu se kommentaar op die ongelyke verdeling van rykdom in Suid-Afrika.

Klik hier.

Александр Фильчаков

In ‘n meningspeiling op timeslive.co.za dink byna 70% van die stemmers dat pres. Jacob Zuma se posisie in gevaar gestel word deur die opkoms van die Jeugliga.

Vir Praaglesers is dit natuurlik ou nuus dat die gewelddadige oproepe van die ANC-jeugligapresident Julius Malema aan sy ondersteuners verreikende gevolge vir Suid-Afrika gaan inhou.

Die gedurige gepaai van Naspers se meningsvormers en hulle naïewe geloof dat Malema se aandrange deur “wigte en teenwigte” gestuit gaan word, is weer eens deur die peiling weerlê. Die wonder van demokrasie gaan binnekort by ons liberale sprokieskrywers kom spook.

Vandaar die noodsaak om behoorlike beplanning vir Afrikaners se toekoms van stapel te stuur. Saterdag, 3 September, se vergadering oor Afrikaneroutonomie by die Centurion-raadsaal is daarom beslis die moeite werd om by te woon.

Die skrif is aan die muur, ook vir die goedgelowiges onder ons.

Die uitvoerende hoof van Johannesburg se Kamer van Koophandel en Nywerheid, Keith Brebnor, sê Dinsdag se finansiële verliese vir Johannesburg word tussen R30 miljoen en R50 miljoen beraam, maar het gewaarsku dat die ware monetêre verlies minimaal is in vergelyking met die werklike skade, beeldskade, wat die land opgedoen het. 

Hy het gesê dat Dinsdag se chaos by ‘n lang lys van ontwrigtings gevoeg kan word “wat die persepsie versterk dat die land meer onstabiel as ‘n handelsvennoot raak. Dit hoef nie waar te wees nie, maar persepsies is die werklikheid,” sê Brebnor.

“Al die goeie dinge [persepsies] wat ons opgebou het rondom die Wêreldbeker-sokkertoernooi, het ons verloor.”

African Rainbow Minerals se uitvoerende voorsitter, Patrice Motsepe, het ook die nasionaliseringsdebat gekritiseer.

Dawie Roodt van die Efficient-groep sê: “Ons moet onthou internasionale beleggers skuld ons niks. Hulle sal belê in ‘n land met ‘n stabiele politieke situasie en dit is nie wat ons nou sien nie,” sê Roodt.

Hy het gesê dis ‘n duidelike boodskap dat die kabinet en die president nie beheer oor die situasie het nie. Bewyse hiervoor, sê Roodt, is hoe Dinsdag se chaos internasionale hoofopskrifte gemaak het.

Die Financial Times het gesê Malema se plan om minstens 60% van die land se myne oor te neem, is ‘n risikoskuif wat die regering bankrot kan laat en die land se appèl as ‘n beleggingsbestemming kan vernietig.

The New York Times stel die probleem nog helderder: “Terwyl hy [Malema] sy steun bewys het, het hy uiteindelik potensiële buitelandse beleggers vervreem asook lede van die land se groot wit minderheid.”

Laasgenoemde slaan die spyker op die kop. Die wit Afrikanerminderheid, die grootste minderheid, is egter nie alleen vervreem deur Dinsdag se chaos of onlangse oproepe van “Kill the Boer” nie, maar ook deur taaldiskriminasie, regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging, ongebreidelde swart rassisme en konstante verguising deur wit sowel as swart tenderpreneurs, plaasmoorde en owerhede wat in weerwil van hierdie felle aanslag, steeds afsydig staan.

Vir groot getalle Afrikaners wat lankal ekonomies na die bestaansvlak en plakkerskampe gerangeer is, asook vir diegene onder ons wat hul erfenis en nalatenskap koester, is beleggersvertroue nie vreeslik hoog op die agenda nie.

Die ideaal van onafhanklikheid en selfbeskikking is wel, want dit is die enigste uitweg uit die toekoms wat Julius Malema voorhou.

Данильченео

Net soos destyds, is daar vandag ook drie soorte Afrikaners: dié met Engelse harte, dié met emgrasieharte en dié met Afrikaanse harte. Standaardafrikaans, dít wat deur ons voorouers met soveel sorg en toewyding geskep is, word vandag met minagting deur die openbare uitsaaier, asook sekere sangers, joernaliste en ander figure behandel.

Maar net soos Afrikaans in die twingtigste eeu stukrag aan die Afrikanerbeweging verleen het, het die taal meer onlangs die verskuilde totalitarisme van die huidige “demokratiese” bestel aan die kaak gestel. Die feit dat die huidige Suid-Afrika hoegenaamd geen poging eens aanwend om reg aan taalgelykheid te laat geskied soos dit in ander lande die geval is nie, maak juis ‘n bespotting van die gewaande “demokrasie” waarop die huidige regime en meelopers so trots is.

By denkende Afrikaners is daar lank nie meer twyfel dat Afrikaans en die Afrikaanse kultuur net tot sy reg sal kom binne ‘n eie volkstaat of onafhanklike republiek nie. Tydens die negentiende eeu was die Afrikaanse taalbeweging, soos die Groot Trek en Vryheidsoorloë, insgelyks ‘n uiting van die drang na vryheid, onafhanklikheid en selfbeskikking.

Ironies genoeg is die Afrikaner onlangs sy selfbeskikking en taalregte ontneem op ‘n tydstip toe soveel ander volkere ter wêreld juis hulle s’n herwin het. Die nuwe state van Oos-Europa, die Balkans, die Baltiese state, Eritrea en meer onlangs Suid-Soedan, getuig van die afgang van groot imperiale ryke en die opkoms van nasionale state oor die hele wêreld heen. Oral, behalwe in Suid-Afrika.

Die verval van die grondwetlike bepalings oor taalgelykheid asook die liggaam PANSAT wat veronderstel was om daaroor te waak, is tekenend van die mislukking van die eenheidstaat, Suid-Afrika. PANSAT het sedert sy totstandkoming in 1994 nog geen poging aangewend om grondwetlike taalregte te beskerm nie en verskeie hoofde van dié liggaam is al vir korrupsie of wanbesteding ondersoek of ontslaan. Wanneer ons van taalregte in Suid-Afrika praat, is dit min of meer op die vlak van menseregte in Idi Amin se Oeganda. Amin het sy vyande vir die krokodille gevoer en sedert 1994 is Afrikaans vir die krokodille gevoer.

Nietemin is dit belangrik dat Afrikaners soveel amptelike klagtes oor taaldiskriminasie, sowel by PANSAT as by ander liggame, selfs internasionale instansies en buitelandse ambassades, indien ten einde die konstitusionele klug van Suid-Afrikaanse “demokrasie” nog verder aan die kaak te stel.

Ons weet dat PANSAT hoegenaamd nie sal optree om Afrikaanse taalregte te herstel nie. Maar die rekord wat ons opbou oor hoe ons klagtes geïgnoreer word, sal tot ons uiteindelike vrywording bydra.

Min ander volke moes seker al 136 jaar lank vir hul taalregte stry. Die Afrikaner het egter al getoon dat hy nooit tou opgooi as dit by sy taal kom nie. Afrikaans is een van die min tale, indien nie die enigste nie, wat die volle aanslag van die Britse kolonialisme en taalverdrukking oorleef het. In die Verenigde Koninkryk self het Wallies, Iers en Skots grotendeels uitgesterf en word nie in die handel, op skool en aan die universiteite gebruik nie.

Ons moedig elke Afrikaner aan om soveel klagtes by PANSAT oor taaldiskriminasie teen Afrikaans in te dien. U kan ook u klagtes aan inlig@praag.org stuur waar ons hulle namens u sal indien. Die manier waarop ‘n politieke party soos die DA, wat onlangs in groot getalle deur Afrikaners by die stembus ondersteun is, ook Afrikaans misken deur ‘n eentalig-Engelse webwerf en mediaverklarings, verdien insgelyks ‘n klagte by PANSAT en ander instellings.

Nog ‘n manier waarop Afrikaners daagliks hul verset teen verengelsing kan toon, is deur in Afrikaans op Engelstalige webwerwe in die land kommentaar te lewer. Dít, in antwoord op die mediamaatskappye wat almal die gewoonte het om Engelstalige advertensies op Afrikaanse kykers af te dwing of sommer ellelange Engelse insetsels oor die lug uit te saai.

Die Afrikaner het rede om trots op sy geskiedenis van taalstryd te wees. Alle sprekers van Germaanse tale wêreldwyd bewonder ons daarvoor, tot in Skandinawië.

Laat ons daardie grootse tradisie met meer ywer as ooit voortsit!

винтовой и поршневой компрессор разницаАлександр Фильчаков

Emeritus aartsbiskop Desmond Tutu het weereens ‘n beroep gedoen dat “witmense” ‘n vrywllige welvaartbelasting op hulself plaas om nóg geld aan swartes oor te dra.

Tutu moet liewer ‘n welvaartbelasting op homself en sy Anglikaanse Kerk plaas. Dis hulle wat jare lank sanksies en geweld teen die land aangeblaas het en dus almal armer gemaak het.

Feit is dat die blankes deur die geskiedenis via die sending, die kerke, die staatsbegrotings, liefdadigheidsorganisasies, ens., reusebedrae op swart welvaart en opheffing bestee het. Onlangs is ongekende rykdom aan die elite om politieke redes op ‘n skinkbord oorhandig, rykdom waarvoor hulle nie gewerk het nie en bloot ontvang het omdat hulle swart en met politieke “konneksies” is.

Vermoedelik geskied Tutu se oproepe omdat hy kan sien die witskuld-sindroom werk nie meer so goed om ons Afrikaners te beheer nie. Ons moet eenvoudig nou vir ons eie belang begin werk en dié van ons volk wat ondergang en selfs uitwissing in die gesig staar. Die dag as ons ophou belastings aan dié korrupte regering betaal wat dit in elk geval net uitmors en onderling hul sakke daarmee vul, sal ons ‘n tree nader aan vryheid kom. Op nasionale vlak is dit moeiliker, maar op munisipale vlak doen mense dit reeds, soos op Sannieshof en elders. Kom ons stig ons eie kantons op plaaslike vlak, begin onsself regeer en administreer en beskou die ANC-bewind as ‘n onwelkome besettingsmag wat vroeër of later van ons rug sal moet afkom.

Op 3 September vind ‘n vergadering in die Ou Raadzaal op Kerkplein in Pretoria plaas waar dié gedagte en soortgelyke idees bespreek gaan word. Elke dorp en elke voorstad behoort afgevaardigdes daarheen te stuur sodat ons ons eie plaaslike regering kan begin organiseer.

сделать мед справкуданильченко юрій броніславович

Groot-Brittanje, soos ander dele van die wêreld, ervaar tans onrus met wêreldwye ekonomiese onsekerheid en markonbestendigheid wat heers.

Maar die afgelope paar dae se geweld in die Verenigde Koninkryk was nie net ekonomies gedrewe nie. Dit was ‘n klassieke rasse-opstand, soos ‘n Britse skrywer dit omonwonde stel, en nie ‘n georganiseerde betoging nie.

Die vraag is nou dus of rasse-onluste gaan volg op ekonomiese onrus in lande wat hulself op ‘n koloniale verlede kan roem? Waar laat dit die VSA waar sogenaamde “flash mobs” – bendes van swart jeudiges – alreeds in stedelike gebiede teen wittes optree?

Oor die hele wêreld heen het betogers die afgelope tyd georganiseerd betoog oor verswarende ekonomiese toestande. Sedert Junie is daar protesoptogte in Brittanje waaronder drie groot onderwysersvakbonde, doeane-en immigrasie-beamptes, en lugverkeerbeheerders se ontevredenheid oor pensioeninkortings gesorg het dat sowat 750,000 mense betoog het. Dít het sonder voorval verloop.

Londen se pers het egter ook berig dat ontevredenheid onder Brittanje se arm nie-blanke stedelike gebiede al jare lank prut, in buurte soos Tottenham, waar die mees onlangse onluste begin het ná die dood van ‘n bruin rampokker.

Maar soos een man aan NBC News gesê het oor ‘n opstand twee maande gelede, “Daar was nie ‘n woord in die pers oor ons protes laasnag (Saterdag) nie.” En die opstand was beslis rasgedrewe.

In reaksie op die rassegeweld in Londen en elders, het die Britse Eerste Minister, David Cameron, gesê wet en orde sal heers en hy het die aantal polisiebeamptes drasties vermeerder.

Sowat 250,000 mense het die strate van Tel Aviv, Israel, Saterdag ingevaar oor die stygende lewenskoste. Betogings het eintlik verlede maand begin toe ‘n paar mense tente in ‘n duur deel van Tel Aviv staangemaak het om teen stygende eiendomspryse protes aan te teken.

Netanyahu het aangekondig dat ‘n reeks hervormings sal volg oor grond vir konstruksie en belastingtoegewings. Maar die aankondigings het net groter woede in die strate veroorsaak. Onder die oppervlak prut weerstand teen Netanyahu se konserwatiewe teenkanting teen Palestynse onafhanklikheid en groter internasionale druk wat gemoedere in Israel ook op die spits dryf.

In Spanje, Griekeland, Portugal, al drie van die Europese Unie, het betogings gevolg in reaksie op dié regerings se aankondigings dat maatskaplike programme ingekort sal word weens swak ekonomiese toestande.

Aan die einde van Junie reeds het onluste uitgebreek in Athene en in ander dele van Griekeland toe die land se parlement gestem het om staatsbesteding drasties te besnoei.

In Spanje, het duisende mense laat in Mei, teen die land se 21 persent werkloosheidskoers opgeruk.

In Portugal het stakings en protes verlede Maart gevolg in reaksie op die regering se plan om uitgawes te sny. Ten minste 200,000 mense het in Lissabon opgeruk.

Duisende werknemers het in Mei in die Fillipyne gestaak. Hulle het aangedring op beter lone in die lig van stygende inflasie en hoër oliepryse.

In China het byna 1000 bestuurders in die ooste van China verkeer ontwrig uit protes teen die stygende brandstofkoste.

Inflasie in China slaan hard, met voedselpryse wat onlangs met 12 persent toegeneem het. Baie Chinese amptenare vrees dat inflasie, tesame met die stygende prys van eiendom kan lei tot nog meer onrus.

En dit sluit nie eens die hele rits lande in die Midde-Ooste waar politieke onrus uitgebreek het en steeds heers, in nie. Onrus wat eweneens uit ekonomiese beperkinge gebore is, teister Egipte, Tunisië, Marokko, Libië, Sirië en nog ander.

In die Midde-Ooste het ekonomiese werklikhede die mededinging tussen moslemfaksies verskerp, en veral tussen pro-Amerikaanse en anti-Amerikaanse, lees anti-wit, faksies.

Dat ekonomiese faktore uiteindelik kan bydra tot rassegeweld, lyk dus bykans onvermydelik.

Die algemene anti-blanke gevoel in die wêreld het met die anti-apartheidsbeweging begin en daarna na die Moslemwêreld oorgespoel in hul veldtog teen Israel. In Westerse hoofstede soos Parys of tans Londen, word geboue geplunder en afgebrand as “simbole van ‘n vyandelike beskawing”. Dis nie die geboue of die blanke beskawing wat ‘n probleem is nie, dis die rassebewussyn van die onlusmakers. Maar hoeveel Westerse ontleders of politici is vandag bereid om dit te erken?

для печилобановский александр игоревич класс

Mbeki het Duitsland besoek vir die bekendstelling van die Duitse vertaling van sy boek Advocates for Change op uitnodiging van die Hanns Seidl-stigting.

Die meeste swartes, meen Mbeki, is gretig om die oorsaak van hul probleme in kolonialisme te soek. Dit is dus baie belangrik om duidelik te maak aan swartes dat die koloniale verlede verby is, volgens hom. Dat dit heeltemal te laat is, en dat hyself so hard soos sy broer, Malema se gunsteling, meewerk daaraan, noem die swart outeur nie.

Terwyl hy die ANC daarvan beskuldig dat die party geen bestuursvermoëns het nie, skryf hy dit toe daaraan dat mense hoë posisies in die staatsdiens het omdat hulle vriende van pres. Jacob Zuma is, en nie weens hul vakkennis nie.

Tydens Thabo Mbeki se bewind was dit presies dieselfde en dié het selfs so ver gegaan as om wittes as “setlaars wat nog nie vertrek het nie” te beskryf. Oor sulke teregwysings teen die “wit setlaars”, ‘n ander woord vir kolonialiste, rep die Duitsers se swart liefling geen woord nie.

“In Noord-Afrika het geen politikus Moebarak [in Egipte] van sy troon durf stoot nie. Dit was die burgers. In Suid-Afrika kan dié wil tot verandering reeds gesien word. Die mense kom in opstand teen korrupsie en gebrekkige regeringsprestasies,” sê hy.

Dit is natuurlik nie soseer ‘n ontevredenheid oor sogenaamde swak dienslewering, as wat dit ‘n suiwer anti-wit sentiment is nie. In Brittanje, waar swartes gerieflik van staatsuitkering leef, vertoon die jongste onluste dieselfde anti-blanke onderbou. Maar Moeletsi gaan klaarblyklik aanhou om DA-clichés te herhaal om nie sy wit gashere aanstoot te gee en sy geldkraan toe te stop nie.

Mbeki se onderhoud is kennelik daarop gemik om die Duitse leser op die ergste voor te berei, al is dit met die bedelbak en heuningkwas van “industriële investering” wat nog kortkom in Afrika net soos in Suid-Korea.

Swart politieke elites het genoeg tyd gehad om die situasie te verander, maar verkies om hul gebrek aan dienslewering eerder aan kolonialisme en blankes toe te skryf, sê hy. Mbeki sê voorts swart elites “vrees” opvoeding en onderwys omdat hulle hul onderdane dom wil hou.

Laasgenoemde stelling het natuurlik niks met die werklikheid in Suid-Afrika te make nie. Die ANC-regering spandeer reusagtige somme geld op onderwys, meer per kind as in die ontwikkelde wêreld.

Die vorige president se broer sê Suid-Afrika se samelewing is multi-etnies en daarom “moet die wanbalanse van die verlede aangespreek word”. En dan tokkel hy weer die snaar van “beter vaardighede, werksetiek en produktiwiteit” wat Suid-Afrika kortkom. Musiek vir Duitse ore, met geen basis in die werklikheid nie omdat daar geen politieke wil daartoe bestaan nie.

Die vermaarde swart “kapitalis” se deurmekaardiskoers bereik ‘n hoogtepunt wanneer hy Die Welt daarvan verseker dat politiek ‘n “werk met min aansien” is. Volgens hom stel ‘n jong gegradueerde met ‘n besigheidsgraad nie in die politiek in Suid-Afrika belang nie, omdat “hy bevele van onopgevoede politieke leiers soos die hoof van die ANC-Jeugliga, Julius Malema” moet uitvoer.

Volgens meningspeilings is Mbeki se stelling egter louter snert, aangesien swartes politiek as die mees winsgewende loopbaan-opsie beskou.

Op ‘n vraag hoe invloedryk populiste soos Malema in die ANC is, sê Mbeki dit is baie onwaarskynlik dat die ANC oor tien jaar nog die regering van Suid-Afrika sal wees vanweë interne struwelinge en hy sien voorts hoop in ‘n sterk tweede party in die land.

Dat sy wensdenkery hom by  Duitse lesers oor die korttermyn gewild kan maak, is seker. Om enige waarde aan Moeletsi Mbeki se “insigte” te heg, sal naïef, indien nie dom nie, wees.

ШезлонгиФільчаков Олександр Васильович

Oor gedeelde belange tussen Wes-Europa en die VSA wat gedurende die Koue Oorlog ‘n gegewe was, hang deesdae ‘n vraagteken, veral ná Merkel se besluit om buite stemming te bly oor NAVO se bomaanvalle in Libië. Dié stap het konsternasie in die Amerikaanse State Department veroorsaak.

Maar nie net Libië blyk ‘n probleem te wees nie. Met die Griekse krisis, waar skuldherskedulering met die betrokkenheid van privaatskuldeisers dreig om beleggingsbanke in die VSA te knou, loop die Amerikaners katvoet. Vandaar dan die lofsange aan die Duitse kanselier en die oormatige Amerikaanse gasvryheid hierdie week.

Die VSA wil kennelik hê Duitsland moet verantwoordelikheid neem as die finansierder van heropbou in die Arabiese wêreld, as ‘n anker van stabiliteit in die euroturbulensie en as ‘n politieke spelbreker namens die VSA in die Midde-Ooste.

In die Verenigde State en in die buiteland, het bekommernisse egter Woensdag van die skuldplafonkwessie na die algehele gesondheid van die wêreld se grootste ekonomie en die moontlikheid van ‘n resessie, verskuif.

Die Wetsontwerp wat Obama Dinsdag onderteken het, stel ‘n kommissie van ses Demokrate en ses Republikeine aan om verder te werk aan die vermindering van die land se tekort. Die kommissie is belas met die opstel van ‘n plan wat teen die einde van November in plek moet wees.

Beleggers se senuwees is dun alhoewel Moody’s Dinsdag aangekondig het dat die VSA sy top AAA-kredietgradering sal hou, maar met ‘n “negatiewe” uitkyk, wat beteken dat hulle afgegradeer kan word in die toekoms. Die VSA het sedert sy stigting in 1917 nog deurentyd ‘n top-gradering behaal by die agentskap.

Die Duitse pers het gereageer met spotprente van aasvoëls. In een so ‘n spotprent word Mount Rushmore se vier presidente met vier aasvoëlkoppe vervang, en in ‘n spotprent in die Financial Times Deutschland Woensdag belowe nog ‘n aasvoël dat hy sal terugkeer na Capitol Hill vanwaar hy verder sal aas.

Die Duitsers is van mening dat die skuldkrisis in die VSA ‘n politieke, nie ‘n finansiële debakel is nie. Soos die Tageszeitung dit stel is “alle staatsinsolvensies nie dieselfde nie”. Griekeland, byvoorbeeld, is werklik bankrot, terwyl die VSA nog steeds ‘n baie solvente land is, maar nie kans sien om belastings te verhoog nie vanweë ‘n sekere ideologiese bril waarmee hulle die kwessie benader.

play casino online no depositАлександр Фильчаков

By die sien van beeldmateriaal oor die ontploffing by die regeringskantore in Oslo, het dit herinneringe van soortgelyke tonele opgeroep van die Kerkstraatbom wat op 20 Mei 1983 in Pretoria ontplof het en waartydens negentien mense dood en 219 beseer is. Daardie bom was deur die ANC geplaas. Nou word Breivik as ‘n regse ekstremis gebrandmerk en natuurlik gebruik die ANC staatshoof Jacob Zuma dit ook om weer te wys op ‘n vermeende regse gevaar. Vergete is skielik die soortgelyke gruweldade wat hulle self as terroriste gepleeg het.

Breivik word in Noorweë verbind aan ‘n politieke party wat as liberaal-nasionaal beskou word. Dit is nie regs nie en ook nie ekstreem nie. Self het Breivik ‘n soort beleidsverklaring van sowat duisend vyfhonderd bladsye op die internet geplaas. Daarin het hy baie gebruik gemaak van standpunte wat regse groepe vanoor die wêreld op die internet geplaas het. Daar is ook ‘n stuk in van ‘n Suid-Afrikaanse groep wat praat oor die onderdrukking van die blankes deur die Marxistiese ANC-bewind.

Duidelik is Breivik dus iemand wat ook oorlog teen die Marxisme en kommunisme voer, bo en behalwe die feit dat hy ook die gevaar van Moslem-instroming en Islam-oorname ingesien het. Of die metode wat hy gevolg het om sy saak kenbaar te maak die aanvaarbare een is, is ‘n ander saak. Tog het hy regeringsgeboue geteiken, net soos die ANC destyds met die Kerkstraatbom, maar dit is natuurlik so dat burgerlikes ook slagoffers word. Breivik het daarna na ‘n eiland gegaan waar ‘n kamp gehou is van vreemdelinge wat hulle in Noorweë gevestig het, meestal Moslems. Die Noorse eerste minister sou skynbaar by daardie kamp besoek gaan aflê het om die nuwe immigrante welkom te heet aan Noorweë.

Nasionalisitese groepe regoor Europa voer al dekadeslank ‘n stryd teen die Islamisering van Europa, soos dit gestel word. Dit is nou reeds ‘n bekende feit dat die invloei in Europa vanuit Arabiese en Afrika-lande, saam met die geweldige natuurlike aanteel onder die mense, daartoe gaan lei dat verskeie van die lande se inheemse bevolking binne die volgende twee dekades in die minderheid kan wees. Dit is ook so dat terwyl die immigrante nou nog die minderheid van die bevolking uitmaak, hulle in die meeste lande die meerderheid van die tronkbevolking uitmaak. Dit beteken dus dat hulle die draers van misdaad is.

Geen wonder dus dat die inheemse bevolkings wat nie glo aan die politieke korrektheid teenoor die immer eisende Afrika en sekere Arabiese lande nie, bekommerd word oor die steeds voortdurende immigrantestroom. Dan word die vraag gevra hoe erg ‘n situasie moet wees, en hoe erg die media-stilswye oor kwessies soos dié moet wees, dat ‘n man geen ander manier sien om sy kommer kenbaar te maak as om dit op so ‘n gewelddadige en onaanvaarbare wyse te doen nie?

Dat daar ‘n verdere vraagteken hang oor die reg tot inligting, selfs in ‘n beskaafde land soos Noorweë, blyk uit die feit dat Breivik se hofverskyning agter geslote deure gehou is, sogenaamd om hom geen platform te gee om, soos dit gestel word, sy “verderflike oortuigings” in ‘n ope hof te uiter en dit sodoende by ‘n groter gehoor uit te bring nie. Dit is geen goeie teken nie en druis in teen alle beginsels van juridiese deursigtigheid wat wêreldwyd geld.

Ook Suid-Afrika sit met ‘n immigrasieprobleem. Net gister het honderde immigrante mekaar verdring by die Marabastad-kantoor van Binnelandse Sake. Daardie mense gaan ook weer eise stel vir kos, water, huise, werk en sosiale ondersteuning.

Professor André Thomashausen van Unisa se waarskuwing dat soortgelyke situasies in Suid-Afrika ontstaan as Afrikanermans sou knak en dieselfde doen, is egter vergesog.

Jong Afrikanermans hou hulleself besig met positiewe vryheidsbenaderings, in ‘n toekomstige land waar immigrasie streng beheer sal word. Maar dalk moet die regering na sy eie mense kyk wat ook nie gediend is met onbelemmerde immigrante-instroming in die land nie. Die gevaar lê eerder daar: nie by Afrikanermans nie.

как правильно пломбировать зубЛобановский Харьков