Kategorie: Hoofartikels

Ek vermoed dit het reeds voorheen plaasgevind en daar was onlangs berigte oor groter sentralisering in Naspers ten opsigte van bestuur, redaksionele groottes en aanstellings, maar hierdie skynbaar nuwe tendens waar ‘n hoofartikel – die formele kommentaar van ‘n koerant – klaarblyklik op ‘n sentrale plek deur ‘n top amptenaar van Naspers geskryf word en dan presies net so in aldrie dagblaaie geplaas word, het my wenkbroue hoog laat lig.

Die betrokke hoofartikel oor die bloedige geveg tussen die DA en Cosatu het op 16 Mei gelykluidend in Beeld, Die Burger en Volksblad verskyn. Ek het dadelik ‘n brief (gelykluidend!) aan aldrie koerante gestuur om sekere vrae te stel, maar dit is nog nie gepubliseer nie en sal seker ook nie want Naspers duld nie enige vorm van kritiek of bevraagtekening nie.

Wat ek in die brief gevra het, is dat die skrywer van hoofartikels soos hierdie wat in aldrie Naspers-koerante verskyn, voortaan duidelik aangestip word, maw sy naam behoort duidelik aangetoon te word sodat ons kan weet wie se woord dit is wat gespreek word.

In die verlede toe hoofredakteurs pa gestaan het vir hoofartikels wat deur hulself of in hulle opdrag geskryf is, kon die redakteur behoorlik daarvoor verantwoordelik gehou word. Met hierdie gesentraliseerde redaksionele mening geld hierdie baie ou gebruik seker nie meer nie want die hoofredakteur het klaarblyklik nie ‘n keuse nie.

As oud-redakteur van ‘n dagblad en hoofredaksielid van verskeie Perskor-koerante wat hoofartikels geskryf het vir mense soos Dirk Richard, maar wat natuurlik deur hom gewysig of goedgekeur is, vind ek hierdie inbreuk op die onafhanklikheid en vryheid van mening van ‘n hoofredakteur verstommend, selfs kommerwekkend.

Vryheid van die pers het nog altyd eintlik en in die finale instansie in die hoofredakteur van ‘n publikasie gesetel. Klaarblyklik word dit nou toegeëien deur ‘n gesiglose superredakteur. Dit is nie goed en lekker nie, het ek in die brief geskryf.

Ek vind dit uiters jammer dat Naspers nie my brief gepubliseer en standpunt oor die kwessie inneem nie, want soos ek uiteengesit het, raak dit ‘n baie belangrike aspek van persvryheid soos ons dit ken. Ek kan my nie indink dat groot mediagroepe in Brittanje en die VSA so iets sou doen nie. Daar word uiteraard gewoonlik mense in topposte aangestel wat vertroud is met die groep se breë beleid en sieninge en dit gewoonlik verwoord, maar daar is tog tye dat daar binne ‘n groep verskille – hoofsaaklik klemverskille – kan ontstaan en dit is net bevorderlik vir goeie debat en ontleding. Ek het persoonlik daarvan ervaring gehad, maar dit is ‘n ander storie.

Ondertussen bly die identiteit van die skrywer van hierdie enkele hoofartikel geheim. Daar kan met aansienlike vertroue bespiegel word dat dit deur Tim du Plessis, hoof van Naspers se Afrikaanse koerante (wat dit ook al mag beteken), geskryf is, maar dit is nie noodwendig nie. Dit kon selfs deur Jakes Gerwel geskryf gewees het. Hy skryf redelik dikwels meningsartikels in die koerante. Dis nie onmoontlik dat iemand soos Peet Kruger, redakteur van Beeld, die artikel self geskryf het nie, maar steeds dan was dit in opdrag van ‘n sentrale besluitnemer gedoen en in aldrie koerante geplaas. Ek dink nie Kruger het die reg om vir die ander twee koerante se redakteurs voor te skryf nie.

Maak dit saak wie dit geskryf of dan goedgekeur het? Ja, nogal want dit is ‘n goeie aanduiding van wie in Naspers eintlik in beheer van denke en beleid is. En dit is weer ‘n aanduiding van hoe die wind vorentoe gaan waai.

прокурор Фильчаков

Meer as 80 persent van die brandstof wat gebruik is in die ingryping het van die VSA se militêre magte gekom. So ook die logistieke ondersteuning. Maar byna al die bevele in die operasie het van Amerikaners gekom. Slegs agt lugmagte is deur hul verdedigingsministries toegelaat om enige bomme te laat val. Baie oorvlugte is gedoen deur die alliansie, blykbaar net vir die simboliek daarvan. Terwyl die meeste lugaanvalle deur nie-Amerikaanse vliegtuie gedoen is, moes die VSA die operasie koördineer.

Dit kan hulle doen deur hulle groter slaankrag, goeie tegnologie en ruimtesatellietstelsels.

In 1980, het die Europese lande vir 40 persent van NAVO se totale verdedigingsbegroting ingestaan. Nou is hulle verantwoordelik vir 20 persent. Wes-Europa is gerig op humanitêre verligtingsoefeninge, met die uitsondering natuurlik van Frankryk en Brittanje.

Gedurende die Koue Oorlog, is NAVO geheel en al oorheers deur die Verenigde State en binne die EU veel meer deur Noord-Europese lande as hul suidelike bure. Niemand het werklik omgegee toe Griekse premier Andreas Papandreou in die 1980’s sy land se uittrede uit die verdrag aankondig nie, want hulle het geen impak meer gehad nie.

Omdat NAVO nie in warm oorloë gedurende die Koue Oorlog betrokke was nie, is die ongemaklike werklikheid van die spanning tussen die EU en die VSA in die alliansie versluier. Post-Libië, is dit nie meer nie.

Die oorspronklike kerndoelwit ontbreek vandag: Die verdediging van Sentraal-Europa teen die Sowjet-Unie. Die verdwyning van daardie kerndoel verswak NAVO. En die onttrekking van twee van die vier Amerikaanse brigades uit Europa teen 2014 sal dit verder aftakel.

Dit beteken dat Frankryk ‘n veel groter rol binne Europa sal kan speel sonder NAVO. In daardie opsig het die pro-Amerikaanse Sarkozy ‘n slag vir Frankryk geslaan teen die Amerikaners se betrokkenheid in Europa se verdediging. Die Franse het niks gehad om te verloor in Libië nie en alles om te wen aan eer en aansien vir sy magte op ‘n internasionale verhoog.

As ‘n politieke stabiliseringsagent in Europa self, wil dit voorkom of Frankryk daardie rol onder Hollande in die oog het.

NAVO is ‘n politieke, diplomatieke en militêre meganisme wat gerig is teen ‘n Russiese ontwerp. Hoe meer Europa onder sy skuldkrisis gebuk gaan, hoe groter is die moontlikheid van geopolitieke vordering wat gemaak sal word deur Rusland.

As Hollande nie oortuig kan word om binne die alliansie te bly nie, hoop die VSA dat NAVO ten minste die toekomstige geopolitieke rigting van Duitsland sal bly bepaal. Solank as wat NAVO bestaan ​​en Duitsland ‘n lid is, is die kanse van Duitsland binne ‘n alliansie met Rusland in die komende jaar kleiner.

NAVO soos dit nou daar uitsien is vir die Amerikaanse hegemonie die goedkoopste manier om mag uit te oefen. Sonder die bestaande konsensus, raak dit egter baie duurder, ook vir die VSA se beeldbou-oefening soos die Libiese lugaanval gewys het.

Daar is tans ‘n Nordiese Gevegsgroep wat die Baltiese en Skandinawiese lande asook Ierland insluit, en die Visegrad Groep wat Pole, Hongarye, die Tsjeggiese Republiek en Slowakye insluit wat binne die alliansie opereer.

NAVO is by uitstek geskik vir lug en die see reddingsendings in Afrika maar dien tans as ‘n voertuig vir Europese politieke samehang. Die “slim verdediging”-inisiatief waarvolgens individuele lande hul wapenaankope koördineer is ‘n goeie voorbeeld.

Byvoorbeeld, die Nederlanders het in die ontbinding van hulle tenkbataljonne vertroue in die Duitse eenhede gestel om Nederlandse gebied te verdedig. Met die besparing, het die Nederlanders belê in missielafweerradars vir fregatte, ‘n vermoë waarby alle alliansielede nou baat.

Фильчаков

Een van die twee vernaamste aanspraakmakers – Nicolas Sarkozy van die sentrum-regse Unie vir ‘n Populêre Beweging en Francois Hollande van die sentrum-linkse Sosialistiese Party – sal op 6 Mei as wenner uitstap.

Meningsopnames gee Hollande die voorsprong. Vroeër vanjaar het die Amerikaanse graderingsagentskap Standard & Poor Frankryk van ‘n AAA-kredietgradering gestroop, ‘n teken dat Europese state nie genoeg doen om sistemiese probleme in die eurosone aan te spreek nie. Dié stap was nie gewild onder Franse nie.

In Frankryk, soos in baie ander lidlande van die Europese Unie, is daar gewoonlik min ideologiese afstand tussen die hoofstroom van die sentrum-regse en sentrum-linkse partye. Gedeeltelik as ‘n gevolg daarvan vaar kleiner, meer ekstremistiese partye goed, soos Jean-Luc Mélenchon, die ekstreemlinkse kandidaat gewys het. Ook Marine Le Pen van die regse Front National het uitstekend gevaar deur 20% van die stemme op haarself te verenig.

Tussen Le Pen en Sarkozy is daar egter tans insgelyks baie min verskille in standpunte en die president verwens Le Pen seker dat sy die belangrikste kwessie, naamlik ‘n anti-Moslemsentiment, gemonopoliseer het. Daaragter skuil op die koop toe ‘n nasionalisme wat niks goeds vir die VSA inhou nie.

Ten spyte van die ideologiese samevloeiing van die belangrikste partye, sal die uitslag van die verkiesing waarskynlik ‘n beduidende uitwerking op sowel buitelandse as binnelandse beleid hê. Hollande het belowe om die Franse troepe uit Afghanistan te onttrek aan die einde van 2012. Frankryk het tans ongeveer 3600 troepe in Afghanistan.

Sy veldtog het ook laat deurskemer dat hy dalk Sarkozy se 2007-besluit om deel te wees van NAVO se geïntegreerde bevelstruktuur, ‘n stap waarteen die Sosialiste gekant is, sal heroorweeg. Nie alleen die gemiddelde kieser nie, maar baie Moslems, is uiters kriewelrig oor Franse deelname daar. En Frankryk het Noord-Afrikabande om in ag te neem.

Hoewel Sarkozy waarskynlik Frankryk se mees pro-Amerikaanse leier sedert die Tweede Wêreldoorlog is, wil hy ook die onttrekking uit Afghanistan bespoedig, en Franse troepe teen die einde van 2013 uit hê.

Die volgende Franse president sal egter met sy NAVO-bondgenote moet reken en bly by ‘n onttrekkingsrooster waarop ooreengekom is vir die komende NAVO-beraad in Chicago. En hoewel Hollande laat deurskemer het dat hy Frankryk gaan distansieer van NAVO, sal hy die verhouding as gevolg daarvan moeilik ongedaan kan maak, hoop die VSA.

Frankryk se pogings om Europa se reaksie op die Arabiese lente en NAVO se optrede in Libië te lei, het dalk gehelp om Frankryk se aansien in Amerika te verbeter, maar nie tuis nie.

In Wes-Afrika sal Frankryk steeds meeding met die VSA en indien Hollande wen, gaan dié mededinging beslis verdiep. Amerika het in Suid-Afrika ‘n bondgenoot gevind teen China in die Franssprekende lande daar, maar die Franse het ‘n stewige voorsprong in hulle agterplaas vanweë taal, administrasie en die CFA-geldeenheid, en speel die twee groot moondhede teen mekaar af.

Wanneer dit kom by die Europese Unie en sy voortgesette finansiële krisis, is beide kandidate bewus van groeiende anti-EU-sentiment onder die publiek. Sarkozy het die vooruitsig van grensbeheer en die herwaardering van bestaande reëlings vir die vrye vloei van mense onder die lidstate gestel.

Intussen het Hollande aangedui dat hy van voornemens is om die EU se nuwe fiskale verdrag te onderhandel, en aangedring dat die transaksie meer bepalings wat groei sal stimuleer insluit. Hy praat ook van tariewe op invoere vanuit lande wat nie aan EU-standaarde voldoen nie.

Alhoewel beide Sarkozy en Hollande soms die anti-EU-kaart speel om die verregse en verlinkse publiek tevrede te hou, omdat beide vyandig teenoor globalisering en Europese integrasie staan, sal nie een van die twee die Europese projek verraai nie.

Die volgende Franse president sal eerder ‘n leidende rol speel om nuwe lewe in die EU te blaas, wat beteken dat hy voorsiening sal moet maak vir openbare skeptisisme oor Europese integrasie.

Die verkiesing beloof om ‘n impak te hê, hoewel ‘n beskeie een, op Duits-Franse verhoudinge, wat nog steeds die belangrikste skakel in die EU bly. Samewerking tussen Berlyn en Parys sal die EU se anker bly, wat enige Franse president min ruimte laat en ‘n frustrasie vir die Amerikaners bly.

Die ekonomiese planne wat aangebied word deur beide kandidate is daarop gemik om kiesers die hof te maak met meer as realistiese oplossings vir Frankryk se ekonomiese uitdagings. Frankryk se openbare besteding is die hoogste in die eurosone.

In die lig van Frankryk se geskiedenis van sosiale onrus en ontwrigtende stakings, bly politici van regoor die politieke spektrum lugtig vir drastiese stappe om die land se ekonomiese beleidsrigtings te verander.

Фільчаков Олександр Васильович прокурор

In teenstelling met wat die vermeende dader grinnikend en selftevrede beweer, was sy optrede beslis nie die van ‘n kerngesonde nasionalis nie, laat staan nog ‘n kritikus van Islam of multikulti. Sy optrede weerspreek elke rede wat hy tot dusver kon aanvoer omdat dit sal lei tot ‘n weersin in nasionaliste, Christene en anti-intergrasie aktviste.

Breivik is al met Vidkun Quisling vergelyk, ‘n mede-Noor en ywerige Nazi. Vir Quisling se verraad teenoor sy volksgenote gedurende die Tweede Wêreldoorlog word sy naam in alle tale gebruik om ‘n verraaier wat saam met sy land se vyande sy eie mense onderdruk, te beskryf.

Noorweërs maak reg vir ‘n verskriklike opvoering, ‘n tweede, waarin Breivik in sy “gevegsuniform”, ‘n uitrusting wat baie na ‘n polisie-uniform lyk, wou optree.

Aanvanklik is hy deur psigiaters ondersoek en onbevoeg verklaar om verhoor te word. Dit is net ‘n herhaling van ‘n gebeurtenis wat 67 jaar gelede die wêreld se aandag getrek het: Die verhoor van Quisling self.

Terwyl daar ‘n begeerte was om geregtigheid te sien geskied, het baie twyfel oor Quisling se gesonde verstand bestaan. In die 1920’s was hy ‘n nasionale held wat duisende honger Oekraïners en Armeense slagoffers van die Ottomaanse volksmoord gered het.

Wat gevolg het, was ook in wese ‘n verhoor van die mediese beroep eerder as tussen die vervolging en verweerder. Sielkunde en psigiatrie is vandag weer die nie-amptelike deelnemer, sê ‘n bekende Australiese psigiater.

Tydens ‘n roetine-psigiatriese ondersoek destyds, het die psigiater Jon Leikvam gesê Quisling het geen bewyse van paranoïese denkbeeldvorming getoon nie. Leikvam het dit só uitgedruk: “As Quisling as kranksinnig beskou word, dan het ek nie nie veel hoop vir die res van ons nie.”

Die psigiaters is daarna deur die neuroloë vervang. Georg Monrad-Krohn, Noorweë se voorste neuroloog, was getref deur die kontras tussen Quisling se vlugtelingwerk en sy gedrag as die Noorweegse diktator. Dit het Monrad-Krohn laat besluit dat net ‘n organiese brein disfunksie Quisling se daaropvolgende onmenslike gedrag sou kon verduidelik.

Neuroloog Sigvald Refsum het egter bevind Quisling was neurologies normaal. Uiteindelik het die aanklaer gesê sielkunde is “‘n eienaardige wetenskap”, want dit kon nie ‘n verduideliking vir die verweerder se optrede gee nie. Henrik Bergh, Quisling se regsverteenwoordiger het geantwoord dat sy kliënt “‘n merkwaardige man” was, ‘n raaisel. Sy toestand was ‘n anomalie buite die raamwerk van wetlike psigiatriese definisies.

Op 10 September 1945, is Quisling skuldig bevind en gevonnis tot die dood. Johan Scharffenberg, die psigiater wat die Noorweegse weerstand geïnspireer het, het hom in sy tronksel ondersoek, en tot die gevolgtrekking gekom dat Quisling sy sin vir die werklikheid heeltemal verloor het.

Ná sy dood is Quisling as ‘n paranoïese sosiopaat met periodieke uitvalle van paranoïese psigose gediagnoseer.

Die kwessie van Quisling se gesonde verstand is steeds ‘n bron van heftige polemiek en na Breivik se verhoor gaan die meningsverskille oor sy geestesgesondheid ook beslis verdiep, ongeag die uitslag van die verhoor.

Op die ou end, is die psigiaters net so beperk deur die konseptuele probleme van die bepaling van psigose en skuld as wat hulle in die verhoor van Quisling was. Dit is ‘n dilemma wat forensiese psigiatrie nog nooit, en in alle waarskynlikheid, nooit in staat sal wees om op te los nie.

топкарго

Ontmoet Thabo. Wie is Thabo? Hy is die DA se idee van ‘n reënboogmens en die party se jongste mislukking om swart steun te werf.

“Dit is ‘n spotprent wat ons gebruik om die boodskap van anti-tol op innoverende maniere oor te dra. Spotprente is pret en maak ‘n ernstige punt. Tolgeld gaan ‘n enorme invloed op Gauteng en alle soorte mense hê,” sê Jack Bloom, die DA se leier in die Gautengse wetgewer.

Volgens die jongste aanduidings gaan dit witmense ten seerste tref en dit is seker net ‘n bestiering dat Cosatu ook gekant is teen e-tol.

Thabo praat glo vir die “vergete” Suid-Afrika. “Hy is die stem van ons siekes in Alex, depressiewes in Diepsloot, swetendes in Sebokeng, ongelukkiges in Mamelodi, en hongeres in Hammanskraal,” sê sy Facebook-profiel.

Die DA se lomp internetveldtog – wat inderhaas weer verwyder is – is oudergewoonte die patroniserende boodskap van wit Engelssprekende Suid-Afrikaners wat nie net geen aanklank vind by swartes nie, maar hulle op die koop toe vervreem.

Thabo se uitroep “Eish Thabo!”  is blykbaar ook grammatikaal verkeerd en ‘n onsamehangende uitdrukking vir inheemse taal sprekers, sê ‘n swart joernalis Osiame Molefe.

Vir hom, sê hy, lyk dit na ‘n bemarkingsveldtog waar geen swart persoon moontlik in die nabyheid kon gewees het toe hulle dit vir ‘n swart teikenmark uitgedink het nie.

Bloom dink anders: “Die veldtog is om ondersteuning vir die wettige veldtog teen tol te monster. Ons het protes in die straat, maar regstappe teen die tol is die beste manier om dit te stop. Ons wou ondersteuning sodoende vergroot.”

Bloom, bekend daarvoor dat hy spog omdat hy oorslaap in lokasies rondom Gauteng, het saamgespan met illustreerder Tim Mostert om Thabo te skep. Mostert is die skepper van die “Speedy” spotprente wat in die Daily Sun verskyn.

“Ek is betrokke by ‘n groot nie-blanke demografie en ek wou iets doen sodat die nie-blanke demografie in Gauteng ‘n stem kon hê, en ek wou dit op ‘n humoristiese manier doen,” het Mostert gesê. Bloom was gaande oor sy idee.

Voordat die Facebookblad verwyder is, het Thabo se Facebook-biografie gelees, “Eish! Ek leer nog om te tik, en ek het al my eie Facebook!”

Dit is blitsig afgehaal nadat dit ‘n opskudding op Twitter veroorsaak het. Maar die biogafie was nie die enigste probleem nie.

“Wel, dit kom oor as so neerbuigend dat jou mond oophang, vir een ding, en dit wys weer op die persepsies dat die DA net nie die subtiliteite van tonaliteit kan regkry wanneer dit kom by die hantering van swart kiesers nie,” sê die bemarkingstrateeg Sarah Britten.

Niemand bevraagteken die impak van die uiters ongewilde tol op Gauteng se pendelaars nie en om openbare steun vir ‘n hofsaak te werf, moet maklik wees.

Die probleem is dat die Thabo-veldtog glad nie spreek tot hetsy die gemiddelde lokasiebewoner of middelinkomstegroep nie.

Die DA se nasionale kommunikasie-kantoor is eers Maandag oor die veldtog ingelig.

“Die party is gewaarsku deur die negatiewe sentiment op Twitter, en ons hersien die webwerf. Terwyl dit duidelik ‘n goeie inisiatief is in die sin dat dit bedoel is om ondersteuning vir ‘n regsaksie teen die tolpaaie te werf, was dit te maklik vir mense op sosiale netwerke om verkeerd te interpreteer,” sê Gavin Davis, nasionale hoof van die DA se kommunikasie.

Hy was onverstoord oor die ondeurdagte “Eish, Thabo” veldtog. Hy het gesê die party is “baie meer bekommerd oor die substantiewe kwessies wat die lewens van die alledaagse Suid-Afrikaners raak”.

Gegewe dat Thabo potensieel veral die swart middelklas aanstoot kan gee, moet die DA begin wonder oor hul grootse ambisies om die ANC uit die kussings te lig. Kennelik vaar hulle tans swakker as die NNP om buite hul tradisionele kiesersbasis te beweeg.

александр лобановский харьков

Zille het onlangs gesê dat niemand politieke storms akkuraat kan voorspel nie. Miskien nie, maar sy moet seker begin besef dat as die eerste swart donderweer dreun, die kanse beter as goed lyk.

Haar selfvoldane houding dat sy die swart psige beter as enige ander wit politikus gepeil het, is dus net dit: ‘n Houding en sonder substansie.

Zille bring blykbaar baie ure per dag op haar Twitter-rekening deur as leier van die DA. Haar voorliefde vir die soort hoofopskrif-, kort en bondige politieke slagspreuke pas natuurlik by Twitter. Dis net dat sy uit die oog verloor dat sy in haar omhelsing van digitale media nie besef dat daar denkende mense ook daarbuite is nie.

Dis net Hollywoodsterre en klatergoudsangers wat floreer op sulke leë klankgrepe en verlede week is die heesstem-DA-leier weer terug aarde toe gebring.

Met meer as 10 000 tweets en 129 000 volgelinge op die sosiale netwerk-webwerf ly haar pogings om ‘n politieke debat te stimuleer meer skade as wat sy enige noemenswaardige invloed op die huidige verwikkelinge uitoefen.

Die stilte daar by Media24 oor Zille se blapse is dawerend. Haar onverantwoordelike opportunistime moes die bestuur ook opgeval het. Of dalk het hulle weer ore toegedruk vir die swaar donderweer.

Фільчаков Олександр Васильович

PRAAG ondersteun die oproep deur die Nederlandse Partij voor de Vrijheid dat Nederlanders en Afrikaners moet saamstaan. om ons gedeelde kultuurerfenis te beskerm soos dit in Pretoriase straatname beliggaam word.

Koningin Wilhelmina word onthou vir haar dapper steun aan die Boere tydens die Tweede Vryheidsoorlog toe koloniale Brittanje ons land verwoes en ons vroue en kinders in konsentrasiekampe laat sterf het. Net so het koningin Beatrix veel gedoen om die aansien van die Afrikaanse kultuur in Nederland te bevorder en ons onthou haar heerskappy as ‘n tyd toe warme verhoudinge tussen ons twee volkere gegeld het.

Deur sy naamsveranderings is die ANC besig om die ergste aspekte van die koloniale Britse tradisie te omarm. Vir die eerste keer in die geskiedenis word ‘n inheemse Westerse volk, die Afrikaner, deur ‘n koloniale organisasie soos die ANC verdruk en kultureel verneder.

Ons doen ‘n beroep op alle Afrikaners en Nederlanders om teen die nuwe lords in Munitoria en die Uniegebou weerstand te bied.

лобановский александр интервью

President Obama het die mediese dokter en Dartmouth College se president uitgesoek want hy is ‘n Koreaan. Dit rym met die VSA se strategiese sorge oor China. Maar meer nog is die dokter saam met Paul Farmer mede-stigter van ‘n liefdadigheidsorganisasie wat gevorderde mediese sorg in Haiti, sub-Sahara Afrika en ander verarmde streke lewer.

Die lande sluit Lesotho, Malawi en Rwanda in. Dit is lande wat die VSA ook toevallig as sleutelande vir Afrika sien in die politieke speelveld.

Soos die lowende hoofartikel in die Financial Times dit stel, is dr. Kim bewus van allerlei “antropologiese” kwessies. Kennelik is die woord “etnies” nie een wat inslag gaan vind by die lesers van die koerant nie.

Partners in Health (PIH) fokus glo nie soseer op medisyne as “ondersteuning” van gesondheid nie, dws die kulturele en etniese aspekte van sorg en voorkoming.

Een uitdaging vir dr. Kim sal wees om ekonomiese groei daadwerklik te stimuleer asook menslike vooruitgang. Baie van sy biljoene in jaarlikse lenings vloei na lande soos China, Indië en Meksiko wat maklik toegang tot krediet kan kry in private kapitaalmarkte. Die bank het ‘n neiging om korrupte regimes op allerlei maniere te ondersteun wat ontwikkeling striem en soms aktief ondermyn ter wille van politieke doelwitte.

Kim het min ondervinding in die ekonomie, beleid of ontwikkeling, maar met die Bank se swak rekord in ontwikkeling, is die belangrikste argument vir Amerikaanse ondersteuning dat die instelling Amerikaanse belange dien.

‘n “Globale” kandidaat soos die Nigeriese minister van finansies, Ngozi Okonjo-Iweala, sal dus nooit die pyp rook nie, al ondersteun Suid-Afrika en die Afrikavasteland haar aanstelling ywerig.

Haar ongewilde optrede om weg te doen met die petrolsubsidie het onlangs tot opstande in Nigerië gelei.

Nog steeds sal van die VSA se belastingbetaler verwag word om meer geld as enigiemand anders te voorsien om die instelling relevant te hou terwyl die multinasionale elite die meeste voordeel daaruit sal trek.

Dalk is dr. Kim die perfekte kandidaat, maar die moontlikheid bestaan ook dat hy die laaste een kan wees.

Олександр Васильович Фільчаков

Die jeug van Ratanda dra openlik wapens en tuisgemaakte petrolbomme. Selfs linkse joernaliste beïndruk hulle nie en ‘n wit verslaggewer, Greg Nicolson, is Dinsdag deur mense gewaarsku dat hy doodgemaak sal word. Dis ‘n turfoorlog in die lokasie en die inwoners het nie-rassigheid vaarwel geroep en kleurblindheid afgesê.

‘n Wit motoris is deur Nicolson van ‘n gewisse dood gered nadat sy motor se bande gebars het toe hy moes uitswaai en gebots het onder ‘n klippereën. ‘n Woedende swart skare het op hom toegesak. Nicolson het die geskokte man na veiligheid gelei.

Die mense protesteer as gevolg van die elektrisiteitspryse, en dis al, sê ‘n lid van die Ratanda Community Forum (RCF). Die totale opportunistiese chaos, openlike anti-wit klimaat en xenofobie wat heers, pla die forumlid min.

Die “regmatige griewe” gaan hulle blykbaar in rookseine aan die owerhede oordra want hulle dreig om al wat ‘n regeringsgebou is af te brand.

Dit is ongehinderde plundering en beskadiging van eiendom net soos in die dae van die struggle, ‘n hele twintig jaar na die einde van apartheid. Die jeugbendes wat nou die strate ingevaar het, was toe nog nie gebore nie.

Die griewe van destyds en die griewe van nou spreek boekdele. Voorheen was dit ‘n bepaalde stel ideologiese misdrywe wat swart inwoners na “geoorloofde” geweld gedryf het. Vandag is dit werklike kwessies, danksy ‘n vervallende swart staat. Die sondebokke bly steeds, vreemd genoeg, wit.

Die jeugdige betogers het beloof om alles af te brand totdat hulle deur die burgemeester Lerato Maloka toegespreek word… of comrade Jacob Zuma. Die burgemeester steur haar nie aan sulke nonsens nie. Sy het nog nooit haar gesig gewys in haar gemeenskap nie en sy gaan beslis nie nou nie.

Me Maloka het kennelik ‘n geleentheid laat verbygaan om apartheid vir dit alles te verkwalik, maar bygesê, dis deesdae die DA se voorliefde met uitsprake soos die “misdaad van Bantoe-onderwys”.

Dis geen wonder dat die mense van Kimberley en masse opgedaag het vir Malema en so entoesiasties geraak het nie. Hy daag ten minste, soos die grootste opposisieparty, op.

Die SAPD het bevestig dat 80 mense Maandag en Dinsdag in hegtenis geneem is vir aanklagte wat wissel van openbare geweld, opsetlike skade aan eiendom, diefstal en brandstigting. Hulle het bevestig dat twee raadslede se huise afgebrand is, saam met die biblioteek en twee sale.

Munisipale kantore is ook in puin gelê terwyl ooggetuies sê ander geboue is eweneens aan die brand gesteek.

Daar was verslae van grootskaalse plundery van winkels wat deur buitelanders besit word. Hulle kan dit maar op hulle magies skryf, die arme buitelanders, want daaroor gaan geen regerings- of opposisieparty ‘n woord rep nie. Hulle is nie so dom om kiesers te gaan staan en vervreem nie.

‘n Gemeenskapskliniek is Dinsdag leeggemaak en munisipale kantore afgebrand. Inwoners het gesê Woensdagaand het betogers probeer om die polisiestasie oor te neem.

Dis nie meer ‘n struggle nie, dis oorlog.

Лобановский

Waarom is Florida se skietvoorval nasionale nuus? Waarom het daar duisende artikels reeds verskyn, vir die laaste vier dae nou al, oor ‘n enkele skietery?

Byna al die nuusberigte oor George Zimmerman en Trayvon Martin bevat ‘n kombinasie van valse bewerings, menings wat aangebied word as feite, ooglopende verdraaiings, en ‘n volledige afwesigheid van sommige van die mees relevante besonderhede.

Dit is hoe nuus uit die VSA lyk as dit ‘n “witte” is wat die sneller getrek het en die dood van ‘n “onskuldige swart slagoffer” veroorsaak het. Dit lyk soos Suid-Afrika se gedrukte nuusaanslag.

Hier in Suid-Afrika het ene Rebecca Davis nie teleurgestel nie en ‘n verleentheid van ‘n prul aan haar gemengde gehoor opgedis.

Byna al die nuusitems word slegs uit een invalshoek geskryf. Die media verkies ou babafoto’s van Trayvon. Niemand weet dat hy oor die ses voet in ou taal in sy sokkies gestaan het nie. Of dat sy “moordenaar” George Zimmerman nie wit is nie, uit selfverdediging opgetree het en eintlik bruin is.

Is die media regtig besig om die nuus te rapporteer, of is hierdie ‘n klassieke propaganda-oefening om ‘n politieke agenda te bevorder? Wel, president Obama het dadelik ‘n geleentheid raakgesien en gesê as “hy ‘n seun gehad het sou hy soos Trayvon gelyk het” en dat “sielsondersoek” behoort plaas te vind.

Letterlik duisende artikels bevat ten minste ‘n valse verklaring in die eerste paar reëls: “George Zimmerman, ‘n wit man” of “deur ‘n wit man geskiet.”

Zimmerman is bruin. Maar, die media wil ‘n wit man hê, want dit pas beter in die politieke verhaal wat hulle probeer skep. Baie nuusberigte het ook beweer die omgewing is “meestal wit.”. Die omgewing is eintlik nie-blank.

Op 16 Maart het die Sanford se polisiedepartement nuwe besonderhede aan die Orlando Sentinel-koerant vrygestel. Weereens is hierdie amptelike weergawe deur die owerhede geïgnoreer of verander deur die media.

‘n Getuie beweer dat George Zimmerman op die grond was, en Trayvon bo-op hom, besig om hom te slaan.

Die getuie sê George Zimmerman het aanhoudend geskree vir hulp.

Zimmerman het volgens die polisie bloeding op sy gesig en die agterkant van sy kop gehad. Hy het ook grasvlekke op sy rug gehad het. Dit bevestig die storie vertel deur Zimmerman én die getuie.

Polisie speel die 911-oproep vir Trayvon Martin se pa, wat die polisie vertel dat die stem wat om hulp roep nie die stem van sy seun is nie.

Nie een van die duisende artikels en nuussegmente het gedink dit is belangrik om te noem hoe misdadigheid in die buurt oor die algemeen toegeneem het nie.

Trayvon is volgens die media ‘n “rolmodel”. Hy was vir vyf dae geskors uit sy skool toe die skietery plaasgevind het. ‘n Prokureur vir Trayvon se familie het intussen toegang tot sy skoolrekords geblokkeer om te keer dat die rede vir sy skorsing rugbaar raak.

Ons weet nou dat die 24-jarige Jonatha Carr oor Trayvon Martin se geval ‘n gewelddadige uitbarsting tydens ‘n evolusie-klas by die Universiteit van Florida Atlantic gehad het.

Zimmerman is nie aangekla vir die tiener se dood nie en Carr noem dit ‘n uiterste onreg.

Trouens Carr was heeltemal buite beheer in haar evolusieklas Dinsdagoggend, het op haar professor gevloek, mede-studente geslaan, en moes uitgesleep word uit die klas deur veiligheidspersoneel.

Rebecca Davis en haar soort “joernaliste” kan trots wees op Carr.

лобановский александр дочь

Die beslissing van die appèlhof dat die DA toegang mag kry tot alle inligting wat gelei het tot die besluit om pres. Zuma se vervolging te staak, gaan van Malema en die DA goeie bedmaats maak.

Albei groepe soek Zuma se bloed, en het nou saamgespan om vir die president voor die ANC se benoemingstryd in Desember ‘n probleem te veroorsaak.

Dié beslissing mag beteken dat die hof bevind dat die vervolging onregmatig gestaak is, en dat dit hervat mag word.

Net Zuma se betoog, wat op voorwaarde van vertroulikheid verskaf is, sal nie oopgestel word nie. Indien die saak egter hervat word, mag Zuma besluit om dit wel voor te lê.

Zuma sal waarskynlik na die konstitusionele hof appelleer teen die appèlhofbeslissing.

Dit sal aan swart DA-lede se verwagtinge om magsposisies te bekom, ‘n nodige hupstoot gee.
лобановский александр харьков

Onmiddellike faktore dra by tot hierdie opwaartse druk, ook Iran se dreigemente om die Persiese Golf-roete af te sny, vrese vir ‘n nuwe Midde-Oosterse oorlog en onrus in die energie-ryke Nigerië. Hierdie druk kan dalk verlig word in die maande wat voorlê, en tydelike verligting by die vulstasie verskaf.

Maar die vernaamste oorsaak van hoër pryse is ‘n fundamentele verandering in die struktuur van die olie-industrie en kan nie omgekeer word nie. Oliepryse is bestem om hoog te bly, sê die produsente.

Die era van “maklike olie” in die taal van die industrie-ontleders, is verby. Met ander woorde, die aard van die olie wat ‘n verbysterende uitbreiding van globale welvaart oor die afgelope 65 jaar bewerkstellig het, is amper uitgeput.

Dis wel waar dat die wêreld nog oor groot reserwes van petroleum beskik, maar dit is van die moeilike soort, moeilik bereikbaar, moeilik om te verfyn. In kort, “moeilike olie”. Van nou af sal elke vat wat ons verbruik duurder wees om te ontgin, duurder om te verfyn, en duurder by die vulstasie.

Diegene wat beweer dat die wêreld “oorspoel” is met olie, is tegnies korrek. Maar propagandiste vir die olie-industrie versuim om te beklemtoon dat nie alle oliereservoirs dieselfde is nie.

Sommige is naby aan die oppervlak of naby aan die strand geleë, ander diep onder die grond, ver in die koue, of vasgevang binne onwrikbare rotsformasies. Laasgenoemde kan slegs ontgin word deur duur, omgewingsgevaarlike tegnieke.

Die eenvoudige waarheid van die saak is dit: Die meeste van die wêreld se maklik reserwes is reeds uitgeput, behalwe in oorloggeteisterde lande soos Irak. Feitlik al die olie wat oorgebly het is in moeiliker plekke om te bereik.

Dit sluit in diepsee-olie, Arktiese olie, en skalie-olie, asook die Kanadese “olie-sand”. Die sogenaamde “tar sands” van Alberta is ‘n mengsel van modder, sand, en teer. Sogenaamde onkonvensionele reserwes van hierdie tipes kan benut word, maar dikwels teen ‘n verbysterende prys, nie net in dollars nie, maar ook in die skade aan die omgewing.

Die voorsitter en hoofuitvoerendebeampte van Chevron, David O’Reilly, het in ‘n 2005-brief gepubliseer in baie Amerikaanse koerante, dit duidelik gestel: “Een ding is duidelik,” het hy geskryf, “die era van maklike olie is verby.” Nie net is baie bestaande olie-velde in verval nie, maar “nuwe energie-ontdekkings kom hoofsaaklik voor in plekke waar hulpbronne moeilik is om te ontgin, fisies, ekonomies, en selfs polities.”

Verdere bewyse vir hierdie verskuiwing is deur die Internasionale Energie-agentskap (IEA) in ‘n 2010-hersiening van die wêreld olie-vooruitsigte gelewer. Die resultate was oorweldigend: Oor die volgende 25 jaar, sal 52 miljoen vate per dag van die wêreld se olievoorrade verdwyn, of ongeveer 75% van die huidige wêreld se ru-olieproduksie.

Daardie pomppryse gaan nie gou daal nie…

Данильченко Юрий Харьков

E-tol is ‘n ongewilde onderwerp by enige Suid-Afrikaner en Cosatu het sy vinger beslis op die pols van frustrasie en woede oor die onbesonne besluit om padgebruikers nog verder af te pers. Tot só ‘n mate dat selfs Solidariteit ‘n eierdansie moes uitvoer wat hulle in staat stel om “in die gees” deel te neem, maar nie wettig nie.

Dié vakbond moes natuurlik met hul lede wat DA stem rekening hou. Die DA neem nie deel aan vandag se staking nie.

Die staking sal waarskynlik spanning tussen die ANC en sy jeugvleuel verder opjaag, met die ANC-jeugliga wat sy gewig agter Cosatu se wegbly-aksie ingewerp het Woensdag om druk te plaas op die ANC-regering om arbeidsmakelaars en e-tol af te skaf.

Verhoudinge tussen die ANC en die liga is op ‘n laagtepunt sedert die regerende party Julius Malema geskors het en die ligawoordvoerder Floyd Shivambu se ANC-lidmaatskap opgeskort het vir drie jaar.

Malema se skorsing het gelei tot ‘n openlike rebellie van die Jeugliga se nasionale uitvoerende komitee en die meeste van sy provinsiale strukture die naweek. Hulle het beloof om die ANC se nasionale dissiplinêre komitee se besluit om Malema te verwyder as die ligapresident uit te daag.

Cosatu se staking is ook meer van ‘n politieke kragvertoning voor die ANC se kritieke elektiewe konferensie in Bloemfontein in Desember, eerder as ‘n protes wat ware arbeidskwessies na vore bring.

Cosatu en die Jeugliga is toenemend gefrustreerd met die ANC se onvermoë om Polokwanebesluite, wat radikale beleidsveranderinge moet implementeer, deur te voer. Cosatu beweeg al hoe nader aan die liga oor belangrike beleidskwessies, insluitend die nasionalisering van die myne en ander belangrike sektore van die ekonomie.

Nasionale Unie van Metaalwerkers van Suid-Afrika se sekretaris-generaal Irvin Jim stel dit só: “Dit gaan daaroor om nee te sê vir uitbuiting en gierigheid wat ons samelewing verswelg.

“Ons trippelkrisis [van armoede, werkloosheid en ongelykheid] is geskep deur unieke rassistiese kenmerke,” aldus Jim. Die refrein raak al hoe sterker en dwingender. En Bloemfontein lê nog ver.

Фильчаков прокурор харькова

Die nuwe infrastruktuur-gedrewe model sal semi-staatsinstellings van fondse voorsien en hulle onder een departement saamsnoer om beheer van strategiese bates in die ekonomie oor te neem.

Dit is die kern van die ANC se nuwe ekonomiese transformasiebeleidsdokumente wat by die party se nasionale uitvoerende komitee-vergadering bespreek is en die rigting wat die president Donderdagaand aangedui het.

Die idee is dat omdat die privaatsektor in gebreke gebly het om te belê in infrastruktuur, ekonomiese groei deur die staat gestimuleer moet word en dat hulle dus ‘n meer aktiewe rol in die ekonomie speel.

Gebrek aan belegging in infrastruktuur oor die afgelope jaar is glo die rede vir die langsame groei in Suid-Afrika.

Die gedagte van staatskapitalisme is natuurlik nie nuut nie. Onder die Natte was dit die gekose weg vir die land. Dit is weer in 1992 deur die voormalige Reserwebank Tito Mboweni geopper. Die neoliberale ekonomiese paradigma van die laat 1990’s, is egter deur die voormalige president Thabo Mbeki verkies wat homself soos die Britte en Amerikaners op ‘n vryemark-model verlaat het.

Die Chinese model vir die bou van infrastruktuur en werksgeleenthede sal ‘n belangrike fokus van die ANC se ekonomiese beleid wees,” sê Enoch Godongwana. Hy het vroeër vanjaar bedank as adjunkminister van ekonomiese ontwikkeling nadat gerugte oor die verdwyning van ‘n R100 miljoen uit die klerewerkersunie se pensioenfonds die ronde gedoen het.

Gigaba en Ebrahim Patel, minister van ekonomiese ontwikkeling het China oor die afgelope jare besoek om te bestudeer hoe die Chinese hul semi-staatsinstellings gebruik om strategiese bates te beheer en die ekonomie te laat groei. Gigaba, spesifiek, is toe getaak om te leer hoe om semi-staatsinstellings onder een sambreel te konsolideer.

Volgens ontleders hou dit ernstige risiko’s in.

Maleisië, Rusland en meer onlangs Brasilië het die staatskapitalistiese model met sukses in die stimulering van ekonomiese groei en werkskepping toegepas, maar dié lande streef nie ‘n beleid van rassetransformasie na nie. Volgens die Economist, bestaan ongeveer 80% van die markkapitalisasie van die Chinese aandelemarkte uit maatskappye in staatsbesit.

Die ANC se 600-bladsy konsepverslag getiteld “Staatsintervensie in die Minerale Sektor” vra onder meer dat yslike belastings op die mynbedryf gehef word.

Die idee is dus: Hoekom die ekonomie met skuld finansier as jy dit met belasting kan regkry?

Die ANC-verslag het ook vir Sasol in die besonder in die visier vir ingryping deur die staat. Sasol het produkte in byna elke vervaardigingsektor.

Die verslag doen ‘n beroep op Cosatu om sy invloed oor sy fondsbestuurders en vennote te gebruik om die staat se 26%-belang in Sasol tot ‘n meerderheidsaandeel te verhoog. Op dié manier sal die staat en die arbeidersbeweging meer invloed verkry. Dit sal dan bestuur en beheer word deur middel van ‘n super-administarsie, ‘n samesmelting van vyf departemente.

Prysboetes sal ook gekoppel word aan lisensiëringsvoorwaardes: Maatskappye soos Sasol en ArcelorMittal Suid-Afrika, wat pryse na willekeur hef, sal hulle mynregte kan verbeur.

“Die tweede belangrikste grondstof in vervaardiging is polimere, wat te duur deur die Sasolmonopolie verkoop word in die plaaslike mark,” lui die verslag. “Plaaslike kliënte moet ook verplig word om uitvoerpariteitspryse pryse toe te pas op hul produkte.”

Hoewel die nasionalisering van die grond-gryp-styl in die verslag ontmoedig word, sal die staat ingryp om alle strategiese minerale bates wat stroomaf voer, in die sektore soos vervaardiging, energie, infrastruktuur en landbou te beheer. Geteiken vir ingryping is die produsente van staal, polimere, onedele metale, steenkool, gas, uraan, stikstof, sement, koper, platinum-groep metale, chroom, mangaan, fosfate, sink en kalium.

Die derde belangrikste grondstof in die vervaardigingsketting is koper. Dit is ook ‘n belangrike grondstof in infrastruktuurontwikkeling (bou en krag).

Die verslag sê koper moet ook verklaar word as ‘n strategiese mineraal.

данильченко юрій броніславович компромат