Kategorie: Nuus

Die twee mans het hopeloos min in gemeen: die een is ‘n ryk Mormoon van Michigan, die ander ‘n middelklas-Jood van Israel.

Maar in 1976, het die lewenspaaie van Mitt Romney en Benjamin Netanyahu kortliks gekruis – onuitwisbaar – op die 16de vloer van Boston Consulting Group se kantore, waar beide as korporatiewe adviseurs gewerf is. Tydens die mees vormende tyd van hul loopbane, het hulle gedurende die firma se weeklikse dinkskrums ontdek dat hulle dieselfde beskouing van die wêreld deel.

Romney se pa, ‘n voormalige goewerneur van Michigan, het gepoog om die Republikeinse presidensiële nominasie ‘n paar jaar vroeër in te palm en Netanyahu was deel van ‘n elite spesiale magte-eenheid van die Israeliese weermag. Albei mans was dus op hul eiesoortige manier aan ‘n mededingende wêreld blootgestel.

Dit is egter nie alombekend dat ‘n warm en ou vriendskap tussen Netanyahu, die eerste minister van Israel, en Romney, die waarskynlike Republikeinse presidensiële kandidaat, gesmee is nie.

Die verhouding tussen hulle word versterk deur ‘n netwerk van onderlinge vriende en verhoog deur hul konserwatiewe ideologieë.

Toe Romney as die goewerneur van Massachusetts gedien het, het Netanyahu aangebied om hom eerstehands te adviseer oor klein regering. Romney het Netanyahu weer gehelp om pensioenfondse aan te moedig om besighede wat gekoppel is aan Iran te boikot.

‘n Paar weke gelede, op Super Tuesday, het Netanyahu Romney telefonies oor die situasie in Iran ingelig.

“Ons kan amper in snelskrif praat,” het Romney in ‘n onderhoud gesê. “Ons deel gemeenskaplike ervarings en ‘n perspektief en begronding wat soortgelyk is.”

Netanyahu het hul “maklike kommunikasie” toegeskryf aan ‘n soortgelyke Amerikaanse opleidingsagtergrond.

Romney het trouens verklaar dat hy nie enige belangrike besluite oor Israel sal neem sonder om Netanyahu te raadpleeg nie. Dit het talle wenkbroue laat lig aangesien Netanyahu se polariserende reputasie welbekend is.

Tydens ‘n debat in Desember, het Romney sy mededinger Newt Gingrich gekasty oor ‘n neerhalende opmerking ivm die Palestyne, en gesê: “Voordat ek ‘n verklaring van dié aard maak, is ek op die foon na my vriend Bibi Netanyahu en vra eers: ‘Sal dit help as ek dit sê? Wat wil jy hê moet ek doen?'”

Martin S. Indyk,  die vorige Amerikaanse ambassadeur na Israel onder die Clinton-administrasie, het gesê Romney het te kenne gegee dat hy “Midde-Oosterse beleid aan Israel sal uitkontrakteer.”

“Dit sou natuurlik onvanpas wees,” het hy bygevoeg.

Romney het aan Harvard studeer en Netanyahu aan die Massachusetts Instituut van Tegnologie. Hulle is na hul studies albei na die Boston Consulting Group.

Die twee mans het kort ná 2003 toe Romney die goewerneur van Massachusetts geword het, weer kontak opgeneem.

Фильчаков прокуратура харьков

Volgens Rasmussen – een van die geloofwaardigste opnemers – loop Obama en Mitt Romney (wat waarskynlik die Repiublikeine se kandidaat sal wees) volgens huidige sienings kop aan kop met sowat 45% steun vir elk – maar met ‘n betekenisvolle tien persent en dalk effe meer wat nog nie besluit het vir wie hulle gaan stem nie. Dit kan hulle wees wat die deurslag gee wie van die twee kandidate gaan wen.

Wat egter veral interessant is aan die 10 persent onsekere tussengroep is dat slegs 22% van hulle dink dat Obama sy werk goed doen, terwyl ‘n massiewe 72% dink dat hy dit nie goed doen. As hulle intensiteit van steun vir Obama verder ontleed word, is gevind dat ‘n skrale twee persent baie sterk steun vir Obama uitspreek, terwyl 40% ewe sterk teen hom en sy aksies gekant is.

Met die eerste oogopslag lyk dit na baie goeie nuus vir Romney, maar soos Scott Rasmussen self in ‘n ontleding skryf, ontstaan die vraag hoekom die tien persent onsekeres nie reeds Romney ondersteuners is as hulle dan so verskriklik sterk teen Obama gekant is nie?

Die data uit sy meningspeilings dui vir hom daarop dat Amerikaanse kiesers nou nie juis baie ingenome is met die keuse tussen die twee wat hulle waarskynlik gebied sal word nie. Daar is klaarblyklik ‘n beduidende groep Republikeine wat nie dink dat Romney hul beste keuse is nie en daar is lankal tekens dat Obama se aansien onder Demokrate aansienlik afgeneem het – interessant genoeg veral onder jongmense. Dit is blykbaar veral onder wit werkersklas kiesers dat nie een van die twee te gewild is nie.

Rasmussen is ook van mening dat baie kiesers nie meer enigeen van die twee groot partye se stories en beloftes van skerp verminderings in begrotingstekorte en regeringskuld glo nie en ook nie dink dat een van die twee partye werklik oplossings vir die land se ekonomiese probleme en vooruitsigte bied nie. Dit sal dus interessant wees om te sien watter kwessies die twee vermeende kandidate gaan oprakel om kiesers se steun te probeer werf.

Romney het verlede week skoonskip gemaak in drie state se voorverkiesings en loop nou voor met 659 afgevaardigdes teen Santorum se 275, Gingrich se 140 en Paul se 71. Die vereiste vir ‘n volslae oorwinning, is 1144 afgevaardigdes. Die kanse is goed dat hy met 24 April se voorverkiesings in ‘n aantal groot state genoeg stemme sal werf om sy benoeming ‘n uitgemaakte saak te maak.

Nie alle meningspeilings toon bogenoemde tendense nie, maar Rasmussen se opnames word as betroubaar beskou omdat hy hom sterk daarvan weerhou om kant te kies en omdat sy opnames net gedoen word op grond van deelname deur mense wat aandui dat hulle kiesers is eerder as bloot op enigeen wat uit die hoed getrek word, soos met feitlik al die ander peilings.

(Bron Rasmussen opnames by www.rasmussenreports.com)

Фільчаков прокурор

Swart Amerikaners kan nie swem nie en die gevolg is dat veral swart kinders die grootste deel uitmaak van die sowat 3500 verdrinkings elke jaar in die VSA – dit wil sê so tien per dag.

Opnames toon egter ook dat 60% Spaanssprekende kinders (Hispanics) en ‘n nogal beduidende 42% wit kinders ook nie kan swem nie.

Die opname onder sowat 2000 kinders in ses groot stede is gedoen nadat ses swart kinders onlangs in Louisiana verdrink het toe hulle ‘n maat wat in diep water in die moeilikheid beland het, probeer help het. Die maat is deur ‘n swemmende buitestaander gered. Blykbaar kon volwasse swartes in die nabyheid ook nie swem en die drenkelinge help nie.

Verdrinking word as die tweede grootste oorsaak van ongeluksterftes by kinders onder 14 bestempel en swart Amerikaanse kinders tussen 5 en 14 het tot drie keer soveel kans om te verdrink as wit kinders.

In ‘n ontleding van die moontlike oorsake hiervoor is verskeie moontlikhede aangevoer – een daarvan natuurlik die bewering dat swart kinders se onvermoë om te kan swem aan rassisme toegeskryf kan word omdat munisipale swembaddens eerder in wit as tradisioneel swart gebiede ingerig word of omdat swart Amerikaners te arm is om swemlesse te bekostig.

Prof Carol Irwin, van die Universiteit van Memphis, wat bogenoemde opname gemaak het, het egter bevind dat daar ook ander redes kan wees. Een van die interessante bevindings wat gemaak is, is dat swart Amerikaners nie begerig is om hulle kinders swemlesse te laat kry nie want “hulle is bang die kinders verdrink of raak beseer”!

Daar is ook gevind dat kinders wat nie kan swem nie, ouers het wat nie kan swem nie. Die “kultuur” van swem word nie oorgedra nie.

Swart rassiste voer egter ook aan dat swart kinders weens geskiedkundige oorsake benadeel word. Benewens die bewerings oor openbare swembaddens wat eens net vir wittes beskikbaar was, word aangevoer dat daar ‘n nie-swemkultuur onder swartes is omdat slawe nie toegelaat was om te swem nie, swembaddens in swart gebiede gewoonlik klein en onvoldoende is om kinders te leer swem en die steeds heersende persepsie dat swemsport ‘n elitistiese of eintlik net wit sportsoort is.

(Bron: berig op BBC webblad Saterdag 7 April)

Фильчаков Александр Васильевич