Category: Sport

Vanoggend, Boeretyd, het twee half-ongewenstes in die Suid-Afrikaanse span bymekaargekom vir ’n onoorwonne 47-lopievennootskap, ’n veelseggende samewerking van die soort wat ware krieketkenners snoesig en tevrede laat voel. Mark Boucher en Jacques Rudolph het albei as jong sterre verskyn, maar wyduiteenlopende loopbane beleef, en tog is beide onbetwisbaar toetsstoffasie. Nietemin is hulle posisies in die span al hierdie hele seisoen in die gedrang.

Boucher is reeds vir bykans vyftien jaar deel van die ruggraat van die Suid-Afrikaanse span. Hierdie is sy 145ste toets en hy hou die Suid-Afrikaanse rekord van 76 ononderbroke toetsverskynings. Hy is eers as ’n kolwer gesien wat homself agter die penne kon handhaaf, maar met sy gewone onwrikbare deursettingsvermoë het hy in bloedige harde werk belê om een van die wêreld se beste handskoenmanne te word. Sy 546 slagoffers sluit 523 vangskote in – die meeste ooit ter wêreld. Deur die jare het hy ook ’n betroubare oog agter die paaltjies ontwikkel en hy is gereeld betrek in die mini-konferensies tussen kaptein, bouler en spanstrateë op die veld.

Die moderne paaltjiewagter kan egter nie net vanweë sy handskoenwerk in ’n span bly nie. Hy moet ’n bepaalde rol met die kolf speel. Boucher se kolfkarakter was as die hardnekkige, omgesukkelde Nommer Sewe. Hy was nog nooit flambojant nie, maar hy is dwarsdeur sy loopbaan as ’n gedugte lopiemaker beskou. Geen span kon die Proteas as verslane beskou terwyl Boucher nog daar was nie. Die gedagtebeeld wat meeste kriekettoeskouers van hom het, is met die oë wat stip onder ’n frons uitstaar, spiere wat onder stoppelbaardwangvelle maal en ’n bittereinderhouding.

Sy kolfgemiddeld is net oor die 30, aanvaarbaar vir ’n paaltjiewagterkolwer, maar statistieke dui nie aan hoeveel keer hy die laaste hardnekkige wal was wat in die Suid-Afrikaanse saak gegooi is nie. Male sonder tal het hy kosbare kastaiings uit die vuur gekrap, die stertkant gemobiliseer vir ’n laaste, deurslaggewende versetaksie, en het hy beslissende lopies uit die greep van die boulspan gewring.

Boucher se loopbaankrisis is dat hy as ’n ou speler gesien word in ’n Suid-Afrikaanse span wat besig is met ’n proses van vernuwing. Hy is ’n oorblyfsel uit ’n era van Donald, Pollock, Adams, Kirsten, Cronjé en Cullinan. Hy is bykans 36; benewens Jacques Kallis, sy boesemvriend, die oudste speler in die span. Tog is hy fiks en so beweeglik soos altyd, dus die fokus van kritiek is nou geruime tyd al op sy bydrae met die kolf. In alle waarheid gaan hy deur ’n dor strook as kolwer, en dit het hom reeds sy plek in die korter variëteite van die spel gekos. Na amper vyf-en-half-duisend lopies, veg ’n ware krieketheld, miskien nou nie vir oorlewing nie, maar ten minste vir die bevrediging om die spel as eerlike, waardevolle bydraer te verlaat.

Die ander speler ter sprake, Jacques Rudolph, is sedert kaalvoetdae as die ware Jakob gesien, met sy elegante, vloeiende hotkloukolfstyl, konsentrasie en temperament. Nadat sy promosie tot die toetsspan eers onsmaaklik versper is deur arrogante administrateurs wat in ’n misplaaste transformasieywer op die insluiting van die Kleurling Justin Ontong in Rudolph se welverdiende plek aangedring het, het die jong Jacques uiteindelik die toetsveld geneem teen Bangladesj waar hy summier 222 lopies in sy debuut aangeteken het. Hy het homself gevestig as ’n integrale lid van die span, maar weens swak toere Engeland, Indië en Wes-Indië toe, waar hy teen minder as 20 lopies per beurt gekolf het, is sy gemiddeld afgedruk na die middel-dertigs, wat nie die paal haal vir ’n toetskolwer nie.

Tog het hy in daardie tyd gewys dat, sy onaanstootlike persoon ten spyt, daar baie gruis in hom is. Sy rooiletterbeurt was in ’n wegtoets teen die Australië van Hayden, Langer, Gilchrist, Ponting en McGrath. En Shane Warne. Nadat dié blonde goëlbouler die hart uit die Suid-Afrikaanse kolflys geruk het, het Rudolph geduldig, verbete en vir baie lank voortgekolf om die toets te red. Die eerste persoon wat hom daarmee gelukgewens het, was Warne self.

Ná sy ontslag uit die toetsspan, het Rudolph sy pak gevat en aan die werk gespring om homself nie soseer te herontwerp nie, maar om net beter te word. Hy het na die taaiste leerskool – Engelse graafskapkrieket – gegaan en geleer om lopies in alle omstandighede te maak. So baie het hy daarvan gekry dat hy uiteindelik gevoel het hy kan ná jare uit sy selfgemaakte ballingskap terugkeer. Sy hertoetrede het by sy ou tuisunie, die Titane van Pretoria, begin. Daar het hy sy nuwe vakmanskap op die beste moontlike manier geïmplementeer: Tonne lopies op ’n baie bestendige manier. Uiteindelik was die absolute oormaat van sy lopies sodanig dat die keurders hom in die span móés betrek, en dit om die turksvyposisie as aanvangsmaat vir Graeme Smith te vul.

Sy terugkeer was nie ’n ramp nie, maar ook nie heeltemal bevredigend nie. Hy het in sy ballingskap albei aansigte van sy kolfwerk verbeter: Hy kan aanvallend wees, maar kan ook soos ’n Suid-Afrikaanse Dravid ’n muur naboots. Sy herontplooiing het meegeval met Gary Kirsten se eerste toets in beheer van die span en dit was moeilik om Rudolph se rol te definieer. Uiteindelik is daar besluit op Rudolph die Stempelafdrukker, daar om die Proteas op die voorvoet te kry en te hou. Hy het gereeld teen die Australiërs vinnig lopies gekry, maar gou uitgegaan. (In die bisarre toets in Kaapstad het hy die sonderlike onderskeiding behaal om sy kolfbydrae en veldwerk in beide beurte in ’n enkele dag af te handel.)

In Durban, teen die Aussies, het hy sy ander mondering aangetrek en ’n stoere, stadige aanvangsbeurt gespeel. Die rang was nie tevrede nie en Alviro Petersen is betrek om te open. Rudolph se brood was die ontslag van Ashwell Prince wat geruime tyd nie meer na toetsgehalte gelyk het nie. Hy is afgeskuif na die deurslaggewende nommer-6 posisie waar van die speler vereis word om óf steeks te kan verdedig, óf om weifelende aanvalle kis te slaan. Die Pretorianer het ’n bevredigende reeks teen die Sri Lankane gehad. Maar sy plek was geensins ’n gegewe nie.

In die huidige toets het die Proteas hulle beurt vanoggend hervat met die Jacques’e, Kallis en Rudolph, in die tuig. Die sending van die dag was om gou ’n wye genoeg voorsprong op te bou om tyd te hê om die tien Nieu-Seelandse paaltjies vir ’n oorwinning te neem. Kallis, reeds met ’n honderdtal, het min bygedra voordat hy op middebaan deur Nicol van Boult uitgevang is. AB de Villiers het kom kolf en gelyk asof hy al lankal daar was. Hy het fluks gekolf maar uiteindelik sy paaltjie vir die saak opgeoffer in ’n poging om te versnel.

Die volgende vennootskap was tussen Rudolph en Boucher, elkeen met sy eie agenda, sy eie stryd binne ’n stryd. En beide het ’n duidelike verklaring gemaak. Rudolph het ongehinder gekolf, meesterlik aan die wegkant gedryf en venynig gehaak en getrek, te midde van ’n baie digte verdediging. Voor etenstyd het hulle stadig gekolf – Rudolph om die beurt te anker en Boucher om sy voete te vind. Ná ete het hulle behoorlik aangeskakel. Rudolph het met oorleg en flair gespeel, goeie balle gestuit en middelmatiges gestraf. Die oomblik wat die Protea-telling 435 was – 400 voor die Kiwi’s – het Smith verklaar met Boucher op ’n stewige 34 en Rudolph op 105. Wat meer bevredigend was, was die manier waarop hulle die tellings gekry het: Rudolph met swier en sekerheid en Boucher op sy ou bekende, omgesukkelde manier.

Dit was ’n triomf vir dié twee en een kan nou sy loopbaan in vrede afsluit en die ander kan ’n tweede krieketlewe bou.

Nieu-Seeland is die taak gestel om 401 vir ’n oorwinning aan te teken. Dit lyk na ’n onhaalbare telling, maar hierdie is ’n wedstryd wat uiteindelik in die Proteas se greep kan ontplof. Guptill en Nicol is weliswaar goedkoop uit, maar McCullum en Ross Taylor het moeiteloos gekolf vir ’n indrukwekkende vennootskap van 82 teen bykans vier lopies per boulbeurt. Hulle kort net 264 lopies en het agt paaltjies om dit mee te doen.

Suid-Afrika se aanval lyk skielik slagtandloos. Dale Steyn het ’n vergruisde groottoon en is nie naastenby sy gebruiklike dodelike selwers nie. Beslissende, skeppende en aggressiewe kapteinskap gaan môre vir die Proteas nodig wees, en Graeme Smith begin verstok lyk in dié rol. Miskien is dit tog tyd om na die energieke, strydlustige AB de Villiers as opvolger te kyk.

прокурор харьковской области

Dit was ’n dag van lesse ontvang en van lesse uitgedeel. Vernon Philander het geleer dat krieket nie net ’n  onafgebroke reeks pieke is nie en het in ses aflewerings ’n diep, donker vallei van sy eie ontdek. Die Nieu-Seelanders het van vooraf geleer wat dit van klein brakkies verg om saam met die groot honde te hardloop. Jacques Kallis het ’n meesterklas in die kuns en wetenskap gelewer. Maar die waardevolste opvoedkundige bydrae moet dié wees van Suid-Afrika se ongewilde en ongewaardeerde kaptein, Graeme Smith.

Nieu-Seeland se eerste beurt was nog onafgehandelde besigheid met die aanvang van spel. Hulle was vyf lopies voor Suid-Afrika met nog net een paaltjie oor. Dale Steyn, met ’n  linkervoet wat na gister se aksie lyk of hy dit onder ’n  grassnyer gehou het, het eina-eina ’n eerste beurt geboul waarna die bal na Vernon Philander aangegee is. Hy het reeds vier kopvelle buite sy tentdeur opgehang en was op soek na die veelseggende vyfde.

Hierdie hele somer al het kolwers gesukkel om hom te ontlont. Maestro’s soos Ponting, Hussey, Clarke en Dilshan het eenvoudig probeer om sy aflewerings sagkens en met die grootste konsentrasie te benader. Hulle het eenvoudig hulle naels ingetrek en toegelaat dat hy knaend die een bal na die ander net buite die wegpen boul. Sy geduld is sy beste eienskap en tot nou toe het hy eenvoudig aangehou totdat hy die kolwer tot onbesonnenheid dwing. Die vraag wat nog nie in sy loopbaan beantwoord is nie, omdat dit nog nie gevra is nie, is wat gaan hy doen as iemand alle ordentlikheid neerlê en net woes en wild om hom begin slaan.

Die kolwer wat nou miskien nie die volledige antwoord verskaf het nie, maar wat ten minste die vraag in hoofletters met baie uitroeptekens gevra het, was Trent Boult, ’n halm van ’n seun, iemand wat, as hy ’n gevangene was, die vroulike hoofrol in die tronk se verhoogproduksie sou kry. Hy het drie sesse en ’n vier van Philander se enigste boulbeurt van die oggend geslaan. ’n  Mens kon sommer hoor hoe die liggies in die Nieu-Seelandse – en ander spanne in die wêreld – se kleedkamers aangaan. Daar is geen geheim aan Philander nie. Elke kolwer weet wat hy gaan doen, en as hulle dit weet, en hulle het bietjie avontuursgees, kan hulle iets daaromtrent doen. Philander gaan baie gou variasie moet ontdek, want dis om van te sidder om te dink wat ’n Sehwag, Warner of Strauss aan hom sal doen as hulle hom aanval. Philander is ’n  talentvolle speler en is baie akkuraat, maar hy het nie die spoed om homself uit die moeilikheid te hou nie. As hy nie ’n  splinternuwe plan gaan uitdink nie, kan hierdie die roemrykste halfseisoenlange loopbaan ooit wees.

Dale Steyn, seer voet en al, het die Kiwi-beurt die genadeskoot gegee: ’n  Eenvoudige, vinnige bal op koers na Chris Martin se midderif en dié het dit uitgedruk na die bykant toe om uitgevang te word.

Dit het vir Alviro Petersen en Graeme Smith paaltjies toe gebring vir Suid-Afrika se tweede beurt. Die Nieu-Seelanders, met hulle 35-lopie voorsprong, was stert in die lug. Hulle het begin om wasemrige berekeninge te maak: As Suid-Afrika 250 lopies in die tweede beurt kry, beteken dit die Swart Kepse moet 216 kry vir ’n  oorwinning. Nie maklik nie, maar haalbaar. 250? Nou ja, dít kan taai wees. 300? Onmoontlik, eintlik.

Petersen en Smith het duidelik ’n  kolfplan gehad. Die naam daarvan is: Ons Druk Ons Stempel Af. Petersen het te veel entoesiasme daarvoor geopenbaar en sy gebruiklike doeltreffende styl ingeboet deur te rukkerig en hard te swaai of te dryf na meeste balle. Na 25 lopies het hy gesneuwel – uitgevang op vlak halfweg met Suid-Afrika ’n skamele 12 lopies voor.

Amla het gekom en Amla het gegaan, ingedoen met ’n baie twyfelagtige TV-beslissing wat moes bepaal of Martin Guptill hom op tweede glip uitgevang het.

So stryk Jacques Kallis toe die arena binne en op sy rekord is 12,000 plus nog ’n  paar lopies, op 600 na soveel as wat die hele Nieu-Seeland-span saam in toetse behaal het. En die Swart Kepse lag in hulle mou want die Swart Kepse dink die legende is oor die muur, of ten minste in ’n vormdeining. Sy nulletjie in die eerste beurt het hulle daarvan oortuig. En ja, sy tydsberekening was effe uit om mee te begin, en sy korrel bietjie skeef en sy voete swaar. Maar hy het hier verstel, daar gepeuter en uit die moeilikheid gebly. En toe, kliek!, toe werk alles weer. Daar was een besondere hou van hom – ’n  agtervoetdryfhou oor diepweg vir ’n  vier – en toe weet die Kallis-kenners, ja, hier kom ’n  lang dag vir die Kiwi’s. Werklik begaafde spelers – ’n  Kallis, Ponting of Tendulkar – speel hulleself voor die paaltjies terug in vorm.

Aan die anderkant van die kolfblad was ’n ou drama opnuut besig om te ontvou. Graeme Smith en sy gebreklike tegniek het vir die Kiwi-boulers die hele toets al na maklike prooi gelyk. Hulle sou net effe wyer as gewoonlik buite die wegpen boul en hy sou een of ander tyd hulle werk vir hulle doen met ’n  onweldeurdagte kap- of dryfhou. Maar Smith het nou ’n nuwe, baie onverwagte element tot sy mondering gevoeg: Geduld. Hy het op sy wegpen stelling ingeneem, alles gelos wat nie sy bene of paaltjies sou tref nie, en net gewag.

Die spanning was telkens te veel vir die Nieu-Seelandse boulers en hulle het die aanval na sy bene geskuif in ’n hoop om hom te BVP. En dan, met sy oordrewe onderhandgreep, het hy die bal met die mees frustrerende gemak weggewerk na die bypen. Gaandeweg het hy begin ontspan, sy spiere het ontknoop, sy bewegings meer vloeiend geword en hy kon toeslaan. Nadat die Kiwi’s algar verseker is dat Smith se greep hom verhoed om die bal hard aan die wegkant te slaan, het hy ’n  paar goeie houe deur die dekke gedryf.

Smith probeer nie sy tegniese gebreke verdoesel nie. Hy vind net ’n manier om met dít en al sukses te behaal. Dit is die kenmerk van ’n  grootse sportman. Dit is wat kampioene doen. Sergei Bubka het ’n krom paalspringtegniek gehad, en die grootste paalspringer tot nou toe geword. Carl Lewis se verspringtegniek was eintlik lagwekkend – maar hy het Olimpiese goue medaljes daarmee gewen. Steffi Graf het nie ’n  rughand gehad nie en tog vier Grand Slam-toernooie in een jaar gewen…

Graeme Smith se persoonlikheid stoot baie mense af, en ek sal nie sê hulle is almal verkeerd nie. Maar hy verdien respek vir die krieket wat hy speel. Hy is uiteindelik uit vir 115, met die bekende ou binnerandkap in die paaltjies vas. Hy en Jacques Kallis het presies 200 lopies vir die derde  paaltjie aangeteken. Sy plek is ingeneem deur Jacques Rudolph eerder as die verwagte AB de Villiers, op sigself ’n bemoedigende teken dat die nuwe Protea-bestuur ’n prysenswaardige buigsaamheid het. Die nuwe bal was pas in spel en Rudolph is in wese ’n openingskolwer. Boonop is hy ’n linkerhander wat die hotklou- haarkloukombinasie in stand sou hou.

Teen uitskeityd was die Proteas 233 lopies voor die Nieu-Seelanders met net drie paaltjies wat geval het.

Die Kiwi’s is soos klein hondjies wat saam met die grotes probeer hardloop. Aan die begin nael hulle verbete en is verbaas om te sien hulle bly by die groot honde. Maar dan kom hulle agter die grotes het nog net gedraf en as dié nou regtig begin hardloop, vind die kleintjies dit onmoontlik om by te bly. Die Nieu-Seelanders het seggenskap in hierdie toets behou net omdat die Suid-Afrikaners nog nie werklik met mening gespeel het nie, en omdat die Kiwi’s elke plan in die boek en daarbuite probeer het.

Word hulle afgeransel in hierdie toets, iets wat toenemend waarskynlik lyk, hoe op aarde gaan die Nieu-Seelanders hulleself vir die volgende twee toetse bymekaarmaak?

My raaiskoot is dat hulle hulleself aan die waarheid, dat hulle teen ’n baie beter span speel, sal oorgee, en dan hulle pak soos ’n man vat.

лобановский александр дети

Die Nieu-Seelandse krieketspan het vandag van vooraf geleer hoekom dit moeilik is om ’n span soos Suid-Afrika in ’n  toetswedstryd te klop. Geen span is onkwesbaar nie, maar wanneer jy ’n  werklike goeie span hard tref, is dit nie die einde van die wedstryd nie. Jy gaan weer moet toeslaan, en weer en weer…Nieu-Seeland is ’n  skaflike eendagspan, maar in daardie formate kan hulle volgens ’n  eenvoudige spelplan te werk gaan en sou hulle ’n  skielike voorsprong – ’n  paar sesse of ’n  paaltjie of twee – bewerkstellig, hoef hulle nie baie lank in die saal te bly om te wen nie. In ’n  toetswedstryd is dit anders. As jou teenstaanders die vaardighede en regte stoffasie het, gaan hulle hulleself loswurm uit meeste situasies, die druk verplaas en hulle eie slae uitdeel.

Die Nieu-Seelanders het ’n bevredigende eerste dag gehad. Nadat dit gelyk het asof Suid-Afrika gerieflik op koers na ’n  indrukwekkende eerstebeurttelling was, het die Swart Pette skielik ’n  paar bonuspaaltjies ontvang. Hulle ou boulperd, Chris Martin, het drie sleutelkolwers – Smith, Kallis en De Villiers – se paaltjies in vier balle verwyder. Suid-Afrika het die dag afgesluit op 191 vir sewe paaltjies – ’n  droomuitslag vir die Kiwi’s.  Hulle het die Slag van Dag Een gewen. Maar in toetskrieket word die oorlog bitter selde in een beslissende slag gewen. Nietemin moes die Nieu-Seelanders vergesigte van ’n  aansienlike eerstebeurtvoorsprong gesien het. En hulle sal een nodig hê, want Suid-Afrika hét die kolfmasjien om ’n  agterstand van – sê 150 – af te kolf, ’n  kommerwekkende voorsprong op te stapel en dan die wedstryd in die hande van die beste boulaanval ter wêreld te los.

Suid-Afrika se Jacques Rudolph en Vernon Philander het hulle beurte kom hervat en met redelike gemak gekolf. Philander het almal wat hom nie ken nie, verras met die onverstoorbaarheid waarmee hy gekolf en veral met die manier waarop hy sy paaltjie beskerm het. Rudolph was solied genoeg en het 52 lopies gekry. Philander is naderhand uit vir 22 wat vir Morné Morkel penne toe gebring het om ’n  paar feestelike houe te slaan, vernaamlik ’n  bykantdryfhou vir vier. Selfs die ingevoerde Pakistani, Imran Tahir, het stresloos gekolf voordat hy uitgehardloop is vir 10 en Suid-Afrika se beurt finaal bymekaar getel is vir 238 lopies.

Vernon Philander moet die irriterendste bouler wees om teen te kolf. Sy spoed – in die 130 km/u koers – is niks besonder nie, en hy swaai nie die bal soos ’n trekkersleepwa op ys nie, maar hy boul in daardie ongemaklike vierdepenkanaal en op daardie frustrerende lengte tussen goed en vol. En hy doen dit oor en oor en oor, bal na tergende bal, net daar waar die kolwer moét speel daarna om nie met sy paaltjie te dobbel nie. Die kolwer weet presies wat kom; hy is net nie seker dat hy sal kan aanhou om nie die bal deur te speel na ’n  veldwerker se honger hande nie. Een wat nié daarin kon slaag nie, was Nicol wat op 6 die bal gedienstig na Smith in die glippe geknikker het.

Martin Guptill, so effektief in eendagwedstryde omdat hy sy verdedigingsgebreke agter sy aanvallende flair kan verdoesel, is ongedaan gemaak deur ’n stygende bal van Morné Morkel wat hy in sy paaltjies in gekerf het. Sy bydrae was 11.

Brendon McCullum en Ross Taylor het met groot verbetenheid deur ’n storm van akkurate boulwerk gekolf. Vir lang tye was daar net nie swak balle om met groot houe beet te kry nie. Dit het die ondeunde Tahir gevat om McCullum los te wikkel. Die Nieu-Seelander, op 48, is verras deur ’n  goëlbal en het dit skerp die lug in geslaan en Immie het die ander veldwerkers met ’n  gil verwilder en sy eie werk klaargemaak. En toe was dit eers tyd vir hom om uit sy nate te bars. Dié man geniet ’n  paaltjie so, ander spanne behoort dit te oorweeg om vir hom meer te gee.

Taylor het, nadat hy vasgekeer is met goeie boulwerk deur Morkel, ’n wye bal na Boucher gekap. Hy het 44 gemaak.

Daarna was nog een van daardie uitgerekte vennootskappe wat nie regtig ooit moes wees nie. Daniel Vettori, met sy onooglike maar effektiewe tegniek, en die verloopte Suid-Afrikaner, Kruger van Wyk, het waaghalsig aanhou kolf, en het gelyk asof hulle lewenslange reg voor die penne toegeken  is. Graeme Smith het die sending om deur te breek aan Ou Goue Arm oorhandig en Kallis het deurgekom met ’n  bal wat vasgesteek het voor Vettori wat dit toe net voor hom so oor ’n  bobbejaanstert gedruk het en die gewigtige Kallis het gespaander, hy het geduik, hy het gerol en hy het gevang. Vettori uit vir 46.

Bracewell en Van Wyk het die irritasiewerk voortgesit tot en met die nuwe bal. Philander het voortgegaan asof sy boulskof nooit onderbreek was nie. Op ’n  tiekie buite die wegpen. Binne drie balle het hy Van Wyk en Southee se buiterande gevind en beide is deur Smith in die glippe gevang.

Bracewell het aangeval en aangestoot tot 25. Sy laaste lopies was ’n  vier na bykant toe gedruk van Dale Steyn wat sy geduld verloor het en probeer het om ’n  wonderbal te boul. Die volgende bal wás toe die wonderbal, een wat grond gesoen het regoor die middelpen en toe weggezoem het om middel en weg te versplinter.

Nieu-Seeland het uitgeskei met ’n  voorsprong van vyf lopies en die laaste paaltjie se kolwers nog lewendig. Kolwer nommer elf is Chris Martin met ’n  magtige toetskolfgemiddeld van 2,6. ’n  Voorsprong vir Nieu-Seeland van 150 lyk nie waarskynlik nie.

En dit is Nieu-Seeland se krisis in hierdie wedstryd. Dit help nie hulle troef die Suid-Afrikaners oor ’n sessie of twee nie. Hulle boulers moet die Protea-kolflys twee keer in ’n  wedstryd verdruk en dit lyk onwaarskynlik. Dis nie elke dag Krismis nie en dit sal  nie dikwels gebeur dat Petersen, Kallis én De Villiers droë skote skiet nie. Dan moet die Kiwi-kolwers twee keer in ’n  wedstryd die Suid-Afrikaanse boulaanval afweer. En dit gaan wragtag nie gebeur nie.

Олександр Васильович Фільчаков

Wel, hulle sê die duiwel wat jy ken is beter as die een onbekend aan jou. Die Nieu-Seelandse krieketspan weet darem nou watter monster die Proteas kan wees. Of weet hulle regtig? Deur die loop van die pasafgehandelde drie eendagwedstryde het hulle uitmuntende veldwerk, grasieuse kolfwerk en bitsige boulwerk van die Suid-Afrikaners beleef – net nie in dieselfde wedstryd nie.

Saterdag, op Eden Park in Auckland is die seile uiteindelik weggetrek van Suid-Afrika se wonderwapen: Hulle boulaanval. Voorheen in die reeks het die Swart Kepse voortdurend vasgeval teen ’n  kolflinie wat die Kiwi-bouloffensief moeiteloos uitgedoof het. AB de Villiers se moeitelose honderdtal en bykomende bydraes, Amla se vernuftige beurte, Duminy se tandeknersweerstand en Faf du Plessis se hoofpynwekkende frontale aanslae het die beste van die Nieu-Seelandse boulers mak, tandeloos en ontman gelaat. Maar voor Saterdag het hulle nog nie regtig beleef hoe dit voel om ’n  Suid-Afrikaanse boulaanval op volle vaart in die tande te kyk nie.

De Villiers het die loot gewen en die bal aangevra om die twis op ’n  kolwersvriendelike blad voort te sit. Daar is verskillende maniere hoe ’n  goeie aanval die verbrokkeling van ’n  teenstander kan bewerkstellig. Soms is dit om deurdringend te werk te gaan, om die defensiewe maatreëls van die kolwers te neutraliseer en om penne te laat spat. Ander kere is dit deur die oë te verblind, takties fyn te ontplooi, die kolwer voortdurend te flous… Of, soos in hierdie aanslag, kan die boulers hulle offensief ontwerp om die kolwers eenvoudig tot oorgawe te wurg.

Op ’n  blad met ‘n bietjie wipvaart, het Dale Steyn en Marchant de Lange gou uitgewerk dat die Kiwi’s geheel en al allergies is vir missiele wat van die blad af op grom na borshoogte, om nie eens te praat van die ware skokbal wat koers kry vir die kennebak, neus of voorkop nie. Die meestereksponent van die bal wat kort van ’n  lengte af die kolwer intimideer, is die Phalaborwa Patroon.

Steyn is ’n  skrikwekkende implement. Hy is veel meer as die teoretiese produk van sy onderdele. Hy is klein vir ’n bouler en tog is daar nie nog ’n  tamatiewerper wat so ’n  hoë gemiddelde snelheid kan handhaaf nie. Meestal moet ’n  medium-tot-snelbouler kies tussen spoed en beheer, maar nie Steyn nie. Sy eerste bal vat-vat aan die 140 km/u en dit land op die kolletjie wat hy blykbaar in sy gedagte met ’n merkpen ingekleur het, net buite die wegpen, en kom sissend van die blad af na die paaltjiewagter se handskoene. Hy is ’n  suinige ou vrek, wanneer dit by lopies kom: Elke een moet eenvoudig van hom afgekoevoet word.

Aan die oorkantste aanvalshoek is ’n  raaisel wat die Kiwi’s nou nog nie kan ontrafel nie: Lonwabo Tsotsobe. Hy boul teen ’n  bedeesde sub-130 km/u en tog kry hulle met hom niks uitgerig nie. Hy ís akkuraat, soos van ’n bouler van medium snelheid verwag sou word, en hy beweeg die bal asof met radiobeheer van weg na by. Die Nieu-Seelanders het te veel goeie paaltjies aan hom afgestaan en hulle kolf teen hom asof hy handgranate boul.

In die middelwedstryd van die reeks het die ellelange Morné Morkel die hoek wat van sy boulhand na die blad geskep is, tot dodelike effek gebruik en vyf paaltjies saam met die Man-van-die-Wedstryd-toekenning ingepalm. Hy is vir goeie diens met ’n  afdag beloon vir die laaste wedstryd. In sy plek, skuif ’n breë jong vlamwerper van ’n  bouler in.

Marchant de Lange is nie veel korter as Morkel nie, baie breër deur die skouer en heelwat meer iesegrimmig in houding en benadering. In hierdie, nog jong, seisoen, is die krieketpubliek al so verstom deur boulvondse, vernaamlik Vernon Philander, dat De Lange amper geluidloos, soos ’n  olifant op doekvoete, op die toneel verskyn het. In enige ander seisoen sou sy aanvangsprestasies met trompetgeskal verkondig gewees het. In sy eerste toets het hy reeds ’n  vywer behaal en al wat kolwer is laat koes en retireer. In sy eerste T-20 reeks het hy gewys dat spoed, akkuraatheid en verrassingstaktieke baie doeltreffend is om tellings laag te hou. In die  laaste T-20 het hy die wedstryd uit die Nieu-Seelandse kake losgewikkel toe hy 7 lopies in die laaste boulbeurt suksesvol verdedig het, nie net met blote, rou spoed nie, maar met finesse en waagmoed. In die ooreenkomende fase van sy loopbaan was Dale Steyn in vergelyking met De Lange haastig maar onbeheersd en takties verslons.

Die Kiwi’s het nou vir De Lange in sy eerste Eendag Internasionale Wedstryd in die gesig gestaar, en nie gehou van wat hulle sien nie. Hy het begin deur dieselfde kortlengte net buite die wegpen te boul as Steyn en Tsotsobe, maar het nie gehuiwer om ’n  paar toonkrakers diep te stoot nie.  Hy het die momentum van ’n  wegholkoekepan opgebou en die Nieu-Seelanders moes diep grawe en dik skanse opwerp net om te oorleef.

Die Kiwi-kolwer, Martin Guptil, was vroeër die seisoen, na Nieu-Seeland se verplettering van daardie krieketmag, Zimbabwe, deur sy vaderlandpers voorgehou as ’n  speler wat ’n  telefoonhokkie vir ’n  kleedkamer het. Maar hierdie Superman het uitgevind dat om ’n  breker onder kinders te wees, nie noodwendig beteken jy gaan  nie ’n  kind onder brekers wees nie. Na ’n  skaflike vertrek teen die Proteas in die T-20’s het hy nou uitgerafel teen ’n  dodelike aanval. Saterdag het hy sy paaltjie goedkoop aan Tsotsobe verkwansel, hoewel die kwitansie uitgereik is deur ’n  vlieënde Faf du Plessis wat ’n  Guptil-kaphou middevlug onderskep het. Du Plessis is besig om die hedendaagse Jonty Rhodes effe tru van punt te word.

Johan Botha, die oog van die storm nadat hy tot die aanval gevoeg is, het vir Nicol met ’n  bal buite die wegpen gepaai om dit tot in AB de Villiers se hande te vryf. Williamson het gekom, wal gegooi en gebid vir die beste totdat hy hom ook met Faf misgis het en uitgehardloop is na ’n  flambojante opskep-en-duik ingooi van die ratse Afrikaner.

Brendon McCullum, wat ten bloede toe vir oorlewing gestry het, het uiteindelik gewitvlag met ’n  stoothoutjie na ’n  vol aflewering van De Lange om op punt uitgevang te word.

Die Nieu-Seelanders het moedig geveg, en dit moet die alarms die luidste by hulle laat skel. Hulle het nie hulle penne gering geskat en gelate weggegee nie; hulle het aan elke paaltjie vasgeklou asof aan die lewe self, maar was onmagtig om dit te behou.

De Lange het die middelorde eers gekasty en toe aan flarde geruk met die bykomende paaltjies van Franklin, Nathan McCullum en Ellis. De Grandhomme is uitgehardloop met ’n  voltreffer van Albie Morkel en Robin Peterson het twee stertkantkolwers been voor betrap.

Dale Steyn het weereens paaltjieloos geëindig, maar sy medeboulers skuld hom ’n  aandeel in elke pen wat hulle gevat het. Sy presiesheid, venyn en volgehou druk, het meermale veroorsaak dat kolwers oorspoel is van verligting om teen ’n  ander bouler te kolf, dat hulle konsentrasie summier gedaal het.

Suid-Afrika het die telling maklik in minder as 44 beurte afgekolf. Amla, wat soveel doeltreffender is wanneer hy teen sy eie ordentlike koers kolf, het die telling se rug met 76 lopies gebreek. In iets soos ’n  vakansiestemming vandat die reeksoorwinning verseker is, het die Proteas ’n  eksperimentele kolflys gebruik met die Moslem, Wayne Parnell, wat saam met sy godsdiensgenoot geopen het. Hy het ’n  moeitelose 27 gekry voor hy plek gemaak het vir Albie Morkel wat weereens gewys het daar is meer hoofstukke in sy kolfhandleiding as om net die bal se een kant te probeer platslaan. Hy het verantwoordelik en presies gekolf vir 41 voordat hy op die grens uitgevang is. (En dit sê iets goed van sy kolfvermoë dat hy omtrent net uitgaan as hy in die buiteveld gevang word.) Duminy het 25 lopies uit 37 balle gemaal voordat De Villiers en Johan Botha die laaste veglus van die Kiwi’s gesnuit het.

Die Proteas is in  opmars na die voorste posisie op die eendagranglys. Hulle het mooi dinge in hierdie kort reeks gewys. Wat mens wel nog van hulle wil sien, is die soort ongenaakbaarheid wat die Steve Waugh/Ricky Ponting- Ausiespanne van weleer gekenmerk het. Wanneer hulle ’n  teenstaander tot ’n  karige telling beperk het, het hulle die veld geneem en hom teen tempo hewig vergruis. Maar nou ja, dit was krieket op ’n  ander vlak en tog is dit een waarna die Proteas kan aspireer. Dit is nie buite hulle bereik nie.

Фільчаков прокурор

Vroeg in die vyf-en-veertigste beurt van hulle kolfbeurt (ja, met krieket kry jy beurte ín beurte; dis belangrik en ons kom weer daarby) het Faf du Plessis ’n bal van Nieu-Seelander Kane Williamson haaks na die bykant gestoot om Suid-Afrika se wenlopie aan te teken. Dit het een van die opererende beginsels van krieket – van enige spansport – ingevryf: Vir ’n goeie span om ’n baie goeie span te klop, moet hulle baie goed speel. Vir ’n baie goeie span om ’n goeie span te klop, hoef hulle net goed te speel. En as ’n goeie span net goed speel, is hulle enigste kans om ’n baie goeie span te wen as dié pleinweg vrot speel.

Nieu-Seeland is ’n goeie span en Suid-Afrika is ’n baie goeie span. Gedurende die pasafgelope T-20-reeks het Nieu-Seeland in die eerste een baie goed gespeel, Suid-Afrika het vrot gespeel en Nieu-Seeland het net-net gewen; in die tweede het Nieu-Seeland baie goed gespeel en Suid-Afrika het baie goed gespeel en maklik gewen; in die derde het Nieu-Seeland baie goed gespeel en Suid-Afrika goed en Suid-Afrika het net-net gewen.

Vanoggend (Boeretyd) het Nieu-Seeland goed gespeel, maar dit was nie genoeg nie want Suid-Afrika het ook goed gespeel en maklik gewen. Dít som Nieu-Seeland se penarie teen Suid-Afrika op, ’n verknorsing wat net gaan verhewig hoe meer die spanne teen mekaar speel en hoe langer die wedstryde word. Suid-Afrika gaan vir lang tye triestige krieket moet speel om nie al drie die aankomende toetse te wen nie.

Nieu-Seeland, wat in 2005 laas ’n wedstryd op die Westpac-stadion in Wellington verloor het, het die loot gewen en manhaftig besluit om te kolf – lopies op die telbord, en al dié tipe ding, jy weet. Nieu-Seeland se lopieverkrygingstrategie is eenvoudig: Guptill en McCullum moet groot beurte speel en ’n halfdosyn ander kolwers moet bydra met gewigtige klein tellings. Guptill het nie lus gelyk hiervoor nie; nie teen ’n skroeiende Suid-Afrikaanse openingsaanval deur Tsotsobe, Morkel en veral Dale Steyn nie; nie met ’n blad wat die bal laat opspoeg en laat swaai het nie. Hy maak toe ’n strategiese onttrekking deur ’n Tsotsobe-aflewering saggies en teer op te kerf na De Villiers agter die penne.

McCullum het diep gesluk, goed gespeel en 56 lopies gekry. Williamson het wonderlik gespeel en 55 lopies gekry. En dit was maar eintlik al. De Villiers het sy boulers skrander aangewend en omgeruil en telkens ’n manier gekry om die Kiwi’s te ontwapen net sodra dit lyk asof hulle ’n beduidende vennootskap gekonstrueer kry. Hy het veral vir Steyn gereserveer vir die groot oomblikke – vir die beurtklimaks en tydens die versnelbeurte.

En nou moet ons eers praat oor die begrip “beurte” in krieket. Een van die innoverings van eendagkrieket is in Engels bekend as ’n “power play.” Dit is trosse van vyf of tien beurte waarin veldwerkbeperkings vir die kolwers kans gee om makliker en vinniger lopies aan te teken. Vir die afgelope tien jaar sukkel die Afrikaanse kommentators vir ’n gepaste vertaling. Tans berus hulle in ’n erg onoorspronklike en verbeeldinglose “kragspel” om dit te beskryf. Dit is tog duidelik dat die doel van dié tros beurte nie is om krag te vertoon nie, (nie eens “power” nie), maar om vinniger lopies te maak, d.w.s. om te versnel. So, “power play” is “versnelbeurt.” Hoor ek reeds hoe sê mense vir my dat dit veroorsaak dat daar beurte in ’n beurt is. Ja. Maar dié is daar reeds. Jy kry boulbeurte in ’n kolfbeurt en nou kry jy boulbeurte in ’n versnelbeurt en versnelbeurte in ’n kolfbeurt. Kom ons aanvaar dit nou maar so.

Nieu-Seeland het (vir hulle) ’n baie goeie en (vir Suid-Afrika) ’n baie gemiddelde telling van 253 gebank. Die Kiwi’s het duidelike doelwitte gehad om die Proteas onder dié telling voor te keer, waarvan die vernaamste was om drie paaltjies binne die eerste tien beurte van Suid-Afrika se beurt (sien!) te kry. So gedaan met Amla, Smith en Kallis wat tussen hulle presies 30 lopies aangeteken het. Kallis het gesneuwel met ’n wanberekende trekhou, ’n skoot wat hy meestal sal bêre. Maar Amla, en in ’n baie groter mate, Smith sal moet besin oor hulle eendagkolfbenadering.

Die Moslem het ’n uitstaande kolfgemiddeld en is op meriete gelys as die beste eendagkolwer in die wêreld. Tog is dit asof hy gedring voel om flambojant en aggressief, ongeag die situasie, te kolf. Hy lyk elke keer goed op dreef, en hy is, behalwe vir die irriterende en skadelike gewoonte om sy paaltjie te verloor. Hy doen dit darem op ’n vermaaklike verskeidenheid maniere en vanoggend was dit ’n delikate skramskootjie van kolf na wegpen gekap. Hy sal goed vaar om ag te slaan op daardie vervelige ou geykte wenk: Konsentreer van vooraf meer op die basiese dinge van krieket en die vreugde sal volg. Op die oog af is hy ’n verstellinkie en ’n instellinkie van sy gedugte beste af. Helaas, so is dit nie met Smith nie.

Hy is vanoggend weer op sy ou gunstelingmanier uit met ’n geslote kolfaansig wat ’n bal van die buiterand af glippe toe piets. Ek het nog altyd ’n waardering gehad vir ’n goeie speler met ’n lastige tegniekgebrek – iets soos Paulus se angel in die vlees. Jonty Rhodes moes iets baie soortgelyk as Smith oorwin. Hy het ook ’n oordrewe onderhandgreep gehad, maar hy het uitgewerk hoe om die kwesbaarheid daarvan te beperk terwyl hy die voordele daarvan kon beklemtoon. In die tweede helfte van sy loopbaan was hy die beste beurtafsluiter ter wêreld met ’n gemiddeld van meer as 80.

Smith se kwesbaarheid is besig om sy loopbaan te ondermyn en sy kolfgemiddeld is nou onder 40 (baie goed as hy ’n Kiwi was, maar onaanvaarbaar vir ’n Suid-Afrikaanse oopmaakkolwer.)

Met die Kiwi’s in vervoering oor hulle sukses het AB de Villiers en JP Duminy begin om die kolfbeurt te lap. Duminy het verbete sonder enige noemenswaardige tydsberekening geswoeg. Al dié wroeging was karige betaling om die oorkantste kolfkampie dop te hou, want AB de Villiers het, doodeenvoudig, ’n kolfmeesterklas gegee. Daar is nie nog ’n kolwer tans in wêreldkrieket wat sy spel kan vorm om die situasie te pas soos die SA kaptein nie.

O, daar is ander verwoestende kolwers: Gayle, Sehwag, Warner en deesdae ons eie Levi, maar AB op sy dag kan saam met die beste tonk. Nie een van die ander kan ’n beurt saamstel soos AB nie. Hy het enkellopies gekry waar enkellopies te kry was, ’n vier of twee toe dit nodig was, vier sesse toe die Kiwi’s dit regtig nie nodig gehad het nie. Duminy het uiteindelik die aftog geblaas op 46, wat op ’n manier goeie tydsberekening was, want toe stap Faf du Plessis in. Wat ’n irriterende kolwer om teen te boul! Hy wip hiperaktief rond in die kolfkampie, spring oor na die wegpen en druk die bal om die paaltjies na die bykant toe; bons oor na die bypen en sny die bal deur die wegkant; storm ’n vinnige bal en slaan dit oor die binnekringveldwerker…

Die vorige keer wat Du Plessis en die Kiwi’s mekaar in die oë gekyk het, het die Swart Pette gesmaal, want toe het Faf sopas vir AB in die kwarteindrondte van die wêreldbeker uitgehardloop en daarmee die slag aan die Nieu-Seelanders oorhandig. Dié verkleinering is nie nou meer voor in die Nieu-Seelandse gemoed nie. Daarvoor het Faf hulle te vrolik gestraf vir sy 66 nie uit nie.

лобановский александр отзывы