Kategorie: Menings

Dat hy uiteindelik korrek was, is skaars die punt. Hy het ‘n internasionale persepsie help skets sonder dat die werklike feite nog op die tafel was.

Presies wat gebeur het toe Israelse oorlogskepe ‘n vloot hulpskepe van aktiviste onderskep het, sal eers deur ‘n ondersoek bepaal kan word. Tog is Israel reeds internasionaal veroordeel, ook deur Suid-Afrika.

Dat Israel in verskeie opsigte geblaps het, is duidelik daaruit dat daar selfs in die Israelse media kritiek is. Tog berig die media in Europa reeds oor beeldmateriaal wat toon hoe die aktiviste aan boord van die skepe die Israelse soldate wat met toue uit helikopters neergelaat is, met bofbalkolwe en messe bestorm, hul pistole afneem en ‘n skietery ontstaan. Die Israelse soldate, wat twee weke lank vir die operasie geoefen het, was met verfbalgewere en pistole gewapen, en hul intelligensieverslae het nie die aggressiewe optrede van veronderstelde passifistiese aktiviste voorsien nie.

Die aktiviste was ook bewus van ‘n blokkade – wettig of onwettig – wat deur Israel en Egipte teen die Hamas-beheerde Gaza ingestel is. Israel dra immers die letsels van vuurpylaanvalle wat gereeld vanuit Gaza lukraak op Israel geloods word, en nie skole of hospitale ontsien nie. Egipte het te make met ‘n oneindige stroom smokkelnetwerke wat onder meer wapens met tonnels na en van Gaza vervoer.

Die openbare wêreldmening laat hom min deur feite of die volkereg voorsê. Presies dieselfde wêreldmening wat apartheid tot ‘n misdaad teen die mensdom verklaar het, steun ‘n onafhanklike Palestynse tuisland.

Hoe lande en die wêreldmening op situasies reageer is gewoonlik baie komplekser as wat dit op die oog af lyk. Ongelukkig is die internasionale reg nie altyd die norm nie. Na Irak se besetting van Koeweit was die VSA en baie ander lande bereid om oorlog te maak. Voorheen het Marokko egter Wes-Sahara beset, en hoewel Marokko daaroor nie lid van die Afrika-Unie is nie, gaan sy betrekkinge met die VSA en die res van die wêreld min of meer ongestoord voort. Dié land het selfs as gasheer vir vanjaar se Fifa-toernooi ‘n bod ingedien, en sy besetting van ‘n buurland het skynbaar geen rol gespeel dat die bod nie toegestaan is nie.

Suid-Afrika het skynbaar wapentransaksies met bedenklike lande gesluit, daar is in weerwil van ‘n verbod deur sportkodes deurlopend staatsinmenginging in sport en boonop met ‘n rassegrondslag, en vele ander wat skynbaar op die internasionale terrein onder die mat gevee word. Daar is blykbaar nog vir die huidige regering kapitaal oor na die wêreldmening oor Suid-Afrika se vorige bedeling tot die vlak van koorsstuipe gelei het.

Twee werklikhede geld skynbaar onverbiddelik. In die internasionale arena is lande gelyk en ongelyk tegelyk, en lande het nie vriende nie, net belange.

Terwyl Suid-Afrika nog op die kapitaal teer, is daar skynbaar ‘n duidelike verskuiwing onder die publiek in oorsese lande. Dit manifesteer hom byvoorbeeld in die internet-kommentare deur lesers in oorsese koerante.

Malema se vrye teuels en ander optredes soos dié van Jimmy Manyi versnel die tempo waarteen die kapitaal verteer word. Die nuus dat pres. Zuma skynbaar weer pa word help ook nie in ‘n wêreld waar miljoene mense daagliks honger lei nie.

для компрессораданильченко юрій броніславович компромат

Israeli’s se bekommernis oor Iran se kernprogram behoef Amerikaanse hefboomkrag, wat na dese minder nog vanselfsprekend gaan wees. In Europa is die openbare mening teen Israel nog feller en gaan verder versuur.

Net soos Suid-Afrika 30 jaar gelede, gaan die Israeli’s ontdek dat die houding van die buitewêreld nie bepaal word deur logika of regverdigheid nie, maar deur ‘n linkse pers se morele hovaardigheid.

Feite en voornemens gaan beslis in die proses sneuwel, want negatiewe persepsies gaan van hier af aan die bo-toon voer.

Тепловойлобановский александр

Afrikanisme neig tradisioneel om alles wat op die kontinent verkeerd loop op die brood van iemand anders te smeer, met kolonialisme hoog op die lys, die Noord – Suid scenario en vele meer.

Veral in die bewindstyd van pres. Thabo Mbeki het Afrikanisme stewig inslag in Suid-Afrika gevind. Nepad is onder meer in die lewe geroep, iets wat ook al vir Suid-Afrika ‘n verleentheid of wat opgelewer het omdat Suid-Afrika begin noustrop trek het om op sommige aspekte op die portuur-oorsig by sommige lande suid van die Sahara by te hou.

Dié ingesteldheid is veral weerspieël in die kwalik bedekte verknogtheid aan pres. Robert Mugabe.

Minder in die openbare oog het tallose animistiese praktyke inslag gevind. Veelwywery is gewettig, en die voorvadergeeste van mense wat in die struggle-jare in die buiteland gesterf het, is amptelik en op staatskoste gaan haal en na onder meer die Vryheidspark gebring.

Talle amptelike geleenthede, soos die jaarlikse opening van sekere provinsiale wetgewers, gaan met tradisionele slagtings en reinigingseremonies gepaard. Ook die komende Fifa-toernooi is onlangs tydens ‘n seremonie met sangomas in Soccer City geseën.

Dit is kwalik vreemd dat hierdie aangeleentheid ook na die politiek sou deurwerk. Vir mense met ‘n westerse agtergrond is dit vreemd dat pres. Jacob Zuma lustig aan animistiese praktyke deelneem, en selfs ANC-kiesers met voorvadergeeste dreig sou hulle uit die ANC dros. Die ironie is dat hy dié opmerking gemaak het nadat hy opnuut die wenkbroue laat lig het deur die Here as’t ware as lid van die ANC, van die party se stigting af, voor te hou.

Kenners van swart kulture wys daarop dat dié kulture ‘n baie meer inklusiewe siening het van godsdiens as die westerse. Baie Christene meen weer daar is geen onduidelikheid dat God vereis dat Hy as enigste Here gedien word en ‘n jaloerse God is nie. Verder word tradisionele slagtings verwerp omdat Jesus aan die kruis reeds die volmaakte offer gebring het.

Selfs eerw. Kenneth Meshoe, wat onlangs nog voorvaderhuldiging verwerp het, het kiesers nou in reaksie op Zuma se voorvader-dreigemente daarop gewys dat geen verantwoordelike voorvadergees van mense sou verwag om aan te hou stem vir die ANC wat so min vir die mense omgee nie.

Dit is nog te vroeg om met stelligheid te verklaar, maar dit wil voorkom of Cope se skynbaar onafwendbare skeuring na ‘n foutlyn tussen Afrikaniste en mense met ‘n meer westerse beskouing van ‘n nie-rassige party teruggevoer kan word. Die verdelingslyn is uiteraard nie skerp omlyn nie, met Lekota, toe minister van Verdediging, wat self as deel van ‘n Suid-Afrikaanse afvaardiging voorvadergeeste in Lesotho gaan haal het.

‘n Ander deel van die bevolking assosieer animistiese praktyke met agterlikheid en, soos die media dit graag noem, ‘n beheptheid met middelmatigheid. Of paaie vol slaggate en hospitale sonder medisyne egter vir middelmatigheid kwalifiseer is ‘n ander vraag.

Die gevolg is dat middelpuntvliedende kragte sterker word. Of euforiese oomblikke soos die Soweto-rugby-eindstryd genoegsame drakrag het om fundamentele sake, aangeblaas deur Malema-agtige uitsprake, teen te werk moet nog beantwoord word.

бурение артезианской скважины на водуАлександр Фильчаков прокурор

Of dit in die realiteit van Suid-Afrikaanse politiek die regte punt is om te begin, sal die tyd leer. Beleid weeg eenvoudig nie in Suid-Afrika swaar nie, soos onlangs ook opgemerk deur die Vrystaatse leier van die DA.

Dit is ook pas weer duidelik gedemonstreer toe die ANC se jeugleier, Julius Malema, ‘n voorlegging oor nasionalisering voor ‘n parlementêre portefueljekomitee gemaak het en goed ontvang is. Malema het selfs ter stawing uit die Freedom Charter aangehaal. Kort hierna ontken pres. Jacob Zuma dat die ANC ‘n nasionaliseringsbeleid het.

Dat Cope so lank kon bestaan en selfs in die parlement verteenwoordig kon wees sonder ‘n beleid, is ook nie nuut nie. Ook die ID van mev. Patricia de Lille het ‘n geruime tyd bestaan voor die party homself oplaas as deel van die sosiaal-demokratiese ideologie verklaar het. Nou gaan die ID skynbaar by die liberaal-demokratiese DA aansluit.

Ander faktore soos die charisma van ‘n leier of ‘n historiese verloop speel duidelik ‘n groter rol, en verklaar deels ook hoekom Suid-Afrika, sy groot selfverklaarde Christenbevolking ten spyt, geen groot Christen-demokratiese blok het nie, soos wél in Europa die geval is.

Cope is om verskeie redes ‘n groter rolspeler in die Suid-Afrikaanse politiek as wat sy getalle aandui. Die euforie waarmee dit van stapel gestuur is, het dadelik ‘n groot impak op die laaste verkiesingsuitslae gehad. Partye soos die UDM, IVP en veral die ACDP is swaar deur die euforie getref. Dit is al drie partye wat deur hul leierskapstyl grootliks om die persona van individue gebou is, individue wie se politieke brandstof boomskraap begin word.

Selfs die DA is veral buite die Wes-Kaap geraak hierdeur deurdat baie ontnugterde kiesers waarskynlik hul kruisies weens die Zille-euforie agter die DA sou trek as Cope nie soos ‘n goed-georkestreerde massa-euforie oor die land geswiep het, en ‘n milde media-vakansietydperk beleef het nie.

Ironies het Zille se anti-Zuma-veldtog waarskynlik weer baie swart potensiële Cope-ondersteuners terug in die ANC-kraal gedryf. ‘n Wit vrou wat ‘n swart man met baie vroue so disrespekvol behandel gaan in tradisionele geledere gewoon nie goed af nie.

Kort na Cope se toetrede tot die parlement het dit egter geblyk dat sake nie wel was nie. Prominente leiers het gedros, en faksies het ontstaan.

Uiteindelik het die twee vernaamste stigtersfigure, Lekota en Shilowa, teenoor mekaar te staan gekom. Vir Lekota is dit ‘n tipe de ja vu. As aangestelde Vrystaatse premier het die destydse president, Nelson Mandela, gehoop dat sy vriend en vertroueling die steun van die mense sou kry. Lekota kon egter nie, ten spyte van inmenging van Mandela, die populisme van Ace Magashule stuit nie.

Nou herhaal die geskiedenis hom. Die afloop van hierdie leierskapstryd is belangrik vir die toekoms van die party.

Ten regte of ten onregte geniet Lekota tradisioneel baie blankes se steun, en speel hy ‘n belangrike rol – danksy die huidige stelsel van basies aangestelde leiers – om van Cope ‘n nie-rassige party te maak. Byt Lekota die onderspit, en verlaat hy die party, sal Cope onder Shilowa waarskynlik net nog ‘n swart party met ‘n charismatiese leier wees. Die siklus, soos met die UDM na die vertrek van Roelf Meyer, sal voltooi wees.

Of die party sal groei en die ANC beduidend verswak, of soos die UDM sal krimp en stagneer, sal net die tyd leer. Vir Shilowa, as Xhosa, te midde van ‘n ANC onder ‘n “hundred percent Zulu boy” en tekens van ongelukkigheid, is die tyd dalk meer geskik vir Shilowa as toe Holomisa die pad aangedurf het.

Misluk Cope as nie-rassige party sal die vertroue in nie-rassige politiek ‘n knou weg hê, en sal partye wat op hoofsaaklik blanke belange fokus waarskynlik in statuur van belangrikheid groei. Cope se lot raak die hele Suid-Afrikaanse politieke landskap.

гайковерт воздушныйалександр лобановский супермаркет класс

Met die Bulle se huidige opmars na die Super 14 het lawwe Lulu Pretoria se naam stilletjies na Tshwane probeer verander – ‘n stap wat, voorlopig minstens, omgekeer is.

Met die oë van die wêreld nou, op die vooraand van die Fifa-toernooi vierkantig op die land, word ‘n ANC-jeugliga-voorlegging oor die nasionalisering van myne en banke goed deur die ANC in die parlement ontvang.

Die Noorweegse regering lê ‘n diplomatieke klag teen die omstrede Jimmy Manyi omdat hy tydens ‘n amptelike vergadering sy eie sakebelange probeer bevorder het. Hierdeur plaas Manyi homself nie net op twee stoele met botsende belange nie, maar minstens drie, waarvan minstens twee teen landsbelang indruis – terwyl hy as DG van Arbeid minstens vierkantig landsbelange behoort te dra.

Intussen word die aanduidings al hoe sterker dat die konsolidering van die konsep, The King can do no wrong, vir pres. Jacob Zuma vorder. Die DA kla onder meer dat die president weier om parlementêre vrae oor sy versuim om belange te verklaar, te beantwoord. Vroeër het Zuma se regspan in verweer op ‘n hersiening van die besluit om ‘n rits kriminele aanklagte teen Zuma te laat vaar, aangevoer die Suid-Afrikaanse president is, soos die Franse en Amerikaanse presidente, vir die duur van hul bewind immuun teen vervolging is. In werklikheid is net die Franse president immuun, en soos dit onlangs geblyk het, toepaslike vervolging vind wel plaas na die bewindstydperk. Dit word nie onder die mat ingevee nie.

Die president deel ‘n landelike gemeenskap mee dat die voorvadergeeste mense sal siek maak wat van die ANC af dros. Nog voor dit behoorlik opslae kan maak, word skadebeheer toegepas en verduidelik dat dit basies as grap bedoel is. Dit het egter ‘n tradisionele beesslagting en allerlei voorvadergeeste-rituele in Soccer City voorafgegaan. Oor laasgenoemde is daar ‘n vreemde media-stilte. Dit kom ook kort na Zuma weer die Allerhoogste as lojale ANC-lid ingespan het.

Allerlei verklarings word gebruik om te verduidelik dat die misdaadsituasie hier nie so erg is soos wat die statistiek dui nie. Terselfdertyd word regse aktiwiteite egter aan die groot klok gehang – waarskynlik in ‘n poging om die sokker-euforie te gebruik om die regse sentimente te marginaliseer. In die praktyk dra dit egter waarskynlik meer tot polarisasie by.

Is dit ‘n geval van ‘n regering wat strategies lomp is wanneer die oë van die wêreld daarop gerig is, en nie besef hoe skadelik nasionaliseringspraatjies is nie? Is dit ‘n geval van ‘n regering wat meen dat die land die luukse het om ‘n muishondstatus te oorleef soos Hugo Chavez noiu doen, en Ghaddafi en Fidel Castro lank gedoen het? Chavez en Ghaddafi het egter die luukses van olie, en Castro is deur die voormalige USSR gerugsteun. Malema meen China sal instap en kom deel as myne genasionaliseer is.

Of…benut die regering nou die euforie blatant om sy penne ten opsigte van grondhervorming, regstellende aksie, nasionalisering en vele meer ‘n ent verder in te slaan?

Presies wat gaan die karakter van die land wees na die euforie bedaar het?

pour chatалександр лобановский харьков класс

Op die vooraand van die Fifa-wêreldbeker word verskillende gesigte van Suid-Afrika voorgehou. Aan die een kant word ‘n beeld voorgehou van ‘n skoon en parate Suid-Afrika wat gereed is om die skouspel aan te bied. Groot gewag word gemaak van hoe gul die Bulle se rugby-ondersteuners in Soweto ontvang word…

As veiligheidsrisiko word Suid-Afrika nou as ‘n land van medium-bedreiging gelys, en is in effek die 49ste gevaarlikste land.

‘n Bekende veiligheidskenner verduidelik dat die misdaadsyfers ‘n skewe beeld skets aangesien in die meeste gevalle die slagoffer van moord en verkragting sy of haar aanvaller ken of geken het. Die implikasie is dat buitelandse besoekers dus nie werklik bedreig word nie, want hulle ken in alle waarskynlikheid nie iemand hier nie. Dit geld egter nie die slagoffers van misdade soos gewapende roof nie. Plaasmoorde kan ook selde na huismoles teruggevoer word.

Word die internet egter bekyk waar Suid-Afrikaners hul gevoelens plaas sonder dat iemand dit sensor, duik ‘n effense ander beeld op. ‘n Oud-joernalis merk op dat berigte oor pres. Jacob Zuma se jongste blaps – om ANC-ondersteuners te waarsku om nie uit die party te dros nie omdat die voorvadergeeste hulle daaroor sal siek maak – maar effentjies die pers gehaal het, en waar dit wel die pers gehaal het is dit gou van die internet-weergawes verwyder of die kommentaarkolomme gesluit. Op die oog af het baie media, veral met staatsverbintenisse, soos RSG, hard probeer om die “metafoor” en “grap” in sy dreigement raak te sien.

Vanoggend lui ‘n opskrif: “Vergewingsgesindheid van swartes nie onuitputlik.” Dit verwys na die minister van landelike ontwikkel en grondhervorming se parlementsrede, en ‘n waarskuwing dat ware versoening nie kan plaasvind sonder dat die “grondvraagstuk” ingevolge die regerende party se Polokwane-besluite opgelos is nie.

Pas is met harde syfers bewys dat die minister van Landbou, Tina Joemat-Pettersson, dwaal met syfers oor grondhervorming, en wat aanvaar kan word die ANC se persepsies onderlê. Die implikasie is problematies, want nou word versoening gekoppel aan die nakom van vereistes wat nie op feite geskoei is nie. 

Terwyl ‘n deel van die media saamspan om die positiefste moontlike klimaat vir die komende toernooi te skets, al sluit dit skynbaar die toeverf van krake in, het ‘n onafhanklike uitsaaier uit sy pad gegaan om die ongelukkigheid in ‘n deel van die Afrikaner-gemeenskap as ‘n soort bedreiging deur kômmin kakie-ducktails voor te hou.

Een van die persone wat op beeld vasgevang is, het ‘n T-hemp gedra wat ‘n groot deel van die, noem dit regse verset, se emosies ondervang: “Malema se mo*r, ek bly ‘n Boer.” Malema se uitsprake het kort-kort opgeduik, asook die beduiwelende rol wat hy speel in die versoeningsproses.

In ‘n gesprek op dieselfde kanaal met die ANC se sekreteris-generaal, Gwede Mantashe, is dit duidelik uitgespel wat die ANC as grondslag vir versoening beskou – die uitwissing van die leefstylgaping tussen baie wittes, en baie swartes. Op ‘n bisarre manier word dit gekoppel aan die ANC se beleid van nie-rassigheid.

Solank as wat ‘n benadering van die slag van die gans wat die goue eiers lê onderliggend is, en as voorbehoud geld vir versoening, so lank gaan polarisasie ruim gevoed word. Die aanspreek hiervan kan nie tot na die sokkertoernooi wag nie. Onder die verf word die krake groter. Euforie het die geneigdheid om ‘n nare babelas te laat, en dui op ‘n onderskatting van die komplekse en multi-dissiplinêre aard van versoening. 

гаражный подъемникАлександр Фильчаков прокурор