Rubrieke Archives - Page 146 of 214

Kommerwekkende steun vir misdaad

Vir die afgelope paar dae word daar berig dat daar heelwat steun buite die hof vir die twee verdagtes in die Eugene Terreblanche-moordverhoor is. Ek moet bieg dat ek as Westerling die konsep van steun vir misdadigers wat `n wrede aanval gepleeg het, totaal vreemd vind. Het die Griekse gemeenskap opgeruk na die hof toe Dimitri Tsafendas, wat `n ander politieke figuur vermoor het, verhoor is en hom ondersteun? Sou daar groot openbare steun vir Lee Harvey Oswald gewees het?

Ek sal wel toegee dat dit moontlik is dat daar nuuskierigheid by die publiek kan bestaan oor `n makabere misdaad, maar volgens berigte is hierdie nie net nuuskierigheid nie, maar openlike steun vir die verdagtes. Dit dui daarop dat die mense wat buite die hof bymekaarkom nie bloot nuuskierig is nie, maar aktief twee vermeende geweldenaars se kant kies.

Ek sou eweneens toegee dat Eugene Terre’Blanche `n omstrede en selfs gehate figuur was. My Westerse perspektief sê egter vir my dat ek dit steeds nie sou goedkeur as `n blanke vir Jimmy Manyi of Julius Malema met `n pyp doodslaan en dan nadoods hul broeke aftrek nie. My persoonlike minagting vir en afkeer aan Manyi en Malema beteken nie dat ek hul moord gevolglik as `n heldedaad sou beskou nie.

Bostaande is egter slegs my perspektief as `n Westerling, en getuig blykbaar van my gebrek aan verstaan van die Afrikapsige. Die ondersteuners van die twee verdagtes in Ventersdorp is almal Afrikane. Dit lyk vir my asof swart rassesolidariteit álles troef. Dis skynbaar vir die ondersteuners buite die hof aanvaarbaar dat iemand op `n wreedaardige manier in sy huis aangeval word terwyl hy slaap, mits hy wit is en sy aanvallers swart. Bostaande is uiteraard ook net nog `n nekslag vir die illusie en mite van `n sogenaamde reënboognasie.

Wat selfs groter kommer wek, is dat dit vir my voorkom asof ek as Westerling en die Afrikaan die konsep van reg en verkeerd en moraliteit totaal en al verskillend verstaan. Ek sal aan al die ondersteuners buite die hof die voordeel van die twyfel gee en sê dat hulle waarskynlik die doodgewone man op straat verteenwoordig, en nie self misdadigers is nie. Nietemin verskil my ingesteldheid teenoor misdaad en hulle s’n totaal. As jy iemand wat `n wrede moord gepleeg het ondersteun, is dit duidelik dat jy nie sy daad as verkeerd beskou nie.

Hoe kan Suid-Afrika se misdaadprobleem ooit in der ewigheid opgelos word as `n beduidende deel van die 80% meerderheid in die land klaarblyklik dink dat misdaad aanvaarbaar is, solank die misdadiger swart en sy slagoffer wit?

дома и бани лобановский политик

Die uitgeputte gees en die Rusdag

Die arbeider is sy loon waardig. Deel van die loon, so lei ons uit die Bybel af, is om te kan rus na ons die brood in die sweet van ‘n mens se aanskyn verdien het.

Uit die Bybel ken ons ook die verpligte rusdag – die Sabbat, wat deur die meeste Nuwe Testamentiese Christene na Sondag, tegnies die eerste dag van die week, verskuif is.

Tydens Christus se omwandelinge op die aarde het die klem van ‘n wettiese rusdag sterk verskuif na ‘n dag van afsondering vir God, ‘n dag om te heilig.

Daar is inderdaad ander maniere om die moeë gees te laat rus, die batterye te laai, as om een dag in die week net mooi niks te doen nie.

Die mens se brein en sy liggaam het gewoon ‘n dag nodig wat anders is. ‘n Dag om die fokus te verander, anders kan ‘n mens geestelik uitbrand.

Boonop het Jesus ook die konsep van die kalf in die put ingevoer.

Die mens se gees het egter ook periodiek ‘n sewende dag nodig om te herstel en laai wat nie op ‘n letterlike dag van 24 uur dui nie.

Om ‘n studie te maak oor die presiese konsep van die rusdag op die 7de dag, en watter dag dit moet wees, gaan ‘n mens lank besig hou. In die Ou Testament kon die afleiding wees dat God ‘n dag ingestel het omdat Hy, God, aan ‘n menslike eienskap soos moegheid onderwerp sou wees, terwyl die Nuwe Testament dit duidelik maak dat die rusdag vir die mens gemaak is, en nie die mens vir die rusdag nie.

Ter aanvang oor wat met die woord “dag” verstaan moet word – die Hebreeuse woord Yom wat as “dag” vertaal word, kan ook met ander tydperke soos ‘n seisoen, en selfs ‘n oneindige tyd vertaal word. Hierdie feit word as kernargument in die debat tussen jong aarde kreasioniste (24-uur dae en dus ‘n aarde van ietsie oor 6 000 jaar oud) aan die een kant, en ou aarde kreasioniste en Deïstiese evolusioniste aan die anderkant gebruik. Laasgenoemde se argument word verder versterk deur Psalm 90 en 2 Petrus 3 wat ‘n ”dag” vir God met ‘n duisend jaar vergelyk, en omgekeerd.Boonop was die 1 000 vir die Israeliete ‘n besondere simboliese getal wat ook op die oneindige dui. Vergelyk byvoorbeeld dat God sondes tot in die derde geslag straf (min) maar barmhartigheid bewys aan diegene wat Hom liefhet tot die duisendste (oneindige) geslag.

Antieke Hebreeus het ‘n beperkte woordeskat gehad van ongeveer 8 000 woorde, terwyl Engels, wat onlangs sy miljoenste woord geregistreer het, sowat ‘n halfmiljoen woorde gebruik. Frans het sowat 40 000 gebruikswoorde, steeds veel meer as antieke Hebreeus.

Wat met Yom / dag bedoel word, moet uit die konteks afgelei word.

Fundamentaliste vereenvoudig die 7-daesaak tot twee Bybelse inskrywings – dat God die aarde en die uitspansel in ses dae gemaak het, en die Tien Gebooie waar dié tema herhaal word, met die uitdruklike instruksie dat die Here op die 7de dag gerus het, en daarom mag ons, ons diere en slawe, ook op hierdie dag geen werk doen nie. Terwyl teoloë redelik konsensus het dat die skeppingsdae lang tydperke behels, is dit uit die bepalings van die rusdag duidelik dat die sewende dag wat anders moet wees, ‘n meer letterlike betekenis het. (Vir die luiaard sou dit darem erg gerieflik wees om die ses dae waarin hy moet werk, as letterlike dae op te neem, en die rusdag se “Yom” met ‘n baie langer tydperk te vertaal).

Dit lyk asof die Semiete, onder ander andere, baie lank voor die opkoms van Israel en die geloof in Yahweh, ‘n sewe-dag week gebruik het. Homerus het onder meer as ‘n duisend jaar voor Christus na die sewe dae week verwys waarvan hy in sekere bronne kennis geneem het. Die sewe dae is volgens die meeste aanduidings bereken van volmaan na volmaan (28 dae) gedeel deur vier.

Om dit na die Skeppingsverhaal terug te lei, is ingewikkeld. In die eerste Skeppingsverhaal (wat tweede in die Bybel geplaas is) is daar geen aanduiding van ‘n sewe dae skepping nie. Hierdie skeppingsverhaal dateer moontlik uit die tyd van Dawid of Salomo. Die tweede Skeppingsverhaal, wat uit die tyd van die Babiloniese ballingskap dateer, bevat wel die “detail” van die 6 dae skepping. Dit het ook sy stel probleme soos dat dag en nag voor die son, maan en sterre geskep is, ‘n klaarblyklike aanduiding dat dit nie om letterlike 24-uur dae kon handel nie.

Tog het die Israeliete lank voor die Skeppingsverhaal tot hul religieuse literatuur toegevoeg is ‘n sewe dae week geken, en dat op die 7de dag gerus moet word. Daar is nie tydens die uittog uit Egipte op die Sabbat getrek nie, en manna het ook nie op die Sabbat geval om opgetel te word nie.

Om te bepaal hoe juis die Saterdag as 7de dag bepaal is, is selfs ‘n nog komplekser saak. Daar is ook meningsverskille oor wanneer die Jode ‘n vaste patroon begin volg het om dit wat ons nou as Saterdag ken, as standaard die 7de dag te bepaal.

Ten eerste, as ‘n mens van die skeppingsdae as baie lang tydperke praat, is dit nie moontlik om spesifiek een dag aan ‘n skeppingsdag of die rusdag te koppel nie. Die eerste bepalings van watter dag die eerste of laaste dag van ‘n sewe dae periode gekoppel moes wees, is waarskynlik astronomies bepaal. Ten minste aanvanklik, omdat die werklike astronomiese tydperke nie rondom 28 dae gesinchroniseer is nie, is die “sewende dag” deurlopend verstel, volgens sommige bronne tot in die Na-Christus-era, en het eers gegiet geraak onder die Romeinse invloed.

Om die verskil tussen ‘n kalenderjaar en ‘n astronomiese jaar te oorkom, is periodiek nog ‘n sewe-dag-periode bygewerk, en in ‘n langer siklus nog een. So is bitter na-aan die handhawing van ‘n astronomiese jaar gebly.

Die 7 word ook vanuit die skeppingsduur, maar ook ander bronne as “God se getal” teenoor die ses as die “duiwel se getal” (dikwels word al twee met drie vermenigvuldig), dws uitgedruk as 777 en 666 respektiewelik. Die AWB se “hakkekruis” is in werklikheid drie 7’s wat om mekaar aangebring is, en is bedoel om verbondenheid aan God-drie-enig te betuig.

Dit blyk dus dat die onderhouding van die rusdag as sewende dag dui op ‘n aanduiding van periodieke rus, eerder as ‘n nodigheid om te probeer bo alle twyfel vasstel watter dag nou in die besonder die 7de dag sou wees.

Die Christelike gebruik van om Sondag as die 7de dag te heilig spruit uit die grondkonsep dat Christus op die Sondag – die derde dag – uit die dood opgestaan het.

Vandag is daar velerlei wette, veral arbeidswette, wat werkers teen uitbuiting beskerm. In die Ou Testamentiese tyd sou slawe en lasdiere waarskynlik nie maklik kans gekry het om te rus as dit nie vir die streng aard van die Tien Gebooie hieroor gewees het nie. “Dan mag jy nie werk nie, nie jou slaaf of jou donkie…” En God sal die oortreder nie ongestraf laat bly nie.

Mense verskil – sommiges se werk en lewensomstandighede stel nie baie emosionele eise nie, en is ‘n gedwonge rusdag – en terselfdertyd geleentheid om kerk toe te gaan – na-aan voldoende lafenis. Sodoende is daar meer gesinstyd, en tyd vir oordrag van waardes na die volgende geslag.

Ander mense se eie ingesteldheid, of hul werksomstandighede, verg egter ook daardie periodieke “Sabbatsweek.” Soos wat die Sabbatsweek die jaar en kalender weer in pas moes bring, dien hierdie Sabbatsweek as herlaaitydperk vir terapeute en beraders wat hul pasiënte se probleme aantrek. Geen berader gaan hond-haaraf maak as hy voltyds apaties staan teenoor sy pasiënte se kwellinge nie – maar dit kan mettertyd ook te veel vir selfs die breedste skouers word.

Die Sabbat(sweek) is vir die mens gemaak. Om ‘n goeie rede.

Weens die Ou Testamentiese “voorskriftelikheid” word baie hiervan deel van selfs die moderne psige en verstaan van die karakter van die rusdag.

Iemand wat op ‘n Sondag sy gras sny of planke met ‘n kragsaag saag, gaan meer waarskynlik ‘n klag van geraasbesoedeling of rusverstoring op die lyf loop as een wat dit op ‘n ander dag doen al is daar heelwat meer buigsaamheid van die dae toe visvang op ‘n Sondag in die Vrystaat wetlik verbied was.

(Ja, soos die grappie gelui het, God straf die visse wat dit waag om op Sondae te gaan swem).

Van die ou mense vertel hoe bitter hulle op Sondae met hul siele onder die arm opgeskeep gesit het, want die ou mense rus, en maak een van die jonges ‘n geluid, is daar (vermoedelik eers die Maandag) ‘n geween en die gekners van tande. Want die Bybel sê jy moet rus, en as jy rus, kan jy nie raas nie.

Vandag is daar selfs banke oop. Al hoe meer inkopiesentra verplig hul huurders om, ter wille van die ankerhuurder, op Sondae bykans volwaardige sake-ure oop te wees. Om seker te maak dat dit ernstig opgeneem word, word huurders verplig om ‘n sekere personeelsterkte, vergeleke met gewone werksdae, op die perseel te hê. Groot byeenkomste wat op Sondae plaasvind is algemeen.

Hierteenoor is Sondae in Duitsland oor die algemeen sake-gewys doodstil. In Nederland is daar ‘n harde gespook om die aantal “handelsondae” uit te brei. ‘n Nederlandse immigrant wat onlangs by familie in Nederland gaan kuier het, vertel dat as die huishouding se melk in groot dele van Nederland op ‘n Saterdagaand opraak, sit die gesin gewoon tot Maandag sonder melk. Daar is nie ‘n plek oop wat Sondae melk verkoop nie.

Geen twee mense sal presies dieselfde aanvoeling hê oor wat op ‘n Sondag geoorloof is, en wat nie. Geen mens se opvattings sal van sy kindertyd tot sy oudag dieselfde wees nie.

Opsommend is Sondae die een dag in die week wat vir God afgesonder is. Dit staan egter steeds in die konteks van “bid sonder ophou,” dus dat ‘n mens nie net op Sondae “aanskakel” om ‘n Christen te wees nie.

En almal het rus nodig – dit kan net sowel op Sondae ingehaal word.

Taalstryd moet harder raak

Jaap Steyn is seker een van die grootste Afrikaanse skrywers en intellektuele van alle tye. Indien hy Frans, Duits of Italiaans was, sou hy lankal deur die staat en die nasionale media vereer gewees het. Danksy die ANC en dié se skoothondjie, Nasionale Pers, word Steyn se reuse-oeuvre met tientalle boeke oor ons taal, geskiedenis en manjifieke biografieë nie na waarde geskat nie.

In vandag se aflewering van sy gereelde geskiedenisbrokkies oor die verengelsing van Afrikaners onder die Britse bewind aan die Kaap, onthul Steyn dat die universiteit van Kaapstad deur Afrikaners in die konsistorie van ‘n NG Kerk in 1829 gestig is! Daarna is dit egter gou-gou verengels, net soos Stellenbosch, Tukkies, Kovsies, Potchefstroom en die voormalige RAU in ons tyd verengels is of verengels word.

Die geskiedenis herhaal homself telkens in ons land. Ná 1902 het Afrikaners georganiseer en hulself onder die oranje blanje blou as ‘n volk gekonstitueer ten einde ‘n tweede volksmoord soos dié van die Britse konsentrasiekampe te voorkom. Vandag is die tweede volksmoord wat ons voorouers gevrees het egter in volle swang, tesame met die hernieude verengelsing van feitlik alle Afrikanerinstellings.

In Suid-Afrika het die onderdrukking van Afrikaans nog altyd hand aan hand gegaan met die fisieke uitwissing van ons volk. ‘n Mens kan dit amper ‘n beginsel van die Suid-Afrikaanse geskiedenis noem. Eintlik is dit heel logies, want om ‘n volk van sy taal te ontneem en agterna by die oorwinnaar se kultuur in te lyf, is ‘n ewe doeltreffende metode van volksmoord as om mense fisiek uit te delg. Vanweë die feit dat Brittanje in die eerste helfte van die negentiende eeu nie genoeg Britse immigrante na die land kon stuur om Afrikaners eenvoudig demografies te oorweldig nie, het volksmoord egter mettertyd deel van Britse beleid geraak.

Die haat vir alles wat Afrikaans is en wat op die duur volksmoord moet aanvuur, is in die 1940s en 1950s baie doeltreffend aan die radikale swart leierskap van Nelson Mandela, Oliver Tambo, Walter Sisulu en ander deur die Anglikaanse kerk oorgedra. Vader Trevor Huddleston van die Engelse Kerk het in die vyftigerjare Britse koerantredakteurs en joernaliste na die land laat kom om ‘n internasionale lasterveldtog teen die Afrikaner van stapel te stuur.

Vandag speel die negentiende eeu, wat Jan Smuts ons “eeu van onreg” genoem het, hom weereens in ons land af, met taalverdrukking, verkragtings en grusame moorde op burgerlikes. So pas is twee jong mans wat van opstand teen die ANC-bewind verdink word, in polisieselle verkrag, tesame met tienduisende Afrikanervroue wat sedert 1994 deur swartes verkrag is.

Afrikaners het oor die afgelope twee eeue ‘n groter bydrae tot die Britse Ryk en tot die oorheersing van Engels in dié land gelewer as die Engelse self. Dit is ons wat vir swartes in Engels skool hou of aan die universiteite doseer. Dit is ons wat die belastings betaal waarmee ons eie taal uitgeroei word en waarmee ons uiteindelike uitwissing, kultureel maar ook fisiek, voltrek word.

Die taalstryd sal veel harder gevoer moet word. Ons moet eenvoudig weier om hoegenaamd met hierdie Engelse owerheid in sy taal te kommunikeer, indien ons hoegenaamd nog met hom wil kommunikeer. Die heel beste sou wees dat ons onmiddellik ophou om aan hom belasting te betaal en dat ons aan elke Engelse kolonialis in hierdie land moet sê: “Finansier jou eie empaaier!” Laat die Engelse vir die magdom Engelse skole en universiteite in dié land betaal. Laat Engelsman en Engelse vrou aan hul swart surrogate in hul taal doseer of hul administrasie bedryf.

In Vlaandere, Québec en elders het ‘n taalstryd tot politieke opstand en die aandrang op selfbeskikking en ‘n eie grondgebied gelei. Vir die Afrikaner is daar geen ander uitweg meer nie.

Ons finansier ons eie ondergang. Ons kinders word, hetsy vermoor, hetsy verengels met ons eie belastings of verbruikersbesteding.

Laat die groot maatskappye wat nie meer blanke Afrikaners in diens neem nie en slegs aan swartes in Engels adverteer sonder ons klandisie klaarkom, net soos wat die Engelse staat sonder ons belastings behoort klaar te kom.

Die Afrikaner het nog nooit ordentlik in opstand teen Engelse verdrukking gekom nie. Selfs tydens die Tweede Vryheidsoorlog het De la Rey en ander met handskoene aan geveg teen Brittanje wat besig was om ons vroue en kinders erger as diere uit te moor.

Die tyd het gekom dat ons ‘n oog met ‘n oog en ‘n tand mat ‘n tand moet vergeld.

In die sogenaamde apartheidtyd het ons ons vyande net met liefde en eerbied behandel, vir hulle skole en nogmaals Engelse universiteite gebou of aan hulle die taalregte toegeken wat hulle ons al eeue lank ontsê.

Wat genoeg is, is genoeg! Van nou af aan sal ons die stryd vir Afrikaans – om van Afrikaneroorlewing nie te praat nie – kaalvuis moet aanpak.

Daardie draadsitter-Afrikaners wat hulself verbeel dat hulle in hierdie nuwe volksmoordtyd tegelyk met die owerheid kan saamwerk en hul mede-Afrikaners heuning om die mond kan smeer, sal ook moet besef dat die keuse onverbiddellik geraak het. Dis nou ‘n geval van: óf jy is vír ons, óf jy is teen ons. Met soveel onreg, geweld en verdrukking wat om ons woed, is daar geen middeweg meer nie.

ремонт паркета Александр Фильчаков

Beginsels en populariteit – hoe kies die kiesers?

Pas het ‘n nuwe kieskompas in Nederland die lig gesien. Dié kieskompas merk op dat baie kiesers in Nederland in hul harte met die beleid van die betreklike klein ChristenUnie saamstem, maar dat 80 % van die kiesers sê hulle sal nooit hul kruisies by dié party trek nie.

‘n Waarnemer meen die ChristenUnie se bykans onversetlike houding oor aborsies en genadedood moet die blaam dra.

Om van buite te veel in die Nederlandse politiek te probeer lees is fataal. Die Nederlandse pers skryf hul politiek is daarvoor vir buitelanders veels te skisofrenies.

Tog laat dit sekere vrae ontstaan. In lande soos Nederland (CDA en CU), België (CD & V) en Duitsland (CDU) is die Christen-demokratiese partye (nog) die dominante partye in die regerende koalisies. Hier in Suid-Afrika, waar 80 persent van die mense hulself as Christene opgee, figureer Christen-demokratiese en Christen-Volkseie partye op die rand van die radarskerm.

Toe Cope tot stand gekom het en sy beleidsvoete moes vind, was die politieke dam aan die kant van humanistiese politiek – liberaal-demokraties, sosiaal demokraties, sosialisties, ens oorbevolk. Die dam van Christen-demokrasies erg ylbevolk.

En vir so verre Cope beleidstekens toon, lyk dit of hy eerder ook in die oorbesette hoek gaan indons het, sy pogings om prominente kerklui te betrek ten spyt.

Hoekom Suid-Afrika so lyk, het moontlik baie te make met die lang geskiedenis as deel van die Engelse wêreld. Die Engelse wêreld, Brittanje in die besonder, se grootste partye mag dalk nie Christen-demokratiese per se wees nie (hoewel die Tories organisatories inskakel by die oorkoepelende liggaam vir Christen-demokratiese partye), maar die kiesafdeling-kiesstelsel neig om dit wat voet in die deur het, taamlik te verskans.

In ‘n omgewing waar jou party se beleid almal geval, maar die uitbring van stemme anders lyk, is so ‘n stelsel rof met partye wat opgang wil maak, tensy hulle regionaal deurbreek.

Miskien moet ook nie te veel gelees word in die huidige posisie van die Christen-demokrate in Europa nie. Oor ‘n paar jaar kan dit dalk lyk of die Christen-demokrate ‘n soort transito-fase vervul het van die era van liberalisme en permissiwiteit, na ‘n swaai terug na konserwatiewer waardes.

Baie redes is geopper vir die verskynsel dat ‘n skynbaar baie liberale Wes-Europa sy rug, skynbaar sat vir permissiwiteit – op liberalisme gedraai het, en steeds as dikwels ateïste, hul kruisies by die Christen-demokrate gaan trek het.

Nou is daar in verskillende Wes-Europese lande ‘n skynbare trek na verder behoudend – soos Denemarke, maar in besonder België waar Vlaamse nasionalisme gevoed word.

Hoekom gebeur iets soortgelyks nie struktureel in Suid-Afrika nie?

Dat kiesers lankal nie meer so gekonsolideerd agter die groot partye staan as wat die werklike stemgetalle aandui nie is heelmoontlik. ‘n Mens hoef maar net ‘n oog te werp op internet-meningspeilings, op munisipale betogings, Cope se probleme, en die DA wat skynbaar op die punt staan om die ID in te sluk.

Pres. Zuma het ook reeds swart kiesers daarop gewys dat hulle moreel verplig is om vir die ANC te stem.

Tog is daar geen groot, werklik mededingende Christelike-volkseie-party in die parlement nie, en is die Christen-demokratiese partye oor die algemeen net so klein en versplinterd soos die regse partye, met, selfs al word hul getalle bymekaar gereken, steeds klein bly.

Wanneer daar gestem word, gaan koek die kiesers steeds in die oorvol-gedeelte van die dam saam.

Hoekom?

Die antwoord uit verskillende dele van die land sal verskil.

‘n Duidelike demonstrasie: Met die laaste oorlooptydperk het ‘n sekere Wes-Kaapse raadslid van die ACDP, erg fundamentalisties, uitgesproke pro-jong aarde kreasionisme, na die DA oorgeloop. In Gauteng loop ‘n raadslid, ‘n boer, na die ANC oor. Beide is blank, Afrikaans. Die Gautengse lid het ‘n lang, bitter naar ervaring van die DA in sy raad agter die blad, wat onder meer voortydig grondbelasting op landbougrond ingestel, en met vervolging teen “wanbetalers” begin het.

Tog, breedweg kan die indruk nie ontsnap word dat die DA in die Wes-Kaap veel meer opgehemel word as in die res van die land nie. Daar het die DA immers die ANC se kortstondige “bevryding” van die Wes-Kaap afgeskud, en kon die provinsie onder die res van die land uit begin uitpresteer.

Of die demokrasie in die Wes-Kaap as iets anders verstaan sal word as dat dit beteken ‘n kieser kan vir enige party stem solank dit die DA is, wanneer die DA se posisie gekonsolideer sal wees, is moeilik om te voorspel.

Om te beweer die ander (kleiner) partye het net hulself te blameer vir situasie, is deels waar, maar die DA het ook lang lyste blapse op die kerfstok – raadslede wat uit die provinsies waar hulle verkies is verhuis, maar geen vakatures verklaar word nie, raadslede wat “lewend ontval,” raadslede wie se name saam met ANC-raadslede op lyste van wanbetalers pryk, ‘n onderburgemeester wat benewens ‘n reistoelaag ook ‘n gehuurde ampsmotor kry ….

Persoonlikheidsbotsings, duidelike onderlinge beleidsverskille en waardesisteme… dis alles daar teenwoordig. Tog groei die party. Vir die ander is dit dikwels fataal. Het Suid-Afrika, soos baie ander lande,. ‘n minimum drempel gehad van persentasie stemme om op verteenwoordiging in die parlement geregtig te wees, was ‘n hele span daarmee heen. In sommige lande is die drempel so hoog as sewe persent. In Suid-Afrika sit ‘n span partye in die parlement wat minder as twee, en selfs een persent stemme gekry het.

Die huidige samestelling is egter nie heeltemal iets wat sommer sal herhaal nie. Met die totstandkoming van Cope het ‘n gees onder baie kiesers posgevat dat hierdie die eerste kraak in die ANC verteenwoordig, en behoorlik stukrag gegee moet word. Partye het dus baie stemme verloor.

‘n Deel hiervan was sterk ANC-kaders, wat egter in die ANC gesien het hulle gaan nie die mas opkom nie, en opportunisties na kleiner partye soos die ACDP gemigreer het waar sommiges inderdaad daarin geslaag het om tot bo te vorder (en dan met ‘n oorloop terug te keer ANC toe, maar in ‘n stewig-versterkte posisie). Met Cope se totstandkoming het hierdie party skynbaar dieselfde opsie gebied.

In wese het baie kiesers opportunisties of hoopvol hul gewig by Cope ingewerp met die hoop dat dit ‘n soortgelyke magsbreuk vir die ANC sou inhou as die DA in die Wes-Kaap.

Met ‘n nuwe verkiesing sal die Cope-suigkrag waarskynlik nie meer so aanwesig wees nie, en is dit moeilik denkbaar om te voorsien hoe die DA sy Wes-Kaapse rol (nou reeds) suksesvol na die res van die land sal kan ”uitrol”. In die res van die land sal anders gedink moet word – elke kieser sal optimaal die geleentheid moet hê om die beginsels waaroor hy sterk voel te kan uitleef.

Die Christen-volkseie gaan nie as “lastig” van die tafel gevee kan word nie, en nog minder met argumente oor outyds of verkramp –nie met die “wonderlike” grondwet wat kort-kort nie so wonderlik werk nie.

‘n Interessante vraag is of die Christen-demokrasie oor die momentum – veral intellektuele momentum –gaan beskik om nou die simplistiese veldtog van “godsdiens hoort nie in die politiek nie” teen te werk. Veral nou dat ‘n reuse aantal “mighty men” aldus die voorafaankondigings by Greytown moes gaan hoor ‘n Christen is ‘n Christen, nie net in die kerk nie, maar ook in die gesin, die skoolbeheerraad, die parlement. In kort, hy kan nie Sondae teen aborsies en dobbel en die res van die week daarvoor wees nie.

Maar …die Christen-demokratiese en Christelike volkseie partye moet ook hul kant bring. Plek-plek is nuwe besems nodig.

Met waarskynlik meer eertydse prominente lede deur eerw. Kenneth Meshoe uit die ACDP gedryf as wat hulle nou in die party bevind, is dit geen geheim wat bedoel word nie. Hy is waarskynlik eiehandig daarvoor verantwoordelik dat die ACDP –in weerwil van die aanspraak op die webwerf van “the fastest growing party in South Africa” meer as die helfte van sy nasionale en provinsiale setels prysgegee het.

Volkseie is doodgewoon deur ‘n grondwetlike bedeling uitverkoop.

Die stemreg-gedeelte van demokrasie sal eers werk as kiesers vir die beginsels kan stem waarin hul glo.

Hoe gaan die uitslag lyk as stembriewe vervang word met ‘n rekenaarpaneel waarop die kiesers beleidsvrae moet beantwoord. Vrae soos: “Glo u in privaat besit? Glo u in aborsies op aanvraag? Glo u in die doodstraf?” Na afloop van die verkiesing verwerk die rekenaar die antwoorde ooreenkomstig die partye se beleid, en ken setels toe.

Sonder Zuma se appèl op swart kiesers dat hulle moreel verplig is om vir die ANC te stem, gaan die uitslag baie, baie anders lyk.

Finansiële Krisis, Deel 2

Die Groot Resessie is besig om sy tweede fase binne te gaan. Die Griekse regering se onvermoë om buitelandse skuld te vereffen beteken die begin van die begin van die Europese fase van die wêreldwye finansiële krisis.

In die deel 1 van die krisis het Amerikaanse subprimaverbande Amerikaanse banke gekelder en ŉ finansiële krisis in Amerikaanse effektebeurse veroorsaak wat uiteindelik internasionale gevolge gehad het.

Die ondergang van die Amerikaanse verbruiker as die enjin van ekonomiese groei in Sjina en Suid-Asie 18 maande gelede, het selfs Europese ekonomieë in resessie gedompel, en het die res van die wêreld ontwrig.

Daar is egter steeds geen duidelike redes vir die nou historiese Amerikaanse finansiële krisis van 2008 nie. Daar is ontleders wat na onverantwoordelike finansiële instrumente verwant aan subprima verbande as die sondebok verwys, terwyl die Amerikaanse regering beskuldigend na beleggingsfirmas staar.

Myns insiens is die krisis die eerste tekens van ŉ nuwe energiekrisis, wat nog steeds nie opgelos is nie, en wat oor die volgende dekade gaan vererger. Onverantwoordelike begrotings in die VSA en ander Westerse lande het ook ŉ rol gespeel, maar die sneller was die olieprys van oor die $140 per vat in 2008, wat aannames oor ekonomiese groei in Westerse begrotings ondermyn het.

Die Amerikaanse effektebeurs het oor die laaste jaar taamlik herstel, en hoewel die krisis in Griekeland aandelepryse in die VSA negatief gaan tref, het die sentrum van die krisis nou na Europa verskuif.

Daar is tekens dat die Amerikaanse ekonomie oor die kort termyn sterker as die Europese ekonomie sal vaar, maar daar is donderwolke op die horison in die vorm van piekolie (en die gevolge van die krisis in die Golf van Meksiko. Die volgende Amerikaanse krisis is reeds oorgehaal, maar sal eers later begin. Dit is naamlik die geweldige vlak van Amerikaanse regerings skuld, wat nou vergelykbaar met die grote van die Amerikaanse ekonomie is (en wat snel groei; in 2009 het die Amerikaanse regering 2 triljoen dollars in belasting ingebring, en ongeveer 4 triljoen dollars gespandeer).

Die begin van Deel 2 van die Groot Resessie is in Griekeland. Dit is moontlik dat ingryping deur Duitsland en Frankryk die krisis kan afweer, maar ek glo dat dit ten beste die onvermydelike net sal vertraag.

Die EU het twee onmiddellike doelstellings in verband met die Griekse krisis: Eerstens om effektebeurse te ondersteun, en tweedens, om die Euro te beskerm. Beide die doelstellings vereis dat banke wat verbande op Griekse skuld gekoop het solvent gehou word met finansiële bystand, en ŉ syfer van 500 miljard Euros word genoem – die totaal kan groei tot 700 miljard Euros in die volgende paar maande.

Europese en veral Duitse kiesers is erg omgekrap oor die Griekse krisis, veral omdat hulle belastinggeld aangewend word om die Grieke, wat dekades lank reeds onverantwoordelik spandeer, te red. In Griekeland het onluste uitgebreek, en veral sosialiste en kommuniste het uit hulle post-1989 sluimer ontwaak om weereens die toon in die strate aan te gee.

As Deel 2 van die krisis ontvou soos dit moet, sal eers Portugal, dan Spanje, dan Ierland, dan Brittanje en Italië, deur die Griekse tragedie gaan, met verskeie variasies op die tema. ŉ Finansiële smelting in Brittanje of Italië, wat groot ekonomieë is, sal wêreldwye gevolge hê, wat selfs die Amerikas en Afrika dieper in Resessie kan dompel.

Die prentjie sal oor ŉ paar jaar ontwikkel, en soos die VSA, sal Europa anders lyk, beide ideologies en ekonomies, aan die einde daarvan. Daar is reeds bespiegelings in die pers dat die EU die uiteindelike slagoffer kan wees, en saam daarmee, drome oor ŉ Europese supermoondheid wat die wêreld met Sjina en die VSA deel.

Deels word die Groot Resessie veroorsaak deur piekolie wat die onderliggende energiekrisis veroorsaak, en andersins is dit die gevolg van dekadeslange onverwoordelike begrotings en spandering deur verskeie Westerse lande, met die VSA toonaangewend in die opsig. ŉ Derde faktor is die ekonomiese gevolge weens die afname in bevolkingsgroei in Europa.

Piekolie in Westerse lande is veroorsaak deur afnames in olieproduksie in die Westerse hemisfeer, veral in die Noordsee en in die Amerikaanse olie provinsie. Die afname in bevolkingsaanwas is te wyte aan ŉ veranderde sosiale en ideologiese klimaat en is myns insiens te wyte aan die einde van die Kerk en die seeviering van linkse ideologieë. Die einde van die Protestantse en Katolieke lewenswyse (wat soms “Sosiale Konserwatisme” genoem word), het gevolge, waarvan een die afname in geboortes is.

Ekonomiese groei in ontwikkelde state is proporsioneel met bevolkingsgroei (meer verbruikers, meer belastingbetalers, meer produksie en dus meer ekonomiese aktiwiteit, en omdat die faktore eksponensieel groei, dus soortgelyke groei in BNP).

Afnames in bevolkingsgroei veroorsaak dus afnames in die groei van die BNP, wat dan begrotings ontdaan maak. In somtotaal is beide faktore (die energiekrisis en afnames in bevolkingsaanwas) te wyte aan limiete in die natuurlike bronne waarop Westerse beskawings gebou is. Limiete op water, krag en voedsel lê die vermoëns om te groei aan bande.

Die faktore ondermyn eksponensiële groei in Westerse ekonomieë, en saam daarmee die vermoëns van regerings in Europa en Noord Amerika om hulle begrotings te laat klop. Goedkoop, maklik ontginbare, ru-olie is deur ŉ piek in 2005, en die totale ru-olie produksie uit alle bronne gaan in 2012 (of miskien ŉ bietjie later, tussen 2014 en 2016) deur ŉ maksimum.

Intussen begin die realiteit van piekolie in die Westerse lande deurdring, en die Amerikaanse Departement van Energie het onlangs ŉ verslag bekend gemaak wat die datum (vir piekolie) tussen 2011 en 2015 plaas. Dit volg kort op soortgelyke skattings in Brittanje (ŉ studie deur Britse Nyweraars) en in ŉ verslag deur World Energy Outlook. Die verslae verskyn ook in ŉ periode van skerp toenames in aanvraag na ruolie in Indië en Sjina.

Wat is in die vooruitsig? Die Groot Depressie het ŉ dekade lank geduur, en daar is geen rede waarom die Groot Resessie ook nie so lank , of selfs langer, kan duur nie. Ons is pas deur die eerste fase (ŉ krisis wat in die VSA ontstaan en daarna oor die wêreld versprei), en is nou aan die begin van die tweede fase.

As robuuste groei nie herstel nie, sal tekorte in begrotings problematies bly. Uiteindelik is die enigste uitweg inflasie, en in die geval van ŉ voortslepende energiekrisis, stagflasie (dit gebeur omdat mens nie rykdom uit niks kan produseer nie). In die opsig is daar reeds tekens dat inflasie in kos en brandstofpryse sedert die middel van 2009 gestyg het.

Die res van die tweede fase van die energiekrisis sal nou hoofsaaklik in Europa woed, met gevolge vir die res van die wêreld. Hou maar dop hoe Portugal, Spanje en die VK oor die volgende paar jaar bondspring om bankrotskap te vermy. Die derde fase van die Groot Resessie sal later hoofsaaklik aan die inflasie van geldeenhede gesien word. Dit is nog in die toekoms; op die stadium is baie ekonomieë steeds eerder deflasionêr.

In die era van kommoditeits tekorte (ruolie, goud, metale soos litium, koper, raar aardmetale, en dies meer, en dan ook veral landbougrond) is daar tekens dat beplanners in Sjina druk besig is om feite op die grond te skep: Sjinese boerderye, myne, olie-ontginning en ander investering is besig om oral in Afrika pos te vat. Dit is die Tweede Kolonisasie van Afrika. Julius Malema mag dit verwelkom, maar wat die werklike langtermyngevolge is, sal ons nog sien.

In die opsig moet mens opmerk dat die Europese feit in Afrika in trurat is, en dat Sjina besig is om die vakuum te vul. Op ŉ dag gaan Beijing belangriker word as Londen, waarna Afrika onherroeplik gaan verander.

free casino Фильчаков

Terug na Afrika (2)

Dit is nou presies ‘n jaar gelede dat Jacob Zuma staatspresident geword het, en net soos Herman Toerien, wil ek my indrukke van hom ook met u deel.

Ongeveer twee jaar gelede, byna ‘n jaar voor sy bewindsaanvaarding, het ek ‘n positiewe artikel oor Jacob Zuma in ‘n internasionale tydskrif geskryf, waarvoor ek baie slae gekry het op hierdie forum. Ek het daardie artikel opgevolg met “Hoe ek Jacob Zuma ken,” wat ek kort voor sy verkiesing op hierdie werf geplaas het. Daarin het ek breedvoerig oor die man se luistervermoë uitgewei en was ek positief oor Afrikaners se vooruitsig onder sy bewind.

Daardie twee artikels was in ‘n pre-Pietersburg verwysingsraam geskryf.

Tydens die 52ste Nasionale Konferensie in Desember 2007 was verskeie ANC-beleidstandpunte geformuleer wat ons waarskynlik óf geïgnoreer het, of as ‘n wenslysie beskou het. Na die Pietersburg konferensie het dinge vinnig gebeur. Mbeki is ‘herroep’, Motlanthe is tydelik in sy pos aangestel totdat die regsgeding teen Zuma uitgeloop het. Dit sou Zuma ook die geleentheid gun om sy posissie op voetsoolvlak te verstewig.

Tydens hierdie veldtog het Malema sy gewraakte woorde van “…ek sal mense doodmaak vir Zuma…” geuiter het. Daarmee het hy die ANC se werklose jeugliga, wat meer as 50% van daardie party se kiesers verteenwoordig, opgesweep om te verseker dat Zuma aan bewind sal kom.

Dit is dus nie vergesog om te aanvaar dat Zuma uitdruklike opdragte van Luthuli-huis ontvang het om die wenslysie van Pietersburg te verwerklik nie, anders waai sy kop ook nes Mbeki s’n.

Vandag besef ek hoe die pre-Pietersburg paradigma my oordeel oor die man beïnvloed het. Voor daardie konferensie het ek die pos van staatspresident as die belangrikste magsentrum van die land beskou, soos in vroeër jare onder Mandela en selfs Mbeki. Toe kon die Prez uit sy blote gesagsposissie bepaal wat die atmosfeer in die land sal wees, hoe verskillende volksgroepe mekaar sal bejeën, en wat die rolle van Cosatu en die SAKP in beleidsbepaling sal wees. Zuma, met sy vermoë om konflikte te ontlont, was dus vir my ‘n baie beter opsie as Mbeki. Sy bereidwilligheid om met die Boere gesprek te voer, was waarskynlik die onderliggende rede vir my afleiding.

Die pos van staatspresident is egter nou tot ‘n leë dop uitgekalwe, soos een van daardie groot volstruiseierdoppe wat by toeristewinkels verkoop word. Binne is niks met ‘n gat aan die een kant. Al die lewe is daaruit gesuig, sonder enige toekoms of hoop op lewe.

Pleks daarvan om die president van Suid-Afrika te wees, is hy vandag slegs die president van die ANC se werklose kiesers. Anti-ANC stemmers het geen bestaansreg in vandag landsbeleid nie. Daar sal voortaan met geweld regeer word, en alle top poste vir kaders gereserveer word.

Sy ganse strategiese fokus is om die ANC aan bewind te hou, al moet Suid-Afrika daardeur vernietig word.

Onder die besluite wat in Piersburg geneem was, kan die staatspresident nie die morele leier van die nasie wees nie. Inteendeel, met Zuma se bewindsaanvaarding het die konsep van moraliteit heeltemal by die venster uitgevlieg.

Hy versinnebeeld ‘n slaaf wat geen besluite, goed of sleg, mag neem nie. Sy leierskap is leeggetap. Dit hou hom in ‘n eindelose donker wêreld – leeg en sonder inhoud, verlam, ontman en ‘n instrument van ‘n onsigbare magskliek wat die land plunder. Dit sal dus in die tgoekoms sinneloos wees vir Afrikaners om hom weer te besoek om gepaai te word. Daarvoor het hy sy eie nes sodanig bevuil dat alle agting vir die posisie van Staatspresident nou verspeel is. Die beloftes wat hy by sulke gesprekke maak sal nooit uitgevoer kan word nie, want hy het geen gesag van sy eie meer nie. Sy hanteerder is daardie klein 28-jarige Hitlertjie, u weet daardie mannetjie wat nie van witmensneigings hou nie.

Westerse moraliteit is nou taboe, desnieteenstaande die feit dat die land se bevolking breedweg uit twee konflikterende beskawingsgroepe bestaan, die Afrika- en die Christelike beskawing. Dit verg daaglikse kompromieë om konflik te vermy.

In enige beskaafde land sou ‘n president se buite-egtelike kind by ‘n jong meisie sy dienstermyn onmiddelik beëindig het, maar nie hier nie. Hier word so ‘n daad as manifestasie van sy manlikheid beskou in ‘n kultuur waar testosteroon vlakke die man maak, nie sy intellek of gedrag nie. Dit is dus nie vreemd dat meer as 5,7 miljoen van die land se bevolking HIV-positief is nie.

Tydens die huwelikseremonie van sy derde vrou het ‘n twintigtal jong impi’s ‘n uitgegroeide bul met hul kaal hande vermoor. Die ontsettende geskreeu, die stof en die bloed is bewys van hul manlikheid, wat met geweld geassosieer word. Hierdie manlikheid word geïllustreer deur die daaglikse haatmoorde op boere, waar verkragting, marteling en sadistiese verminking van onskuldige mense hoogty vier.

Politici en polisie offisiere versoek ons om hierdie wandade nie te verpolitiseer nie, maar om dit as ‘gewone’ misdaad te beskou. Maar hoe kan dit gewone misdaad wees, as dit soos die bulmoord uitgevoer word? Hoe is dit dan dat niks gesteel word behalwe die lewens van beskaafde Christelike landsburgers nie?

Die westelike beskawingskomponent van ongeveer vyfmiljoen mense, wit en bruin, moet maar gewoon hul misnoeë sluk en die hoon verdra wanneer hulle van rassisme uitgekryt word. Hulle moet gewoon met hul lewens aangaan totdat hierdie makabere multikultibestel inmekaartuimel, volgens Zuma se regeerstyl.

Ja, daardie deel van Zuma het ek nie voor Pietersburg geken nie. Hy is dus die groot teleurstelling van die afgelope twaalf maande.

In die nuwe styl mag niemand besluite neem nie — slegs die kgotla van die gepeupel.

Jacob Zuma het Suid-Afrika na Afrika teruggeneem.

Groet Anton, die grotman

Die heersende wetenskaplike teorie lui dat die mens sy oorspronge in Afrika gehad het, en tussen 60000 en 100000 jaar uit Afrika migreer het om later die ganse aarde te koloniseer. Wetenskaplikes is eweneens lief daarvoor om ons daarop te wys dat 99% van alle mense se DNS dieselfde is, en dat slegs 1% van ons gene die verskille tussen ons bepaal, oa hoe ons lyk. Daai een persent bepaal haartekstuur, beendigtheid, velkleur, neusvorm, neiging om geweldsmisdaad te pleeg ensovoorts. Ook is dit so dat sjimpansees, ons naaste familie in die diereryk, sowat 96% van hulle DNS met ons deel. Niemand stry dat ons en sjimpansees totaal en al verskillende spesies is nie. Daai 4% verskil is dus totaal deurslaggewend om Robert Mugabe van ‘n sjimpansee te onderskei. (Was lg so ‘n goeie voorbeeld, wonder ek toe ek dit klaar geskryf het?)

Benewens die oermense wat uit Afrika migreer het, was daar ook ander, onsuksesvolle menslike spesies. Een van hulle was die Neandertalmense, inwoners van Europa en die Midde-Ooste. Luidens die heersende wetenskaplike ortodoksie, het Homo Sapiens en Neandertalman nie ondertrou nie of met mekaar geteel nie. Neandertals, het die wetenskaplikes tot baie onlangs toe gemeen, het uitgesterf.

Oor die naweek het daar egter ‘n verstommende berig verskyn. Europese blankes en Asiate het tog skynbaar sowat 4% Neandertal-DNS. Daar was ‘n gekuier oor die spesielyn in Europa of die Midde-Ooste sedert 60000 jaar gelede. En, hier is die waarlik verstommende ding: Suider en Wes-Afrikane – die Bantoe-mense, die Zoeloes en Xhosas, het nie daardie Neandertalgene nie. Diegene wat in Afrika agtergebly het, het nie met die Neandertals partytjie gehou nie. Onthou hoe word grotmanne altyd voorgestel? As harige indiwidue. Westerse mans is hoeka hariger op ons lywe as swartes. Blote toeval? (Ek bly ook doelbewus hier weg van enige melding van die feit dan Neandertallers se brein ook gemiddeld groter was as wat ons s’n is.)

Onthou: sjimpansees en ons DNS verskil glo met 4%. Blankes het egter 4% Neandertal-DNS, wat Afrikane nie het nie. Dit het absoluut verreikende gevolge. Rassisme is byvoorbeeld so dood soos ‘n mossie. ‘n Duitse herdershond en ‘n chihuahua is honderasse, maar ‘n blanke en ‘n Afrikaan is stellig nie net verskillende rasse nie, maar ook verskillende spesies. Indien dan nie verskillende spesies nie, dan minstens verskillende subspesies. Dis dus nie meer ‘n geval van die verskil tussen swart perde en vosperde nie, maar die verskil tussen donkies en perde waarvan ons hier praat. Rassisme kan amper per definisie nie bestaan nie, behalwe as dit gaan oor Kaapse blankes wat teen Transvaalse blankes wil diskrimineer, soos hulle alte graag maak. As jy akkuraat wil wees, soos wanneer Jimmy Manyi met sy swart vooroordele teenoor blankes optree, moet jy van spesie-isme praat.

En, hier moet ek myself beskerm, voor die politieke korrektes hul maagdevliese opnuut skeur en temerig aan’t skree-huil gaan: hiermee getuig ek dat dit Afrikane is wat eintlik die ware Homo Sapiens is. Dit is ek, die blanke, wat, tot my ewigdurende skaamte, sowat 4% grotman – Neandertal – is. ‘n Baster, dus. ‘n Kruising. As daar steeds aapmense of grotmanne is wat die aarde bewandel, is dit ons, die 4% Neandertallers, die blankes. Hiermee getuig ek ook plegtig, synde iemand wat bid aan die altaar van die god van nie-rassigheid, dat die ware mense, Homo Sapiens Africanus, in alle aspekte inderdaad die meesterras (of is dit meestersubspesie?) is, soos ons uit hul uitsonderlike prestasies in al wat ‘n veld van menslike aktiwiteit is, kan sien. Ek buig myself, die halfmens, half grotman, die aampens, gevolglik voor die superieure spesie, die ware mens, Homo Sapiens Africanus, neer.

Die ANC regime (wat meestal uit ware mense bestaan) se spesie-isme soos regstellende aksie is dus totaal geregverdig, en dis ook dus geregverdig dat blankes, wat ‘n heel ander, basterspesie kan wees, as tweedeklasburgers in Suid-Afrika tevrede moet wees. Niemand sou dit immers eens oorweeg om gelyke regte aan ander spesies soos honde of skape te gee nie. Hoe kan ons blankes, wat moontlik ‘n ander spesie is, dus verwag dat ons enige iets buiten tweedeklasburgers in SA moet wees?

86 справка

Die ANC het regses nodig

Iets was vir my lank raaiselagtig. Blanke rassisme en spesifiek regse Afrikaners se sogenaamde rassisme word vir baie dinge geblameer wat skeefloop in Suid-Afrika. Dié refrein het ‘n legio verskillende gedaantes, maar kom altyd op dieselfde neer: die ANC of swartes oor die algemeen se probleme is alles te wyte aan sogenaamde blanke rassisme. Alles wat skeef en krom is in Suid-Afrika, ja, selfs swart-op-wit moorde, is eintlik nie die swartes se eie skuld nie, maar blankes, veral regse blankes, s’n. Al wat ‘n probleem is word glo veroorsaak deur sogenaamde rassisme. Rassisme kan uiteraard baie dinge insluit, soos om oor misdaad te kla, korrupte ANC-kaders te betrap of om te aan te dring op behoorlike dienslewering. Die blote besit van ‘n wit vel kwalifiseer jou stellig deesdae onmiddellik as ‘n regse rassis.

‘n Uitstekende voorbeeld van die verplasing van blaam vir al Suid-Afrika se probleme op sogenaamde blanke rassisme is die brief wat ene Afrikaan, ‘n welbekende self-, Afrikaner- en Boerehater, wat met geweldige ironie vir ons sit en skree vanuit Europa omdat hy self te bang is om in Afrika te woon, vandag op Litnet skryf (die “hulle” hiernaas is nou glo die regses of die Afrikaners): “Hoe langer hulle aanhou met hul onverdraagsame houding teenoor egte Afrikane, mense soos my Tswana-vriende, die vrou van Zeerust en ekself, hoe langer stel hulle ons mense in gevaar met misdaad en plaasmoorde.”

Hierdie selfde persoon, Afrikaan, het ook al voorheen beweer dat boere verdien om in plaasmoorde te sterf want hulle mishandel hul werkers, al probeer hy dit ontken en weier hy om sy bewerings onder sy eie naam kwyt te raak. Om bostaande onsinnige drek, wat nuwe dieptes van hierdie ekstreem-linkse se reeds welbekende absurdheid peil, na sy logiese uiteinde te voer: Swartes is geensins toerekeningsvatbaar nie. Dis altyd die (regse) blanke se skuld, maak nie saak hóé swartes optree nie. Laasgenoemde is uiteraard tekenend van ware en opperste rassisme aan Afrikaan se kant, omdat hy swartes duidelik as breinlose robotte beskou wat slegs optree in reaksie op wat blankes doen, en nie die kapasiteit het om die towerkrag van die bose blanke man se invloed af te skud nie.

Die logiese uiteinde van Afrikaan se siek en verwronge siening is dat blanke regses, indien nie Marzaan Kruger self nie, die skuld moet dra vir die skokaanval waartydens swart misdadigers ‘n eenjarige babatjie se skedel bykans verbrysel het. Ek moet dit onmiddelik duidelik maak dat ek, ‘n Suid-Afrikaner wat gewoond is aan skokberigte, persoonlik diep geskud is deur die aanval op haar en die vlak van barbarisme haas ondenkbaar vind. Ek is self die pa van ‘n jong Afrikanerkind, en kan my nie eens indink hoe haar ouers moet voel nie. Dis egter net my eie standpunt, maar skynbaar nie Afrikaan s’n nie. Volgens hom is dit nie sy geliefde “egte” (sic) Afrikane wat haar aangeval het se eie skuld nie, maar eerder ‘n pap baba of onbekende regses wat iets moes gedoen het om die aanval op haar te ontketen. Is sy volgens Afrikaan tans in intensiewe sorg omdat sy moontlik op ‘n onverdraagsame manier gehuil het agv die “egte Afrikane” (sic) wat by haar huis ingebreek het? Kennelik het Afrikaan hom geweldig verkneukel aan die laakbare skokaanval op Marzaan, daar waar hy op lafhartige wyse in Amsterdam vir die einste Afrikane wegkruip, want dit “bewys” sy stelling, en toon aan dat babas agv onverdraagsame rassiste se optrede ernstig beseer word. Natuurlik kan hy slegs die mees vae, verregaande, breindood en absurde aantygings maak, sonder enige bewyse hoegenaamd, maar die dom linkse (is daar enige ander soort?) het hom nog nooit aan die feite gesteur nie. Ek wag in spanning dat hy ons probeer wysmaak iewers is daar ‘n regse agter die aanval op Marzaan. (En as daar ‘n hel is, wens ek die sub-menslike skuim wat haar aangeval het, ewigdurende marteling daar toe.)

Is dit hoe ‘n onverdraagsame Afrikaner lyk, Afrikaan?

As mens vir ‘n oomblik jou eie brein afskakel, en die absurde snert aanvaar dat blanke rassiste, Afrikaners of regses (laasgenoemde is uiteraard almal eufemismes vir een en dieselfde ding onder die linkses) aan die wortel lê van al die agterstande en probleme in Suid-Afrika, en jy neem ‘n treetjie terug om na die geheelbeeld te kyk, is die antwoord tog voor-die-hand-liggend. Verwyder Afrikaners bloot uit die prentjie, et voilà! Al die land se probleme is opgelos. Die ANC kan dan sy moderne, gesofistikeerde Afrikastaat bou en die voorbeeld van al die eweneens suksesvolle, vooruitstrewende Afrikalande noord van SA se grense na-aap, vry van die belemmering wat al die blankes met hul teenwoordigheid veroorsaak. Soos Jimmy Manyi dit herhaaldelik stel: daar is miljoene Afrikane wat net wag vir hul beurt om die Nobelprys vir fisika in te palm, wat slegs deur blankes teruggehou word. Separatisme, wat die blygemaakte veiligheidswag Nathi Mthethwa so intens grief, sou Afrikaners ook tot voordeel strek. Marzaan se kanse om op daardie skokkende wyse in ‘n Afrikanerrepubliek aangeval te word, sou ‘n klein fraksie van haar kanse in Suid-Afrika gewees het. As mens dit in hierdie lig beskou, is dit vreemd dat die ANC nie die nommer een voorstaanders is van ‘n volkstaat nie. ‘n Volkstaat is immers iets wat presies dít sal vermag: dit sal Afrikaners en ons chroniese rassisme uit die samelewing verwyder, en sodoende die land se probleme eensklaps oplos.

Nietemin is die ANC onverbiddelik gekant teen die gedagte van blanke separatisme. Weereens: ons rassisme is glo ‘n groot deel van die land se problematiek, maar hulle wil ook nie juis ontslae wees van ons nie. Sonder die regse bedreiding sou 2010 se SWB mos hoeka verseker wees van sukses. Maak enige melding van separatisme of ‘n Afrikanertuisland, en die linkses wil egter slange vang. Hulle kan ons nie uitstaan nie, maar hulle wil nie van ons ontslae wees nie. Wat gaan dus hier aan?

Ek is van mening dat ons die antwoord kan vind in minister Nathi Mthethwa se leedvermakerige propaganda oor die sogenaamde regse komplot wat hy die afgelope week in die parlement gebesig het. Ek het hoegenaamd geen idee oor hoe waar die aantygings oor laasgenoemde komplot sou wees nie. Die feite klink egter vir my bra dun op die grond. ‘n Hele vyf sogenaamde regses gaar glo wapens en springstof op om glo ‘n ongespesifiseerde township op te blaas. Watter township, of is dit sommer almal? Hoeveel springstof moet jy opgaar om Soweto plat te vee, behalwe as dit miskien Plutonium-239 is waarmee jy ‘n kernwapen wil bou? Kan dom regses en blote Afrikaners die fisika baasraak om ‘n kernwapen te bou? (Antwoord: ja, ons het al ses keer so gemaak daar by Pelindaba, maar gun my my sarkasme.)

Hoe dit ook al sy, al klink dié sameswering vir my dik vir ‘n daalder, is dit ‘n goeie aanduiding van waarom die ANC Afrikaners nodig het. Regse Afrikaners (en is dit nie ongeveer 99% van alle Afrikaners deesdae wat die ANC met ‘n enorme passie haat nie?) is glo ‘n bedreiging vir die 2010 Sokkerwêreldbeker. Al vyf van die gearresteerders sou kwansuis die hele toernooi glo kon ontwrig.

Elders in die land is daar egter ‘n veel groter en veel meer realistiese bedreiging vir 2010 se SWB as vyf verdwaalde sogenaamde regse samesweerders. Een van Cosatu se vakbonde, SATAWU, dreig om ‘n grootskeepse staking van stapel te stuur. Dit sal die land se ekonomie letterlik lamlê. Enkele jare gelede, tydens ‘n vragmotorbestuurderstaking, het vulstasies se petrol en diesel juis opgeraak. Dié staking kan presies dieselfde gevolge, en erger, hê, en die SWB begin oor ‘n maand. Dit sou ‘n totale ramp wees as die besoekers in ‘n land opdaag waar die vervoerstelsel nie werk nie. SATAWU se staking is dus ‘n ekstreme, realistiese en onmiddelike gevaar vir 2010 se SWB.

Maar, volgens Nathi Mthethwa en sy breindood linkse sikofante soos Litnet se Afrikaan, is dit eintlik daai vyf gevaarlike, regse Afrikaners wat glo die probleem is, nie die ANC se 80,000 plus eie Cosatu-trawante nie. Dis dan seker ook nie die horde swart misdadigers wat babas se koppe papslaan, wat bejaardes martel en voorstedelike huise binneval om te roof, verkrag en moor wat buitelanders se lewens en eiendom bedreig nie, maar eerder die imaginêre blanke, regse bedreiging. Ons almal weet immers hoeveel buitelandse toeriste sedert 1994 deur gevaarlike regse Afrikaners vermoor is (antwoord: nul.) Ek wonder of die ANC of die Britse konsulaat waarskuwings gaan uitreik aan sokkertoeriste: “Bly om hemelsnaam weg van blanke gebiede, veral waar Afrikaners woon.”

So gepraat van moontlike probleme tydens die 2010-toernooi: Johannesburg se noordelike voorstede sit om die beurt sonder krag en water vir dae lank nou al. Ek skryf hierdie op my skootrekenaar met batterykrag want dis donker in ons buurt. Ook hier is die krag af vanaand. Laa’k raai. Aapstat se hoof elektriese ingenieur is moontlik ‘n ontplooide ANC-kader wie se kennis van elektriese netwerke beperk is tot kabeldiefstal aan sy kant. Wanneer dieselfde by ‘n 2010-wedstryd gebeur omdat die ANC eenvoudig nie die kapasiteit het om te beplan vir die toekoms nie, omdat instandhouding van jou land se infrastruktuur skynbaar in Afrikapolitiek getroef word deur die drang om ‘n blink motor te ry, gaan dit seker ook regse saboteurs se handewerk wees. Daai einste regse saboteurs wat veroorsaak het dat ons ligte vanaand af is, mnr Mthethwa, wat seker by Alec Erwin se sogenaamde Koeberg-saboteurs gaan kers opsteek het? Gee my asb hulle name dat ek hulle ‘n aanslag vir die kragopwekker wat ek sal moet koop se koste kan gee!

Waarop ek hier afstuur, is natuurlik dat die ANC die Afrikaners en veral die denkbeeldige regse bedreiging nodig het, agv sy eie volslae onvermoë om enige iets te doen behalwe om die land se rykdom te plunder. Afrikaners mag nie ‘n volkstaat kry nie, want op wie sou die ANC se eie tekortkominge dan blameer kon word?

Kortom: die ANC het ‘n sondebok nodig, en welke beter sondebok en gogga as die denkbeeldige, gevaarlike Afrikaner kan jy kry om die babas in die townships mee bang te maak? Hierdie strategie werk uiteraard vir die ANC, want dis maklik om ongesofistikeerde, agterlike indiwidue wat geen kapasiteit het om vir hulself te dink nie (nie almal van hulle swart nie), hul propaganda vir soetkoek te maak opvreet.

для дівчаток ігри

Hoe lank nog?

Afrikaners leef vandag in ‘n vreemde wêreld. Vroeër was hulle gewoond aan ‘n bestaansomgewing waar wet en orde geheers het en waar die staat sy fundamentele verpligtings nagekom het. In vrye demokratiese lande heers ’n regsomgewing wat histories ontwikkel het en wat uit die lande se grondwette voortspruit. Die uitsluitlike doel daarvan is om die regte en belange van die landsburgers te beskerm en die staat se magte te beperk – spesifiek teen uitbuiting en diktatoriale optredes van die owerhede. Om daardie rede onderwerp burgers hulle aan die staatsgesag. Dit is waarom die staat ‘n monopolie op geweld besit waarmee sy burgers se belange beskerm moet word.

Die funksie van die staat is dus om sy burgers te bekerm en nie om by hul leefwyse in te meng nie. Sou hy inmeng, dan is sy burgers nie meer vry nie, maar word die land onder valse voorwendsels deur despote regeer. Maatreëls soos regstellende aksie, transformasie en swart bemagtiging is dus ‘n ingryping van die staat in die lewens van die wit minderheid. Dit lê die minderheid se vryheid ernstig aan bande.

Die grondwet is daar om ondermeer te verseker dat die staat se hande gebind sal word om die burgers teen sy diktatoriale optrede te beskerm, hetsy teen ‘n enkele persoon, ‘n politieke drukgroep, of teen die populistiese meerderheid van die dag. Die grondwet sorg dat die burgery nie net teen kriminele beskerm word nie, maar ook teen die staat as potensiële diktator.

Diktators eien hulself die staatsmag wederregtelik toe en wend die staatsmasjinerie aan om die landsburgers aan bande te lê. Dominante minderheidsgroepe, wat die despote nie by die stembus kan bedreig nie, is dikwels die sagte prooi van hul optrede.

Die morele regverdiging daarvoor word gesoek in mooiklinkende slagspreuke wat op een of ander humanistiese oorweging berus. Voorbeelde daarvan is ”…om historiese aansprake te bevredig,” om “…ongeregtighede van die verlede te herstel” om “…te sorg dat kulturele geregtigheid sal geskied,” ens.

Die grondwet plaas sekere ononderhandelbare verpligtings op die staat om sy burgers te beskerm.

· Eerstens moet die landsburgers se veiligheid en burgerregte deur ‘n goed georganiseerde polisiediens, gerugsteun deur ‘n funksionerende regstelsel en gevangenisdiens, gewaarborg word.

· Tweedens moet die landsgrense teen insurgente deur ‘n goed opgeleide weermag, toegerus met geskikte toerusting en gelei deur bekwame offisiere, beveilig word.

· Derdens moet basiese dienste verskaf word wat nie ekonomies deur die burgers self gelewer kan word nie. Hierdie dienste sluit in riolering, water, kragvoorsiening, en stadsreiniging.

· Vierdens moet die staat ‘n moderne en internasionaal mededingende onderwys en opleidingstelsel daarstel om die lewenskwaliteit van sy burgers deur geletterdheid te verhoog en om môre se leiers op alle terreine te ontwikkel.

· Vyfdens moet die staat ‘n funksionele gesondheidsorg stelsel in stand hou wat sy burgers se reg op ‘n gesonde lewe kan waarborg.

· Sesdens moet die staat die land se infrastruktuur in stand hou, dws die paaie, spoornetwerk, kragstasies, pyplyne, damme, hospitale, skoolgeboue en ander staatsgeboue en fasiliteite.

· Dan moet die staat sorgdra dat navorsing en ontwikkeling op alle tersaaklike terreine aangemoedig word om ‘n beter toekoms vir die land se burgers te verseker.

· Laastens moet ‘n doeltreffende inkomstediens in stand gehou word om die regering in staat te stel om sy verpligtinge mee te befonds.

Indien ‘n regering hierdie pligte versuim, is hy nie bekwaam om te regeer nie en kan sy amptenare moontlik van hoogverraad beskuldig word, deurdat hulle die bepalings van die grondwet minag.

Suksesvolle state slaag hierdie 8-punttoets met lof.

Hoe presteer Suid-Afrika se huidige regering ten opsigte van sy pligte wat die land se grondwet op die staat plaas?

· In Suid-Afrika is niemand meer veilig nie. Ons verkeer in ‘n staat van anargie waar misdaad lonend geword het. Met meer as 10,000 polisiebeamptes agter die tralies word bewys dat die polisie self deels vir die heersende anargie verantwoordelik is. Baie misbruik hul mag en raak gewetenloos veral as dit by witmense kom.

· Landsgrense bestaan net op die kaart. Miljoene insurgente bevind hulle reeds in die land. Aan die Lesotho-grens vind veediefstalle daagliks plaas. Die weermag is disfunksioneel en sy onvanpaste krygstuig staan ongebruik. Die swak gehalte van sy offisierskader en HIV besmette manskappe beteken dat die staat sy burgers nie kan beskerm nie. Die beelde op die TV skerms van betogende soldate by die Uniegebou vertel die hele verhaal.

· Derdevlak dienste het totaal ineengestort en belastigbetalers moet daardie dienste self verrig in byna 82% van die land se munisipaliteite. As ‘n staat nie daardie basiese dienste kan lewer nie, waartoe is hy dan in staat?

· Die land se onderwys stelsel is dalk die swakste op aarde, beslis die swakste in Afrika. Skoolverlaters uit die meeste skole is ongeletterd. Minder as 17% van die onderwysbegroting kom by die klaskamers uit. Die res word deur die amptenary soos ‘n spons opgesuig.

· Hoe minder daar van die paaie gesê word hoe beter. Daar bestaan nóg die kundigheid nóg die wil om die huidige paaiestelsel in stand te hou, om die eens te praat van om nuwe paaie en brûe te bou nie. Die privaatsektor moet telkens tot die redding van die land kom.

· Navorsing en ontwikkeling word onderwerp aan die beperkings van swart ekonomiese bemagtigingsmaatreëls wat ten doel het om navorsingsfondse na swartes te gekanaliseer. Die WNNR, landbounavorsing en mediese navorsing is ‘n effense skadu van die eertydse vermoëns van die betrokke instansies. Relatief tot sy mededingers gaan die land jaarliks agteruit.

· Die inkomstediens is waarskynlik op standaard, want daarsonder sou die land reeds lankal tot stilstand gekom het en sou die kleptokrasie nie sy lewenstyl kon handhaaf nie.

Voeg dan die ernstige korrupsie en geldvermorsing daarby waarmee miljarde rande jaarliks vermors word, dan kom mens tot die onvermydelike gevolgtrekking dat die staat sy burgers se grootste vyand geword het.

Met hierdie verdoemende getuienis voor ons word die vraag gevra: Hoe lank kan dit nog so aanhou? Waarom verdra ons hoegenaamd nog ‘n disfunksionele regering?

Suid-Afrika het ‘n gesofistikeerde ekonomie wat hoogs gesofistikeerde stelsels gebruik. Hierdie stelsels word deur mense met kundigheid beman. Daardie kundigheid word stelselmatig verminder deur die toepassing van arbeidswetgewing sodat onervare swart gesigte wit gesigte onder dwang van boetes moet vervang. Sonder die nodige leierskap en kundigheid is die ekonomie gedoem. Die kaartehuis sal aanstonds in duie moet stort. Dit sal waarskynlik gevolg word deur hongersnood en oorlogsgeweld. ‘n Eens vooruitstrewende land kan dan tot die ashoop gedoem wees.

Hoe kan dit verhoed word?

Eerstens moet die regering óf tot inkeer kom, of die ANC moet uit die landsregering verwyder word. Om tot inkeer te kom moet die beleid van kaderontplooiïng en transformasie laat vaar word. Dit is oneties, lei tot korrupsie en vernietig die land. Verder moet die beleid van transformasie gestaak word wat Afrikanerburgers hul volle burgerregte ontneem. ‘n Nuwe beleidsraamwerk moet aanvaar word waarin die staat van “n kleptokrasie tot ‘n meritokrasie verander word, dws, waar die beste presteerders die land sal regeer en dienste sal lewer. Maar dit is hoogs onwaarskynlik.

Sou die ANC weier om bogenoemde wenke te aanvaar en uit te voer, dan kan die landsburgers, insluitende die Afrikaners, met reg aanvoer dat daar geen sinvolle toekoms vir hulle in die huidige bestel meer bestaan nie. Dit gaan dus nie oor ras nie, maar oor bewese swak regering.

Dan het Afrikaners die volste reg om te weier om langer aan die maatreëls van ‘n regering wat onbevoeg is om te regeer onderwerp te word en dat Afrikaners nie langer in ‘n staat van anargie kan en wil leef nie. Dan kan hulle hul selfbeskikking opeis om oor hulself te regeer. Hulle hunker dan nie terug na apartheid nie,maar na wet en orde en na ‘n skoon, oop en doeltreffende regering.

En dan kan Afrikaners hul eie heil ooreenkomstig die bepalings van die volkereg uitwerk, najaag en toepas.

Ons is reeds by daardie punt verby.

Фильчаков Харьков

Afrikanerverraaiers se ontkenning

Die vorige meningspeiling op PRAAG het die vraag gevra: “Wie is die Afrikaner se grootste vyand?” ‘n Mens kon óf antwoord “Afrikanerverraaiers” óf “die ANC en SAKP”. Nie minder nie as 83% van respondente het “Afrikanerverraaiers” geantwoord!

Nie lank voor PW Botha dood is nie, het ek by Die Anker twee uitgebreide gesprekke met hom gehad. Dit was soos een van daardie wetenskapfiksiefilms waar ‘n mens in ‘n kapsule klim en terug in die tyd vlieg. Oom PW was vyftig jaar in die politiek en het al die groot figure uit die verlede persoonlik geken: Malan, Strijdom, Verwoerd, waarskynlik selfs JBM Hertzog.

Interessant was dat die jong PW aan dr. D.F. Malan die vraag gestel het waarom die skeuring tussen hom en Hertzog in die dertigerjare gekom het. Malan het ‘n rukkie stil gebly en toe harstogtelik teenoor die jong organiseerder vir die Nasionale Party uitgeroep: “Afrikanerverraad!”

Verraad is sekerlik deel van elke volk se geskiedenis. By tye is dit eenvoudig makliker en veral finansieel voordeliger om met die vyand te heul as om by jou eie mense te staan. Maar ek verstout my om te sê: die Afrikanergeskiedenis word meer as dié van ander volkere deur verraad besmet. Ons het dit gesien tydens die Tweede Vryheidsoorlog en natuurlik oor die afgelope dertig jaar, vandat ‘n bepaalde kliek in die Broederbond en die Nasionale Party beheer oor die land en feitlik al sy instellings verkry het. Vir ‘n pot lensiesop het hulle alles – van die Uniegebou, die universiteite en openbare maatskappye, ons museums en wildtuine, die mineraal- en waterregte tot die kaart en transport op ons boere se grond – aan die ANC uitverkoop.

Nadat Roelf Meyer finaal aan Cyril Ramaphosa oorgegee het, het hy glo met laasgenoemde gedans, asof hy in ‘n gay-klub was. Cyril het agterna opgemerk dat, “indien hy soveel soos Roelf prysgegee het, hy dalk nie so vrolik sou gewees het nie”. Vandag, terwyl ‘n tweede volksmoord rondom ons woed, pluk ons die wrange vrugte van Roelf Meyer se vrolikheid.

Afrikanerverraaiers, hoewel hulle tussen ons woon en werk, is nie so maklik om te verstaan nie. Hulle trap op ons vir eie belang of persoonlike gewin, maar dit verteenwoordig nie die hele prentjie nie. Aan die een kant is hulle boos, dog aan die ander kant is hulle ook naïef, dom, wêreldvreemd en identiteitsoekend. Die verraaier beliggaam ook ‘n persoonlikheidstipe: die onderdanige kruiper wat bloot die weg van die minste weerstand volg.

Vandat ek op skool was, was ek daarvan bewus dat daar sulke mense bestaan: kruipers, rugstekers, verraaiers. Met ‘n middelmatige intellek en weinig talent, sit hy gewoonlik voor in die klas en probeer die onderwyser se witbroodjie word. Hy is vroom, skynheilig. Gewoonlik is sulke mense ook goeie Christene of, altans, doen hulle as sodanig voor. Op skool of universiteit is hulle altyd lid van die CSV en natuurlik – in die verlede – lid van die Afrikaanse Studentebond en die Ruiterwag, daarna die Broederbond en elke moontlike organisasie waar jy deur ‘n agteraf gekonkel kon vorder.

As ‘n mens die Afrikanerverraaier as ‘n parasiet sou beskou, met die Afrikanervolk as sy gasheer, dan het hy nou so te sê die finale fase van die parasiet se lewensiklus bereik: hy het sy gasheer doodgemaak. Maar natuurlik is die spesie aanpasbaar en het vele moontlik reeds na Australië ontsnap. Van hulle teer nog op die reste van Afrikanerinstellings en -ondernemings of probeer selfs witvoetjie by die huidige, seekatagtige maghebber soek. Heelparty het ook in die onlangse tyd verengels of ten minste hulle kinders na Engelse skole gestuur omdat hulle die nuwe kultuur wou omhels.

Ek het in ‘n huis grootgeword waar die Broederbond feitlik ‘n vloekwoord was. Sonder twyfel was daar in die vroeë dae goeie Broederbonders, vurige patriotte wat die Afrikaner uit die skande van armblankeskap in die dertigerjare wou ophef, maar iewers is die organisasie deur die parasitiese swakkelinge wat ons Afrikanerverraaiers noem, geïnfiltreer. Van toe af het die woord “Broederbonder” ‘n skelwoord geword en ek is bevrees die naamsverandering na “Afrikanerbond” in die meer onlangse tyd het weinig gedoen om dié negatiewe persepsie hok te slaan.

As ek dus van ‘n sekere soort konformistiese, kruiperige, aangeplak vriendelike Afrikaner met duistere bedoelings praat, dan som die woord “Broederbonder” dit omtrent vir my op, al mag dit onbillik teenoor ‘n gestorwe geslag idealiste wees wat hulle wel met dié term vereenselwig het.

As ‘n mens jou met Afrikanersake bemoei, raak jy gou-gou bewus van die “Broederbonder”-tipe. Afgesien daarvan dat hy sy eie ma met ‘n glimlag sal verkoop, is die Broederbonder ook ‘n bedrewe burokraat en iemand wat van vergaderings hou, veral as daar iewers ‘n aalmoes of posisie ter sprake mag kom.

Wat my egter die meeste van hierdie Broederbondertipes fassineer, is hulle sin vir ontkenning. Moontlik omdat hulle altyd baie fyn luister na die menings van belangrike mense om hulle eie daarby aan te pas, raak hulle so verstrengel in drogbeelde en drogredenasies dat hulle naderhand die werklikheid – of aspekte daarvan – begin ontken.

Ek was al male sonder tal in die geselskap van Broederbonders waar ek met verstomming gesien het hoe hulle eenvoudig ‘n direkte vraag of stelling argeloos kan ignoreer. Gewoonlik staan een van hulle op en vertel met groot omhaal van woorde hoe ons aan versoening moet werk, of darem nou nie negatief moet raak oor alles wat in die land verkeerd loop nie. Die woord “positief” is as’t ware die kenmerkende geluid van die spesie. Al word sy hele gesin deur ‘n bende swart rowers uitgewis, nadat sy vrou en dogter voor hom verkrag is, sal die rasegte Broederbonder getrou bly herhaal: “Ons moet positief bly en ons seëninge tel.”

Die Broederbonder se sin vir die “positiewe” spruit uit die feit dat hy sy weg deur die lewe vind deur ander aan te prys, by hulle te flikflooi, witvoetjie te soek, te kruip en hulle heuning om die mond te smeer. Broederbonders reageer feitlik met verskrikking as hulle iemand teëkom wat vir homself dink en – kan jy glo – so ‘n mening durf uitspreek. Dan maak hulle gou-gou kringetjie in die hoek van die vertrek en sorg dat die bose vrydenker met die banvloek getref of ten minste geskors of stilgemaak word.

Die hoofstroom- Afrikaanse media is natuurlik vrot van die Broederbonders. Hoe meer radikaal die ANC se leierskap raak en openlik sê hoe hulle binnekort plase gaan begin onteien, Afrikaanse skole gaan afskaf en nog meer drakoniese maatreëls vir sogenaamde “swart bemagtiging” gaan instel, hoe meer ontken die bende Afrikanerverraaiers en Broederbonders die werklikheid.

In hulle “positiewe” wêreld waar alles net goed gaan, kan geen krisis groot genoeg wees om raakgesien te word nie. Daar is nog altyd rugby of die jongste rentekoersverlaging om oor opgewonde te raak, al gaan die land en ons volk ten gronde.

Totdat ons finaal in ‘n Zimbabwe verval, gaan hulle mooi broodjies bak, kruip-kruip hier, kruip-kruip daar, en met gierige oë, smakkende lippe en innemende onderdanigheid bly aas wat daar nog te aas is.

Uit die smeltkroes van hierdie verskriklike tye gaan die Afrikanervolk gelouter anderkant uitkom. Hopelik gaan ons sterker as ooit wees en ons vyande met die minagting kan behandel wat hulle verdien.

Maar Afrikanerverraad sal aangespreek moet word. Nooit weer moet ons oorheers of selfs net beïnvloed word deur ‘n persoonlikheidstipe wat tegelyk konformisme en parasitisme kombineer nie.

Soos Van Wyk Louw aan die einde van een van sy mooiste versetsverse, “Julle is die oorheersers”, geskryf het:

…maar as julle dood
en ‘n vrot plek in ons volk is,
dan sal ons ‘n mes vat
en vinnig, genadiglik
sny deur spiere
en vleis tot genesing.