Ongeveer twee jaar gelede, byna ‘n jaar voor sy bewindsaanvaarding, het ek ‘n positiewe artikel oor Jacob Zuma in ‘n internasionale tydskrif geskryf, waarvoor ek baie slae gekry het op hierdie forum. Ek het daardie artikel opgevolg met “Hoe ek Jacob Zuma ken,” wat ek kort voor sy verkiesing op hierdie werf geplaas het. Daarin het ek breedvoerig oor die man se luistervermoë uitgewei en was ek positief oor Afrikaners se vooruitsig onder sy bewind.
Daardie twee artikels was in ‘n pre-Pietersburg verwysingsraam geskryf.
Tydens die 52ste Nasionale Konferensie in Desember 2007 was verskeie ANC-beleidstandpunte geformuleer wat ons waarskynlik óf geïgnoreer het, of as ‘n wenslysie beskou het. Na die Pietersburg konferensie het dinge vinnig gebeur. Mbeki is ‘herroep’, Motlanthe is tydelik in sy pos aangestel totdat die regsgeding teen Zuma uitgeloop het. Dit sou Zuma ook die geleentheid gun om sy posissie op voetsoolvlak te verstewig.
Tydens hierdie veldtog het Malema sy gewraakte woorde van “…ek sal mense doodmaak vir Zuma…” geuiter het. Daarmee het hy die ANC se werklose jeugliga, wat meer as 50% van daardie party se kiesers verteenwoordig, opgesweep om te verseker dat Zuma aan bewind sal kom.
Dit is dus nie vergesog om te aanvaar dat Zuma uitdruklike opdragte van Luthuli-huis ontvang het om die wenslysie van Pietersburg te verwerklik nie, anders waai sy kop ook nes Mbeki s’n.
Vandag besef ek hoe die pre-Pietersburg paradigma my oordeel oor die man beïnvloed het. Voor daardie konferensie het ek die pos van staatspresident as die belangrikste magsentrum van die land beskou, soos in vroeër jare onder Mandela en selfs Mbeki. Toe kon die Prez uit sy blote gesagsposissie bepaal wat die atmosfeer in die land sal wees, hoe verskillende volksgroepe mekaar sal bejeën, en wat die rolle van Cosatu en die SAKP in beleidsbepaling sal wees. Zuma, met sy vermoë om konflikte te ontlont, was dus vir my ‘n baie beter opsie as Mbeki. Sy bereidwilligheid om met die Boere gesprek te voer, was waarskynlik die onderliggende rede vir my afleiding.
Die pos van staatspresident is egter nou tot ‘n leë dop uitgekalwe, soos een van daardie groot volstruiseierdoppe wat by toeristewinkels verkoop word. Binne is niks met ‘n gat aan die een kant. Al die lewe is daaruit gesuig, sonder enige toekoms of hoop op lewe.
Pleks daarvan om die president van Suid-Afrika te wees, is hy vandag slegs die president van die ANC se werklose kiesers. Anti-ANC stemmers het geen bestaansreg in vandag landsbeleid nie. Daar sal voortaan met geweld regeer word, en alle top poste vir kaders gereserveer word.
Sy ganse strategiese fokus is om die ANC aan bewind te hou, al moet Suid-Afrika daardeur vernietig word.
Onder die besluite wat in Piersburg geneem was, kan die staatspresident nie die morele leier van die nasie wees nie. Inteendeel, met Zuma se bewindsaanvaarding het die konsep van moraliteit heeltemal by die venster uitgevlieg.
Hy versinnebeeld ‘n slaaf wat geen besluite, goed of sleg, mag neem nie. Sy leierskap is leeggetap. Dit hou hom in ‘n eindelose donker wêreld – leeg en sonder inhoud, verlam, ontman en ‘n instrument van ‘n onsigbare magskliek wat die land plunder. Dit sal dus in die tgoekoms sinneloos wees vir Afrikaners om hom weer te besoek om gepaai te word. Daarvoor het hy sy eie nes sodanig bevuil dat alle agting vir die posisie van Staatspresident nou verspeel is. Die beloftes wat hy by sulke gesprekke maak sal nooit uitgevoer kan word nie, want hy het geen gesag van sy eie meer nie. Sy hanteerder is daardie klein 28-jarige Hitlertjie, u weet daardie mannetjie wat nie van witmensneigings hou nie.
Westerse moraliteit is nou taboe, desnieteenstaande die feit dat die land se bevolking breedweg uit twee konflikterende beskawingsgroepe bestaan, die Afrika- en die Christelike beskawing. Dit verg daaglikse kompromieë om konflik te vermy.
In enige beskaafde land sou ‘n president se buite-egtelike kind by ‘n jong meisie sy dienstermyn onmiddelik beëindig het, maar nie hier nie. Hier word so ‘n daad as manifestasie van sy manlikheid beskou in ‘n kultuur waar testosteroon vlakke die man maak, nie sy intellek of gedrag nie. Dit is dus nie vreemd dat meer as 5,7 miljoen van die land se bevolking HIV-positief is nie.
Tydens die huwelikseremonie van sy derde vrou het ‘n twintigtal jong impi’s ‘n uitgegroeide bul met hul kaal hande vermoor. Die ontsettende geskreeu, die stof en die bloed is bewys van hul manlikheid, wat met geweld geassosieer word. Hierdie manlikheid word geïllustreer deur die daaglikse haatmoorde op boere, waar verkragting, marteling en sadistiese verminking van onskuldige mense hoogty vier.
Politici en polisie offisiere versoek ons om hierdie wandade nie te verpolitiseer nie, maar om dit as ‘gewone’ misdaad te beskou. Maar hoe kan dit gewone misdaad wees, as dit soos die bulmoord uitgevoer word? Hoe is dit dan dat niks gesteel word behalwe die lewens van beskaafde Christelike landsburgers nie?
Die westelike beskawingskomponent van ongeveer vyfmiljoen mense, wit en bruin, moet maar gewoon hul misnoeë sluk en die hoon verdra wanneer hulle van rassisme uitgekryt word. Hulle moet gewoon met hul lewens aangaan totdat hierdie makabere multikultibestel inmekaartuimel, volgens Zuma se regeerstyl.
Ja, daardie deel van Zuma het ek nie voor Pietersburg geken nie. Hy is dus die groot teleurstelling van die afgelope twaalf maande.
In die nuwe styl mag niemand besluite neem nie — slegs die kgotla van die gepeupel.
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.