Rubrieke Archives - Page 191 of 214

Oorlog in Suider-Afrika?

Die nuus dat Sjinese, Britse en Australiese troepe rondom ons land opgemerk is, is sekerlik geen verrassing nie. Die graad van onstabiliteit wat daar tans in Zimbabwe heers het lankal reeds ’n toestand geskep wat tot oorlog kan lei.

Omdat die Zimbabwiërs self egter so hopeloos is en nie self hul politieke en ekonomiese probleme kan besleg nie, is die internasionale gemeenskap met Brittanje en Sjina vooraan, besig om in te meng.

Sjina is besig om sewentig ton wapens via die Durbanse hawe aan Zimbabwe te lewer. Interessant is dat Suid-Afrika “niks kan doen” om die lewering van die wapens te keer nie, soos regeringswoordvoerder Themba Maseko reeds bevestig het.

Ooglopend wil Sjina Mugabe en ZANU PF aan bewind hou terwyl Brittanje graag sy eie marionet, Morgan Tsvangirai, in die presidentstoel sou wou sien. Vandaar dus die feit dat Tsvangirai hom reeds in Botswana bevind waar die Britse magte tans gestasioneer is. Waarskynlik sal Tsvangirai ook nie na Zimbabwe terugkeer alvorens Mugabe nie afgesit is nie.

Die Britse diplomatieke en militêre kaarte word egter deur Sjina deurmekaar gekrap wat kennelik bereid is om Mugabe van wapens te voorsien en om moontlik self militêr betrokke te raak.

Na hul fiasko’s in Irak en Aghanistan, met ’n ongewilde eerste minister in die persoon van Gordon Brown, sal Brittanje nie maklik weer tot ’n oorlog wil toetree nie, veral nie met Sjina as vyand nie. Waarmee Brittanje – en Australië wat hier die Britse agterryer speel – dus besig is, is om Mugabe en die Sjinese te bluf dat hulle dalk kan inval indien die Zimbabwiese leier nie toegee aan eise dat hy die magstryd moet laat vaar en Tsvangirai as sy opvolger moet erken nie.

Sjina lyk egter baie seker van sy saak. Waarskynlik is Zimbabwe ’n sleutelland sover dit die Sjinese strategie betref om beheer oor Afrika se grondstowwe en landbougrond te bekom. Zimbabwe beskik oor beide, met veral hope landbougrond wat mooi netjies van blanke teenwoordigheid gesuiwer is.

Die kanse is dat Mugabe met Sjina se geldelike en militêre steun aan bewind gaan bly en dat die Britte na ’n halfhartige magsvertoon die aftog sal moet blaas. Sonder om die risiko van oorlog met Sjina te loop, sal Brown nie veel kan doen om sy kandidaat, Tsvangirai, aan bewind te stel nie.

Die vraag is wat die uitwerking op Suid-Afrika gaan wees. Die Mbeki-bewind gaan sy draadsittershouding voortsit en moontlik selfs agter die skerms hulp aan Mugabe verskaf. Sodra dit helder raak dat ZANU PF as wenner uit die stryd getree het, gaan die anti-blanke element ook in Suid-Afrika versterk voel. Oproepe om versnelde grondhervorming en meer radikale transformasie van die ekonomie sal toeneem.

Dat sowel mnr. De Klerk as die Westerse moondhede wat hierdie onbekookte magsoorgawe aan ZANU PF en die ANC gereël het, nou hul foute moet begin insien, is gewis. Spyt kom egter altyd te laat.

Die Afrikaner sal moet besef dat sy tyd in sy eie land besig is om uit te loop. Die radikale, anti-blanke en anti-Westerse elemente wen gedurig veld en ’n Mugabe-oorwinnning in Zimbabwe met Sjinese steun gaan hulle onoorwinlik laat voel.

Indien ons nie vinnig onsself begin organiseer en besef dat daar vir ons ’n groot toets voor die deur staan nie, kan ons maar net sowel aanvaar dat diegene wat nie betyds kon emigreer nie, gelukkig sal wees as hulle as vlugtelinge met die klere aan hul lywe van Suid-Afrika af wegkom.

Mugabe is reg: Britte wil Zimbabwe kaap

Van die begin af was ek nog baie skepties oor die hele veldtog wat daar in die Engelse media (sowel plaaslik as in Brittanje) teen Robert Mugabe van Zimbabwe gevoer word. Immers heers dieselfde of erger toestande in Suid-Afrika en daaroor swyg die Engelse soos die graf.

Om maar een statistiek te noem: slegs 11 blanke boere is in Zimbabwe vermoor terwyl die Suid-Afrikaanse totaal al oor die 2000 staan. Nóg die BBC nóg die Britse pers heg enige noemenswaardige belang hieraan, terwyl Mugabe daagliks verguis en Morgan Tsvangirai opgehemel word as die nuwe demokraties verkose leier van die land oorkant die Limpopo.

So twee jaar gelede het ek self deelgeneem aan ’n BBC-program oor Afrika wat hier in Johannesburg geskiet is. Ek is egter net een vraag gegun terwyl Morgan Tsvangirai een van vyf paneellede was wat deur die Britte in die kalklig geplaas is. Ook op die paneel was Barney Pityana, die huidige rektor van UNISA en voorstander van swart bewussyn.

Een van Tsvangirai se opmerkings het my veral bygebly: hy is ook ten gunste van grondhervorning en gaan nie die inheemse blanke boere se grond teruggee nie. Die vraag is nou: wat gaan nou eintlik in Zimbabwe verander indien Tsvangirai aan bewind kom?

Vir inheemse blankes in Suider-Afrika gaan ’n Tsvangiraibewind in Zimbabwe geen jota verskil maak nie. Aan die ander kant gaan Brittanje heelwat daarby baat. Eer ons vergeet: Brittanje het oorspronklik vir Robert Mugabe aan bewind geplaas en voer oor die afgelope 40 jaar of meer ’n anti-blanke, anti-Westerse beleid teenoor Suider-Afrika. Brittanje se steun vir sowel die ANC as ZANU PF het ’n revolusie in ons subkontinent veroorsaak wat reeds besig is om erger gevolge as ’n volskaalse oorlog te hê – met hongersnood, vlugtelinge, bevolkingsverskuiwings en selfs volksmoord op die Afrikaner.

Enigiets waarmee die siniese, Machiavelliaanse Britte vorendag kom, sou ek dus met ’n knippie sout neem. Agter die Britte se nuutgevonde kommer oor “demokrasie” skuil niks anders as geldgierigheid nie. Feit is dat Zimbabwiese bates tans teen ’n appel en ’n ei verhandel en daar is waarskynlik ’n hele horde Britse sakemanne wat staan en kwyl by die gedagte om die oorblywende myne en landbougrond in Zimbabwe na ’n bewindsverandering in die hande te kry.

Vir seker word Tsvangirai deur die Britte gefinansier. In die verarmde, hiperinflasionêre toestand waarin Zimbabwe tans vekeer, sou dit vir die opposisieleier onmoontlik wees om ’n noemenswaardige verkiesingsveldtog met eie fondse te voer. Daarom kan sy geld net van die Britse ambassade in Harare afkomstig wees. Brittanje is nou openlik besig om teen Mugabe te agiteer en het reeds die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies genader in sy pogings om van die ZANU PF-leier ontslae te raak.

Tsvangirai verteenwoordig die ideale Britse marionet: hy is finansieel afhanklik, dom en ongekunsteld. Sowel Anglo American as Barclays beskik steeds oor belange in Zimbabwe en onder ’n Tsvangiraibewind sou hulle die room van enige oplewing kon afskep. Zimbabwe het platinumneerslae en met die platinumprys op $2 000 per ons is enige platinummyn so goed soos om oor jou eie nasionale munt te beskik.

Al wat tussen Mugabe en sy uiteindelike ondergang staan, is die buitelandse valuta en ondersteuning wat hy van Sjina ontvang. Volgens die Londense Times, is Britse diplomate reeds op pad na Beijing om die Sjinese te oortuig om Mugabe in die rug te steek. Hulle wil veral die Sjinese verleentheid oor Tibet en slegte publisiteit rondom vanjaar se Olimpiese Spele in Beijing uitbuit om hulle te oortuig dat Mugabe vir vir Sjina net ’n meulsteen sou wees.

Wat die Afrikaner betref, het ons eintlik geen belang by Zimbabwe nie en kan dit ons nie skeel wie in daardie land aan bewind is nie. Dit is nou afgesien van enkele Afrikanerboere wat steeds in Zimbabwe vasgevang is en hul bes probeer om onder die omsgtandighede te oorleef. Trouens, ’n Tsvangirairegering in Zimbabwe kan vir ons sleg wees omdat dit sowel Britse invloed as die illusie van “demokrasie” in Suider-Afrika gaan versterk. Op die duur wil Brittanje met sy bondgenote in Suid-Afrika die Afrikaner finaal vernietig, hetsy deur ons landuit te verdryf, hetsy deur gelate te aanskou hoe ons deur geweld en volksmoord vergaan. Op sy beste wil Brittanje toesien dat die ANC ons taal, kultuur en instellings vernietig sodat ons op die duur deur die sogenaamde Suid-Afrikaners geassimileer word.

Hoe paradoksaal dit ook al mag klink, is ’n Mugabebewind in Zimbabwe vir ons tans verkieslik bo enige “regimeverandering” waaraan die Britte naarstiglik werk. Ek sou my verstout om te sê dat Afrikaners eintlik behoort te probeer om Mugabe aan bewind te hou volgens die oeroue beginsel wat die Britte so getrou toepas: my vyand se vyand is my vriend. Ons behoort enigiets te doen om ’n stok in die wiel van Britse planne te steek. Pleks dat die Britte finansiële voordeel put uit Zimbabwe se vernielde bates wat binnekort so te sê verniet uitgedeel gaan word, waarom kan ons nie daaruit voordeel trek deur toenadering tot Mugabe en ZANU PF te soek nie?

Afrikaners beskik oor die kundigheid om die mynbou en bankwese van Zimbabwe teen ’n goeie fooi te bestuur terwyl die besit daarvan volgens Afrikagebruik in die hande van die regerende elite bly. Die radikale revolusie wat Brittanje oor ons afgeroep het sedert hy met ekonomiese sanksies teen sowel die eertydse Rhodesië as Suid-Afrika begin het, was die mees absurde en onnadenkende inmenging en skending van nasionale soewereiniteit wat daar in onlangse tye plaasgevind het.

Dit mag vergesog klink vir Afrikaners om die Mugabe-bewind te hulp te snel, maar te midde van die grillige vernietiging wat die Engelse al jare lank op ons afdwing met hul steun vir radikale swart denke en bewegings in dié wêrelddeel, is ons genoodsaak om “buite die kassie” te begin dink.

Данильченко

Afrika sterf aan Brittanje se hand

Dit is goed om die geheue weer te verfris oor wat Brittanje se betrokkenheid by die Zim-krisis is, veral noudat Zimbabwe op die vooraand staan van ernstige misdrywe teen die laaste oorblywende blankes daar. Dít nadat Mugabe pas die klok van haat teen die blankes gelui het as ‘n manier om swartes se stemme te werf in sy vergeefse poging om die verkiesing te wen teen Tsvangirai, die Britse gunsteling vir volgende president. En noudat lord Carrington, voormalige Britse minister van Buitelandse Sake, so pas Brittanje probeer verontskuldig aan hulle rol deur te stel dat “wat nou in Zimbabwe gebeur, het eintlik niks met Brittanje te make nie”, moet die ernstige graad van leuens wat hulle verkondig weer beklemtoon word.

Asof Brittanje nie destyds miljoene betaal het om van Ian Smith ontslae te raak en die kranksinnige Mugabe aan bewind te stel nie. En nou vir ons kom probeer wysmaak dat hulle niks daarmee te make het nie! Juis nadat dit reeds wyd bekend is dat Brittanje pas weer ‘n bedrag nagenoeg van een miljard pond bewillig indien daar maar net van Mugabe onslae geraak kan word

Ons moet onthou dat die destydse Rhodesië, toe Ian Smith nog eerste minister vir die nagenoeg 200 000 blanke inwoners daar was, ekonomiese stabiliteit geniet het en polities vir niemand ’n bedreiging ingehou het nie. Maar die internasionale aanslag wat veral uit Brittanje gedryf word en wat daarop gemiks is om van van die hele wêreld een multikulturele staat te maak, was ook vir Rhodesië te fel

Die metode om Rhodesië tot ’n val te bring, was om soveel leuens as moontlik te versprei oor die “gevaar wat Rhodesië inhou vir wêreldvrede”. In ’n vergadering van die Verenigde Nasies in 1965, het slegs twee lande, Suid-Afrika en Portugal, die oproep om Ian Smith se regering omver te werp, teengestaan.

Die sosialistiese Britse eerste minister, Harold Wilson, het alles in sy vermoë gedoen om Rhodesië se regering tot ’n val te bring terwyl hy openlik samewerking met die kommunistiese kriminele in die Kremlin bepleit het. Al die groot internasionale nuusagentskappe, sowel as die magtige internasionale finansiële instellings, het hom ondersteun. Toe Wilson op die finansiële reserwes in Londen beslag lê en die bestuur afdank, het hy hulle vervang met bankiers wat bekend was vir hulle revolusionêre uitgangspunte. Die nuwe Voorsitter, sir Sydney Caine en die bankier SG Warburg, was twee van die lede van Wilson se nuwe bankierraad wat ’n prominente rol gespeel het om Rhodesië te help vernietig.

As die Smith-regering kon standhou teen die kommunistiese aanslag, sou die ekonomiese voorspoed wat hulle beleef het van Rhodesië feitlik ’n onafhanklike en vry land gemaak het. Die kommuniste, sosialiste en bankiers van die wêreld (mens kan hulle maar noem wat jy wil…) het hierdie feit as ’n groot bedreiging gesien en dit moes ten alle koste verhoed word. Nie net het Wilson op Rhodesië se fondse in Londen beslag gelê nie, maar openlik verkondig dat hy sal voortgaan om ’n enorme finansiële oorlog te voer en selfs ’n militêre aanval teen die Smith-regering te loods wat die ekonomie en vervaardigingsektor daar totaal sou vernietig.

Daarby het Wilson ook ’n Afrikabuurland befonds deur onder andere ’n radiostasie daar op te rig waardeur hy die swartes kon aanhits tot opstand teen Rhodesië. As gevolg hiervan is daar skokkende misdade gepleeg onder die opgesweepte leierskap van Nkomo en Sithole met hulle ZANU- en PCC-bondgenote. Wilson se openlike aanmoediging aan die swart petrolbommakers het ook ’n groot bydrae gelewer tot die onmenslike moorde wat daar gepleeg is. Heel moontlik sal ons na dese verneem van nog sulke wreedaardigheid as gevolg van Mugabe se moordlustige oorlewingstryd in die huidige verkiesing.

Tog interessant dat menige besoekers destyds aan Rhodesië, getuig het dat die blankes onder die Smith-bewind rustige inwoners in ’n vooruitstrewende ekonomiese klimaat was wat valslik beskuldig is van “’n gevaar vir wêreldvrede”. Selfs ’n lid van Wilson se eie party, mnr RT Paget, het nadat hy ’n week in Rhodesië was, gesê Wilson se bewerings is “unmitigated and absolute nonsense”. Nietemin het die internasionale breinspoeling teen Rhodesië volmaak geslaag. Harold Wilson se finale aanslag teen die Smith-regering was om binne ure nadat kommuniste soos Nkrumah tydens ’n konferensie in Lagos, Nigerië, geëis het “to restore constitutional goverment in Rhodesia!”, dit deur te voer.

Vandag getuig Zimbabwe van die ‘sukses’ van Brittanje se grootse poging om te keer dat Afrika onafhanklik en voorspoedig sou bly. Toe NEPAD op 2 Augustus 2007 sy kommer uitspreek oor die “kritieke probleem in terme van produktiwiteit”, was dit duidelik dat die volle beginsel van kommunisme daar neerslag gevind het. Nie eers die honger swartes in Zimbabwe kon dit meer daar uithou onder die bewind van ’n versteurde leier nie en vlug steeds in duisendtalle per dag na Suid-Afrika, presies wat die sosialistiese leiers in Brittanje voorsien het omdat dit Suid-Afrika self ook op sy knieë sou help bring.

Soos wat Mugabe in 1983 20 000 Ndebeles laat vermoor het om Joshua Nkomo se magsbasis te vernietig, so sal hy seker die laaste blankes in Zimbabwe laat vermoor in sy desperate opswepingsoproep om die verkiesing te probeer wen.

So sal Suid-Afrikaners onder die ANC-regime bly uitgemoor word in ’n poging om van die hele Afrika weer ’n swart magsbasis te help maak. Die meederheid swart mense verstaan dit reeds; daarom dat Vavi, sekretaris-generaal van Cosatu gedreig het: “Suid-Afrika sal soos Zim lyk!” En dalk daarom dat Mbeki reeds in 2007 prontuit die skuld vir die probleme in Zimbabwe voor Brittanje se deur geplaas het in sy verslag in die SAOG?

Dit is nie ydele dreigemente nie; ons gaan nog baie stakings tegemoet wat sal meehelp om Suid-Afrika tot ’n Zimbabwe te transformeer. En nog duisende blankes sal vermoor word in hierdie land totdat ons ook soos die paar oorblywende blanke boere in Zimbabwe vandag, deur hordes swart massas in ons eie huise met die dood gedreig word as ons nie ons eiendom binne ‘n paar uur verlaat nie – nie dat om gehoor te gee daaraan ons lewens sal red nie! En dalk dan sal die radikales wêreldwyd seker tevrede wees en Brittanje vereer word vir sy leidende aandeel in die verwoesting van die voormalige beskawing van die hele Afrika?

печь для сауны топкарго отзыв

Afrikanervolksmoord

Sedert 1994 ná die oorname van die ANC-regime, is daar derduisende mense in Suid-Afrika vermoor. Onlangse statistiek het getoon dat daar in die afgelope drie jaar (2005 – 2008) 20 000 persone per jaar vermoor is, dus feitlik 60 000 net in hierdie drie jaar waarvan die regering wel bereid is om in hul statistiek te openbaar … Ons kan aanvaar dat elke nuutste regering-statistiek in alle geval ver onder die ware syfers is.

Stem in ons meningspeiling oor Afrikanervolksmoord aan die regterkant van die voorblad.

Op Tafelberg is daar ‘n houtbankie waarin daar op ‘n primitiewe wyse deur ‘n blankehater binne die omraamde silhoeët van Afrika uitgekrap is, die syfer “4” met die woorde blacks only. Sy boodskap is dus AFRICA FOR BLACKS ONLY. Wanneer mens dit sien, besef jy weer hoe angstig die swart massas is om die blankes uit die hele Afrika te kry, ongeag die metodes, al sou dit verg dat ons een vir een uitgemoor word soos wat tans fluks aan die gebeur is. En duisende Afrikaners besef nog nie dat daar ‘n volksmoord op hulle uitgevoer word nie!

Dat die begrip volksmoord hier vir die Afrikanervolk ter sprake is, is dus nie te betwyfel nie. Daarom behoort ons kennis te neem van die internasionale siening van die definisie van volksmoord. Die Internasionale Konvensie insake die Voorkoming en Bestraffing van die Misdaad Volksmoord is reeds in 1948 deur die Verenigde Volke aanvaar. Dit omskryf volksmoord (genocide) onder meer soos volg:

Dade wat gepleeg word met die bedoeling om ‘n nasionale, etniese, rasse- of godsdienstige groep te vernietig deur lede van die groep:

te dood;
ernstige liggaamlike leed aan te doen; of
deur die groep opsetlik te onderwerp aan lewenstoestande wat daarop bereken is om die groep fisies te vernietig.

Die Konvensie sluit dus die uitwissing van ‘n gedeelte (“lede”) van ‘n groep in by die omskrywing daarvan. Dit is derhalwe nie nodig dat al die lede van so ‘n groep in die slag moet bly alvorens dit as volksmoord beskou sal word nie.

Dr Gregory Stanton van die Yale Universiteit in die VSA (en president van Genocide Watch) is van mening dat daar agt stappe geïdentifiseer kan word by volksmoord en etniese uitwissing:

KLASSIFIKASIE is die eerste stap tot tot uitwissing van ‘n volk. In Suid-Afrika het ons gesien hoe ons velkleur, ons taal, die beleid van apartheid, en veral die feit dat die Afrikanervolk die “skuldiges” is, gemaak dat ons duidelik geteiken is. So is ons uitgewys as die Groot Sondebok van Suid-Afrika.
SIMBOLISASIE is die tweede stap om ‘n groep nader aan die galg te bring. As Afrikaners byvoorbeeld met eie vlae en volksliedere hul tradisionele gedenkdae vier, word hulle veroordeel as die “skuldiges wat nie hier hoort nie”. Maar dis veral die assosiasie van apartheid met die Afrikanervolk wat ons vierkantig in die beskuldigdebank geplaas het.
VERONTMENSLIKING is die derde stap na massamoord. Stanton stel dit onomwonde: “Denial of the humanity of others is the step that permits killing with impunity”. Dit het die ANC reeds straffeloos sover met die Afrikaners gedoen toe ons verskoning moes vra vir die sogenaamde “misdryf en sonde” van ons apartheid. Ons sien die verontmensliking ook daagliks in die wrede metodes waarmee die moorde op blankes plaasvind. Dat sekere Afrikaners meegewerk het om apartheid as‘ n sonde en ‘n misdryf te beskou, maak hulle mede-aandadig aan hierdie volksmoord.
ORGANISASIE is ‘n belangrike stap om van ‘n volk ontslae te raak. Dit mag wissel van openlike tot geheime organisasie en ook meer gekultiveerde organisering tot by die terroristiese opleiding en uitvoering van moordbendes, soos byvoorbeeld die massaslagting in Rwanda. In Suid-Afrika het die talle individuele “sinlose” moorde waarin diefstal nie die motief blyk te wees nie, ook reeds die georganiseerde pogings verklap!
POLARISASIE is ‘n verdere stap om ‘n volk of ‘n ras uit te wis. In Suid-Afrika het ons gesien hoe suksesvol die vyand daarin slaag om opposisiegroepe teen mekaar te laat opstaan met uiterste standpunte en konflik tot gevolg. Binne Afrikanergeledere is daar met goeie beplanning deur ons volksvyande soveel skeuring bewerkstellig, met sinlose opposisie tot gevolg, dat polarisasie blyk een van die belangrikste sleutels tot volksuitwissing te wees.
VOORBEREIDING tot in die fynste besonderhede, is die stap waar slagoffers se name gelys, huise gemerk, roetekaarte opgetrek en alle simboliese identifikasie van slagoffers afgehandel word. Ons sien dit elke dag ook in ons nabye omgewing. Individue word gedwing om identiteitsdokumentasie oral saam te neem om sodoende die slagting te bespoedig soos in Rwanda waar die etniese herkoms van elke persoon daarop aangedui is en slegs die Toetsi’s, maar geen Hoetoes nie, uit motors geruk en vermoor is by padblokkades. Is dit nie wat vandag meer en meer by ons padblokkades gebeur wanneer ‘n blanke agter die stuur is nie …?
UITWISSINGSAKSIE is die tweedelaaste stap waar daar tot volskaalse massamoord oorgegaan word. Ons ken die geskiedenis van Mosambiek waar daar binne ure soveel mense om die lewe gebring is en babas uit lewende moeders se buike gesny is en met die Portugese se koppe bal geskop is in die strate deur die barbare. Ons moet nie dink dit kan nie met die blankes in hierdie land gebeur nie!
ONTKENNING is die laaste stap van volks- of etniese uitwissing wat volgens menige geskiedkundige skrywes ongestraf gebly het. Hierdie belangrike aspek is deurentyd teenwoordig by elke stap. Dit is ook presies wat die ANC doen. Die misdaad is totaal buite beheer maar dit word ontken want dit vorm deel van die beplanning.

Ontkenning word veral toegepas nadat die uitwissing van ‘n groep afgehandel is. Sou iets daarvan ter sprake kom, word al die skuld op die slagoffers geplaas. Ondersoeke na hierdie misdaad word gesaboteer en die moordenaars gaan doodluiters voort om die land te “regeer” soos Pol Pot en Idi Amin dit gedoen het. Daar is juis vandag in die media berig dat “misdaad sal verminder indien blankes meer respek betoon”. So sal die blanke in Afrika voortdurend die skuld kry vir alles wat gebeur maar ten minste weet ons waarom!

Nie eers tribunale soos dié van Joegoslawië of Rwanda, of die tribunaal van die Khmer Rouge in Kambodja, het die moordenaars aan die pen laat ry nie as gevolg van die grootskaalse ontkenning van die daad. So ook met die huidige verkiesing in Zimbabwe; indien Robert Mugabe weer eens verkies word as gevolg van grootskaalse korrupsie, sal die moordenaar voortgaan om sy land te regeer met ontkenning van die wandade en slagting wat plaasgevind het.

As ons in Suid-Afrika dan reeds die eerste sewe stappe van volksuitwissing so duidelik kan eien, waarom besef ons nie dat hier ‘n grootse poging is om die blankes geheel en al uit te wis nie? Waarom glo ons nie dat die gedeeltelike uitwissing van blankes tot dusver, ‘n volwaardige aanloop tot volskaalse volksuitwissing en etniese suiwering deur ons vyande is nie?

Stanton se siening hieroor is betekenisvol: Extermination whether carried out by government or by mob violence, can only be stopped by force. Armed intervention must be rapid and overwhelming. Safe areas should be established with real military protection.

Militêre beskerming het ons nie. Polisiebeskerming het ons nie. Is ons persoonlik gereed vir wat werklik vir ons wag in die volgende dae en jare?

ведро для бани

Zimbabwe – net nog ‘n neo-koloniale klug

Met die Zimbabwiese parlementêre verkiesing agter die rug, kan mens reeds sekere waarnemings maak, selfs al is dit nog nie finaal seker of ons die laaste van Robert Mugabe gesien het nie.

Reeds is daar beloftes van dollars en ponde wat gaan begin reën sodra daar ŉ “demokratiese bewindsverandering” plaasgevind het. By Westerse lande – gelei deur die voormalige koloniale moondheid, Brittanje – het Mugabe in onguns verval, anders as in 1980 toe hy allerweë geloof is as ŉ man wat soos Mandela op water kan loop.

Daarom word daar onomwonde gesê dat ŉ reusehulppakket slegs aan Zimbabwe toegestaan sal word indien Mugabe nie meer president is nie. Indien ons vir ŉ oomblik kan vergeet dat Mugabe ŉ afstootlike swart diktator is (soos vele ander in Afrika wat nooit die nuus haal nie), kan mens wel vra: wat het van die soewereiniteitsbeginsel geword?

Hoe kan Brittanje aan die Zimbabwiese kieser voorskryf vir wie hy of sy behoort te stem? Oor die afgelope 28 jaar het die Zimbabwiërs aangehou om Mugabe fanaties te ondersteun al het hy die land en sy ekonomie stelselmatig geplunder en verwoes.

Te oordeel aan die omvang en organisasie van die MDC-veldtog, is dit duidelik dat daar buitelandse, spesifiek Britse, geld agter Tsvangirai moet wees. Immers is dit moeilik om te sien hoe enige opposisieparty in ŉ verarmde, de facto eenpartystaat soos Zimbabwe die nodige fondse kan bekom om ŉ noemenswaardige verkiesingsveldtog teen die staat self te voer.

Daar word openlik gepraat van ŉ “wortel” van een miljard pond (R15 miljard) in hulpgeld wat voor die Zimbabwiese kieser se neus gewaai word indien hy maar net “die regte ding doen” en van Mugabe ontslae raak. Te midde van al die bedwelmende beloftes van hulpgeld, word daar terloops ook genoem dat Zimbabwe rééds $350 miljoen per jaar aan hulp van die Weste en veral Brittanje ontvang.

Wat ek nog nooit kon verstaan nie, is die besware wat mense – die Britte inkluis – teen die destydse tuislande in Suid-Afrika gehad het. Wat is Zimbabwe anders as ŉ tuisland van Brittanje waar die regering en staatsbestel na willekeur van buite gemanipuleer word?

Eer ons vergeet, Mugabe sou nooit die bewind by Ian Smith oorgeneem het indien die hoogheilige Brittanje nie die voormalige Rhodesië geboikot en geondermyn het nie. Die wonderlike Robert Mugabe was die Britte se idee van ŉ goeie president vir Zimbabwe.

Watter astronomiese bedrae aan hulpgeld daar ook al na die verkiesing op Zimbabwe bestee gaan word, weet ons almal dat die werklike misdaad wat plaasgevind het – die etniese suiwering van die blanke Rhodesiërs – deur geen tribunaal gestraf gaan word nie. Nie net gaan Mugabe skotvry daarvan afkom nie, maar Tsvangirai het reeds gesê dat hy óók ŉ voorstander van “grondhervorming” is.

Mugabe se “grondhervorming” verteenwoordig sy onaantasbare nalatenskap. Nóg Brittanje, nóg ŉ MDC-regering gaan ŉ jota daaraan verander. Noudat die ANC in Suid-Afrika – nog ŉ resiesperd waarop Londen se koloniale wedders heelwat geld gewaag het – aanskou het hoe mens ŉ blanke minderheid sonder gevolge uit ŉ land kan suiwer, is dit net ŉ kwessie van tyd voordat dieselfde resep hier te lande toegepas gaan word. Hiervan getuig Lulu Xingwana se onheilspellende wysiging van die reeds Bolsjewistiese Grondonteieningswet.

Ook die hordes onwettige immigrante wat uit Zimbabwe na Suid-Afrika gevlug het, gaan nooit hul skrede huiswaarts wend nie. Ons sit met hulle opgeskeep en Brittanje gaan ons vir seker geen hulpgeld skenk om na hulle om te sien nie.

Hoe die landbou ooit in Zimbabwe op dreef gaan kom sonder om die plase aan hul voormalige blanke eienaars terug te gee, is moeilik om te sien. Daarom kan mens verwag dat Zimbabwe wat as Rhodesië destyds een van Afrika se suksesverhale was, maar net verder gaan voortploeter as ŉ misrabele, hulpafhanklike tuisland van Brittanje. Die ander hulpbehoewende tuislande in ons geweste is natuurlik Lesotho, Swaziland en Botswana.

Tussen die neo-koloniale meesters in Londen en die mags- en geldgierige “leiers” in Harare, sal die ramp wat die oud-Rhodesië geword het waarskynlik vir altyd voortduur.

Al sekerheid wat mens oor Zimbabwe het, is dat die jenewer en tonikum neffens Koningin Victoria se waterval altyd dieselfde sal smaak.

Internet onthoof jarelange boeksensuur

‘n Uiters suksesvolle metode van ons volksvyande om beheer oor ‘n volk se gedagtegang uit te oefen, is die geheime boekesensuur wat reeds jare lank in Suid-Afrika en talle ander lande toegepas word. Dit beteken die uitsluiting deur die boekhandel van alle boeke en tydskrifte wat ‘n neutrale standpunt inneem, of gekant is teen die doelstellings van die geldskieters en hul liberalisme. Die aandag is veral gevestig op boeke en tydskrifte waarin konserwatiewe standpunte onomwonde gestel word.

Reeds in die vroeë sewentigerjare is die saak in Suid-Afrika tydens ‘n Volksraadsitting geopper deur ‘n LV wat hierdie gekontroleerde denke beskryf het as so laakbaar soos boekverbranding, juis dít wat die ANC deesdae met ons geskiedenis- en godsdiens-skoolhandleidings doen. Die geheime verbanning van boeke is selfs gevaarliker as verbranding omdat dit sonder die wete van die meeste mense plaasvind.

Ook in die sewentigerjare is die aandag weer op die onderwerp gevestig tydens ‘n kongres van die Rhodesian Front in Salisbury. ‘n Voorstel is aangeneem waarin die regering gevra is om ondersoek in te stel na die onderdrukking van die vryheid van spraak in die destydse Rhodesië se boek- en tydskrifhandel.

Die feit dat dit nodig was om hierdie vraag in die Suid-Afrikaanse Volksraad sowel as op ‘n partykongres van die Rhodesian Front te stel, dui daarop dat selfs hierdie lande, waar die linkse ondermyners soveel weerstand uitgelok het, se politieke leiers onbewus was van die gevare wat op die kulturele en die intellektuele vlak gedreig het. Nou, na meer as dertig jaar, wil dit steeds voorkom asof politieke leiers nie bewus is van hierdie magtige denkkontrole-wyse nie, of nie kans sien om hierdie stryd met mening te pak nie. Intussen het al die tekens van ‘n onopgevoede volk sy verskyning gemaak, ‘n volk wat duidelik vir jare nie die regte leesstof onder oë gehad het nie, ‘n onbelese, geestelik bankrot nasie wat nie weet wat besig is om met hulle te gebeur nie, daarom nie kan standpunt inneem nie, daarom nie kan terugveg nie. Dus, ‘n verlamde, sterwende Afrikanervolk in 2008! Hoséa 4:6 was toe honderd persent in die kol en kon net sowel gelees het: “My volk hét toe te gronde gegaan weens ‘n gebrek aan kennis!”

Toe wyle JF Kennedy ‘n kandidaat was in die Amerikaanse presidentsverkiesing, het hy reeds twee boeke geskryf, wat beide prominent uitgestal is deur boekwinkels in Suid-Afrika en Rhodesië, voor, gedurende en na die verkiesingsveldtog. In die daaropvolgende verkiesing was senator Barry Goldwater ‘n kandidaat wat toevallig ook reeds twee boeke geskryf het, maar ten spyte daarvan dat albei sy boeke vryelik beskikbaar was in die VSA, ook in ‘n goedkoop slapbanduitgawe, kon hulle nêrens in Suid-Afrika of Rhodesië gevind word nie. Die verskoning dat geen vraag na boeke sou bestaan wat daarop bereken is om politieke weerstand in Suid-Afrika en die destydse Rhodesië te versterk nie, raak deursigtelik wanneer daar tegelykertyd massa-uitstallings van linkse leesstof in die vensters van dieselfde boekwinkels is – om nie eers te praat van die gunstige kommentaar daaroor in die resensies van plaaslike nuusblaaie nie! Dit was ook nie verbasend dat die denkkontrole van Suid-Afrika op presies dieselfde wyse destyds gemanifesteer het in Rhodesië nie, aangesien die boekhandelonderneming daar, slegs ‘n verlengstuk was van Suid-Afrika se "Central News Agency".

Die beskikbare boeke en tydskrifte lyk vandag nog meer aanloklik in die vensters en rakke, en daar is vanselfsprekend geen leë plekke op die rakke wat jou in kennis stel van die afwesigheid van die ander nie! Dit is ook nooit nodig om die liberale boeke spesiaal te bestel nie, en as die voorraad soms opraak, word die voornemende koper dadelik meegedeel: “Daar kom nog baie binnekort.”

Soms gebeur daar glipse, selfs in die ordelikste liberale koerante, soos die pragtige resensie van James Burnham se Suicide of the West, met die onmiddellike gevolg van ‘n lewendige vraag na die boek. Ongelukkig moes belangstellendes die standaardantwoord oral ontvang: “Jammer, geen voorraad, daar is geen aanvraag nie.” Dit, terwyl daar massa-uitstallings was van Richard West se White Tribes of Africa, ‘n venynige, anti-blanke stuk leesstof vir swart-agitators, destyds seker een van die beste verkopers. Hierdie prentjie herhaal hom jaar in en jaar uit, soos ek weer pas ondervind met ‘n bekende boekhandelaar in Pretoria ná my bestelling van ‘n boek oor sensitiewe rasse-aangeleenthede, geadverteer reeds in November 2005 in een van ons bekende liberale koerante, en seker nog lank sal wag vir daardie beloofde oproep…

Intellektuele van die regtervleuel het reeds vóór die sewentigerjare gekla oor die Kommuniste byna alle uitgewerye binnegedring het en ‘n doeltreffende veto teen hulle boeke georganiseer het, met die gevolg dat regsgesinde skrywers dit uiters moeilik gevind het om ‘n boek gepubliseer te kry. Tans is Suid-Afrika in ‘n nog meer haglike posisie aangesien die ANC besig is met wetgewing wat enige skrywer en spreker verbied om ‘n openbaring van die regime se wandade en misdade op enige wyse te openbaar.

Daar was egter ook vanaf die sewentigerjare reeds Amerikaners wat ten spyte van hulle links-liberalistiese landsbestuur, maniere probeer vind het tot eie redding. Uitgewerye soos Devin-Adair, Henry Regnery, Holt, Rinehart & Winston, Noontide Press en nog andere, het al meer voorsien in die dringende behoefte aan boeke wat die ander kant van die saak stel. Die linkse monopoliste was behoorlik geskok toe hulle byvoorbeeld moes verneem dat daar van ‘n boek soos John A Stormer se None Dare Call It Treason, binne sewe maande oor die sewe miljoen eksemplare verkoop is. Daar bestaan dus wyses waarop daar gewaak kan word teen dié kommunistiese denkbeheer.

Dalk die belangrikste metode deesdae is die internet. En is ons nie dankbaar oor die toegang tot internetfassiliteite nie! Hier onthoof ons die geheime boekesensuur sonder ontsag. Hier mag ons die volle waarheid verkondig soos wat die Vader in die Hemel van ons verwag. Mag elke leser hierdeur verryk word met die kennis waarvan Hoséa praat sodat ons volwaardig in staat sal wees om weerstand te bied teen die aanslag van ons volksvyande.

086у топкарго

Suid-Afrika se rasseprobleem groter as ooit

Suid-Afrika is sinoniem met paradokse. Aanvanklik is die land verkeerdelik gesien as ‘n plek waar rassespanning gedy. Sedert die ANC-oorname in 1994 was Suid-Afrika veronderstel om ‘n post-rassige tydvak binne te gaan; vele buitelanders het selfs beweer dat die land ‘n voorbeeld stel vir ander multikulturele en veelrassige samelewings.

Helaas is dié optimistiese aannames in die onlangse verlede verkeerd bewys. Eerder as wat Suid-Afrikaners die afgelope dekade of wat minder rasbewus geraak het, lyk dit asof die land juis nou in die sogenaamde postapartheidstydvak meer rasverdeeld as ooit geraak het.

Net enkele weke gelede het ‘n groep swart joernaliste enkele wit kollegas, ook internasionale kollegas, verbied om ‘n vergadering van die Vereniging vir Swart Joernaliste by te woon. Terwyl Suid-Afrika se liberale blanke joernaliste deur die bank hul skok en afgryse hieroor uitgespreek het, was swartes deur die bank ongesteur daaroor. Sowel swart rubriekskrywers as regeringspolitici het dié raseklusiewe stap geondersteun.

Sedert 1994 word Suid-Afrika toenemend na gelang van rasverdelings gepolariseer. Dis veral die gevolg van regeringsbeleid, spesifiek die ideologie van “transformasie” – wat hier te lande ‘n radikale, anti-wit vorm van regstellende aksie beteken. In die ekonomie, onderwys en sport geld rassekwotas. Omdat swartes 80% van die bevolking uitmaak, word daar aangeneem dat hulle ook 80% van die dokters, ingenieurs, rekenmeesters, uitvoerende beamptes en rugbyspelers moet verteenwoordig. Selfs al slaag minder as een persent van alle swart leerlinge wiskunde aan die einde van hul skoolloopbaan en verkies hulle sokker bo rugby.

Maar die onlangse insident wat die hele land op hol gehad het, was die satiriese video van ‘n groepie studente aan die Universiteit van die Vrystaat. In die video wat allerweë as beide amateuragtig en vulgêr beskryf word, word vier swart skoonmaaksters getoon wat deelneem aan ‘n soort inisiasieritueel by een van die koshuise genaamd Reitz.

Die beelde van die vroue wat allerlei onsmaaklike dinge moet eet en drink, asook deelneem aan ‘n naelloop en ‘n rugbywedstryd, is deur sowel die plaaslike as buitelandse media as ‘n rassistiese insident aangegryp. Tot CNN het dele van die studentevideo vertoon.

Ongeveer twee weke lank is Suid-Afrika in die greep van die Reitz-video vasgevang en is “rassisme” verhef tot die land se grootste enkele probleem. Dat niemand in die video beseer is nie, het geen afbreuk aan die massahisterie gedoen wat deur die media aangeblaas is nie. As mens daaraan dink dat 30 000 blanke Suid-Afrikaners oor die afgelope tien jaar deur swartes vermoor is en ‘n verdere 70 000 blanke vroue deur swart mans verkrag is, dan lyk ‘n enkele studentevideo nie na veel nie.

In die heersende atmosfeer van blanke skuld en ongeneeslike swart woede kon die video-insident egter nie op ‘n beter tyd gekom het nie. Dit het eensklaps aan ons getoon dat die droom van ‘n verenigde “nie-rassige” Suid-Afrika ‘n onwerklike fantasme verteenwoordig. Apartheid het die rasse afsonderlik gehou, maar transformasie het vir die eerste keer in Suid-Afrika rassehaat – veral van swartes teenoor blankes – ontketen. Vele swartes sê openlik dat die land ‘n diktator soos Zimbabwe se Robert Mugabe nodig het wat alle blankes sal verjaag, ongeag die ekonomiese gevolge.

Waarskynlik vir die eerste keer in die geskiedenis het ras tans die vernaamste politieke, sosiale en kulturele kwessie in Suid-Afrika geword. Hoe meer die bestaan van biologiese ras deur sommige akademici en veral joernaliste ontken word, hoe sterker word dit as ‘n politieke faktor en ‘n merker van identiteit. Transformasie skep konstante absurditeite, soos dat blanke ingenieurs nie meer in die nasionale elektrisiteitsmaatskappy mag werk nie, met gepaardgaande chroniese kragonderbrekings. Maar die rasse-obsessie van Suid-Afrika se swart elite, asook enkele linkse blanke intellektuele, is besig om die land op ‘n ramp te laat afstuur.

Of daar uiteindelik ‘n volksmoord op blankes en Afrikaners gaan wees, of bloot ‘n eksodus à la Zimbabwe, sal die tyd wel leer. Te eniger tyd kan Suid-Afrika egter in burgeroorlog of erger verval. As ‘n enkele video die land kan verdeel, watter uitwerking sou etniese opsweping deur die massamedia hê, veral onder swartes?

мозаика киев

Die ANC het volksmoord vervolmaak

Verlede jaar reeds het oud-minister Pik Botha daarop gwys dat misdaad in SA eintlik ‘n vorm van oorlogvoering is. Dit was nogal verbasend om so ‘n nugter stelling van ‘n liberalis van Botha se kaliber te hoor. Botha is egter persoonlik geraak in dié sin dat ŉ jarelange goeie vriend van hom wreedaardig deur swartes vermoor is. Dit wil voorkom asof party mense nie die werklikheid wil aanvaar en dit noem wat dit is voordat dit hul eie wereldjie wreedaardig binnedring nie. Vandeesweek het die hoof van TLU SA, wat tot dusver geen radikale stellings wou maak nie ook bevestig dat daar ŉ oorlog in SA heers. Weereens het die stelling gekom eers nadat mnr Van Zyl en sy vrou ŉ huisaanval oorleef het.

Interessant was die amptelike stelling, ook vandeesweek, van die Afrikanerbond dat minderheidsregte in SA verontagsaam word deur die regering en dat menseregte dus niks in SA beteken nie. As hierdie groterwordende eenstemmigheid oor die drukkende aard van die situasie gepaargaande met Jan Alleman se belewenis van die NSA in ag geneem word, dan is dit ongetwyfeld duidelik dat ons deur die ANC onderdruk word en selfs die slagoffers van ‘n stadige volksmoord is.

Die ANC is ‘n Afrikanisties-Marxistiese organisasie. Dit vermeng Marxisme en rassisme op dieselfde wyse as wat Stalin gedoen het. In die Sowjetunie was alle etniese groepe veronderstel om op Marxistiese grondslag gelyk te wees, maar in der waarheid het Stalin Russiese oorheersing bevorder. Die ooreenkoms tussen Stalin se regeringstyl en dié van die ANC strek ook na die geweldsdimensie. Stalin het die Sowjetunie d.m.v. geweld gevorm soos hy dit wou hê. Stalin het egter voor die inligtingseeu geleef en omdat die KPSU d.m.v. ‘n geweldsrewolusie die bewind oorgeneem het kon dit sonder enige teenstand alle inligting beheer. Met geen vrye pers wat die regering kon kritiseer nie het die staat dus direk geweld teen etniese minderhede en ander teenstanders gepleeg.

In SA is dit ietwat anders. Die ANC regeer in die era van die internet, waar inligting vrylik vloei. Daar bestaan ook internasionale uitsaaikorporasies wat geduring in mindere of meerdere mate ontbloot wat regoor die wereld gebeur. Boonop het die ANC die heerskappy op onderhandelde wyse verkry, wat beteken dat dit die werklikheid van persvryheid (al is die SA pers relatief onkrities teenoor die regering) d.m.v. instemming geërf het. Die staat is dus beperk in die mate waartoe dit openlik etniese suiwering kan uitvoer of politieke teenstand kan neutraliseer, aangesien geheimhouding bykans onmoontlik sou wees.

Die ANC moet gevolglik in sy Stalinistiese strewe om Afrikaner-etniese suiwering uit te voer van indirekte metodes gebruik maak. Behalwe die enorme hoeveelheid diskriminerende wetgewing teen blankes, skep die regering ‘n toestand waarin haatmisdaad teen blankes floreer. Deur konstant die SABC en ander forums te gebruik om die Afrikaner te demoniseer en deur nie op te tree teen moorbendes wat wit gesinne aanval nie, bereik die ANC dus sy doel. Daardie blankes wat nie uit vrees die land verlaat nie, is so gedemoraliseer dat hulle maar die kop in die sand steek en sodoende net wag vir hul kans om uitgewis te word. Hierdie is volksmoord “op ŉ afstand” (genocide by proxy). In die moderne tyd is dit ‘n gewilde metode vir diktature om “onafhanklike” milisies aan te moedig om volksmoord te pleeg. Die diktator verseker hierdeur dat die vinger nooit na hom gewys kan word nie. Of altans, so hoop die diktator. Iemand anders doen die diktator se vuilwerk. In Darfoer is dit die Janjaweed, in Rwanda was dit die Interahamwe, in Suid Afrika is dit “misdadigers”. Die ANC se taktiek om misdaad aan te blaas troef sekerlik alle vorige volksmoordpogings i.t.v. die onherleibaarheid daarvan terug na die bron, nl. die regime (ANC). Die ANC se volksmoordapparaat is wel stadiger as die ander, waarskynklik grootliks omdat dit selfs meer indirek gedoen word as in die ander gevalle, maar die ANC se volksmoordapparaat is baie moeiliker om te definieer. Skynbaar is hier nie ‘n georganiseerde struktuur nie en so bly dit geheel en al gesigloos. Weens die onherleibaarheid tot die oorsprong (nl. die ANC) kan mens amper sê dat, ten spyte van die relatiewe langsaamheid daarvan, die ANC volksmoord vervolmaak het.

Die dinamika van die ANC-regime se volksmoord is heel eenvoudig. Die regering skep ‘n magsvakuum in blanke gebiede d.m.v. die doelbewuste onderpolisiëring van hierdie gebiede, sowel as ‘n poging om blankes te ontwapen. Die doelbewuste aard van onderpolisiëring waar aanvalle op blankes plaasvind is onlangs bewys toe 20 polisiebeamptes aangewend is om ‘n enkele blanke jeugdige (wat 4 swart mense doodgeskiet het) by sy ouerhuis te arresteer, ten spyte van die feit dat hy geen weerstand gebied het nie. Nogtans, as blanke oorlewendes plaas- of huisaanvalle rapporteer, word dit bykans glad nie opgevolg met aksie nie en somtyds word die slagoffers selfs onmenswaardig behandel.

Die historiese haat wat die swarte teen die blanke koester, word deur die regime aangeblaas. Dit word bereik deur openbare apparatuur (soos die SABC, pers, ens.) aan te wend om haat te stook teen blankes, deur blankes konstant te demoniseer. Gereelde verwysings na “injustices of the past”, “the oppressive apartheid regime”, “white minority rule”, “the evil of apartheid” en ”white oppressor” is net geringe voorbeelde. So word ŉ teelaarde vir haat teen blankes geskep. Die gevolg is haatmisdaad teen blankes.

Omdat jong swart mans neig tot geweldsmisdaad, is die lokasies nog altyd daardeur geteister. Laasgenoemde is egter gemeenskapsgeweld. Gemeenskapsgeweld is waar lede van ‘n gemeenskap misdaad pleeg teenoor hul medegemeenskapslede, vir materiële of watter gewin ook al. Dikwels hou dit insgelyks verband met bendebedrywighede, waar sekere territoriale aansprake ‘n rol speel. In blanke gemeenskappe word egter bloedweinig gemeeskapsgeweld gepleeg omdat blanke mans nie daartoe geneig is om medeblankes aan te val nie. Die misdaad wat in blanke buurtes gepleeg word, word ook deur swartes uitgevoer. Tog bly blanke aanvalle op swart gemeenskappe ‘n rariteit (Mog dit ook so bly.) Die besonderse wrede aard van swart-op-wit aanvalle, tesame met die oortreders se verbale rassisme, maak dit duidelik dat selfs waar items gesteel word ons hier met ‘n ander tipe misdaad te make het. Laasgenoemde is dus nie gemeenskapsgeweld nie, maar ongetwyfeld haatmisdaad. Die ANC-regime fasiliteer hierdie verskynsel doelbewus.

Geen regdenkende Afrikaner kan meer ontken dat die situasie in die land benard is nie. Deurdat die ANC ‘n horde diskriminerende wetgewing teen blankes geïmplementeer het, belastings teen blankes hef waarvoor bitter min in ruil gegee word, die ineenstorting van staatsdienste en infrastruktuur ontketen het, die ooreenkoms van 1994 verbreek het deur op Afrikanerregte te trap oral waar hulle kan en deur ‘n haatmisdaadveldtog teen die Afrikaner aan te hits, pleeg die ANC ongetwyfeld volksmoord teen die Afrikaner. Die ANC het dus geen legitimiteit as ‘n regering oor die Afrikaner nie. Die wetlikheid van ‘n ANC-regering is reeds onklaar gemaak deur die verbreking van die 1994-ooreenkoms, sowel as die verbreking van die sosiale kontrak teenoor die belastingbetaler, nl. dienste en veiligheid in ruil vir belastings.

Die ANC-staat is nou bloot ‘n dodelike parasiet wat soos meeste parasiete besig is om sy gasheer tot niet te maak.

Dit is egter nou duidelik dat daar groeiende konsensus onder Afrikaners vanuit uiteenlopende oorde is dat bg. min of meer die werklikheid is. Die vraag is dus of dit voldoende is vir Afrikaners om hulself langer bloot teen misdaad te beveilig? Is slegs die misdadigers die probleem? Moet die saak nie by die oorsprong aangespreek word nie? Ons almal weet dat die ANC homself afvee aan blanke klagtes oor misdaad. Dit is ook te verstane. Misdaad is immers hul perfekte wapen teen die blanke. Dit is tyd dat die Afrikaner die werklike vyand identifiseer. Dit is ook tyd dat die Afrikaner besef dat hierdie vyand daarop uit is om ons uit te wis op velerlei maniere. Hierdie vyand is die ANC, die regering van die dag.

Die vyand het reeds begin met die oorlog teen die Afrikaner sonder om ooit ‘n oorlogsverklaring uit te reik. Inteendeel, dit kruip agter die misdaadmasker weg. Is dit nie tyd dat die Afrikaner die stryd opneem nie? Val daar nie nou ‘n morele plig op ons om die vyand wat verantwoordelik is vir die verkragting en uitmoor van ons volk uit te wis nie?

Die Britse ryk het gedink dit kan korte mette maak met die Afrikaner. Toe die Afrikaner die Khaki-mag op hul knieë gehad het, het hulle hulself tot die verskroeideaardetaktiek gewend om die oorhand te verkry. Ten spyte daarvan dat die Britte die oorlog gewen het, was hul ryk na die oorlog finansieel geruïneer en het die finale ineenstorting daarvan gevolg. Die Afrikaner het die rug van die Britse ryk gebreek. Boonop het die Afrikaner binne minder as tien iaar vandat hy die AOB verloor het die Unie van SA geregeer (insluitende die twee Engelse kolonies van Natal en Kaapland). Uiteindelik het ons dus nie net op die lang duur die oorlog gewen nie, maar ons het ook korte mette gemaak met die magtigste ryk wat hierdie planeet ooit gesien het. Die ANC is nie eers ‘n skaduwee van wat die Britse ryk was nie…Vryheid is ons voorland!

Die kragtige kreet van ‘rassisme!’

Rassisme is opnuut voorbladnuus in Suid-Afrika. Gister was Menseregtedag. Politieke partye aan die linkerkant van die spektrum het, soos verwag, te velde getrek teen die sogenaamde rassisme wat glo nog hoogty vier in Suid-Afrika. Die sogenaamde walgvideo word dikwels as ‘n voorbeeld genoem van rassisme. (Die VF+ het wel die ware rassisme wat in Suid-Afrika gepleeg word, SEB en RA, uitgelig.)

Rassisme beteken uiteraard verskillende goed vir verskillende mense. Vir my is die weglating van André Nel uit die Proteaspan ‘n voorbeeld van die mees naakte anti-blanke rassisme denkbaar, waarvolgens ‘n minder talentvolle speler, Charl Langeveldt, bó Nel verkies is, bloot omdat Nel ‘n wit vel het. Nel is dertig jaar oud. In 1994 was hy te jonk om ooit te gestem het vir enige sogenaamde apartheidsregering. Die staatsrassisme bekend as regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging is vir my nog twee voorbeelde van die mees blatante swart-op-wit rassisme denkbaar.

Kennelik is my siening van rassisme ‘n uiters naïewe een, en een wat spreek van ‘n ontkenning van die politiek-korrekte siening. Luidens hierdie siening kan rassisme slegs van een kant af kom: blank teenoor swart. Of die feite en die realiteit op die grond dit weerspreek, is nie ter sake nie. Vir die liberale, die politiek-korrekte en veral vir die ANC regime is rassisme slegs moontlik wanneer dit vanuit wit geledere kom.

Swartes is immer en ewig die slagoffers van rassisme, die onderdruktes, diegene wat uitgebuit word. Weer eens: dit maak nie saak dat Patrice Motsepe, wat onverdiend miljarde rande se mynbou-bates op ‘n skinkbord ontvang het sonder enige noemenswaardige bydraes van sy kant af nie, op Forbes se onlangse voorblad verskyn as ‘n voorbeeld van ‘n nouveau-biljoenêr nie. Ook hy, Motsepe, is glo ‘n slagoffer van sogenaamde blanke rassisme.

Senator Barack Obama kan heel moontlik die volgende Amerikaanse president word. Soos verwag is swartes bykans eenparig agter Sen. Obama verenig. So ook, verbasend genoeg, jong, “opgevoede” blankes – ongetwyfeld diegene wie se denke gekontamineer is deur die Marxistiese professore aan Amerikaanse universiteite. Hulle wie se brein die begrip van wit skuld en swart skade hulle eie gemaak het.

Obama is egter nie sonder sy omstredenheid nie. Hy is al twintig jaar lid van ‘n swart kerk, met ‘n pastoor wat homself baie tuis sal voel in die Black Pantherbeweging. Pat Buchanan word op die blad American Renaissance aangehaal in ‘n striemende aanval op Senator Obama en sy pastoor.

Blankes moet volgens Obama se pastoor, Eerwaarde Jeremiah Wright, boete doen vir die onregte wat Amerikaanse swartes glo aangedoen is. Vir twintig jaar reeds luister Senator Obama na die volgende retoriek, sonder dat Obama tot dusver enige woord in protes geuiter het:

“The “white community” must invest more money in black schools and communities, enforce civil rights laws, ensure fairness in the criminal justice system and provide this generation of blacks with “ladders of opportunity” that were “unavailable” to Barack’s and the Rev. Wright’s generations.”

Obama is deur Wright in die huwelik bevestig, en sy kinders is deur Wright gedoop. Oordeel gerus self hoe erg Obama van Wright verskil.

Kom ons neem vir ‘n oomblik ‘n tree terug. Daar is hoegenaamd geen twyfel dat die dertig tot veertig miljoen Amerikaanse negers by verre die rykste en mees suksesvolle swart gemeenskap op aarde is nie. Swart Amerikaners se per capita-inkomste oortref blanke Suid-Afrikaners s’n met ‘n faktor van twee tot drie. Daar is geen perke aan die moontlikhede vir swartes nie. Generaal Colin Powell kon, as hy sou wou, vise-president gewees het, en moontlik president in 2009. Condoleezza Rice is die Amerikaanse minister van buitelandse sake. Beide is Republikeine, terwyl die Demokrate tradisioneel die swart steun kry. As dit so sleg gaan in die VSA, waarom emigreer Amerikaanse swartes nie bloot na swart paradyse soos Liberië of die Ivoorkus nie, vra ek myself af?

Weer eens: swart Amerikaners is ryker as blanke Suid-Afrikaners. Hulle kan generaals, presidente en ministers van buitelandse sake word. Nietemin bly die aandrang bykans onveranderd: gee, gee, gee! As blankes weier om op te offer, as hulle weier om te gee, is die kreet “rassis!” altyd ‘n kragtige manier om blanke skuldgevoelens te mobiliseer.

Soos Pat Buchanan dit egter stel: “Is white America really responsible for the fact that the crime and incarceration rates for African-Americans are seven times those of white America? Is it really white America’s fault that illegitimacy in the African-American community has hit 70 percent and the black dropout rate from high schools in some cities has reached 50 percent?

Is that the fault of white America or, first and foremost, a failure of the black community itself? ”

As mens die bostaande ekstrapoleer na Suid-Afrika, is dit skrikwekkend duidelik dat die blanke liberaal, die Max du Preez’s en Sampie Terreblanche'e van die lewe, se skuldgevoelens totaal en al misplaas is. Suid-Afrika se swartmense is by verre die rykstes op die kontinent. Hongersnood, ook onder swartes, is bykans onbekend in Suid-Afrika, terwyl dit ‘n wesentlike gevaar is in bykans enige ander swart land op die kontinent. Suid-Afrika se klaende swartes is in der waarheid by verre die rykste swartmense, buiten Amerikaanse negers, op die planeet.

As Suid-Afrika se swartes werklik so sleg daaraan toe is, hoe verduidelik mens dan die geweldige toestroming van een miljoen onwettiges wat die land jaarliks binneval? Is al daardie onwettige immigrante swart masochiste wat ‘n drang het om aan blanke rassisme onderworpe te wees, of is hulle ekonomiese realiste wat deeglik besef Suid-Afrika se swartmense kla met ‘n mond vol kos oor blankes se verbeelde rassisme?

Die aantyging dat Suid-Afrikaanse swartes sogenaamd gebuk gaan onder die nalatenskap van apartheid, kan insgelyks met die minagting wat dit verdien, verwerp word. Waar op dees aarde het dit al ooit gebeur dat ‘n swart volk hom oor ‘n blanke volk ontferm het, soos die vorige regering homself oor swart volke ontferm het? Die onlusstokers van 1976 het heelwat skole wat met die blanke se belastinggeld opgerig is, in ligte laaie gelaat. Ek daag egter enige linkse of liberaal uit om één skool te noem wat deur swartmense vir blankes opgerig is, enige plek op aarde. Ek kan wel aan die Oprah-akademie dink, maar dis ‘n skool op rassistiese wyse slegs vir swartes opgerig.

Aan diegene wat bly volhard in die geklike bestorming van windmeule, vra ek die volgende vraag: siende dat Suid-Afrikaanse blankes gemiddeld armer is en ‘n laer inkomste verdien as Amerikaanse swartes, maar laasgenoemde nog steeds ontevrede is oor hulle lot, watter moontlike doel dien dit om as blanke skuldgevoelens te koester?

Gaan dit enige doel dien vir blankes om al ons bates te verkoop – u huis, kar, meubels, rekenaar, versekeringspolisse – en dit aan swartes te oorhandig? Sal hulle dán tevrede wees?

Reitz-video, rassisme en transformasie

Die Reitz-kamerwoning-video oorheers nou al weke lank nuuskommentaar.

In inter-persoonlike gesprekke word verskillende menings daaroor gehuldig, toegegee dat diegene wat die video in sterk taal verwerp, klaarblyklik die oorgrote meerderheid is.

Die kritici van die video maak dit af as morsig, platvloers en onfatsoenlik. Dit is van ŉ lae intellektuele peil.

Diegene wat – soos die Hollanders sê – “genuanseerd” daaroor probeer dink, verdedig die video oor die boeg van die reg van ŉ persoon om selfs kru “kuns” te lewer. Die video val in die kategorie van spot, die satire, ironie en is ŉ protes teen “politieke korrektheid”.

Wat in die debat gemis word, is die besef dat hierdie video baie skerpsinnig gebruik is as wapen in sielkundige oorlogvoering om die blanke teen ŉ skandpaal te slaan.

Dat die strategie van verdagmaking en assosiasie van ook die Afrikaner met die video baie suksesvol is en was, is die feit dat Afrikaanse meningsvormers eintlik geen verweer het nie.

Wesenlik gaan die video as sielkundige instrument om ŉ groter saak.

Dit is transformasie.

Die groot fout wat liberaliste maak is om te glo dat transformasie net die uitskakeling van rassisme beoog.

Met rassisme word dan bedoel dat ŉ persoon of groep persone met ŉ bepaalde pigmentasie ŉ ander persoon of groep met ŉ ander kleur as minderwaardig ag, voorstel, beskou en hanteer.

Die liberale standpunt kan kortliks ontmasker word deur ŉ eenvoudige stelling, naamlik dat die volle mens (nie net sy kleur nie) in sy gene vervat is, dat die genetiese samestelling van ‘n mens honderde (ja, duisende) jare terugreik in die geskiedenis en ook moontlikhede – maar helaas ook beperkinge – oplê wat as grense funksioneer. Grense wat moeilik oorgesteek kan word. Die liberalisme maak hom gewoon skuldig aan ‘n sosiokulturele determinisme. Hiervolgens is en word alle mense gelyk as die sosiaal-kulturele konteks maar gelyk gemaak kan word.

Die probleem met die liberalis is dat hy die transformasiepolitiek volledig verkeerd sien as ‘n poging van die voorstanders van transformasie om alleen maar die sosiokulturele speelveld gelyk te maak.

Wat ons egter stelselmatig sedert 1993 in SA waarneem, is dat transformasie eerder ŉ omvorming van die voorafgaande stelsel is.

Met ander woorde: die Westerse samelewingsorde moet fundamenteel afgebreek en vervang word met die Afrika-kollektivistiese stelsel.

In Afrika-kollektivisme is die owerheid die staat, ag die owerheid homself bevoeg om ‘n staatsideologie op die burgery af te forseer (bv. die skole-eed), mag die owerheid inmeng op elke en alle terreine (soos in georganiseerde sport en die onderwys), word etnisiteit en kulturele andersoortigheid as bedreiging vir nasie-bou gesien … ens.

Word die Reitz-kamerwoning-video teen bg. agtergrond herbeoordeel, is dit duidelik dat dit eintlik die spot dryf met die geforseerde transformasiepolitiek van die universiteitsraad en sy kruppel rektor.

Soos daar reeds in ander dokumente uitgewys is, is ŉ geforseerde sosiale integrasiebeleid eintlik ŉ waarborg vir rassespanning, polarisasie en haat.

Wat ons dus op Kovsies sien, is die werking van sosiale antitese. Die bedoeling is geforseerde integrasie, maar die onbedoelde nettoresultaat is segregasie en intergroepspanning.

Alhoewel beskaafde Westerse norme en etiese gedragsreëls altyd in die oorlewingstryd van ŉ volk verreken moet word, lê daar ŉ selfvernietigende gevaar in enige poging om transformasiedoelwitte as die uitskakeling van vooroordele teen swartes te sien. Transformasie gaan om veel meer en wil die totale samelewing tot in sy wortels revolusionêr verander.

Teen bg. agtergrond moet die Reitz-video agter ons gesit word en moet op die aanslag teen ŉ Westerse samelewingsorde gekonsentreer word.