Die nuus dat Sjinese, Britse en Australiese troepe rondom ons land opgemerk is, is sekerlik geen verrassing nie. Die graad van onstabiliteit wat daar tans in Zimbabwe heers het lankal reeds ’n toestand geskep wat tot oorlog kan lei.Omdat die Zimbabwiërs self egter so hopeloos is en nie self hul politieke en ekonomiese probleme kan besleg nie, is die internasionale gemeenskap met Brittanje en Sjina vooraan, besig om in te meng.
Sjina is besig om sewentig ton wapens via die Durbanse hawe aan Zimbabwe te lewer. Interessant is dat Suid-Afrika “niks kan doen” om die lewering van die wapens te keer nie, soos regeringswoordvoerder Themba Maseko reeds bevestig het.
Ooglopend wil Sjina Mugabe en ZANU PF aan bewind hou terwyl Brittanje graag sy eie marionet, Morgan Tsvangirai, in die presidentstoel sou wou sien. Vandaar dus die feit dat Tsvangirai hom reeds in Botswana bevind waar die Britse magte tans gestasioneer is. Waarskynlik sal Tsvangirai ook nie na Zimbabwe terugkeer alvorens Mugabe nie afgesit is nie.
Die Britse diplomatieke en militêre kaarte word egter deur Sjina deurmekaar gekrap wat kennelik bereid is om Mugabe van wapens te voorsien en om moontlik self militêr betrokke te raak.
Na hul fiasko’s in Irak en Aghanistan, met ’n ongewilde eerste minister in die persoon van Gordon Brown, sal Brittanje nie maklik weer tot ’n oorlog wil toetree nie, veral nie met Sjina as vyand nie. Waarmee Brittanje – en Australië wat hier die Britse agterryer speel – dus besig is, is om Mugabe en die Sjinese te bluf dat hulle dalk kan inval indien die Zimbabwiese leier nie toegee aan eise dat hy die magstryd moet laat vaar en Tsvangirai as sy opvolger moet erken nie.
Sjina lyk egter baie seker van sy saak. Waarskynlik is Zimbabwe ’n sleutelland sover dit die Sjinese strategie betref om beheer oor Afrika se grondstowwe en landbougrond te bekom. Zimbabwe beskik oor beide, met veral hope landbougrond wat mooi netjies van blanke teenwoordigheid gesuiwer is.
Die kanse is dat Mugabe met Sjina se geldelike en militêre steun aan bewind gaan bly en dat die Britte na ’n halfhartige magsvertoon die aftog sal moet blaas. Sonder om die risiko van oorlog met Sjina te loop, sal Brown nie veel kan doen om sy kandidaat, Tsvangirai, aan bewind te stel nie.
Die vraag is wat die uitwerking op Suid-Afrika gaan wees. Die Mbeki-bewind gaan sy draadsittershouding voortsit en moontlik selfs agter die skerms hulp aan Mugabe verskaf. Sodra dit helder raak dat ZANU PF as wenner uit die stryd getree het, gaan die anti-blanke element ook in Suid-Afrika versterk voel. Oproepe om versnelde grondhervorming en meer radikale transformasie van die ekonomie sal toeneem.
Dat sowel mnr. De Klerk as die Westerse moondhede wat hierdie onbekookte magsoorgawe aan ZANU PF en die ANC gereël het, nou hul foute moet begin insien, is gewis. Spyt kom egter altyd te laat.
Die Afrikaner sal moet besef dat sy tyd in sy eie land besig is om uit te loop. Die radikale, anti-blanke en anti-Westerse elemente wen gedurig veld en ’n Mugabe-oorwinnning in Zimbabwe met Sjinese steun gaan hulle onoorwinlik laat voel.
Indien ons nie vinnig onsself begin organiseer en besef dat daar vir ons ’n groot toets voor die deur staan nie, kan ons maar net sowel aanvaar dat diegene wat nie betyds kon emigreer nie, gelukkig sal wees as hulle as vlugtelinge met die klere aan hul lywe van Suid-Afrika af wegkom.