{jathumbnail off}
Skrywer: Dan Roodt
Schwartzel wen Afrika Ope
Charl Schwartzel het die Afrika Opegholftoernooi Sondag met net een hou gewen.
Die wenner het die wedstryd met 272 afgesluit, ses onder baansyfer.
Schwartzel (25) is nommer een op die Suid-Afrikaanse ranglys en 66ste in die wêreld.
Nog ‘n Suid-Afrikaner, Thomas Aiken, het kort op sy hakke in die tweede plek op 273 geëindig.
Minister waarsku teen sokkerontwrigting
Makhenkesi Stofile, minister van sport en ontspanning, het Sondag tydens sy besoek aan die gewonde speler van Togo, Kodjovi Obilale, in die Johannesburgse Milpark-hospitaal, gewaarsku dat diegene wat vanjaar se Wêreldbeker-sokkertoernooi wil ontwrig, “verbrysel”sal word.
Internasionale mediaberigte het die veiligheidsmaatreëls vir die 2010 Wêreldbeker-toernooi in Suid-Afrika ná die aanval in Angola bevraagteken.
Stofile het egter gesê die aanval in Kabinda was deur politiek gemotiveer en kan nie met Suid-Afrika vergelyk word nie.
Twee spelers van Togo is dood en agt gewond in die masjiengeweeraanval op Togo se nasionale sokkerspan, nadat hulle in Angola aangekom het vir die Afrikabeker-toernooi wat Maandag afskop.
Togo sou teen Ghana speel, maar dié land se premier het reeds die span gevra om hom uit te onttrek.
Nuwe rasseherrie rondom Obama se velkleur
Een van die vername leiers van die Amerikaanse Demokratiese Party en meerderheidsleier in die senaat, Harry Reid, het verskoning aangeteken vir ‘n opmerking oor president Barack Obama se velkleur en taalgebruik. Ook oudpresident Bill Clinton het glo oor Obama gesê dat “dié vent ‘n paar jaar gelede nog vir ons koffie sou gebring het”.
Volgens die skrywers Mark Halperin en John Heilemann in hul book “Game Change”, het Reid in 2008 oor Obama gesê “…hy is ‘n Afro-Amerikaner met ‘n ligte vel sonder ‘n Negerdialek tensy hy daarmee wíl praat”, wat deur die kiesers omhels sou word.
Ná intense aanvalle en kritiek in die media, het Reid nou persoonlik vir Barack Obama om verskoning gevra deur in ‘n verklarng te sê: “Dit spyt my innig dat my woordkeuse so swak was. Ek vra opreg om verskoning dat ek met my onbehoorlike kommentaar aanstoot aan enige of alle Amerikaners gegee het. Ek was ‘n trotse en geesdriftige ondersteuner van Barack Obama gedurende sy veldtog en het so hard as ek kan gewerk om president Obama se wetgewingsprogram te ondersteun.”
In ‘n geskrewe verklaring wat Saterdag uitgereik is, het Obama laat weet dat hy Reid se verskoning “sonder huiwering aanvaar want ek ken hom reeds jare lank, ek het gesien watter hartstogtelike leierskap hy oor maatskaplike geregtigheidskwessies getoon het en ek weet wat in sy hart is. Wat my betref, is die saak afgehandel.”
Die koerant The Atlantic wat uittreksels met Reid se “aanstootlike woorde” oor die velkleur en aksent van die president geplaas het, het ander aanhalings gepubliseer waarin Bill Clinton teenoor senator Ted Kennedy opgemerk het: “‘n Paar jaar gelede sou dié vent vir ons koffie gebring het.”
Clinton se vrou Hillary wou aanvanklik Obama se vorige dwelmgebruik aan die groot klok hang, maar haar raadgewers het dit sterk teengestaan en uiteindelik het sy ook haar eie standpunt daaroor verander.
Senator Harry Reid se gewildheid was reeds besig om sy tuisstaat, Nevada, te taan vóór sy gewraakte verwysing na Obama se velkleur en hy veg nou om sy politieke lewe. Volgens Reid se woordvoerder, Jim Manley, het Reid intussen “uitgereik” na ander Demokratiese en swart leiers, waaronder eerwaarde Al Sharpton, die voorsitter van die NAACP (National Association for the Advancement of Colored People) Julian Bond en ander.
“Hulle was in totaal omtrent ‘n dosyn,” het Manley gesê.
In Washington het Reid ondersteuning ontvang van die meerderheidsweep in die kongres, James Clyburn, ‘n swarte van Suid-Carolina en in sy tuisstaat Nevada van Steven Horsford, wat die meerderheidsleier in die deelstaat se senaat is.
Reid het dit ook benadruk dat hy “gedurende sy hele loopbaan hard gewerk het om kwessies te bevorder, van die integrasie van die Las Vegas-strook en die dobbelnywerheid tot my teenkanting teen radikale regters en die bevordering van diversiteit in die senaat”.
Togo-premier vra sy span om terug te keer
Die premier van Togo, Gilbert Houngbo, het Sondag sy land se nasionale sokkerspan aangeraai om dadelik terug te keer huis toe uit Angola ná ‘n dodelike aanval op sy span in die aanloop tot die Afrikabekertoernooi.
“As daar ‘n span of spelers onder die naam van Togo by die opening van die Afrikabeker-toernooi teenwoordig is, sal dit valse verteenwoordiging wees. Die span moet vandag nog terugkeer,” het hy aan verslaggewers gesê.
“Ons verstaan die gevoel van spelers wat op die een of ander manier hul kollegas se dood wil wreek, maar dit sal onverantwoordelik van Togo se owerhede wees om hulle toe te laat om voort te gaan,” het hy bygevoeg.
“Die span moet huis toe kom. Die regering se besluit bly onveranderd.”
Dié stap volg nadat spelers in Togo se span besluit het om wel aan die Afrikabekertoernooi deel te neem ter nagedagtenis aan hulle afgestorwe kollegas.
Gewapende mans het vroeër op die span se busse begin vuur toe hulle deur die Angolese provinsie Kabinda gereis het, en die assistent-afrigter en die span se woordvoerder is dood in die aanval.
‘n Faksie van die Kabinda Bevrydingsfront (FLEC-PM) het verantwoordelikheid aanvaar vir die voorval. Dié groep beywer hom vir die onafhanklikheid van die olieryke Kabindastreek.
Bejaarde wreed vermoor
Die bejaarde Kitty Botha (83), van Lyttleton, is Vrydagaand wreedaardig in haar huis vermoor. Sy was glo alleen tuis toe verdagtes haar huis binnegedring het en daarna aan die brand gesteek het.
Volgens haar kleinseun het haar bure rook uit die huis sien borrel en met behulp van tuinslange probeer om die vlamme te blus.
Hulle het ook dadelik die nooddienste ontbied.
Volgens Nuus24 is Botha se lyk later in die gang van haar huis gevind by dié van haar troeteldier.
Geen verdagtes is nog in hegtenis geneem nie.
Die fisiologie van versoening vereis veel meer as simboliek
Die “debat” oor die moontlikheid dat pres. Jacob Zuma dalk as “versoeningsgebaar” kwytskelding gaan gee aan Eugene de Kock laat die gemoedere in sommige geledere kook.
Te midde hiervan meen Rapport se Jan-Jan Joubert die keuse van De Kock as versoeningsgebaar teenoor die Afrikaner is ‘n mistasting van wie en wat die Afrikaner werklik is.
Dit bring wel ‘n geldige saak na vore.
Soos enige volk met ‘n gevestigde demokratiese tradisie sal daar geen uniformigheid by Afrikaners wees nie, ook nie wie sy helde sal wees nie. Dit is immers duidelik gedemonstreer toe ‘n vrou die Universiteit van Stellenbosch oortuig het om ‘n ere-doktorsgraad aan wyle Bram Fischer toe te ken.
In Bloemfontein staan die glaspaleis, hoofkwartier van die Mangaung-munisipaliteit, amptelik as die Bram Fischergebou bekend. By meer as een geleentheid is al uit ANC-geledere gesê dit bewys dat die ANC ook Afrikaners vereer.
In sy inhuldigingstoespraak as nuwe rektor van die Vrystaatse Universiteit het prof. Jonathan Jansen ook Fischer se lofrede besing, vermoedelik om Afrikanersentimente te midde van veranderingspolitiek te paai.
Pogings is ook aangewend om die lughawe by Kaapstad na Fischer te vernoem. Selfs Max du Preez se mees verbete pogings kon nie daarin slaag om van Fischer ‘n Afrikaner-volksheld te maak nie.
Nog iemand wat graag vernoem en as sogenaamde bewys van versoening teenoor die Afrikaner genoem word, is wyle Beyers Naudé. Soos die terminaal siek Shabir Shaikh het sy familie ook die vorige bedeling oortuig dat Naudé baie siek is, en nie lank het om te leef nie, en sy inperkingsbevel is opgehef. Naudé was hierna nog lank aktief, soos met die Waarheids- en Versoeningskommissie.
Koöptering om Afrikanergesindhede jeens die ANC te swaai soos die opname van Marthinus van Schalkwyk, en nou soms sinies verwys na dr. Pieter Mulder, loop ook gereeld in wisselende mate deur. Sommiges tref ‘n onderskeid tussen Mulder se koöptering en dié van Van Schalkwyk onder meer omdat die landbou-bedryf na jare se bedenklike politieke bestuur gered moes word.
Mulder se styl van adjunk-ministerskap staan ook in skrille kontras met ‘n voorganger, Dirk du Toit, wat Afrikaners sterk teen die ANC help polariseer het.
Daar is egter meer konkrete stappe wat die regering kan doen om versoening met die Afrikaner oor ‘n breër front tasbaar gestalte te gee. Hieronder tel die behoorlike verskansing van taalregte, soos in die opvoeding op alle vlakke, die inneem en volhou van ‘n standpunt wat geen twyfel by voornemende plaasaanvallers laat dat boere nie vry buit is nie, die opheffing van rasgebaseerde regstellende aksie …die lys is baie lank.
Simboliese aksies kan soms nodig wees, maar sonder dat dit die kern van die probleem aanspreek beteken dit min, of kan selfs boemerang. Enige moontlike wins uit die simboliek sal in die wind verwaai solank as wat Julius Malema nie net toegelaat word om ongehinderd polariserende opmerkings te maak nie, maar dit ook nie gerepudieer word nie.
Die goeie hoofmanskap om saans by die vuurtjie van elke familie te gaan sê wat daardie familie wil hoor, werk nie met alle Suid-Afrikaanse gemeenskappe nie. Danksy die media weet die mense by een vuurtjie in elk geval wat vir die mense by ‘n ander gesê word.
Dié praktyk is daarom net so onaanvaarbaar soos om tot die land se hoogste wetgewende liggaam verkies te word onder die vaandel van: “Ons sal jou stem wees,” en dan na die verkiesing tjoepstil te bly.
Maleisië: Aanvalle op Christelike kerke
Pas het nog twee Christenkerke in Maleisië onder brandbomme deurgeloop en nog een met swart verf betakel, as deel van ‘n vlaag geweld in dié Moslemland sedert die Maleisiese hoogste hof op 31 Desember verlede jaar beslis het nie-Moslems mag ook die woord Allah gebruik wanneer hulle tot God bid.
Allah is die Arabiese woord vir “god” en daarom gebruik die Maltese, Rooms-Katolieke wat ‘n taal verwant aan Arabies praat, ook die term.
Dit word egter ook deur Christene in talle ander lande gebruik, hoofsaaklik Arabiese lande, maar ook in Indonesië.
In Maleisië gebruik Christene (sowat 9 persent van die bevolking) wat hul godsdiens in tale soos Engels, Tamil en Chinees aanbid, nie die term “Allah” nie, en die gebruik is hoofsaaklik tot die sprekers van afgeleë landelike tale beperk. Die hofaansoek om die gebruik goed te keur, is deur die Rooms-Katolieke kerk in Maleisië gebring, wat die woord in ‘n Maleisiese publikasie gebruik.
Moslems wat oor die hofbeslissing ongelukkig is – die regering het daarteen appèl aangeteken – meen die gebruik van die term “Allah” in die Christelike godsdiens kan verwarring veroorsaak en mense mislei om hulle tot die Christendom te bekeer.
Regeringsleiers het die aanvalle veroordeel, en ‘n bedrag van amper ‘n R1 miljoen staatsfondse is bewillig om een van die kerke te herbou.
Gaan na die Armeniërs en word wys
In April vanjaar herdenk Armeniërs wêreldwyd ‘n gebeurtenis in hul antieke geskiedenis, wat ten nouste met die Christendom verweef is. Dit sal dan presies 95 jaar wees sedert meer as ‘n miljoen Armeniërs in een van die ergste volksmoorde aan die hand van Turkye omgekom het.
Wat die afgelope paar jaar se herdenkings meer opvallend maak as wat tevore die geval was is dat dit nou vir Turkye as verleentheid opduik in sy pogings om lid van die Europese Unie te word. Dit, terwyl Turkye die volksmoord amptelik ontken.
Die talle Armeniërs in diaspora het egter nié vergeet nie, en het met volgehoue pogings daarin geslaag om hierdie gebeurtenis uit die vergetelheid te herroep, en wêreldwyd ondersteuners verwerf, wat ook lustig per e-pos en op ander maniere meedoen om ‘n gebeurtenis waarvan die mensdom wou vergeet, lewend te hou.
Van vergeet en vergifnis is geen sprake nie, veral omdat Turkye steeds ontken dat dit ooit plaasgevind het. So volledig is die Armeense bevolking verdelg en verdryf uit hul oorspronklike kerngebiede, dat ensiklopedieë oor die algemeen nie eens verwys na Armeens as ‘n minderheidstaal in Turkye nie.
‘n Armeense staat het wel weer verrys met die ontbinding van die Soviet-Unie. Hierdie staatjie, vasgeknyp tussen Georgië, Turkye, Iran, Azerbadjan en die Russiese Federasie is ‘n arm en klein oorblyfsel van ‘n eens magtige staat wat lank voor die Oos-Romeinse Ryk (Bisantium) as bolwerk teen Moslem-indringing uit die Ooste gedien het. Afgesien van die Georgiërs (wat deur die Armeniërs gekersten is), is al die omringende lande Moslemstate, en veral Azerbadjan is Armenië besonder vyandiggesing. Die Tsjetsniese Republiek binne die Russiese Federasie grens boonop ook aan Armenië.
Die berg Ararat in dié landjie is moontlik meer bekend as die land self, en is vir baie van die toeriste verantwoordelik.
Kort na onafhanklikheidswording is die herrysende staat boonop deur ‘n verwoestende aarbewing geref, en sowat 30 000 mense het gesterf.
Afgesien van die ou Armeense koninkryk het ‘n tweede Armeense staat in vervloë dae tot stand gekom. Hierdie staat is gestig na ‘n lang trek deur ‘n prins en sy volgelinge, en die staat is aan die Middellandse See, ook binne die grense van die teenswoordige Turkye, gestig. Hierdie staat, wat dikwels op ou kaarte as die Kruisvaarder-koninkryk van Armenië aangedui word, het veral met Frankryk noue bande gehad. Toe dié staat verdwyn het, het baie van hierdie inwoners hul weg na Libanon gevind, en die Christenbevolking daar nie net in getalle versterk nie, maar ook met hul hoë opvoedingspeil gehelp om ‘n hoogs-ontwikkelde staat, wat eens as die Switserland van die Midde-Ooste genoem is, te vorm.
In Libanon het ‘n groepie met van die radikale Palestynse groepe deurmekaar geraak, en is die organisasie, Armenian Secret Army for the Liberation of Armenia, Asala, gevorm. Asala het die wêreld in die laat 70ger en vroeg 80ger jare deeglik van die Armeense lot aan die hand van die Turke laat kennis neem deur verskeie Turkse teikens soos ambassades en lugdiensbelange aan te val.
Hierna was die veldtog om erkenning en herstel vreedsaam.
Onlangs het ‘n bekende Turkse geskiedskrywer vir die eerste keer erken dat die volksmoord plaasgevind het. Dit word as belangrike deurbraak beskou, maar nie alle Turke is hiermee ingenome nie.
Die sand loop egter uit vir Turkye. Die gebeurtenis verkry internasionaal al hoe meer aansien, en in Nederland het die Tweede Kamer, op inisiatief van die ChristenUnie, die volksmoord amptelik erken. Turkye het al óm die gebeurtenis aan die voorvereistes vir deelwording van die EU begin voldoen. Die doodstraf is byvoorbeeld afgeskaf, wat beteken het dat Koerdiese opstandelinge nie meer die doodstraf opgelê kon word nie. Belangriker egter, het Turkye die amptelike onderdrukking van ander inheemse tale, byvoorbeeld juis Koerdies, opgehef. Vir die paar oorblywende Armeniërs – wat meesal ter wille van hul lewens verturks en Moslems geword het, bied dit egter min troos juis omdat hulle amptelik nie bestaan nie.
Indien Turkye meen die Armeense kwessie sal weggaan, misgis die land hom heeltemal. In Nederland en ander Wes-Europese lande kry die bewing om die ontkenning van volksmoorde ‘n strafbare misdryf te maak algaande momentum. Anders as wat ‘n mens sou verwag, handel dit nie soseer oor die uitwissing van Jode nie, aangesien dit, miskien met die uitsondering van die Iranse president na, nêrens amptelik geglo word nie. Met die Armeense volksmoord is dit anders. In Nederland moes verkose parlementslede van Turkse afkoms al van die opneem van hul setels afsien omdat hulle vas glo dat die volksmoord nooit plaasgevind het nie.
In die VSA is ‘n sterk Armeense lobby wat die Wit Huis sal herinner, deeglik herinner wanneer die 100-jarige herdenking oor vyf jaar aanbreek, of wanneer Amerika met te sagte hande teenoor die Turke begin optree. Verder woed ‘n inligtingsoorlog op die internet. Aan die een kant Armeniërs en simpatiseerders wat die stryd baie lewend hou, en aan die ander kant die Turke met teen-propaganda en verwysings na die “sogenaamde” volksmoord.
Turkye moet kennis neem – dwars oor die wêreld is daar mense met ‘n sagte plekkie vir minderhede, veral as hulle onderdruk word. Sulke minderhede het verbasende oorlewingsdrange, soos die groep Assiriese Christene wat hulle in Australië bevind, en noue bande met die Christen-Demokratiese Party aldaar handhaaf.
Dwars oor die wêreld is geskiedenisboeke taamlik rof met die Amerikaners oor hul hantering van die Rooihuid-kwessie, en word oor die algemeen ‘n beeld geskep van klein groepies mense wat in erbarmlike omstandighede in reservate krepeer.
Hoe om die Afrikaner se beeld in die buiteland ten beste te bemark kan moontlik ook een van hierdie volk se belangrikste voortbestaansmiddele wees. Daar kan nie maar agteroorgesit word en gereken word op die wêreld se heroïese herinneringe aan die Anglo-Boere-oorlog nie, en daar kan nie op gereken word dat Julius Malema en ander hier deurlopend en genoegsaam begrip vir Afrikaneronwilligheid om te assimileer sal skep nie.
Gaan na die Armeniërs en word wys.
Joe Slovo: Argitek van ons ondergang
Graag sou ek al my vriende, kennisse en ander fatsoenlike burgers in Suid-Afrika en elders ‘n uitstekende nuwejaar wou toewens, ‘n jaar van voorspoed en geluk. Ek dink egter dat hierdie woorde van min invloed sal wees solank as wat die huidige situasie in SA bly voortbestaan. As elke dag ‘n stryd word om te oorleef, om orals waaksaam te wees en onveilig te voel soos by die werk en in jou eie huis, kom nuwejaarswense as ietwat onopreg oor.
Die ANC en hul kommunistiese bondgenote het kennelik ‘n ander mening, want diegene wat ‘n belangrike rol – miskien wel die belangrikste rol – gespeel het in ons ondergang, is niemand minder nie as hul kameraad Yossl Slovo (1926 – 1995), wat kort gelede gedenk was vir sy rol in die gewapende stryd.
Hierdie advokaat van Johannesburg wat ‘n groot deel van sy lewe buite Suid-Afrika vertoef het en tussen sy mense in Soweto begrawe lê, was waarskynlik die belangrikste faktor gewees om Suid-Afrika te verander in hierdie huidige bloedige anargie. Nie net was hy ‘n mede-oprigter in die ANC se militêre vleuel Umkontho we Sizwe (MK) nie, maar het geen geheim daarvan gemaak dat blankes, veral boere, die belangrikste teiken van MK se aanvalle is nie.
Sy regverdiging vir die aanvalle op boere het gespruit uit sy mening dat die boere steeds militanter geword het ten tye van die onluste in die tagtiger jare. Die sogenaamde Skietkommando’s was vir hom ‘n teken gewees dat die lyn tussen burger en militêr besig was om weg te vervaag.
Hy het kennelik geen rekening gehou met die feit dat elke land in oolog se nommer een prioriteit is om sy voedsel veilig te stel nie. In ‘n onderhoud destyds met die BBC het Slovo gestel dat dit selfs geoorloof is om wit vroue en kinders op plase as militêre teikens te bestempel, met ander woorde dood te maak ter wille van die ‘struggle’. Ondertussen, so vyftien jaar na oorname is die aantal plaasmoorde al oor die drieduisend, en vyftig persent van al Suid-Afrika se grootplase is as gevolg hiervan nou in die hande van die ANC-regering, waar hulle braak lê of gebruik word as teelaarde vir onwettige dwelmmiddele soos opium.
Egter, een van die skadelikste uitlatings van Slovo is sy oproep aan swart polisiemanne dat hulle hul optredes teen gewelddadige swartes moet afwend en hul wapens na hul blanke heersers moet begin rig. Wet en orde moes wyk ter wille van politieke ideale, en sodoende het hy die mees fundamentele hoeksteen van ons beskawing ‘n ernstige knou toegedien, wat sekerlik een van die vernaamste redes is hoekom Suid-Afrika in die gewelddadige entropie verval het.
Volgens Slovo was die vorige regering doelbewus besig om tweedrag tussen swart stamme te saai. Hiermee verraai hy egter groot onkunde oor Afrika: Hierdie armsalige kontinent was altyd verdeeld gewees, met of sonder blanke regering. Die Afrikaan is ‘n jagter-versamelaar. Moor en steel beteken oorlewing. Dit was die resultaat gewees van honderde jare se ontbering waar natuurlike hulpbronne uiters skaars was.
Dieselfde gedragspatrone vind ‘n mens by Bedoeïene en Arabiere wat ‘n nomadiese bestaan voer. Vanwee die moord op die boere en hongersnood wat as gevolg hiervan weer kop uitgesteek het, is die kans groot dat stamlojaliteit net hegter gaan word in plaas van minder, hoewel hierdie keer in ‘n ietwat ander vorm. Die kans bestaan dat arm Afrikaners meegesleur gaan word in hierdie tribale bestaansvorm, aangesien hulle geen keuse gaan hê as hulle wil oorleef nie.
Egter, soos dit Slovo en ander lojaliste van die Sowjet Unie betaam, het hulle tot op die laaste doodsnik nog geprobeer om die gruwel van kommunistise geweld te verberg of te versag. Slovo, Kasrils, Suzman en ander Baltiese Joodse gesinne het juis weggevlug vir die golf van antisemitisme en pogroms in hul vaderland wat afwisselend gepleeg was deur die Nazi’s en Bolsjewieke. Jode in die Baltiese state was oor die algemeen nie goed geïntegreerd gewees nie en het liewer Jiddisj, Pools of Russies gepraat in plaas van Litous, Ests of Lets. Dit bevestig dat die Joodse gemeenskap in die Baltiese lande ‘n swaar trauma ondergaan het, wat deels verklaar waarom hulle Zionisme of sosialisme as ideaal begin koester het.
Dit is duidelik dat hulle hul opvattings van die ou-wêreld saamgevat het Suid-Afrika toe, tesame met hul diepliggende onvermoeë om met die plaaslike toestande te identifiseer. Dit is bekend dat oorlogstrauma tot drie generasies duur om te genees, en slagoffers van ‘n oorlog reageer dikwels bot, afsydig en onsimpatiek teenoor ander omdat hulle geen emosionele bande kon smee tydens swaar konflikte nie.
Die sosioloog Erik van Ree het in sy boek ‘Wereldrevolutie’ gekonkludeer dat kommuniste geen plesier daaraan beleef om op te roep tot geweld nie. Dit is alles deel van ‘n nugter strategie. As Slovo oproep dat boere uitgemoor moet word, of Ronnie Kasrils sing dat hy as MK-stryder homself verbind het om blankes dood te maak, doen hulle dit nie omdat hulle dit prettig vind nie, maar omdat dit ‘n doelbewuste taktiek is wat pas in die doelstellings van die rewolusie. Hulle hou hul emosies en moraal op afstand.
Slovo het agteraf toegegee dat daar sprake was van ‘n blinde aanhang aan alles wat Moskou gedikteer het, en toe hierdie ideologiese spreekbuis weggeval het, was daar pogings aangewend om nogtans die oase van sosialisme op te soek te midde van Westerse anti-Sowjet propaganda.
Die huidige Slovo-verheerliking en skipbreukideologie wat die SAKP nog steeds aanhang is ongetwyfeld net ‘n jaag na ‘n illusie wat oorbly noudat die sisteem van kommunisme gefaal het, en in hul eksistensiële krisis het hulle van ‘n werkersparadys ‘n gekkeparadys gemaak.
Tydlose wysheid het bevestig dat daar baie waarheid skuil in hierdie Latynse spreuk: Quem Deus vult, perdere dementat prius. Diegene wat die gode wil vernietig, maak hulle eers kranksinnig.