Die Burger berig dat die DA Patricia De Lille op die party, die OD, gaan insluk.
De Lille sal na verwagting binnekort een van die DA se topposte beklee. Sy sal glo ná die DA-kongres in Julie as nasionale voorsitter dien.
Joe Seremane, wat tans dié pos beklee, tree vanjaar uit as LP. Zille sal na verwagting onbestrede tot DA-leier herkies word.
Zille was nie vir kommentaar beskikbaar nie.
Te laat, maar darem.
Die noodlottige huwelik tussen die Cheetahs en die Leeus om die piepklein Cats te baar, laat my dink aan ‘n man wat geglo het ‘n huwelik gaan nie net om geld nie. Dis moeilik om dom kinders groot te maak.
Soos almal verwag het, het die liefdelose huwelik in die slag gebly, en om nou van die Cheetahs te verwag om vir die tweede keer dieselfde skoonma te kry, is darem baie gevra.
So lyk dit nou vir my: Maak die Cheetahs volgende jaar van die begin af bang dat hulle weer hul gewese skoonma gaan terugkry, en die Cheetahs sluit die Super-reeks onoorwonne, en met rekordtellings af. En sommer om doodseker te maak, kom die Curriebeker ook huis toe.
Maar met die Super 14 reeds vanjaar nie die Cheetahs beskore nie, oorweeg ek hoe om ‘n luilekker bestaan te kan voer. Op die oomblik lees ek alles oor Griekeland, veral oor Griekse produktiwiteit. Groot bonusse en salarisverhogings sonder enige verwagting van ‘n teenprestasie. En elke middag na ‘n olyftoebroodjie, ‘n lekker siesta. (Spanje gaan glo Griekeland se voorbeeld volg oor die siesta-ding).
En as die pôpô die fên slaan, dan is dit die Duitsers se skuld. Of liewer. Die hardwerkende Duitsers moet kom uithelp. G’n wonder hulle is so stram om die Grieke uit hul penarie en aardse hemel te kom help nie.
Laat my dink aan die winkelassistent wat te make kry met ‘n tantetjie wat opsluit ‘n halwe pôpô wil koop. Oplaas sit die assistent af bestuurder toe, en val weg met: “Meneer, hier is ‘n ou koei wat net ‘n halwe pôpô wil koop…” Met dié let hy op die tantetjie het saamgestap en sy het alles aangehoor. Vervat die assistent: “…en hierdie dame wil die ander helfte koop.”
Die onlangse wreedaardige moord op Eugene Terre’Blanche het opnuut die besef maak posvat onder Afrikaners dat “iets” gedoen moet word aan beide die veiligheidsituasie in die land, asook Afrikaners se gebrek aan organisasie. Ons sit met ‘n swetterjoel organisasies, elke haantjie op sy eie mishoop, want elke ou wil die leier wees en elkeen hou nie van sy opponent se organisasie nie. Ons het derduisende generaals en kommandante maar geen skutters nie.
Die afgelope week was dit presies 20 jaar sedert hierdie artikel van my op 26 April 1990 in Beeld verskyn het. Omdat daar seker baie min PRAAG-lesers is wat hierdie artikel gelees het, plaas ek dit hier op die PRAAG-werf. Ek glo dat my argumente vandag nog presies dieselfde krag het. Die gevare wat ‘n swart regering inhou en soos destyds voorsien was, is bewaarheid. In 1990 het ons nog die staatsmag besit om ons besluite self af te dwing. Die Volkstaatopsie sou in 1990 en kort daarna oorweldigend deur die internasionale gemeensskap ondersteun gewees het, omdat dit die resep vir vrede bevat het. Intussen is die kanse verspeel deur ‘n volkstaat te probeer stig nadat alle staatsmag oorhandig was, en nadat daar streng beperkings op die stigting van so ‘n staat in art 235 van die grondwet geplaas is. Destyds sou die staat so groot soos Frankryk gewees het, maar ná die magsoorgawe het die territoriale aspirasies gekrimp tot Orania, ‘n feit wat ek baie moeilik kon ondersteun.
Hier volg die artikel wat ek verbatim hieronder plaas.
Oor die kwessie van ‘n volkstaat word deesdae al hoe sterker gedebatteer in die media. Aan die een kant word ‘n baie sterk rassistiese betekenis daaraan verleen en dan weer kom ‘n kultuuroriëntasie na vore. Feit is dat daar angs in die hart van veral ‘n sekere groep Afrikaners is wat ‘n onsekere toekoms onder ‘n potensiële swart meerderheidsregering, vrees. Vir hierdie mense is hul toekomstige oorlewing as blanke Afrikaners in ‘n eie soewereine staat, belangriker as hul aardse besittings.
Wanneer hierdie saak dus te berde gebring word, word sterk emosies wakker gemaak. ‘n Toekomstige bedéling wat nie hiermee rekening hou nie, sal, ondanks versekeringe van gesofistikeerde ingeboude magsbalanse uitloop op ‘n tragiese nuwe Suid-Afrika, waarin swartgeweld verruil word vir witgeweld en ‘n tweede Noord-Ierland of ‘n Libanon. In sy geskiedenis moes Afrikaners een of meer maal elke eeu ‘n ernstige grondliggende strategiese besluit neem: In 1652 toe hulle nog ‘n soort Hollands gepraat het, is die eerste groot besluit geneem. Toe weer in 1688 het Franssprekendes na Suid-Afrika gekom. In 1836 het Afrikaners getrek en later die Boererepublieke gevorm. In 1899 is ‘n wêreldmoondheid in ‘n wapenstryd gedaag met die wêreld se simpatie vir die Boere, en in 1948 het die Afrikaners die politieke mag van die land oorgeneem. Die volgende groot besluit wat die Afrikaner sal moet neem sal waarskynlik in 1991/2 wees. Hy gaan drie keuses hê. Hy sal, en dis keuse een, nie die situasie aanvaar nie. Hy sal veg soos in 1899, en die plaaslike en oorsese ondersteuning vernietig in ‘n wapenstryd wat hy nie kan wen nie. So nie, keuse nommer twee, sal hy hom onderwerp aan die reels van die spel en sy Afrikanerskap uitleef in ‘n multikulturele bestel. Die derde keuse: is om te trek. Die punt is dat hy ‘n keuse moet hê.
Om te verwag dat daardie spesiale Afrikaner hom willens en wetens moet onderwerp sonder ‘n keuse, is groteske politieke onsensitiwiteit. Die probleem word vererger deur hierdie spesiale Afrikaner se leierskorps wat gefragmenteerd is en in verskillende rigtings trek, elkeen met ‘n eie visie wat die hele spektrum dek, van die AWB se gewapende opsie af, tot by die NP se magsdelingsopsie. Hierdie gefragmenteerdheid kan verskoon word in die lig van die leiers se insig in die rol wat hulle moet speel.
Die staatspresident en sy kabinet het ‘n globale verantwoordelikheid teenoor die fisieke en politieke belange van al die volkere van Suid-Afrika, asook die land se rol in ‘n internasionale netwerk van politiek, wetenskap en ekonomie. Hy bly egter ‘n Afrikaner en ‘n mens kan dus verwag dat hy simpatiek sal wees teenoor die saak van ander Afrikaners.
Die regse faksieleiers het ‘n veel kleiner verantwoordelikheid, wat slegs die emosionele aspekte van hul ondersteuners beskerm sonder die verantwoordelikheid of bevoegdheid van die fisieke sy. Dis presies hier waar die knoop lê en waar die wekroep tot die wapen ontstaan om eie belange te beskerm. Die Afrikaner-Volkstaat soos gedefinieer deur prof. Carel Boshoff word beskou as ‘n eerlike poging om ‘n praktiese opsie te vind, mits mens die gedeelte in Namibië weglaat. Die yl bevolktheid sou min verskuiwings verg en geeneen het aanspraak op hierdie grond behalwe burgers wat eiendom sal kan koop nie.
Hierdie groot stuk aarde wat baie herinner aan Arizona en Kalifornië, sou ‘n streekmoondheid kon word as daar ‘n miljoen Japannese, Taiwannese, Duitsers of Afrikaners sou woon. Dit is die mensemateriaal wat van ‘n land ‘n sukses maak. Voeg daarby nog natuurlike hulpbronne soos mangaan, ystererts, lood en ander metale, gas aan die weskus, water in die H.F. Verwoerddam en die P.K. le Rouxdam wat sinlik gelei kan word tot aan die kus, ‘n matige klimaat en die grondslag vir ‘n lewensvatbare ekonomie is reeds gelê.
Die landboupotensiaal is laag maar kan wetenskaplik geoptimaliseer word, ingestel op vrugte- en vleisproduksie. ‘n Mens kan jou voorstel dat die silikonvallei van die suidelike halfrond hier gevestig sou kon word met ‘n nuwe universiteit aan die oewers van die Oranjerivier of by Saldanabaai, met tegnikons by Upington, Kuruman en Springbok. Hier kon ‘n eerste wêreld milieu gehandhaaf word sonder die verantwoordelikheid om ‘n tragiese derde wêreld op te hef soos elders in Afrika. Hier kon moderne chemiese aanlegte wat aardgas as voerbron gebruik, asook staalfabrieke en legeringsaanlegte gebou word.
Die verantwoordelikheid van werkskepping vir ‘n agtergeblewe gemeenskap is nie ‘n oorweging nie. Sy markte sal die nuwe Suid-Afrika sowel as ander wêreldekonomië wees. Hy sal ‘n sterk rol speel in die ekonomiese, wetenskaplike en politieke ontwikkelling van die streek deurdat dit allerweë erken sal word as ‘die vreedsame opsie’ met internasionale ondesteuning. Burgerskap sal gekoop moet word soos in Switserland en elders, tensy regstreekse familiebande volgens internasionale reëls sulke burgerskap toelaat. Die koste van burgerskap kan R50 000 per familie oorskry en ‘n volksbank so aan goedgekeurde behoeftiges die geld voor-skiet om hul vaste bate en dus burgerskap te bekom.
Werkspermitte aan vreemdelinge sou moeilik bekombaar wees soos in Japan, Wes-Europa, Amerika en elders, en ras of kleur behoort nie ‘n oorweging te wees nie aangesien burgers na hierdie deel van die wêreld aangetrokke sou voel om ‘n Afrikanervolkstaat te skep met die doel om sy taal, kultuur en tradisies onbevange uit te bou in ‘n eerste wêreld milieu, en nie net op soek na werk nie.
Daar is slegs’n klein venster van geleentheid oop wat binne die volgende 24 maande benut sal moet word of anders permanent gesluit sal wees. Die geleentheid moet nou aangegryp word om ook langs die onderhandelingstafel te gaan sit, en die verantwoordelikheid van die wat hulleself as leiers beskou, is nou op die spel.
‘n Kristalhelder visie, wat gegrond is op harde logika en wat tred hou met die werklikhede van die tyd, is nou nodig om die negatiewe emosionele argumente teen die regering se skikkingsinisiatiewe te vervang. Sterk pragmatiese leierskap wat hierdie Afrikanerfaksie sal besiel en hoop gee, is nou meer nodig as ooit tevore. ‘n Duidelike keuse moet gestel word. Of jy werk saam om die nuwe Suid-Afrika te laat slaag in al die werklikhede wat dit inhou of jy trek na ‘n nuwe tuiste.
Geweld as ‘n opsie is onprakties en onaanvaarbaar.
Noorwes-Kaap kan miskien net verseker dat die streek die kosbare siel van die Afrikaner vir altyd sal vertroetel sonder nog ‘n bloedvergietingsfase.
Johann Wingard is voorsitter van ‘n groot Ingenieursmaatskappy wat die Mossgas projek onlangs gebou het.
BEELD 26 April 1990
Nou is dit ‘n week later. Super 14-rugby ná ‘n week se harde werk om die land se ekonomie darem soort van op koers te hou. Natuurlik het die blankes ook hierdie week deurgeloop onder die, teen hierdie tyd normale, rassistiese aanrandings en moorde wat deur swartes gepleeg word. So miskien het ons al vergeet van hierdie sms wat sommer so as niks afgemaak is.
Tog dwaal daar so ‘n paar vrae in my kop en moontlik ook in ‘n paar ander mense s’n.
Eerstens, wat het die intelligensiediens toe uitgevind? Hoekom is daar so ‘n totale stilte? Het die minister dan nie self opdrag gegee dat die oorsprong van die sms vasgestel moet word nie?
Tweedens, was dit nie ‘n beplande vals alarm nie? Miskien was daar ‘n vooraf boodskap dat hulle eers op die derde of vierde sms moet reageer. Sodoende sus hul die blankes in ‘n ewige slaap in en almal dink dit is maar net nog ‘n vals alarm.
En dan derdens, hoekom is Malema so stil?
Yolandi Kruger sal binnekort 22 jaar oud wees en sy het onlangs naam gemaak deur binne vier dae 40 000 mense vir ‘n Facebook-groep te werf wat aan Eugene Terre’Blanche se herinnering gewy is. PRAAG het ‘n hele aantal vrae aan haar gestel.
PRAAG: Yolandi, sou jy sê die benaming Afrikaneraktivis pas by jou?
Yolandi Kruger: Ja definitief, want aktivisme beteken eenvoudig ekonomiese, sosiale of politieke verandering, en ek wil poog om ‘n bewusmaking daar te stel dat Afrikaners nie ‘n minderheidsgroep is wat besig is om uit te sterf nie, maar eerder dat ons daagliks uitgemoor word. Daar moet daadwerklik iets gedoen word om die wêreld se oë op dít wat besig is om te gebeur, binne die grense van SA, bloot te lê. Volgens die skrywer Sandor Veign is aktivisme ‘n bewusmakingproses van organisering, mobilisering, aksies en reaksies.
PRAAG: Wanneer het jy vir die eerste keer polities bewus geraak? Hoe oud was jy min of meer?
Yolandi Kruger: Van my vroegste herinneringe is waar ek vroeg in die oggend op my oupa, Johann Kruger, se skoot gesit en nuus kyk het. Hy was amper sy hele lewe lank ‘n joernalis, destyds Hoof van Radio- en TV-Nuus in Natal vir die SAUK en in sy beginjare ‘n parlementêre verslaggewer. Ek het reeds op negejarige ouderdom politieke outobiografieë verslind en dít – tesame met my oupa se interessante gesprekke – het my belangstelling in politiek aangevuur.
PRAAG: Hoe het die Eugene Terre’Blanche-blad op Facebook gebeur?
Yolandi Kruger: Ek het dit uit simpatie vir die familie van Eugene Terre’Blanche gestig, en het ook die man wat gelouter uit die tronk gestap het, bewonder. Nooit het ek in my wildste drome kon dink dat die groep so vinnig sou groei nie, en dit was ook nie my doelstelling nie. Dit het egter nou ‘n lewe van sy eie gekry en is nou ‘n spreekbuis en forum vir Afrikaners.
PRAAG: Jou ma, Hannelene, was ‘n mediapersoon. Sou jy sê dit het jou van kleins af ‘n gevoel vir media en kommuniasie gegee?
Yolandi Kruger: Ja defnitief, want as kind het ek uit die aard van die saak grootgeword tussen mediamense en welbekendes. My ma het my van kleintyd af rondgery om my in TV-programme soos YoTV, Mpuneng, Erfsondes en Binnelanders te laat deelneem. Dit het my geïnspireer om film en drama by AFDA in die Kaap te gaan swot. As die situasie anders in die land was, sou ek graag joernalistiek wou swot. Ek dink ‘n mens word groot met ‘n wyer perspektief as die normale kind, juis omdat mens meer blootgestel word aan vrydenkende en kreatiewe mense. My ma is juis so iemand en haar sin vir regverdigheid en menslikheid het ‘n groot invloed op my. Sy is en sal seker altyd my grootste ondersteuner, kampvegter en kritikus wees. Sy en Sunette Bridges maak saam met my die span uit wat die Facebook-groep in toom hou en glo my soms word die gesprekke baie warm en dan kan een persoon nie alleen vrede bewaar nie.
PRAAG: Die indruk word dikwels in die media gewek dat jongmense die nuwe Suid-Afrika, asook dinge soos regstellende aksie en geweld, met gelatenheid aanvaar. Sou jy sê dis ‘n korrekte indruk?
Yolandi Kruger: Ek dink dis die grootste wanpersepsie ooit! Baie jong mense voel baie sterk oor hul wortels en vandag se media gee vir seker ‘n wanindruk van hoe ons jongmense werklik voel. In die eerste plek moet mens eers na hedendaagse kultuur kyk, die “pop culture” of postmodernistiese jeug. Jong Suid-Afrikaners leef hulself eerder uit in ‘n satire van musiek of kuns, waarvan “Brand Suid-Afrika” van Fokof Polisiekar ‘n duidelike voorbeeld is. Dit vertel hoe die jeug oor die huidige politieke situasie voel, van almal wat praat en niks doen nie. Ons sit sonder werk a.g.v. BEE en regstellende aksie en dit beïnvloed sodoende wat mens gaan swot en hoe hulle hulself sien. Die regering praat die hele tyd van apartheid dit en dat, maar wat is BEE en regstellende aksie anders as diskriminasie en omgekeerde apartheid? In die tyd toe ek op Tukkies Teologie geswot het, was ek die voorsitter van VF+ TAS (Tuks Afrikaanse Studente) en het ek gesien hoe baie wit matriekstudente medies wou gaan swot het, met oor die 90% slaagsyfer, maar a.g.v. regstellende aksie is die swart student met ‘n gemiddeld van 40% vir Wiskunde, eerder toegelaat. Swart studente kry groot afslag op studiegelde en daar is amper geen beurse beskikbaar vir blankes nie en ook nie afslag nie. Hierdie tipe diskriminasie veroorsaak groot opstand in mense se harte en kweek opstandigheid en haat.
Gister is daar weer ‘n student in die Kaap vermoor en dit deur ‘n ander jong mens. Natuurlik raak dit ons en Malema met sy haatspraak veroorsaak ‘n kookpot van emosies wat eerder kon gebly het. Studente se emosies was reeds op ‘n mespunt en hierdie tipe van situasie maak dat daar totale vyandskap ontstaan. Mense begin mekaar wantrou en waar hulle eers vriende sou gewees het, beloer hulle mekaar nou op ‘n afstand.
PRAAG: Wat is jou droom vir Afrikaners? Iets soos ‘n volkstaat, ‘n eie republiek, of net om veilig onder die ANC te kan leef, indien so iets moontlik is?
Yolandi Kruger: My droom is dat Afrikaans sonder bedreiging kan voortbestaan en dat die uitmoor van my volk onmiddellik moet ophou. Die ANC is ‘n kommunistiese politieke party met sosialistiese ideologieë en hulle probeer dit op ons toepas. Nee, ek wil nie verder onder ‘n ANC-regering leef nie. Kyk maar nou net weer na Malema wat nou weer begin met sy storie dat alle Afrikaanse skole moet toemaak. Meeste mense is onder die indruk dat die ANC vryheid beteken a.g.v. Nelson Mandela. Dis ‘n blote mediafoefie en na 16 jaar is dit duidelik dat hulle nie die land kan regeer nie. Ek is ‘n groot voorstander van die VVK, want elke mens behoort ‘n land te hê wat hy sonder vrees sy huis kan noem.
In ‘n ideale wêreld is die enigste oplossing om ‘n herverkiesing te he, waar die VF+, DA, IFP, COPE en ID saamstaan teen die ANC, maar ongelukkig is dit baie idealisties. Ek glo ook nie ons verkiesing was vry of regverdig nie, want ek was by die stembusse en het die telling van stemme nie so ervaar nie. Ons enigste oplossing is dus nou maar om ‘n groot bewustheid in die buiteland te skep oor wat die werklike situasie in ons land is.
PRAAG: Hoe voel jy oor die partypolitiek? Is daar nog hoop dat ons verandering deur die stembus kan bewerkstellig?
Yolandi Kruger: Ek voel positief oor die VF+, DA en die IFP, en almal sal my nou seker wil kruisig, maar my oupa het ‘n baie goeie verhouding met Mangosotho Buthelezi gehad en ek weet hy is ons goedgesind en hy is ‘n werklike voorstander van vreedsame naasbestaan. Hy het ook vandag in die nuus gese dat Malema gestop moet word. Die VF+ het ‘n goeie Christelike beleid, waar die DA ook baie goeie punte het, maar hulle staan nog steeds vir BEE, regstellende aksie en aborsie, wat my as Christen dwars in die krop steek! Op hierdie oomblik dink ek nie politieke partye gaan vir ons die oplossing gee nie of ‘n oorstemmery nie. Daar is nou ‘n behoefte vir ‘n sterk Afrikanerleier om die volk te lei. Die behoefte is lankal duidelik as mens sien hoe mense op die Delarey-liedjie reageer en hoe sterk daar gereageer is op Eugene Terre’Blanche se moord.
PRAAG: Na aanleiding van jou Facebook-groep, het jy ook dreigemente van mense gekry. Waaraan skryf jy dit toe?
Yolandi Kruger: Daar is geweldig baie Malema-haatspraakgroepe, asook die PAC TUT-groep, wat gedurig in ons groep inkom en mense aanval en vertel hoe hulle ons Afrikaners gaan aanval, verkrag en vermoor. Ek het oor die 200 bladsye “screen shots” van hierdie tipe haatspraak. Malema het defnitief met die opswepery te doen, maar ek dink ook dit lê baie dieper gewortel. Daar is groepe soos die Green Skin Initiative, wat op ‘n Afrikaanse radiostasie, Jakaranda, teen ons praat en sê dat die Afrikaner so ‘n minderheid is dat ons nie saak maak nie. Hierdie groep word oral in die media voorgehou as wonderlik, terwyl hulle heelwat kleiner as ons is en dan laat die Afrikaanse media ons nie eers toe om ons saak te stel nie. Dit op sigself is vir my uiters kommerwekkend.
PRAAG: Jy het ook ‘n webwerf rondom die begrip “oranje-revolusie” opgerig. Waarom die oranje revolusie? Hoe bewus is jy van die oranje revolusies wat in Oos-Europa plaasgevind het?
Yolandi Kruger: Die oranje-revolusie is gestig om ‘n bewusmaking daar te stel aan die buiteland om aandag te vestig op Afrikanermoorde. Die oranje het ook ‘n sterk verband met ons eertydse vlag: oranje, wit en blou.
Die naam is so gekies, want die Oranje-revolusie het oorspronklik sy ontstaan in Oos-Europa gehad, onder die naam Pomarancheva revolyutsiya. Hulle het ‘n internetprotes geloods om mense bymekaar te kry teen hul verkiesingsuitslae wat hulle gedink het, onregverdig was. Hulle het oor Facebook protesoptogte en sitoptogte gereel en verfbomme in die strate gegooi en vir die mense gevra om nie verder enige belasting te betaal nie. Dit het veroorsaak dat die buiteland soveel druk op die land geplaas het, dat die regering gedwing is om ‘n herverkiesing te hou.
PRAAG: Sou jy iets dergeliks in Suid-Afrika wou sien, naamlik ‘n min of meer bloedlose regeringsverandering ná openbare protes?
Yolandi Kruger: Ja, vir seker, ek dink nie enigiemand is lus vir verdere bloedvergieting nie, en daarom juis die Oranje-revolusie. Dis tyd dat ons Afrikaners as ‘n Boerevolk weer opstaan en begin veg vir ons reg in hierdie land. My ma herinner my dikwels dat ons voorouers kaalvoet oor die Drakensberge getrek het en daarom glo ek dat ons ook in hierdie politieke klimaat ‘n verskil kan maak op ‘n vreedsame manier. Ons is tog afkomstig van dieselfde stoffasie?
PRAAG: Watter vorme van protes of verset sou jy as deel van ‘n oranje-revolusie sien?
Yolandi Kruger: Ons is besig om ‘n T-hempveldtog te beplan, en het al mense so ver as die Amerikaanse soldate in Irak betrokke gekry. Die T-hemde gaan deur individue gemaak word met die slagspreuk “Gons of Sterf”, of “Speak up or Die!” Die soldate wil plakkate maak en voor hul oorlogtenks gaan staan met “Stop the Afrikaner genocide!” Hulle wag nog vir toestemming van hul weermag af. Ons het ook ‘n veldtog geloods op FB waar mense hul profielfoto’s oranje maak. FB-vriende wil dan weet waaroor mense se profielfoto’s oranje is en dit gee ‘n aanknopingspunt om daaroor te begin praat.
Ander protesoptogte wat ons beoog is om die boere te kry om met hul trekkers na die Uniegeboue of na die lughawe toe te ry, soos wat die Franse boere gedoen het. In Swede het hulle reeds betoog en die betogingsrede aan die Verenigde Nasies gaan oorhandig. Betogings word tans in LA, Washington en Savannah gereel en ‘n verdere optog in Engeland.
PRAAG: Hoe lyk die toekoms van Suid-Afrika vir jou?
Yolandi Kruger: Baie donker. Dinge MAG nie verder aangaan soos wat dit nou aangaan nie. Dit is NOU die tyd om op te staan voordat ons almal uitgemoor word en ons moorde as misdaadsmoorde aan die wereld voorgehou word.
PRAAG: Hoe voel jy oor geweldsmisdaad en aanvalle op blankes en Afrikaners?
Yolandi Kruger: Ek dink dis ‘n goed beplande strategie van die regering. Die feit dat president Zuma vir weke stilbly en niks aan Julius Malema doen nie en dan ewe skielik die verbod op “Die Stem” binne ‘n dag na so ‘n uitlating ondersteun, is vir my duidelik waarop hulle afstuur. Die feit dat die polisie ons mense met ‘n slim slenter ontwapen het, is vir seker goeie beplanning en dui vir my op ‘n duistere motief.
PRAAG: Hoeveel jongmense dink jy voel soos jy?
Yolandi Kruger: Gee net een kyk na MK en die kultuur om jou en dan weet jy presies hoe die oorgrote meerderheid Afrikanerjongmense voel. Ons voel bedreig en verneder en ons voel: Genoeg is genoeg!
PRAAG: Waar gee hulle uiting aan hul gevoelens of opinies?
Yolandi Kruger: Meestal met lirieke en musiek, kort flieks, kuns en met politiek verwante organisasies, soos die Kaapse Party in Stellenbosch. Op Tukkies is dit die VF+ wat amper die hele kampus regeer met die slagspreuk: “Jou PA!”
PRAAG: In watter rigting wil jy hê moet jou groep in beweeg?
In die grootste nasiebouprojek op aarde probeer die ANC om die Nuwe Suid-Afrikaanse nasie in ‘n eenheid saam te snoer. Miljarde rande is reeds gespandeer om die diep klowe tussen Suid-Afrika se volkegemeenskap te oorbrug deur sport as saambindende faktor in te span.
Net soos ekonomiese aktiwiteite, is sport ook ‘n middelpuntsoekende krag, wat burgers na binne saambind. Daarenteen word kultuur en godsdiens as middelpuntvlieënde (sentrifugale) kragte beskou, wat mense uitmekaar laat neig.
Maar nasiebouprojekte word egter ook deur Westerse lande beskou as pogings om gebreke van mislukkende state te verbloem. Daardeur word ‘n kunsmatige territoriale lojaliteit geskep sodat burgers hul regering se tekortkominge sal vergewe.
Pres. Jacob Zuma beskou die SWB in so ‘n ernstige lig dat niks, maar NIKS toegelaat mag word om die sukses daarvan te verseker nie. Kontensieuse kwessies word uitgestel tot na die SWB afgeloop het. Malema het skielik van die televisiesieskerms verdwyn en op uitgebreide oorsese reise gestuur sodat gemoedere kan bedaar endat daar op die SWB gefokus kan word.
Wat gaan dan van daardie kwessies word?
Ons moet onthou dat die derdevlakverkiesings aanstaande jaar gaan plaasvind. Daarvoor sal kiesersmobilisasie benodig word om te verseker dat die ANC in bewind sal bly tenspyte van swak dienslewering.
Daardie feit sal die enjinkamer vir politieke gebeure na die SWB wees. Sagte kwessies soos anti-Boer sentimente sal voorrang geniet. Ons kan dus vferwag dat die volgende sal gebeur:
So, ons moet maar die gordels vasmaak en gereed maak vir die maande wat voorlê.
Die belang van internetmeningspeilings by die vorming van die openbare mening word waarskynlik nog nie na waarde geskat nie. Vandag is daar twee meningspeilings, een op Beeld en een op PRAAG waaraan mense behoort deel te neem.
Op Beeld word gevra: “Ag jy jouself in die eerste plek ‘n Suid-Afrikaner, Afrikaner of Afrikaanse?” Tot dusver stem 57% van mense dat hulle “Suid-Afrikaners” is, met 32% wat meen dat hulle “Afrikaners” is.
Die PRAAG-peiling vra die vraag: “Wie is die Afrikaner se grootste vyand?” met twee moontlike antwoorde: “Die ANC en SAKP” of “Afrikanerverraaiers” (onder regs op die hoofblad).
Aan die begin van 2010, op 8 Januarie, het ‘n soortgelyke meningspeiling op Beeld verrassende steun vir die idee van ‘n volkstaat onder Beeld-lesers getoon, met 75% wat voorwaardelik of onvoorwaardelik in ‘n volkstaat sou wou bly.
Een van die groot mites wat veral deur Naspers versprei word, is dat blote getalle deurslaggewend sou wees vir die oorlewing van Afrikaans. Dit is dus volgens Naspers se ideologie lewensbelangrik dat bruines en Afrikaners “hande sou vat” (om nou ‘n polities-korrekte Azanië-isme te besig.)
Die probleem is egter dat daar niks noodwendig hieraan is nie. Blote getalle is geen versekering vir ‘n taal se oorlewing nie. Daar is baie meer Xhosas en Zoeloes in Suid-Afrika as wat daar Afrikaners is (digby die 16 miljoen in totaal vir die twee groepe saam), maar dit is ‘n feit dat beide Xhosa en Zoeloe op ‘n afwaartste trajek is, die oorweldigende getalle ten spyt. Bykans alle swart ouers dring aan op skoolonderrig in Engels. Bitter weinige akademiese geskrifte of letterkunde word in hetsy Zoeloe, hetsy Xhosa uitgebring.
Daar is andersyds amper presies soveel sprekers van die Baskiese taal as wat daar Afrikaners is, sowat 2,5 miljoen, maar die Baske se taal en kultuur floreer.
Die verskil tussen Xhosas en die Baskiese taal is natuurlik dat die Baske beide ‘n sterk sin vir nasionalisme het, en hul taal ‘n trotse deel van hul identiteit vorm, teenoor die Xhosas wat hulself byna skaam vir hul eie taal asook kultuur, en nie wil toelaat dat hul kinders in Xhosa opgevoed word nie. Die intelligentsia onder die Xhosas mors geen tyd om spoedig te verengels sodra hulle die geleentheid kry nie. Die Xhosas, wat waarskynlik voorheen die belangrikste deel van die ANC uitgemaak het, het agv Engelse sendingwerk in die Ooskaap ‘n soort Pan-Britse, multi-kulti, rigtinglose en grootliks betekenislose reënboognasie-identiteit begin aankleef.
Juis om hierdie rede is Naspers se nimmereindigende propagandaveldtog en misplaaste blydskap oor die enkele bruines wat hulle op louwarm en skynheilige wyse vir Afrikaans beywer (Lionel Adendorf en Christo van der Rheede, byvoorbeeld), uiters naïef. Dis louwarm want mens kan nie eens sê dat daar juis bruin deelname aan die stryd om Afrikaans is nie. Watter bruin stemme het opgegaan teen die gedwonge verengelsing van Hoërskool Ermelo? Watter bruin akademici se voorkeurtaal is Afrikaans? Jonathan Jansen steek weliswaar sy uiters irriterende preke teenoor Afrikaners af in Afrikaans, maar maak dan aanspraak daarop dat hy Engels as huistaal het. Ditto vir Cheryl de La Rey, die rektor van UP, wat om die dood nie Afrikaans wil praat nie. Dis skynheilig omdat daai einste sogenaamde bruin kampvegters vir die taal, nie skroom om hul eie kinders na Engelse skole te stuur nie. Dis alweer die ou storie: Moenie maak soos ons maak nie, maak soos ons sê.
Die stryd om die oorlewing van Afrikaans gaan oor meer as die blote praat van die taal. Dit gaan ook oor die behoud van ‘n kultuur en ‘n erfenis, waarvan Afrikaans ‘n integrale deel is. Wanneer die ANC dus Pretoria se naam wil verander, is dit ‘n aanslag op beide die taal Afrikaans maar ook op Afrikaners se kulturele erfenis. Ek sien geen bruin leiers opstaan en te velde trek teen die naamverandering van Pretoria nie. Waarop dui dit? ‘n Gebrek aan ‘n gedeelde kulturele erfenis, moontlik? Wat ek van die bruin kultuur sien, wissel van ‘n Arabies-beïnvloede Moslemkultuur tot by ‘n soort Amerikaanse ghetto-kultuur, kompleet met halfmasbroeke en straatrenne. Van ‘n gedeelde kultuur tussen die bruines en Afrikaners sien ek al hoe minder tekens. As iemand wil aanvoer dat ‘n blote gedeelde taal dít is wat mense saamsnoer, waarom beywer die Skotse Nasionale Party hom dan vir Skotse selfbeskikking?
Wanneer daar wel die louwarm bruin steun vir Afrikaans kom, wat Naspers so opgewonde maak, skep sulke steun dikwels groot agterdog by Afrikaners. Terwyl ek nou op die onderwerp is: Afrikaners is blanke Afrikaanssprekendes. Met laasgenoemde kategorisering sou min bruines verskil. Dis ondenkbaar dat Allan Boesak, Robert McBride, Trevor Manuel, Cheryl de la Rey of Jonathan Jansen hulself as Afrikaners aan iemand sou voorstel. Dit is slegs die skisofreniese, linkse blanke Afrikaner, wat een ding sê maar gans en al ‘n ander ding doen (hulle sal nooit in ‘n bruin buurt gaan woon of met ‘n bruin vrou trou nie) wat verward is daaroor.
Om terug te keer na die punt hierbo, wanneer daar wel bruin steun vir Afrikaans is, gaan dit dikwels gepaard met ‘n verskeidenheid eise en gedwonge skuldgevoelens. Afrikaners moet byvoorbeeld eers bieg dat hulle rassiste is (Jonathan Jansen se gunstelingstokperdjie) en hulle moet nimmereindigende verskonings vir slawerny en apartheid aanbied, voordat die bruines hul louwarm steun vir Afrikaans sal bied. Sodoende word daar grootskeepse agterdog gewek dat daar eintlik politieke agendas agter die sogenaamde bruin steun vir Afrikaans sou wees. Daar is heelwat kodespraak vanuit die sogenaamde bruin kampvegters vir Afrikaans hieroor. Afrikaans moet glo “die baggasie van die verlede agterweë laat” (lees: Afrikaners moet ons plek ken en ons neerbuig voor die nuwe bruin en swart heersers van die land.)
Voorts is die bruin steun vir Afrikaans ook ietwat skisofrenies van aard, omdat die ANC se oorheersende ideologie van rassistiese transformasie tot die bruines se onregverdige voordeel is. Transformasie behels o.a. die etniese reiniging van blankes uit poste . Bykans al die rektore van Afrikaanse universiteite is gevolglik bruin. Is al daardie aanstellings suiwer op meriete, of het die ANC bruines gekoöpteer in sy veldtog van etniese reiniging van blanke mans, met die bruin rektore as gewillige meemakers in hierdie veldtog?
Transformasie behels egter ook, benewens die etniese teikening van blanke mans die moord op Afrikaners se kultuur en taal – die naamverandering van Pretoria en die veldtog teen Hoërskool Ermelo se taalbeleid, byvoorbeeld. Die bruines sit dus met ‘n dilemma. Rassistiese transformasie is tot hul voordeel wanneer dit by hul beroepslewe kom. Hoe kan hulle dan wil deel word van ‘n groter taalkulturele stryd teen transformasie, wanneer Afrikaans ook deel is van dít wat geteiken word, benewens blanke mans?
Laat Naspers dus maar gerus begaan met hul naïewe opgewondenheid oor die sogenaamde bruin steun vir Afrikaans, steun wat al te dikwels met die albatros van verskuilde agendas om sy nek kom, en van Afrikaners verwag om gedweë ons plek as tweedeklasburgers te aanvaar, en nimmereindigende verskonings, ook van Afrikanerskinders wat na 1994 gebore is, vereis. Waarop ek sê: basta! Ek kruip voor niemand nie, veral nie Jonathan Jansen, Allan Boesak of Robert McBride nie. Afrikaans se oorlewing hang van jou en my, die Afrikaners, af. Dit sal in Pretoria se voorstede beklink word, nie op die Kaapse Vlakte nie.
Lees ook die res van Anton Barnard se bydraes op sy woernaal, SAmizdat.
Die Congress of SA Students (Cosas) het gister gevra dat Afrikaanse skole gesluit word. Die organisasie het ook sy steun aan Julius Malema “in hierdie moeilike tye” toegesê.
“Cosas verwerp enige rasseneigings wat veroorsaak dat onderwysinstellings vir swart studente ontoeganklik is. Swart studente is inheems aan hierdie land en aan die Afrikakontinent en word blootgestel aan die buitelandse, onoorspronklike Afrikaans as medium van onderrig in sekere rassistiese skole, meer spesifiek in die Wesrandgebied wat onder rassistiese Afrikanerbestuur verkeer,” lui ‘n verklaring deur die Gautengse provinsiale sekretaris, Oagile Louw.
“Ons eis daarom… dat hierdie (Afrikaanse) skole onmiddellik gesluit word.”
Volgens Sapa, “herinner hierdie oproep aan die gebeure wat tot die 1976-onluste op 16 Junie toe leerlinge en die polisie in Soweto slaags geraak het. ‘n Skietery op ‘n aantel skoolkinders, asook op daaropvolgende dae, het losgebars ná ‘n protesoptog teen Afrikaans wat as ‘n onderrigmedium by skole gebruik is.”
Cosas het ook gedreig om die “ontwrigtende” SA Demokratiese onderwysersunie (Sadou) se lede van skoolterreine te verdryf aangesien “hulle nie tot die verskaffing van gehalteonderwys verbind is nie”.
Cosas het die Sadou-leierskap gemaan om “op te hou om deel van die meubels in hul spoggerige kantore te wees” en hul lede tot orde te roep.
Cosas spreek sy goeie wense uit teenoor studente wat vir die middeljaareksamens voorberei en meen dat hulle van kitskos moet wegbly om ‘n gesonde verstand te behou, dat hulle studiegroepe moet gebruik en selfs tydens die Wêreldsokkerbeker moet vergaderin die gees van Cosas se slagspreuk: “Each one Teach one”.
Die ANC se jeugleier, Julius Malema, is deur Cosas uitgesonder vir ‘n “ondersteuningsboodskap in dié moeilike en veeleisende tye”.
Malema sal eerskomende Maandag ‘n tugverhoor moet bywoon, asook in die Gelykheidshof moet verskyn weens sy openbare uitsprake rondom die liedjie “Skiet die Afrikaners”.
