Dan Roodt, Author at praag.co.za

Immigrasie en emigrasie – Volkere in beweging

Vanuit ‘n Afrikanerperspektief het die politieke “gemors” in Suider-Afrika in die jare sestienhonderd momentum begin gee aan die subkontinent, soos ons hom vandag ken.

Swart volkere en gemeenskappe het vanaf die grootmeregebiede van Afrika in verskillende rigtings suid getrek en hulle gaan vestig in die beste reënvalgebiede – want Swartes was rondtrekkers wat van roofbou geleef het. Die ontdekkingsreisiger Mungo Park skryf uitgebreid oor hierdie plundery wat hy Kili en Tegria-oorloë op die kontinent noem.

In min of meer dieselfde tydvak het die Nederlanders ‘n landbouaanleg aan die Kaap vir sy skeepvaart aangelê. Aan die Kaap was daar geen georganiseerde land met ‘n sentrale regering wat binne vaste grense volgens geskrewe wette regeer het nie. Dit was niemandsland en ingevolge die internasionale reg van daardie tyd het die Nederlanders ‘n okkupasiereg verkry – ‘n vaste verblyfreg wat deur die vryburgerboere permanensie aan verleen is.

Die beperkte genepoel van die Nederlanders is spoedig aangevul deur die koms van die Franse Hugenote en ander mense wat die tirannie van Rooms-Katolieke oorheersing onvlug het. In die tydgleuf voor 1910 was die geskiedenis van die swartes gekenmerk deur inter-etniese oorloë. Hulle gemeenskapslewe was een van stamregering. Die militante Engelse imperialiste, wat die Kaap oorgeneem het en ‘n angliseringsbeleid onverbiddelik toegepas het, was die direkte oorsaak van die volksverskuiwing van die Afrikaners-in-wording na die binneland en waar die Boererepublieke tot stand gebring is. Weer hoofsaaklik op niemandsland in die Vrystaat en anderkant die Vaal. Die Afrikaners-in-wording het hulle permanent gevestig.

In die tydgleuf 1910 tot 1948 het die volksvernietigende gevolge van die Anglo-Boereoorlog en die groot depressie van die dertigerjare die Afrikaners van hulle plase beroof en het die verstedeliking (emigrasie) van die Afrikaner na die diamantvelde en myne en groeiende stede plaasgevind.

Baie swartes wat die tirannie van stamhoofde ontvlug het, het hulle toevlug begin neem na wit boere op plase.

Let dus op die verskil: rondtrekkende swart gemeenskappe en arbeiders teenoor vaste verblyfsoekende wit boere! Hierdie fase was een van immigrasie na SA en emigrasie vanaf die plase na die stede.

Na 1948 het die sug na Afrikanerselfbeskikking en Afrikanernasionalisme, wat in die eerste plek teen Engelse oorheersing opgewel het, geboorte gegee aan afsonderlike en parallelle selfbeskikking. Afsonderlik van die swartes en parallel aan die Engelse. Insgelyks het die Noord-Suid-probleem onder Afrikaners ‘n aanvang geneem. Die Noordelinge was die konserwatiewe vryheidsoekendes en die Suiderlinge die liberale Afrikaners. Die Swartes was die derde stand wat die negatiewe gevolge van klein-apartheid in wit gebiede moes trotseer, of anders emigreer na hulle gebiede (Zoeloeland, Transkei, ens.) van oorsprong. Opeenvolgende Afrikanerregerings het tevergeefs probeer om die roereier te skei en die deurmekaarblyery te ontstrengel.

Toe breek die brose sestigerjare aan. Saam met die internasionale politieke toneel van die opkomende kommuniste het die ontstamde swart leiers, wat die produk van uitlandse sendingskole was, hulle beheersingsdrang van Suid-Afrika geïnternasionaliseer. Verhoudinge tussen wit en swart is geradikaliseer. Disinformasie en liegstrategieë het die Afrikaners die onderdrukkers gemaak. Dit ten spyt het opeenvolgende Boere-regerings Suid-Afrika polities en ekonomies van die Engelse beheersingsdrang ontdaan. Suid-Afrika is toe ontwikkel as ‘n witbeheerde modelstaat met ‘n infrastruktuur wat geskrik het vir niks. Sy geldeenheid was internasionaal gereken. ‘n Spoorwegnetwerk is opgebou wat enig in soort in Afrika was. Die Suid-Afrika van Hendrik Verwoerd sal ongeëwenaar in die geskiedenis van SA bly.

Hierdie ekonomiese opbloei het gelei tot die emigrasie van honderde-duisende swartes uit hulle etniese tuislande. Die weelde en welvaart wat hulleself nie kon skep nie, was in die blanke gebiede nagejaag. Die withatende swartes het wel toenemend aanspraak gemaak op die innovasies en tegnologiese prestasies van die Europese genepoel, so asof dit produkte van Afrika self was.

Disinformasie en internasionalisasie van die sg. bevrydingstryd – wat eintlik roofbou was – het gelei tot die kapitulasie van die Nasionale Party van De Klerk en Meyer. Wat De Klerk en Meyer nie verstaan het nie, was dat die Swartes aan ‘n Afrikawerklikheid behoort – ‘n toestand van stagnasie, roofbou, uitbuiting, oorbevolking en van selfvernietigende seksuele genot – wat fundamenteel haaks staan op die Europese beskawing.

Na 1993 is alle ooreenkomste met die vorige wit bewindhebbers stelselmatig verbreek. Wat ‘n politieke kompromis moes wees, was gewoon ‘n swart oorname. ‘n Politieke sindroom van “ons-kan-beter” het posgevat en ‘n onverskrokke selfoorskatting het begin om die vrugte van ‘n Europese beskawing progressief oor te neem en stelselmatig te verafrikaneriseer en dus finansieel te vernietig. Die tradisionele stamgeoriënteerde swart samelewings moes opgaan in ‘n sosialistiese heilstaat, waar die staat moes sorg vanaf die wieg tot die graf.

Hierdie omwisseling van die wag het gepaard gegaan met ‘n nuwe emigrasie van die Afrikaner: sommige na Orania (wat maar nie na verwagting wou groei nie) en die massas na Britse gebiede (Verenigde Koninkryk, Australië en Nieu-Seeland, onder meer). Die nettoresultaat van politieke kapitulasie was politieke ontmagtiging, religieuse ontnugtering en genetiese verarming. Insgelyks het die bykans onmoontlike gebeur: meer as seshonderdduisend wit Afrikaners word geklassifiseer as arm en daar bestaan reeds ongeveer sewe-en-sewentig “slum”-blankegebiede in en om Pretoria (veel erger is as die armblankevraagstuk van die dertigerjare).

In die jaar tweeduisend en tien was die ontnugtering nie net beperk tot die wittes nie, maar ‘n klassestryd het in swart geledere ontplof: ‘n klein materialistiese minderheid swartes het hulleself oormatig verryk en die massas swartes is verder verarm en in ‘n moeras gegooi waaruit hulle nie kan ontsnap nie. Een van die eienskappe van ‘n falende staat is dat hy nie meer beheer het oor sy landsgrense nie en ook nie die veiligheid van die eiendom en lewens van sy burgers kan verseker nie. Die gevolg hiervan is die onbeheerde immigrasie van swartes uit die res van Afrika. Dit weer het die vlaag van xenofobie aangeblaas en die armoede van die hiergebore swartes dermate verhoog dat die uitsigloosheid erger is as wat gedink kon word.

Die vraag is, waarheen nou?

Rubriekskrywers – die kuns om te slaag

Van Zyl Slabbert en Rhoda Kadali as gevallestudies

Met die bekendstelling van nog ‘n boek deur Blouwillem Theron tydens die Volksblad se kunstefees verlede jaar het die destydse redakteur van dié koerant Blouwillem geloof omdat hy na jare daarin slaag om vol te hou om vars en oorspronklik te bly met sy rubrieke. Baie rubriekskrywers, verduidelik hy, is na ‘n ruk opgeskryf en ‘n mens kom dit agter.

Hierdie artikel is fokus op rubriekskrywers wat nie in diens van die publikasies is waarvoor hulle rubrieke lewer nie. Personeel wat ook as rubriekskrywers optree, word anders beoordeel omdat hulle in elk geval in diens is, en dus makliker met blapse en brak kolle kan wegkom.

Hoe lank iemand “vars” kan bly hang natuurlik af van watter soort rubrieke ‘n mens skryf. Humorrubrieke is seker die moeilikste omdat ‘n mens se gemoedstoestand nie altyd reg is om oorspronklik te wees nie, en ‘n mens se reserwe aan snaakshede raak uitgeput.

Politieke kommentare is ook uitdagend, omdat iemand baie maklik in ‘n groef kan val, veral ‘n negatiewe groef, en sukkel om daaruit te kom.

Hoe koerante hul rubriekskrywers keur, is dalk ook ‘n ander deel van die verhaal.

Vakrubrieke, soos oor motors en groen sake is dalk ietwat makliker want dit is die skrywer se belangstellingsveld, en dinge gebeur. Hy hoef nie die nuus te skep nie, hy moet dit bloot verstaan en interessant kan opdis.

Koos Kombuis het by geleentheid – skynbaar verwysend na Deon Maas – geskryf hy beny soms Maas sy omstredenheid, maar dat hy die publikasie waarvoor hy skryf, se geldjie te nodig het. Soms klink Koos Kombuis baie na ‘n tipiese Afrikaanse gesinsman – konformerend ter wille van die mark waarvoor hy skryf.

Dit is net ‘n klein persentasie van heel aanwendbare rubriekskrywers vir wie die meetsnoere in pragtige plekke val. Die meeste moet bekendheid via rubrieke of selfs ander harde kopie op hul valerige pense skryf.

In die proses word Suid-Afrikaners (dalk) van ‘n rypheid idees gestroop, terwyl eentonige kafskrywers dikwels die beskikbare gepubliseerde spasie oorbeset en lesers die mure uitdryf. “Ek was so opgewonde toe ek sien hoe dik vandag se koerant was, maar vyf minute later het ek alles gelees wat ek wou lees en selfs ‘n paar advertensies net om die tyd om te kry.”

Dit is wanneer ‘n redakteur ‘n fiksasie oor ‘n sekere rubriekskrywer het, maar wat nie deur die lesers gedeel word nie. Of die helfte van die koerant wat handel oor ‘n sekere party se kongres wat met foto’s en leidende opskrifte en ander tegnieke opgedis word, maar dis nie jou party nie en jy blaai hoogstens geïrriteerd daaroor.

Soms word die rubriekskrywer in die steek gelaat deur die “sub” wat die “koppe” skryf. Koppe opsit is ‘n dikwels onderskatte kuns.

Hoofsaaklik twee tipes koppe word onderskei – die leidende en die opsommende. In ongeïnspireerde publikasies is opsommende koppe die hoofnorm. Omdat die gemiddelde leser lui is, kom hy gou agter hy hoef net die opskrif te lees en weet dan basies alles wat in die berig / artikel / rubriek staan.

Die leidende prikkel die leser om te lees. (Dieselfde geld die intro’s).

‘n Ander manier waarop ‘n skrywer deur die kopskrywer in die steek gelaat kan word, is as die kopskrywer die item nie behoorlik lees nie, dit nie verstaan nie, of bevooroordeeld is. Onlangs was daar ‘n rubriek in Die Burger waar die opskrif gelui het dat geen groepdenke aanvaarbaar is nie.

Op sig het dit nie sin gemaak nie, aangesien dit buite die normale norm van die betrokke, hoogs belese skrywer geval het. Eers by die tweede lees van die artikel (die eerste keer te erg beïnvloed deur die kop) sou die gemiddelde leser besef dat die kop hoogs misleidend was.

Humorskrywers wat ‘n langer rakleeftyd het, is gewoonlik diegene wat ‘n dieper sin vir humor het – dikwels droë humor – as een wat eintlik maar net vlak grappies aanmekaar las om ‘n rubriek op te som. Die vlak grappies slaag die eerste uitgawe, dalk die tweede, maar dan begin die gemiddelde koerantleser bietjie “op” raak vir die vlakheid. Bietjie tussen die lyne, woordspelings, goed geolie met verteltrant, ‘n storielyn en ‘n ontknoping is wat die duursaamheid verseker.

Politieke rubriekskrywers se eerste fout is dikwels om met die invalslag kant te kies. Die res van sy relaas is dan noodwendig subjektief. Dit pas gewoonlik net in ‘n politieke debat waar ‘n publikasie twee of meer standpunte naas mekaar stel.

Die suksesvolle politieke rubriekskrywer sal iewers ‘n onverbonde staanplek kry, en van daar verskillende standpunte opstel, politiek-wetenskaplik ontleed en dan miskien ‘n eie, gemotiveerde, voorkeur uitspreek.

Hierdie lang aanloop om te kom by die afsterwe van dr. Van Zyl Slabbert, en kritiek wat die rissiepit van rubriekskrywers, Rhoda Kadalie onlangs in internetkommentare op ‘n rubriek gekry het. Slabbert het tot sy dood sukses gesmaak, Rhoda het pas ‘n knou weg.

Slabbert was nie primêr bekend as rubriekskrywer nie,maar hy het genoeg opgelewer dat ‘n mens na sy invloed kan kyk.

Hy het waarskynlik meer as enigeen bygedra daartoe dat politieke sosioloë ‘n lang, brak tyd op die Suid-Afrikaanse meningsvormingsterrein beleef het. In Suid-Afrikaanse heterogene samestelling is die impak van politieke sosioloë van kardinale belang. Slabbert self het nie klassiek op hierdie terrein ‘n rol gespeel nie, hoewel hy ongetwyfeld goed gekwalifiseerd was om dit te doen. Sy rol kan moontlik beter beskryf word as sosio-politikus. ‘n Politieke sosioloog, per definisie weens die vakgebied sosiologie, weeg die dinamika’s van groepe eerder as individue in ‘n samelewing op. As liberalis met die fokus op die individu het dit nie die klem by Slabbert gekry wat van ‘n sosioloog verwag sou word nie. Trouens, toe hy stem dik maak oor die behoud van Afrikaans by die US, was daar stomme verbasing in liberale kringe wat dit nie van hom sou “verwag” nie. Maar oor die algemeen word hy nou nadoods hoog aangeslaan. Trouens, baie van die lofuitings was so gou by die pers, dat ‘n mens met ‘n stok kan aanvoel dit is nie behoorlik deurdink nie.

Onlangs was daar weer ‘n ligte opflikkering van politieke sosioloë in koerantrubrieke, onder andere ook ‘n swart Kovsie-hoogleraar.

Kadali is uitgesproke, skerp en mors nie baie tyd om haar standpunte in geleerde taal toe te wikkel nie. Tog het sy ‘n groot aanhang, en kom met “moord” weg wat ander nie eens kan droom om te probeer nie – behalwe Malema.

Haar onlangse “sonde” was om na ‘n mediabesoek – skynbaar as gaste van die Israelse regering – gloeiende lof vir Israel uit te spreek en krities teenoor die Palestyne en ander Arabiere te wees. Dit was net te veel vir mense wat nou al lank onder anti-Israelse lobby’s se inligtingverpreiding deurgeloop het. Sy is erg gestriem (met hier en daar ‘n verdwaalde reaksie van steun).

Skielik lyk Rhoda nie meer so onkwesbaar nie. Nou maak dit minder sin hoe sy, as diep gelowige, haar so lank in die ANC kon bevind al het sy ook al ‘n jare lange woordestryd met die organisasie gehad. Skielik lyk die onverbloemde lof wat sy eens vir Patricia de Lille gehad het (dat sy haar selfs as president wou sien), vaal. Rhoda al oorleef en soos ‘n rubberbal terugspring, maar waarskynlik is sy nou ‘n titseltjie wyser.

online game

Deel van Vrystaatse Cope-leierskap sê openlik steun aan Shilowa toe

“Die Shilowa Express loop sterk, en die nasionale kongres van Cope gaan voort.”

So is ’n nuuskonferensie van ‘n deel van Cope se Vrystaatse tussentydse provinsiale leierskapgroep ingelui.

Dié nuuskonferensie is belê om steun aan die Shilowa-groep toe te sê wat wil hê die nasionale konferensie moet voortgaan soos die grondwet en beplanning tot dusver behels het. “Daar sal Vrystaatse afgevaardigdes by die kongres wees, al besluit die tussentydse bestuur om die kongres te boikot,” aldus mnr. Mahlomola Ralebesi, een van die groep Shilowa-ondersteuners.

Nog ‘n bekende op die nuuskonferensie was me. Gertrude Mothupi.

“Die omspringery (van Lekota se ondersteuners) oor die nasionale konferensie het eers gekom nadat ‘n oudit van takke gedoen is en dit aan die lig gebring het dat die Leokota-groep te min steun gaan hê om te keer dat Shilowa-groep koning kraai. Boonop meen die groep Cope moet nou ‘n beleid kry sodat besluit kan word of genoeg raakvlakke bestaan om aan opposisie-aliansiepolitiek deel te neem.

Hoewel die groep erken dat verskeie blankes bedank het, meen hulle nie die bedankings is so omvangryk dat dit die aanvanklike euforie oor ‘n werklike nie-rassige party gaan ondermyn nie.

Лобановский Харьков

VF+ wen saak teen Kroonstadse munisipaliteit

Die Hooggeregshof van die Vrystaat het vandag die aansoek van die Vryheidsfront Plus, dat die verkoop van die kragsentrale te Kroonstad nietig verklaar word en dat die eiendom weer in die naam van die Moqhaka-munisipaliteit geregistreer word, gelas. Die hof het verder gelas dat die Moqhaka-munisipaliteit die koste soos op ‘n ongeopponeerde basis moet betaal en dat Bio Energy Africa die res van die koste moet betaal.

Die saak spruit voort uit die feit dat die Moqhaka-munisipaliteit die kragsentrale te Kroonstad teen ‘n bedrag van R8 miljoen aan Bio Energy Africa verkoop het sonder om die statutêre voorskrifte te volg. Die eiendom is in die aktekantoor op Bio Energy Africa se naam geregistreer. Die munisipaliteit het ‘n verband van R8 miljoen verleen en tot op datum het Bio Energy Africa nog geen betaling gemaak nie. Die waarde van die eiendom is baie meer as die bedrag waarvoor dit verkoop is.

Die weldeurdagte en verantwoordelike optrede van die VF Plus se raadslede, Danie Brink en Jeanie Hattingh in die Moqhaka-stadsraad, het dit moontlik gemaak dat die VF Plus die aansoek in die Hooggeregshof kon bring. Hierdie optrede van die VF Plus se raadslede het dit moontlik gemaak dat die VF Plus die belastingbetalers van die Moqhaka-munisipaliteit (Kroonstad, Steynsrus en Viljoenskroon) se belange en eiendom kon beskerm. Net soos met die hofsaak oor die onwettige verkoop van die Elandia-erwe te Kroonstad, het die VF Plus weereens die belange van die belastingbetalers eerste gestel en die risiko van ‘n hofsaak op hulle skouers geneem.

Op 25 Maart 2010 het die VF Plus ‘n dringende aansoek in die Hooggeregshof van die Vrystaat gebring om te verhoed dat Bio Energy Africa roerende eiendom verwyder en die vaste eiendom aan ‘n derde party verkoop alvorens die hof beslis het oor die eienaarskap van die eiendom. Hierdie tussentydse bevel wat die VF Plus op daardie stadium verkry het, was die voorloper tot vandag se sukses.

Deur hierdie regverdige hofuitspraak kon die VF Plus daarin slaag om die eiendom van die belastingbetalers wat miljoene rande werd is, te beskerm.

Mnr. CAJ Janse van Rensburg van die firma Rosendorff Reitz-Barry en advokaat Niël Snellenburg het voor regter Cilliers die VF Plus verteenwoordig.

Abrie Oosthuizen, LPW en Vrystaatse leier van die VF Plus, het na die hofverrigtinge gesê dit is ‘n kwade dag as ‘n politieke party deur die owerheid gedwing word om hom tot die hof te wend om toe te sien dat statutêre voorskrifte nagekom word. “Dit word ‘n algemene verskynsel dat munisipaliteite, provinsiale regerings en selfs die nasionale regering hulle daaraan skuldig maak om nie landswette te eerbiedig nie. Die VF Plus sal alles in sy vermoë doen om toe te sien dat landswette nagekom en toegepas word tot voordeel van landsburgers.”

для пескоструя Данильченко Харьков

Marzanne is blind

Marzanne Kruger, is Donderdag uit die hospitaal ontslaan, maar is blind. Die baba is vroeër dié maand ernstig beseer nadat haar swart oppasser haar aanvallers in die huis ingelaat het.

Dit is nie bekend of sy permanent blind sal wees nie. Marzanne was byna vier weke lank in die hoësorg-eenheid van die Sandton Medi-kliniek.

Intussen het die Johannesburgse landdroshof Stanley Nkari Donderdag Nelson Maphosa, een van die aangeklaagdes en ‘n Mosambiekse burger, se borgaansoek van die hand gewys.

Maphosa word saam met ‘n tweede verdagte aangekla van huisbraak met verswarende omstandighede en poging tot moord, wat verband hou met die aanval in April in Randburg.

‘n Derde verdagte is steeds soek. Die saak is uitgestel tot 7 Junie.casino game

Reaksiepolitiek

Twee bykans onverwante sake toon hoe kiesers op die politieke landskap kan, en behoort te reageer.

Pas is bekend gemaak dat partypolitiek as deel van studentepolitiek waarskynlik by Kovsies afgeskaf gaan word. Terselfdertyd toon ‘n opname in Nederland dat politieke partye in Nederland verbaal meer regs afslaan vir die komende algemene verkiesing as wat selfs die partye se eie verkiesingsmanifeste aandui.

Dit is ‘n bekende feit dat politiek in Wes-Europa ‘n groot regse oplewing beleef.

Die ontleedmes hieroor is uit, en die argumente is soortgelyk as hoekom die kiesers in verskeie Wes-Europese state die liberalisme – eintlik permissiwiteit – van die laaste kwart van die vorige eeu die rug toegekeer het en Christen-demokratiese Partye in effektief post-Christelike lande aan bewind gestel het.

Nou wil dit oppervlakkig voorkom asof die Christen-demokratiese era dalk ‘n soort van tussenfase kan wees vir ‘n skuif na nog verder regs.

Die antwoord is heel waarskynlik soortgelyk as dit wat die op die oog af die polariserende karakter van studentepolitiek op voormalige Afrikaanse universiteite kenmerk.

Met die oopstel van hierdie universiteite het die dinamika vinnig verander. Dit het gepaard gegaan met ‘n noodwendige afskaling van Afrikaans, en is nie oral ewe knaphandig aangespreek nie. Dieselfde links-radikale politiek wat studentepolitiek op die ou swart kampusse gekenmerk het, het oornag ook op die tradisionele Afrikaanse kampusse kom nesskop. Dit het die dieselfde soort van studenteprotes ingesluit.

Skielik was daar nie meer ruimte vir die sogenaamde middelgrond nie. Tradisionele Afrikaanse studente-organisasies moes partypolitiek amalgameer of verdwyn.

Ook hierop reageer universiteitsowerhede nie altyd met Salomo se wysheid nie. In die klaskamers word die teorie geleer van elke aksie wat ‘n teenreaksie tot gevolg het, maar as dit in die praktyk neerslag vind, word kopgekrap en opnuut reaktief opgetree.

Die opkoms van Christen-demokrasie in Wes-Europa is onder meer toegeskryf aan ‘n oorversadigheid van permissiwiteit soos seks-winkels op straathoeke, bordele, aandrang op die wettiging van dagga en ander dwelms, gru-reaksie op massaslagtings deur aborsies en ‘n koerslose jeug wat hulle tot sake wend soos die Baader-Meinhoffs. ‘n Tweede faktor is die invloei van mense uit Oos-Europa met konserwatiewer Christelike waardes wat op die bevolking afgegee het.

‘n Persepsie bestaan voorts dat baie van die misdaad ook na immigrante uit minder ontwikkelende lande teruggelei kan word.

Te midde van die opskiet van moskees het die selfversekerdheid post-Christelikheid as mode sy glans verloor.

Die oorkoepelendheid van die Europese Unie het tot gevolg dat plaaslike nasionalisme, selfs dit wat amper vergete was, op die een of ander wyse weer lewend geword het. Skotse en Walliese parlemente is ingestel, en word na hul webwerwe gekyk, straal die trots uit die kwaliteit daarvan. Vlaandere raak nukkerig met sy blok-aan-die-been, maar meerderwaardige Walloniese landsgenote. Die Friesiese kultuur blom en verskillende dialekte daarvan word afgestof. Brabants het sy eie Bybelvertaling gekry.

Universiteitsowerhede wat meen om studente, met verreweg beter kwalifikasies as die gemiddelde Suid-Afrikaanse kieser, kunsmatig van die natuurlike verloop van studentepolitiek te beroof, herinner aan lesse wat Lord Milner ook al hier op Suid-Afrikaanse bodem moes leer.

Spreek eers die oorsake aan. Die simptome sal self daarop reageer.

avto-mechanic.ru лобановский депутат

Kommerwekkende steun vir misdaad

Vir die afgelope paar dae word daar berig dat daar heelwat steun buite die hof vir die twee verdagtes in die Eugene Terreblanche-moordverhoor is. Ek moet bieg dat ek as Westerling die konsep van steun vir misdadigers wat `n wrede aanval gepleeg het, totaal vreemd vind. Het die Griekse gemeenskap opgeruk na die hof toe Dimitri Tsafendas, wat `n ander politieke figuur vermoor het, verhoor is en hom ondersteun? Sou daar groot openbare steun vir Lee Harvey Oswald gewees het?

Ek sal wel toegee dat dit moontlik is dat daar nuuskierigheid by die publiek kan bestaan oor `n makabere misdaad, maar volgens berigte is hierdie nie net nuuskierigheid nie, maar openlike steun vir die verdagtes. Dit dui daarop dat die mense wat buite die hof bymekaarkom nie bloot nuuskierig is nie, maar aktief twee vermeende geweldenaars se kant kies.

Ek sou eweneens toegee dat Eugene Terre’Blanche `n omstrede en selfs gehate figuur was. My Westerse perspektief sê egter vir my dat ek dit steeds nie sou goedkeur as `n blanke vir Jimmy Manyi of Julius Malema met `n pyp doodslaan en dan nadoods hul broeke aftrek nie. My persoonlike minagting vir en afkeer aan Manyi en Malema beteken nie dat ek hul moord gevolglik as `n heldedaad sou beskou nie.

Bostaande is egter slegs my perspektief as `n Westerling, en getuig blykbaar van my gebrek aan verstaan van die Afrikapsige. Die ondersteuners van die twee verdagtes in Ventersdorp is almal Afrikane. Dit lyk vir my asof swart rassesolidariteit álles troef. Dis skynbaar vir die ondersteuners buite die hof aanvaarbaar dat iemand op `n wreedaardige manier in sy huis aangeval word terwyl hy slaap, mits hy wit is en sy aanvallers swart. Bostaande is uiteraard ook net nog `n nekslag vir die illusie en mite van `n sogenaamde reënboognasie.

Wat selfs groter kommer wek, is dat dit vir my voorkom asof ek as Westerling en die Afrikaan die konsep van reg en verkeerd en moraliteit totaal en al verskillend verstaan. Ek sal aan al die ondersteuners buite die hof die voordeel van die twyfel gee en sê dat hulle waarskynlik die doodgewone man op straat verteenwoordig, en nie self misdadigers is nie. Nietemin verskil my ingesteldheid teenoor misdaad en hulle s’n totaal. As jy iemand wat `n wrede moord gepleeg het ondersteun, is dit duidelik dat jy nie sy daad as verkeerd beskou nie.

Hoe kan Suid-Afrika se misdaadprobleem ooit in der ewigheid opgelos word as `n beduidende deel van die 80% meerderheid in die land klaarblyklik dink dat misdaad aanvaarbaar is, solank die misdadiger swart en sy slagoffer wit?

дома и бани лобановский политик

ANC en VF+ vergader

Die Vryheidsfront Plus en die ANC het vandag gesprek gevoer in Johannesburg. Die VF Plus-afvaardiging bestaande uit die party se Uitvoerende Dagbestuurslede, is gelei deur dr. Pieter Mulder, VF Plus-leier en adjunkminister van Landbou, Bosbou en Visserye en die ANC-afvaardiging is gelei deur mnr. Gwede Mantashe, sekretaris-generaal.

Dr. Mulder het die gesprek as verkennend, maar konstruktief beskryf. Waar die gesprek vir een uur beplan was, het dit uiteindelik 3 uur geduur.

Van die sake wat bespreek is:

· Pleknaamveranderinge;

· Die gebruik van Afrikaans as onderrigmedium in skole en universiteite;

· Misdaad en veiligheid en sekuriteit van boere;

· Amnestie-aangeleenthede;

· Selfbeskikking;

· Armoede en regstellende aksie.

Aan die einde van die gesprek is op ‘n spesifieke werkswyse ooreengekom waarvolgens die verskillende sake wat geïdentifiseer is verder hanteer sal word met die oog op opvolggesprekke.

обувь для яхтинга

Nederland neem sokkerdreigemente ernstig op

Nederlandse veiligheidsamptenare sê hulle neem die terreurdreigemente teen Nederlanders en Dene tydens die Wêreldbekersokkertoernooi ernstig op.

Hulle sê egter dat hulle geen nuwe veiligheidsmaatreëls in plek sal stel nie.

Judith Sluiter, wat die Nederlandse anti-terreur agentskap koördineer, sê onlangse uitlatings deur terreurverdagte Abdullah Azam Saleh al-Qahtani is in lyn met wat haar agentskap hulleself op voorberei het.

“Nederland se belange oorsee word meer bedreig as binnelands op die oomblik,” sê Suiter. “Hier is dit beperk, maar oorsee is dit aansienlik.”

Al-Qahtani sê hy het beplan om die Nederlandse en Deense spanne en ondersteuners aan te val omdat hulle Islam beledig.

Vish Naidoo, woordvoerder vir die Suid-Afrikaanse polisie sê die jongste verslag uit Bagdad sal nie veiligheidsbeplanning raak nie, aangesien daar reeds vir terrorisme beplan is.

Interpol sal 200 terreurspesialiste na die sokkertoernooi stuur en elke span van die 31 besoekende spanne, sal 8 veiligheidsamptenare stuur om met hul Suid-Afrikaanse eweknieë nou saam te werk.

Suid-Afrika het 44 000 ekstra polisielede vir die geleentheid opgelei. Die groot aantal nuwe lede het egter geen verskil aan voorstlepende plaasaanvalle gemaak nie, en dié aanvalle teen blankes duur onverpoos voort.

Die Nederlandse nasionale span het reeds na Switserland vertrek vir ‘n oefenkamp

Denemarke se kaptein Jon Dahl Tomasson wou nie Woensdag kommentaar lewer op die jongste Moslemdreigemente nie.

“Ek dink ons moet op een ding konsentreer en dit is dat ons binnekort goeie sokker gaan speel,” het die Feyenoord-speler gesê.

wedding combs for

Skrywer: Dan Roodt